Vrouetoilet in antieke Rome - Interessant - 2022
Wat weet ons van die Romeinse vrou? Die vroulike bevolking verteenwoordig egter die helfte van die inwoners van antieke Rome, maar ons weet min oor hul toestand en hul lewenswyse. Die standbeeld en die muurskildery is twee belangrike argeologiese bronne, maar vir die higiëne van die liggaam en die skoonheidsmiddels is dit nodig om veral na die antieke tekste, wat deur mans geskryf is, te verwys. Hier gaan ons op fokus Romeinse vrouetoilet aan die begin van dieRomeinse Ryk, die tyd wanneer die vrou nie meer net deur haar man beskou word nie, maar wanneer sy onafhanklik word.
"Die sterk reuk van die bok moet nie onder u oksels sit nie, en u bene moet nie met growwe hare borsel nie" Ovidius
Vanaf die einde van die Republiek het die Romeinse man en vrou baie aandag aan hul voorkoms gegee: die liggaam, gebore onvolmaak en onvoltooid, moes deur opvoeding en moeite wegbeweeg van dierlikheid.
Op die platteland is die reël om elke dag jou arms en bene te was (vuil by die werk) en die res van jou liggaam elke week of elke 9 dae, wat volgens Seneca ooreenstem met die markdae. Tuis is higiëne beperk tot die persoonlike higiëne van vroue en klein kinders.
In die stad het net die rykes privaat baddens, die ander gaan elke dag na die thermale baddens. Vanuit Hadrianus, en na aanleiding van 'n skandaal, stel 'n keiserlike besluit verskillende ure (in die oggend vir vroue, in die middag vir mans), behalwe in sekere instellings wat dubbel was (Pompeii). Maar 'n vrou wat skinderpraatjies wil vermy, gaan nie na die gemengde poel nie. Die rykste vroue bad in melk (soet amandel vir Cleopatra, donkie vir Poppea). Daar was ook bekend dat donkiemelk rimpels verminder, soos gestampte wit wingerdstokke of duiwe-mis verdun in asyn of olierige sap wat uit skaapvlies verkry is.
Die Romeine het geen seep geken nie, maar was 'n spons en ontvette stowwe (selfs strippers) en verwyder die onsuiwerhede met 'n strigil:
- salpeter skuim
- sapo: skuimende pasta gemaak van bokvet en beukenas (uitgevind deur die Galliërs)
- "lomentum": gemaak van boontjieblom en geplunder slakskulpies
Hierdie skoonmaakmiddels is baie skuur, en na elke was is dit nodig om die liggaam te bedek met salf of vogtige geurolie wat bedoel is om die vel se sagtheid en elastisiteit te herstel.
Hierdie lotions word bedek met die skuim van graangebaseerde drankies, of die lanolien wat uit die wol van skape onttrek word, maar wat noodwendig geurig moet wees om sy baie mislike reuk te verbloem. Die skoonheidsmaskers bestaan ​​uit koringmeel en donkiemelk, of gaar steurgom gemeng met swael, orke, silwer skuim en water, of selfs krummels brood, salf en eier. Hierdie pleisters moet nie langer as 'n paar uur aanhou om irritasie en rooiheid te voorkom nie. As irritasie voorkom, moet 'n mengsel van wierookgom, mirre en nitre, verdun in heuning en gekruid met venkel en droë rose dit normaalweg oorkom. Sproete moet ook verlig word met komkommersap, handgekniede kalfsmis met tandvleis en olie.
Die resepte is talryk, soos Plinius die ouere ons in Natural History vertel. Maar baie van hierdie produkte wat as bevogtigers aangebied word, veroorsaak eerder min of meer ernstige letsels, wat altyd meer sorg of grimering benodig om die effekte daarvan te verberg. Die minste skadelike produkte bly salf op oliebasis. Die Romeine het ook aluinsteen as deodorant gebruik.
Vir die higiëne van die mond en tande is 'n soda-poeier ('nitrum' of salpeter), genaamd 'dentifricum', gebruik. Ander het ook urine, hasekopas of puimsteenpoeier gebruik. Daar was ook pastille van mirte of lentisque geknie in ou wyn of selfs bessies klimop, kassie en mirre om die asem te verfris. Vir tandheelkundige pyn beveel Plinius die Oue as van takbokke aan, óf deur wrywing óf deur mondspoelmiddel. Sommige sê selfs dat onverbrande herthoringpoeier effektiewer is.
Om voedselreste te verwyder, het ons 'n veer (Martial) of 'n 'dentiscalpium' gemaak van metaal, been of hout, 'n soort tandestokkie wat met 'n haak afgewerk is, wat reeds onder die Grieke gebruik is. Sommige eksemplare het 'n tandestokkie aan die een kant en 'n oorstokkie aan die ander kant.
Sommige toiletsakke kan 'n tandestokkie, tweezers, 'n klein spyker-skoonmaakmes, 'n luise-skraper en verskillende make-up spatels op 'n ring bymekaarbring.
Vroue het hul oksels en bene gewas met 'n ontharingsroom gemaak van kolofoon (toonhoogte) opgelos in olie en soms gemeng met hars, was en 'n bytende middel (of 'n mengsel van dieselfde swart vlierbessie saad uit Armenië en silwer litharge). Sommige verkies 'n was gebaseer op dennehars. Eenvoudiger, vroue kan bronspincet gebruik (waarvan die grootte van 5 tot 11 cm kan wissel) en waarvan die vorm baie soos ons s'n is. Die mans het hul gesig sowel as hul liggaam gewas; soos Auguste wat vroeër sy bene met okkerneutdoppe verbrand het wat 'wit' verhit is sodat sy hare sagter word.
Na lang ure se versorging en mooimaak, kan die Romeinse vrou grimering aantrek en grimeer. Maar 'n vrou moet haar nooit by haar toilet laat sien nie, veral nie deur haar minnaar nie.
Die grimering van Romeinse vroue
Vir grimering gebruik die Romeinse vrou 'n spieël van brons of edelmetaal, baie gepoleer en soms versilwer om 'n skerper weerkaatsing te gee. Oormatige grimering is 'n kenmerk van prostitute (of lupa) wat Romeinse vroue oorneem, tot ergernis van sommige soos Seneca. Na die velversorging gaan ons voort met grimering. Die kleure wat gebruik word, is helder en kontrasterend. Mode is 'n mooi gelaat. 'N Te rooi gesig verraai 'n aktiewe vrou en dus van 'n laer gehalte. Maar wees versigtig om die bleekheid te vermy wat gereserveer is vir vroue wat hartseer wil wees. As basis gebruik ons ​​'n laag wit lood (loodkarbonaat), gemeng met heuning of 'n vetterige stof wat die gesig 'n "jeugdige witheid" gee (wit lood is afkomstig van Rhodes; baie giftig, dit is verbode in Frankryk sedert 1915). Ons vergroot die wit met rooi danksy salpeterskuim, Selina-aarde (geel oker), wynmeel of fucus (rooi alge).
Ons beklemtoon en verleng die wenkbroue om die kleinheid van die voorkop te versterk ('n ander skoonheidskriterium). Ons onderstreep die kontoere van die wimpers met 'n lyn antimoon of 'rookswart' wat met 'n kwas aangebring word. Die boonste ooglid word dan gekleur met groen (geneem van malachiet), blou (azuriet, koperkarbonaat) of rooi (tinktuur gemaak van Cydnus saffraan). Die grimering is voltooi met die toevoeging van 'n klein mol op die wang en 'n rooi blos met 'n kwas.
Vir spesiale geleenthede is die gesig besprinkel met spangels uit die gebreekte kristalle van hematiet (ysteroksied). Die poeiers en ys is omhul in klein silindriese beenpyksiede of glasflessies waarvan die inhoud met 'n spatel of lepel uit been, metaal of glas gehaal word. Ons het klein glaskoppies gebruik om die mengsels te maak.
Al hierdie behandelings vir die liggaam word volgens die gesin se middele gedoen, maar selfs die beskeiees sal dit versorg en grimering aanwend deur ander materiale te gebruik (papawer eerder as saffraan vir rooi deur voorbeeld), om in 'n pragtige lig te verskyn. As sommige van die gebruikte produkte vandag nog relevant is (aluinsteen, kohl), is dit baie wat velprobleme veroorsaak het, en waarskynlik kanker. Gebruik dus versigtig ...!
- François Gilbert, Danièle Chastenet, Die Romeinse vrou aan die begin van die Ryk ,, Editions Errance, 2007