Juan Torres Zalba. Onderhoud met die skrywer van The First Senator of Rome | Huidige literatuur
Mariola Diaz-Cano Arevalo | 11/11/2021 12:00 | Opgedateer na 24/10/2021 18:22 | Onderhoude, skrywers, Novela
Fotografie: Juan Torres Zalba, Facebook-bladsy.
Juan Torres Zalba is van Pamplona en werk as prokureur, maar in sy vrye tyd wy hy hom aan historiese genreliteratuur. Na die plasing Pompelo. Abisunhar se droom, verlede jaar aangebied Die eerste senator van Rome. Baie dankie vir u tyd en vriendelikheid hieraan gewy onderhoud, waar hy oor haar en verskeie ander onderwerpe praat.
HUIDIGE LETTERKUNDE: u nuutste roman is getiteld Die eerste senator van Rome. Wat vertel u ons daarvan en waar kom die idee vandaan?
JUAN TORRES ZALBA: Die roman vertel die gebeure wat in die republikeinse Rome tussen die jare 152 tot 146 vC plaasgevind het, 'n tyd waarin 'n gebeurtenis van groot relevansie plaasgevind het, die Derde Puniese Oorlog en die finale inname en vernietiging van Kartago.
Dit is die hoofdraad van die werk waardeur ons eerstehands die groot historiese figure van die oomblik sal kan leer ken (Scipio Emiliano, 'n ou Cato, Cornelia, wat die moeder is van die Graco-broers, ens.) , die mees relevante veldslae, die veldtogte in Afrika en Hispania, die politieke aangeleenthede van Rome en Kartago, feestelikhede, gebruike, daaglikse lewe en nog baie meer in sy aghonderd bladsye.
Na die eerste roman, wat gekoppel was aan die Romeinse grondslag van my stad, Pamplona, ​​wou ek 'n groter, meer ambisieuse verhaal, Geskiedenis in hoofletters, in die gesig staar, en hierdie keer van die Republiek van Rome was ek passievol oor sy karakters , almal eersteklas, sy epos en sy politieke dimensie, 'n voorspel tot die revolusie van die Graco-broers. En so, bietjie vir bietjie, het die idee van die roman ontstaan, waarvan ek meer en meer gehou het soos ek deur die dokumentasie gevorder het. Slegs die finale aanval van Kartago deur die Romeinse troepe en hoe hierdie politieke situasie bereik word, is die moeite werd. Dit was 'n groot stad met 'n intimiderende muurstelsel en 'n groot bevolking wat gereed was vir enigiets. Maar die Romeine het ingekom. Wat daar binne gebeur het, moes verskriklik wees.
JTZ: Die waarheid is dat ek nie onthou wat die eerste boek was wat ek gelees het nie. Ek sou sê een van Die Vyf. My suster het hulle almal gehad en ek was lief vir hulle.
'n Bietjie ouer, nie veel nie, ek het 'n besondere voorliefde vir een getiteld Edeta's Hill, 'n kinderroman oor die Tweede Puniese Oorlog. Dit is moontlik dat dit iets in my gemerk het, 'n begeerte of 'n passie vir Geskiedenis en vir lewende Geskiedenis.
Ek onthou egter baie goed (en my pa wel) die eerste storie wat ek geskryf het. Dit was 'n nabootsing van die vertellings van "Die Vyf", baie kort, maar op eie inisiatief geskryf. En die waarheid is dat wanneer ek dit vandag lees, lyk dit vir my of dit glad nie sleg is nie (met 'n glimlag gesê).
AL: En daardie hoofskrywer? Jy kan meer as een en uit alle eras kies.
JTZ: Ek hou baie van kragtige romans, en nie figuurlik gesproke nie, maar vanweë hul volume. Ek hou natuurlik van Posteguillo, maar veral Colleen Mccullough, wat verregaande is. Sy romans uit antieke Rome is indrukwekkend. Skepping, deur Gore Vidal, het ook sy stempel op my afgedruk.
En as ons die historiese roman verlaat, is ek passievol oor The Lord of the Rings. Dit is een van die min werke wat ek meer as een keer gelees het (ek is nie 'n herhalende leser nie).
JTZ: Ek sou baie daarvan gehou het om baie te ontmoet en te sien hoe hulle in Rome rondloop, soos Cato, Scipio Emiliano, Cornelia, Appius Claudio Pulcro, Tiberius en Gaius Sempronius Graco, Sertorio, Pompeius die Grote ... en ek is gelukkig om te hê reeds geskep het. Ek kort ander, maar van tyd tot tyd.
JTZ: Die waarheid is, nee. Ek het 'n rukkie oor hierdie vraag gedink, maar ek sien dat ek nie stokperdjies of gewoontes het nie. Ek skryf wanneer en hoe ek kan (meer snags as bedags), maar met niks besonders om te sê nie, buiten die feit dat ek baie stilte nodig het. In my huis kry hulle reeds opdrag dat wanneer ek skryf dit beter is om nie na my te kyk nie (ek oordryf dit bietjie).
JTZ: Sjoe, ek het dit al geantwoord. My gunsteling tyd is in die nag (ek is 'n baie uil), en wat die plek betref, ek verander dit soms, soms in my slaapkamer, ander op die kombuistafel, ander in 'n vertrek wat as kantoor dien ... volgens vir my gee en hoe ek die gemaklikste voel.
JTZ: Die genre waarvan ek 'n grondverskuiwing hou, is die historiese roman. Daarbuite trek die fantasie-genre my ook aan, maar soos hulle sê, die bok trek die berg.
JTZ: Op die oomblik is ek gedompel in die voortsetting van Die Eerste Senator van Rome. Lees vir die plesier van lees Ek het nie nou tyd nie. My werk verg reeds baie toewyding, en die ruimte wat ek het, is om te skryf. In die somer het ek 'n blaaskans geneem met El Conquistador, deur José Luis Corral.
JTZ: Ek glo dat dit nie soveel geskryf en gepubliseer is as wat dit nog ooit was nie, beide in papier en digitale formaat. Dit is waar dat vir beginner skrywers toegang tot 'n uitgewer baie ingewikkeld is, sowel as verkoop, aangesien die kompetisie en die kwaliteit baie hoog is. In my geval is ek uiters gelukkig om 'n uitgewery te hê wat baie na my omsien (The sphere of books). Ek sien ook dat daar baie literatuurblogs (soos hierdie een), leesgroepe, groepe op sosiale netwerke met duisende lede, ens. is, wat benewens om sigbaarheid te gee wat baie welkom is, toon dat belangstelling om dit te lees ten volle is bruising.
Nog iets is die skade wat seerowery aanrig, wat blykbaar hoogty vier. Die moeite wat gedoen word om 'n roman of enige literêre werk te skep, is enorm, en dit is baie frustrerend om te sien hoe seerowerboeke die rondte doen.
Vir die res het ons onlangs gesien hoe groot uitgewers skrywers teken, wat aandui dat die uitgewerswêreld beweeg, dat dit baie lewendig is.
JTZ: In my geval het ek nie werk ontbreek nie (inteendeel) en ook nie pynlike ervarings gehad nie, so ek dink ek het geen rede om te kla nie. Desondanks is dit waar dat ek, soos almal anders, 'n groot begeerte het om die vorige lewe, sy vreugde te herstel, pret te hê, te reis of sonder vrees by familie en vriende te kan wees. In elk geval, ek dink nie ek sal iets positiefs vir toekomstige stories kry nie. Dit was 'n lang en moeilike tyd wat die beste agtergelaat word.
Volledige pad na artikel: Huidige literatuur » Letterkunde » Onderhoude » Juan Torres Zalba. Onderhoud met die skrywer van The First Senator of Rome