Senegalse regering - Inligting
Senegal regering - Geskiedenis
Senegal is 'n republiek met 'n sterk presidentskap, swak wetgewer, redelik onafhanklike regbank en verskeie politieke partye. Die president word verkies deur 'n algemene stemreg vir volwassenes tot 'n termyn van sewe jaar. Die eenkamer -nasionale vergadering het 120 lede, apart van die president verkies.
President Wade, Abdoulaye
Eerste Minister Seck, Idrissa
Min. van Landbou & Vee Sy, Habib
Min. van staatsdiens-, arbeids- en professionele organisasies Deh, Yero
Min. van kultuur en kommunikasie Val, Abdou
Min. van desentralisasie en streeksbeplanning BA, Soukeyna Ndiaye
Min. van Verdediging Diop, Becaye
Min. van ekonomie en finansies Diop, Abdoulaye
Min. van Onderwys Sourang, Moustapha
Min. van omgewing en natuur Fada, Modou Diagne
Min. van Familie en Nasionale Solidariteit Kebe, Awa Gueye
Min. van vroulike entrepreneurskap en mikrokrediet Seck, Saoudatou Ndiaye
Min. van Visserye Diouf, Pappa
Min. van Buitelandse Sake Gadio, Cheikh Tidiane
Min. van gesondheid, higiëne en voorkoming Coll-Seck, Awa Marie, Dr.
Min. van Behuising Niang, Madicke
Min. van nywerheid en handwerk Savane, Landing
Min. van infrastruktuur, openbare werke en vervoer Seck, Mamadou
Min. van Binneland Niang, Mamadou
Min. van Justisie Diop, Serigne
Min. van wetgewende aangeleenthede Diop, Mamadou
Min. van mynbou, energie en water Sall, Macky
Min. van navorsing en tegnologie Diatta, Christelike Sina
Min. van klein en mediumgrootte ondernemings en handel Pouye, Aicha Agne
Min. van sosiale ontwikkeling Ndir, Maimouna Sourang
Min. van Sport Ndiaye, Youssoupha
Min. van Toerisme Ndiaye, Ousmane Masseck
Min. van Stedelike en Streekbeplanning Sall, Seydou Sy
Min. van Jeug Saai, Aliou
Ambassadeur in die VSA Seck, Mamadou Mansour
Permanente verteenwoordiger by die VN, New York Val, Pappa Louis
Senegal se landsprofiel
Honderde Senegalese is dood in 'n plaaslike separatistiese konflik in die suidelike deel van Casamance, maar geweld het afgeneem sedert 'n skietstilstand in 2014.
Die stabiliteit in die land het dit moontlik gemaak om vredestroepe na die Kongo, Liberië en Kosovo te stuur.
Slawe, ivoor en goud is gedurende die 17de en 18de eeu van die kus uitgevoer, en nou is die ekonomie hoofsaaklik op landbou gebaseer. Die geld wat deur Senegalese wat in die buiteland woon, huis toe gestuur het, is 'n belangrike bron van inkomste.
As 'n gematigde, demokratiese en oorwegend Moslemland, is Senegal 'n belangrike spilpunt vir Amerikaanse diplomatieke en ontwikkelingsintervensies wat noodsaaklik is vir die handhawing van stabiliteit in die onbestendige Wes -Afrikaanse streek. Sedert die vestiging hier in 1961, het USAID lewens verbeter deur te help om 'n gesonde ekonomie en werk te skep, toegang tot onderwys en gesondheidsorg te verbeter, demokratiese instellings te versterk en landbou te ontwikkel om produksie en inkomste te verhoog.
In die 1960's het USAID 'n belangrike rol gespeel in die privatisering van rys- en graanmarkte, wat Senegal uiters gehelp het om staatstrukture te ontlaai en landboumarkte oop te maak tot voordeel van boere en handelaars op die lang termyn. Behalwe dat die regering se verliese uit die landbou in winste van meer as $ 300 miljoen per jaar verander het, het die hervormings die land aangespoor om destyds van die hoogste rysopbrengste ter wêreld te lewer. Senegal het van periodieke tekort aan rys gegaan tot die vervaardiging van 'n mededingende produk op die internasionale mark.
USAID het ook bykomende groot hervormings in die banksektor gehelp, wat banke se stabiliteit en risikobestuur vir sy kliënte radikaal verbeter het, Senegal se status as internasionale handelsvennoot verhoog en die stabiliteit en winsgewendheid van die sektor verbeter het. Teen 2005 het 'n verslag van die Internasionale Monetêre Fonds verklaar dat Senegal se "finansiële stewigheidsaanwysers wat die hoeksteen van die [bank] stelsel bly, sterker is as vir Wes -Afrika as geheel." Teen die einde van die millennium was die wins-tot-kapitaalverhoudings van bykans 15 persent byna dubbel die streeksgemiddelde van 8,5 persent.
Vanaf die 1960's was USAID 'n voorsprong van 75 % in landwye toegang tot sekondêre onderwys deur middel van hoërskoolkonstruksie, wat die toelating tot die universiteit 'n nuwe werklikheid vir duisende studente gemaak het. USAID het drie groot hoërskole gebou, wat almal nog oop is. Voorheen was sekondêre onderwys slegs in twee kusstede beskikbaar. Die opkoms van hierdie skole het die aantal hoërskool gegradueerdes eksponensieel verhoog, waarvan baie Senegal se politieke leiers van vandag geword het. USAID help tot vandag toe met die bou van skole.
Teen die middel van die tagtigerjare het 'n USAID-gesteunde kleinsake-projek gegroei tot 'n bloeiende Senegalese mikrofinansieringsinstelling, Credit and Savings Alliance for Production. Hierdie nou permanente instelling het die toegang tot finansiële dienste in Senegal in die breë toegeneem deur lenings aan meer as 35,000 aktiewe kliënte te verskaf en 52,000 kliënte te bestuur met bates van 'n spaarrekening wat byna $ 70 miljoen beloop.
In die gesondheidsektor was hulp van USAID van groot belang by die ontwikkeling van infrastruktuur vir 'n primêre gesondheidsorgstelsel in die landelike Senegal, wat die kinders se oorlewingsyfer verbeter het en die sterftes van moeders verminder het. In 1982 ondersteun USAID die eerste gemeenskapsgebaseerde gesondheidsprogram in Senegal, waar gesondheidsdienste tot dusver slegs in stede beskikbaar was. USAID het landelike gemeenskappe gemobiliseer om meer as 3000 "gesondheidshutte" te bou, beman deur vrywilligers wat opgelei is deur USAID, wat ook toerusting en as voorrade verskaf het, en gehelp het om die bestuur te verbeter. Boonop het USAID bygedra tot 'n drastiese afname in die voorkoms van malaria deur middel van sy programme om insekdoder-geïmpregneerde muskietnette vir byna elke slaapplek in Senegal te maak. Teen die einde van die program in 2013 sal meer as nege miljoen nette met USAID -hulp versprei word. USAID-gesteunde MIV/VIGS-programme vir bewustheid, voorkoming en behandeling het gehelp om die voorkoms van MIV onder een persent van die bevolking te hou.
Uiteindelik is die landbousektor in Senegal verwoes deur periodieke droogte en streeksbesmettings in 1987 en 2004. USAID het deur sy kantoor vir buitelandse ramphulp 'n bevelsentrum in Senegal opgerig en onderskeidelik 80 persent en 50 persent van die totale internasionale hulp aan beide die rampe. Die veldtogte word 'n model vir soortgelyke soorte krisisreaksies in die streek. In reaksie op die droogte van 2011 het USAID 'n veerkragtigheidskantoor in Dakar opgerig om toekomstige droogterampe te versag en Senegal verder te vestig as 'n belangrike Wes -Afrikaanse streeksentrum.
Amptelike naam: Republiek van Senegal
Gebied: 196.722 vierkante kilometer
Belangrikste tale: Frans, Wolof
Tydsone: UTC 0 (Greenwich -gemiddelde tyd)
- Bron: CIA World Fact Book
1. Senegal in Wes -Afrika word al lank beskou as een van die demokrasieë in die streek en het 'n geskiedenis van stabiele regering en burgerlike heerskappy.
- Bron: BBC News
2. Senegal was deel van verskeie Wes-Afrikaanse ryke, waaronder die Koninkryk Ghana (8ste eeu), die Tukulor-ryk (11de eeu) en die Jolof-ryk (12de-14de eeu).
3. Senegal was van groot belang vir Europese moondhede. Die Portugese, Britte, Franse en Nederlanders het almal om die beheer van die streek aangedring vanweë die strategiese ligging daarvan om slawe en goedere te verhandel.
- Bron: Lonely Planet
4. Die eiland Gorée, wat deur UNESCO op die lys is, lê aan die kus van Senegal. Van die 15de tot die 19de eeu was dit die grootste sentrum vir slawehandel aan die Afrika-kus.
- Bron: UNESCO
5. Goree Island is die tuiste van die 'Door of No Return ', waar miljoene Afrikane na 'n lewe van slawerny in die Karibiese Eilande en die Amerikas gestuur is.
6. In totaal het Senegal sewe UNESCO -wêrelderfenisgebiede. In Afrika het slegs Suid -Afrika (10), Ethiopië, Marokko (9) en Tunisië (8) meer.
7. In 1960 verkry Senegal onafhanklikheid as deel van die Mali Federasie - 'n alliansie wat Senegal en die Soedanese Republiek (voorheen Frans Soedan) verbind.
- Bron: Britannica
9. Die federasie het egter net twee maande geduur toe dit ontbind is na die afstigting van Senegal en die Soedannese Republiek die Republiek van Mali geword het.
10. In 1982 het Senegal ook kortliks saamgesmelt met Gambië om 'n konfederasie te vorm om die lande se militêre en veiligheidsmagte te kombineer. Dit staan ​​bekend as die Senegambiese konfederasie en is in 1989 ontbind.
11. Die Senegalese vlag het groen, geel en rooi vertikale strepe met 'n sentrale groen ster. Dit is pan-Afrikaanse kleure met groen (saam met die ster) wat hoop verteenwoordig en die land se belangrikste godsdiens (Islam), geel wat die natuurlike rykdom verteenwoordig en die rykdom wat verkry word deur arbeid en rooi wat die stryd om onafhanklikheid, lewe en sosialisme verteenwoordig.
- Bron: Britannic
12. Sommige bestuurders in Senegal heg perd-, skaap- of beeshare aan hul taxi's vir geluk. Daar word geglo dat hierdie sterte geseën is deur godsdienstige leiers, en dit bied geluk.
- Bron: New York Times
13. Senegal het 'n groeiende branderplankry -toneel en die baie invloedryke branderplankryfliek The Endless Summer uit 1966 is gedeeltelik in Senegal geskiet.
- Bron: CNN (video)
14. Sondae in Dakar neem plaaslike herders hul skape vir 'n daaglikse reinigingsritueel. Skape word tydens godsdiensfeeste as offerandes beskou, en sommige mense glo dat hoe skoner die dier is, hoe beter is die offer.
15. In 2012 het Senegal begin met die aanplant van die Groot Groen Muur - 'n 7 000 km lange en 16 km breë muur van bome wat deur verskeie lande strek en oor die dorre Sahel -savanne van die Atlantiese Oseaan tot by die Indiese Oseaan strek. Die projek is agter skedule, maar daar is steeds optimisme oor die voltooiing daarvan.
- Bron: Smithsonian
16. Die Dakar -tydren, wat die eerste keer in 1978–79 gehou is en tot 15 000 km tussen Suid -Europa en Senegal afgelê het, word beskou as die mees uitmergelende motorren ter wêreld. In 2009 is die saamtrek na Suid -Amerika verskuif nadat die organiseerders die geleentheid weens terrorisme gekanselleer het.
17. Die Kaap Verde-skiereiland in Wes-Sentraal-Senegal is die westelikste punt van kontinentale Afrika.
18. Senegal is die tuiste van Fadiouth, 'n klein motorvrye eiland wat geheel en al bestaan ​​uit mossels, insluitend die huise, strate en begraafplase.
- Bron: National Geographic (video)
20. Senegal staan ​​bekend as die "poort na Afrika en#8221, omdat dit bedien word deur verskeie lug- en seevaartroetes.
21. Rose -meer (ook bekend as Lake Retba) in Senegal word soms rooskleurig pienk vanweë die buitengewoon hoë soutinhoud wat tien keer meer is as die van seewater.
22. Borom Sarret (1963), wat beskou word as die eerste Afrikaanse film wat deur 'n Afrikaner vervaardig en geregisseer is, is in Senegal verfilm. Dit was ook die eerste rolprent van die Senegalese regisseur, Ousmane Sembene, waarna gereeld verwys word as die "vader van die Afrikaanse film".
- Bron: The Guardian, The Guardian
23. Senegal is die tuiste van Afrika se hoogste standbeeld. Daar word gesê dat die Afrika -renaissance -monument van 49 miljoen dollar $ 27 miljoen gekos het en deur Noord -Koreaanse kunstenaars geskep is.
24. Senegal se nasionale simbool is die leeu. 'N Leeu is die gelukbringer van die voetbalspan, een versier die presidensiële seël en leeubeelde word gereeld by die ingange van die dorpe en voor militêre installasies geplaas. Dekades van jag en ontwikkeling het hulle egter amper uitgewis. Die Niokolo-Koba Nasionale Park het die laaste leeubevolking in Senegal.
25. Binne tien jaar is 25 vissers in die riviere van Senegal doodgemaak deur 'n moordenaar -seekoei.
- Bron: The Telegraph
26. Behalwe die hooftale Frans en Wolof, praat mense gewoonlik die taal van hul etniese groep, soos Pulaar, Serer en 38 verskillende Afrikatale.
- Bron: Encyclopedia.com
27. Senegal is vernoem na die Senegalrivier wat afkomstig is van "Azenegue, " die Portugese woord vir die Berber Zenaga -mense wat noord van die rivier gewoon het. 'N Ander teorie is dat die naam afkomstig is van die Wolof "sunu gaal " wat beteken " ons boot ".
- Bron: CIA World Fact Book, New World Encyclopedia
28. In 2022 word Senegal die eerste Afrika -land wat 'n Olimpiese byeenkoms aanbied wanneer die Olimpiese Jeugspele daar gehou word.
- Bron: Internasionale Olimpiese Komitee
29. Die stad Touba in Senegal, wat bekend staan ​​as "Africa's Mecca", sien dat meer as 'n miljoen Moslem -pelgrims dit jaarliks ​​van regoor die wêreld besoek. Die pelgrimstog herdenk die stigter van die Sufi Islam -beweging, Cheikh Amadou Bamba en sy ballingskap in 1895 deur die Franse koloniale owerhede.
30. Rapper en entrepreneur Akon is deel van die Senegalese. Hy het onlangs verklaar dat hy sy eie stad in Senegal geskep het met die naam 'Akon City '.
- Bron: CNN
Elke poging is aangewend om hierdie feite oor Senegal te verifieer. As u egter 'n fout vind of vrae het, kontak ons ​​asseblief.
Wetgewende tak van die regering
Die wetgewer is die regeringsarm wat opdrag gegee is om nuwe wette op te stel. Die wetgewer van Senegal beskik oor 'n eenkamer-parlement (enkelkamer). Die nasionale vergadering (parlement) van Senegal word gelei deur die president van die nasionale vergadering, sowel as die premier. Die nasionale vergadering bestaan ​​uit 150 lede wat afkomstig is van die verskillende politieke partye in Senegal. Die lede van die nasionale vergadering word verkies om 'n termyn van vyf jaar te dien, soos bepaal deur die grondwet deur die gebruik van 'n parallelle stemstelsel met kiesers met meer setels. Tussen 2007 en 2012 het die wetgewer 'n tweekamerparlement gehad en die senaat was die boonste kamer van die nasionale vergadering. In die tweekamerstelsel bestaan ​​die senaat uit 100 lede, waarvan 65 deur die president aangestel is, terwyl 35 lede deur ongeveer 12 000 plaaslike raadslede en adjunkte verkies is. Die stelsel is later in 2012 geskrap nadat die senaat afgeskaf is.
'Senegal' is waarskynlik afkomstig van 'n Portugese transliterasie van die naam van die Zenaga, ook bekend as die Sanhaja,  of anders 'n kombinasie van die opperste godheid in Serer -godsdiens (Rog Sene) en o gal betekenis watermassa in die Serertaal. Alternatiewelik kan die naam afkomstig wees van die Wolof -frase "Sunuu Gaal", wat "ons boot" beteken.
Vroeë en voor-koloniale tydperke Redigeer
Argeologiese bevindings in die hele gebied dui daarop dat Senegal in die prehistoriese tyd bewoon is en deurlopend deur verskillende etniese groepe beset is. Sommige koninkryke is rondom die 7de eeu geskep: Takrur in die 9de eeu, Namandiru en die Jolof -ryk gedurende die 13de en 14de eeu. Oos -Senegal was eens deel van die Ghana -ryk.
Islam is bekendgestel deur middel van Toucouleur en Soninke kontak met die Almoravid -dinastie van die Magreb, wat dit op sy beurt met die hulp van die Almoravids en Toucouleur bondgenote gepropageer het. Hierdie beweging het gekonfronteer met weerstand van etnisiteite van tradisionele godsdienste, veral die Serers.  
In die 13de en 14de eeu was die gebied onder die invloed van die ryke in die ooste; die Jolof -ryk van Senegal is ook gedurende hierdie tyd gestig. In die Senegambia-streek, tussen 1300 en 1900, was byna 'n derde van die bevolking in slawerny, gewoonlik as gevolg van gevangenskap in oorlogvoering. 
In die 14de eeu het die Jolof-ryk sterker geword deur Cayor en die koninkryke Baol, Siné, Saloum, Waalo, Futa Tooro en Bambouk of 'n groot deel van die huidige Wes-Afrika te verenig. Die ryk was 'n vrywillige konfederasie van verskillende state eerder as om op militêre verowering gebou te word.   Die ryk is gestig deur Ndiadiane Ndiaye, 'n deels Serer   en 'n deel Toucouleur, wat 'n koalisie met baie etnisiteite kon vorm, maar omstreeks 1549 ineengestort het met die nederlaag en moord op Lele Fouli Fak deur Amari Ngone Sobel Fall.
Koloniale era Redigeer
In die middel van die 15de eeu beland die Portugese aan die kuslyn van Senegal, gevolg deur handelaars wat ander lande verteenwoordig, waaronder die Franse.  Verskeie Europese moondhede - Portugal, Nederland en Groot -Brittanje - ding vanaf die 15de eeu mee om handel in die gebied.
In 1677 verkry Frankryk beheer oor wat 'n klein vertrekpunt in die Atlantiese slawehandel geword het: die eiland Gorée langs die moderne Dakar, wat as basis gebruik is om slawe van die strydende opperhoofde op die vasteland te koop.  
Europese sendelinge het die Christendom in die 19de eeu aan Senegal en die Casamance bekend gestel. Dit was eers in die 1850's dat die Franse begin uitbrei het na die Senegalese vasteland, nadat hulle slawerny afgeskaf het en 'n afskaffingsleer begin bevorder het,  die inheemse koninkryke soos die Waalo, Cayor, Baol en Jolof Ryk bygevoeg het. Franse koloniste het geleidelik alle koninkryke binnegeval en oorgeneem, behalwe Siné en Saloum, onder goewerneur Louis Faidherbe.  
Yoro Dyao was in bevel van die kanton Foss-Galodjina en is deur Louis Faidherbe oor Wâlo (Ouâlo) aangestel, , waar hy as opperhoof gedien het van 1861 tot 1914.  Senegalese weerstand teen die Franse uitbreiding en beperking van hulle winsgewende slawehandel is deels gelei deur Lat-Dior, Damel van Cayor, en Maad a Sinig Kumba Ndoffene Famak Joof, die Maad a Sinig of Siné, wat die Slag van Logandème tot gevolg gehad het. In 1915 het meer as 300 Senegalese onder Australiese bevel gekom, voordat Damaskus deur Australiërs ingeneem is, voor die verwagte aankoms van die beroemde Lawrence of Arabia. Franse en Britse diplomasie in die gebied is in die wiele gery.
Op 25 November 1958 word Senegal 'n outonome republiek binne die Franse gemeenskap. 
Onafhanklikheid (1960) Redigeer
Op 4 April 1959 het Senegal en die Franse Soedan saamgesmelt tot die Mali Federasie, wat op 20 Junie 1960 ten volle onafhanklik geword het as gevolg van 'n magsooreenkoms wat op 4 April 1960 met Frankryk onderteken is. As gevolg van interne politieke probleme het die Federasie breek op 20 Augustus uit, toe Senegal en Frans -Soedan (herdoop tot die Republiek Mali) elk onafhanklikheid uitgeroep het.
Léopold Sédar Senghor was die eerste president van Senegal in September 1960. Senghor was 'n baie belese man, opgelei in Frankryk. Hy was 'n digter en filosoof wat persoonlik die Senegalese volkslied "Pincez tous vos koras, frappez les balafons" opgestel het (Engels: "Strooi al jou koras, slaan op die balafons"). Hy was 'n pro-Afrikaner en het 'n handelsmerk van die Afrikaanse sosialisme voorgestaan. 
In 1980 besluit president Senghor om uit die politiek te tree. Die volgende jaar het hy die mag in 1981 oorgedra aan sy handgekose opvolger, Abdou Diouf. Die voormalige eerste minister, Mamadou Dia, wat Senghor se mededinger was, het in 1983 vir Diouf verkiesbaar geword, maar verloor. Senghor verhuis na Frankryk, waar hy op 95 -jarige ouderdom oorlede is.
In die 1980's ontdek Boubacar Lam die Senegalese mondelinge geskiedenis wat aanvanklik opgestel is deur die adellike Tuculor, Yoro Dyâo, nie lank na die Eerste Wêreldoorlog nie, wat migrasies na Wes -Afrika van die etniese groepe van die Nylvallei, van die Senegalrivier na die Niger -delta, gedokumenteer het , tradisies behou om 'n oosterse oorsprong te hê. 
Senegal het op 1 Februarie 1982 met The Gambia saamgespan om die nominale Konfederasie van Senegambië te vorm. Die vakbond is egter in 1989 ontbind. met regeringsmagte sedert 1982 in die Casamance -konflik. In die vroeë 21ste eeu het geweld bedaar en president Macky Sall het in Desember 2012 gesprekke met rebelle in Rome gevoer. 
Abdou Diouf was president tussen 1981 en 2000. Hy moedig breër politieke deelname aan, verminder die regering se betrokkenheid by die ekonomie en verbreed Senegal se diplomatieke verbintenisse, veral met ander ontwikkelende lande. Binnelandse politiek het soms oorgegaan na straatgeweld, grensspanning en 'n gewelddadige separatistiese beweging in die suidelike streek van die Casamance. Tog het Senegal se verbintenis tot demokrasie en menseregte versterk. Abdou Diouf het vier termyne as president gedien.
In die presidentsverkiesing van 1999 het die opposisieleier Abdoulaye Wade Diouf verslaan in 'n verkiesing wat deur internasionale waarnemers as vry en regverdig beskou is. Senegal beleef sy tweede vreedsame magsoorgang, en die eerste van die een politieke party na die ander. Op 30 Desember 2004 het president Wade aangekondig dat hy 'n vredesverdrag met die separatistiese groep in die Casamance -streek sal onderteken. Dit moet egter nog geïmplementeer word. Daar was 'n ronde gesprekke in 2005, maar die resultate het nog nie 'n oplossing opgelewer nie.
In Maart 2012 verloor die huidige president Abdoulaye Wade die presidentsverkiesing en Macky Sall is verkies as die nuwe president van Senegal.  President Macky Sall is herkies tydens die verkiesings van 2019. Die presidensiële termyn is van sewe jaar tot vyf verminder. 
Senegal is 'n republiek met 'n voorsitterskap, en die president word sedert 2016 elke vyf jaar verkies, voorheen sewe jaar van onafhanklikheid tot 2001, vyf jaar van 2001 tot 2008 en 7 jaar weer van 2008 tot 2016, deur volwasse kiesers. Die eerste president, Léopold Sédar Senghor, was 'n digter en skrywer, en was die eerste Afrikaner wat tot die Académie française. Senegal se tweede president, Abdou Diouf, het later gedien as hoofsekretaris van die Organisasie de la Francophonie. Die derde president was Abdoulaye Wade, 'n prokureur. Die huidige president is Macky Sall, verkies in Maart 2012 en herkies in Februarie 2019. 
Senegal het meer as 80 politieke partye. Die eenkamer -parlement bestaan ​​uit die Nasionale Vergadering, wat 150 setels het ('n senaat was van 1999 tot 2001 en 2007 tot 2012).  'n Onafhanklike regbank bestaan ​​ook in Senegal. Die hoogste howe in die land wat sakekwessies hanteer, is die konstitusionele raad en die geregshof, waarvan die lede deur die president benoem word.
Tans het Senegal 'n kwasi-demokratiese politieke kultuur, een van die meer suksesvolle post-koloniale demokratiese oorgange in Afrika. Plaaslike administrateurs word deur die president aangestel en aanspreeklik gehou. Marabouts, godsdienstige leiers van die verskillende Moslem -broederskap in Senegal, het ook 'n sterk politieke invloed in die land uitgeoefen, veral tydens Wade se presidentskap. In 2009 het Freedom House die status van Senegal afgegradeer van "Vry" na "Gedeeltelik vry", gebaseer op verhoogde sentralisering van mag in die uitvoerende gesag. Teen 2014 het dit sy gratis status herstel. 
In 2008 eindig Senegal in die 12de posisie op die Ibrahim -indeks van Afrikaanse regering.  Die Ibrahim-indeks is 'n omvattende maatstaf vir Afrika-bestuur (beperk tot Afrika suid van die Sahara tot 2008), gebaseer op 'n aantal verskillende veranderlikes wat die sukses weerspieël waarmee regerings noodsaaklike politieke goedere aan hul burgers lewer. Toe die Noord -Afrikaanse lande in 2009 by die indeks gevoeg is, is Senegal se posisie van 2008 terugwerkend afgegradeer na die 15de plek (met Tunisië, Egipte en Marokko wat hulle voor Senegal plaas). Sedert 2012 [update] het Senegal se rang in die Ibrahim -indeks nog 'n punt tot 16 uit 52 Afrika -lande gedaal.
Op 22 Februarie 2011 verbreek Senegal diplomatieke bande met Iran en sê dat dit rebelle van wapens voorsien wat die Senegalese troepe in die Casamance -konflik doodgemaak het. 
Die presidensiële verkiesing in 2012 was omstrede weens president Wade se kandidatuur, aangesien die opposisie aangevoer het dat hy nie as geskik geag moet word om weer verkiesbaar te wees nie. Verskeie jeugopposisiebewegings, waaronder M23 en Y'en a Marre, het in Junie 2011 verskyn. Uiteindelik het Macky Sall van die Alliance for the Republic gewen, en Wade het die verkiesing aan Sall toegegee. Hierdie vreedsame en demokratiese oorgang word deur baie buitelandse waarnemers, soos die EU , as 'n bewys van "volwassenheid" gegroet.
Op 19 September 2012 het wetgewers gestem om die Senaat weg te doen om 'n geskatte $ 15 miljoen te bespaar. 
In Augustus 2017 het die regerende party 'n groot oorwinning in die parlementêre verkiesing behaal. President Macky Sall se regerende koalisie het 125 setels in die Nasionale Vergadering met 165 setels ingeneem.  In 2019 het president Macky Sall maklik herverkiesing in die eerste ronde gewen. 
Senegal is onderverdeel in 14 streke,  elk geadministreer deur a Conseil Régional (Streekraad) verkies volgens bevolkingsgewig by die Arrondissement vlak. Die land word verder deur 45 onderverdeel Afdelings, 113 Arrondissemente (nie een van hulle het administratiewe funksie nie) en deur Collectivités Locales, wat administratiewe beamptes kies. 
Streekhoofstede het dieselfde naam as hul onderskeie streke:
Senegal het 'n hoë profiel in baie internasionale organisasies en was 'n lid van die VN -Veiligheidsraad in 1988–89 en 2015–2016. Dit is in 1997 verkies tot die VN -kommissie vir menseregte. Vriendelik teenoor die Weste, veral Frankryk en die Verenigde State, is Senegal ook 'n sterk voorstander van meer hulp van ontwikkelde lande aan die Derde Wêreld.
Senegal geniet meestal hartlike betrekkinge met sy bure. Ten spyte van duidelike vordering op ander fronte met Mauritanië (grensveiligheid, hulpbronbestuur, ekonomiese integrasie, ens.), Bly na raming 35 000 Mauritaanse vlugtelinge (van die beraamde 40 000 wat in 1989 uit hul vaderland verdryf is) in Senegal. 
Senegal is deel van die Economic Community of West African States (ECOWAS). Senegal is geïntegreer met die hoofliggame van die internasionale gemeenskap en is ook lid van die Afrika-unie (AU) en die gemeenskap van die Sahel-Sahara-state.
Die gewapende magte van Senegal bestaan ​​uit ongeveer 17 000 personeel in die weermag, lugmag, vloot en gendarmerie. Die Senegalese militêre mag ontvang die meeste van sy opleiding, toerusting en ondersteuning van Frankryk en die Verenigde State. Duitsland bied ook ondersteuning, maar op kleiner skaal.
Militêre nie -inmenging in politieke aangeleenthede het sedert onafhanklikheid bygedra tot Senegal se stabiliteit. Senegal het aan baie internasionale en streeksvredesopdragte deelgeneem. Senest, in 2000, het Senegal 'n bataljon na die Demokratiese Republiek van die Kongo gestuur om deel te neem aan MONUC, die vredesmissie van die Verenigde Nasies, en het ingestem om 'n bataljon wat deur die Verenigde State opgelei is na Sierra Leone te stuur om deel te neem aan UNAMSIL, 'n ander vredesending van die VN.
In 2015 het Senegal deelgeneem aan die militêre ingryping onder leiding van Saoedi-Arabië in Jemen teen die Shia Houthi's. 
Senegal is 'n sekulêre staat, soos omskryf in sy Grondwet. 
Om korrupsie te bekamp, ​​het die regering die National Anti-Corruption Office (OFNAC) en die Kommissie vir Restitusie en Herstel van Onwettige Bates opgerig. Volgens Business Anti-Corruption Portal het president Sall die OFNAC geskep om die Commission Nationale de Lutte Contre la non Transparence, la Corruption et la Concussion (CNLCC) te vervang. Daar word gesê dat die OFNAC 'n doeltreffender instrument is om korrupsie te bestry as die CNLCC wat onder die voormalige president Wade gestig is.  ​​Die missie van OFNAC is om korrupsie, verduistering van openbare fondse en bedrog te bekamp. OFNAC het die mag om self te verwys (eie inisiatief ondersoek). OFNAC bestaan ​​uit twaalf lede wat by besluit aangewys is.
Homoseksualiteit is onwettig in Senegal.  Volgens 'n opname van 2013 deur die Pew Research Center, glo 96% van die Senegalese dat homoseksualiteit nie deur die samelewing aanvaar moet word nie.  LGBTQ -gemeenskapslede in Senegal rapporteer 'n sterk gevoel van onveiligheid. 
Senegal is in die weste van die vasteland van Afrika geleë. Dit lê tussen breedtegrade 12 ° en 17 ° N, en lengtes 11 ° en 18 ° W.
Senegal word ekstern begrens deur die Atlantiese Oseaan in die weste, Mauritanië in die noorde, Mali in die ooste en Guinee en Guinee-Bissau in die suide, en omring die Gambië byna heeltemal, naamlik in die noorde, ooste en suide, behalwe vir Gambië se kort Atlantiese kuslyn.
Die Senegalese landskap bestaan ​​hoofsaaklik uit die golwende sandvlaktes van die westelike Sahel wat in die suidooste uitloop. Hier vind u ook die hoogste punt van Senegal, 'n andersins naamlose kenmerk 2,7 km suidoos van Nepen Diakha op 648 m (2,126 voet).  Die noordelike grens word gevorm deur die Senegalrivier, ander riviere sluit die Gambia- en Casamance -riviere in. Die hoofstad Dakar lê op die Cap-Vert-skiereiland, die westelikste punt van kontinentale Afrika.
Die Kaap Verde-eilande lê ongeveer 560 kilometer (350 myl) van die Senegalese kus af, maar Cap-Vert ("Cape Green") is 'n maritieme plekmerk, aan die voet van "Les Mammelles", 'n 105 meter (344 voet) 'n krans wat aan die een kant van die Cap-Vert-skiereiland rus, waarop Senegal se hoofstad Dakar gevestig is, en 1 kilometer suid van die "Pointe des Almadies", die mees westelike punt in Afrika.
Senegal bevat vier terrestriële ekoregio's: Guinee-bos-savanna-mosaïek, Sahelian Acacia-savanne, West-Soedaanse savanne en Guinee-mangroves.  Dit het 'n gemiddelde gemiddelde telling van 7,0/10 van die Forest Landscape Integrity Index in 2019, en dit was 56ste wêreldwyd uit 172 lande. 
Senegal het 'n tropiese klimaat met aangename hitte gedurende die jaar met goed gedefinieerde droë en vogtige seisoene as gevolg van noordoostelike winterwinde en suidwestelike somerwinde. Die droë seisoen (Desember tot April) word oorheers deur warm, droë, harmattan -wind.  Dakar se jaarlikse reënval van ongeveer 600 mm vind plaas tussen Junie en Oktober wanneer maksimum temperature gemiddeld 30 ° C (86.0 ° F) en minimum 24.2 ° C (75.6 ° F) Desember tot Februarie maksimum temperature gemiddeld 25.7 ° C is (78.3 ° F) en minimum 18 ° C (64.4 ° F). 
Binnetemperature is hoër as langs die kus (byvoorbeeld, die gemiddelde daaglikse temperatuur in Kaolack en Tambacounda vir Mei is onderskeidelik 30 ° C (32,0 ° F) en 32,7 ° C (90,9 ° F), vergeleke met Dakar se 23,2 ° C (73,8 ° C) F)),  en reënval styg aansienlik verder suid, meer as 1 500 mm (59,1 in) jaarliks ​​in sommige gebiede.
In Tambacounda in die verre binneland, veral op die grens van Mali, waar die woestyn begin, kan temperature tot 54 ° C (129,2 ° F) bereik. Die noordelikste deel van die land het 'n byna warm woestynklimaat, die sentrale deel het 'n warm halfdroë klimaat en die suidelike deel het 'n tropiese nat en droë klimaat. Senegal is hoofsaaklik 'n sonnige en droë land.
Klimaatsverandering in Senegal sal 'n wye impak hê op baie lewensaspekte in Senegal. Klimaatsverandering sal 'n toename in die gemiddelde temperature in Wes-Afrika met tussen 1,5 en 4 ° C (3 ° F en 7 ° F) teen die middel van die eeu veroorsaak, relatief tot 1986-2005.  Voorspellings van reënval dui op 'n algehele afname in reënval en 'n toename in intense megastormgebeurtenisse oor die Sahel.   Die seevlak sal na verwagting vinniger styg in Wes -Afrika as die globale gemiddelde.   Alhoewel Senegal tans nie 'n groot bydraer tot globale kweekhuisgasvrystellings is nie, is dit een van die kwesbaarste lande vir klimaatsverandering.  
Uiterste droogte beïnvloed die landbou en veroorsaak voedsel- en werksonsekerheid. Meer as 70% van die bevolking werk in die landbousektor. Die styging in seevlak en die gevolglike erosie van die kus sal na verwagting skade aan die kusinfrastruktuur veroorsaak en 'n groot persentasie van die bevolking wat in kusgebiede woon, verplaas. Klimaatsverandering het ook die potensiaal om die agteruitgang van grond te verhoog, wat waarskynlik die woestynvorming in die ooste van Senegal sal verhoog, wat sal lei tot 'n uitbreiding van die Sahara. 
Die ekonomie van Senegal word aangedryf deur mynbou, konstruksie, toerisme, vissery en landbou, wat die belangrikste werksbronne in landelike gebiede is, ondanks die oorvloedige natuurlike hulpbronne in yster, sirkon, gas, goud, fosfate en talle olie -ontdekkings onlangs. Die ekonomie van Senegal trek die meeste van sy buitelandse valuta uit vis, fosfate, grondbone, toerisme en dienste. As een van die oorheersende dele van die ekonomie, is die landbousektor van Senegal hoogs kwesbaar vir omgewingstoestande, soos variasies in reënval en klimaatsverandering, en veranderinge in wêreldpryse.
Die voormalige hoofstad van Frans -Wes -Afrika, is ook die tuiste van banke en ander instellings wat die hele Franswes -Wes -Afrika bedien, en is 'n spilpunt vir gestuur en vervoer in die streek.
Senegal het ook een van die bes ontwikkelde toeristebedrywe in Afrika. Senegal se ekonomie is afhanklik van buitelandse hulp. Dit is 'n lid van die Wêreldhandelsorganisasie.
Die belangrikste struikelblokke vir die ekonomiese ontwikkeling van die land is onder meer 'n groot korrupsie met ondoeltreffende geregtigheid, baie stadige administratiewe formaliteite, 'n gebrekkige onderwyssektor. 
Nywerheid en handel Redigeer
Die belangrikste nywerhede sluit voedselverwerking, mynbou, sement, kunsmis, chemikalieë, tekstiele, raffinering van ingevoerde petroleum en toerisme in. Uitvoer sluit vis, chemikalieë, katoen, weefsels, grondbone en kalsiumfosfaat in. Die belangrikste buitelandse mark is Indië met 26,7% van die uitvoer (vanaf 1998). Ander buitelandse markte sluit die Verenigde State, Italië en die Verenigde Koninkryk in.
As lid van die Wes -Afrikaanse Ekonomiese en Monetêre Unie (WAEMU) beywer Senegal hom vir groter streeksintegrasie met 'n verenigde eksterne tarief. Senegal is ook lid van die Organisasie vir die Harmonisering van Ondernemingsreg in Afrika. 
Senegal het in 1996 volledige internetverbinding bereik, wat 'n klein oplewing in inligtingstegnologie-gebaseerde dienste veroorsaak het. Privaat aktiwiteite is nou verantwoordelik vir 82 persent van sy BBP. Aan die negatiewe kant sit Senegal met diepgewortelde stedelike probleme van chroniese hoë werkloosheid, sosio-ekonomiese ongelykheid, jeugmisdaad en dwelmverslawing. 
Senegal is 'n belangrike ontvanger van internasionale ontwikkelingshulp. Skenkers sluit in die Amerikaanse agentskap vir internasionale ontwikkeling (USAID), Japan, Frankryk en China. Meer as 3000 Peace Corps -vrywilligers dien sedert 1963 in Senegal. 
Landbou is een van die belangrikste dele van Senegal se ekonomie. Alhoewel Senegal in die droogtegebiedde Sahel-gebied lê, besproei slegs ongeveer 5 persent van die grond, sodat Senegal steeds staatmaak op landbou wat deur reën gevoer word. Die landbou beslaan ongeveer 75 persent van die arbeidsmag. Ondanks 'n relatief groot verskeidenheid landbouproduksie, produseer die meerderheid boere dit vir lewensonderhoud. Gierst, rys, mielies en sorghum is die primêre voedselgewasse wat in Senegal verbou word. Produksie is onderhewig aan droogte en bedreiging van plae soos sprinkane, voëls, vrugtevlieë en wit vlieë.  Boonop sal die gevolge van klimaatsverandering in Senegal na verwagting die landbou -ekonomie ernstig benadeel weens uiterste weer, soos droogte, sowel as verhoogde temperature. 
Senegal is 'n netto voedselinvoerder, veral vir rys, wat byna 75 persent van die graaninvoer verteenwoordig. Grondboontjies, suikerriet en katoen is belangrike kontantgewasse, en 'n wye verskeidenheid vrugte en groente word vir plaaslike en uitvoermarkte verbou. In 2006 het die uitvoer van Arabiese gom tot $ 280 miljoen gestyg, wat dit verreweg die grootste landbou -uitvoer maak. Groenbone, industriële tamatie, kersietamatie, spanspek en mango is die belangrikste kontantgewasse van Senegal. Die Casamance -streek, afgesonder van die res van Senegal deur Gambië, is 'n belangrike landbouproduserende gebied, maar sonder die infrastruktuur of vervoerskakels om die kapasiteit daarvan te verbeter. 
Ondanks die gebrek aan modernisering van kunsvissery, bly die vissersektor die belangrikste ekonomiese bron van Senegal en die belangrikste verdiener van buitelandse valuta. Die vee- en pluimveesektore is relatief onderontwikkel en het potensiaal vir modernisering, ontwikkeling en groei. Senegal voer die meeste van sy melk en suiwelprodukte in. Die sektor word belemmer as gevolg van lae produksie en beperkte beleggings. Die potensiële produksie van fauna en bosprodukte is hoog en gediversifiseerd en kan, indien goed georganiseer, arm boere in landelike gebiede bevoordeel. Alhoewel die landbousektor in 2004 deur 'n sprinkaanval geraak is, het dit herstel en die bruto landbouproduksie sal na verwagting met 6 persent in 2006 en 5 persent in 2007 toeneem. 
Senegal het 'n eksklusiewe vissersone van 12 seemyl (22 km 14 myl) wat die afgelope paar jaar gereeld oortree is (vanaf 2014 [update]). Daar word beraam dat die vissers van die land elke jaar 300 000 ton vis verloor weens onwettige visvang. Die Senegalese regering het probeer om die onwettige visvang wat deur vistreilers uitgevoer word, te beheer, waarvan sommige in Rusland, Mauritanië, Belize en die Oekraïne geregistreer is. In Januarie 2014 het 'n Russiese treiler, Oleg Naydenov, is in beslag geneem deur die Senegalese owerhede naby die maritieme grens met Guinee-Bissau. 
Vanaf April 2020 [update] het die energiesektor in Senegal 'n geïnstalleerde kapasiteit van 1431 megawatt (MW).  Energie word deur private operateurs vervaardig en verkoop aan die Senelec -energiekorporasie. Volgens 'n verslag van die Internasionale Energie -agentskap vir 2020 het Senegal byna 70% van die land aan die nasionale netwerk gekoppel.  Huidige regeringstrategieë vir elektrifisering sluit in beleggings in sonkrag buite die net en aansluiting op die net.  
Die grootste deel van die energieproduksie kom uit fossielbrandstowwe, meestal diesel en gas (733 van 864 MW). 'n Toenemende hoeveelheid energieproduksie kom uit volhoubare bronne, soos Manantali -dam in Mali en 'n nuwe windplaas in Thiès wat in 2020 geopen is - dit is egter steeds 'n klein deel van die totale produksie. Ondanks die toename in produksie in die 2010's, word die ekonomie gereeld belemmer deur 'n tekort aan energie in vergelyking met die vraag.
Senegal dra bykans niks by tot die wêreldwye uitstoot van kweekhuisgasse nie: die land het in 2014 ses tiendes van een ton koolstofdioksied per capita vrygestel, wat die 150ste uit 195 lande in terme van emissies plaas. 
Senegal het 'n bevolking van ongeveer 15,9 miljoen  , waarvan ongeveer 42 persent in landelike gebiede woon. Die digtheid in hierdie gebiede wissel van ongeveer 77 inwoners per vierkante kilometer (200/vierkante myl) in die westelike sentrale gebied tot 2 per vierkante kilometer (5,2/vierkante myl) in die dorre oostelike gedeelte.
Senegal bekragtig die Konvensie oor die uitskakeling van alle vorme van diskriminasie teen vroue, goedgekeur deur die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies, asook die bykomende protokol. Senegal is ook 'n ondertekenaar van die African Charter of Human and People's Rights, wat tydens die Afrika -unie -beraad van 2003 aanvaar is. Senegalese feministe was egter kritiek op die regering se gebrek aan optrede om die protokolle, konvensies en ander tekste af te dwing wat onderteken is as 'n manier om vroueregte te beskerm.
Senegal het 'n wye verskeidenheid etniese groepe en, soos in die meeste Wes -Afrikaanse lande, word verskeie tale wyd gepraat. Die Wolof is die grootste enkele etniese groep in Senegal, met 43% die Fula  en Toucouleur (ook bekend as Halpulaar'en, letterlik "Pulaarsprekers") (24%) is die tweede grootste groep, gevolg deur die Serer ( 14,7%),  dan ander soos Jola (4%), Mandinka (3%), Maures of (Naarkajors), Soninke, Bassari en baie kleiner gemeenskappe (9%). (Sien ook die Bedick etniese groep.)
Ongeveer 50 000 Europeërs (meestal Frans) en Libanees  asook 'n kleiner aantal Mauritaniërs en Marokkane [ aanhaling nodig ] woon in Senegal, hoofsaaklik in die stede en sommige afgetredenes wat in die vakansie -dorpe rondom Mbour woon. Die meerderheid Libanees werk in die handel.  Die meeste Libanees is afkomstig van die Libanese stad Tirus, wat bekend staan ​​as "Klein -Wes -Afrika en 'n hoofpromenade het," Avenue du Senegal "genoem. 
Die land beleef 'n golf van immigrasie uit Frankryk in die dekades tussen die Tweede Wêreldoorlog en Senegalese onafhanklikheid, die meeste van hierdie Franse mense koop huise in Dakar of ander groot stedelike sentrums.  Klein Viëtnamese gemeenskappe sowel as 'n groeiende aantal Chinese immigrante -handelaars, wat hoofsaaklik in stedelike omgewings geleë is, is elk 'n paar honderd mense.   Daar is ook tienduisende Mauritaanse vlugtelinge in Senegal, hoofsaaklik in die noorde van die land. 
Volgens die World Refugee Survey 2008, gepubliseer deur die Amerikaanse komitee vir vlugtelinge en immigrante, het Senegal 'n bevolking van vlugtelinge en asielsoekers wat in 2007 ongeveer 23 800 tel. Die meerderheid van hierdie bevolking (20 200) kom uit Mauritanië. Vlugtelinge woon in N'dioum, Dodel en klein nedersettings langs die Senegalriviervallei. 
Frans is die amptelike taal, ten minste gepraat deur almal wat 'n paar jaar in die onderwysstelsel van Franse oorsprong geniet het (Koraniese skole is selfs gewilder, maar Arabies word nie wyd gepraat buite die konteks van voordrag nie). Gedurende die 15de eeu het baie Europese gebiede begin handel dryf in Senegal. In die 19de eeu het Frankryk sy koloniale invloed in Senegal vergroot en sodoende het die aantal Franstalige mense voortdurend vermeerder. Frans is in 1960 bekragtig as die amptelike taal van Senegal toe die land onafhanklikheid verkry het.
Die meeste mense praat ook hul eie etniese taal, terwyl Wolof, veral in Dakar, die lingua franca is.  Pulaar word deur die Fulas en Toucouleur gepraat. Die Serertaal word wyd gepraat deur beide Serers en nie-Serers (insluitend president Sall, wie se vrou Serer is), so ook die Cangin-tale, wie se sprekers etnies Serers is. Jola -tale word wyd in die Casamance gepraat. In die algemeen is daar ongeveer 39 verskillende tale in Senegal. Verskeie het die regstatus van 'nasionale tale': Balanta-Ganja, Hassaniya Arabic, Jola-Fonyi, Mandinka, Mandjak, Mankanya, Middag (Serer-Noon), Pulaar, Serer, Soninke en Wolof.
Engels word onderrig as 'n vreemde taal in sekondêre skole en baie nagraadse skoolprogramme, en dit is die enigste onderwerp wat 'n spesiale kantoor in die Ministerie van Onderwys het.  Dakar bied 'n paar tweetalige skole aan wat 50% van hul leerplan in Engels aanbied. Die Senegalese American Tweetual School (SABS), Yavuz Selim en The West African College of the Atlantic (WACA) lei duisende vlot Engelssprekendes op in vierjaarprogramme. Engels word wyd gebruik deur die wetenskaplike gemeenskap en in die sakewêreld, insluitend deur die Modou-Modou (ongeletterde, self-geleerde sakemanne). 
Portugees Creools, plaaslik bekend as Portugees, is 'n prominente minderheidstaal in Ziguinchor, die hoofstad van die Casamance, gepraat deur plaaslike Portugese kreole en immigrante uit Guinee-Bissau. Die plaaslike Kaapverdiese gemeenskap praat 'n soortgelyke Portugese kreoolse, Kaaps -Verdiaanse Creoolse en standaard Portugees. Portugees is in 1961 in Senegal se sekondêre onderwys in Dakar deur die land se eerste president, Léopold Sédar Senghor, ingevoer. Dit is tans beskikbaar in die grootste deel van Senegal en in hoër onderwys. Dit is veral algemeen in Casamance, aangesien dit verband hou met die plaaslike kulturele identiteit. 
'N Verskeidenheid immigrantetale word gepraat, soos Bambara (70,000), Kabuverdiano (34,000), Krio (6,100), Mooré (937,000), Portugees (1,700) en Viëtnamees (2,500), meestal in Dakar. 
Terwyl Frans die enigste amptelike taal is, ondersteun 'n stygende Senegalese taalnasionalistiese beweging die integrasie van Wolof, die algemene taal van die land, in die nasionale grondwet. 
Senegalese streke Dakar, Diourbel, Fatick, Kaffrine, Kaolack, Kedougou, Kolda, Louga, Matam, Saint-Louis, Sedhiou, Tambacounda, Thies en Ziguinchor is lede van die International Association of Francophone regions.
Grootste stede Redigeer
Dakar, die hoofstad, is verreweg die grootste stad in Senegal, met meer as twee miljoen inwoners.  Die tweede grootste stad is Touba, a de jure communaute rurale (plattelandse gemeenskap), met 'n halfmiljoen. 
Senegal is 'n sekulêre staat,  alhoewel Islam die oorheersende godsdiens in die land is, wat deur ongeveer 95,9% van die land se bevolking beoefen word, is die Christelike gemeenskap, by 4,1% van die bevolking, meestal Katolieke, maar daar is ook uiteenlopende Protestantse denominasies. Een persent het animistiese oortuigings, veral in die suidoostelike deel van die land.  Sommige Serer -mense volg die Serer -godsdiens.  
Volgens Pew is 55% van die Moslems in Senegal Sunni van die Maliki-madhhab met Sufi-invloede, terwyl 27% nie-konfessionele Moslems is.  Islamitiese gemeenskappe in Senegal is oor die algemeen georganiseer rondom een ​​van verskeie Islamitiese Soefi -bevele of broederskap, onder leiding van 'n khalif (xaliifa in Wolof, uit Arabies khalīfa), wat gewoonlik 'n direkte afstammeling is van die stigter van die groep. Die twee grootste en mees prominente Sufi-ordes in Senegal is die Tijaniyya, waarvan die grootste subgroepe gevestig is in die stede Tivaouane en Kaolack, en die Murīdiyya (Murid), gebaseer in die stad Touba.
Die Halpulaar (Pulaarsprekers), saamgestel uit Fula-mense, 'n wydverspreide groep wat langs die Sahel gevind word van Tsjaad tot Senegal, en Toucouleurs, verteenwoordig 23,8 persent van die bevolking.  Histories was hulle die eerstes wat Moslem geword het. Baie van die Toucouleurs, of sittende Halpulaar van die Senegalriviervallei in die noorde, het ongeveer 'n millennium gelede tot Islam bekeer en later bygedra tot die verspreiding van Islam in Senegal. Sukses is behaal onder die Wolofs, maar deur die Serers afgeweer.
Die meeste gemeenskappe suid van die Senegalriviervallei is egter nie deeglik geïslamiseer nie. Die Serer -mense het opgemerk as een van hierdie groep wat meer as duisend jaar lank teen Islamisering gekeer het (sien die geskiedenis van Serer). Alhoewel baie Serers Christene of Moslems is, is veral hul bekering tot Islam baie onlangs, wat hulle uit eie wil bekeer het eerder as met geweld, hoewel geweld eeue tevore sonder sukses probeer is (sien die Slag van Fandane-Thiouthioune). 
Die verspreiding van die formele Koranskool (genoem daara in Wolof) gedurende die koloniale tydperk grootliks toegeneem deur die inspanning van die Tidjâniyya. In Murid -gemeenskappe, wat meer klem lê op die werksetiek as op literêre Koranstudies, is die term daara geld dikwels vir werkgroepe wat toegewy is aan die werk vir 'n godsdienstige leier. Ander Islamitiese groepe sluit in die veel ouer Qādiriyya -orde en die Senegalese Laayeen -orde, wat prominent is onder die kus Lebu. Vandag studeer die meeste Senegalese kinders by daaras vir 'n paar jaar en soveel as moontlik van die Koran memoriseer. Sommige van hulle gaan voort met hul godsdiensstudies by rade (majlis) of by die groeiende aantal privaat Arabiese skole en Frans-Arabiese skole wat in die openbaar befonds word.
Klein Katolieke gemeenskappe kom hoofsaaklik voor in die kusgroepe Serer, Jola, Mankanya en Balant, en in die ooste van Senegal onder die Bassari en Coniagui. Die protestantse kerke word hoofsaaklik deur immigrante bygewoon, maar gedurende die tweede helfte van die 20ste eeu het Protestantse kerke onder leiding van Senegalese leiers uit verskillende etniese groepe ontwikkel. In Dakar word Katolieke en Protestantse rites beoefen deur die Libanese, Kaapverdiese, Europese en Amerikaanse immigrantebevolking, en onder sekere Afrikaners uit ander lande sowel as deur die Senegalese self. Alhoewel Islam die meerderheidsgodsdiens van Senegal is, was Senegal se eerste president, Léopold Sédar Senghor, 'n Katolieke serer.
Serer -godsdiens omvat 'n geloof in 'n opperste god genaamd Roog (Koox onder die Cangin), Serer -kosmogonie, kosmologie en waarsêery, soos die jaarlikse Xooy (of Khoy) seremonie onder leiding van die Serer Saltigues (hoëpriesters en priesteresse). Senegambiese (beide Senegal en Gambië) Moslemfeeste soos Tobaski, Gamo, Koriteh, Weri Kor, ens., is almal geleende woorde uit die Serer -godsdiens.  Dit was antieke Serer -feeste gewortel in Serer -godsdiens, nie Islam nie. 
Die Boukout is een van die Jola se godsdienstige seremonies.
Daar is 'n klein aantal lede van die Bani Israel -stam in die Senegalese bos wat aanspraak maak op Joodse afkoms, hoewel dit betwis word.  Die Mahayana-tak van Boeddhisme in Senegal word gevolg deur 'n baie klein deel van die oud-Vietnamese gemeenskap. Die Bahá'í-geloof in Senegal is tot stand gebring nadat 'Abdu'l-Bahá, die seun van die stigter van die godsdiens, Afrika genoem het as 'n plek wat die Bahá'ís meer breedvoerig sou moes besoek.  Die eerste Bahá'i's wat hul voete neergesit het op die gebied van Frans -Wes -Afrika wat Senegal sou word, het in 1953 aangebreek.  Die eerste Bahá'í Plaaslike Geestelike Vergadering van Senegal is in 1966 in Dakar verkies.  In 1975 verkies die Bahá'í gemeenskap die eerste Nasionale Geestelike Vergadering van Senegal. Die mees onlangse skatting deur die Association of Religion Data Archives in 'n verslag van 2005 gee 'n uiteensetting van die bevolking van die Senegalese Bahá'ís met 22 000 mense. 
Die lewensverwagting by geboorte is na raming 66,8 jaar in 2016 (64,7 jaar manlik, 68,7 jaar vroulik).  Die openbare uitgawes vir gesondheid was in 2004 2,4 persent van die BBP, terwyl private uitgawes 3,5 persent was.  Gesondheidsuitgawes beloop US $ 72 (PPP) per capita in 2004.  Die vrugbaarheidskoers was tussen 5 en 5,3 tussen 2005 en 2013, met 4,1 in stedelike gebiede en 6,3 in landelike gebiede, soos amptelike opname (6,4 in 1986) en 5,7 in 1997) wys daarop.  Daar was in die vroeë 2000's (dekade) ses dokters per 100,000 mense.  Die kindersterfte in Senegal was 157 per 1000 lewende geboortes in 1950., maar sedertdien het dit vyfvoudig gedaal tot 32 per 1 000 in 2018.  In die afgelope 5 jaar het kindersterftesyfer van malaria gedaal. Volgens 'n UNICEF -verslag van 2013 het  26% van die vroue in Senegal vroulike genitale verminking ondergaan.
Artikels 21 en 22 van die Grondwet wat in Januarie 2001 aangeneem is, waarborg toegang tot onderwys vir alle kinders.  Onderwys is verpligtend en gratis tot op 16 -jarige ouderdom.  Die Ministerie van Arbeid het aangedui dat die openbare skoolstelsel nie die aantal kinders wat elke jaar moet inskryf, kan hanteer nie. 
Ongeletterdheid is hoog, veral onder vroue.  Die netto primêre inskrywingsyfer was 69 persent in 2005. Openbare uitgawes aan onderwys was 5,4 persent van die BBP 2002-2005.
Senegal is bekend vir die Wes -Afrikaanse tradisie van storievertelling, wat gedoen word deur griots, wat die Wes -Afrikaanse geskiedenis duisende jare lank deur woorde en musiek lewend gehou het. Die griot die professie word van geslag tot geslag oorgedra en vereis jare lange opleiding en vakleerlingskap in genealogie, geskiedenis en musiek. Griots gee stem aan geslagte van die Wes -Afrikaanse samelewing. 
Die African Renaissance Monument wat in 2010 in Dakar gebou is, is die hoogste standbeeld in Afrika. Dakar bied ook 'n filmfees, Recidak, aan. 
Omdat Senegal aan die Atlantiese Oseaan grens, is vis baie belangrik. Hoender, lam, ertjies, eiers en beesvleis word ook gebruik in Senegalese kookkuns, maar nie vark nie, vanweë die land se grootliks Moslem -bevolking. Grondboontjies, die primêre gewas van Senegal, sowel as koeskoes, wit rys, patats, lensies, swartoog-ertjies en verskillende groente, word ook in baie resepte opgeneem. Vleis en groente word gewoonlik in kruie en speserye gestoof of gemarineer en dan op rys of koeskoes gegooi, of saam met brood geëet.
Gewilde vars sappe word gemaak van bissap, gemmer, koop (uitgespreek as 'boei', wat die vrugte van die kremetartboom is, ook bekend as 'aapbroodvrug'), mango of ander vrugte- of wildebome (die bekendste soursop, wat genoem word korossol in Frans). Nageregte is baie ryk en soet en kombineer inheemse bestanddele met die uitspattigheid en styl wat kenmerkend is van die Franse invloed op die kulinêre metodes van Senegal. Hulle word gereeld bedien met vars vrugte en word tradisioneel gevolg deur koffie of tee.
Senegal is regoor Afrika bekend vir sy musikale erfenis, vanweë die gewildheid van mbalax, wat afkomstig is van die Serer -perkussiewe tradisie, veral die Njuup, en dit is gewild onder Youssou N'Dour, Omar Pene en ander. Sabartromme is veral gewild. Die sabar word meestal gebruik in spesiale vieringe soos troues. 'N Ander instrument, die tama, word in meer etniese groepe gebruik. Ander gewilde internasionale bekende Senegalese musikante is Ismael Lô, Cheikh Lô, Orchestra Baobab, Baaba Maal, Akon Thione Seck, Viviane, Fallou Dieng Titi en Pape Diouf.
In teorie word gasvryheid in Senegalese kultuur so belangrik gegee dat dit algemeen beskou word as deel van die nasionale identiteit. Die Wolof  woord vir gasvryheid is "teranga" en dit word so vereenselwig met die trots van Senegal dat die nasionale sokkerspan bekend staan ​​as die Leeus van Teranga.  [ oorspronklike navorsing? ]
Senegalese beoefen baie sportsoorte. Stoei en sokker is die gewildste sportsoorte in die land. Senegal bied die Olimpiese Somerspele 2022 in Dakar aan, wat Senegal die eerste Afrika -land maak wat die Olimpiese Spele aanbied.  
Stoei is die gewildste sport in Senegal  en het 'n nasionale obsessie geword.  Dit dien tradisioneel baie jong mans om uit armoede te ontsnap, en dit is die enigste sport wat erken word as onafhanklik van die Westerse kultuur ontwikkel.
Sokker is 'n gewilde sport in Senegal. In 2002 en 2019 was die nasionale span naaswenners van die Afrikabeker-toernooi en het dit een van slegs drie Afrika-spanne geword wat ooit die kwarteindronde van die FIFA Wêreldbeker-toernooi gehaal het, en die houers Frankryk in hul eerste wedstryd verslaan het. Gewilde spelers vir Senegal sluit in El Hadji Diouf, Khalilou Fadiga, Henri Camara, Papa Bouba Diop, Salif Diao, Kalidou Koulibaly, Ferdinand Coly en Sadio Mané, wat almal in Europa gespeel het. Senegal kwalifiseer vir die FIFA Wêreldbeker 2018 in Rusland, in groep H saam met Japan, Colombia en Pole.
Basketbal is ook 'n gewilde sport in Senegal. Die land was tradisioneel een van Afrika se oorheersende basketbalmagte. Die manspan het beter gevaar as dié van enige ander Afrika -nasie tydens die FIBA ​​Wêreldbeker -sokkertoernooi in 2014, waar hulle die uitspeelwedstryde vir die eerste keer gehaal het. Die vrouespan het 19 medaljes op 20 Afrika -kampioenskappe verower, meer as twee keer soveel medaljes as enige mededinger. Toe die land die FIBA ​​Women's AfroBasket in 2019 aanbied, het 15 000 ondersteuners na die Dakar Arena gestroom, wat as 'n rekordbywoning vir basketbal in Afrika geregistreer is.  Senegal was een van die baanbrekers op die vasteland in basketbal, aangesien dit een van Afrika se eerste mededingende ligas gestig het. 
In 2016 kondig die NBA die bekendstelling van 'n Elite's Academy in Afrika aan, en meer presies in Senegal. 
Die land was gasheer vir die saamtrek Parys – Dakar van 1979 tot 2007. Die Dakar-tydren was 'n veldren-uithourit-motorsport wat 'n baan gevolg het van Parys, Frankryk, na Dakar, Senegal. Die deelnemers gebruik veldvoertuie om die moeilike aardrykskunde oor te steek. Die laaste wedren is in 2007 gehou, voordat die 2008 -saamtrek 'n dag voor die byeenkoms gekanselleer is weens bekommernisse oor veiligheid in Mauritanië. 
Die ekonomie van Senegal
Die ekonomie van Senegal is hoofsaaklik landboukundig, omdat ongeveer 77,5 persent van die arbeidsmag besig is met landbou. Die landbougewas van die belangrikste belang is grondboontjies (grondbone) en die ontginning van grondboontjie -olie is een van die belangrikste bedrywe van Senegal. Die ander 22,5 persent is in die nywerheid en dienste. Daar is 'n probleem in die verdeling van vergoeding deurdat die waarde van die produksie, bruto binnelandse produk (BBP), 66 persent in dienste is, hoofsaaklik staatsdienste, 21 persent in die nywerheid en slegs 13 persent in die landbou. Die prentjie wat uit die verspreiding na vore kom, is van die ekonomiese waarde van die produk van die boere en die industrie wat deur die regering se burokrate, wat vermoedelik dienste lewer, uitgestel word, maar die dienste, indien enige, van veel minder waarde as hul produksiekoste is. Daar is ekonomiese geldige dienste in die private sektor, maar dit maak slegs 'n klein deel uit van die totaal wat aan dienste toegeskryf word. Die amptelike werkloosheidskoers is 48 persent, dus is daar 'n desperate poging om werk in die openbare sektor te verskaf, selfs al is hierdie werk onproduktief en dus werkloosheid onder 'n ander naam.Daar is 'n groot deel van die bevolking van die 13 miljoen (2008) wat in armoede leef. Die helfte van die bevolking is jonger as 19 jaar, dus is slegs ongeveer 39 persent van die bevolking in die arbeidsmag.
Die visserybedryf van Senegal is van groot en groeiende belang. Senegal het, soos ander lande in Wes -Afrika, fosfaatafsettings, maar daar is 'n gebrek aan kapitaal om hierdie afsettings te ontwikkel. Om die afhanklikheid van grondboontjies as 'n gewas te verminder, het die regering die ontwikkeling van katoenproduksie aangemoedig.
Die BBP van Senegal is na raming in 2007 $ 21 miljard, na omskakeling in Amerikaanse dollar teen die koopkragwisselkoers. Teen die markwisselkoers van die Communaute Financiere Africaine franc (XOF), die geldeenheid van die voormalige Franse kolonies van Wes -Afrika, teenoor die Amerikaanse dollar, is die BBP $ 11 miljard. Dit is 'n per capita BBP van ongeveer $ 1700 per jaar.
Die geboortesyfer in Senegal is 'n uiters hoë 37 geboortes per duisend bevolking. Die sterftesyfer is relatief hoog 11 per duisend bevolking, maar nie so hoog as die geboortesyfer nie, dus is die bevolkingsgroei 2,65 persent per jaar. Teen hierdie bevolkingsgroeitempo verdubbel die grootte van die bevolking in ongeveer 26,5 jaar, dit wil sê elke generasie. Die prentjie is van 'n staat wat ekonomies misluk met 'n bevolkingsgroei buite beheer. Die staat in Senegal word gesubsidieer met byna $ 500 miljoen se ekonomiese hulp van internasionale skenkers. Die buitelandse skuld aan die begin van 2008 was $ 2 miljard. Dit is nie hoog in verhouding tot die BBP nie, maar dit is hoog in verhouding tot die finansiële hulpbronne wat die regering beskikbaar het.
Die uitvoer van Senegal in 2007 was $ 1,725 ​​miljard (FOB), maar die invoer was $ 3,673 miljard en daar was dus 'n tekort op die lopende rekening van $ 1,085 miljard. Die ekonomiese stelsel van Senegal is in ernstige moeilikheid.
Die Internasionale Handelsvennote van Senegal
Belangrikste bron van invoer Belangrikste bestemming vir uitvoere
Land Proporsie Land Proporsie
Frankryk 25% Mali 19%
Koninkryk 5% Frankryk 8%
Thailand 5% Indië 6%
Sjina 5% Die Gambia 5%
Spanje 4% Spanje 5%
Die Wolof (ook bekend as Jolof of Djolof) Ryk was 'n staat aan die kus van Wes-Afrika, geleë tussen die Senegal- en Gambia-riviere, wat gedy het vanaf die middel van die 14de tot die middel van die 16de eeu nC. Die ryk het floreer in die handel danksy die twee riviere wat toegang bied tot die hulpbronne van die Afrika -binnelandse en kusverkeer, handel wat goud, huide, ivoor en slawe insluit, en wat dikwels met Europese handelaars uitgevoer is, veral die Portugese en dan die Franse. Na die opbreek van die Wolof-ryk in die 16de eeu nC, het 'n kleiner staat, die Wolof-koninkryk, tot in die 19de eeu nC bestaan. Die Wolof -taal word vandag nog wyd gepraat in Senegal, Gambië en Mauritanië.
Die Wolof as 'n bevolking het sedert die 1ste millennium vC die gebied tussen die Senegalrivier in die noorde en die Gambia -rivier in die suide bewoon. Hierdie Wes -Afrikaanse streek word dikwels Senegambië genoem en dek wat vandag Senegal, Gambië en Suid -Mauritanië is. Taal en erdewerk dui beide daarop dat die voorouers van die Wolof oorspronklik hierheen uit Sentraal- of Oos -Afrika gemigreer het. Hulle het gehengel, nat rys verbou en beeste, skape en bokke (en later varke) opgepas. Hulle het yster gebruik vir gereedskap, erdewerk en juweliersware. Die mense van hierdie gebied van Wes -Afrika het ook megalitiese monumente en graftekens opgerig. Sirkels is ongeveer 8 meter in deursnee gevorm met klippe tot 4 meter hoog.
Die Wolof het uiteindelik die magtigste stam suid van die Senegalrivier geword. Hierdie gebied was eens onder die nominale beheer van die Mali-ryk (1240-1465 CE) na 'n suksesvolle uitbreidingsveldtog deur Tiramaghan, 'n generaal van Sundiata Keita (r. 1230-1255 CE), die Mali-koning. Die verhouding tussen die twee state is onduidelik, maar die Wolof het die Mali -konings ten minste erken as die belangrikste Wes -Afrikaanse mag. Wolof se onafhanklikheid kan gesien word in die opvolging van hul eerste koning of burba, die semi-legendariese Ndiadiane N'diaye, wat tradisioneel in die 13de eeu nC geplaas is, maar meer waarskynlik in die tweede helfte van die 14de eeu nC was. In elk geval het burgeroorloë, aanvalle van stamme soos die Mossi -mense en die verskuiwing van winsgewende handelsroetes beteken dat die Mali -konings stadig hul greep op die buitenste streke van hul ryk verloor het. Omstreeks 1468 CE het koning Sunni Ali (ongeveer 1464-1492 CE) van die Songhai -ryk (ongeveer 1460 - 1591 CE) toe die kruis van die siek Mali -ryk verower.
Die Songhai was slegs suid van die Gambia -rivier aanwesig, en dit het die Wolof in die noorde toegelaat om een ​​van die min leë gebiede wat die Songhai -ryk in Wes -Afrika nie beheer het nie, te benut (hetsy deur direkte besetting of handhawing van huldeblyk). Teen die einde van die 15de eeu nC het die Wolof-ryk bestaan ​​uit die drie Wolofsprekende koninkryke Cayor (Kajoor), Walo (Waalo) en Baol (Bawol), en state wat bevolk is deur sprekers van Serer soos Sine en Salum. Uiteindelik brei die Wolof -konings uit na die Malinke -gebied noord van die Gambia -rivier, wat die state Nyumi, Badibu, Nyani en Wuli insluit. Gevolglik het die Wolof-konings die hele Senegambië regeer, alhoewel hierdie staat beter beskryf kan word as 'n konfederasie van koninkryke wat hulde betaal, eerder as 'n eie ryk (soos dit dikwels genoem word).
Handel: Wes -Afrika en Portugal
Die Wolof-ryk was 'n groot deelnemer aan die slawehandel en het tot 1600 n.C. soveel as een derde van alle Afrika-slawe uitgevoer. Hierdie handel het in die 17de eeu nC gedaal, aangesien Senegambië 'n deur van slawe uit die binneland van Sentraal -Afrika geword het, eerder as 'n bron daarvan. Danksy die magtige Senegalrivier, wat honderde kilometers in die binneland van Afrika strek, was die Wolof in staat om allerhande goedere behalwe slawe te verhandel, insluitend huide, katoentekstiel, gom, ivoor, kola neute, sout, perde, indigo en byewas. Die Wolof het ook hul eie vervaardigers om grondstowwe in nog meer waardevolle goedere te omskep. Wolof -goudsmede en filigraanwerkers het 'n baie hoë reputasie in Wes -Afrika geniet.
Die belangrikste goedere wat deur Wolof -gebied verhandel is, was egter nie een van die bogenoemde nie, dit was goud. Die edelmetaal, so geliefd onder die Europeërs wat ernstig begin belangstel het in Afrika suid van die Sahara, kom uit die binnelandse Bambuk -goudvelde en het uiteindelik sy weg na die kus gevind. Die Portugese het teen die middel van die 15de eeu nC aan die kus van Wes-Afrika begin handel dryf. Die avonturier Diogo Gomes het in 1455 CE handelsbetrekkinge met die Wolof gesluit, en handel het tussen die twee moondhede ontstaan. Geskenke is uitgeruil tussen die koning van Portugal, Johannes II (r. 1481-1495 nC) en die Wolof, en Christelike sendelinge is ontvang.
Die handel met die Portugese word so winsgewend deur die 1480's, dat die Wolof -koning, Burba Birao, selfs sy hoofstad nader aan die kus verskuif het. Almal was egter nie tevrede met die ontvangs van sendelinge nie, en tradisionalistiese vorste het 'n opstand gelei wat Burba Birao in 1489 nC omvergewerp het. Birao se broer, prins Bemoi, was genoodsaak om uit die land te vlug, maar hy was baie welkom in Lissabon, waar hy selfs gedoop is. Teen 1490 nC was die Portugese ambisieus om goedere, en veral goud, direk uit hul oorsprong in Afrika se binneland te beheer. Hulle het 'n militêre ekspedisie teen die Wolof -koning gestuur en prins Bemoi gesteun om die troon te neem. Die ekspedisie was 'n mislukking as gevolg van die siekte en 'n ernstige meningsverskil tussen die voorgee en sy Europese ondersteuners, wat tot die dood van eersgenoemde gelei het. Daarna het die Portugese binne die versterkte handelsposte langs die kus gebly terwyl die handel tot in die 16de eeu nC voortgeduur het.
Die Wolof -staat
Portugese kontak gee ons ten minste inligting oor die Wolof -staat. Ons weet dat die koning gekies is deur 'n raad van ouderlinge uit kandidate wat aan 'n sekere afkoms behoort het, waarskynlik die werklike stigter van die Wolof -staat. Sommige lede van hierdie raad was heersers van die individuele state in die Wolof -konfederasie. Die Wolof -samelewing was hiërargies met verskillende klasse. Die koninklike familie was bo-aan, toe nie-koninklike adellikes (dikwels die kinders van sekondêre vroue en byvroue van koninklikes) en vrye mans. Laasgenoemde kategorie is verder in kaste verdeel, afhangende van die beroep van 'n man, soos smede, juweliers, kleermakers, griots (epiese storievertellers) en musikante. Aan die onderkant van die samelewing was slawe wat tydens oorloë en strooptogte in naburige gebiede geneem is, en wat self in lae verdeel is met bekwame slawe aan die bokant en ongeskoolde landbouarbeiders aan die onderkant. Daar was ook 'n klas militêre slawe, die ceddo, wat die elite gebruik het om die betaling van huldeblyk af te dwing en ander slawe te polisieer. Die godsdiens van die elite, ten minste nominaal, was Islam as gevolg van die verspreiding daarvan deur Berber -handelaars, geestelikes en sendelinge. Daarteenoor bly die meeste van die gewone bevolking naby hul tradisionele animistiese oortuigings.
Handel: Wes -Afrika en Frankryk
In die laaste kwart van die 16de eeu het 'n ander groot moondheid in die streek aangekom: Frankryk. Die Franse handelaars het sulke gewilde items soos tekstiele uit Noord -Frankryk, spiritualieë, metaalware, peper, palmolie en vuurwapens saamgebring. Die Portugese het gou hul handelsvoordeel verloor, veral omdat die uitvoer van die gewilde vuurwapens na Afrika deur die Portugese kroon verbied is. Gevolglik het die Franse beheer verkry oor dorpe soos Gorée, Portudal, Joal en Rufisiique, almal in Wolof -gebied. Die teenwoordigheid van die Europeër was so dat bevolkings in die stedelike gebiede langs die Atlantiese kus uiteindelik gemengde Afrika en Frans geword het, soos byvoorbeeld gesien in die hawe van Saint Louis. Teen die einde van die 16de eeu nC was die Engelse en die Hollanders ook 'n beduidende handelsaanwesigheid in die streek, aangesien die goud en slawe van Afrika vir hulle net so onweerstaanbaar was as die Franse en Portugese.
Die handel het hoogty gevier, maar die Wolof-ryk self het al in die middel van die 16de eeu begin ontbind en het opgebreek in 'n aantal opvolgerstate wat insluit wat vandag die Wolof-koninkryk genoem word. Hierdie aanvanklike uiteensetting is waarskynlik veroorsaak deur die kusdorpe wat so ryk geword het in die handel dat hulle wou wegbreek van die sentrale Wolof-monargie. Hierdie provinsies was inderdaad die eerste wat hul onafhanklikheid geëis het. Die Wolof is ook verswak deur die opkoms van die militaristiese Fulani, eers gelei deur Koli Tengella (ongeveer 1512-1537 nC), wat sy staat gestig het in Futa Toro, 'n gebied rondom die middelste gedeelte van die Senegalrivier. Die groep van nou uiteenlopende state in Senegambië, verdeel tussen sprekers van Wolof en Serer, was saamgestel uit Waalo, Cayor, Bawol, Siin, Saalum en die Wolof -koninkryk (ongelukkig die enigste sonder toegang tot die kus).
Die opvolger koninkryke en Islam
Ondanks die politieke omwenteling het die Senegalrivier egter gebly soos dit altyd was: 'n noodsaaklike deur na en uit Afrika se binneland. Die klein koninkryke het gesien hoe hul heersers winsgewende monopolieë vestig op die handel in goedere van hoë waarde soos slawe en vuurwapens. Die streek was inderdaad besig om soveel handel te vermy wat voorheen beheer was deur die Noord -Afrikaanse state en hul tussengangers, die Sahara -Berbers, dat laasgenoemde se marabout of godsdienstige leier, Nasir al-Din (r. 1644-1674 CE) het 'n heilige oorlog in 1673 HJ begin. Soos die UNESCO Algemene Geskiedenis van Afrika Vol. V som op:
Die verkondiging van oorlog ... is gemotiveer deur ekonomiese en godsdienstige oorwegings, om die handel in graan en slawe te herwin en die mense tot bekering te bring en die praktyk van Islam te suiwer ... Dit het 'n gewilde weerstandsbeweging geword teen die arbitrêre mag van die heersende outokrasieë en teen die skadelike gevolge van die Atlantiese handel. (141)
Gevolglik het die oorlog, met die steun van die mense en diegene wat hulle al tot Islam bekeer het, gelei tot die wegvee van die heersende elite in baie van die opvolgende koninkryke van die Wolof -ryk. Die nuwe regimes het Moslem -teokrasieë geword, maar dit het nie lank gehou nie. Met die dood van Nasir al-Din in 1674 nC, talle nederlae en die Franse wat ingryp om die koninkryke in te gryp, is die Berbers teruggedruk en die heilige oorlog het uitgeloop. Die koninkryke van opvolger, wat dit verreweg nie as 'n tydige herinnering aan hul swakheid as klein mededingende state beskou nie, het steeds onderling gekibbel en geveg. Gewilde bewegings het saamgedrom rondom die idee om Islam te versprei, en die koninkryke, wat deur ander probleme soos 'n reeks hongersnode gepla was, het aan die begin van die 18de eeu nC as politieke entiteite verbrokkel.
Die Wolof-mense was nog steeds aktief betrokke by die kushandel in die middel van die 18de eeu, maar die streek word sedert die vroeë 19de eeu steeds meer deur die Franse oorheers, aangesien hulle en ander Europese moondhede nou direkte beheer oorgeneem het deur militêre verowering van die dele van Afrika wat hulle interesseer. Die Wolof -taal oortref egter die ryk of koninkryk en is vandag die amptelike taal in Senegal (saam met Frans) en word wyd gepraat in verskeie ander Wes -Afrikaanse state.
Huwelik, familie en verwantskap
Huwelik. Op die platteland reël ouers gereeld huwelike vir hul kinders. 'N Jong man wil dalk 'n jong vrou hê, maar sy pa besluit of sy geskik is. 'N Tussenganger word gereeld aangestel om die vrou se gesinsagtergrond te ondersoek. As die pa die gesin bevredigend vind, stuur hy die tussenpos om kola-neute by die vrou se ouers te gaan aflewer. Die ouers aanvaar die kola -neute as hulle die jong man goedkeur. In matriese etniese groepe soos die Wolof word die ma se broer namens die bruidegom gestuur om die bruid se hand te vra. Saam met kola -neute word geld gegee. Geskenke soos 'n televisiestel, 'n naaimasjien, juweliersware en modieuse klere word van die bruidegom vereis. In Moslemgesinne word die meeste huwelike in die moskee deur die iman, of godsdienstige leier, gevoer. Dan vind 'n burgerlike huwelik plaas by die stadsaal of die familiehof.
Die bruid verhuis na die bruidegom se huis met 'n groot seremonie waaraan familie en vriende deelneem. In die landelike gebiede sing jong vroue ribbes liedjies om uit te lok en te vermaak. Gewoonlik volg baie dae van feeste.
Binnelandse Eenheid. Die kern van 'n huishoudelike groep of verbinding is 'n kern -poligine of familie. Na die huwelik bring 'n man sy vrou na sy pa se woonplek, maar so 'n verblyf is nie noodwendig permanent nie. In enige huishoudelike groep woon ander mense dikwels by die gesin, soms permanent en soms tydelik. Dikwels is dit familie soos die manlike hoof se ongetroude of geskeide suster, 'n susterskind of 'n vrou se kind deur 'n geskeide eggenoot.
Erfenis. Die skuld van die oorledene word betaal voordat die boedel onder die erfgename verdeel word. As al die kinders van die oorledene minderjarig is, tree sy broer op as trustee van die boedel. Hy mag met die oorledene se weduwee trou, maar dit is nie algemeen nie. As daar 'n volwasse seun van die oorledene is, tree hy op as die kurator. As 'n getroude man met kinders sterf, ontvang elke seun 'n volle aandeel in die boedel, elke dogter kry
Kin -groepe. Die tradisionele sosiale struktuur gebaseer op verwantskap en rigiede stratifikasie bly belangrik, maar word aangepas deur die verspreiding van onderwys, die markekonomie en die beweging van mense na stedelike en industriële sentrums. Die aanwesigheid van familielede tydens lewensiklusseremonies is noodsaaklik vir die bereiking en handhawing van status.
Kolonisasie en Senegal
Die wêreld is in 'n konstante toestand. Ryke styg en val terwyl die nasies van die oorwinnaars in die skadu van hul oorwinnaars verdwyn. Die geskiedenis van die oorheersende Romeine deurdring ons idees oor die antieke wêreld, en ons was altyd vanuit die perspektief van die Europese indringers dat ons na die gekoloniseerde lande van Afrika, Asië en Latyns -Amerika kyk. Maar nou, aan die begin van die een-en-twintigste eeu, het die tydperk van menseregte en globalisering uiteindelik begin om die belangrike, veerkragtige kulture van voorheen gemarginaliseerde dele van die wêreld te erken, terwyl hulle hulself bewerkstellig om onafhanklik te word van die verwoestende kolonialisme. en floreer in die moderne wêreld.
Die unieke en lewenskragtige veerkragtigheidskultuur is vandag sigbaar in die land Senegal. In hierdie klein land in die weste van Afrika is daar meer as 'n dosyn verskillende etniese groepe wat almal hul eie moedertaal praat. Alhoewel vandag, vyftig jaar nadat hulle onafhanklikheid van die Franse bewind gekry het, alle kinders in Senegal nog steeds Frans begin leer in die voorskoolse tyd, het die Senegalese hierdie koloniale invloed op sy kop gedraai en Frans gebruik as 'n lingua franca wat kommunikasie tussen alle etniese groepe moontlik maak. Voordat Europeërs hierdie gebied van Wes -Afrika gekoloniseer het, was die etniese groepe gekonsentreer in stamme en stamryke wat dikwels met mekaar baklei het. Deesdae bestaan ​​daar in Senegal 'n landwye, eienaardige gewoonte van grappende neefs en niggies, met die veronderstelling dat spesifieke vanne 'n geslagslyn en historiese kaste in die samelewing aandui (as 'n koningin of 'n smid), wat as 'n humoristiese besluit tot die ou tyd dien. stamkonflikte. Dit is vanweë hierdie effektiewe oplossings dat Senegal een van die min Afrika -state is wat militêre of politieke staatsgrepe sedert sy onafhanklikheid in die 1960's kon vermy. Die Senegalese mense het eerder op hul ooreenkomste eerder as hul verskille gefokus, en sodoende die ontwikkeling van een van die suksesvolste lande in die hele Wes -Afrika bevorder. Kolonisasie het die werking van die beskawing in Wes-Afrika ingrypend verander, maar uit die as van koloniale onderdrukking en uitbuiting het die mense van hierdie streek bymekaargekom en 'n nasiestaat geskep met hul skitterende, gemeenskaplike kultuur.
Onder Franse bewind is die arm boere van Noord -Senegal deur onderdrukkende ekonomiese beleid gedwing om hulself tot die monokultuur van grondboontjies en rys te wend. Die erfenis van kolonialisme op tradisionele boerderypraktyke was die verwoestyning van die delikate Sahel -grond en 'n verwoestende hongersnood in die laat twintigste eeu (Kloby 103). In wat eens 'n beskawing van gemeenskaplike lewe en ruilhandel was, het die Franse elemente van kapitalisme ingestel wat die Europese metropool die beste sou dien. In plaas daarvan om 'n volledige kapitalistiese stelsel te koester en die plaaslike bevolking op te voed oor die nuut ontwikkelde konsepte van industrialisasie en ekonomiese teorie, het die Europeërs die ryk hulpbronne van sowel land as mense uitgebuit om hul eie ontwikkeling verder te bevorder (Rodney 112). Die sukses van die Noordelike wêreld berus in wese net op die onderdrukking van die res.In haar opspraakwekkende opstel "The Myth of Catching Up Development ", veroordeel Maria Mies die idee dat die Suide, lande soos Senegal in wat bekend staan ​​as die " derde wêreld ", moet (of selfs kan) as dit was " opvang " na die noorde. Sy merk op dat die voortgang van die koloniseerders gebaseer is op die bestaan ​​en die uitbuiting van die kolonies " (Mies 153). Die nasies wat gekoloniseer is, het egter nie neergebuig voor die krag van gewere en uitbuiting nie. In plaas daarvan, soos in Senegal gesien kan word, het hierdie kulture hul integriteit behou, onafhanklikheid bereik en probeer hulle dapper groei in die moderne wêreld in die lig van uitbuiting en onderdrukking.
Die kolonisering van Afrika was 'n selfsugtige en gulsige maneuver deur die Europese nasies. Dit het lewens, hulpbronne gesteel en die ekonomiese groei van 'n hele kontinent mense belemmer. Maar net so 'n skande as wat kolonisasie was, is die subtiele bloedende siekte van neokolonialisme en eurosentrisme miskien erger. Die noorde het nie net die sukses van die onderdrukking van die Suide voortgebou nie, maar ook die manier waarop hierdie kulture funksioneer, gemanipuleer. So veerkragtig as wat die Wolof -mense die afgelope honderd jaar was, bedreig massamedia en verbruikersisme die voortbestaan ​​van hierdie kultuur. Die taal van Wolof is en was nog altyd grootliks mondelings en ouditief. Die oprigting van radio- en televisienetwerke in die land was dus besonder suksesvol omdat hierdie kommunikasiemiddele toeganklik is vir alle burgers, in teenstelling met boeke of koerante wat geletterdheid vereis. Ongelukkig is die invloed van advertensies en televisieprogramme wat Dakar as 'n blink metropool uitbeeld, geneig om verbruikerswese te kweek en 'n praktyk wat slegs die vervaardigings- en verspreidingsekonomie van Europa en Asië bevoordeel. In haar stuk oor "Women, Colonization, and Racism " beklemtoon Jan Jindy Pettman die belangrikheid van vroue in die geskiedenis van kolonisasie. Soos sy opgemerk het, het koloniale magte gebruik gemaak van sekere idees van vroue en seksualiteit om sowel die vroulike liggame as die radikaliseerde grense te bou en te polisieer (Pettman 142). Die nalatenskap van hierdie rassemanipulasie is vandag nog op vrye voet. Senegalese aktrises en popsterre boots hul ligte, Amerikaanse of Europese eweknieë na in die soeke na roem. Ongelukkig is gevind dat die afskuwelike praktyk van velbleek (soortgelyk aan die bruiningsbeheptheid van vroue met 'n ligte vel) 'n nadelige uitwerking op die voortplantingsiklus van 'n vrou en die astronomiese hoeveelheid geld bestee aan pruike en weefsels deur vroue wat probeer bereik gladde, syagtige lokke doen niks vir Senegalese vroue self nie, maar spaar hul lewensbesparing reguit na Suidoos -Asië (waar die meeste van die dik, donker hare van natuurlike en sintetiese pruike geoes word) en Amerika of Europa (waar die rou hare is vervaardig). Mies merk wys op dat hoewel die noorde inderdaad meer tegnologies ontwikkel is, dit nie noodwendig die gelukkigste is nie. Haar oplossing vir die vernietigende kragte van verbruikerswese en industrialisasie is 'n doelbewuste en drastiese verandering in lewenstyl, 'n vermindering van verbruik en 'n radikale verandering in die verbruikerspatrone in die noorde en 'n beslissende en breë beweging na energieverbruik " ( Mies 156). Slegs wanneer Wolof -vroue doelbewus hul lewenswyse verander en pragtig voel in hul eie natuurlike vel, kan hul land werklik vry wees van die erfenis van kolonialisme.
Na sestig jaar van onafhanklikheid is dit duidelik dat Senegal nie vry is van die bande van kolonialisme nie. Van die min Senegalese wat toegang tot die internet het, het die meerderheid e -posadresse wat van die Franse webdomein afkomstig is. Invoer en buitelandse hulp is 'n enorme deel van die ekonomie van Senegal en daar is nog steeds geen fabrieke om die grondbone wat boere groei, te verwerk nie. Met dit gesê, het Senegal inderdaad 'n suksesvolle groei beleef, weg van sy koloniale geskiedenis. Innoverende boerderypraktyke, soos volhoubare besproeiing, is ingestel wat die woestynvorming van die noordelike landerye vertraag, en boere wil terugkeer na die verbouing van 'n verskeidenheid gewasse vir nasionale verbruik. In die stad Ross Bethio produseer rysboere genoeg graan om hul eie gesinne te voorsien met oorvloedige oorskiet om na die res van Senegal te versprei. Die probleme met infrastruktuur (eintlik die gebrek daaraan) verbied steeds die optimale verspreiding van produkte oor die hele land, maar die nuwe president, Macky Sall, het sy land verseker dat gepaste konstruksie aan die gang is. Ondanks sterk, langdurige bande met Frankryk en sy koloniale nalatenskap, het die Senegalese, deur hul lewendige en veerkragtige kultuur, soewereiniteit oor hul eie lande aanvaar en 'n beweging begin om meer selfversorgend te word om die voortgesette sukses en geluk van Senegal te maksimeer.
Koby, Jerry. " Die nalatenskap van kolonialisme. " Buite grense: krities oor globale kwessies dink. Ed.Paula Rothenburg. New York: Worth Publishers, 2006. 99-106. Druk
Mies, Maria. " Die mite van inhaalontwikkeling. " Buite grense: krities oor globale kwessies dink. Ed.Paula Rothenburg. New York: Worth Publishers, 2006. 150-157. Druk.
Pettman, Jan Jindy. " Vroue, kolonisasie en rassisme. " Buite grense: dink krities oor globale kwessies. Ed. Paula Rothenburg. New York: Worth Publishers, 2006. 142-149. Druk.
Rodney, Walter. "Hoe Europa Afrika onderontwikkel het. " Buite grense: krities oor globale kwessies dink. Ed. Paula Rothenburg. New York: Worth Publishers, 2006. 107-125. Druk.