Gerald D. McKnight - Artikels - 2022
Vraag: Hoe het u die eerste keer betrokke geraak by die ondersoek na die moord op Kennedy en die Warren -kommissie?
Gerald McKnight: Harold Weisberg, wat 'n vriend en buurman van my was, het by die regering van FOIA [Wet op die Vryheid van Inligting] byna 300 000 bladsye dokumente en rekords van die JFK -moord afgeskaf. Ek het volledige toegang tot sy argief gehad, en vandag is die Weisberg -argief gehuisves by my onderriginstelling, Hood College in Frederick, Maryland. Ek is 'n mededirekteur van die argief - die grootste private en toeganklike versameling regeringsdokumente oor die moord op Kennedy ter wêreld.
Vraag: Sien u verband tussen die Warren -kommissie se ondersoek en ander onlangse omstrede regeringsondersoeke, naamlik die 9/11 -verslag?
Gerald McKnight: Daar is parallelle tussen die WC [Warren Commission] en die 9/11 Commission. In beide gevalle het die regering daarop aangedring dat hierdie kommissies van agbare burgers 'n goeie trou, deeglike en onpartydige ondersoek na hierdie geskiedenisveranderende gebeure sou onderneem. In beide gevalle toon die rekord dat beide kommissies gestruktureer en beman is om polities gemotiveerde uitkomste te lewer.
Vraag: Sou u sê dat die Warren -kommissie 'n soort bloudruk geskep het oor hoe die regering die uitslag van 'n hewige, omstrede ondersoek kan regstel? Indien wel, op watter maniere?
Gerald McKnight: Die sleutel tot regeringskommissies is nie die name van prominente lede wat op openbare optrede op die mark verskyn nie, maar in die hoofraad en die uitvoerende direkteure - dit is die entiteite wat die ondersoek bestuur. In die geval van die WK was dit die Hoover-gekose J. Lee Rankin, die vriend van die regisseur. Rankin was nie die keuse van [voormalige hoofregter en voorsitter van die kommissie] Earl Warren nie. Hy is deur Warner, [destydse assistent-prokureur-generaal Nicholas] Katzenbach, en 'n eendersdenkende meerderheid van die kommissarisse op Warren gedwing. Hierdie kliek was vasbeslote om 'n verslag in te dien waarin Oswald die enigste sluipmoordenaar was, geen sameswering nie. Kortom, om die 'amptelike waarheid' van die sluipmoord te onderskryf, waarop die naweek ná die sluipmoord deur Hoover, LBJ en Katzenbach besluit is.
Wat die 9/11 -kommissie betref, was die uitvoerende direkteur Philip D. Zelikow, 'n Republikein met baie noue amptelike bande met die Bush -administrasie, en 'n goeie vriend van [voormalige nasionale veiligheidsadviseur en huidige minister van buitelandse sake] Condoleezza Rice.
Beide Rankin en Zelikow, as gevolg van hul posisies, het hul onderskeie ondersoeke uitgevoer. Hulle het die gebiede van die ondersoek, die onderwerpe van die verhore, watter getuies om te roep en watter ondervragings om te betrek, gekies, ens.
Vraag: Anders as die meeste literatuur oor die JFK -moord, vermy u boek spekulasie- en samesweringsteorieë, maar tog lewer u konkrete bewyse van misleiding en onbekwaamheid. Was daar een enkele voorval wat u as die mees skokkende toesmeerdery of toesig uitstaan?
Gerald McKnight: Ek dink daar is verskeie verteltekens: 1) Die WK het nie 'n werklike ondersoek na Oswald se reis na Mexico City begin nie. Ek glo dat dit die sleutel is tot watter kragte of belange agter die moord op JFK was. 2) Die vernietiging van JFK -outopsiemateriaal en die skryf van 'n tweede lykskouingsprotokol nadat verneem is dat Oswald vermoor is - kortliks die vervaardiging van die JFK -lykskouingsprotokol. 3) Laastens het die feit dat die FBI en die WK die atoomenergiekomitee (AEC) gesofistikeerde neutronaktiveringsanalise (NAA) op Oswald se paraffienafgietsels en ander forensiese materiaal gehad het, en die resultate nie in die finale kommissieverslag opgeneem nie. Die feit dat sommige van die beste bewyse in die saak nooit in die Warren -verslag bekendgemaak is nie, lei tot 'n onverbiddelike gevolgtrekking: die resultate het Oswald vrygespreek.
Vraag: Sommige mense, veral diegene wat na die sluipmoord gebore is, dink dat dit 'ou nuus' is. Hoe verduidelik u aan hulle dat die onbeantwoorde vrae rondom die gebeurtenis meer as 40 jaar later steeds ongelooflik relevant is?
Gerald McKnight: 'n President word vermoor-daar kan nie meer 'n ontstabiliserende misdaad in ons regeringstelsel wees nie-en daar is geen goeie trou poging om die feite bloot te lê nie. Wat sê dit oor die wettigheid van ons regering? Boonop het daar moontlik veranderings in ons buitelandse beleid gevolg nadat JFK verwyder is. As Kennedy geleef het, sou hy ons betrokkenheid by Viëtnam gelikwideer het? Baie geloofwaardige historici spekuleer dat hy ons betrokkenheid teen die einde van 1964 sou beëindig het. Kennedy se voorlopige stappe in die rigting van 'n toenadering tot Castro se Kuba eindig met Dallas. Nadat LBJ ons betrokkenheid in Viëtnam verhit het, is die Sowjet-Amerikaanse detente wat uit die vreedsaam opgeloste Kubaanse missielkrisis in 1962 gestaak is, beëindig. Dit laat die vooropgestelde vraag ontstaan: was die moord op JFK 'n staatsgreep?
Vraag: Sal ons ooit tot die diepte van hierdie raaisel kom - of het die Kommissie goed gesorg dat dit nooit gebeur nie?
Gerald McKnight: Aangesien die regering die bedoeling was om die misdaad veertig jaar gelede nie op te los nie, sal ons waarskynlik nooit die 'Wie' en 'Hoekom' van Dallas weet nie. Boonop moet ons aanneem dat amptelike rekords - die CIA, die staat, die Navi -kantoor van ondersoek (ONI), ens. - vernietig is. Daar is egter 'n verpligting van die regering om ten minste na vore te kom en aan die Amerikaanse bevolking toe te gee dat die Warren -verslag 'n versinsel van ons geskiedenis is. onpartydige ondersoekers sonder 'n verband met die regering.
Vraag: Is u 'n aanhanger van die film van Oliver Stone?
Gerald McKnight: Eintlik het Stone se film my verveel. Dit was duidelik dat Stone films kan maak, maar hy weet niks van die moord nie. Maar die film het die openbare belang in die onderwerp verjong, en dit het uiteindelik gelei tot die verloop van die JFK Records Act en die vrystelling van 4-5 miljoen bladsye dokumente rakende die JFK-moord, so op daardie vlak moet ek vir Oliver bravo sê .
Die FBI het 'n redelik uitgebreide pre-sluipdossier oor Lee Harvey Oswald, maar die eerste verslae oor Oswald wat die direkteur se lessenaar oorgesteek het, het sy oorsprong in militêre intelligensie. Hoover het sy eie interpretasie op die leër se inligtingsverslae op Oswald afgedwing wat netjies in sy weergawe van die sluipmoordgeskiedenis pas. Twee uur later, terwyl hy met die assistent -prokureur -generaal Schlei telefonies was, het Hoover die amptenaar van die departement van justisie die voordeel gegee van sy lees van die Amerikaanse geskiedenis en die politieke neigings van presidensiële sluipmoordenaars. Volgens die direkteur was sulke moordenaars altyd 'anargiste' of 'kommuniste'. Later die dag het die veldkantoor in Dallas, nadat hy van FBIHQ afgestuur is, begin met die opstel van biografiese materiaal uit Oswald se FBI -lêer en onderhoudsessies by die polisie se hoofkwartier in Dallas met die vermeende aanvaller. 'N FBI -agent het van hierdie materiaal uit Oswald se beursie gehaal toe die verdagte die ondervragingskamer verlaat om homself te verlig. Een van die items wat spesiale aandag geniet, was 'n lidmaatskapkaartjie "Fair Play for Cuba, New Orleans Chapter" wat deur hoofstukpresident A. J. Hidell aan L. H. Oswald uitgereik is, wat as 'n fiktiewe naam vir Oswald self beskou word. Op dieselfde dag het FBI se hoofkantoor die kans gehad om die agentskap se voormoorddossier op Oswald te hersien. Die opvallende biografiese gegewens in die lêer versterk Hoover se oortuiging dat Oswald die moordenaar is: In 1959 het Oswald aan die Amerikaanse ambassade in Moskou gesê dat hy 'n 'Marxis' is en sy Amerikaanse burgerskap wil verloën. In ruil vir Sowjet -burgerskap, het hy aangebied om die Sowjets te vertel wat hy weet van die Amerikaanse Marine Corps en sy spesialiteit as radaroperateur. Die ex-marine het pro-Castro "Fair Play for Cuba" -literatuur in New Orleans versprei en volgens 'n "vertroulike informant" het Oswald ingeteken op The Worker, die ooskusorgaan van die Amerikaanse Kommunistiese Party. ''
Voordat die dag verby was, is die biografiese besonderhede oor Oswald gepas by Hoover se profiel van 'n presidensiële moordenaar. Dieselfde dag het die FBI -hoofkantoor na die veldkantoor in Dallas gesê dat Oswald nie net die verdagte was nie; hy was die enigste verdagte. 'N Regsbeampte van Richardson, Texas, het die kantoor van die FBI in Dallas die middag van die sluipmoord gebel met die naam van 'n moontlike verdagte, Jimmy George Robinson, en ander lede van die wit supremasistiese National States Rights Party vanweë hul openlike haat vir president Kennedy. Voordat die opname in die kantooropnames gemaak is, is die oproep in reekse geneem en ingedien-en dit is ingedien op die dag van die sluipmoord-dit bevat die handgeskrewe notasie: "Nie nodig om te dek nie, aangesien die ware verdagte gevind is." Kortom, binne 'n paar uur na die sluipmoord was die FBI nie geïnteresseerd in 'n moontlike sameswering of 'n ander verdagte as Lee Harvey Oswald nie. Daar is geen stappe geneem teen die leiding van Richardson nie, hoewel die oproep ingekom het voordat die owerhede in Dallas Oswald aangekla het van die moord op president Kennedy. Hy is eers van 23:25 van die moord op JFK aangekla.
Onder leiding van Hoover was die FBI se hantering van Oswald se aktiwiteite in Mexico -stad bloot 'n herhaling van die manier waarop die direkteur en die buro -elite die groter, beheersende kwessie van die moord self hanteer het. Dit wil sê, die polities vasberade teorie van die misdaad-Oswald alleen het die president se ystergeklede, onveranderlike voorrang geniet bo al die getuienis en getuienis. President Johnson en Hoover het die naweek ooreengekom oor die 'amptelike waarheid' van Dallas na die sluipmoord. Toe LBJ, wat angstig was om die stof van Dallas te "regmaak", vra dat die FBI -verslag oor die sluipmoord op Dinsdag, 26 November, die dag nadat Kennedy begrawe is, op sy lessenaar sou lê, het Hoover die Algemene Ondersoekafdeling in kennis gestel "om die ondersoek af te handel; Lyk my, ons het nou die basiese feite: "" Slegs twee verwikkelinge vertraag vir die oomblik van hierdie stormloop: die eerste was Hoover se vermoede rakende Oswald se moordenaar, Jack Ruby, en sy maklike toegang tot Oswald in die kelder van die Dallas -polisiedepartement Die tweede onverwagte ontwikkeling was die onthulling van Mexico-stad oor 'n Oswald-bedrieër en 'n moontlike KGB-Castro-sameswering om Kennedy te vermoor.
Sodra FBI Washington bewys het dat die Alvarado -verhaal vals was en met die CIA saamgesweer het om enige onthullings van 'n Oswald -bedrieër van die kommissie te onderdruk, het Hoover die boek gesluit oor enige verdere FBI -ondersoek na die 'potensiële Kubaanse aspekte' rondom Oswald en sy sewe dae in Mexico City. Daar sou verwag word dat die FBI se Algemene Ondersoekafdeling (GID) die grootste verantwoordelikheid sou dra by enige wettige ondersoek na die moord op Kennedy. Tot op 'n stadium was dit waar. Die FBI -verslag wat LBJ teen 26 November op sy lessenaar wou hê, is opgestel deur die GID. Volgens assistent-direkteur Alex Rosen, die hoof van die afdeling, is die 'basiese ondersoek teen 26 November 1963 wesenlik voltooi' om aan die verwagtinge van die Withuis te voldoen. die marges van die ondersoek. Rosen is self na die bankrooftafel van die kantoor gestuur. was Hoover se bevel op 23 November om alle burokontakte met Kubaanse bronne te kanselleer. Hy het dit opgevolg deur die FBI se Kubaanse kundiges en toesighouers in die buro se eie Kuba -afdeling van die binnelandse intelligensie -afdeling uit te sluit van enige ondersoek na Oswald se aktiwiteite in Mexico City. Die direkteur fokus die ondersoek weg van Mexiko en die Karibiese Eilande na die Sowjetunie Ondersoek na Oswald se politieke aktiwiteite en verenigings w soos aan die Sowjet -deskundiges van die buro oorgedra.
In samewerking met die FBI het CIA Langley die proppie getrek vir 'n eerlike ondersoek na enige Kubaanse aspekte van die moord op Kennedy. In die geval van die CIA was die proses meer indirek en bedrieglik, maar die eindresultaat was dieselfde. Aanvanklik het die CIA se adjunk-direkteur van planne, Richard Helms, John Whitten aangestel om die agentskap se interne ondersoek na die moord te onderneem. Whitten was 'n senior loopbaanbeampte met drie en twintig jaar in die klandestiene diens. In 1963 was hy die hoof van WH-3, die agentskap se aanwysing vir die Westelike Halfrondtak wat uit Mexiko en die Karibiese Eilande bestaan. Die WH-3-hoof het 'n staf van dertig offisiere en ongeveer 'n gelyke aantal amptenare. Wat Whitten destyds nie vermoed het nie, was dat Helms en die hoof van die CIA se teenintelligensie -tak, James Jesus Angleton, hom vir mislukking opgestel het. Daar is goeie rede om te glo dat Hoover deel was van 'n tussentydse skema om enige ondersoek na goeie trou na die verdagte verwikkelinge rondom die aktiwiteite van die CIA se stasie in Mexico City te stuit.
Teoreties het Whitten die ervare personeellede, personeel en informante in die veld laat ondersoek na Oswald se aktiwiteite in Mexikostad, maar gedurende die kort tyd wat Whitten in beheer was van die ondersoek, het hy 'n klipmuur raakgeloop. Die FBI het sy tak met duisende verslae ontwrig wat stukke stukke getuienis bevat wat moeisame en tydrowende naamondersoeke vereis het. Whitten beskryf die meeste FBI -inligting as 'vreemde dinge'. Nie een van hierdie berg papier bevat belangrike inligting wat van kritieke belang was vir 'n wettige ondersoek na die moord nie. Byvoorbeeld, Whitten het niks geweet van Oswald se beweerde pro-Castro-aktiwiteite in New Orleans gedurende die somer van 1963 nie, Oswald se sogenaamde Historic Diary met insigte oor sy jare in die Sowjetunie, of die FBI se bewering dat die aangeklaagde aanvaller van JFK probeer het die lewe van generaal Edwin Walker. Whitten het niks hiervan geweet nie, totdat hy op Katzenbach se uitnodiging van 6 Desember toegelaat is om CD 1. Teen daardie tyd het Helms en Angleton voorberei om die ondersoek onder hom uit te trek.
In die bevelketting vir WH-3 was COS Win Scott onder Whitten en sou hy in die burokratiese skema regstreeks aan Whitten verslag doen. Maar Scott, die ondergeskikte van Whitten, het hom nooit vertel van Oswald se kontakte met die Kubaanse en Sowjet -ambassades tot op die dag dat Kennedy vermoor is nie. Net so merkwaardig was die feit dat Whitten tot 22 November 1963 nog nooit van Lee Harvey Oswald gehoor het nie, alhoewel die CIA 'n beperkte 201 voormoorddossier oor Oswald gehou het deur die Counterintelligence/Special Investigative Group, wat daarop dui dat hierdie tak van die CIA beperk is vir sensitiewe teen -intelligensie -bedrywighede het moontlik 'n spesiale belangstelling in die voormalige mariene PFC Lee Harvey Oswald gehad. "
Die gesamentlike poging van die CIA om afstand te neem van Oswald word weerspreek deur openbaar gemaakte feite. 'N Spesiale eenheid van die personeel van die agentskap se teen -intelligensie (CI), die Special Investigations Group (SIG), het byvoorbeeld 'n voormoorddossier oor Oswald gehad. Die SIG is beman deur 'n uitgesoekte handjievol agente wie se missie was om enige buitelandse poging om die CIA binne te dring, uit te skakel. John Whitten, die voormalige hoof van die agentskap se Westelike Afdeling, het opgemerk dat die SIG gewerk het aan sake wat "so sensitief was ... dat dit nie deur een van die gebiedsafdelings hanteer moes word nie." Raymond G. Rocca, adjunk van die CI-hoof van die agentskap, James J. Angleton, het aan 'n kongreskomitee bekend gemaak dat hy seker is dat die KGB Oswald ontvra het oor Amerikaanse radargeheime en enige inligting wat hy oor die top-geheime U-2-spioen van die agentskap het. vliegtuig. "
Hierdie onthullings het aangedui dat die poging van die CIA om hom van Oswald te distansieer 'n taktiese optog was. Waarom het die supergevoelige SIG 'n lêer oor 'n ex-mariene ontloper? Waarom het die CIA 'n jaar gewag voordat hy 'n lêer oor Oswald oopgemaak het nadat hy geleer het oor sy afwyking? Nog meer onverklaarbaar is die CIA se bewering dat dit Oswald nooit voor of nadat hy na die Verenigde State teruggekeer het, afgetrek het nie. As die CIA seker was dat die KGB Oswald oor die U-2 ondervra het, was dit in die belang van die agentskap om uit te vind wat sy Sowjet-ondervraers wou weet, waar hy ondervra is, en nog baie meer. Dit wil sê, as sy afwyking nie opgevoer is nie.
Die veronderstelling dat Oswald se afwyking eg is, sou die Sowjet -tak van die CI -afdeling van die agentskap moes weet of Oswald weer teruggedraai het terwyl hy in Rusland was en as 'n "slaper" of 'n sluimerende agent terugkeer. Angleton, wat bekend was in sy eie web van paranoia van die Koue Oorlog, sou nooit 'n geleentheid misgeloop het om Oswald aggressief te ontrafel as hy inderdaad die sekuriteit oortree het nie. Angleton se vermoedens van die Sowjet -bedreiging was so ingewikkeld dat hy nooit teruggekeer het van sy diepe oortuiging dat die KGB agter die moord op Kennedy was nie. Soos vroeër genoem, was dit Angleton wat die CIA se interne ondersoek van John Whitten weggejaag het omdat hy oortuig was of voorgegee het dat die doel van Oswald se reis na Mexico-stad was om met sy KGB-hanteerders te vergader om planne om te vermoor Kennedy.
Een van die mees geheime Helms -geheime het te doen gehad met George E. Joannides, die JM/Wave -kontakbeampte vir die DRE in 1963. Helms het nooit onthul dat die CIA die direktoraat befonds het toe die DRE kontak gehad het met Oswald, wat het gedurende die maande Julie en Augustus in die openbaar geroer ten gunste van die Castro -revolusie in New Orleans. Joannides het waarskynlik meer geweet van Oswald en sy verhouding met die DRE en ander anti -Castro -ballingsgroepe in New Orleans as enigiemand anders in die regering. Dit was Helms wat Joannides na die CIA se Miami -stasie toegewys het omdat hy vaardig was in sielkundige oorlogvoering en disinformasie. Dit was Helms wat die veteraan-geheime beampte John Whitten opgedra het om die CIA se interne ondersoek na die moord op Kennedy aan die hoof te stel en daarna belangrike inligting uit Oswald se voormoorddossier van hom weerhou het. Toe Whitten protesteer, het Helms hom verwyder en die ondersoek na Angleton oorgegee. Dit was dalk net nog 'n ongemaklike toeval dat David Atlee Phillips, die eerste kontakbeampte van die DRE, hoof was van geheime optrede in die Kubaanse afdeling van die CIA se Mexico City -stasie toe Oswald in September 1963 in Mexico -stad aankom. "
Thomas Powers se biografie van Richard Helms, Die man wat die geheime bewaar het, kon nie 'n meer gepaste titel gehad het nie. Helms het Joannides en sy DRE-verbindings geheim gehou deur vier ondersoeke na die moord op Kennedy. "Joannides se naam het eers in die 1990's in die openbaar verskyn, toe die sogenaamde JFK-wet gelei het tot die oprigting van die Assassination Records Review Board (ARRB).Oor 'n tydperk van vier jaar het die ARRB, gemagtig om JFK-lêers te deklassiseer, êrens tussen vier en vyf miljoen bladsye gedeklassifiseerde dokumente ontwrig. Joannides se rekord was een van die lêers, en sy personeelrekords het onthul dat hy die DRE se kontakbeampte was toe die CIA beweer het dat dit geen kontak met die direktoraat in 1963 gehad het nie. Volgens Jefferson Morley, die Washington Post, is die navorser wat verantwoordelik is vir die bekendstelling van Joannides in die historiografie van die moord op JFK. Morley beskryf die lêer as 'dun'. Daar was die hele sewentien maande geen berigte in die Joannides -lêer dat hy die DRE se kontakbeampte was nie. Al wat sy personeellêer onthul het, is dat Joannides die direktoraat betaal het vir 'intelligensie' en 'propaganda'. John Tunheim, nou 'n federale regter in Minneapolis, was die voorsitter van die ARRB. Nadat hy al die CIA -onderdrukking en klipmure rondom die Joannides -verhaal nagegaan het, het Tunheim aan Morley gesê: "[Dit] toon aan dat die CIA nie geïnteresseerd was in die waarheid oor die moord nie.
Al die aanwysers dui sterk daarop dat Oswald aan 'n Amerikaanse intelligensiebron gekoppel is. Daar is oortuigende omstandigheidsgetuienis dat Oswald 'n pro-Castro-dekking bou as deel van 'n intelligensieplan wat hom uiteindelik na Mexico City geneem het. Wat ons vandag van sy bedrywighede in Mexiko -stad weet, is baie groter as wat die Warren -kommissie verkies het om in sy verslag op te neem, maar nie meer ontwerp nie, omdat die CIA toegesien het dat die bewyse nie beskikbaar was vir die kommissie en sy advokate nie.
Die belangrikste en mees interessante wending in hierdie papierspoor is die onlangse onthullings dat sommige senior CIA -beamptes in die spesiale aangeleenthede (SAS) 'n operasionele belang gehad het in Oswald enkele weke voor die sluipmoord op Kennedy. Aan die einde van 1962 het die Kennedy -span die operasie Mongoose in wese as ondoeltreffend in sy vasberade veldtog om Kuba se kommunistiese bewind te laat vaar. In Januarie 1963 is die SAS gestig om die geheime veldtog te rig om die Castro -regering neer te sit en te vervang met 'n pro -Amerikaanse regering in Havana. Die SAS se uitvoerende beampte was Desmond FitzGerald, wat tien maande later die hoofaksiebeampte van operasie AMLASH was, 'n vryskutoperasie wat nie die Withuis seën nie.
Hierdie groot belangstelling in Oswald enkele weke voordat JFK na Dallas vertrek het, is nou gehou deur FitzGerald en 'n handjievol ander senior SAS -personeel. Dit was so 'n streng geheim dat Win Scott, die hoof van die stasie in Mexiko -stad, en John Whitten, die loopbaanbeampte wat Helms gekies het om die agentskap se ondersoek na die moord op Kennedy aan te gaan, nooit gesê is nie. Whitten se uitsluiting van FitzGerald se hoogs ingedeelde 'behoefte-om-te-weet' SAS-groep, en sy daaropvolgende abrupte verwydering van die leiding van die CIA se interne ondersoek, was alles behalwe 'n roetine administratiewe aangeleentheid of 'n geval om aan die einde van 'n slordige einde te kom burokratiese magstryd.
Whitten, soos vroeër bespreek, was 'n drie-en-twintigjarige professionele persoon in die klandestiene diens. Sy geloofwaardigheid was onbetwisbaar. Vroeg in sy CIA -loopbaan het hy die poligraaf aan die agentskap voorgestel en dit in 'n paar van die sensitiefste spioenasie -ondersoeke van die CIA bekwaam gebruik. "Adjunkdirekteur van Plans Helms, hoof van die CIA se geheime operasie -afdeling, het Whitten verwyder op die beweerde beweer dat sy twee weke lange ondersoek nêrens anders gaan nie, maar uit kommer oor waarheen dit kan lei. , het die senior amptenare van die CIA alle aandag van die Kubaanse hoek in die Kennedy -sluipmoord afgewentel. Whitten het altyd rustig opsy gegaan en sy eie raad gehou tot 1978, toe hy geroep is om te getuig voor 'n huiskomitee. afgetree en woon buite die land. Die federale regter van Minnesota, John Tunheim, die voorsitter van die JFK Assassination Records Review Board, was van mening dat t Whitten se getuienis van 1978 (eers 2001 bekend gemaak) "was miskien die belangrikste dokument wat ons ontdek het."
Whitten het getuig dat toe hy die CIA se interne ondersoek oorgeneem het, sy span van dertig agente geen besonderhede ontvang het oor "Oswald se politieke aktiwiteit in die Verenigde State, veral die 'pro-Castro-aktiwiteit' en outobiografiese sketse ... effekte." Hierdie "outobiografiese sketse" bevat Oswald se verslae oor sy ontmoetings met Carlos Bringuier en die CIA-befondsde DRE-groep in New Orleans in Augustus 1963. Hierdie inligting was geredelik beskikbaar in 'n weergawe van Oswald se 201-lêer wat deur Angleton se CI/SIG-afdeling by Langley. Wat ook al die intelligensie wat FitzGerald se uitgesoekte SAS -groep oor Oswald gehad het, moet op die gebied van spekulasie bly. Whitten het aan sy kongresvraers gesê dat as hy geweet het van Oswald se aktiwiteite in New Orleans en kontak met die DRE -Kubane, hy sy ondersoek sou toegespits het op die 'moontlike betrokkenheid van die Miami -stasie'. Alhoewel Whitten nie geglo het dat Oswald aan die CIA verbonde was nie, het hy na die jaar se opwindende onthullings oor die CIA se "Uitvoerende aksie" -programme, wat die eerste keer was dat Whitten van hierdie sluipmoordoperasies verneem het, aan die komitee gesê dat hy dit nie kan uitsluit nie.
Whitten was 'n man met 'n kompromislose professionele integriteit. Tydens sy geheime getuienis in 1978 het hy homself ontlaai toe die onderwerp na politieke sluipmoorde gegaan het. Hy was ontsteld dat Helms so 'n program onderskryf het en 'n 'boef soos [Bill] Harvey aangestel het om 'n kriminele te huur om sluipmoorde te pleeg. Hy het Helms daarvan beskuldig dat hy elke 'operasionele voorskrif, elke operasionele ervaring, elke etiese oorweging' oortree het. Toe die raad van die komitee vra of hy dink dat Harvey betrokke was by die sluipmoord op Kennedy, het Whitten slegs toegelaat dat hy 'geen rede gehad het om dit te glo nie'. 'N Paar minute later vra die algemene advokaat wat Whitten gemaak het van die feit dat Harvey sy vrou opdrag gegee het om al sy privaat papiere na sy dood te verbrand. Die algemeen gentlemanly en versamelde Whitten het teruggeskiet: "Hy was te jonk om McKinley en Lincoln te vermoor. Dit kon enigiets gewees het." Kortom, Whitten was gereed om te glo dat Harvey, die voormalige hoof van die Task Force W van die CIA, die aksiebeampte in beheer van Kubaanse geheime operasies voordat FitzGerald hom in 1963 vervang het om die SAS -hoof te wees, tot alles in staat was en dat sy nominale baas , die destydse DDP, Richard Helms, het dit geweet en het geen stappe gedoen om hom in toom te hou nie.
Gedurende die kort tydjie wat Whitten besig was met sy ondersoek, het hy nooit gehoor van operasie AMLASH nie. Die naam Rolando Cubela Secades het die eerste keer in die sewentigerjare onder sy aandag gekom nadat die Senaat se Kerkkomitee dit aan die lig gebring het.54 Daar was nooit 'n moontlikheid dat Whitten se span ondersoekers iets sou opgedaag het oor FitzGerald se planne om Castro te vermoor nie. Wat Helms ontstel het, was die vooruitsig dat Whitten sy aandag kon vestig op die CIA se Miami-stasie (JM/Wave) wat uit South Dade werk en die CIA se verbintenis met die DRE, die mees militante van die ballinge teen Castro, ontbloot het.
Soos vroeër ontwikkel, het Helms in 1962 George E. Joannides, 'n jong, goed opgeleide en ervare junior offisier op 'n vinnige baan in die agentskap, aangestel om oor te neem as die DRE se kontakbeampte. "Helms het Joannides gekies omdat die kontakbeampte hy vervang, Ross Crozier, het nie die respek van die DRE verdien nie en het dus min beheer oor hierdie CIA -bates gehad. Toe Joannides oorneem, het dit alles verander. meer as 'n jaar voor Kennedy se sluipmoord. Hy was die betaalmeester van die direktoraat en het die ballingskapgroep in die bedrag van $ 25 000 per maand gehou. 56 Oswald se pro-Castro-aktiwiteite in New Orleans en sy noukeurig opgemaakte kontakte met die DRE gedurende Augustus 1963, enkele weke voordat hy na Mexico City vertrek het.
Dit was die rede waarom Helms so hardwerkend gewerk het om te voorkom dat Joannides se naam ooit verskyn in enige van die ondersoeke na die moord op JFK. Selfs toe die sogenaamde 1992 JFK Records Act die CIA genoop het om Joannides se 201-lêer oor te gee, is die lêer gesuiwer. Dit was Helms se kommer dat as Whitten toegelaat word om sy ondersoek voort te sit, hy die FBI-verslae oor Oswald se "pro-Castro" -aktiwiteit in New Orleans sou ontdek en die interne ondersoek op die CIA se JM/Wave-stasie sou konsentreer. Met 'n span van dertig agente en 'n personeel van dertig geestelike werkers het Whitten moontlik alle operasionele geheime van Joannides en die DRE losgekrap en 'n duideliker beeld van die CIA se belang in Oswald blootgelê. Helms was vasbeslote om hierdie "gesinsjuwele" veilig weg te hou en buite bereik van 'n kollega wie se etiese integriteit hom 'n swak risiko as 'n medepligtige veroorsaak het. Dit was hierdie dreigende bedreiging wat Helms aangespoor het om Whitten uit die ondersoek te verwyder en dit aan Angleton oor te gee. Angleton het, net soos sy professionele eweknie, Hoover, die Kubaanse hoek in die sluipmoord laat val en die ondersoek oorgegee aan die Sowjet -afdeling van die Counterintelligence om te bepaal of die KGB Oswald op enige manier beïnvloed het.
As harde elemente binne die CIA saamgesweer het om die hand van die nuwe president te dwing of Johnson die rede te gee om die 'Castro-probleem' op te los deur 'n inval in Kuba, was hulle vinnig teleurgesteld. Twee weke na die sluipmoord het die Withuis 'n duidelike sein aan die CIA gestuur om sy beroering oor 'n 'Rooi komplot' agter die tragedie van Dallas te laat vaar. Op 6 Desember 1963 nooi Katzenbach John Whitten en Birch O'Neal, die betroubare adjunk en senior SIG -beampte van Angleton, na die departement van justisie om 'n afskrif van die FBI se verslag (Commission Document [CD] 1) oor die moord op Kennedy te hersien. Op daardie stadium het CIA Langley geweet dat die 'amptelike waarheid' van Dallas sou wees dat Oswald, alleen opgetree het, die president vermoor het. President Johnson het CD I gebruik om aan die CIA te beïndruk dat hy alle gerugte en bewerings oor 'n 'Rooi komplot' wil laat verdwyn. '
Hoover was vinnig besig om die inisiatief te neem om Johnson se vasberadenheid om die gerugtefabriek in Mexico -stad te stop, teë te staan. Op 27 November beveel die direkteur Laurence Keenan, 'n Spaanssprekende toesighouer in die afdeling vir binnelandse intelligensie, die eerste beskikbare vlug na Mexico City. Keenan het die opdrag gekry om 'die hele ondersoek' na die 'Rooi plot' bewerings te koördineer en 'kragtig voort te sit totdat die gewenste resultate verkry is'. Keenan het die aand vertrek op die eerste vlug wat na Mexico City beskikbaar was. Hy het geen paspoort of visum gehad nie, maar die FBI -legaat Clark Anderson het hom op die lughawe ontmoet en hom deur Mexikaanse doeane en immigrasie na 'n wagende ambassade -motor gebring. Toe Keenan by die Amerikaanse ambassade aankom, het vyf of ses amptenare op hom gewag, waaronder ambassadeur Thomas Mann en Win Scott, die stasiehoof van die CIA. Volgens Keenan het hy aan die groep oorgedra dat dit 'Hoover se oortuiging was dat Lee Harvey Oswald die enigste sluipmoordenaar was, en in die lig van Oswald se ontydige dood is geen verdere ondersoek nodig geag nie:'
Die FBI en CIA het hul onderskeie ondersoeke afgewyk van die ondersoek na enige verband tussen Oswald en sy openbare pro-Castro-aktiwiteite gedurende die drie maande voor Kennedy se sluipmoord. Die dag na die moord het Hoover bevele om die FBI se Kubaanse bronne te kontak, gekanselleer. Die direkteur het die fokus tot Oswald en enige beweerde Kubaanse verbindings nog verder beperk toe hy al die Kubaanse deskundiges en toesighouers van die buro van die ondersoek uitgesluit het. Hoover het enige Kubaanse hoek in die sluipmoord laat vaar en het die ondersoek aan die Sowjet -deskundiges van die buro oorgegee.
Senior CIA-beamptes het, in oorleg met die FBI, gemanoeuvreer om die publiek in die duister te hou oor enige moontlike verband tussen die agentskap en Oswald se bewegings in Mexikostad of sy opgevoede pro-Castro-aktiwiteite in New Orleans. Einde Desember het adjunk -direkteur van planne, Richard Helms, John Whitten van die CIA se ondersoek verwyder en hom vervang met James Angleton, die hoof van die agentskap se teen -intelligensie -personeel. Volgens Whitten het Angleton 'direkte bande' met Hoover gehad. ' Angleton het vinnig tot die gevolgtrekking gekom dat Kuba onbelangrik was en het sy interne ondersoek gefokus op Oswald se lewe in die Sowjetunie. Whitten het later aan sy ondervraers by die House Select Committee gesê dat as hy in beheer van die ondersoek bly en volledig ingelig is oor die lêers van die FBI en die CIA op Oswald, sou hy sy aandag op die CIA se JM/Wave -stasie in Miami, Florida, toegespits het. om te ontdek wat George Joannides, die stasiehoof, en agente van die SIG en SAS van Oswald geweet het. Toe Angleton die ondersoek oorgeneem het, het die CIA 'n duidelike vaart gehad om enige verband tussen dit en die moord op Kennedy te bedek. Kommissaris Allen Dulles, wat die CIA -direkteur was voor die Bay of Pigs -fiasko, het Kennedy aangespoor om hom te verwyder, was Angleton se ex portefeulje in wat plaasgevind het tydens die uitvoerende sittings van die kommissie. Byvoorbeeld, toe Hoover en McCone voor die kommissie getuig, het hulle vooraf geweet watter lyn die ondervraging sou neem, sodat hulle hul antwoorde kon koördineer. "Was Oswald ooit 'n agent?" En "Het die CIA/FBI bewyse dat daar 'n sameswering bestaan ​​om president Kennedy te vermoor?" Toe Hoover en McCone hul afsonderlike verskynings in Mei 1964 voor die kommissie maak, het hulle 'n "nee" op albei vrae gekry.
Dit was die soort algemene vrae wat die regering alle moeite moes gedoen het om te beantwoord om getrou te wees aan sy plegtige verpligting om die redes agter die Dealey Plaza -sameswering te ontbloot. Waar daar geen raaisel is nie, geen twyfel nie, is dat beplanning vir uitlokking om groot Amerikaanse militêre optrede teen Kuba te regverdig, in sommige regeringskringe, veral die gesamentlike stafhoofde en die CIA, 'n aanhoudende tema was tydens die presidentskap van Kennedy.
Die algemeen aanvaarde standpunt is dat die Warren -kommissie 'n gevangene van sy bronne was (dws die FBI), en dit, tesame met 'n merkbare gebrek aan algemene nuuskierigheid ('Ons is veronderstel om hier deure te sluit, nie om dit oop te maak nie', haal Wesley aan) J. Leibeler), het gelei tot die verslag wat Oswald tot 'n eensame, gekke moordenaar verklaar het. Ja, so die argument lui: hulle kon meer vrae gevra het, maar daar was beperkinge in tyd en geld, en hulle moes in die enigste straat gaan wat vir hulle oop was - 'n laan wat noukeurig deur Hoover en sy agentskap omskryf is.
Wat McKnight volledig en volledig uiteensit, is dat hoofregter Earl Warren en sy mede-kommissarisse medepligtig was aan die begin van die alleenmoordteorie. Hulle taak was om te staaf wat reeds die naweek van 23 en 24 November deur Lyndon B. Johnson en J. Edgar Hoover besluit is. Maar hul 'misdaad' was nog erger as dit; hulle het geweet dat hulle 'n leuen versterk. Hulle taak was beslis nie om te gaan waar die getuienisaand hulle lei nie.
Op die aand van 22 November het president Johnson Hoover in beheer van die ondersoek geplaas. Daarna het Johnson aan Hoover gesê dat die leuen teen Dinsdag 'n volledige verslag oor die sluipmoord op sy lessenaar wou hê. Wat sou die verslag tot die gevolgtrekking kom? McKnight noem 'n FBI -dokument dat die president 'die idee goedgekeur het dat (die FBI) ​​'n verslag maak wat die bewyse bevestig wat Oswald finaal bind as die aanvaller van president Kennedy'. Dit was die 'amptelike oplossing' en Earl Warren en die maatskappy het eenvoudig agter die rug gekom.
Nou het ons moontlik geraai dat dit is wat gebeur het, maar hier het ons McKnight wat dit bewys en ons moes net 42 jaar wag. 'N Lang tyd in die politiek, ja, en 'n kort tydjie in die geskiedenis.
McKnight het hoofstukke oor hoe die 'amptelike waarheid' na vore gekom het, die vorming van die kommissie en ondersoeke na verskillende kwessies wat hierdie 'eerbare' manne soos Oswald in Mexiko en die 'Single Bullet' -vervaardiging konfronteer en feitlik geen bladsy verbygaan sonder nuwe insigte en nuwe dokumentasie. Dit is 'n merkwaardige prestasie wat niemand in die kritieke gemeenskap moet nalaat om te lees nie.
Die historikus Gerald McKnight, wie se boek uit 2005 oor die Warren -kommissie, Trustbreuk, die beste ontleding van die berugte JFK -moordpaneel bly, is dood. McKnight, wat op 'n stadium die voorsitter van die geskiedenisdepartement by Hood College in Maryland was, is nog steeds een van die min kampusgeleerdes wat ooit die plofbare onderwerp aangepak het - wat byna ses dekades nadat die geweervuur ​​in Dealey Plaza in Dallas taboe bly op universiteit (en media) kringe. Dit was die opvallende dekking van hierdie nasionale trauma deur die Warren -kommissie wat die diep erosie van die publiek se vertroue in gesag begin het. Maar eerder as om hierdie fundamentele 'vertrouensbreuk' te ondersoek, bly die skrikwekkende geleerdes en kundiges vandag nog die party oor die beskuldigde 'eensame gewapende' Lee Harvey Oswald - en alle onafhanklike Kennedy -navorsers saam met paranoïese QAnon -kultiste.
Maar Gerald McKnight, wat ek die plesier gehad het om een ​​keer te ontmoet, was nie maklik geïntimideer nie. Hy was 'n kranige veteraan uit die Koreaanse Oorlog en het eenvoudig die pad van sy eerlike geleerdheid gevolg, selfs al word dit polities en (akademies) as verkeerd beskou. Sy boek oor die moedswillige mislukkings van die Warren -kommissie - wat die Dulles -kommissie moes genoem het vanweë die voormalige CIA -hoof (en Kennedy -hater) Allen Dulles se groot invloed op die paneel - is steeds een van die top 10 boeke oor die Kennedy -moord. Dit is Dulles, die donker onderwerp van my boek Die duiwel se skaakbord, dreigend (in 'n strikdas) agter president Johnson, terwyl LBJ in 1964 'n afskrif van die Warren -verslag ontvang het.
Professor Gerald D. McKnight, skrywer van Trustbreuk: Hoe die Warren -kommissie die volk misluk het en waarom, is dood in 'n gesondheidsentrum/aftreeoord in Lawrence, Kansas. Professor McKnight was 'n veteraan uit die Koreaanse Oorlog wat in Graves Registration gedien het, 'n loopbaanopvoeder, 'n vooraanstaande navorser en skrywer, en 'n goeie medewerker van die produktiewe litigator en JFK -moordgeleerde, wyle Harold Weisberg. Professor McKnight was 'n invloedryke onderwyser en historikus, 'n uitsonderlike persoon wie se vriendskap, vrygewigheid en diepgaande begrip 'n geskenk was aan almal wat hom geken het.
Professor McKnight is die skrywer van die boeke, The Last Crusade: Martin Luther King Jr., die FBI en die Poor People's Campaign (1998) en Vertrouensbreuk: Hoe die Warren -kommissie die nasie gefaal het en waarom (2005, heruitgegee vir 'n 2013 -uitgawe).
Nou kraak 'n edele hart. Gerald D. McKnight is oorlede.Implacable Death het hom op 30 Januarie 2021 uit sy mediese/aftreeoord in Lawrence, Kansas, geneem. Hy was baie maande lank siek.
As professor in geskiedenis het hy jare lank geskiedenis geleer aan Hood College in Frederick, Maryland, waar hy ook die voorsitter van die departement geskiedenis en politieke wetenskap was. Die fakulteit het hom gekenmerk deur sy uitstaande karakter en saggeaarde maniere en het hom in groot respek gehou, met administrateurs wat weet dat hy 'n rots is waarop hulle kan staatmaak, wie se billike oordeel en konsekwent gesonde kollegiale uitkyk hulle in sy gepaste kommentaar kan vind, goed advies en behoorlike optrede. Maar sy grootste kenmerk as professor was sy liefde vir onderrig, wat gekenmerk is deur wonderlike lesings met inspirerende beginsels en insigte. Sy verhelderende kursusse het die weg gebaan vir die lewensreis van generasies studente.
'N Mens sou nie lank in sy geselskap kon wees nie, maar hy sou 'n boek oor 'n onderwerp of 'n onderwerp wat hy gelees het noem, want in hierdie donkerder tydperk toe lees en boeke toenemend 'n negatiewe karakterkwaliteit geword het onder soveel akademici, het hy daarop staatgemaak grondslag boustene van kennis was 'n vreugde om te hoor. By sy huis kon mens inderdaad nie ver gaan sonder om in aanraking te kom met hierdie bewaarplekke van ons prestasies in die beskawing en die oordrag van idees nie. Sy naaste buurman was die onvermoeide sluipmoordenaar Harold Weisberg, wie se vriendskap met professor McKnight deur die jare gegroei het in hul algemene oorsake.
Terwyl hy geleer en gelees het, het hy meer ontsteld geraak oor die literatuur en persdekking oor die sluipmoord op dr. Martin Luther King, Jr. Die Laaste Kruistog; Martin Luther King, Jr., die FBI en die Poor People's -veldtog op die grootliks verwaarloosde, maar soos hy gevind het, was hy die kern van die begrip van die laaste jare van die burgerregtebeweging en inderdaad 'n ongelukkige invloed op die verloop van die Amerikaanse geskiedenis.
In sy loopbaan het hy 'n vriend geword en metgesel geword van Clayton Ogilvie, wat soortgelyke belangstellings en ongewone vaardighede gehad het om dokumente te digitaliseer. Professor McKnight het met die bibliotekarisse van Hood College onderhandel om die bewaarplek te word van Harold se rekords en persoonlike vraestelle wat ongeveer 150 lêers in vier laaie gevul het. Hier word honderdduisende bladsye FBI FOIA -dokumente gedeponeer wat Weisberg (met die regswerk van sy prokureur Jim Lesar) verwerf het in hewige bestrede regsgedinge sowel as sy argiefrekords. Die rekords van die kritici Sylvia Meagher, Ray Marcus, Hal Verb en ander is later bygevoeg. In die dae voor Harold se heengaan het Ogilvie op haar beurt aan Harold toegewy dat hy al sy rekords sal digitaliseer om te verseker dat sy nalatenskap met oop toegang tot sy rekords sal voortduur. In die afgelope twee jaar voor Gerry McKnight se afsterwe, het Ogilvie op sy beurt dieselfde verbintenis aangegaan dat Gerry se rekords ook gedigitaliseer en bewaar sou word soos Harold. Dit is gratis beskikbaar op die internet en het 'n bron geword wat gereeld gebruik word vir studente en geleerdes, beide in die Verenigde State en in die buiteland. Die digitale rekords vorm soliede pilare in 'n tempelmonument wat in die laaste helfte van die 20ste eeu opgerig is vir die studie van Amerikaanse geskiedenis.
Professor McKnight het verskeie JFK-moordkonferensies by Hood College gereël en aangebied en het gereis om by die Dallas-UK in Canterbury, Engeland, aan te bied. Sy laaste verskyning van die JFK-lesing was tydens die Mid-America-konferensie in Springfield, Missouri.
In 2005 publiseer hy sy wonderlik nagevorsde en georganiseerde Vertrouensbreuk: Hoe die Warren -kommissie die nasie gefaal het en waarom.
As aanvulling op die dokumente in die Harold Weisberg -argief, besoek Gerry die Nasionale Argief om sy kennisbasis uit te brei om sy boek oor die Warren -kommissie op te stel. Onder Gerry se vele punte om in te vind Skending van vertroue was dat die personeel van die kommissie spioene ingesluit het deur die Departement van Justisie en die Central Intelligence Agency; die werk van die kommissie is bevlek deur die korrupsie en manipulasie van die weermag. Een lid het opgetree as 'n informateur vir die CIA, 'n ander vir die FBI. Onbevoegde en vooroordeelkundige inligting wat nie in 'n formele geregtelike prosedure toegelaat sou word nie, kon die rekord van die staat en veral die federale ondersoekers inskryf om 'n aanklag te maak. Gerry kon die onderdrukking van materiaal wat Lee Harvey Oswald, die vermeende sluipmoordenaar, sou vrygespreek het, dokumenteer ten gunste van die redigering van tydsberekeninge vir heropbou van kritiese moorde en die verklaring van getuies wat hul vooropgestelde oplossings vir die misdaad ongemaklik ondermyn het, ignoreer.
Al die pogings van die Kommissie en die daaropvolgende pogings van die "ondersoekende" agentskappe wat daarop gevolg het, was bedoel om 'n onpartydige beoordeling van die feite af te lei, het 'n ryk dokumentêre rekord gelaat vir ywerige geleerdes soos professor McKnight om te ondersoek. Gerry was 'n geleerde; hy het sy ambag goed geken; hy het sy studente geleer hoe om hul bevindings te ondersoek en te dokumenteer terwyl hulle die primêre dokumentêre bewyse deeglik gelees het. Hy het 'n voorbeeld agtergelaat vir die ondersoek na die moord op president John F. Kennedy se moord as forensiese ondersoek vry van politieke Procrustese kuns.
Met sy aftrede, toe die liggaam sy liggaam verswak en sy mobiliteit beperk het, het hy hard gewerk om sy talle aantekeninge uit die regeringsdokumente by die Nasionale Argief saam te stel en te organiseer om 'n bylae tot sy vertrouensbreuk voor te berei. Hy wou die geskiedenis skryf van die kritieke eerste tien dae van die Warren -kommissie se ondersoek en die agtergrond van die man wat verkeerdelik van die misdaad aangekla is. Namate swakheid sy treë vertraag en sy gedagtes begin dwaal, bemaak hy sy aantekeninge, sy dokumente en sy eerste hoofstukke aan die Harold Weisberg -argief om as katalisator te dien vir 'n nuwe generasie historiese navorser om sy mantel op te tel en die historiese rekord van die omstandighede en verduisterings daarvan. Hy het gedink Amerikaans kan die waarheid hanteer!
Gerald D. McKnight het hierdie bestaansvlak verlaat. Hy het sy plig betaal aan die bootman Charon, wat hom, terwyl die engele gesing het, oor die donker en kronkelende waters van die rivier van die sterflikheid na 'n hawe in die Elysian Fields geroei het. Ons weet dat die trompette van die ander kant af geblaas het om hom tuis te verwelkom.
(1) David R. Wrone, Gerald D. McKnight (8 Februarie 2021)
(2) Geskiedenis Nuus Netwerk (30 September 2005)
(3) Anthony Frewin, Kreeftydskrif (Winter, 2005)
(4) David Talbot, Gerald McKnight (1 Februarie 2021)
(5) Alan Dale, Professor Gerald D. McKnight (31 Januarie 2021)
DIE LAASTE KRUIS
'N Waardevolle kollig op die "donker kontrapunt" van die geskiedenis van burgerregte wat die regering se rassistiese spioenasie- en smeerveldtogte stry. In die 30 jaar sedert die Poor People's Campaign (geïnisieer deur Martin Luther King Jr. voor sy sluipmoord) in Washington aangekom het, het so 'n ambisieuse beweging van ekonomiese regte ondenkbaar geword. McKnight (History/Hood Coll.), In hierdie ekonomiese verslag, vertel die verhaal van die kort opgang en ondergang van die veldtog, met spesiale aandag aan die uitgebreide toesig van die FBI (sowel as alle burgerregte -aktiwiteite). Maar dit is nie net 'n gespesialiseerde studie van die FBI -bedrywighede nie; dit funksioneer handig as 'n verslag van die beweging en die hedendaagse politiek van armoede in Washington, juis omdat albei so versadig was deur FBI -aktiwiteite. (Ten bate van die wet-en-orde-senator John McClellan, het die FBI selfs bespied op die Kerner-kommissie wat deur president Johnson aangestel is om die oorsprong van stedelike onluste te bestudeer.) McKnight volg duidelik die evolusie van J. Edgar Hoover se FBI-spioenasie- en smeerveldtog teen swart leiers, van sy variasie op die rooi-lokaas-tema tot die skepping van 'n 'swart bedreiging' in eie reg. Die boek is die swakste in die poging om die werklike bydrae van FBI -sabotasie tot die mislukking van die arm mense se veldtog vas te stel. Soos McKnight self verduidelik, het die kongres- en presidensiële politiek en die Southern Christian Leadership Conference se eie besluit om sy pogings om 'n kersdorp in Washington te bestuur, die veldtog gedoem. Maar ongeag die uitwerking van die toesig op die sukses van die veldtog, onthul McKnight dat dit, sonder veel oordrywing, 'n omvang en intensiteit was om die beste polisiestate mee te ding. As die veldtog nie in duie gestort het nie, is dit moeilik om na die lees hiervan nie voor te stel dat die FBI sy bes sou probeer het om die werk self te doen nie.
Resensie wat aanlyn geplaas is: 20 Mei 2010
Uitgawe van Kirkus -resensies: 1 Januarie 1998
Deel u mening oor hierdie boek
Nie maklik om te lees nie, maar noodsaaklik.
Kirkus Resensies '
Beste boeke van 2019
New York Times se topverkoper
Miskien is die beste boek die amptelike storie van 'n eenmalige moer. McKnight was 'n student van Harold Weisberg en het sterk op sy navorsing staatgemaak (Weisberg se lêers is nou aanlyn op Hood se webwerf). Ek dink eintlik dat dit die boek is wat Weisberg wou skryf, maar dit nooit gedoen het nie.
McKnight verduidelik: "Die regering se eie dokumente bevestig die deursigtige waarheid dat Oswald nie president Kennedy vermoor het nie."
'Waar daar geen raaisel is nie, geen twyfel nie, is dat beplanning vir provokasie om groot Amerikaanse militêre optrede teen Kuba te regverdig 'n aanhoudende tema was in sommige regeringsirkels, veral die gesamentlike stafhoofde en die CIA, tydens die presidentskap van Kennedy . "
Met betrekking tot die vroeë uitlek van verhale aan die pers oor Castro wat agter die sluipmoord staan: "Die onaangeskatte ironie in hierdie hele onderneming was dat die eerste JFK -samesweringsteorie wat in druk verskyn het, betaal is deur George E. Joannides, 'n CIA sielkundige oorlogvoering spesialis. "
Uitstekende behandeling van " kontroversiële " onderwerp weerspieël die professionaliteit van 'n tradisionele geleerde wat voortdurend demonstreer dat nougesette navorsing, assessering en analise in staat is om baie betroubare gevolgtrekkings gelyktydig te openbaar oor die mees gepolitiseerde
era in die moderne Amerikaanse geskiedenis. Professor McKnight is een van die min ware geleerdes van die eerste Kennedy -sluipmoord en die kommissie
dit het te veel skynpogings vervang in plaas van getrou te bly aan die normale protokolle wat in iets so standaard as akkurate voorstelling gebruik word
van die kommentaar van 'n individu in 'n beëdigde verklaring, of getuienis wat aan kommissie-navorsers gelewer is, of dieselfde gegee aan lede van die kommissie die paar keer wat hulle as 'n groep bymekaargekom het op soek na die feite en die waarheid van die gebeure wat 11-22-63 ontvou het na 11-25-63.
Elke ernstige burger wat eerlike wetenskaplike opvatting verwag en absoluut streng strewe na relevante dokumente en betroubare gevolgtrekkings daaruit, moet die dr. McKnight se, " Trustbreuk lees: Hoe die Warren -kommissie die volk gefaal het en waarom. "
Vertrouensbreuk: Hoe die Warren -kommissie die nasie gefaal het en waarom
Dit is algemeen bekend dat almal wat belangstel in die sluipmoorde op John en Robert F. Kennedy, iets van 'n kruk moet wees, aangesien die meeste gesonde mense & quotdon & apost inskakel vir sameswerings & quot. Ek stem heeltemal saam met hierdie sentiment. Die meeste boeke wat oor hierdie onderwerpe geskryf is, is wild, spekulatief, onbetroubaar - en gee 'n slegte reuk aan die hele onderwerp.
Hierdie spesifieke boek is een van die min vakkundige behandelings van die Warren -kommissie - en hoewel dit effens dig en bewerig is, is dit deeglik - uitputtend. Dit is bekend dat almal wat belangstel in die sluipmoorde op John en Robert F. Kennedy, wees iets van 'n kruk, aangesien die meeste verstandige mense "nie vir sameswerings ingaan nie". Ek stem heeltemal saam met hierdie sentiment. Die meeste boeke wat oor hierdie onderwerpe geskryf is, is wild, spekulatief, onbetroubaar - en gee 'n slegte reuk aan die hele onderwerp.
Hierdie spesifieke boek is een van die min wetenskaplike behandelings van die Warren -kommissie - en alhoewel dit dig en kronkelend is, is dit deeglik - uitputtend so - en verwyder dit die Warren -kommissie steen vir steen op 'n goeie bewys. Die skrywer gee onderrig aan Hood College in Maryland, wat toon dat betroubare skole hierdie tipe werk nie sal ondersteun nie. Maar u moet nog steeds hierdie en sommige van die ander boeke wat ek in hierdie kategorie gemerk het, self lees.
Die ARRB is in 1992 deur die Congressional Act ingestel:
Toe ek in Dealey Plaza was, het ek 'n herdenkingsbronsgekleurde gedenkplaat op die sypaadjie op Elm St. opgemerk, langs die plek waar die eerste koeël JFK sou getref het. Die bord het gesê dat dit in 1993 op bevel van die departement van binnelandse sake gelê is. Ek het hierdie laaste aanduiding nogal eienaardig gevind, aangesien ek sou gedink het dat 'n gedenkplaat van hierdie soort 30 jaar vroeër, en volgens plaaslike verordening, gelê sou word. . meer
"Trustbreuk" is 'n wetenskaplike en insiggewende demontage van die Warren -kommissie. McBride & aposs -navorsing oor die werksdokumente van die kommissie en lede en personeel van die Kommissie getuig sterk van die onwilligheid om die waarheid van die moord op president Kennedy te onthul, maar eerder om 'n skaars aanneemlike leuen te maak wat sou dien as die & kwotoffektiewe verklaring. & Quot
Die kommissie is beheer deur Allen Dulles, voormalige direkteur van die Central Intelligence Agency, wat deur JFK afgedank is na die "vertrouensbreuk", 'n wetenskaplike en insiggewende aftakeling van die Warren -kommissie. McBride se navorsing oor die werkstukke van die lede en personeel van die kommissie getuig sterk van die onwilligheid om die waarheid van die moord op president Kennedy te onthul, maar eerder om 'n skaars aanneemlike leuen te maak wat as die 'amptelike verklaring' sou dien.
Die kommissie is beheer deur Allen Dulles, voormalige direkteur van die Central Intelligence Agency, wat deur JFK afgedank is ná die totale mislukking van die CIA -geborgde Bay of Pigs -inval in Kuba in April 1961. Boonop het FBI -direkteur J. Edgar Hoover - - 'n ander Kennedy -hater - het 'n stywe heerskappy gehou oor die vloei van ondersoekverslae wat die FBI oor die gebeure van 22 November 1963 gemaak het. lede en personeel van die kommissie.
Geskiedkundiges van "establishment", wat beslis verstaan ​​dat die amptelike verhaal onsin is, het die appelkar al meer as vyftig jaar lank nie gekritiseer nie. Maar McBride het ons almal uitstekende diens gelewer met sy geleerdheid en toewyding om die tekortkominge van 'n amptelike regeringsliggaam aan die lig te bring wat opsetlik verduister het eerder as verlig.
'Vertrouensbreuk' is die moeite werd om te lees vir diegene wat smag na insig in hoekom ons nog steeds in die duister is oor soveel aspekte van 'n gebeurtenis wat nog steeds die nasionale psige laat besnoei. . meer
Ons is 'n organisasie van JFK-navorsers wat daartoe verbind is om die waarheid te versprei dat Lee Harvey Oswald, ondanks vernuftige pogings om dit te verberg, die & quotMan in the Doorway & quot op die beroemde Altgens-foto is, wat hom daardeur vryspreek van enige skuld in die moord van president Kennedy. Dit is die rookwapen van die JFK -sluipmoord.
Oswald het gepraat! Hy gee sy alibi: & ldquoOut met Bill Shelley voor & rdquo.
Die Pacific Coast Blues Band het ons volkslied vir JFK waarheid opgeneem.
Die video is op Youtube: Hy het dit nie gedoen nie
Lees ook die blog van Oswald Innocence Campaign.
Die Altgens -foto het bewys dat Oswald aan die buitekant van die gebou was tydens die skietery, en dit vernietig die hele saak teen Oswald as moordenaar. & quot Harold Weisberg
Senior lede van die Oswald Innocence Campaign
Robert Allen Millegan Gary King Roy Schaeffer Hugh O 'Neill
Ted Coeyman Wyk Dean Lollie Kechanin Jeff Smith
Graham Waite Maksim Irkoetsk Ronald Skolnik Richard McHugh
Bernard Scoville Peter Janney Robert Jordan Adam C. Staal
David Wrone, afgetrede professor in geskiedenis aan die Universiteit van Wisconsin-Stevens Point (UWSP), is die geëerde mentor van die Oswald Innocence Campaign. Professor Wrone het kursusse aangebied oor The Great Books of Western Civilization, inheemse Amerikaanse geskiedenis en die moord op JFK. Hy is die skrywer van Die sluipmoord op John F. Kennedy: 'n Omvattende historiese en regsbibliografie en van The Zapruder Film: Reframing the JFK Assassination. In laasgenoemde boek bevorder hoofstuk 11 Oswald as die & quotMan in the Doorway & quot en 'n opsomming daarvan is die hoofblad van die Wrap -bladsy.
Vincent Salandria 'n prokureur, is die gewaardeerde 'eerste generasie' JFK -navorser wat op 22/11/63 agtergekom het dat die sluipmoord 'n staatsmisdaad was. Hy het op daardie dag gesê dat Oswald vermoor sal word en binnekort. Vince is die skrywer van "False Mystery", wat beweer dat JFK vermoor is deur die "nasionale veiligheidsstaat" en dit is nie 'n raaisel nie, maar eerder "blatant voor die hand liggend" soos bedoel. Ons is veral geëerd om Vincent Salandria by ons aan te sluit.
Jim Fetzer, 'n voormalige Marine Corps, het wyd gepubliseer oor die teoretiese grondslae van wetenskaplike kennis, rekenaarwetenskap, kunsmatige intelligensie, kognitiewe wetenskap en evolusie en mentaliteit. McKnight -professor emeritus aan die Universiteit van Minnesota Duluth, het hy geredigeer wat Vincent Bugliosi beskryf het as 'slegs uitsluitlik wetenskaplike boeke' oor die dood van JFK: Moordwetenskap (1998) Moord in Dealey Plaza (2000) en Die Great Zapruder Film Hoax (2003). Sy nuutste boeke is die stigter van Scholars for 9/11 Truth Die evolusie van intelligensie (2005), Die sameswering van 9/11 (2007), Lewer aan Darwin (2007), en Die plek van waarskynlikheid in die wetenskap (2010). Hierdie jaar gepubliseer, En ek veronderstel ons het ook nie maan toe gegaan nie? (2015), is sy 30ste boek. Die OIC is vir altyd skuldig aan Jim Fetzer omdat hy ons broodnodige sigbaarheid bied. Ons het hoofsaaklik opgestaan ​​omdat hy ons opgetrek het. Lees gerus Jim ' s & quot; Redenering oor deurwagter & quot; op die bladsy Oorsig.
Jack White was 'n advertensiebestuurder in Dallas, en hy was ook 'n bekende JFK -navorser wat gespesialiseer het in die fotografiese bewyse. Jack het die bewyse voorgelê vir die verandering van die Zapruder -film, die verandering van die agterplaasfoto's en die verandering van die foto van Altgens. Hy was 'n sterk voorstander van Oswald -onskuld en Oswald in die deur, en hoewel Jack in Junie 2012 oorlede is, bly hy 'n ere postume lid van die OIC.
Mark Lane is die bekende skrywer van Spoed tot oordeel (1966), Waarskynlik ontkenning: was die CIA betrokke by die sluipmoord op JFK?(1991) en, Die laaste woord: my beskuldiging van die CIA in die moord op JFK (2011) en ander boeke. Mark was een van die eerstes wat die amptelike verhaal bevraagteken het, en hy was die hardste, prominentste stem en die sigbaarste gesig van Oswald -onskuld en JFK -waarheid ter wêreld. Mark Lane is op 10 Mei 2016 oorlede, waarna hy altyd en altyd 'n postuum en geliefde senior lid van die Oswald Innocence Campaign geword het.
Phillip F. Nelson is die skrywer van LBJ: Die meesterbrein van die JFK -moord, waarin hy beweer dat Johnson 'n kardinaal aansteller was van die komplot om JFK dood te maak. LBJ het dit miskien al in 1961 opgevat voordat hulle in 1962-63 ander ingeroep het om die ontwerp en uitvoering daarvan te behartig. Phillip verduidelik hoe Johnson uniek geposisioneer was om al die sleutelmanne byeen te bring-van die finansiers tot die operasionele beplanners en die bedekkingskenners-om die taak te voltooi. En dit is alles gedoen ten koste van 'n & quotpatsy & quot genaamd Lee Harvey Oswald.
Peter Janney het tydens die Koue Oorlog van die 1950's en 1960's in Washington DC grootgeword. Sy pa Wistar Janney was 'n senior loopbaan -amptenaar van die CIA. Die Janney-familie was intiem betrokke by baie van die politieke elite in Washington, wat die familie van Mary en Cord Meyer insluit, asook ander hooggeplaaste CIA-amptenare soos Richard Helms, Jim Angleton, Tracy Barnes, Desmond FitzGerald en William Colby. In sy strak en aangrypende boek, Mary 's Mosaic, Peter verlig 'n groot hoeveelheid werklike boosheid wat die meeste van ons ons nooit kon voorstel nie.
Gerald McKnight is 'n gewaardeerde professor in geskiedenis aan Hood College in Maryland. Hy was die intellektuele en materiële erfgenaam van Harold Weisberg, wat al sy vraestelle aan dr McKnight nagelaat het, wat dit dan aan Hood College geskenk het vir 'n spesiale argief. Dr McKnight is die skrywer Skending van vertroue, 'n bekroonde boek oor die mislukkings van die Warren -kommissie. Hy was dekades lank advokaat van Oswald in die deur en het dit op nasionale televisie gesê in 'n debat oor CPAN op Kersdag 2012.
Ralph C. Cinque het op die gebied van gesondheid gewerk as 'n chiropraktisyn en gesondheidspa -operateur, en hy is die voormalige president van 'n internasionale doktersgroep. Hy het die JFK -moord al jare bestudeer, en hy het die idee bedink om die Oswald Innocence Campaign in 2011 te vorm, wat formeel in Julie 2012 begin het. Ralph skryf die OIC -blog en Facebook -blad, en hy dien as OIC -administrateur.
Larry Rivera is die voorsitter van die Oswald Innocence Campaign. Hy is gebore in Alaska, die seun van 'n loopbaan -militêre man wat as CID -offisier in die weermag gedien het. Hy was in Duitsland op 11/22/63, 6 jaar oud, en hy sal nooit sy pa se reaksie vergeet toe hy van die moord op JFK gehoor het nie (& quot; Johnson! & Quot). na Dealey Plaza in 1991. Hy het ASK -simposium in 1993 bygewoon vir die 30ste bestaansjaar. Hy het onderhoude oor die sluipmoord aan Spaanse media gegee. Larry het baie artikels oor die sluipmoord gepubliseer, veral oor die kwessie van die Altgens -deuropening van die TSBD en ook die Wiegman -deuropening. Larry het voorleggings gehou in Santa Barbara vir die 50ste viering van die sluipmoord op Buell Wesley Frazier, en tydens Judith Baker 's Conferance in Arlington op die DPD -motorfietsbeamptes. Tans help hy om die internetradioprogram "The Real Deal" met Gary King en Jim Fetzer aan te bied, onderhoude te voer en nuwe inligting oor die moord op JFK te bespreek.
Donald Fallon werk al jare lank in videoproduksie vir televisie, en hy het 'n skerp oog vir beelde. Donald het 'n paar van die mees fassinerende collages van Oswald en Doorman bymekaargemaak, en nadat hy dit gesien het, kan geen verstandige, eerlike persoon ontken dat dit dieselfde man is nie.
Staffan H. Westerberg is 'n vryskutjoernalis uit Stockholm, Swede wat sedert die laat sewentigerjare aktief die JFK -sluipmoord bestudeer het. Hy het verskeie artikels oor JFK gepubliseer, en hy het 'n heropvoering van die Oswald -skietprestasie gedoen, met behulp van skerpskutters van 'n Sweedse weermagregiment. Natuurlik kon nie een van hulle, insluitend Staffan self, die beweerde skietprestasie van Oswald dupliseer nie.
Donald Miller is 'n toonaangewende kardiovaskulêre chirurg, en hy is 'n professor in hartchirurgie aan die Universiteit van Washington. Hy is ook 'n toonaangewende voedingsdokter. En hy het 'n jarelange belangstelling in die JFK-sluipmoord, gedeeltelik gedra deur sy vriendskap met dr. Malcolm Perry, wat hom die waarheid vertel het oor JFK se nekwond wat in die Parkland-hospitaal gesien is.
Pat Shannan ondersoek al jare lank die moord op JFK as skrywer en as verslaggewer vir Spotlight, Media Bypass en American Free Press. Sy werk bevat onderhoude met belangrike figure, waaronder Marina Oswald. Sy mees onlangse boek is: The JFK Assassination and the Uncensored Story of the Two Oswalds, wat Ralph getuig, is puik.
Graham Waite is 'n senior lektor in mediaproduksie aan die Teeside Universiteit in die Verenigde Koninkryk. Hy is betrokke by die dramatisering van ware verhale met projekte op BBC Radio en by Tamarine Film Studios. Tans werk hy aan 'n gedramatiseerde draaiboek oor Lee Harvey Oswald om Oswald in die deuropening op te neem en elemente van & quotMe and Lee ' deur Judyth Vary Baker.
Tyler Newcomb is die seun van die eerste generasie JFK-navorser Fred Newcomb, die mede-outeur van Murder from Within, wat die eerste boek was wat die rol van LBJ in die sluipmoord gewys het. Ty is vandag aktief as JFK -spreker en -aanbieder, en hy is ook 'n professionele musikant.
Valerie Newcomb Woods is die dogter van Fred Newcomb, en net soos haar broer van Ty, is sy baie aktief in die bewaring van haar pa se nalatenskap en die bevordering van JFK -waarheid. Valerie is die kurator van haar pa se navorsingsmateriaal, wat opnames insluit van opnames met belangrike getuies in die saak, soos Mary Moorman. Saam met Ty publiseer sy weer Moord van binne.
Orlando Martin was 20 jaar in die Amerikaanse vloot, waar hy 'n vuurwapen- en ballistiese kenner was. As 'n oefeninstrukteur het hy die Navy/Marine Corp -prestasiemedalje ontvang vir die uitstekende prestasie van sy onderneming. Hy het deelgeneem aan Operation Desert Storm en die daaropvolgende bevryding van Koeweit. Orlando is ook 'n ywerige JFK -moordnavorser, en hy is die skrywer van JFK: Analysis of a Shooting.
Jerry Kroth Ph.D. is 'n medeprofessor in sielkunde aan die Santa Clara Universiteit in Kalifornië. Hy het baie boeke geskryf, waaronder twee oor die moord op JFK: Conspiracy in Camelot, en Coup d 'Etat. Hy gee ook uitgebreide lesings oor JFK, en sy aanlynvideo's oor JFK word wyd bekyk. Jerry is 'n sterk voorstander van Oswald -onskuld, Oswald in die deur en 'n massiewe sameswering wat LBJ, die CIA en die maffia betrek het.
Craig Roberts is 'n voormalige militêre en polisie skerpskutter met 'n lang loopbaan in die Marines en die Tulsa polisiedepartement. Hy is die skrywer van Kill Zone: A Sniper kyk na Dealey PlazaCraig is ook 'n gesertifiseerde vuurwapeninstrukteur, helikoptervlieënier en 'n swart gordel in karate. Craig se verslag van sy besoek aan die Assassination Museum in Dallas, waar hy die moordgebied kon vergroot, is baie aangrypend. Craig het dadelik geweet dat Oswald dit nie kon gedoen het nie.
Pete Mellor woon in Engeland. Hy is 'n afgetrede dosent in mariene elektronika (radio en radar), net soos die werk wat Lee Harvey Oswald gedoen het. Pete is sedert 1990 'n ywerige student van die JFK -moord en het na die VSA gereis om JFK -konferensies by te woon, waaronder die JFK Lancer -simposium in Dallas in 2003 ter herdenking van die 40ste bestaansjaar, en dan weer in 2013 vir die 50ste. Hy is ook lid van die Mary Ferrell Foundation en is baie aktief in Dealey Plaza UK en skryf artikels vir hul navorsingsjoernaal.
Richard Charnin is 'n wiskundige, ingenieur en sagteware -ontwikkelaar, maar hy is ook 'n ywerige JFK -navorser. Richard het sy wiskundige vermoë toegepas op die bestudering van die geheimsinnige sterftes tydens die JFK -moord, en het waarskynlikhede wat so ver is (triljoene teen) geïdentifiseer wat absolute wiskundige bewys lewer van sameswering tydens die JFK -moord. Richard was ook 'n sterk ondersteuner van Oswald in die deur.
Michael Pinchot is die skrywer van Mary Mary en JFK, 'n biografie van Mary Pinchot Meyer, JFK se vriend, geliefde en vertroueling, wat moontlik die naaste persoon ter wêreld aan hom was in die laaste jaar van sy lewe. Dit is nie-fiksie tot op die reis van JFK na Dallas, maar gaan dan oor na 'n fiktiewe weergawe van wat moontlik sou gebeur het as JFK die moordpoging sou oorleef het en goed genoeg was om sy pligte te hervat. Die boek is baie interessant en nadenkend.
John Hankey is 'n hoërskoolonderwyser uit Suid -Kalifornië, maar hy is ook die wêreld se voorste advokaat dat George HW Bush op 11/22/63 in Dealey Plaza was en betrokke was by die moord op JFK. Hy is ook die wêreld se voorste advokaat dat JFK Jr. ook vermoor is, dat sy vliegtuigongeluk nie 'n ongeluk was nie. John het films oor albei hiervan gemaak, wat u op sy webwerf by bushkilledjfk.com kan sien.
Tony Longo is die sanger, harmonika -speler en orkesleier van Pacific Coast Blues Band van Santa Barbara CA. Tony het die orkes gelei tydens 'n uitvoering van die liedjie He Didn 't Do It, 'n volkslied vir Oswald Innocence, tydens ons JFK Truth Conference. Sy opname daarvan is beskikbaar op Youtube en Soundcloud. (Skakel bo -aan hierdie bladsy) Behalwe dat hy 'n bekwame musikant, sowel as 'n kunstenaar was, is Tony al jare lank 'n ywerige JFK -truther en 9/11 truther. Tony het alles gedoen om hierdie liedjie vir ons te vervaardig, en hy het dit regtig laat styg.
Lee Cahalan was 'n baie lang student van die JFK -moord en 'n JFK -truther. Lee het logistieke ondersteuning gebied vir die OIC -waarheidskonferensie in Santa Barbara, en hy het die OIC verdedig in baie aanlyn JFK -besprekingsgroepe en forums.
Nolan J. Reynolds is die skrywer van Bilderberg: Ultimate Control, wat op Amazon beskikbaar is, sowel as sagteband as e-boek. Dit handel oor die rol van geheime samelewings in die moderne Amerikaanse geskiedenis, insluitend politieke sluipmoorde, insluitend die moord op JFK. Nolan beplan om sy eie boek oor die JFK -moord te skryf, en hy is 'n sterk voorstander van Oswald in die deur.
Lance Moore is 'n geordende metodiste -predikant en het 'n doktorsgraad aan die Emory Universiteit. Die jongste boek van Dr. Moore is een van die top-rangorde op JFK-moord op Amazon Killing JFK: 50 Years, 50 Lies-From the Warren Commission to Bill O 'Reilly, A History of Deceit in the Kennedy Assassination. Lance het ook twee YouTube -video's wat verband hou met JFK: die een sloop die Magic Bullet Theory en die ander bewys dat LBJ in die motorwaai ingeduik het voor die skote.
Stephen Herrick Requa was 'n historiese navorser wat saam met prokureur William Pepper gewerk het in al sy moordgedinge, waaronder MLK wat die King -familie verteenwoordig, RFK wat Sirhan Sirhan verteenwoordig, en indirek JFK as die advokaat vir Peter Janney in die geval van Mary Pinchot Meyer. Stephen bestudeer en skryf breedvoerig oor die historiese onderlinge verbindings van die verskillende sluipmoorde, terug na Jane Stanford, die stigter van die Stanford Universiteit, wat in 1905 vermoor is. Steve is in September 2016 oorlede, toe word hy 'n postuum lid.
Thomas C. Halle is 'n chiropraktiese dokter en holistiese praktisyn wat sedert 1990 gespesialiseer het in transpersoonlike sielkunde. Hy het ook 'n agtergrond in radio- en dialekwerk. Hy bestudeer die JFK -sluipmoord al meer as 20 jaar en skryf 'n JFK -moordboek met die werktitel Hinderlaag in Dallas: Feit nie fiksie. Thomas het tegniese hulp verleen vir hierdie webwerf, waarvoor ons hom bedank.
James Lee Maze Jr. is 'n voormalige marinier wat 26 jaar in die korps deurgebring het. As skerpskutter was hy deurgaans 'n skerpskutter, maar het twee keer die hoogste deskundige vlak bereik. Dit was sy eie ervaring as 'n militêre skerpskutter wat hom laat twyfel het aan Oswald se vermoë om te skiet soos hy vermoedelik gedoen het.
Richard Miodownick is die eerste Fransman wat by die OIC aangesluit het wat hy gebore is en woon in die suide van Frankryk. Rich is die stigter en administrateur van die Lee Harvey Oswald Is Innocent! groep op Facebook, wat een van die mees aktiewe JFK -groepe op Facebook is. Rich is 'n harde Oswald -verdediger, sedert 11/22/63 toe hy die eerste keer gehoor het hoe Lee Harvey Oswald sy onskuld verklaar.
Robert Allen Millegan gaan deur & quotKris & quot en hy is 'n onafhanklike boekuitgewer. Hy publiseer polities onjuiste boeke wat algemene uitgewers nie sal raak nie. Die naam van sy onderneming is Trine Day Publishing, en sy webwerf is trineday.com. En onder sy gepubliseerde titels is Me and Lee van Judyth Baker, LBJ and the Kennedy Killing deur James Teague, en Dr Mary's Monkey deur Edward Haslam. Kris is 'n vurige Oswald -verdediger en JFK -truther.
Gary King was die gasheer van Patriot Radio uit New Orleans, wat hy sedert 2008 gedoen het. Gary het 'n lang loopbaan in die radio gehad, maar dit was die orkaan Katrina wat hom na alternatiewe radio en die waarheidsbeweging gelei het, insluitend JFK -waarheid. Tans werk Gary aan 'n nuwe JFK -radioprogram saam met Jim Fetzer.
Roy Schaeffer studeer aan die Aviation Electronics -skool in die Marine Corps in 1960. Na sy afstudering is hy, net soos Oswald, na die El Toro Air Station in Kalifornië gestuur. In 1963 werk hy as 'n fotoverwerker by die Dayton Daily News toe hy persoonlik die Altgens6-faks ontvang. Hy kon onmiddellik tekens van verandering sien, soos maskering en ondeursigtigheid, wat 'n lewenslange soeke na JFK -waarheid begin het. Roy is die skrywer van drie boeke oor die JFK -moord, plus 9 artikels, en sy vele JFK -plakboeke is aan die Universiteit van Dayton geskenk. Roy was een van die eerste navorsers wat Oswald in die deur oopgemaak het.
Hugh O 'Neill is afkomstig uit die Verenigde Koninkryk, maar woon al baie jare in Nieu -Seeland, waar hy as seevaarder en vlieënier en entrepreneur werk. Maar die ander passie van Hugh is geskiedenis, en streef na waarheid en akkuraatheid in die opnames van historiese gebeure. En dit sluit die moord op JFK in, waaroor Hugh beweer dat Oswald 'n jarelange bate van die CIA was. en was - sonder twyfel - die & quotpatsy & quot wat hy beweer het terwyl hy in polisie -aanhouding was.
Jeffrey Holmes het 'n baie unieke beroep. As eienaar van Strange But True Tours gee hy toere in New Orleans na Lee Harvey Oswald se grasveld daar. En hy het 'n kenner geword van Oswald se tyd in New Orleans, die dinge wat hy gedoen het en die verenigings wat hy gehad het, insluitend sy bande met die Amerikaanse intelligensie -gemeenskap.
Michael Capasse bestudeer die moord op JFK sedert die middel van die sewentigerjare, en hy het Oswald in die deur begin bekamp in 1978. Michael is uiters goed gelees oor JFK, en hy het 'n baie gedetailleerde studie gemaak van die skynverhoor van Lee Harvey Oswald waarby prokureurs betrokke was. Gerry Spence en Vincent Bugliosi. Michael het studiegroepe oor die JFK -sluipmoord in CT en GA gehou.
David W. Robinson, Ed.D., het kursusse in geskiedenis, geesteswetenskappe en sosiale wetenskappe aangebied op voor- en nagraadse vlak, sowel as nagraadse kursusse in hoër onderwys, kursusontwerp en administrasie. Hy was afdelingsvoorsitter, programvoorsitter, vise -president van inligtingstegnologie en ondervoorsitter van akademiese aangeleenthede by verskeie kolleges. David, 'n jarelange student van die JFK-moord, is 'n sterk voorstander van Oswald-onskuld en Oswald in die deur.
Ted Coeyman was geïnteresseerd in die JFK -sluipmoord sedert sy ouers hom na die begrafnis van JFK geneem het. Hy het een van die grootste versamelings JFK -letterkunde ter wêreld. Deur die jare het hy direk met Penn Jones, Harold Weisberg en ander sleutelfigure omgegaan. Ted het verskeie belangrike werke van JFK -navorsing aan Ralph verskaf.
Wyk Dean studeer aan die U.S. Military Academy in West Point in 1967. Dr. Dean behaal sy M.D. -graad aan die Han Yang University College of Medicine in Seoul, Korea, en 'n M.S. graad in fisiologie aan die Kyung Buk Universiteit, Taegu, Korea. Dr. Dean het die volgende sewe jaar as 'n Amerikaanse weermagvliegtuigchirurg en duikmediese beampte deurgebring, waaronder drie jaar as die vliegchirurg vir Amerika en die top-geheime teenterroristeenheid van Delta, waar hy aan 'n aantal geklassifiseerde missies deelgeneem het. Oor die moord op JFK het hy krities geskryf oor die JFK -lykskouing wat deur dr. Humes en Boswell. Ward is 'n sterk voorstander van Oswald -onskuld.
Jeff Smith is 'n inheemse Kanadese wat sedert die klein seuntjie in die JFK -moord gedompel is, alhoewel hy 8 jaar na die moord op JFK gebore is. Maar Jeff het goed gelees daaroor, en hy is 'n sterk voorstander van Oswald-onskuld en Oswald in die deur. Jeff is baie aktief op Facebook, waar hy hard baklei om Oswald en die OIC te verdedig.
Pete Engwall is Sweeds, en hy woon in Swede, maar hy het 30 jaar in die VSA gewoon en hier studeer. Sy opvoeding is in besigheid en konstruksie, maar Pete het sedert die ouderdom van 10 'n lewenslange belangstelling in die JFK -moord, wat sy ouderdom was toe JFK vermoor is. Vandag is Pete feitlik 'n voltydse JFK-navorser. werk dikwels saam met Staffan Westerberg. Hulle artikel oor die CIA 's Operation Mockingbird (om die media te infiltreer) is boeiend en baanbrekend.
Tom Rossley is 'n jarelange JFK -navorser wat veral bekend is vir sy debatte teen John McAdams. Tom bedryf die whokilledjfk.net -webwerf, een van die oudste en grootste op die internet wat Oswald se onskuld uitroei. Hy is ook 'n sterk voorstander van Oswald in die deur.
Lollie Kechanin was 16 toe JFK doodgeskiet is, en van die begin af vermoed haar pa dat Oswald in 'n sameswering was. Daarna het die film Executive Action en die boek Mafia Kingfish haar aangespoor. Vandag het Lollie 'n groot versameling JFK -moordboeke wat sameswering en Oswald -onskuld uitdruk, en sy is 'n vurige verdediger van Oswald en sy teenwoordigheid in die deur.
David Cole Sr. is die direkteur en minister van die Churchill Ministries in Breckenridge TX.Hy is 'n jarelange student van die JFK -moord, en sy grootste invloede was Mark Lane en Jim Garrison, wat volgens hom die naaste aan die waarheid was, en ook die skrywers wat die belangrike rol van LBJ in die plot ontbloot het. David erken ook dat Martin Luther King vermoor is vanweë sy welsprekende teenkanting teen die Viëtnam-oorlog- die oorlog wat JFK wou stop en sou ophou as hy geleef het. David pleit vir Oswald onskuld en Oswald in die deur.
Gordon Duff is die S.is onvermoeid namens veterane en krygsgevangenes. Gordon is 'n geakkrediteerde diplomaat en 'n top wêreldwye intelligensie -spesialis. Hy bestuur die wêreld se grootste privaat intelligensie -onderneming en konsulteer gereeld met regerings wat te kampe het met veiligheidskwessies. Gordon, 'n wêreldreisiger en 'n gereelde gas op radio en televisie, is 'n leidende stem in die waarheidsbeweging, insluitend die JFK -waarheidsbeweging.
William "Jay" Knowles is 'n jarelange student van die JFK -moord wat in New Hampshire gebore is, maar wat nou in Kanada woon en werk. Jay was aktief op die aanlyn JFK -forums en was 'n sterk ondersteuner van Ralph's en die OIC. Jay is 'n sterk voorstander van Oswald in die deur, en ons is verheug om hom as 'n senior lid te hê.
Paul Stevens is 'n onderwyser in die Verenigde Koninkryk. Hy is gebore 7 jaar nadat JFK gesterf het, maar hy het op 13 -jarige ouderdom begin om die sluipmoord te bestudeer. Jim Garrison en die verhore in New Orleans was 'n besondere belangstelling van hom, en vroeg het hy vermoed dat dit Oswald in die deur was. Paul se belangstelling in die Kennedy -moord het hom geleer om skepties te wees en vrae te stel oor baie dinge, insluitend die ander sluipmoorde en 9/11.
Abraham Bolden is die voormalige spesiale agent in die Amerikaanse geheime diens wat 'n tyd lank die persoonlike SS -agent van JFK was, sy beskermer, wat JFK versoek het. Abraham is die skrywer van Die eggo van Dealy Plaza oor sy betrokkenheid by die redding van JFK se lewe deur die plot van Chicago te stop om Kennedy daar te vermoor. Maar helaas, ná die sluipmoord, is Abraham, weens sy pogings om die waarheid te vertel oor wat gebeur het, insluitend laksheid en korrupsie van die geheime diens, kwaad gemaak vir 'n misdaad wat hy nie gepleeg het nie en was jare lank in die tronk gegooi op 'n heeltemal onaangeraakte aanklag. Vandag is hy 'n toonaangewende advokaat vir JFK -waarheid. Ons is baie geëerd om Abraham in ons groep te hê.
Danny Vasquez is een van die produktiefste bloggers in die JFK -wêreld. Hy is baie aktief in die JFK -groepe op Facebook, waar hy baie gerespekteer word vir sy unieke vermoë om relevante inligting te ontbloot. Danny is ook 'n voorstander van Oswald in die deur, en dit maak hom 'n natuurlike persoon vir die OIC. Danny het sedert die 1980's intensief navorsing gedoen oor die moord op JFK. Hy weet dat Oswald geraam en onskuldig was, en niemand werk harder om die woord aan die publiek bekend te maak nie.
Thomas Cahill was 'n ontleder van die Amerikaanse lugmag-intelligensie en het daarna 'n voorspraakjoernalis en 'n foto-joernalis geword. In die 1960's publiseer hy 'n ondergrondse koerant genaamd INFERNO in beide Spaans en Engels. Hy is in 1968 vlugtig tronk toe gestuur vir sy aktiwiteite teen die Viëtnam-oorlog. In 2003 was Tom een ​​van die ldquohuman -skilde wat probeer het om die bombardement van Irak te voorkom by die aanvang van die rampspoedige Amerikaanse inval. Maar later dieselfde jaar, as gevolg van sy betrokkenheid by die voorkoming van verkragting, is Tom deur George W. Bush na die Withuis genooi.- 'n slinger wat Tom as surrealisties beskryf. In 2001 ontvang Tom 'n toekenning van die Joanna Mariner van Human Rights Watch, en in 2005 word hy genomineer vir die Agape Foundation Peace Prize. Sy ander affiliasies sluit onder meer Earth First, Amnesty International, ACLU en Veterans for Peace in. Tom het geskryf oor die bedrieglike War on Drugs, die moord op JFK en dié van sy seun, die Amerikaanse gebruik van radioaktiewe ammunisie in Irak en elders en ander uiteenlopende onderwerpe. Hy ondersteun die onskuld van Lee Harvey Oswald vasberade.
Jim MacGregor is 'n Skotse geneesheer, nou afgetree, wat saam met soveel oorlogsgestremdes gewerk het, en hy het 'n lewenslange afkeer van oorlog ontwikkel en 'n verbintenis om die oorsprong van oorlog te bestudeer. Hy het begin skryf, en sy artikels en korrespondensie oor miskrame van geregtigheid, die Irak -oorlog, wêreldwye armoede en die opkoms van fascisme is in talle tydskrifte gepubliseer. Sy werk van historiese revisionisme, Hidden History: The Secret Origins of the First War War, wat saam met Gerry Dougherty geskryf is, onthul dat 'n geheime kabaal van ryk en magtige mans in Londen die oorlog begin het wat die 20ste eeu op sy bebloede koers gesit het. En dit was die opvolgers van die mans, aan weerskante van die Atlantiese Oseaan, wat dit nodig gevind het om die vredeliewende president John Kennedy te vermoor en die onskuldige Lee Harvey Oswald te raam.
Stephen Erdmann het 'n graad in joernalistiek en het meestal as vryskutjoernalis gewerk, maar hy het ook in rekenaarbedrywighede gewerk. Hy is al baie jare 'n JFK -truther en ondersteun Ralph se pogings om die waarheid oor die JFK -moord op Facebook te versprei.
Christian Toussay is die direkteur van kommunikasie vir 'n Franse streek, wat gelykstaande is aan 'n Amerikaanse staat. Hy is ook 'n ywerige JFK -navorser wat 'n tegniek vir beeldontleding ontwikkel het wat hy Data Resilience Analysis noem. Die idee is om te kyk na veranderinge wat aan 'n beeld aangebring is. Met DRA kon hy wysigings aan die Zapruder -film, die Powell -foto en ander JFK -beelde blootstel. Christen se groot belangstelling was die groot fotografiese verandering wat plaasgevind het na die moord op die JFK om die onskuld van Oswald te verberg.
St. John Hunt is die seun van die Watergate -samesweerder en die CIA -agent E. Howard Hunt, wat ook betrokke was by die JFK -sluipmoord. St. John het sy vader se sterfbed bely oor sy rol in die JFK -moord, en die boek wat daaruit voortspruit, is Verbintenis van geheimhouding. Sy tweede boek, Dorothy handel oor sy ma Dorothy Hunt, wat ook 'n intelligensie -agent was, en haar verdagte dood in 'n vliegtuigongeluk in 1972.
David Barrett is 'n afgetrede fasiliteitsopnemer in telekommunikasie. Hy is van Russiese ekstraksie en was 'n ywerige leser oor die moord op JFK. Hy is baie aktief in die Ortodokse Kerk -gemeenskap, en hy gebruik sy invloed daar om die boodskap oor JFK -waarheid te versprei, insluitend die teenwoordigheid van Oswald en rsquos in die deur van die TSBD, soos op die foto van Altgens6.
Neto Dos Santos is van Brasilië. Hy het 'n baie uiteenlopende agtergrond, van mynboubestuur tot gevorderde vechtsportinstrukteur. Hy is baie wêrelds en praat 5 tale vlot. Neto het 'n langdurige belangstelling in die JFK-moord, en dit sluit 'n sterk fokus op die rol van George HW Bush in die moord op Kennedy en rsquos in.
Lorien Fenton kom uit San Francisco, waar sy 'n radiogasheer, konferensieorganisasie en waarheidsaktivis is, insluitend vir JFK. Haar radioprogram, The Fenton Perspective, word op Freedom Radio uitgesaai. Lorien is ook die stigter van die nie-winsgewende Conscious Community Events. Lorien het die OIC -voorsitter, Larry Rivera, op haar program gehad om oor Oswald in die deur te praat. Lorien was ook die organiseerder van die geleentheid vir die OIC JFK Truth Conference in 2013 in Santa Barbara.
Gerry Docherty is die mede-outeur van Versteekte geskiedenis wat handel oor wie werklik die Eerste Wêreldoorlog (die Rothschilds) begin het en waarom. Gerry, 'n gegradueerde aan die Universiteit van Edinburgh, het op hoërskoolvlak geskiedenis en moderne geleenthede geleer. Hy het 'n toneelstuk geskryf oor twee heldhaftige soldate tydens die Eerste Wêreldoorlog, en tydens sy navorsing het sy passie vir die ware geskiedenis van die Eerste Wêreldoorlog begin. Maar Gerry weet goed dat dieselfde & ldquodeep staat & rdquo of & ldquoshadow regering & rdquo wat die eerste Wêreldoorlog begin het, ook John F. Kennedy vermoor het. Versteekte geskiedenis is 'n meesterstuk, en ons is geëerd om Gerry in die OIC te hê.
Fernando Nietzen is 'n onafhanklike geoloog uit Costa Rica met 'n internasionale reputasie. Hy is ook 'n student in die geskiedenis, veral die Amerikaanse geskiedenis, omdat hy in die VSA gewoon en gestudeer het, en hy weet dat die waarheid oor die geskiedenis dikwels anders is as die geskiedenis wat geleer word, en dit sluit die moord op JFK in, waarvoor hy Oswald ken onskuldig was. Fernando Nietzen is verfyn, onderskei en wêrelds, en ons is geëerd om hom in die OIC te hê.
David Alexander is 'n chiropraktisyn, en hy bestudeer die moord op JFK sedert dit gebeur het. Hy is terdeë daarvan bewus dat Oswald geraam en onskuldig was en tydens die skote in die deur gestaan ​​het. En hy is al lank 'n sterk voorstander van OIC -pogings op Facebook. Ons verwelkom David by die OIC.
Debra Miller het opgeneem in die moord op JFK nadat sy The Torch is Passed gesien het, 'n boek van Associated Press uit 1964. Dit was natuurlik die amptelike verhaal, maar toe sy Nigel Turner se The Men Who Killed Kennedy wat in 1988 verskyn het, sien, Debra het 'n sterk voorstander geword van sameswering en Oswald -onskuld. Debra was 'n sterk voorstander van die OIC op Facebook, wat ons baie waardeer.
Mees Baaijen is gebore en getoë in Holland, maar het in baie lande gewoon, waaronder Peru, Portugal, Kanada, Mosambiek en verskeie Oos -Europeërs toe daar 'n ystergordyn was. Baie van sy reise is geassosieer met die Nederlandse Internasionale Samewerkingsdiens, en sy werk het ondernemingsvermoë in derde wêreldlande aangespoor. Tans woon hy in Costa Rica. Sy groot reise en ervaring het hom 'n bron van kennis gemaak oor wêreldkulture en wêreldgeskiedenis, en hy het 'n spesiale belangstelling in die geskiedenis van die bankwese en die verband daarmee met oorloë. Mees sê dat alle oorloë bankiersoorloë is en dat dit die oorlog teen John Kennedy insluit.
Ian Greenhalgh is 'n fotograaf en historikus met 'n besondere belangstelling in militêre geskiedenis en die werklike oorsake van konflikte. Sy studies in geskiedenis en agtergrond in die mediabedryf het hom 'n skerp insig gegee in die gebruik van massamedia as 'n skepper van konflik in die moderne wêreld. Sy gunsteling studierigtings sluit in staatsgeborgde terrorisme, die media vervaardigde werklikheid en die rol van intelligensiedienste in die manipulasie van bevolkings en die persepsie van gebeure.
Ole Dammegard is 'n bekwame kunstenaar, musikant, skrywer en komponis, en sedert 1983 was hy ook 'n historiese navorser met die klem op politieke sluipmoorde, waaronder JFK, MLK en RFK, maar ook John Lennon. Dit is moontlik dat Ole meer gedoen het om die waarheid oor die moord op John Lennon bloot te stel as enigiemand anders. Ole is in Denemarke gebore, maar het 'n groot deel van sy kinderjare in Swede geleef. Hy woon tans in Spanje, maar reis oor die hele wêreld in verband met sy kuns, sy musiek en sy waarheidsvoorspraak.
Aaron Paterson is die eerste Australiër wat by die OIC aangesluit het. Sy belangstelling in die JFK -sluipmoord gaan terug na sy jeug. Hy werk vir 'n agentskap in Queensland, Australië wat regsbystand verleen aan die inheemse mense van Australië. Dit is die aspek van die saak- die feit dat Oswald nooit 'n advokaat gekry het nie- wat die hardste by hom registreer. Aaron is ook 'n sterk voorstander van Oswald in die deur.
Michael Parenti is 'n professor in politieke wetenskap wat sy PhD aan Yale verwerf het. Hy is 'n produktiewe skrywer en het 24 boeke en baie artikels geskryf wat in meer as 20 tale vertaal is. Hy beskou die moord op JFK in die lig van die Amerikaanse imperialisme en intervensionisme. & quot Die media was onvermoeid in hul pogings om die waarheid oor die gangsterstaat te onderdruk. & quot
David George Caban was 'n universiteitsprofessor, en het onderrig gegee op die gebiede van strafregsosiologie. Wetenskaplike artikels van hom oor kriminologie en sosiologie is deur Pearson Publishing gepubliseer. David is tans 'n sake -eienaar en het baie toesprake en lesings gehou, veral oor entrepreneurskap, omdat hy lank reeds 'n entrepreneur en 'n voorstander van entrepreneurskap was. David is al meer as 20 jaar 'n JFK -navorser, en hy het kursusse oor die moord op JFK aangebied. David is ook 'n sterk voorstander van Oswald -onskuld en Oswald in die deur. Hy het die OIC -voorsitter, Larry Rivera, baie gehelp en Ralph Cinque op Facebook baie ondersteun.
Rick Shaddock is 'n voormalige Marine wat 'n rekenaarkonsultant geword het. Hy het rekenaarwerk vir alle takke van die Amerikaanse weermag en die NSA gedoen. Hy het meer as duisend personeellede in Pentagon en nog duisende meer rekenaarklasse aangebied deur middel van die aanlynprogramme van die regering. Maar Rick is ook aktief in die waarheidsbeweging, met betrekking tot JFK en 9/11. Hy is die medestigter van die Association for John Kennedy Ambush Truth en die webwerf-gasheer vir JFKtruth.org en LeeHarveyOswald.org.
Julie Macgregor uit Glasgow, Skotland, is 'n dierkundige van opleiding, wat spesialiseer in bevolkingsdinamika, maar sy is ook, net soos haar pa, Jim Macgregor, 'n historiese navorser. Haar belangrikste fokus was op Palestina en die totstandkoming van die Israeliese staat, wat haar in 2015 na die Wesoewer geneem het. Julie is passievol om die werklike geskiedenis te ontbloot, en sy het 'n stewige idee van die realiteit van moderne propaganda en manipulasie van die media . Sy het artikels oor BBC -vooroordeel en ander onderwerpe gepubliseer.
Thomas Clancy is 'n professor aan die Albany State University in Albany, Georgia. Sy PhD is in Engels, en hy het klas gegee op die gebied van film, letterkunde, geesteswetenskappe en komposisie. Sy belangstelling in die JFK -moord is deur Rush tot oordeel, kruisvuur en redelike twyfel op A & ampE aangewakker. Thomas het Ralph op Facebook baie behulpsaam gewees om vir hom interessante video's en artikels te stuur. Dankie, Thomas.
Pasquale DiFabrizio is 'n gelisensieerde private ondersoeker in Los Angeles. Hy ondersoek kriminele sake, insluitend moord. Hy het die JFK -moord al dekades lank bestudeer, en hy glo vas in Oswald se onskuld en Oswald in die deur. Pasquale het die OIC op Facebook kragtig ondersteun, en ons verwelkom sy kundigheid as 'n kriminele ondersoeker in ons besprekings.
Jim Marrs is die bekroonde joernalis en ondersoekende verslaggewer wat die skrywer is van Kruisvuur Dit is moontlik die boek wat die meeste gelees en die meeste aangehaal word oor die moord op JFK en die topverkoper. Jim het die amptelike verhaal van die JFK -moord onmiddellik in 1963 begin bevraagteken, en hy het opgestaan ​​om een ​​van die mees sigbare en erkende uitdagers van die amptelike verhaal en verdedigers van Lee Harvey Oswald te word.
Patricia Scott is 'n afgetrede besigheidsrekenmeester wat nou navorsing doen oor onderwerpe wat haar interesseer, insluitend historiese gebeure en toesmeer van die regering. As administrateur van 'n gewilde Facebook -groep het Tricia altyd die voorleggings van Ralph oor die onskuld van Oswald verwelkom en ondersteun en 'n sterk kennis en begrip van die moord op JFK getoon.
Robert Glenn het die grootste deel van sy lewe in die media gewerk, vir tydskrifte, radio en in die musiekbedryf, maar sedert sy uittrede het hy baie aktief geword in die JFK -gemeenskap as verdediger van Lee Harvey Oswald. Robert is aktief op Facebook en veral op Youtube ter ondersteuning van Oswald se onskuld.
Maksim Irkoetsk is Russies en woon in Rusland, en hy is 'n JFK -navorser. Hy het met Ralph in verbinding getree weens hul gedeelde oortuiging dat die man wat Oswald geskiet het, nie Jack Ruby was nie, maar eerder 'n Ruby -bedrieër. Natuurlik is die regte Jack Ruby mettertyd op die toneel ingeglip. Maksim het 'n video daaroor op Youtube met die titel: Jack Ruby het nie Lee Harvey Oswald geskiet nie. Ons moedig u aan om daarna te kyk.
Ronald Skolnik is 'n afgetrede ondersoeker by die Austin -brandweer, en voor dit het hy 'n loopbaan in die Amerikaanse weermag, in die vloot tydens die Viëtnam -oorlog en in die lugmag tydens Woestynstorm gehad. Ron het Austin Polygraph Services oopgemaak, en hy is tans die hoof van die Polygraph -eksaminator in die kantoor van die Sheriff in Travis County. Ron bestudeer die staatsgreep van 1963 (soos hy die JFK -sluipmoord noem), en hy erken dat Oswald tydens die skietvoorval in die deur van die boekhouer was.
Richard McHugh woon in New York en werk op die gebied van onderwys. Hy was 'n lang student van die JFK -sluipmoord, en hy besef dat Oswald onskuldig was en tydens die skote in die deur gestaan ​​het. Rich het Ralph en die OIC op Facebook baie ondersteun.
Phil Mahar is 'n afgetrede polisieman en brandweerman. Hy was 9 jaar lank 'n lughawepolisie -polisiewoordvoerder en is daarna 26 jaar na die lughawe -reddings- en brandweerman oorgeplaas. Hy het sy loopbaan as federale polisiebeampte in 'n federale hofhuis afgesluit en afgetree toe hy 62 geword het. Phil was slegs 12 toe JFK vermoor is, en hy het die amptelike verhaal sy hele lewe lank verwerp. Phil was 'n sterk ondersteuner van Oswald in die deur en die OIC op Facebook, en ons verwelkom hom as 'n senior lid.
C.Gail Willis is 'n fotokenner uit Noord -Texas wat met behulp van haar professionele kundigheid by Oswald in die deur ingegaan het. Sy het 'n video daaroor gemaak wat op Facebook beskikbaar is. Ons is haar baie dankbaar dat sy dit gedoen het. Haar pa was 'n fotografiese intelligensiebeampte in die Amerikaanse vloot: Fred Philmon Spainhouer.
Douglas Valentine is 'n ondersoekende verslaggewer en skrywer wat baie geskryf het oor die CIA, die Phoenix -program (Amerika se gebruik van terreur in Viëtnam) oor die DEA, die korrupte oorlog teen dwelms en meer. Sy nuutste boek is Die CIA as georganiseerde misdaad en is beskikbaar op Amazon. Ons is geëerd om 'n navorser van die kaliber van Doug in die OIC te hê.
Dale Thorn is 'n afgetrede sake- en tegniese konsultant wat dekades lank die JFK -sluipmoord bestudeer het. Hy is 'n sterk voorstander van geheime diensbetrokkenheid, LBJ -betrokkenheid en natuurlik Oswald in die deur. Dale het Ralph baie ondersteun op Facebook.
Bernard Wilds is die redakteur van die groot en goed georganiseerde JFK waarheidsgroep uit die Verenigde Koninkryk, bekend as Dealey Plaza UK. Bernard het ook 'n fyn versameling JFK -dokumente in PDF -formaat ontdek wat aan die OIC beskikbaar gestel word. Danksy Bernard, is ons verheug om Dealey Plaza UK te bevestig.
Bernard Scoville is die skepper van 'n aanlyn petisie waarin 'n nuwe en eerlike ondersoek na die moord op JFK gevra word. Hy is baie aktief in die bevordering van JFK -waarheid en Oswald -onskuld aanlyn. Sy webwerf kan gevind word by investig-jfk-murder.org.
Jerome Corsi het 'n PhD aan die Harvard Universiteit, en hy is die Washington Buro -hoof vir Inforwars.com, 'n toonaangewende alternatiewe nuuswebwerf. Jerry is die skrywer van Ongeskik vir bevel 'n blootstelling ' op John Kerry, en Die Obama -nasie. Jerry skryf jare lank vir WND.com, nog 'n toonaangewende alternatiewe nuuswebwerf, en daar was Jerry 'n leier in die geboortebeweging en verklaar dat Barack Obama in Afrika gebore is, nie Hawaii nie. Vanweë sy uitstekende werk as ondersoekende joernalis en sy verbintenis met toonaangewende waarheidswebwerwe, is ons geëerd en gelukkig om Jerome Corsi in die OIC te hê.
Robert Jordan bestudeer die moord op JFK sedert hy 'n tiener was.Hy ondersteun Ralph Cinque op Facebook in 'n vyandige omgewing. En Robert het 'n grafika bygedra wat 'n deurslaggewende afwyking toon in die beroemde Bob Jackson -foto van die Oswald -skietery. In sy ander lewe werk Robert in rekenaaringenieurswese.
Adam C. Steel is 'n jong man uit Engeland wat beslis nie geleef het toe JFK vermoor is nie. Maar hy sê dat hy sedert 8 -jarige ouderdom geïnteresseerd was in die JFK -moord. Dit is baie bemoedigend om te sien hoe jongmense soos Adam die oorsaak van JFK -waarheid aanneem.
Randy Gunter is die eienaar van die waarskynlik grootste Facebook -blad wat die meeste gevolg word oor die moord op JFK vanuit die oogpunt van Oswald -onskuld. Die naam van die bladsy is The Kennedy Assassinations, maar dit handel hoofsaaklik oor JFK. Randy is al jare lank 'n ywerige JFK -navorser en Oswald -verdediger, en ons verwelkom Randy as 'n belangrike bate vir die OIC.
Amy Joyce het in die somer van 2017 op die JFK -toneel gebars nadat sy 'n paar verrassende ontdekkings gemaak het, meestal oor die skietery van Oswald in die kelder van die DPD. Alhoewel dit nie deel uitmaak van die missieverklaring van die OIC nie, is die onskuld van Jack Ruby nog 'n ding wat ons beywer, waarvoor Amy onontbeerlik was.
Andy Snell is 'n jarelange JFK -sluipmoordstudent wat uiters goed gelees is. Hy het eintlik die hele Warren-verslag op 12-jarige ouderdom krities gelees. Omdat sy beste vriend se pa aan die film JFK gewerk het, het Andy die stel besoek en Oliver Stone en Jim Garrison ontmoet. Vandag word hy steeds gedryf om by die waarheid uit te kom: wie het dit werklik gedoen, wie was betrokke en wie was nie, en hoe hierdie gruwelike daad deur die oortreders geregverdig is?
Ralph Thomas is stigter en direkteur van die National Association of Investigative Specialists. Hy is die skrywer van 30 handleidings oor verskillende aspekte van ondersoeke. In 1992 skryf hy Ontbrekende skakels in die JFK -moord In 2017 het hy 'n Kindle -boek getiteld vrygestel JFK Beyond a Conspiracy Question. Omdat dit 1,526 bladsye lank was, verdeel hy dit in afdelings wat die volgende insluit: Bekentenisse, opnames en eerste verdagtes in die JFK -sluipmoord, Nixon Spionage en die JFK -moord en die ontbrekende Watergate Links, Covert Affairs! JFK en die dood van twee dames, Lee Harvey Oswald & ndash Portret van 'n Patsy, die Joseph Milteer JFK -moordbande, misleiding van die moord op JFK op hoë plekke en rookwapens in die nuwe JFK -moordlêers, voorafkennis en ander afgebroke erwe in die JFK Moord, JFK Moord: Die James B. Wilcott -lêers en die CIA Oswald -projek, gewysig! Die Zupruder -film, die JFK -moordgetuies, stilgemaak! & ndash Vreemde sterftes van mense wat te veel geweet het van die moord op JFK, die sameswering van JFK en die mediese bewyse. Ralph Thomas is ook die skrywer van MLK: Beyond A Question Of Conspiracy, en RFK: Beyond A Question Of Conspiracy.
Grant Cate is 'n afgetrede korporatiewe bestuurder en eiendomsbelegger wat lewenslank belang gehad het in die moord op JFK, wat hy van sy pa geërf het. Hy is goed gelees oor die sluipmoord en noem Garrison's On the Trail of the Assasins en Jim Marrs Crossfire as 'n belangrike invloed. Hy herken Oswald in die deur en groot fotografiese en filmverandering in die saak.
Ryan Jackson bestudeer die moord op JFK sedert 1985. Hy het 'n lesingsreeks ontwikkel met die naam & quotOccam 's Razor and the JFK moord & quot; wat hy tot 'n boek ontwikkel. Hy is 'n sterk verdediger van die onskuld van Oswald.
Kevin Barrett is 'n voormalige professor in geesteswetenskappe aan die Universiteit van Wisconsin in Madison wat sy werk verloor het oor sy voorspraak van 9/11 Truth. Vandag voer hy 'n aanlyn radioprogram genaamd Truth Jihad uit wat baie waarheids- en oorlogs-kwessies aanspreek, waaronder JFK Truth. Hy is 'n sterk verdediger van die onskuld van Lee Harvey Oswald
Administrateur: Ralph Cinque. As u kommentaar of vrae het, of u wil deelneem aan die Oswald Innocence -veldtog, kontak Ralph by [email protected] .
En as u toevallig 'n JFK -outeur of -navorser is of net 'n ywerige student van die sluipmoord is en u graag 'n senior lid van die Oswald Innocence -veldtog wil word, kontak Ralph by die e -pos hierbo. Ons wil soveel as moontlik senior lede uit die JFK -navorsingsgemeenskap inbring. En as senior lid is u welkom om feite, bevindings en artikels oor die JFK -sluipmoord in te dien vir publikasie op die OIC -blog. Ons verwelkom alles wat die waarheid verdedig dat Lee Harvey Oswald nie president Kennedy vermoor het nie.
Kennedys en King
Mark Lane het geskryf dat die Warren -verslag "diegene wat dit geskryf het, oneer aandoen as diegene wat dit prys." Hierdie boek laat jou die steek van die oneer meer voel as enige ander boek wat ek ken. Maar, net soos met die beste werk in die veld, help dit ons om die skaamte te oortref met die skoonheid en krag van suiwer begrip, skryf Jim DiEugenio.
Ek was eerder geneig om die van Gerald McKnight te lees Skending van vertroue. Die meeste onlangse boeke oor die JFK -saak was teleurstellend. Nie net die aaklige en belaglike nie Uiteindelike offer, maar ander hou van die pogings van Jaime Escalante en Michael Kurtz. Daarbenewens was die boek van McKnight oor die Warren -kommissie. Daarom het ek heel natuurlik gedink: Wie het nog 'n boek oor hierdie onderwerp nodig in hierdie tyd en tye? Maar toe sien ek dat skrywers soos David Talbot en Jim Douglass dit aanbeveel. Dus het ek dit heroorweeg en besluit om dit op te tel. Ek is bly dat ek dit gedoen het.
Dit is 'n buitengewone moeite werd poging. Wat die skrywer gedoen het, is nie herhalend nie. Hy het die nuutste inligting versamel, baie daarvan deur die Assassination Records Review Board, en het ons dieper ingegaan op die innerlike werking van die kommissie as enige ander skrywer wat ek ken. Voorheen het skrywers soos Mark Lane en Sylvia Meagher ons 'n paar van die vreemde gevolgtrekkings getoon wat die Warren -kommissie gemaak het in die lig van die getuienis wat voorgelê is. Wat Skending van vertroue wys ons nie net hoe verkeerd die kommissie was nie, maar hoekom en hoe hulle gedoen het wat hulle gedoen het. In hierdie verband kan ek my nie voorstel dat 'n toekomstige skrywer veel verder gaan nie.
Een van die dinge Skending van vertroue wat in die veld enkelvoudig is, is om aan te toon hoe J. Lee Rankin as hoofadviseur ingestel is en hoe invloedryk hy werklik was. Vorige skrywers het opgemerk hoe Earl Warren probeer het om sy vriend en kollega Warren Olney III as hoofadviseur in te voeg, hoe sekere kommissarisse dit in die wiele gery het en hoe Rankin dan vervang is. Maar geen skrywer het op hierdie lengte en diepte verduidelik hoekom Olney so aanstootlik was nie, hoe en waarom hy neergeskiet is en waarom Rankin die plaasvervanger was. Hierdie deel van die boek begin op bladsy 41 met 'n beskrywing van die Warren -kommissie se eerste uitvoerende sitting van 5 Desember 1963. McKnight beskryf kortliks Warren se professionele verhouding met Olney uit sy dae in Kalifornië, en toon aan hoe effektief en kollegiaal dit was om sommige te volg. van Warren se progressiewe doelwitte. In die volgende paragraaf bied McKnight aan die oorgang na die opposisie drie skerp sinne:
Onder die sondes van Olney op die telkaart van Hoover was sy openbare uitsprake oor die teenwoordigheid en invloed van die maffia. Tweedens was die feit dat hy 'n liberaal was oor die kwessie van burgerregte. Dit blyk dat Hoover en Nicholas Katzenbach van Justice vasbeslote was om voorkomend te staak, sodat Olney nie sy amp sou aanvaar nie. Hulle bron vir Warren se planne vir hoofadvokaat was die FBI -informant oor die Warren -kommissie: kongreslid Gerald Ford. (Nog 'n prestasie van die boek is die demonstrasie van hoe groot 'n informant Ford vir Hoover was. Dit is meer as wat voorheen aangedui is, wat op sy beurt weer toon hoe Ford in TV -onderhoude lelik hieroor gelieg het.)
Katzenbach wou Olney uitneem omdat hy hom as 'n maverick beskou het wat hy nie sou kon beheer nie. En omdat hy reeds sy beroemde memorandum geskryf het oor die oortuiging van die publiek oor die rol van Oswald as 'n eensame gewapende man, wou hy nie hê dat Olney oor hierdie kwessie van die reeks sou afwyk nie. Soos die skrywer opgemerk het, was Katzenbach so bekommerd oor hierdie moontlikheid dat hy sy man van die departement van justisie, Howard Willens, op die kommissie geïnstalleer het om dop te hou as Olney wel advokaat word. (bl. 42)
Dit was te veel. Hoover en Katzenbach het 'n lobby -veldtog op die kommissie ontketen om Olney af te weer. Die belangrikste man vir Hoover hieroor was Cartha DeLoach. DeLoach se grootste bate vir die "Dump Olney" -program was Ford. (McKnight doen 'n goeie taak om te skryf in die lang "gee en neem" -verhouding tussen Hoover en Ford wat hulle so 'n vriendelike tjommie gemaak het.) Gegewe wat op die spel was, is daar min twyfel waarom hierdie trojka in die wiele gery het om hul missie te bereik. . Soos McKnight sê: "As Olney as hoofadvokaat gedien het, is dit baie waarskynlik dat die verslag van die Warren -kommissie 'n heel ander historiese dokument sou gewees het." (bl. 44)
Toe Warren probeer om Olney deur te druk tydens die tweede uitvoerende sitting, was dit Ford en John McCloy wat kragte saamgesnoer het om hom te belemmer. En McCloy het toevallig 'n kort lys alternatiewe keuses byderhand gehad, waarvan een J. Lee Rankin was. 'N Onvoorsiene subkomitee is saamgestel uit Ford, McCloy, Allen Dulles en Warren. In 'n paar uur het Rankin die konsensuskeuse geword. Warren het eintlik geen opsie nie, aangesien Ford en Deulles gedreig het om te bedank as Olney gekies word, soos Ford aan DeLoach gesê het. (bl. 45)
Waarom was Rankin 'n maklike keuse? Behalwe dat hy 'n vriend en kollega van McCloy was, was hy in een sentrale opsig die teenoorgestelde van die anti-Christ Olney: hy was amper net so gesellig met Hoover as Ford. Soos McKnight dit beskryf: "Die keuse van J. Lee Rankin, 'n konserwatiewe Republikein, is met opgewondenheid by die FBI -hoofkwartier begroet." (Ibid) As prokureur -generaal het Rankin die FBI in die hof verdedig. Hy was 'n voornaam by Hoover. Om die skrywer weer aan te haal, "Rankin was 'n uiters versigtige burokraat, 'n volmaakte insider, nie 'n boot-rocker soos Olney nie." (Ibid) Die keuse van Rankin was van deurslaggewende belang vir die FBI en Katzenbach, aangesien dit hul kanse aansienlik verbeter het om beide die aanvanklike FBI -verslag oor die sluipmoord en die voortydige memo van Katzenbach te laat valideer met min wrywing of konfrontasie.
Soos McKnight sê, as 'n bewysbrief, is die FBI -verslag op sigself 'n verleentheid. Hy skryf: "Die verslag was grootliks 'n belediging van Oswald." (bl. 27) Aangesien dit so vinnig gedoen is (op 5 Desember by die Withuis ingedien), en dit lukraak kan dit slegs 'n oorhaastigheid tot die oordeel genoem word, in die ergste sin van die term. Alhoewel dit byvoorbeeld vyf volumes lank was met byna negehonderd bladsye, beskryf dit nie al Kennedy se wonde nie, noem dit nie die oorsaak van die dood nie, noem dit nie die wonde van goewerneur John Connally nie en neem dit nie rekening met al die bekende skote nie . Ongelooflik het dit al 10 woorde gewy aan die JFK -skietery en slegs 42 woorde aan sy wonde. Dit is gedoen omdat die FBI nie die amptelike lykskouingsverslag gehad het nie. Die Buro het 'n aanbod van die Geheime Diens verwerp om die lykskouingsprotokol, die X -strale en die foto's aan hom te gee.
Ten spyte van al hierdie mislukkings, het Katzenbach die FBI -verslag 'skouspelagtig' genoem. (p. 27) Daarna het hy dit aan hoë amptenare van regeringsagentskappe versprei. Hoekom? Omdat dit Oswald se karakter verneder het, hom as die moordenaar genoem het en verklaar het dat hy geen kohorte het nie. Dit was natuurlik vooraf bepaal. Daar is bevel gegee om nie 'n sameswering te ondersoek nie, en bewyse van Oswald se onskuld - soos die Bronson -film - is weggegooi. (Bls. 16-18) Teen 26 November, slegs twee dae nadat Ruby Oswald geskiet het, het die FBI sy belangrikste gevolgtrekkings gemaak. Tog was dit die gebeurtenis wat baie mense aangemoedig het om na te dink oor 'n sameswering. McKnight skryf dat een van die redes waarom ek haastig was, was om 'sameswering -bewerings' uit Mexico -stad uit die weg te ruim. (bl. 25) Hoover het 'n agent daarheen gestuur om ambassadeur Mann en CIA -stasiehoof Win Scott 'op die hoogte te bring, om hulle te waarsku oor die' feite 'van die saak: dat die Withuis en die FBI oortuig was van Oswald se skuld en dat daar was geen sameswering nie. " (Ibid)
In 'n onthullende 29 November -gesprek met president Johnson, het Hoover getoon dat hy min weet van wat eintlik gebeur het, selfs 'n week daarna. Hy het aan LBJ gesê dat een koeël uit Kennedy se kop gerol het. Die CE 399 is op Kennedy se draagbaar gevind na hartmassering. Dat die beweerde wapen drie skote kan afvuur drie sekondes. (bl. 28) Hierdie stellings het almal 'n groot fout gemaak. Maar dit maak nie saak vir Hoover of die lot van die Buro se verslag nie. Die FBI het in elk geval sy gevolgtrekkings aan die media begin uitlek. En deur dit te doen voordat die Warren -kommissie sy eerste vergadering van die uitvoerende vergadering gehou het, het die Buro die kommissie begin vasvat in sy eie foutiewe gevolgtrekkings.
Maar die FBI -verslag verskil in 'n paar belangrike aspekte van die Warren -verslag. Alhoewel die Buro byvoorbeeld bewus was van die treffer op James Tague, het dit dit geïgnoreer en gesê dat al drie skote óf Kennedy óf Connally getref het. Die Buro het ook die skoot op 'n baie steiler hoek in die rug van Kennedy gemaak. In hierdie hoek sou die koeël onmoontlik wees om op die keelvlak uit te kom. Om hierdie en ander redes het die Kommissie uiteindelik nie die FBI -verslag (CD 1) in die 26 volumes gepubliseer nie. Soos die skrywer opgemerk het: "Dat die Kommissie, gegewe sy eie betreurenswaardige rekord, verplig gevoel het om die FBI -verslag te onderdruk. (p. 144) Tog moes die kommissie dit doen, anders sou hulle erken dat die regering binne tien maande tot twee verskillende weergawes van dieselfde misdaad gekom het. En die twee weergawes was onversoenbaar met mekaar. Maar omdat die FBI -verslag nog nie gepubliseer of vrygestel is nie, was hierdie feit nie duidelik nie.
Eintlik is dit nog erger as dit. Hoekom? Omdat die geheime diens ook saamgestem het met die skietvolgorde van die buro. (p. 3) Verder, in 1966, toe die teenstrydigheid tussen die FBI en die kommissie openbaar word, het Hoover volgehou dat sy weergawe korrek is. (p. 4) Maar daar was nog 'n derde regeringsweergawe van die misdaad wat nie bekend was nie. Binne enkele dae na die sluipmoord het die CIA 'n kopie van die geheime diens van die Zapruder -film gehad. Die ontleding van die film van die agentskap het tot die gevolgtrekking gekom dat die eerste opname nie van die sesde verdieping af gekom het nie. Tweedens was meer as een gewapende man betrokke. (bl. 6) In werklikheid was daar binne tien maande drie amptelike weergawes van die misdaad. Maar die publiek was nie bewus van enigiets behalwe die van die Kommissie nie.
Dit was die benarde posisie waarin die Kommissie hom van die begin af bevind het. Met geen onafhanklike ondersoekpersoneel nie, was hulle grotendeels aan die FBI, geheime diens en CIA genadig vir hul inligting. Maar meestal het die Buro en die Buro reeds tot hul uitspraak gekom. Byvoorbeeld, om Oswald verder te inkrimineer en om aan te toon dat hy 'n sosiopatiese geneigdheid tot geweld het, het die FBI -verslag beweer dat Oswald die aand van 10 April 1963 probeer het om generaal Edwin Walker te skiet. (Toe ek met FBI -agent Warren DeBrueys in New Orleans, het hy vir my gesê dit is gebaseer op die getuienis van Marina Oswald en die feit dat die aanvaller in albei gevalle op die kop van die slagoffers gemik was.) Maar daar was ernstige probleme met hierdie tweede saak teen Oswald:
Die polisie van Dallas het hom in meer as sewe maande nooit as 'n verdagte beskou nie.
Die getuienis dui aan dat meer as een man betrokke was.
Die ammunisie was staalomhulsel, nie koperomhulde soos in die Kennedy-geval nie.
Walker was 'n regse ekstremis wat Kennedy uit sy bevel verwyder het vir die verspreiding van Birchiet -propaganda. Die politieke berekening agter die skietery was dus verward.
Die samesweerders het toegang gehad tot 'n motor wat Oswald amptelik nie gehad het nie.
Die polisie het afgelei dat die wapen 'n geweer was wat die Mannlicher-Carcano nie was nie.
Walker en sy private ondersoekers het 'n voormalige werknemer, William M. Duff, as die sluipskutter vermoed. (bl. 48-50)
Maar soos McKnight toon, is die kap in hierdie verband CE 573, die verminkte res van die koeël wat uit Walker se huis herstel is. Toe assistent -advokaat Wesley Liebeler Walker in April 1964 twee uur lank afgesit het, het hy dit nooit genoem nie. Dit het vreemd gelyk aangesien Walker daarna die koeël in sy hande gehou het. Vyftien jaar later kyk Walker na 'n televisieverhoor van die House Select Committee on Assassinations. Hoofraadslid Robert Blakey het CE 573 vir die kamera opgehou terwyl hy die vuurwapenbewyse in die JFK -saak bespreek het. Soos McKnight opmerk:
Daar was dus geen werklike ballistiese bewyse om Oswald met die Walker -skietery te verbind nie. Dit het 'n geheimsinnige nota gelaat dat Oswald, volgens Marina, haar die nag verlaat het. Alhoewel Marina gesê het dat sy die brief in 'n Russiese boek geplaas het, het dit nie verskyn tydens die twee dae lange DPD -soektog deur Oswald se kamer of die Paines se huishouding, waar Marian gebly het nie. Eers op 30 November het Ruth Paine die boek deur die polisie van Irving County na Marina gestuur. Nadat die polisie die boek aan die geheime diens oorgegee het, is die brief uiteindelik op 2 Desember ontdek. Dit is nie geteken of gedateer nie. Toe die FBI -vingerafdrukspesialis Sebastian Latona deur die Kommissie ondervra is, is hy nie gevra oor die 'Walker -nota' nie. Miskien omdat die prokureur Melvin Eisenberg verneem het dat Latona nie Lee of Marina se vingerafdrukke op die brief gevind het nie.
McKnight finaliseer hierdie afdeling deur te doen wat hy gewoonlik doen. Hy neem ons agter die skerms en wys ons wat by die kommissie en in die veld gebeur het. Deur dit te doen, open hy die oppervlakkige front wat deur beide berigte aangebied word, en wys ons dat die owerhede in werklikheid self geweet het dat daar ernstige probleme is met wat hulle aan die publiek en die media voorgehou het. Op 20 Mei 1964 skryf Rankin Hoover en kla dat Marina se getuienis oor die Walker -saak "vol teenstrydighede is". (bl. 57) Die FBI -agent Gordon Shanklin het toe twee agente aan Marina toegewys omdat hy saamgestem het dat "haar uitsprake net nie klop nie." (Ibid)
Die verslag wat Shanklin opdrag gegee het om Marina se "teenstrydighede" op te los, het eintlik niks anders gedoen as om dit te verdiep nie. Die agente, Ivan Lee en Robert Barrett, het 'n onderhoud gevoer met twee getuies wat albei bevestig het dat daar twee verdagtes is, wat nie soos Oswald lyk nie, en dat hulle toegang tot 'n Ford gehad het. Hul hoofgetuie, Walter Kirk Coleman, het nooit voor die kommissie getuig nie. Wat oorgebly het in die saak teen Oswald was die foto wat in sy besittings aan die agterkant van Walker se huis gevind is. In die lig van bogenoemde het dit nou so verdag geword soos die berugte agterplaasfoto's.
Ten spyte van al die bogenoemde, lui die Warren -verslag dat die Walker -episode die bewys van Oswald se "ingesteldheid om menslike lewe te neem" toon en dat dit in hierdie ondersoek as 'n bewyswaarde beskou is. (bl. 56, 58) McKnight ondersoek die saak van Walker breedvoerig en dit is een van die beste besprekings van die voorval wat ek gelees het.Hy kom tot die gevolgtrekking dat dit nie net op sigself waarde het nie, maar dat dit 'slegs 'n mikrokosmos was van wat sou volg in die regering se ondersoek na die moord op Kennedy'. (bl. 58) Hy is korrek.
Drie van die belangrikste hoofstukke in die boek (Hoofstukke 7-9) handel oor die mediese en ballistiese bewyse. Die patoloë van Bethesda-James Humes, Thornton Boswell en Pierre Finck-het nie die klere of foto's gesien ter voorbereiding van hul nadoodse verslag nie. Die outopsie van die eeu het, soos die skrywer verduidelik, ongeveer tussen 8 en 11 uur geduur. Tog, volgens dr Michael Baden, moes dit minstens twee keer so lank gegaan het. En miskien so lank as 8-10 uur. (bl. 155)
Een van die opvallende aspekte van die boek is McKnight se karakterisering van Humes. Terwyl baie kritici van die Warren -kommissie hom en die ander twee met 'n mate van respek behandel het - miskien in die verkeerde hoop dat hulle uiteindelik die lig sou sien - is McKnight alles behalwe vriendelik. (Aangesien Humes nou oorlede is, kan die skrywer voel dat hy die handskoene kan uittrek.) Hy ontbloot as 'n canard die idee dat Humes sy oorspronklike lykskouingskonsep en 'bloedbevlekte' notas verbrand het uit respek vir die dooie president. McKnight skryf dat dit nie die geval kon gewees het sedert hierdie konsep in die bloedlose gemak van die huis van die dokter opgestel is nie. (p. 165) Toe 'n onderhoud met die ARRB se Jeremy Gunn oor hierdie punt uitgevoer word, het Humes ontsteld en kwaad geword. Hy het gesê dat dit 'moontlik foute in die spelling was, of ek weet nie wat die probleem was nie, of ek dit ooit gedoen het'. (Ibid) Later het hy bygevoeg: 'Ek kan dit absoluut nie onthou nie, en ek vra om verskoning daarvoor.' (Ibid) McKnight stel voor dat assistent-advokaat Arlen Specter hierdie probleem op 'n vroeë datum herken en ongeveer 8-10 keer met die dokters vergader het voor hul getuienis in Maart. Toe Spectre die opwindende onthulling oor die verbranding van die eerste konsep ontlok het, het niemand 'n wimper geslaan nie. Soos die skrywer dit stel: "Nie 'n enkele kommissaris is beweeg om Humes te vra watter reg hy het om hierdie vraestelle te vernietig nie, of selfs hoekom hy hom op eie inisiatief gedwing het om dit in die argivale vergetelheid te plaas." (bl. 158)
Maar toe dit vasgestel is, het Specter en Humes oorgegaan tot 'n tweede misleiding. Die kommissie -bewysstuk 397 was naamlik die dokumentêre rekord waarop die amptelike lykskouingsverslag gebaseer was. Hierdie uitstalling bestaan ​​uit 'n stel aantekeninge en die handgeskrewe hersiening van die verbrande konsep van die lykskouingsverslag. Een van die aantekeningblaaie was die lykskouing "gesigblad" (liggaamsdiagram met wonde gemerk), en die ander was notas van Humes se gesprek met dr Malcolm Perry van Parkland -hospitaal oor die trageotomie wat hy op president Kennedy in Dallas uitgevoer het. Maar hierdie kan nie wees die hele rekord, aangesien die finale lykskouingsverslag met 'n enkele spasie van 6 bladsye baie feite bevat wat nie in hierdie dokumente vervat is nie. Na 'n deeglike ontleding kom McKnight tot die gevolgtrekking:
So waar kom hierdie ander "feite" vandaan? Die skrywer voer aan dat hierdie verslag, in teenstelling met die Humes-Specter-vervaardiging oor die verbranding van die oorspronklike lykskouingskonsep, eintlik oorleef het. Hy glo dit was tot ongeveer 26 November. Dat dit Sondagmiddag in die kantoor van admiraal C. B. Galloway begin hersien en verander is nadat Jack Ruby Oswald vermoor het. (Ek moet hier byvoeg dat McKnight nie die pogings van Jeremy Gunn waardeer in die laaste ondersoek van Humes nie. Hy voel dat Gunn hom nie hard genoeg gedruk het nie.)
Die hoofstuk oor die lykskouing word afgesluit met 'n baie interessante bespreking van die kode van dr. George Burkley, Kennedy se persoonlike dokter. Soos ander opgemerk het, was Burkley in die presidensiële motorfiets, in die Parkland -noodkamer, met die lyk op Air Force One, in die Bethesda -lykshuis, en in die ambulans wat die lyk na die Withuis terugbesorg het. Hy was die enigste geneesheer wat die hele tyd na die skietery by die liggaam was. Hopelik sou dit hom in staat gestel het om sommige van die konflikte oor die mediese bewyse op te los, of ten minste te verduidelik hoe dit ontstaan ​​het. Wat het die Kommissie met hom besef wat sy belangrikheid was?
Ongelooflik is die persoonlike dokter van JFK nooit geroep om te getuig nie. Die assistent -advokaat van die kommissie, Specter, het nooit 'n onderhoud met Burkley gevoer of hom gevra om 'n verklaring op te stel oor sy waarnemings van die president se wonde of enige inligting wat hy oor die moord kan hê nie. Die FBI en die geheime diens het hom nooit genoem voor of nadat hulle hul onderskeie verslae ingedien het nie. aan die Warren -kommissie. (p. 177) Een van die redes wat Spectre moontlik tot stilstand gebring het voordat hy Burkley afgesit het, was die feit dat hy president Kennedy se sterfkennis onderteken het. Hierdie dokument het die rugwond op die vlak van die derde torakale werwel geplaas. Dit is baie laer as waar die Gerald Ford-hersiene Warren-verslag dit geplaas het: aan die agterkant van die nek. En op hierdie vlak sou 'n koeël wat afwaarts was, nie die keel kon verlaat nie. Aangesien Specter se belangrikste funksie was om die enkele bullet -teorie te beklee, was die laaste ding wat hy wou hê om 'n debat oor hierdie dokument in die rekord te plaas. Wat die dokument nog interessanter maak, is die verwysingspunt wat vir die wondplasing gebruik word. Dit is meer akkuraat as wat die patoloë gebruik het. Dr Finck het die punt op 'n vreemde manier gevind. Hy het gemeet van die mastoïedproses tot die akromien, of die punt van die regterskouer. Dit is nie vaste liggaamsmerke nie. In sy ARRB -onderhoud het Finck gesê dat "JFK se ruggraat, 'n vaste baken, die korrekte en enigste verwysingspunt was om die akkurate ligging van hierdie posterior wond te bepaal." (p. 179) Soos Burkley gedoen het. Soos die skrywer opgemerk het, moet 'n mens wonder of Finck se meetpunte doelbewus gekies is om te verdoesel net waar die agterste ingang was. As dit die geval is, was Burkley nie van plan om hierdie ontwerp te verduister nie. Wat hom 'n waardevolle getuie gemaak het. Burkley se plasing word verder bevestig deur baie meer bewyse as die Warren -verslag, bv. die gate in Kennedy se hemp en baadjie, waarnemings deur beide FBI- en geheime diensagente, die lykskouingsblad en, soos ons sal sien, die FBI -heropname in Dallas. Uiteindelik kan die doodsertifikaat nie net die magiese bullet -teorie in twyfel trek nie, maar ook die aantal skote en of die rugwond enigsins uitgekom het. Kortom, dit het die potensiaal om die Warren -verslag te verwyder. Dit is waarskynlik waarom dit nie in die verslag of in die 26 bewysstukke verskyn nie. McKnight eindig sy bespreking van Burkley deur op te let dat toe skrywer Henry Hurt die dokter bel om 'n onderhoud te reël, hy antwoord dat hy voel dat die Kennedy -saak 'n sameswering was. Toe die skrywer hierdie gesprek probeer opvolg met 'n volledige onderhoud, het Burkley dadelik geweier.
McKnight se twee hoofstukke oor die ballistiese bewyse is ewe oortuigend. Die kommissie het maande lank sy bestaan ​​probeer om die ricochet -treffer van omstander James Tague van die randsteen af ​​te ignoreer. Alhoewel hulle daarvan bewus was, het Spectre in Junie 1964 probeer om die belangrikheid daarvan te verdiskonteer. (p. 185) Tague is eers op 23 Julie 1964 afgesit. Dit het slegs gebeur omdat die verslaggewer van Dallas, Tom Dillard, die Amerikaanse prokureur in Noord -Texas tydens 'n openbare verskyning 'n vraag oor Tague gevra het. Die prokureur stuur toe 'n aangetekende brief, insluitend 'n foto, aan Rankin. Nou, in Julie, bevat die konsepte van die verslag uiteindelik die staking van die randsteen. En nou, aangesien hy twee koeëls vir Kennedy en Connally gekry het, het Specter die onbenydenswaardige taak gehad om die enkele koeëlteorie saam te voeg. Soos met die mediese bewyse en Burkley, het Specter sy beste getuie geïgnoreer.
Dr Joseph Dolce was tydens die Tweede Wêreldoorlog drie jaar as 'n slagveldchirurg in die Stille Oseaan -teater. Hy tree af as 'n volle kolonel. In 1964 was hy voorsitter van die weermag se Wounds Ballistic Board. Soos McKnight sy statuur in die veld beskryf:
Die probleem vir Specter was dat Dolce tot die gevolgtrekking gekom het dat Connally deur twee skote getref is. Hy het ook gesê dat die magiese koeël, 399 CE, die pols van die goewerneur nie kon verpletter het nie en onberispelik gebly het. Dolce herinner later aan 'n vergadering met verskeie kundiges en personeel van die kommissie. Hy het gesê dat dit Specter was wat die hardste vir die lewensvatbaarheid van CE 399 gestry het.
Dolce neem toe deel aan eksperimente wat by Edgewood Arsenal in Maryland uitgevoer is. Dit is gedoen met Oswald se Mannlicher-Carcano, honderd 6,5 mm koeëls en tien kadawerpols. Dolce het aan die filmvervaardiger Chip Selby gesê dat die koeël in elke geval 'merkbaar misvorm' is nadat dit afgevuur is. (p. 187) Dolce is nooit as 'n kommissie -getuie geroep nie. En Specter het nooit een van die ballistiese kenners oor die bogenoemde eksperiment ondervra nie. (bl. 189) Spectre het daarna 'n herontmoeting in Dealey Plaza aangevra. Tog, op die FBI-stand-in vir president Kennedy, is die krytmerk wat die rugwond aandui, op die punt waar Burkley dit beskryf het: die derde torakale werwel. En dit verskyn in hoofstuk 8 van die verslag, foto 12. (p. 192)
In sy konsepverslag ignoreer Specter al die bogenoemde. Hy het geskryf dat "alle mediese bevindings vasgestel het" dat 'n enkele koeël Connally se wonde veroorsaak het. Dolce se naam verskyn nie in sy verslag van 10 Junie nie. Trouens, die werklike verslag oor die Edgewood -afvuur -eksperimente het nie in die Warren -verslag of in een van die 26 volumes verskyn nie. Dit is eers in 1972 gedeklassifiseer. (P. 197)
Dolce was ontsteld oor wat die kommissie met hierdie eksperimente gedoen het. Jare later wou hy met die House Select Committee on Assassinations praat. Hy wou getuig dat die werklike verslag oor die eksperiment gewysig is voordat dit aan die kommissie voorgelê is. Hy wou die oorspronklike verslag met die nuwe ondersoekliggaam deel. Hy het hierdie wens oorgedra aan sy senator Lawton Chiles, wat dit aan 'n kongresverteenwoordiger in die komitee oorgedra het. Tog is Dolce nooit deur die HSCA as getuie geroep nie. Dolce is al voorheen in die literatuur oor die saak genoem. Maar soos met ander aangeleenthede hierbo uiteengesit, gaan McKnight in lengte en diepte verder oor hierdie belangrike getuie as enigiemand voor hom.
Nog 'n belangrike aspek van Skending van vertroue is afdelings van McKnight wat handel oor Oswald se aktiwiteite wat met die CIA en FBI gekruis het. Die skrywer kort tereg die merkwaardige swak Warren -kommissieverslag oor Oswald in Mexico -stad af. Hierdie taamlik kort opstel van David Slawson en William Coleman krimp soos 'n fyngedrukte druif in vergelyking met die bundel wat Dan Hardway en Ed Lopez vir die House Select Committee voorberei het. Soos McKnight opgemerk het, het die gegewe reisplan van die Warren -kommissie vir Oswald - Mexiko -stad na Kuba na Rusland - weinig sin. Vooraf het hy 'geen belangstelling getoon om na Rusland terug te keer nie, en volgens alle aanduidings het die Sowjet-staat geen belang daarin gehad om die anti-Sowjet Oswald terug in die land toe te laat nie.' (P. 61)
Oswald se aandag en aktiwiteite het nou van Rusland na Kuba gedraai, en hy het nou eintlik die Sowjetstelsel afgemaak toe hy daaroor uitgevra is. Oswald het ook geen geld gehad om vir 'n lang tydperk in Kuba te bly nie, laat staan ​​nog verder na Rusland. Hy was amper twee maande sonder werk voordat hy suid van die grens gegaan het. Soos die skrywer opgemerk het, was die Slawson-Coleman-verslag feitlik uitsluitlik gebaseer op inligting uit die CIA. (bl. 63) As gevolg van hierdie vertroue het al die intelligensie-vaartuie in Mexico-stad-later onthul in die Hardway-Lopez-verslag-by sy voorganger ongemerk gebly: die valse telefoonoproepe wat aan Oswald toegeskryf word, die vermiste foto's en opnames op die band, die opname van die onfeilbare toesigstelsel wat die CIA in plek gehad het, die menslike bronne in die Kubaanse konsulaat, die belangrikste, maar twyfelagtige rolle wat gespeel word deur David Phillips en Ann Goodpasture. En veral die vraag van 'n bedrieër wat hom as Oswald voordoen. Met betrekking tot dit alles skryf die skrywer van die Slawson-Coleman-verslag:
Van hier af let die boek op al die teenstrydighede en eienaardighede in die dokumentêre rekord wat vir 'n eerlike ondersoek moes aandui dat daar iets fout was met die verhaal van die CIA. 'N Verhaal wat die CIA op 11/23 op president Johnson druk, veral "sy beweerde kontak met die Sowjet -konsulêre amptenaar Valery V. Kostikov" wat die CIA berig het "was 'n sabotasie- en sluipmoordkenner." (bl. 66)
Op hierdie punt wys die skrywer skerp en kragtig daarop dat daar reeds een persoon in Washington was wat reeds op die 23ste bedenkinge oor hierdie verhaal gehad het. Hy was J. Edgar Hoover. McKnight som 'n telefoongesprek op wat die president op daardie dag met die direkteur oor Oswald in Mexiko -stad gevoer het:
Die belangrikste ondersoekarm van die kommissie was op die punt om 'n ersatz -roete te ontbloot, met al die gevolge wat ontmaskering kan inhou, insluitend wie Oswald was en wat sy doel in Mexiko werklik was. (Hoover se twyfel oor hierdie deel van die verhaal het mettertyd gegroei. Hy skryf later in sy beroemde marginalia dat die CIA vir hulle 'n 'sneeubob' oor Oswald in Mexikostad gegee het.) Die CIA het nou besef dit is op dun ys hieroor aspek, en dit het die Buro met krag begin saam met die Kommissie in Mexico -Stad. Direkteur van Planne, Richard Helms, het die Buro en die Kommissie in werklikheid briewe geskryf wat dit duidelik maak. En toe die Buro ontdek dat ander CIA -verslae Castro probeer blameer vir die moord, bv. Die Gilberto Alvarado -verhaal was ook miskenning, en die agentskap verander nou sy verhaal:
President Johnson was so teen die "Oswald as 'n Rooi agent" -lyn dat hy 'n diplomaat wat dit uit sy amp gedruk het, Thomas Mann, die Amerikaanse ambassadeur in Mexiko, verwyder het. Nodeloos om te sê dat nie een van hierdie buitengewoon relevante en oortuigende inligting die Warren -verslag gehaal het nie.
Die intelligensiestrand tussen Oswald en die FBI wat hier langdurige behandeling kry, is die berugte Hosty -nota. Dit is 'n skriftelike mededeling wat Oswald in die Dallas FBI -kantoor aan James Hosty gelaat het, wat probeer het om 'n onderhoud met Marina Oswald te voer. Na verneem word 'n gewelddadige bedreiging, is die brief bewaar deur die Buro en daarna vernietig na die sluipmoord deur Hosty op bevel van Gordon Shanklin, kantoorhoof. Die kommissie het van die nota gehoor deur die getuienis van Ruth Paine. (p. 260) Weereens, hierdie voorval moes die ondersoekantennas van die Kommissie 'n paar meter in die lug laat opgaan het. As dit 'n bedreiging van gewelddadige aard was, moes die FBI dit by die Geheime Diens aangemeld het. Oswald sou dan deurgegee word aan die afdeling vir beskermende navorsing (PRS) onder leiding van Robert Bouck. Hulle sou uitgevind het dat hy langs die motorweg gewerk het, en hy sou waarskynlik die dag onder toesig gehou of aangehou word.
Tog, soos hier opgemerk, voor 11/22/63, "was Oswald se naam nie bekend aan die PRS nie." (p. 250) Wat dit nog meer nuuskierig maak, is dat Hosty die Oswald -lêer in Dallas hanteer het. (Ibid) Hosty het inligting oor Oswald se reis na Mexiko en sy besoeke aan die twee kommunistiese ambassades. Uiteindelik, soos Hosty later onthul het, het hy geglo dat Marina 'n soort KGB-geplante "sleeper agent" was (p. 254) In November, toe hy probeer om 'n onderhoud met Marina te voer, het dit gegaan oor Oswald se oproepe na die Sowjet-ambassade. Dit was hierdie besoek aan die Paine -huishouding op soek na Marina wat Oswald aangespoor het om die briefie by die FBI -kantoor af te lewer. Die buro het dus 2-3 weke gehad om hierdie belangrike inligting aan die geheime diens oor te dra. Hulle het nie. Verder het Oswald 'n brief aan die Sowjet -ambassade in Washington geskryf waarin hy Hosty en die FBI noem. (bl. 258)
Uiteindelik het Hosty self uitgevind dat Oswald by die Texas School Book Depository op die motorweg werk. Toe die man wat die Oswald -ondersoek by die Buro, Alan Belmont, uitgevoer het, dit alles agterkom, het hy besef watter indruk die brief en Hosty se gebrek aan optrede vir die buro sou wees. Hy het sy misnoeë aan Shanklin oorgedra en Shanklin het vir Hosty gesê om die briefie te laat vaar, wat hy gedoen het deur dit in die toilet te spoel. Toe Hosty ondervra is, het die kommissie nie die brief of die lot daarvan genoem nie, en het Hosty ook geen inligting daaroor vrygestel nie. Hosty se getuienis, uitgeneem deur Knight, grens aan die komiese. Op die vraag of hy selfs aan Oswald gedink het in verband met Kennedy se komende besoek of die motorpad, antwoord Hosty met 'n eenvoudige 'nee'. (bl. 261)
Die skrywer se bespreking van hierdie episode is deeglik, gedetailleerd en uitlokkend. Terloops noem hy 'n paar duidelike vrae wat dit alles stel:
Sou iemand wat dit oorweeg om die president dood te maak, 'n dreigbrief in die kantoor van die plaaslike FBI laat?
As Hosty een van die Oswalds as kommunistiese slaapagente vermoed het, waarom het hy dan nie vooraf die polisie in Dallas gewaarsku nie?
Waarom het die kommissie gepaard gegaan met Hoover se besluit om 'n aanhaling aan Hosty in die adresboek van Oswald te gee?
Was Oswald 'n soort informant van die Buro, en verklaar dit die nalatigheid van Hosty?
Die skrywer sluit hierdie hoofstuk oor Hosty af deur aan te toon hoe toegewyd Rankin vir Hoover was. Rankin het aan die Buro gesê dat die Geheime Diens vir hulle kwaad was oor hierdie duidelike verval. Die Buro het na die hoogste vlak van die Geheime Diens gegaan en hulle die getuienis van Robert Bouck voor die kommissie laat herleef. Bouck het Hosty nooit genoem nie. (bl. 280) Die FBI was tevrede met Rankin se pogings. Soos assistent -direkteur Alex Rosen geskryf het, was die kommissie tevrede met die aanbieding van Hosty. (bl. 281)
Die werklike prestasie van Skending van vertroue is dit: soveel daarvan as wat ek beskryf het, is daar nog soveel wat ek uitgelaat het. Om breedvoerig daaroor te skryf, sal hierdie resensie te lank maak. Maar om enkele voorbeelde kortliks te noem:
Dit was Rankin se idee om die uitvoerende sessies Top Secret te klassifiseer. (bl. 89)
Die Sibert-O'Neill-verslag oor die lykskouing was so ontstellend dat nie een van die agente ontbied is om te getuig nie. (bls 91-92)
Hoover en James Angleton ontmoedig elke stap na 'n onafhanklike personeel. (bl. 93)
McKnight bied die beste saak aan dat Oswald nie op die sesde verdieping was wat ek gesien het nie, met getuies wat ek nie onthou het nie. (bls. 115-116)
Daar is geen bewyse dat die FBI 'n watteproeftoets gedoen het om te sien of die Mannlicher-Carcano die dag afgedank is nie. (bl. 121)
Die Kommissie het saamgespan met die FBI om die uitsluitende resultate van die spektrografiese toetse uit die rekord te hou. (p.125)
Die Kommissie was so sensitief vir die gerugte van Oswald se regeringsagentstatus dat Rankin probeer het om die verslag van die vergadering van 22 Januarie 1964 te vervals. (bls. 128-135)
Rankin het die inligting wat die kommissie gehad het, behandel dat Oswald moontlik 'n CIA -bronnommer gekry het. (bl. 137-140)
Volgens die FBI -ontleding van die Zapruder -film het die eerste skoot by raam 170 gekom toe die limousine deur die takke van 'n eikeboom versteek was. (bl. 150-153)
Rankin het vooraf beplan om 'n akkurate stenografiese rekord van die uitvoerende sitting van die 9/18/64 te vermy om senuwee Russell se onenigheid oor die enkele koeëlteorie te verdoesel. Daardeur word dit valslik as 'n eenparige besluit voorgehou. (bl. 294-95)
En selfs dit gee nog steeds nie volkome reg aan hierdie buitengewone, landdrosboek nie. Een wat 'n model moet wees vir wat in die veld bereik kan word met die nuwe deklassifikasies deur die ARRB.Wat McKnight gedoen het, het ons begrip versterk van hoe sleg die Warren -kommissie die publiek gedien het. Maar deur ook te verduidelik hoe en waarom dit gebeur het, gee hy ons 'n nuwe weergawe, een in stereo en hoë definisie. Aan die einde van Spoed tot oordeel, Mark Lane het geskryf dat die Warren -verslag "diegene wat dit geskryf het, oneer aandoen as diegene wat dit prys." Hierdie boek laat jou die steek van die oneer meer voel as enige ander boek wat ek ken. Maar, net soos met die beste werk in die veld, help dit ons om die skaamte te oortref met die skoonheid en krag van suiwer begrip. En met hierdie prestasie sluit hierdie bundel aan by my lys van die tien beste wat ooit in die veld geskryf is.
Noam Chomsky: Herbesinning oor Camelot: JFK, Die Viëtnam -oorlog en Amerikaanse politieke kultuur
Chomsky voer aan dat die Kennedy -administrasie se militêre beleid ten opsigte van Suidoos -Asië aggressiewer was as wat later deur amptelike bronne gemaak is. Die boek is 'n noodsaaklike agtergrondlesing vir die politieke konteks van die sluipmoord.
Die mening van Noam Chomsky oor die moord op JFK is dat dit nie 'n belangrike politieke gebeurtenis was nie omdat dit nie die gevolg was van 'n hoë sameswering nie.
Die teks van Rethinking Camelot is aanlyn beskikbaar by http://zcomm.org/rethinking-camelot/
Sluit asseblief by ons aan om saam te werk aan MCKNIGHT -familiebome. Ons het die hulp van goeie genealoë nodig om 'n heeltemal gratis gedeelde stamboom om ons almal te verbind.
Kyk na die 1940's vir 'n klimaatoplossing
Van The Rodale Institute: My agtertuin lyk amper niks soos die plaas van twee hektaar wat ek agt jaar gelede in die staat Washington geplant het nie. Ek kweek nog tamaties. En ek kan my nie voorstel dat ek 'n tuin het sonder uie, of die boontjies nie.
13 Giftige chemikalieë wat in u huis skuil
Van Groen -Amerika: Hierdie chemikalieë wat wyd gebruik word, kan oral van velroom tot 'n braaipan wegkruip. In hierdie uitgawe gaan ons kyk waar u dit in u huis kan vind en wat u moet doen om dit te vermy. Asbes A mineraal.
Wat is die menslike koste van giftige water?
Flint, Michigan, is die plek van een van die ergste aanhoudende waterkrisisse in die onlangse Amerikaanse geskiedenis. Kunstenaar LaToya Ruby Frazier spandeer jare lank die verhale van lewe met giftige water. Oor LaToya Ruby Frazier LaToya Ruby.
Black Porn Actor Suing Director After White Female Costar Noem Hom N-Word tydens die verfilming
'N Swart volwasse rolprentakteur dagvaar 'n regisseur nadat sy wit vroulike kostuum hom twee keer die N-woord genoem het tydens 'n toneel sonder sy toestemming.
Maurice McKnight (38), wie se pornoster 'Moe the Monster' is, het Donderdag 'n saak by die Los Angeles County Superior Court teen die DF Productions, Inc. en James Joseph Camp III in Arizona ingedien.
McKnight beweer dat Camp hom twee keer probeer oortuig het om in te stem tot die rasseskending, maar hy het dit ten sterkste geweier. 'Ek het vir hom gesê:' Nee, ek hou nie van die woord nie ',' het McKnight aan BuzzFeed News gesê. 'Ek het gesê:' Ek gee nie om of dit goed is met haar nie, en ek hou nie van die woord nie, en ek is nie lus daarvoor nie. '
Die volwasse rolprentakteur sê sy koster, Deborah Hinkle, wie se porno -naam Ryan Conner is, was tydens albei uitruilings teenwoordig, maar sy het die woord in elk geval twee keer gesê tydens die verfilming van die ejakulasie -toneel wat later na die interras -porno -webwerf dogfart.com gelaai is.
'Ek het net gevoel dat ek geskend en verraai is,' het McKnight gesê New York Daily News. "Ek het meer as 50 tonele vir hierdie onderneming geskiet. Ek was lankal een van hul beste ouens. En ek praat altyd in die openbaar oor rassisme. Om selfs vir my te vra, was 'n belediging, om dit dan teen te doen my wil, dit maak seer. Dit voel asof dit 'n opset was. "
Dan Gilleon, prokureur van McKnight, het gesê: "Die gebruik van die N-woord op die werkplek is buitengewoon skadelik vir Afro-Amerikaanse werkers. Dit is 'n gewelddadige, beledigende woord wat die suiwer boosheid van rassisme beliggaam. hy het gesê. "Moe gaan hoog deur 'n regsgeding in plaas van in natura op te tree teen hierdie gruwelike daad van rassisme."
Luidens die regsgeding is DF Productions, Inc. "gerig op rassistiese kykers en lok hulle om DFI -geld te betaal in ruil vir die reg om rassistiese films vir volwassenes te sien."
Na die voorval het McKnight gevra dat die beeldmateriaal deur die maatskappy geredigeer word, maar die direkteur het sy eise geweier. McKnight het beweer dat Cable Rosenberg, die eienaar van die maatskappy, hom ook beledigende boodskappe gestuur het toe hy die volgende paar maande aanhou protesteer het teen die "bedrieglike rassisme in die werkplek".
"Maak weer jou piel hard en hou op om 'n beta -man te wees & hellip Dit raak verleentheid. Nog 'n pynlike inmenging en ons sal dit hof toe neem," het Rosenberg volgens die hofstukke in 'n sms -boodskap aan McKnight geskryf.
Camp het ook in 'n boodskap aan McKnight gesê: "Jy is 'n skande. Vir jou mense. Vir jou gesin. Vir jouself."
In die regsgeding beweer McKnight dat die boodskappe nie net 'verdere diskriminasie behels nie, maar ook die kwaadwilligheid en die slegte wil wat die beskuldigdes teenoor McKnight het'.
Nuusweek kon Rosenberg of Camp nie vir kommentaar bereik nie. Hinkle het nie gereageer op 'n versoek om kommentaar nie.