Ivan III die Grote - Inligting
Ivan III die Grote - Geskiedenis
In 1472 trou Ivan III- The Great met die neice van die laaste Bisantynse keiser. Die huwelik, wat tien jaar na sy bewind plaasgevind het, het Ivans se aansien verhoog en hom gehelp om die verskillende Russiese owerhede te verenig.
IVAN III (MUSCOVY) (1440 – 1505 regeer 1462 – 1505)
IVAN III (MUSKO) (1440 – 1505 regeer 1462 – 1505), groot prins van Muscovy. Ivan III Vasilevich het grootgeword tydens die dinastiese burgeroorlog van sy vader se regering en het die grondslag gelê vir die Russiese staatskaping en etnografiese gebied.
Nadat hy die troon in 1462 bestyg het, het Ivan die grondgebied van die Groot Furstendom Moskou uitgebrei deur die klein maar belangrike owerhede van Yaroslavl '(1463), Rostov (1474), Tver' (1485), Vyatka (1489) te annekseer, en die belangrikste , die Republiek van Novgorod (1478). Deur interne wedywering tussen die regerende elite van Novgorod te benut, kon Ivan dit sonder ernstige gevegte annekseer. Hy verkry dus die belangrikste Russiese emporium vir die Hanse en die uitgestrekte Russiese noorde, ryk aan pelse, sout en bosprodukte. Afvalligheid na Moskou van Russiese prinse aan die Litause grens het gelei tot twee oorloë (1487 – 1494 en 1501 – 1503) en die toevoeging van Chernigov (Chernihiv), Novgorod-Seversk en Byansk tot Moskou. In 1480 het Ivan se leër die Great Horde, 'n opvolgerstaat van die Golden Horde, gekonfronteer, maar die Horde het sonder 'n geveg teruggetrek. Die geleentheid bied 'n simboliese einde aan die oppergesag van die erfgename van die Mongole, wat nou verswak is deur interne vete. Na die dood van sy eerste vrou, Maria van Tver ', trou Ivan met Sofiia Paleologue, 'n Bisantynse prinses wat in Rome woon. Die huwelik van 1472, aangemoedig deur die Venesiaanse pous Paulus II, bring nuwe aansien aan Moskou en, in Sofiia, 'n magtige figuur aan die hof, waar sy gebly het tot haar dood in 1503.
Ivan se beleid berus op nuwe staatsinstellings wat uit die prinslike huishouding ontstaan ​​het. Die belangrikste was die duma, die raad van ongeveer tien of twaalf man van die groot aristokratiese stamme wat saam met die prins regeer het. Die middelpunt van die administrasie was die tesourie, onder leiding van 'n boyar uit die Griekse Khovrin -familie van die Krim, bestaande uit 'n halfdosyn sekretarisse en minder personeel. Dit het nie net inkomste gehou en geboekstaaf nie, maar was ook 'n argief van verdrae, handveste en buitelandse beleid, wie se administrasie dit hanteer het. Die hof was onder leiding van die majordomo, wat Ivan se huishouding bestuur het en groter regterlike funksies aangeneem het. Hierdie aristokrate werk goed saam met Ivan tot in die 1490's, toe die dood van sy oudste seun 'n opvolgingskrisis veroorsaak het. Eers begunstig Ivan sy kleinseun Dmitrii, wat selfs in 1498 gekroon is. Byna onmiddellik val Dmitrii egter uit die guns, en Ivan kies in sy plek Vasilii, sy tweede seun deur Sofiia. As gevolg hiervan het die grootste van die bojare, die prinses Patrikejev, in ballingskap gegaan.
Onder Ivan het die leër minder berus op die vervolg van die groot aristokrate as op die nuwe kavallerie, elk met 'n pomest'e, 'n grondtoelaag wat op militêre diens voorwaardelik is. Lande wat in die 1490's van die ou adel van Novgorod gekonfiskeer is, vorm 'n groot deel van hierdie toelaes. Die wetkode van 1497 het begin met die opskryf van die Moskoviese wetgewing, hoewel dit steeds meer 'n prosedurele handboek vir regters was as 'n kode.
Ivan se bewind val saam met 'n tydperk van fermentasie in die kerk. Sedert 1448 het die Russies -Ortodokse Kerk outokefaal die korrekte, indien gespanne, betrekkinge met die Grieke gehandhaaf. Die eerste uitdaging vir sy gesag kom van 'n klein groepie predikante in Novgorod en leke -amptenare wat deur hul teenstanders 'Judaizers' genoem word. Dit lyk asof hulle kloosterinstellings, die toewyding aan ikone en sommige aspekte van die trinitariese leerstelling bevraagteken het. Na 'n bietjie huiwering van Ivan, is hulle veroordeel en tereggestel in 1504 1505. Hulle hoof teenstander, die abt Joseph van Volokolamsk, was 'n sterk voorstander van tradisionele monastiek en, nadat Ivan die ketters verwerp het, ook van prinsdom. Terselfdertyd bepleit die kluisenaar Nil Sorskii 'n meer individuele monastieke vroomheid en verwerp die straf van die ketters.
Ivan was die motiverende krag agter die bou van een van Rusland se grootste argitektoniese prestasies, die Moskou Kremlin soos ons dit vandag sien. Byna heeltemal die werk van Italiaanse argitekte, die nuwe gebou het begin met die Dormition -katedraal van Aristotele Fioravanti (1475 – 1479), gevolg deur die werk van die Milanese Marco Ruffo en Pietro Antonio Solari, wat die Kremlin -mure gebou het (1485 – 1495 ) in navolging van die Sforza -kasteel in Milaan. Terselfdertyd het hulle die vorstelike paleis gebou, waarvan die Faceted Palace (1487 – 1491) nog steeds bestaan. Russiese argitekte van Pskov het die aankondigingskatedraal as die paleiskerk gebou (1484 – 1489).
Die nuwe paleis, kerke en versterkings weerspieël die nuwe posisie van die Moskou prinsdom in die wêreld. Gedurende hierdie jare het die gebruik Rossiia ('Rusland'), wat die Griekse antesedente weerspieël, het die ouer "Rus" begin vervang en na die lande onder Ivan se bewind verwys. Informele gebruik van die term "tsaar" verskyn in sommige dokumente. Ivan III, meer as enige ander heerser, het die grondslag gelê vir die latere Russiese staat.
Sien ook Doema Ivan IV, "die verskriklike" (Rusland) Rusland Rusland, argitektuur in Rusland, Art in Vasilii III (Muscovy) .
Ivan is gebore op 23 Augustus 1740 in Sint-Petersburg, die oudste kind van hertog Anthony Ulrich van Brunswick-Lüneburg deur sy vrou, hertogin Anna Leopoldovna van Mecklenburg-Schwerin, die enigste niggie van die kinderlose keiserin Anna van Rusland, en die enigste kleindogter van Tsaar Ivan V.  Sy het byna haar hele lewe in Rusland gewoon, en haar man het ook in daardie land tuisgegaan, in die verwagting dat hulle of hul nageslag die troon sou erf by die dood van die keiserin.
Hierdie verwagting is vervul binne twee maande na die geboorte van hul eersteling. Op 5 Oktober 1740 is die baba Ivan deur sy ouma (wat op haar sterfbed was) aangeneem en haar erfgenaam verklaar. Die keiserin verklaar ook dat haar jarelange minnaar en raadgewer, Ernst Johann von Biron, hertog van Courland, as regent sou dien totdat Ivan volwasse word. Die begeerte om te verseker dat haar minnaar ná haar dood mag en invloed sou geniet, was die primêre rede waarom die sterwende keiserin verkies het om haar erfgenaam van die baba te noem eerder as sy moeder.
Keiserin Anna sterf kort daarna op 28 Oktober 1740. Die volgende dag word die baba tot keiser uitgeroep as Ivan VI, outokraat van die hele Russe, en Biron word regent. Die idee dat Biron mag sou inneem, was egter nie aanvaarbaar vir Ivan se ouers of vir die grootste deel van die adel nie. Gedurende sy jare as Anna se geliefde het hy baie vyande gemaak en was hy buitengewoon ongewild by die hof. Binne drie weke het Ivan se pa Biron se val veroorsaak. Om middernag op 18/19 November 1740 is Biron in sy slaapkamer deur partisane van die koninklike egpaar in beslag geneem en na Siberië verban (later is hy toegelaat om in Yaroslavl te woon). Ivan se ma, Anna Leopoldovna, is regent gemaak, hoewel die visekanselier, Andrei Osterman, die regering tydens haar kort regentskap effektief bestuur het.
Ivan se bewind, en sy moeder se regentskap, het dertien maande geduur, want op 6 Desember 1741 plaas 'n staatsgreep Elizabeth van Rusland op die troon, en Ivan en sy gesin is in die vesting Dünamünde (13 Desember 1742) opgesluit nadat 'n voorlopige aanhouding in Riga, vanwaar die nuwe keiserin aanvanklik van plan was om die ongelukkige gesin huis toe te stuur na Brunswick. In Junie 1744, na die Lopukhina -saak, het die keiserin Ivan oorgeplaas na Kholmogory aan die Witsee, waar hy, afgesonderd van sy familie en niemand anders as sy tronkbewaarder, die volgende twaalf jaar gebly het. Toe die nuus van sy bevalling in Kholmogory wyer versprei word, is die jong Ivan in die geheim oorgeplaas na die vesting Shlisselburg (1756), waar hy nog meer streng bewaak is, nie eers die kommandant van die vesting wat die ware identiteit van ''n sekere gevangene' 'ken nie. Gedurende Elizabeth se heerskappy is haar naam van haar voorganger onderworpe aan 'n damnatio memoriae -prosedure, alle munte, dokumente en publikasies met die naam en titels van Ivan is stelselmatig gekonfiskeer en vernietig, en is nou uiters skaars.
By die toetreding van Petrus III in 1762, lyk dit asof Ivan se situasie verbeter, want die nuwe keiser het sy toestand besoek en simpatiseer, maar Petrus self is 'n paar weke later afgesit. Nuwe instruksies is aan Ivan se voog gestuur om manakels op sy aanklag te plaas, en selfs om hom te plaag as hy onhanteerbaar sou word.
By die toetreding van Katarina II, in die somer van 1762, is nog strenger bevele aan die offisier gestuur wat in beheer was van "die naamlose een" as daar van buite probeer word om hom vry te laat, sou die gevangene doodgemaak word. Hy moes onder geen omstandighede lewend in iemand se hande oorgegee word nie, sonder 'n uitdruklike skriftelike bevel in die handskrif van die keiserin.  Teen hierdie tyd het twintig jaar van afsondering Ivan se geestelike ewewig versteur, alhoewel dit skynbaar nie waansinnig was nie. Nietemin, ondanks die raaisel rondom hom, was hy deeglik bewus van sy keiserlike oorsprong en het hy homself altyd genoem Gosudar (Soewerein). Daar is instruksies gegee om hom nie op te voed nie, maar hy het sy briewe geleer en kon sy Bybel lees. Aangesien sy teenwoordigheid op Shlisselburg nie vir ewig verborge kon bly nie, was die uiteindelike ontdekking die oorsaak van sy afsterwe.
'N Onder-luitenant van die garnisoen, Vasily Mirovich, het van sy identiteit verneem en 'n plan opgestel om hom as keiser te bevry. Om middernag op 5 Julie 1764 wen Mirovich 'n deel van die garnisoen, arresteer die kommandant Berednikov en eis die vrylating van Ivan. Sy tronkbewaarders het op bevel van hul bevelvoerder, 'n offisier met die naam Chekin, Ivan onmiddellik vermoor in ooreenstemming met die geheime instruksies wat reeds in hul besit was. Mirovich en sy ondersteuners is kort daarna in hegtenis geneem en tereggestel. Ivan is rustig begrawe in die vesting, en sy dood het Catherine II se posisie op die troon verseker totdat haar eie seun volwasse geword het.
Ivan se broers en susters, wat in die gevangenis gebore is, is op 30 Junie 1780 in die sorg van hul tante, die Deense koningin-weduwee, Juliana Maria van Brunswick-Wolfenbüttel, vrygelaat en hulle in Horsens in Jutland gevestig. Daar het hulle die res van hul lewe onder huisarres geleef onder die voogdyskap van Juliana en Catherine se onkoste. Alhoewel hulle gevangenes was, het hulle relatief gemaklik geleef en 'n klein "hof" van veertig tot vyftig mense behou, almal Dene behalwe die priester. 
Ivan III (die Grote)
In die veertiende eeu het die groot vorste van Muscovy Russiese lande begin "versamel" om die bevolking en rykdom onder hulle heerskappy te vergroot. Die suksesvolste "versamelaar" was Ivan III (die Groot r. 1462-1505), wat Novgorod in 1478 en Tver 'in 1485 verower het. Pskov, wat onafhanklik gebly het, is in 1510 verower deur Ivan se seun, Vasilii III (1505-33 ). Aan die begin van die sestiende eeu het Muscovy feitlik alle etnies Russiese lande verenig. Muscovy verkry in 1480 volle soewereiniteit oor die etnies Russiese lande toe die Mongoolse heerskappy amptelik beëindig is, en teen die begin van die sestiende eeu was feitlik al die lande verenig. Deur erfenis verkry Ivan 'n deel van die provinsie Ryazan ', en die vorste van Rostov en Yaroslavl' onderwerp hulle vrywillig aan hom. Die noordwestelike stad Pskov het in hierdie tydperk onafhanklik gebly, maar Ivan se seun, Vasiliy III (r. 1505-33), het dit later verower.
Deur die voltooiing van die werk van sy voorgangers om die onafhanklikheid van die townships en die verowerde vorste te vernietig, het Ivan III, of, soos hy deur sommige historici genoem word, Ivan die Grote die ryk van Moskou geskep. Die regeringsvorm van hierdie ryk en al die uiterlike magomgewing is sterk beïnvloed deur die huwelik van Ivan met Sophia, dogter van Thomas Paleologus, en niggie van die laaste keiser van Bisantium, wat die gebruike en tradisies van die Bisantynse na Moskou gebring het Ryk.
Die huwelik van die soewerein van Moskou met die Griekse prinses was 'n gebeurtenis van groot belang in die Russiese geskiedenis. Behoorlik gesproke was 'n alliansie met die Bisantynse keisers nie 'n nuwigheid nie, en sulke huwelike, behalwe die eerste van hulle - dié van St Vladimir - het geen belangrike gevolge gehad nie en het niks noodsaaklik in die Russiese lewe verander nie. Maar die huwelik van Ivan met Sophia is onder eienaardige omstandighede gesluit. In die eerste plek kom sy bruid nie uit Griekeland nie, maar uit Italië, en haar huwelik het die weg oopgemaak vir omgang tussen Moskou -Rusland en die weste. In die tweede plek het die ryk van Bisantium opgehou om te bestaan, en die gebruike, politieke opvattings, die maniere en seremonies van die hoflewe, ontneem van hul oorspronklike grond, het 'n nuwe veld gesoek en gevind in 'n land van dieselfde geloof - Rusland.
Solank as wat Bisantium bestaan ​​het, alhoewel Rusland haar hele kerklike stelsel aangeneem het, het sy in politieke opsigte altyd suiwer Russies gebly, en die Grieke het geen neiging gehad om Rusland in 'n Bisantium te verander nie, maar dat Bisantium nie meer bestaan ​​nie, maar die idee het ontstaan ​​dat Griekeland haarself weer in Rusland moet inkarneer en dat die Russiese monargie 'n voortsetting van die erfreg van Bisantium moet wees, in dieselfde mate as wat die Russiese Kerk was in volgorde van been van die been en vlees van die vlees van die Griekse kerk. Dit het gebeur dat Oos -Rusland haarself bevry het van die onderwerping van die Tatare, presies op die wysie toe Bisantium deur die Turke tot slaaf gemaak is, en die hoop ontstaan ​​het dat die jeugdige Russiese monargie, versterk en gekonsolideer, die belangrikste drywer in die bevryding sou word van Griekeland.
Ivan III was die eerste Muskowitiese heerser wat die titels van tsaar en "Heerser van alle Rus" gebruik het. Geleidelik het die Muskowitiese heerser na vore getree as 'n magtige, outokratiese heerser, 'n tsaar. Deur die titel aan te neem, het die Moskowiese prins onderstreep dat hy 'n groot heerser of keiser was wat gelyk was aan die keiser van die Bisantynse Ryk of die Mongoolse khan. Na die huwelik van Ivan III met Sophia Paleologue, die niggie van die laaste Bisantynse keiser, het die Moskowiese hof Bisantynse terme, rituele, titels en embleme soos die dubbele koparend aanvaar.
Ivan het meegeding met sy kragtige noordwestelike mededinger Litaue om beheer oor sommige van die semi-onafhanklike voormalige owerhede van Kiëf Rus in die boonste stroomgebieden van Dnepr en Donets. Deur die afvalligheid van sommige prinse, grensskerms en 'n lang, onbesliste oorlog met Litaue wat eers in 1503 geëindig het, kon Ivan III weswaarts stoot, en Muscovy het onder sy bewind verdriedubbel. Interne konsolidasie het gepaard gegaan met uitwaartse uitbreiding van die staat. Teen die vyftiende eeu het die heersers van Muscovy die hele Russiese gebied as hul gesamentlike eiendom beskou. Verskeie semi-onafhanklike prinse het nog steeds spesifieke gebiede geëis, maar Ivan III het die mindere vorste gedwing om die groot prins van Muscovy en sy afstammelinge te erken as onbetwiste heersers met beheer oor militêre, geregtelike en buitelandse aangeleenthede.
Feite oor Ivan die Grote
Ivan die Grote of Ivan III was die grootvors van Moskou van 1462 tot 1505. Hy was een van die eerste soewereine wat die grondgebied van Rusland uitgebrei het, en alhoewel die tsare van Rusland berug is vanweë hul tirannie en genadeloosheid, doen dit in 'n blou maan een soos Ivan die Grote wat 'n goeie tsaar was, kom langs en verander die pad van die land.
Feite oor Ivan die Grote in 'n neutedop is:
Ten tyde van Ivan III is die Russiese state Muscovy genoem en was dit 'n baie kleiner gebied as die Rusland wat later ontstaan ​​het.
Ivan die Grote word dikwels verwar met Ivan die verskriklike, sy kleinseun, wat later van 1530 tot 1584 regeer het en meer bekend is vir sy bloeddorstigheid en wreedheid. Terwyl Ivan die Grote met die uitbreiding van die land begin het, was dit Ivan die vreeslike wat dit verenig het.
Ivan die Grote was die seun van Vasily II en hy het sy kuns by sy vader geleer toe hy saam met hom as mederegent regeer het voordat hy in 1462 oorgeneem het.
Hy staan ​​dikwels bekend as die 'œ samelaar van lande ' vir die aanvang van 'n gronduitbreidingsproses.
Hy was die eerste om die titel 'œTsar ' of 'œ The Grand Prince of Rus ' te gebruik om die gebied te verdriedubbel en die grondslag vir die Russiese staat te lê. Hy wou van Moskou die derde Rome maak.
Toe sy eerste vrou sterf, trou hy met die Bisantynse prinses Sophia en gebruik hy van toe af die Bisantynse arend met twee koppe as sy seël. Sophia se oorspronklike naam was Zoe, wat sy by aankoms na Moskou verander het.
Gedurende 'n tyd toe Mongole as 'n groot terreur in Rusland beskou word, Tartare genoem, is 'n huldeblyk aan hulle gebring. Ivan die Grote het hierdie huldeblyk beëindig en die Golden Horde en hul oorheersing oor Russiese gebiede verslaan. Die Golden Horde was 'n Mongoolse groep onder leiding van Batu Khan, kleinseun van Jhengis Khan, so bekend vir die kleur van die tent waarin hy geslaap het.
Ondanks die mite dat Russiese heersers lief is vir oorlog, was Ivan die Grote versigtig vir konfrontasies en vermy hy gewelddadige stryd totdat dit absoluut noodsaaklik was, in plaas daarvan om sy ryk deur 'n reeks veldtogte te vergroot.
Hy was ook geïnteresseerd in kuns en wou die stad Moskou so mooi moontlik maak. Vir hierdie doel het hy die Kremlin in Moskou opgeknap en 'n groep Italiaanse kuns- en vakmanne aangestel om die stad te verbeter.
Hy het 'n stel nuwe wette in werking gestel of #Sudebnik ' om geregtigheid te bestuur en interne konflikte in Muscovy te bestuur, wat hulle die tyd gegee het om buite hul eie grense te kyk.
Hy sterf in 1505 op 65 -jarige ouderdom en regeer 43 jaar lank, die langste bewind in die geskiedenis van Rusland.
Daar word egter nie getreur oor Iwan II nie, aangesien hy 'n streng persoon was en dus geen noue band met iemand gehad het nie. Hy was egter bekend vir hervormings in die administrasie. Hy het lojaliteit toegeken deur lewenslank grondbesit te verleen en die magte van die erflike krygerklas of Boyars wat bekend was daarvoor dat hulle mense uitgebuit het, uitgeskakel.
(1440–1505). Die Russiese leier Ivan III was 'n grootvors van die magtige staat Moskou (Muscovy) van 1462 tot 1505. Bynaam Ivan die Grote het hy die grootste deel van die groot Russiese lande onderwerp deur verowering en dele van Oekraïne terug te verower uit Pole-Litaue. Ivan beëindig ook Moskou se lang onderwerping aan die Tatare ('n mengsel van Turke en Mongole), wat Rusland in die 13de eeu oorskry het en hulde van die Russiese volk geëis het.
Ivan Vasilyevich (sy familienaam was Rurik) is op 22 Januarie 1440 in Moskou gebore. Hy is gebore op die hoogtepunt van die burgeroorlog wat tussen aanhangers van sy vader, grootprins Vasily II van Moskou, en dié van sy opstandige ooms gewoed het. In 1446 word Ivan se pa gearresteer en deur sy neef verblind. Ivan is eers in 'n klooster versteek en daarna na veiligheid gesmokkel voordat hy aan sy pa se gevangenes oorgegee is. Voor die einde van die jaar is beide Ivan en sy pa egter vrygelaat. In 1452 is Ivan (suiwer om politieke redes) getroud met die dogter van die grootvors van die staat Tver. Gedurende die laaste jare van sy vader se regering het Ivan ondervinding opgedoen in die kunste van oorlog en regering. Op 18 -jarige ouderdom het hy 'n suksesvolle veldtog teen die Tatare in die suide gelei. Vasily II sterf op 27 Maart 1462 en word opgevolg deur Ivan as die groot prins van Moskou.
Van Ivan se aktiwiteite tydens die vroeë deel van sy bewind is min bekend. In 1467 sterf sy kinderjare bruid (miskien vergiftig), en laat hom net een seun oor. Aangesien die toestand van die medisyne destyds primitief was, was dit moontlik dat Ivan se seun sou sterf voordat hy gesterf het. Hoewel die broers van Ivan graag sou wou sien dat Ivan se koninklike lyn eindig, is 'n ander vrou vir Ivan gesoek om meer erfgename te kry. In 1469 skryf kardinaal Bessarion uit Rome (Italië) en bied Ivan die hand van sy wyk en leerling, Zoë Palaeologus, niggie van die laaste keiser van Bisantium (kyk Bisantynse Ryk). In 1472 is Zoë, wat haar naam verander het na Sofia toe sy in Moskou aankom, getroud met Ivan in die Kremlin.
Toe Ivan grootprins word, was baie Groot -Russiese lande nog nie onder beheer van Moskou nie, en daarom het hy besluit om hierdie onafhanklike gebiede te annekseer of te onderwerp. In 1467–69 onderneem Ivan 'n reeks veldtogte en verower gebiede in die ooste. Daarna het hy probeer om die staat Novgorod en sy enorme noordelike ryk te onderwerp. Na herhaaldelike invalle het Novgorod Ivan se soewereiniteit in 1478 formeel aanvaar, en teen 1489 het Ivan volledige beheer oor die gebied gehad. Van die oorblywende Russiese lande wat in 1462 steeds tegnies onafhanklik was, is Yaroslavl en Rostov onderskeidelik in 1463 en 1474 by verdrag geannekseer. Die deelstaat Tver het weinig weerstand gebied en het saggies toegegee aan Moskou in 1485. Ryazan en Pskov alleen het hul onafhanklikheid behou, maar was ondergeskik aan Moskou.
Teen 1480 was Ivan sterk genoeg om te weier om die gebruiklike huldeblyk aan Khan Ahmed van die Tatare te bring. Aangesien Ahmed 'n vriendskap met Pole-Litaue behou het, het Ivan sy eie posisie versterk deur 'n alliansie met die Khan van die Krim te sluit. Na 'n seëvierende veldtog deur Ivan, onttrek Ahmed sy magte uit die heerskappy van Ivan, en Ivan beskou homself nie meer as 'n vasaal van die Khan nie. Ivan kon toe sy herowering van die Oekraïne vanuit Pole en Litaue begin. Deur slinkse diplomasie en skerp berekende aggressie het Ivan Moskou as 'n groot moondheid gevestig.
In 1490 sterf Ivan se oudste seun deur sy eerste vrou, en Ivan moet besluit wie sy erfgenaam sou wees - die seun van sy oudste seun Dmitry (gebore 1483) of sy oudste seun deur Sofia, Vasily (gebore 1479). Sewe jaar lank waai Ivan heen en weer. Toe, in 1497, benoem hy Dmitry as erfgenaam. Sofia, angstig om te sien dat haar seun verseker is van die troon, beplan rebellie teen haar man, maar die komplot is ontbloot. Ivan het Sofia en Vasily in die skande gesteek en Dmitri in 1498 as kroonprins laat kroon. Twee jaar later het Vasily egter in opstand gekom en na die Litouwers oorgeloop. Ivan is gedwing om 'n kompromie aan te gaan, omdat hy in oorlog was met Litaue en nie die totale vervreemding van sy seun en vrou kon waag nie. En so gee Ivan in 1502 die titel aan Vasily en sit Dmitry en sy ma in die tronk. Ivan is op 27 Oktober 1505 in Moskou oorlede.
Ivan die Grote: 10 interessante feite oor die versamelaar van die Russiese lande
1. Ivan die Grote was die regent vir sy vader
Ivan die Grote is gebore in Januarie 1440. Sy pa, Vasily II, is tydens een van die oorloë verblind. Om die troon terug te kry en aan te hou regeer, het hy Ivan sy mede-heerser en regent gemaak. 'N Interessante feit oor Ivan die Grote is dat hy vir ten minste 12 jaar as medeheerser gedien het. In 1462, na die dood van sy vader, is hy amptelik uitgeroep tot die heerser van Rus '.
2. Ivan die Grote verloof op 6 -jarige ouderdom met Maria van Tver
Toe Ivan 6 jaar oud word, beveel sy pa om sy verlowing met Maria van Tver te reël. Sy is dood in 1967. Vergiftiging is vermoedelik die oorsaak van haar dood.
Gedurende sy leeftyd was Ivan die Grote twee keer getroud. In 1472 trou hy met Sophia Palaiologina, 'n Bisantynse prinses. Hulle het 12 kinders gehad. Minstens twee van hul kinders het hul babatyd nie oorleef nie.
3. Ivan die Grote beskou Sophia as sy grootste ondersteuner
Die huwelik van Sophia en Ivan was gelukkig. Sophia was 'n goed opgevoede, intelligente vrou. Sy het baie nuwe idees in die lewe van Rus geïmplementeer. Sy het haar man gereeld aangeraai oor watter aksies voordelig sou wees vir die ontwikkeling van Rus '. Dit is sy wat Ivan aangeraai het om op te hou om die gewone huldeblyk aan die grootse Khan Ahmed te betaal, 'n interessante feit oor Ivan die Grote.
4. Ivan die Grote beveel om die Kremlin te herbou
Ivan die Grote het verskeie bekwame Italiaanse argitekte genooi om die Kremlin, die versterkte kompleks in die hartjie van Moskou, op te knap. Die opknappingsprogram impliseer die ontwerp van die nuwe Kremlin -muur, die heropbou van verskeie torings, die bou van verskeie katedrale en die oprigting van 'n nuwe paleis.
5. Ivan die Grote verenig al die lande van Rus
Ivan die Grote het die potensiaal gesien wat uit die vereniging van al die lande van Rus gelei het. Daarom het hy 'n besluit geneem om beheer te verkry oor al die onafhanklike hertogdomme wat deel was van Rus. Hy het die vorste wat die hertogdomme regeer, van hul titels gestroop.
Die oorloë met die Republiek Novgorod was die grootste en belangrikste reeks gebeurtenisse wat tydens die vereniging van die Russiese lande gebeur het. Die belangrikste oorsaak van die oorloë was die politieke en godsdienstige onafhanklikheid van die Novgorod Republiek. In 1470 is die Novgorodians twee keer verslaan. 'N Jaar later is 'n vredesverdrag onderteken. Die Novgorodians het ingestem om 'n aansienlike deel van hul gebied aan die wenner te gee.
6. Ivan die Grote beskik oor groot diplomatieke vaardighede
Ivan die Grote was 'n groot diplomaat. Tydens sy bewind is die kontakte met die Osman -ryk, die Romeinse Ryk, Venesië en Denemarke (Dania) tot stand gebring.
7. Ivan die Grote het die Tataarse juk verwerp
Aangesien Ivan geweier het om die gebruiklike huldeblyk aan die groot Khan Ahmed te bring, is 'n militêre veldtog teen Moskou gereël. Ondanks die pogings van Khan Ahmed, was die veldtog onsuksesvol.
Die konflik wat die Grand Stand aan die Ugra -rivier tot gevolg gehad het, is opgelos sonder enige oorlogsaksies. Hoekom? Glo dit of nie, maar die leër van Khan Ahmed kon nie die Ugra -rivier oorsteek nie.
8. Ivan die Grote het beveel om 'n nuwe wetkode saam te stel wat Sudebnik genoem is
Sudebnik is bekendgestel in 1497. Dit was die eerste versameling wette wat in die verenigde Rus geïmplementeer is. Sudebnik speel 'n deurslaggewende rol in die geskiedenis van die Russiese staat. Dit het die feodale versnippering uit die weg geruim en die grondslag gelê vir die landwye Russiese wet, 'n interessante feit van Ivan die Grote.
9. Ivan die Grote was die eerste wat homself 'tsaar' genoem het
Die titel waarmee Ivan homself toegeken het, was nie -amptelik. Hy gebruik dit dikwels in korrespondensie met die verteenwoordigers van buitelandse koninkryke en republieke.
10. Ivan die Grote se broers het verskeie kere met hom oorloë begin
Ivan het 4 broers gehad. Die oudste van hulle is in 1472 oorlede. Aangesien hy geen kinders of testament gehad het nie, het Ivan die grond van hom geneem. Andrei die Jongere sterf in 1481. Die testament wat hy geskryf het, het duidelik gesê dat sy grond deur Ivan geërf sou word.
Ivan het dikwels geweier om die lande wat hy verower het, met sy broers te deel. Dit het sy broers Andrei die Ouere en Boris woedend gemaak. Onder die steun van Litaue het hulle verskeie kere met oorlog begin met Ivan. Al hul pogings om die krag in te haal was onsuksesvol. Ivan het albei die oorloë gewen.
In 1491 het Ivan beveel om Andrei die Ouere in hegtenis te neem. Na sy dood in 1493 het Ivan beslag gelê op die lande wat aan hom behoort. Boris sterf 'n jaar later. Hy het sy grond aan sy seuns oorgelaat.
Ivan die Grote sterf in 1505. Hy het al sy grond aan sy seun, Vasily, oorgelaat wat die volgende heerser van Rus geword het.
Ons hoop dat die bogenoemde feite u gehelp het om meer te leer oor die rol wat Ivan die Grote in die geskiedenis van Rusland gespeel het. As u belangstel, besoek die History People Facts Page!
Hoe het Ivan III die ontwikkeling van Rusland beïnvloed?
Ivan die Grote, ook bekend as Ivan III, was beide die eerste titel Tsaar en 'n ekspansionis wat die invloed van Moskou oor 'n puik grondgebiedooreenkoms. Toe hy grootgeword het, het hy 'n lang vakleerlingskap as medeheerser gedien, wat hom voorberei het om 'n baie produktiewe en doeltreffende leier te wees.
Behalwe hierbo, hoe het Ivan III die Russiese owerheid gesentraliseer? Tuis Ivan s'n beleid was om sentraliseer die administrasie deur die liefdesprinse van die grond en gesag. Wat die bojaars betref, hulle is van baie van hulle ontneem gesag en vinnig tereggestel of in die tronk gestop as dit vermoed word dat dit verraad is.
Watter belangrike bydrae tot die Russiese geskiedenis het prins Ivan III daarvan gemaak?
Ivan III (1440-1505), gebel Ivan die Grote, was groothertog van Moskou van 1462 tot 1505. Hy voltooi die eenwording van Russies land, en sy bewind dui op die begin van Muscovite Rusland. Gebore op 22 Januarie 1440 in Moskou, Ivan was die oudste seun van Basil II.
Watter titel het Ivan III gebruik?
Ivan III was die eerste Muskowitiese heerser wat die titels van tsaar en "Heerser van alle Rus". Geleidelik het die Muskowitiese heerser na vore getree as 'n kragtige, outokratiese heerser, a tsaar.
Die groot prins van Moskou begin in 1325 was Ivan I. Hy was spaarsaam. Hy het sy geld gespaar en staan ​​bekend as Ivan die geldsakkie. Hy het eiendom gekoop en homself ekonomies verbeter.
'N Nabygeleë mededingende stad, Tver, het in opstand gekom teen die Mongoolse bewind, en Ivan het hom by die Mongole geskaar. Die Mongole en Muskowiete het die opstand omstreeks 1326 omvergewerp en baie van Tver se inwoners vermoor of verslaaf en Tver se kans om oppermagtig in Rusland te wees, beëindig.
Ivan versterk die aansien van Moskou deur 'n hoofkwartier in Moskou te skep vir die Oosters -Ortodokse Christendom, terwyl die wêreldsentrum van die Oos -Ortodokse Christendom in Konstantinopel gebly het. Die Oos -Ortodokse Christendom in Rusland is die Russiese Oos -Ortodokse Kerk genoem.
Ivan I sterf in 1340. Ivan III, wie se bewind in 1462 begin het, koop die stad Rostov, suidwaarts in die rigting van die Krim en die Swart See. Hy het geveg teen Pskov en 'n republikeinse handelstad. En in die 1470's het Ivan III sy bewind uitgebrei deur oorlogvoering na Novgorod en sy gebiede. Ivan het 1000 ryk families uit Novgorod verban en vervang met gesinne uit Moskou.
Aangesien Islamitiese heerskappy na Konstantinopel gekom het, het kerkleiers in Moskou gepraat van "Heilig Rusland" en beskryf Moskou as die "Derde Rome." Ivan III beskou homself as die erfgenaam van die keisers van Rome tsaar (tsaar) afgelei van die woord Caesar. Ivan III beskou die Oos -Ortodokse Christendom as die enigste ware geloof. Hy glo dat alle Katolieke konings in die Weste ketters was.
In 1480 voel Ivan III sterk genoeg om te weier om hulde te bring aan die Mongole. Die Mongole het onder mekaar baklei, en Ivan kon sy onafhanklikheid laat vashou. Hy het Tver in 1485 geannekseer. Hy het vriendskaplike betrekkinge met die khan gehad wat in die Krim regeer het. En met die deurgang deur die Krim het Ivan kommunikasie met Islamitiese Konstantinopel onderhou. Hy was geïnteresseerd in handel en het die voordele daarvan en die voordele van diplomasie geken, en in 1495 het hy 'n ambassade in Konstantinopel geopen.
Teen die einde van die 1400's het die gebied rondom Moskou en die res van Europa teruggekeer na die bevolkingsvlakke wat voor die Swart Dood bestaan ​​het. Vroeër was die landbou grootliks skerp en verbrand. Nou, met meer mense, het die landbou rondom Moskou geword wat dit in die Weste was: die drieveldstelsel, met die grootmaak van plaasdiere. Boerdery het winsgewend geword rondom Moskou, en diegene met rykdom, insluitend ondernemende kloosters, het meer grond opgeneem.
'N Tendens het begin: die rykes word ryker. Die edeles het meer grond gekoop en minder grond was beskikbaar vir vryboere, nie net in Rusland nie, maar ook elders in Oos -Europa. In Rusland het Ivan III grond as beloning vir militêre diens weggegee. Hierdie nuwe grondeienaars het mense aangestel om hul grond te bewerk, en in 1497 het Ivan III die grondeienaars gehuisves deur die regte van landbouwerkers te beperk. More peasants in Eastern Europe were forced to labor on the estates of nobles and to give an exorbitant amount of their produce to the nobles as rent.