Hoekom Ek Lief Is Solo Vroulik Reis Meer In My Dertigerjare - Reisverhale - 2020
Posted: 11/1/2018 | 1 November 2018
Kristin Addis van Be My Travel Muse skryf ons gewone kolom oor solo vroulike reis. Dit is 'n belangrike onderwerp wat ek nie voldoende kan dek nie, so ek het 'n deskundige ingebring om haar advies vir ander vroue-reisigers te deel om die onderwerpe wat belangrik en spesifiek vir hulle is, te help dek!
Die eerste keer dat ek alleen oorsee was, was ek 21 jaar oud en was bang. Alles was onbekend. Sal ek mense ontmoet? Sou ek veilig wees? Het ek dit gehad?
Ek het in Taiwan as taalstudent geland en 'n plek gehad om te woon, 'n bankrekening oopgemaak en 'n selfoon opgestel. Dit het alles gelyk as onoorkomelike struikelblokke. Ek het my eerste drie dae op die pad weggeberg in 'n hotelkamer, bang om na vore te kom, en in 'n taal wat ek amper geweet het, gefassel.
Maar uiteindelik het ek my nuwe kamermaat ontmoet via 'n forum aanlyn, vriende gemaak met haar vriende, en het gegroei om alles wat reis-solo behels, lief te hê.
Dié positiewe ervaring was die begin van 'n reis wat my ophou om my werk te voltooi om ses-en-twintig oor die wêreld te reis.
Reis solo in my twintigerjare was pret en sosiaal. Bly in slaapsale wat mense maklik ontmoet het. Al wat ek moes doen is om in die koshuis te gaan, sê hallo, en gewoonlik het ek 'n paar ingeboude vriende reg van die vlermuis. Soos enigeen wat dorms besoek, weet hulle dat hulle party plekke is. Byna elke koshuis het 'n kroeg en 'n algemene manier om die vryheid om in die buiteland te wees, is om dit te doen met 'n drankie in die hand. My hoof doelwit was toe so lank as wat ek kon op die geld wat ek gered het en om soveel pret as moontlik te hê.
Toe ek in my 30's gekruis het, het ek skielik gevind dat my reisstyl verander het sonder om dit regtig te besef. Ek het opgehou om in koshuise te bly, ek het opgehou om soveel belangstelling in bars te hê, ek het begin slaap en my eie kamer gehad.
Toe ek weer vanjaar gaan terugpak, het ek begin om bekommerd te wees, gaan ek 'n vreemde meisie wat tussenin is, nie soveel meer in slaapsale bly nie, maar steeds sosiale wil hê? Gaan reis solo moeiliker? Sal dit moeiliker word om mense te ontmoet?
Ek het gevind dat baie verander het oor hoe ek nou reis, maar in my dertigerjare is dit baie meer vervul as in my twintigerjare.
Ek kan beter akkommodasie bekostig.
Vir die meeste gapers en twintig mense, is dit alles om so lank as moontlik op 'n stywe begroting te gaan. Een van die maklikste maniere om dit te doen is om in goedkoop slaapsale te bly. Hulle is wonderlik om ander te ontmoet, en vir twee soliede jare in my 20's het ek hulle liefgehad. Maar vir al die voordele is daar een groot probleem met slaapsale. Hulle is nie so lekker as jy eintlik wil slaap nie.
Om ouer te word, het beteken om meer geld te spandeer om op akkommodasie te spandeer. Ek was al langer in my loopbaan, het uitgepluis om 'n bietjie beter te begroot en my bestedingsprioriteite verskuif. Ek verkies nou om in 'n Airbnb of 'n hotel te bly om 'n kamer met vyf ander mense te deel en te wag vir my beurt om die badkamer te gebruik. So my dorm dae is agter my. Weg is die dae van lyding deur iemand wat in die kuier bokant my snork of gordeer.
Alhoewel dit beteken dat ek harder moet werk om mense te ontmoet as om net in 'n koshuis te gaan en iemand te vra waar hulle vandaan kom, het dit my gedruk om ander mense te ontmoet. Dit lei my na die volgende groot verandering:
Ek vestig dieper verbindings met die mense wat ek ontmoet.
Reis in my twintigerjare het gekom met 'n mooi standaard manier van sosialisering: slaapsale. Ek ontmoet mense waar ek bly en sal my nie bekommer oor die gebruik van ander paaie nie. Hierdie verbindings was pret, maar hulle het ook gevoel soos die fliek Groundhog Day. Iemand het altyd vertrek; iemand het altyd aangekom. Iemand het altyd gevra waar ek vandaan kom en waar ek gewees het. Ek het steeds diep verbindings gemaak, maar nou is ek geneig om meer tyd met minder mense te spandeer omdat ek eenvoudig nie soveel ontmoet nie, so ek kan meer geïndividualiseerde aandag gee aan diegene wat ek ontmoet.
Deesdae gebruik ek toere en aktiwiteite as 'n manier om mense te ontmoet, soos 'n snorkeldag-toer in Siargao, Filippyne, of 'n kookkursus in Chiang Mai, of 'n joga-klas, 'n meditasie-retraite, 'n staproete, 'n duikreis of 'n dag op die strand. Ek vind dat wanneer ek in staat is om mense met soortgelyke belangstellings te ontmoet, gee dit ons die geleentheid om oor 'n gedeelde aktiwiteit te bind waaroor ons albei passievol is. Deur reeds 'n gedeelde passie te hê, het ons 'n gemeenskaplike grond behalwe feeste en kan dit op hierdie manier meer betekenisvolle verbindings hê.
Ek hang saam met meer plaaslike inwoners.
Toe ek die dormlewe was en in die backpacker-sones gesit het, is dit presies waar ek omring is - ander backpackers. Dit was wat ek destyds wou hê - dit was lekker en maklik - so ek het my nie daarbuite gestoot nie.
Maar toe ek in my dertigerjare teruggekeer het na sommige van dieselfde plekke, het ek besef dat ek meer geneig was om by plaaslike inwoners of expats te hang, aangesien ek plekke soos joga-ateljees of klein kafees, of plaaslike kultuurgebeurtenisse sou besoek. D gesien op flyers, en gesprekke geslaan. Om plaaslike geleenthede te vind, kyk ek dikwels op Facebook vir streeksgroepe aktiwiteite wat ek geniet, soos Ekstatic Dance, of meditasie, of selfs 'n oefensessie klas. Ek is in die paal, maar daar is ander aktiwiteite soos die sielfiets of lugjoga of bergklim, afhangende van jou plesier).
Dinge soos hierdie gee my dikwels 'n beter insig in die plekke wat ek besoek, want ek doen wat die plaaslike inwoners doen en nie net wat reisigers doen nie. Dis nie dat dit voorheen kon gebeur nie. Dit het net nie veel voor gedoen nie, want ek was so gemaklik in my klein borrel.
Ek gee meer om oor lekker etes.
Ek het geweet straatvoedsel was lekker in my twintigerjare - en dit is nog in my dertigerjare waar. Ek hou nog van 'n goedkoop soep soep, maar ek hou ook daarvan om rond te draai en dit op 'n latte te gee, of om te gaan vir 'n 5-ster maaltyd wat jy net kan kry daardie sjef in hierdie plek.
Daar was baie keer dat ek in die twintigerjare 'n een-of-a-kind eetervaring moes gee as gevolg van begrotingsbeperkings. Ek dink ek kon dit nog steeds spaarsamig gewerk het, maar my prioriteite was anders. Ek het verkies om 'n aand uit te deel om kosse kos te eet, en ek besef nou my fout. Kos is een van die beste poorte om 'n kultuur te verstaan, en terwyl straatvoedsel daardie poort kan voorsien, is dit net een van die vele.
Byvoorbeeld, ek het onlangs by 'n Kaiseki restaurant in Japan, wat 'n multi-gang maaltyd is wat gewoonlik 'n minimum van $ 150 kos. Weke later dink ek nog steeds aan hoe kreatief die ete was en hoe uniek van 'n ondervinding dit was om van die sjefs af te sit terwyl hulle die kos gemaak het en aan my voorgelê het. Dit was 'n ervaring wat ek nooit sal vergeet nie, en alhoewel ek van goedkoop noedels hou, dink ek nie so dikwels weke later op hulle nie.
Soms is 'n (ouer) volwassene geweldig vir vreugdes soos hierdie.
Ek is meer gemaklik met my.
Ek het my 20-jarige FOMO gevoel as ek nie die sosiale aspek van reis geniet nie. Ek het ook te veel tyd spandeer oor wat ander mense gedink het en ek het nie 'n baie sterk gevoel van self gehad nie. Reis, veral solo, het my gedwing om meer tyd saam met myself te spandeer as wat ek ooit gehad het, het my laat besef hoe vindingryk en bekwaam ek is, en stel my op vir 'n meer selfvertroue volgende dekade.
Nou geniet ek die tyd wat ek alleen spandeer. Ek sien 'n hele nuwe wêreld wat uit my twintiger jare ontbreek, soos die sonsopkoms elke dag in Thailand, die eerste brand in Kuta, Indonesië, of die cenote in Mexiko ('n kalksteen sinkhole of grot met kristalhelder water onderaan) Dit het niemand anders om nie omdat hulle almal tequila-hangers slaap, omdat hulle nie die FOMO kon hanteer nie.
Ek het gedink dat my twintigerjare die dekade was toe ek veronderstel was om super energiek te wees en dat ek in my dertigerjare oud en verouder sou wees, maar dit blyk dat, aangesien ek gesonder keuses maak en verskillende voornemens met my reise stel, ek eintlik bereik soveel meer!
Alhoewel die veranderinge stadig en onbewustelik was, was daar nooit 'n sentrale "aha!" Oomblik nie - ek is nou 'n ander reisiger. Alhoewel ek nie meer stories oor laat nagte of neonverf op die strand het nie, is daar eerder meer doel vir my reise.
En ek is reg daarmee.
Ek voel dat die voordele van ouer en wyser steeds saamgestel word, en in 'n selfs vinniger tempo as wat hulle in my twintigerjare gedoen het, toe ek minder van myself en waar ek wou gaan, beide figuurlik en op pad. Die vertroue wat met meer lewenservaring gekom het, het vertaal na selfs beter reise in die buiteland.
Nie een hiervan is om te sê dat reis in die twintigerjare op een of ander manier minderwaardig of minder werklik is nie, of dat dit almal se reisverloop is. Ons is almal op ons eie reis.
Maar vir my, soos 'n fyn kombucha, lyk dit asof reis beter en beter met ouderdom word.
Kyk die video: TWIN FLAMES MANTRA Attract Soulmate Love mantra ॐ Amour meditation Love music ॐ 2019 PM (Desember 2020).