Nuuskommentaar: Massaskieters en wapenbesit in VSAFoto: Gerald Herbert, AP Ná ‘n skietery by ’n skool, waar daar dié keer 17 kinders doodgeskiet is, bekyk Amerikaanse ontleders die moontlike oorsake vanuit elke denkbare hoek. Dit hou reeds lesse vir Suid-Afrika in. Oudpres. Jacob Zuma (wie onthou hom nog?) het gereken dit is aan sy knap presidentskap te wyte dat Suid-Afrika nie onlangs so ’n massaskietery, en veral skietery by skole, beleef het nie. Gelukkig is dit nie meer nodig om sy kop te lees, en sy uitsprake te ontleed nie. In die VSA word steeds artikels en rubrieke geskryf om die probleem (weer eens) te probeer uitpluis. Weens Suid-Afrika se politieke gebeure op steroïede die afgelope week of wat is min aandag hier aan die skietery in die VSA gegee. Dit het uithaal gekos om hier te lande by te hou met die snelle gebeure. Sommer skielik is die Guptas en Duduzane Zuma internasionale vlugtelinge. Die VSA se gebeure verg egter besinning, veral omdat dit herhalend kan wees, en ook hierheen “uitgevoer” kan word. Wat nou in Suid-Afrika gebeur, is bykans uniek en herhalings is onwaarskynlik. Pres. Donald Trump het laat weet die FBI (wat vooraf oor die aanval ingelig is) sou ’n stokkie voor die aanval kon steek as hulle eerder meer aandag aan die skooldreigement geskenk het, as om te bepaal hoeveel en watter Russe in sy verkiesingsveldtog ingemeng het (om hom verkies te kry). Volgens ’n nuwe peiling glo net soveel Amerikaners nou in die belangrikheid van die beheer van vuurwapenbesit as wat voel alle geestesongesteldes moet behandel word as beste teenvoeter vir wat nou in Florida gebeur het. Daar is nou heelwat meer Amerikaners wat voel skole is nie veilig nie. Daar is immers volgens die ontleder Ted Rall 17 skoolkinders afgemaai, maar selfs meer insiggewend is dat dit die agtste geval vanjaar van ’n skoolskietery in die VSA is. En dis nou eers Februarie. Pres. Donald Trump. Foto: AP Photo/Alex Brandon Rall bespreek kortliks die geskiedenis van baie Amerikaners se gehegtheid aan hul skietgoed. Dit kom in wese daarop neer dat toe die grondwet aanvaar is, was die meeste mense nog landelik en van hul skietgoed afhanklik om kos op die tafel te hê. Hy wys daarop dat daar tans 270 miljoen wapens in die VSA in privaat besit is. Dit beteken byna ’n wapen per man, vrou, kind en baba. Maar hy self het al verskeie doodsdreigemente gekry, en sou veel eerder sy huis met die soort aanvalsgeweer wat nou gebruik is, wou beveilig as met ’n mindere skietding. Hieruit is dit maklik om af te lei dat daar in Suid-Afrika ’n soortgelyke sentiment sou wees, met plaasaanvalle en gereelde gewapende aanvalle op woonhuise in stede en dorpe. In ’n onlangse berig in Maroela Media is beskryf hoe ’n gesin by Vredendal een van die aanvallers in die gesig geskiet het. Die berig is enorm baie gelees en daar was 53 kommentare. In nog twee onlangse artikels bekyk nog twee bekende Amerikaanse ontleders die oorsake van die onwelheid op kampusse. In sy artikel skryf Michael Barone dat wat uit die kampusse sypel, besig is om die VSA te besoedel. Hy skryf oor die tipe “sensuur” wat op kampusse toegepas word die volgende: “The result is that silence on any controversial social issue is endemic on college campuses.” Patric J. Buchanan is veel meer op die onderwerp af in sy artikel, “The motives behind the massacre”. Hy meen dié soort voorvalle sal ongelukkig nie stopgesit word nie, en afkykers sal steeds iets probeer doen om die probleem wat te algemeen in die VSA geword het, voort te sit. Hy erken dat die dader(s) sielsiek is, maar meen ook dis ’n geval van morele deprivasie. (Dit is die moeite werd om die hele artikel te lees.) Weer eens die vraag: “Hoe ver is Suid-Afrika nou van so ’n moontlikheid verwyder?” Die redes hier mag meer polities van aard wees, maar die somtotaal is dat hier ook ’n neerslag mag wees van ras-polariserende uitsprake van politici. Hoe ver van regstreekse geweld was die Overvaal-kwessie as die polisie nie betyds ingegryp het nie? Dit plaas ’n reuse-onus op ouers om te probeer toesien dat hul kinders in skole beland waar die ander leerders en hul ouers so na moontlik hul eie waardes en opvattings deel, veral in ’n gepolariseerde land soos Suid-Afrika. Dit verskraal immers die kanse dat ’n gebroke kind in situasies kan beland wat hy as verontregtend beskou, en op ’n dag uithaak.