Dit lyk asof hierdie uitspraak in die Bybel die indruk gee dat die wet reg teenoor die genade van die Here Jesus staan. Daarom gaan ons die plek van die wet aan die hand van die volgende drie opskrifte ondersoek:
Daar is ’n groot kontras tussen dit wat die Here Jesus doen, en dit wat die wet doen. Jesus bid vir ons – die wet veroordeel ons.
U sien, die wet is vir die mens wat in Christus genade ontvang het, nie tot niet nie. Dit het vir hom net ’n nuwe betekenis gekry.
Hy is dankbaar dat die Here die wet gee waaraan hy homself kan toets, sodat hy sy lewe teenoor die Here op standaard kan hou so goed as wat hy kan.
Dis verder ook ’n reël van dankbaarheid omdat hy deur die wet agterkom watter groot genade God aan hom bewys het toe Christus vir al sy sondes gestraf is.
Net soos wat daar natuurwette is, het die Here ook wette vir die geesteswêreld gegee. Geestelike wetteloosheid lei tot verwoesting. Daarom word die Tien Gebooie gegee.
Die gelowige word geleer hoe om te lewe sodat hy ware dankbaarheid aan God kan betoon vir die genade wat hy in Christus ontvang het.
In ’n sekere sin kan mens sê dat die Tien Gebooie die grondwet van die hemel is. Dit is in sowel die ou as die nuwe verbond die bindende faktor tussen almal wat deel in die genade van Christus – anders sou elkeen sy eie pad inslaan.
Om in Gods vrees voort te lewe, beteken tog dat jy aan die wet van die Here gehoorsaam is. Gelowiges sien dus die wet as iets wat hulle wil nakom, want omdat hulle in Christus hulle heil verwag, wil hulle aan God die eer van hulle lewe gee.
In die ou bedeling het die wet die eise gestel waarvolgens die gelowiges God moes dien. In die nuwe bedeling wys dit die pad aan vir die wat in Christus begenadig is.
In die wet hoor ons hoe God aan ons die wette van die lewe verkondig en ons weet dat ons onsself gaan verpletter as ons nie daaraan gehoorsaam is nie.