LitNet | Poësie op die verhoogplanke
Albert Maritz 2010-08-04
Druk dit/Print it PG du Plessis se bydrae tot ons verhoogskat is legendaries. Maar werk soos sy Siener in die Suburbs kry te min blootstelling op die min verhoë wat tot die beskikking is van die Afrikaanse ou.
Waar Don Lamprecht in die Francois Swart-produksie van Siener in die Suburbs glo geskuim het om die mond – van egtheid – en gesigte gesien het, het Siener nie veel “luck” die afgelope paar jaar nie. Dis by die KKNK opgevoer, maar opinies was ongeërgd. Ek is ’n baie groot “fan” van die UK-dramadepartement. Ek is al deur die UK op talle terreine beïnvloed, in hoe ek byvoorbeeld Shakespeare benader. Hulle het Siener vanjaar aangebied. Hierdie opvoering was as ’n stilistiese, amperse poësie-oefening – deur ’n meester – goeie oefening vir die studente, maar nie so suksesvol uit die oogpunt van die dramaturg nie.
So, soos met Shakespeare, moet die voordraer beslis woeker met die inligting in die gedig en dit namens die gehoor inklee met stem en gevoel. En dis ’n element wat wel in Mari Borstlap se “Ontslape” voorgekom het, maar in dié stadium nog inkonsekwent. ’n Mens het die gevoel gekry die akteurs maak beurte om baie sterk te imponeer; maar by tye gaan hulle te gewoon met die materiaal om. Die goeie nuus is dat die akteur – selfs in die mees gevorderde omgewing – steeds koning kraai. Reageer: webvoet@litnet.co.za | Respond: speakeasy@litnet.co.za