Die evolusie van temperature in die postglasiale tydperk ná die Laaste glasiale maksimum (LGM) volgens Groenlandse yskerns. Die ontstaan van landbou stem ooreen met die tydperk van vinnig stygende temperature aan die einde van die koue tyd van die Jonger Dryas en die begin van die lang en warm tydperk van die Holoseen.
’n Kaart van die wêreld wat min of meer die oorsprong van landbou en die uitbreiding daarvan in die voorgeskiedenis wys: die Vrugbare Halfmaan (11 000 v.C.), die Yangtze- en Geelrivierbekken (9 000 v.C.), die Nieu-Guineehooglande (9 000-6 000 v.C.), Sentraal-Mexiko (5 000-4 000 v.C.), noordelike Suid-Amerika (5 000-4 000 v.C.), Afrika suid van die Sahara (5 000-4 000 v.C., presiese ligging onbekend) en die oostelike Noord-Amerika (4 000-3 000 v.C.).
Die term "Neolitiese Omwenteling" is deur V. Gordon Childe gevestig in sy boek van 1936, Man Makes Himself. Childe het die begrip bekend gestel as die eerste in ’n reeks landbouomwentelings in die Midde-Oosterse geskiedenis. Die tydperk word as ’n "omwenteling" of "rewolusie" beskryf om die belangrikheid daarvan aan te dui, asook die groot belangrikheid en mate van die veranderings wat dit teweeggebring het in die gemeenskappe waar nuwe landboupraktyke geleidelik aangeneem en verfyn is.
Die oorgang word oënskynlik oral verbind met ’n verandering van ’n grootliks nomadiese jagter-versamelaarbestaan in ’n meer gevestigde, landbougebaseerde een, asook die begin van die domestisering van verskeie plant- en dierspesies – na gelang van die spesies wat plaaslik beskikbaar was en waarskynlik ook die plaaslike kultuur. Onlangse argeologiese navorsing dui daarop dat die oorgang in sommige streke, soos op die Suidoos-Asiatiese Skiereiland, nie lineêr was nie, maar van die omgewing afgehang het.
Daar is verskeie mededingende teorieë oor wat beskawings daartoe gedryf het om met landbou te begin, hoewel hulle mekaar nie uitsluit nie. Die belangrikste teorieë is:
Die heuwelagtige-hange-teorie, wat in 1948 deur die Amerikaanse argeoloog Robert Braidwood voorgestel is, waarvolgens landbou aan die heuwelagtige hange van die Taurus- en Zagrosberge begin het waar die klimaat nie droër was, soos wat Childe geglo het nie, en waar vrugbare grond ’n verskeidenheid plante en diere beskikbaar vir domestisering gemaak het.
Die demografiese teorieë van die Amerikaanse geograaf Carl Sauer wat deur die argeoloë Lewis Binford en Kent Flannery aangeneem is, waarvolgens ’n toenemend onbeweeglike bevolking uitgebrei het totdat die plaaslike omgewing hulle nie meer kon onderhou nie. Dus het hulle meer kos nodig gehad as wat hulle bymekaar kon maak. Verskeie sosiale en ekonomiese faktore het die behoefte aan kos vergroot.
Die impakteorie stel voor dele van ’n groot komeet of asteroïde wat die aarde getref het, het ’n groot uitwissing van diere veroorsaak en die laaste glasiale tyd beëindig. Dit kon meegebring het dat die evolusie van landbougemeenskappe nodig was sodat die mens kon oorleef.
Die ontleding van slytasiepatrone aan vyf kliplemme wat ontdek is by Ohalo II, ’n 23 000 jaar oue kamp van visser-jagter-versamelaars aan die kus van die See van Galilea, Noord-Israel, verskaf die vroegste bewyse vir die gebruik van oesgereedskap vir graan. Die terrein is by die kruispunt van die Bo-Paleolitikum en die vroeë Epipaleolitikum, en word aan albei tydperke toegeskryf.
Een van die wêreld se belangrikste graansoorte, gars, is sowat 11 000 jaar gelede (omstreeks 9000 v.C.) in die Nabye Ooste gedomestiseer. Gars is ’n geharde plant wat in ’n verskeidenheid omstandighede kan groei. Argeobotaniese bewyse toon gars het teen 2 000 v.C. deur Eurasië versprei. Dit het met verskeie roetes langs gebeur, op verskillende tye en verskillende plekke.
Die verspreiding van die Neolitikum van die Nabye Ooste na Europa is eers in die 1970's deeglik bestudeer toe ’n aansienlike getal koolstof-14-daterings vir Neolitiese terreine beskikbaar geword het. Ammerman en Cavalli-Sforza het ’n lineêre verhouding tussen die ouderdom van ’n vroeë Neolitiese terrein en die afstand daarvan van die konvensionele bron in die Nabye Ooste (Jerigo) ontdek. Dit het gedemonstreer dat die Neolitikum gewoonlik teen ’n konstante spoed van sowat 1 km per jaar versprei het. Onlangser studies bevestig dié resultate en gee die spoed aan as 0,6-1,3 km per jaar met ’n sekerheid van 95%.
Sedert die oorspronklike verspreiding van die mens uit Afrika 200 000 jaar gelede het verskillende prehistoriese en historiese migrasies in Europa plaasgevind. As ’n mens in ag neem dat die beweging van mense dui op ’n gevolglike beweging van hulle gene, is dit moontlik om die impak van hierdie migrasies te raam deur die genetiese ontleding van menslike bevolkings. Volgens die argeologiese rekords het landbou- en veeteeltpraktyke vinnig van die Vrugbare Halfmaan na Europa versprei, maar daar word gedebatteer oor of hierdie verspreiding saamgeval het met menslike migrasies. Mitochondriale DNS – ’n soort DNS wat van moeders geërf word en in die sitoplasma van selle geleë is – is verkry van die oorblyfsels van die boere van die Neolitikum voor pottebakkery (PPNB) in die Nabye Ooste, en dit is vergelyk met beskikbare data van ander Neolitiese bevolkings in Europa en ook met moderne bevolkings van Suidoos-Europa en die Nabye Ooste. Die resultate wys aansienlike menslike migrasies was betrokke by die Neolitiese verspreiding en dui daarop dat die eerste Neolitiese boere in Europa aangekom het met ’n seeroete langs deur Siprus en die Egeïese eilande.
’n Kaart van die verspreiding van Neolitiese landboukulture van die Nabye Ooste na Europa, met datums.
Bewyse van dreineringslote by die Kukmoeras in Papoea-Nieu-Guinee wat op die verbouing van taro en ’n verskeidenheid ander gewasse dui, dateer van omstreeks 11000 v.C. Bewyse van die verbouing van piesangs en suikerriet dateer van 6950-6440 v.C. Dit was naby die uiterse hoogtegrense van hierdie gewasse, en daar is voorgestel verbouing het reeds vroeër in gunstiger streke soos die laaglande begin. Die Statebond se organisasie vir wetenskaplike en nywerheidsnavorsing het bewyse gevind dat taro vanaf sowat 28 000 jaar gelede in die Salomonseilande geplant is vir menslike gebruik, wat taro die oudste verboude gewas in die wêreld maak. Dit het vermoedelik gelei tot die verspreiding van die Trans-Nieu-Guinese tale van Nieu-Guinee ooswaarts na die Salomonseilande en weswaarts na Timor en aangrensende gebiede van Indonesië. Dit bevestig oënskynlik teorieë sedert 1952 al dat dié streek ’n sentrum van vroeë landbou was.
Die Midde-Ooste was ’n bron van baie diere wat getem kon word, soos skape, bokke en varke. Die eerste dromedarisse is ook hier gedomestiseer. Die teenwoordigheid van dié diere het die streek se kulturele en ekonomiese ontwikkeling ’n groot voorsprong gegee. Namate die klimaat in die Midde-Ooste verander en droër geword het, was baie boere verplig om te trek en hulle gedomestiseerde diere saam met hulle te neem. Dit was hierdie enorme migrasie uit die Midde-Ooste wat gelei het tot die verspreiding van dié diere na die res van Afro-Eurasië.
Die migrasie het hoofsaaklik plaasgevind op ’n oos-wes-as van soortgelyke klimate, want gewasse het gewoonlik ’n smal optimaleklimaatgordel, waarbuite hulle nie kan groei nie vanweë verskille in lig of reën. Sommige skrywers soos Jared Diamond het voorgestel hierdie oos-wes-as is die hoofrede dat plant- en dierdomestisering so vinnig van die Vrugbare Halfmaan na die res van Eurasië en Noord-Afrika versprei het, terwyl dit nie van noord na suid, soos na Suid-Afrika, versprei het nie; daar is gewasse uit gematigde streke in die laaste 500 jaar deur skepe ingevoer. Net so is die seboe van Afrika en die gedomestiseerde beeste van die Vrugbare Halfmaan – wat deur die droë Saharawoestyn geskei is – nie in mekaar se streke bekend gestel nie.
Die wêreldbevolking (geraam) het eers ’n paar millenniums ná die Neolitiese Omwenteling in ’n groot mate begin toeneem.
Ondanks die aansienlike tegnologiese voordele het die Neolitiese Omwenteling nie dadelik tot ’n vinnige toename in mense gelei nie. Dit lyk of die voordele deur verskeie faktore nadelig beïnvloed is, hoofsaaklik siektes en oorlogvoering.
Antieke mikrobiese genome het gewys voorlopers van Salmonella enterica-stamme wat in mense posgevat het, het 5 500 jaar gelede al landbou-veeboere dwarsdeur Wes-Eurasië besmet; dit verskaf molekulêre bewyse vir die hipotese dat die neolitiseringsproses die opkoms van menslike siektes vergemaklik het. In ooreenstemming met ’n proses van natuurlike seleksie het die mense wat die groot soogdiere eerste gedomestiseer het, vinning ’n immuniteit teen die siektes opgebou omdat die individue in elke gemeenskap met ’n beter immuniteit ’n groter kans gehad het om te oorleef. In hulle sowat 10 000 jaar van gedeelde omgewings met diere het Eurasiërs en Afrikane meer bestand geraak teen dié siektes, in vergelyking met die inheemse bevolkings van ander wêreldstreke. Die bevolkings van die meeste eilande in die Karibiese See en verskeie eilande in die Stille Oseaan is heeltemal deur siektes uitgewis. Sowat 90% van baie bevolkings in die Amerikas is deur Europese en Afrika-siektes uitgewis voor aangetekende kontak met Europese ontdekkingsreisigers en kolonialiste.