Luister ons dus na die Skrif waar dit handel oor die geboorte van Christus, gaan dit nooit om ’n opdrag om die verjaarsdag van Jesus te vier nie. In plaas van die DATUM te vier, gaan dit veel eerder om die DOEL van sy geboorte.
Dit was op die bepaalde tyd. Die volheid van die tyd. Presies soos God dit in sy ewige Raad bestem het. Dit was vervulling van eeue-oue beloftes.
Hy is gebore onder die wet. Hy sou die wet in ons plek gehoorsaam en ook in ons plek die straf van die wet kom dra.
So is dit ook met die Seun van die mens: Hy het nie gekom om gedien te word nie maar om te dien en sy lewe te gee as losprys vir baie mense."
Die Skrif plaas dus die klem geheel en al op die vernedering van die Seun en op die vrug van sy offerande.
Maar nou, Hy het gekom en ons losgekoop met sy bloed. En die doel is die verandering van ons status:
Die dure prys wat die Vader betaal het was die gee van sy geliefde Seun. Die prys van die Seun was sy eie bloed, sy dood. Maar, daardeur het God ons as sy kinders aangeneem.
Volg ons eintlik maar net die tradisies wat uit die heidendom kom, en vier ons ’n oppervlakkige wêreldfesie (en is ons dus maar nog net kinders van die wêreld.. of kinders van die wind?)
Sal ons wegbreek van die wêreldse sentimentaliteite, van Krismis en JingleBels,... en die klem plaas op ons kindskap en die nuwe lewe? Sal ons wegbreek van ons wêreldse denke en ons eie wettiese geloof, en eerder jubel oor die vrymaking wat Christus gebring het? Sal ons jubel oor die feit dat God sy Gees in ons harte uitgestuur het, en ons laat lei deur sy Gees?
Want hierdie nuwe gees is nie van die wêreld nie. Nee, ons staan in ’n nuwe verhouding waarin God ons Vader is en Hy ons sy kinders noem.
Laat ons die stryd tussen hemel en hel (wat Christus aangeknoop het met sy koms - geboorte én dood én opstanding) saam stry, soos kinders wat weet dat ons die oorwinning in Christus het – anders as die wêreld, nuwe mense, nuwe gees. Kinders van God!
Laat ons besef Jesus is die lig van die wêreld, en ons kan as sy kinders ons lig laat skyn, eerder as die kersliggies wat die tydelike en oppervlakkige wêreld bied.
"ek is saam met Christus gekruisig, en nou is dit nie meer ek wat lewe nie, maar Christus wat in my lewe. Die lewe wat ek nou nog hier lewe, leef ek in die geloof in die Seun van God wat sy liefde vir my bewys het deur sy lewe vir my af te lê."