Die verhouding tussen LITERATUUR en werklikheid is 'n belangrike topos in die LITERATUURWETENSKAP. Dit staan nie alleen sentraal in die diskussie rondom die ontologiese status van die literêre werk nie, maar speel ook 'n belangrike rol in die markering van (opponerende) literêre SISTEME soos bv. die ROMANTIEK en die REALISME.
Terwyl die creatio-idee met sy klem op nuutskepping sentraal staan in strominge/sisteme/periodes soos bv. die Romantiek, vorm MIMESIS met die klem op nabootsing en dokumentering die kernbestanddeel van bv. die KLASSISISME, Realisme en NATURALISME. 'n Radikale polarisering van hierdie begrippe berus eintlik op 'n foutiewe siening van die literêre skeppingsproses: daar is geen herskepping moontlik sonder 'n (implisiete) verwysing na die empiriese werklikheid en sy samehange en hiërargieë nie. Net so min kan nabootsing geskied sonder 'n mate van kreatiewe herskepping (seleksie en kombinasie).
So 'n werk se betekenis is nie beslote in die teks self nie, maar die betekenis word as 't ware geskep deur die interaksie van die teks en sy lesers. Die epiteton "dit het gebeur" word derhalwe feitlik latent gehou.
Ander wat daarvan oortuig is dat geskiedenis die werklike wêreld naboots of kopieer, sal die teks van 'n historiese roman gelykstel met wat hulle beskou as "werklike geskiedenis".