Die storms wat nou by die SAUK woed, wys hoe kwesbaar die openbare media vir politieke oorname is. Staatskaping kan tog nie slaag as die staatsmedia nie gekaap word nie. Maar die huidige stryd om beheer van die SAUK kom al ŉ lang pad. Die Grondwet voorsien ŉ uitsaaidiens wat in die openbare belang optree, geskoei op die lees van die Britse BBC. Daarom het die Uitsaaiwet van 1999 vereis dat die SAUK as amptelike uitsaaier onafhanklik van die regering moet optree.
Van die ander bepalings in die wysigingswet lui dat die president die SAUK-raad aanstel op advies van die minister, en dat die president die raad kan ontbind of raadslede ontslaan op aanbeveling van ŉ driepersoonkomitee wat deur homself aangestel kan word. Die ANC voel duidelik dat stewige beheer oor die SAUK nodig is vir sy beheer van die land. Daarom kan die swaar hand van Luthuli-huis duidelik gesien word in die besluite van die parlementêre portefeuljekomitee vir kommunikasie, soos met die aanstelling van die SAUK-raad.
Die DA se woordvoerder oor kommunikasie, Gavin Davis, het dit as ŉ “vyandige oorname” van die korporasie bestempel, en gewaarsku dat dit die grootste bedreiging vir die SAUK se onafhanklikheid is sedert 1994.
Die OB se bevinding dat Motsoeneng nie geskik is vir sy pos nie, is deur die owerhede geïgnoreer. Die Suid-Afrikaanse Media-instituut voer aan dat die ANC reeds sedert 2003 pogings aanwend om die openbare media te gebruik om die ANC te bevorder. Dit is veral arm Suid-Afrikaners, tradisioneel grootliks ANC-ondersteuners, wat kwesbaar is omdat hulle van die gratis SAUK vir inligting afhanklik is. ŉ ANC-besprekingsdokument oor die nasionaal demokratiese rewolusie van 2015 waarsku teen die “neiging oor alle platforms van intellektuele en openbare diskoers om ‘Westerse waarhede’ kritiekloos te herhaal”.
Dankie Flip dat daar mense soos jy is wat ons uitwys op dinge wat werklik agter die skerms plaasvind.
Robert Mugabe het uitgetree, en die wêreld vier fees. Jacob Zuma nader die einde van sy termyn, en die wêreld vier fees. “Laat demokrasie heers!” word daar in die strate gedreunsing. Natuurlik moet ons ons verheug oor die nuus dat Mugabe geforseer is om uit te tree en moet ons ons verheug wanneer daardie tyd vir Jacob Zuma aanbreek, maar ons moet nie enige illusies hê oor die vooruitsigte vir demokrasie in Afrika nie…
Byvoorbeeld, indien die meerderheidsparty sou besluit dat vrouens van hul stemreg ontneem moet word, of dat die opposisieparty verban moet word, sou dit demokraties wees? Nee. Dit sou ’n meerderheidsbestel wees, nie demokrasie nie: ’n Verskil wat menigte demokraties-verkose Afrika-leiers oënskynlik nie verstaan nie.
En dít is die probleem met demokrasie: Dit maak nie voorsiening vir behoorlike beskerming teen vermomde diktators nie. Dit is hoekom George Orwell, die outeur van Animal Farm, geskryf het dat:
“’n Geslepe man het bekend geword, die mense het die mag in hul hande gehad, en hulle het ’n beduidende aandeel van hul mag aan hul gunsteling oorgedra; en die enigste gebruik wat hy van hierdie mag gemaak het, was om diegene wat dit aan hom gegee het in slawerny te dompel.”
Ons het, byvoorbeeld, gesien wat tydens demokratisering in Rwanda gebeur het. In 1994, onderwyl Nelson Mandela as die demokraties-verkose president van Suid-Afrika ingehuldig word, het die Hutu-meerderheid ’n rampspoedige volksmoord van stapel gestuur waartydens meer as 800 000 lede van die Tutsi-minderheid vermoor is. Vandag is dit alombekend dat die voorbereiding vir hierdie volksmoord in 1990 begin het en dat daar in verskeie vergaderings deur Hutu-leiers genoem is dat ’n volksmoord die enigste oplossing vir Rwanda se probleme sal wees.
Die punt is: Om elke keer wanneer ’n nuwe Afrika-leier ingelei word tot mag as gevolg van een of ander stemproses – of wanneer ’n korrupte persoon verwyder word – daarop aanspraak te maak dat dit ’n oorwinning vir demokrasie is, is kortsigtig en naïef. Soos in die geval met enigiets in die lewe, is dit nie die inset wat gemeet moet word nie, maar die uitkoms. ’n Verkiesing is ’n demokratiese inset; voorspoed moet die uitkoms wees.
Miskien sal ons eendag ’n beter vorm van regering as demokrasie ontdek, maar voor daardie tyd moet ons demokrasie aanslaan vir wat dit is. Die verwydering van Robert Mugabe is nie ’n oorwinning vir demokrasie nie: Dit is ’n bewys dat demokrasie misluk het.
Die Afrikamens word mi misverstaan. Die Afrikademokrasie beteken in wese dat as jy verloor het moet jy nie in opposisie gaan nie,dit is nou jou plig om toe tesien dat die verkose regering sy doelwitte bereik.
Demokrasie het in Afrika misluk agv die meerderheid se sosialistiese ideologie. Suid-Afrika stap presies dieselfde pad. Die rooi ligte het op alle terreine van die samelewing begin flikker onder Zupta. Onder Ramaphosa sal die Afrikaner moet herbesin oor die toekoms vir sy nageslagte in Suid-Afrika want die kanse is goed dat n leier van die Zupta faksie weer by Ramaphosa gaan oorvat en dan gaan die Afrikaner meer geteiken word as wat tans die geval is. Na Ramaphosa gaan swaarkry die Afrikaner se voorland word as hy nie nou herbesin oor sy toekoms. Dit is domastrant om al jou eiers in een mandtjie te hou met die rooi ligte wat flikker. Skrik wakker en ontgin ook buitelandse moontlikhede vir die Afrikaner se toekoms.
As ñ piesangplant in die Sahara, nie wil groei nie, kan jy nie sê die piesang het misluk nie. Die Sahara is nie geskik vir piesangs nie. Afrika is nie geskik vir die demokrasie nie. Die Afrikaan wil ñ opperhoof hê.