Aletté-Johanni blog: Hoofstuk 2 in die “Waarheid oor die Wincklers!” | SARIE
Aletté-Johanni blog: Hoofstuk 2 in die “Waarheid oor die Wincklers!”	deur SARIE.com-span
Lees Aletté se Hoofstuk 1 in die “Waardheid oor die Wincklers” HIER
39 weke… Al wéér 39 weke… Op 12 April 2012 het ek ook vir julle op hierdie dag geskryf. Ek het besef as ek nie dié hoofstuk, “Die Waarheid oor die Wincklers” klaarmaak nie, gaan julle dalk wag dat Reuben julle eendag self kan vertel van al die opwinding wat hy vanuit my buik gehad het. Intussen mag jul gedagtes dalk só op hol gaan dat ons binnekort die nuutste skinderblad se hoofstorie ’n run kan gee vir hulle geld. So eerder uit die mamma-mêrrie-perd se bek:
En nét daar is ons drome én ons droomhuis vir eers aan skerwe. Almal word laat weet, ons gaan eers bietjie bly, eers bietjie spaar en eers bietjie beter op papier lyk voordat ons wéér die ego-brekende proses by die bank aan die gang sit en weer probeer. Intussen word hierdie babatjie in my baarmoeder nie kleiner nie. Mamma berus maar in die wete dat ek hom saam met my bekende bekroonde dokter in die lewe sal bring – dié gedagte troos my darem ’n bietjie.
En daar aan die einde van November ry ek in die strate van Johannesburg rond en “Die groot trek weer Kaap toe” van Bok van Blerk blêr op die radio en ek weet dis my teken – soos Gideon van die Bybel se wolvliesie – ons moet gaan!
Die gedeelte wat die storie egter ’n klein bietjie meer ingewikkeld maak, is die feit dat ons laat in September gehoor het dat die hele gesin binne die volgende 6 maande (vanaf September) in die VSA móés wees om ons groenkaarte (waarvoor ons al 5 jaar wag) te aktiveer. Ons was op pad om saam met ’n ander tydskrif na Europa te toer, en Heinz was verder volgeboek vir Desember. Ek kon nie meer ná 20 Januarie vlieg nie en dit het ons dus gelaat met een klein venstertjie: 31 Desember 2013 – 18 Januarie 2014. Hierdie klein venstertjie het ons egter met nóg ’n kleiner venstertjie gelaat van 19 Januarie 2014 tot 24 Januarie 2014 om slaggereed te wees vir Pickfords se span om ons huis rot en kaal te dra vir “Die groot trek weer Kaap toe”.
Dit was op pad na hierdie working-holiday in die Kaap dat ons op die ingewing van die oomblik besluit dit is nie ’n goeie idee om die reis in een dag te probeer indruk nie. Ons besluit laataand om in beautiful Beaufort-Wes oor te slaap. Die volgende oggend was ons vroeg weer in die pad, maar ná ’n opwindende oggend saam met Barney kom die verkeer tot ’n halt. Net voor Laingsburg is daar ’n massiewe vragmotorongeluk (julle het daarvan in die nuus gelees) en die wrakke staan ’n hele brug vol – niemand kan verby nie. Twee-en-’n-half uur en twee-en-’n-half geïrriteerde kinders later is ons net te dankbaar om daar uit te kom en baie bekommerd oor die duisende busse, vragmotors en karre wat nog baie meer ure daar moes wag.
By Laingsburg aangekom, is die Wimpy ons beste vriend en die kinders nuttig ’n paar minute die bekende speelgoed. In die kleedkamer loop ek ’n goeie vriendin se sussie raak (wat ek darem al een keer vantevore ontmoet het) en ná ons “kamerverlaat-sessie” drink ons gou ietsie saam by die restaurant. Heinz, wat die kar vol diesel moes maak, kom doodsbleek by die Wimpy in. “Jy sal nie glo wat nou net gebeur het nie!” Nou, teen hierdie tyd is daar werklik bittermin dinge wat my nog kan skok, maar ek knik my kop in ’n negatiewe rigting. Die petrol-joggie het sy naam goed gestand gedoen en petrol in ons baie duidelik gemerkte dieselvoertuig gegooi. Dis nou nogals ’n beslommernis…
’n Paar oproepe en gesprekke met plaaslike dieselwerktuigkundiges later word daar bepaal dat ons bus met ’n dra-bed (of so iets) na Somerset-Wes vervoer moet word, want dáár is die naaste hulp. Die eienaar van die motorhawe is dierbaar genoeg om aan te bied om Heinz persoonlik daarheen te vat met die kar (of eerder vooruit) en dit laat my en die kinders in die middel van nêrens.
As ons natuurlik nóú terugkyk, sien ons die hand van die Here in als, maar op daardie tydstip in 38° C is niks sulke dinge snaaks nie. My vriendin se sus en ma bied aan om my en die seuntjies by Bettysbaai af te laai aangesien hulle op pad is na Kleinmond, wat reg langsaan is. My man dring daarop aan dat ons saamgaan en daar is ons 3 grootmense (waarvan een groot pens) en 4 kinders in ’n 5-sitplekkar. Die verskriklike vriendelike vreemdelinge maak die rit so gerieflik as moontlik vir hierdie mamma met twee (drie) apies op haar skoot en met groot dankbaarheid word ek 3,5 uur later by ons bestemming besorg. Heinz kom minder as ’n uur later moeg en warm ook daar aan.