ŉ Algoeie en alwyse God het ŉ goeie rede vir waarom hy bepaalde euwels en lyding in die lewe toelaat al is dit nie binne my of enige ander mens se vermoë om die volle prentjie vir God se redes te begryp nie.
Dis egter belangrik om raak te sien dat die plek waar God afwesig is en die tyd wanneer hy daar afwesig gaan wees, nie sommer enige plek en tyd is nie. Die konteks van hierdie gedeelte is dat die kondisies waaronder die hel gebeur, wat ook al die presiese aard daarvan mag wees, baie spesifiek met die hiernamaals verband hou. In hierdie spesifieke gedeelte (veral vers 7) word die hel met die terugkeer van Christus, by die finale oordeel, geassosieer.
Die feit is dat daar te midde van die lewe se grootste euwels en aakligste lyding, ŉ onderliggende realiteit is wat opsigself baie goed is. Hierdie realiteit bevat soveel van die goeie en dit hou soveel potensiaal in vir die goeie wat deur die regte gesindheid en perspektief ontsluit kan word, dat dit eenvoudig nie geregverdig is om ons bestaan op aarde as die ‘hel’ te beskryf nie.
Die gevolgtrekking van hierdie kritiek is dus dat daar geen besondere rede is om positief te antwoord op die sleutelvrae oor of dit regtig “nodig is om te aanvaar dat die mens tans in die hel is” of oor of dit regtig “die enigste manier is waarop ’n mens tans sin kan maak van die euwel in hierdie bestaan terwyl jy aan ’n liefdevolle en goeie God (wil) glo” nie.