Kaart van Europa aan die einde van 1916 - Inligting - 2022
Eerste Wêreldoorlog: einde 1916
Kaart van Europa aan die einde van 1916. Bulgarye is vinnig deur die sentrale moondhede verower.
Militêre geskiedenis van Italië tydens die Eerste Wêreldoorlog
Hierdie artikel handel oor Italiaanse militêre operasies in die Eerste Wêreldoorlog.
Hoewel hy lid was van die Triple Alliance, het Italië hom nie aangesluit by die sentrale moondhede-Duitsland en Oostenryk-Hongarye-toe die oorlog op 28 Julie 1914 begin het nie. Trouens, die twee lande het die offensief aangepak terwyl die Triple Alliance veronderstel was om 'n verdedigende alliansie. Boonop het die Triple Alliance erken dat beide Italië en Oostenryk-Hongarye belangstel in die Balkan en dat hulle mekaar moet raadpleeg voordat hulle die status quo verander en om vergoeding te verleen vir enige voordeel in daardie gebied: Oostenryk-Hongarye het Duitsland wel geraadpleeg, maar nie voorheen met Italië nie stel die ultimatum aan Serwië en weier enige vergoeding voor die einde van die oorlog.
Byna 'n jaar na die aanvang van die oorlog, na geheime parallelle onderhandelinge met beide kante (met die geallieerdes waarin Italië onderhandel het vir grondgebied as hulle sou wen, en met die sentrale moondhede om grondgebied te verkry indien neutraal), het Italië die oorlog aan die kant van die geallieerde moondhede betree. . Italië het langs die noordelike grens teen Oostenryk-Hongarye begin veg, insluitend hoog in die nou-Italiaanse Alpe met baie koue winters en langs die Isonzo-rivier. Die Italiaanse weermag het herhaaldelik aangeval en, ondanks die oorwinning van 'n meerderheid van die gevegte, groot verliese gely en min vordering gemaak aangesien die bergagtige terrein die verdediger bevoordeel het. Italië is toe gedwing om in 1917 terug te trek deur 'n Duits-Oostenrykse teenoffensief in die Slag van Caporetto nadat Rusland die oorlog verlaat het, sodat die Sentrale Magte versterkings na die Italiaanse Front vanaf die Oosfront kon skuif.
Die offensief van die sentrale magte is deur Italië gestaak tydens die Slag van Monte Grappa in November 1917 en die Slag van die Piave -rivier in Mei 1918. Italië het deelgeneem aan die Tweede Slag van die Marne en die daaropvolgende honderddae -offensief aan die Westelike Front . Op 24 Oktober 1918 het die Italianers, ondanks hul minderheid, die Oostenrykse lyn in Vittorio Veneto oortree en die ineenstorting van die eeue oue Habsburgse ryk veroorsaak. Italië het die gebied wat verlore is ná die gevegte in Caporetto in November die vorige jaar herstel en na Trento en Suid -Tirol verhuis. Die geveg het op 4 November 1918 geëindig. Italiaanse weermag was ook betrokke by die Afrika -teater, die Balkan -teater, die Midde -Oosterse teater en het daarna aan die besetting van Konstantinopel deelgeneem. Aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog is Italië erken saam met Brittanje, Frankryk en Japan met 'n vaste setel in die uitvoerende raad van die Volkebond.
Roy Pryce het die bitter ervaring opgesom:
Die regering se hoop was dat die oorlog die hoogtepunt sou wees van Italië se stryd om nasionale onafhanklikheid. Haar nuwe bondgenote beloof haar die 'natuurlike grense' wat sy so lank gesoek het-die Trentino en Trieste-en nog iets. Aan die einde van die vyandelikhede het sy haar gebied inderdaad uitgebrei, maar sy was ontevrede met haar beloning vir drie en 'n half jaar se bittere oorlogvoering, nadat sy 'n halfmiljoen van haar edelste jeug verloor het, met haar ekonomie verarm en intern verdeeldheid bitterder as ooit. Hierdie twis kon nie binne die raamwerk van die ou parlementêre regime opgelos word nie. Die oorlog wat die hoogtepunt van die Risorgimento sou wees, het die fascistiese diktatuur veroorsaak. Iets het iewers skeefgeloop. 
Tydlyn van die Eerste Wêreldoorlog
Die Eerste Wêreldoorlog van 1914–1918 was die bloedigste konflik in die geskiedenis van Kanadese en het meer as 60 000 Kanadese se lewens geëis. Dit het romantiese opvattings oor oorlog uitgewis, slagting op groot skaal ingestel en 'n vrees vir buitelandse militêre betrokkenheid ingebring wat tot die Tweede Wêreldoorlog sou duur.
Franz Ferdinand vermoor
Die Serviese nasionalis, Gavrilo Princip, vermoor die Oostenryk-Hongaarse aartshertog Franz Ferdinand en sy vrou, Sophie, in Sarajevo, en begin 'n reeks gebeure wat tot die Eerste Wêreldoorlog gelei het.
Kanada en Newfoundland betree die Eerste Wêreldoorlog
Nadat die ultimatum van Brittanje aan Duitsland om sy weermag uit België te onttrek om middernag op die derde verstryk, verklaar die Britse regering die volgende dag oorlog teen Duitsland. As heerskappy van die Britse Ryk is Kanada en Newfoundland ook in oorlog.
McBride koop duikbote
Omdat hy geweet het dat die oorlog op die punt staan ​​om uit te breek en vrees vir die aanval deur Duitse oorlogskepe, het premier Richard McBride gemagtig om $ 1,1 miljoen te bestee vir 2 duikbote wat in Seattle vir die Chileense vloot gebou is.
Eerste interneringskamp vir "Enemy Aliens"
Die eerste interneringskamp vir 'vyandige vreemdelinge', wat beteken dat mense in Kanada gebore is wat in vyandelike lande gebore is, het in Fort Henry, ON, geopen. Die geïnterneerdes was mense van Oekraïense afkoms (wat die meerderheid geïnterneerdes uitmaak), sowel as mense van Duitse, Turkse, Oostenryk-Hongaarse en Bulgaarse afkoms.
Eerste Kanadese kontingent
Die eerste Kanadese kontingent het van Québec City na Engeland gevaar. Dit was die grootste konvooi wat ooit die Atlantiese Oseaan oorgesteek het, en bestaan ​​uit meer as 31,000 troepe aan boord van 31 seevaartuie wat deur Royal Navy -oorlogskepe begelei is. Die seil in hierdie konvooi was ook 'n kontingent van die Britse heerskappy van Newfoundland, wat destyds nog apart van Kanada was.
Prinses Patricia is in aksie
Prinses Patricia se Kanadese Ligte Infanterie het tydens die Eerste Wêreldoorlog in Frankryk in aksie getree.
1ste Kanadese afdeling arriveer
Die eerste Kanadese afdeling het uit Engeland in Frankryk aangekom en na België gegaan.
Suffragist Nellie McClung het die wetgewer in Alberta 'n versoekskrif voorgelê waarin geëis word dat vroue stemreg kry. Die reg is verleen tydens munisipale verkiesings 2 maande later.
Duitse soldate stel giftige chloorgas vry teen die Kanadese linies tydens die tweede slag van Ieper in België, ondanks enige teenkanting teen die gebruik daarvan van beide kante. Soldate wat die gas inasem, se longe word pynlik gebrand en baie verstik weens die ophoping van vloeistof.
"In Flanders Fields" saamgestel
John McCrae van Guelph, ON, het die beroemde gedig "In Flanders Fields" geskryf. Dit is in 20 minute by Ieper opgestel en die eerste keer in Desember 1915 in die Engelse tydskrif gepubliseer Pons.
Prinses Patricia se Kanadese Ligte Infanterie het die suidelike skouer van die inbreuk oor Frezenbergrif gehou.
Die Slag van Festubert was die tweede groot betrokkenheid wat Kanadese troepe in die Eerste Wêreldoorlog beveg het. Die Eerste Kanadese afdeling was van 15 tot 25 Mei 1915 deel van 'n wyer Britse offensief teen Duitse linies naby die dorp Festubert, Frankryk.
Eerste Kanadese lugoorwinning
Kaptein M.M. Bell-Irving, van No.1 Squadron, Royal Flying Corps, het die eerste lugoorwinning deur 'n Kanadese behaal toe hy 'n Duitse vliegtuig neergeskiet het.
Turnbull Invents Variable Pitch
Wallace Turnbull van Saint John het die eerste werkingsmodel van die propeller met veranderlike toonhoogte gebou, 'n belangrike ontwikkeling in die lugvaart. 'N Tweede ontwerp is in 1927 op Camp Borden getoets.
Manitoba was die eerste provinsie in Kanada wat vroue stemreg verleen het en provinsiale politieke amp beklee.
Anti-Duitse oproer in Calgary
Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het 'n oproerige skare verskeie ondernemings in Duitsland in Calgary, Alberta, vernietig. Op dieselfde dag het die stadsraad van Calgary besluit om alle werknemers wat in lande gebore is, in stryd met Kanada te ontslaan.
Die Slag van Verdun het begin. Dit was die langste en een van die bloedigste gevegte van die Eerste Wêreldoorlog. Dit eindig in Desember 1916 nadat 328 500 Franse en 348 000 Duitsers in aksie gesterf het.
Saskatchewan -vroue kan stem
Saskatchewan -vroue het stemreg en provinsiale amp verwerf.
Troepe van die 2de Kanadese afdeling het aan die Slag van St Eloi, België, deelgeneem.
Vroue in Alberta het stemreg en provinsiale amp beklee.
Mont Sorrel aan die Ieper Salient is gevang deur Duitse magte uit die 3de afdeling van die Canadian Corps. Kommandant-generaal-majoor M.S. Mercer is dood en brigadier-generaal V.A.S. Williams is gevange geneem.
Newfoundland-troepe het Beaumont-Hamel in Frankryk op die eerste dag van die Slag van die Somme ingeneem.
Kanadese neem Courcelette
Die 22ste bataljon van Québec, die 25ste van Nova Scotia en die 26ste van New Brunswick het Courcelette gevange geneem en 1000 gevangenes oorgeneem.
Tydens die Somme -veldtog het die 4de Kanadese Divisie die belangrikste Duitse verdedigingsposisie, die Regina Trench, ingeneem.
Die inkomstebelastingwet het die eerste inkomstebelasting in Kanada bekendgestel.
Vroue van British Columbia (behalwe Asiatiese en inheemse vroue) het stemreg en provinsiale amp beklee.
Op Paasmaandag het vier Kanadese afdelings en een Britse brigade Vimy Ridge, naby Arras, Frankryk gevange geneem met 'n verlies van 3578 vermoor en 7000 gewondes. Dit was 'n briljante oorwinning vir die Kanadese, wat 'n nuwe nasionale bewustheid aangevoel het.
Vroue stem in Ontario
Vroue het die stemreg en die openbare amp in Ontario verleen.
Collishaw ontvang Croix de Guerre
Na 'n lugverbintenis het R. Collishaw het verskeie Duitsers ontduik en per ongeluk op 'n Duitse basis geland. Hy het vinnig opgestyg en daarin geslaag om op 'n Franse vliegveld naby Verdun te land. Die Franse was so beïndruk met sy prestasie dat hulle hom die Croix de Guerre toegeken het.
Borden kondig diensplig aan
Sir Robert Borden het sy besluit in die parlement aangekondig om diensplig toe te pas. Die oplegging van diensplig op onwillige Franse Kanadese was 'n mislukking en het die land bitterlik langs Frans-Engelse lyne verdeel.
Billy Bishop's Dawn Attack
Die vlieënde aas William Avery ("Billy") Bishop het berig dat hy met dagbreek op 'n Duitse vliegveld inval en drie vyandelike vliegtuie neergeskiet het. Hy sou 'n Victoria Cross verdien vir sy optrede, ondanks beduidende twis oor die akkuraatheid van sy rekening.
Louise McKinney en Roberta MacAdams was die eerste vroue in Kanada wat tot 'n provinsiale wetgewer in Alberta verkies is.
Helen Gregory MacGill is aangestel as die eerste vroulike regter in British Columbia.
Die aanval op Hill 70 was die eerste groot aksie wat die Kanadese Korps onder 'n Kanadese bevelvoerder, luitenant-generaal Sir Arthur Currie, uitgevoer het. Dit was suksesvol en die Kanadese het 'n Duitse teenaanval teëgestaan.
Die Wet op Militêre Diens is aanvaar, wat die meeste manlike Britse onderdane tot 45 jaar aanspreeklik maak vir aktiewe militêre diens (diensplig).
Die parlement het die oorlogsverkiesingswet goedgekeur. Die federale stemming is uitgebrei na vroue in die gewapende magte en na vroulike familielede van militêre mans, terwyl die burgers van 'vyandige uitheemse' geboorte die regte ontneem.
Premier Robert Borden kondig die vorming van 'n unieregering aan wat bestaan ​​uit 12 konserwatiewes, 9 liberale of onafhanklikes en een arbeidsverteenwoordiger.
Die Kanadese korps het op modderige terrein aangeval tydens die bloedige Passchendaele -offensief in België. Op 7 November, nadat meer as 15 000 dood en gewond gely het, het die Kanadese Passchendaele beslag gelê.
Ontvangers van Passchendaele Victoria Cross
Optrede deur korporaal Colin Barron van die 3de bataljon en privaat James Robertson van die 27ste bataljon, CEF in die Slag van Passchendaele, het aan hulle die Victoria Cross gebied.
Strachan verdien Victoria Cross
Optrede deur luitenant Harcus Strachan van die Fort Garry Horse, C.E.F. in Masnieres, Frankryk, het hom die Victoria -kruis besorg.
By Halifax stuur die Franse ammunisie Mont Blanc het met die Belgiese hulpskip gebots Imo. Die gevolglike ontploffing, die grootste voor die koms van die atoombom, het meer as 1 600 mense dood en 9 000 beseer in Kanada se ergste ramp.
Mary Ellen Smith was die eerste vrou wat tot die BC -wetgewer verkies is, dit was die eerste verkiesing waarin vroue in BC kon stem.
Kanadese kunstenaars F.H. Varley, Maurice Cullen en ander is na Engeland gestuur om vir die Department of Canadian War Records te skilder.
Onluste teen diensplig het in Quebec City begin.
Die Kanadese vlieënier Roy Brown word toegeskryf aan die berugte "Rooi Baron", Manfred von Richthofen, naby Amiens. Deur 'n ander verslag is hy deur 'n grondvuur neergevel.
Nova Scotia -vroue kry stem
Vroue van Nova Scotia het stemreg en provinsiale amp beklee.
Kanadese troepe het deur die Duitse verdediging gevorder tydens die Slag van Amiens. Alhoewel dit minder bekend was as die Slag van Vimy Ridge, was Amiens 'n groot oorwinning. Die aanval is later beskou as die suksesvolste gevegsdag van die Geallieerdes aan die Westelike Front, en die aanval het verskeie militêre taktieke gekombineer. Die infanterie het agter 'n artillerieversperring gekom en is ondersteun deur tenks, kavallerie en vliegtuie. Amiens het drie maande later die einde van die oorlog bespoedig.
Slag van die Hindenburg -lyn
Die Canadian Corps het die noordelike skarnier van die Hindenburg -lyn in Frankryk oopgebreek.
Peck bekroon met Victoria Cross
Luitenant-kolonel Cyrus Peck, wat parlementslid was in die Prince Rupert-gebied terwyl hy in die weermag diens gedoen het, is met die Victoria-kruis bekroon omdat hy 'n aanval onder leiding van intense vyand by die Drocourt-Quéant-lyn gelei het.
Kanadese vang Cambrai vas
Kanadese troepe het Cambrai, Frankryk, ingeneem.
Cairns verdien Victoria Cross
Optrede deur sersant Hugh Cairns van die 46ste bataljon, C. E. F. op Valenciennes, besorg hom die Victoria Cross (postuum).
Die wapenstilstand met Duitsland het die Eerste Wêreldoorlog beëindig. Altesaam 628 562 Kanadese het in die Kanadese weermag gedien, waaronder 424 589 wat oorsee gegaan het, 60 661 is dood.
Verdrag van Versailles onderteken
Die Verdrag van Versailles, die vredesooreenkoms wat Duitsland ná die Eerste Wêreldoorlog opgelê is, is naby die Franse hoofstad Versailles onderteken. Dit het op 10 Januarie in werking getree.
Verdrag van Versailles in werking
Die Verdrag van Versailles wat die Eerste Wêreldoorlog beëindig het, het in werking getree. Dit stig die Volkebond, 'n organisasie vir internasionale samewerking, met Kanada as stigterslid.
Duitsland het ingestem tot streng voorwaardes.
Die taak wat op die Duitse diplomate wag, lê swaar op hulle. �r was die vrees vir nasionale skande, " verduidelik Nicholas Best, skrywer van die boek uit 2008 Die grootste dag in die geskiedenis. Wie ook al 'n wapenoplegging voorstel, sal vir die res van sy lewe deur militaristiese Duitsers gehaat word. " Matthias Erzberger, die politikus wat teësinnig ingestem het om die Duitse afvaardiging te lei, sou eers drie jaar later vermoor word. deur Duitse ultra-nasionalistiese ekstremiste.
Daar was nie veel onderhandel nie. Toe die Duitsers vra of hy 'n geallieerde aanbod het, het Foch geantwoord: 'Ek het geen voorstelle om te doen nie.' Die Franse generaal Maxime Weygand lees toe die bepalings waarop die Geallieerdes besluit het, aan die Duitsers voor.
Volgens die verslag van Lowry het die Duitsers ontsteld geraak toe hulle hoor dat hulle sal moet ontwapen, uit vrees dat hulle nie hul wankelende regering kan verdedig teen kommunistiese revolusionêre nie. Maar hulle het min krag gehad.
Generaal Weygand, admiraal Wemyss en Marshall Foch nadat hulle die wapenstilstand met Duitsland onderteken het om die einde van die Eerste Wêreldoorlog te merk
Universele geskiedenisargief/UIG/Getty Images
In die vroeë oggendure van 11 November het Erzberger en Foch vergader vir die laaste onderhandelinge. Volgens Lowry het die Duitse gesant sy bes probeer om Foch te oorreed om die ooreenkoms minder ernstig te maak. Foch het 'n paar klein veranderinge aangebring, waaronder die Duitsers 'n paar van hul wapens laat hou. Uiteindelik, net voor dagbreek, is die ooreenkoms onderteken.
Die Duitsers het ingestem om hul troepe binne 15 dae uit Frankryk, België en Luxemburg te trek, of om die risiko te word om gevangenes van die Geallieerdes te word. Hulle moes hul arsenaal omskep, insluitend 5 000 artilleriestukke, 25 000 masjiengewere en 1 700 vliegtuie, saam met 5 000 spoorweglokomotiewe, 5 000 vragmotors en 150 000 waens. Duitsland moes ook die bestrede gebied Elsas-Lotharingen prysgee. En hulle het ingestem tot die verontwaardiging van die geallieerde magte wat die Duitse gebied langs die Ryn beset het, waar hulle tot 1930 sou bly.
Die bondgenote sou Duitsland nie beter terme gegee het nie, omdat hulle gevoel het dat hulle Duitsland moet verslaan en dat Duitsland nie toegelaat kan word om daarmee weg te kom nie, het Cuthbertson gesê. Daar is ook 'n gevoel dat 'n wapenstilstand moet verseker dat die vyand nie sterk genoeg is om binnekort weer met die oorlog te begin nie. "
Ek het ook probeer om die menslike dimensie van die oorlogservaring te ondersoek. Die kern van die verhaal is die persoonlike ervarings van individuele mense, vasgevang in rampspoedige gebeurtenisse wat nie net die wêreld verander het nie, maar dit ook beïnvloed en verander het op 'n manier waarop ons soms net kan raai.
Dit is een van die voordele van die militêre geskiedenis dat leërs oor die algemeen baie goeie rekords hou, maar dit is dikwels beperk tot die soldate self. Die gevalle mense is in baie gevalle sorgvuldig opgeteken, veral in die versorgde oorlogsgrafte en gedenktekens van die groot strydmagte.
Dit is miskien soos dit hoort, maar die konsentrasie op aktiewe vegters wat so baie verkennings van die oorlog kenmerk, dien ook om die aandag af te buig van die skaduryke massas nie -bestryders, sonder wie die leërs eenvoudig nie kon funksioneer nie.
Baie (hoewel beslis nie almal nie) van hierdie mans en vroue was baie huiwerig om deel te neem aan die konflik, maar ons moet hulle in enige omvattende verkenning van die oorlog insluit. Onder hulle was groot getalle wat duisende kilometers na die gevegsgebied gedra het, van Indië, Afrika en Oos -Asië, byvoorbeeld, tot by die Westelike Front. Ook hulle verdien hul geskiedenis.
'N Laaste tema van my studie, byna onvermydelik noudat ons die eeufees van die konflik vier, is die "herinnering" aan die oorlog.
Oor die hele wêreld is daar monumente om ons aan die oorlog te herinner. Baie hiervan is staatsgedenktekens - soos die grafte van Unknown Warriors wat huis toe gebring is om al hul gevalle kamerade te verteenwoordig - wat daarop gemik is om die rituele van herdenking in 'n openbare en nasionale vertelling van toewyding en diens in te sluit.
Sommige is afgeleë en word nie veel versorg of besoek nie, soos die monument van Noord -Rhodesië by die Victoria -waterval in Zambië, of die Habsburgse begraafplase agter die ou Isonzo -front in Slowenië.
En sommige is miskien nog nie gebou nie, en mag ook nooit wees nie, want daar is baie honderde en duisende slagoffers van die Groot Oorlog - mans, vroue en kinders - wat glad nie 'n gedenkteken het nie.
Dit is 'n weergawe van 'n referaat wat later vandeesmaand tydens The First World War: Local, Global and Imperial Perspectives aan die Universiteit van Newcastle aangebied sal word. Besonderhede hier.
Wat het die Spaanse griep veroorsaak?
Dit is onbekend presies waar die spesifieke griepstam vandaan kom wat die pandemie veroorsaak het, maar die griep van 1918 is die eerste keer in Europa, Amerika en gebiede in Asië waargeneem voordat dit binne enkele maande na byna elke ander deel van die planeet versprei het.
Ondanks die feit dat die griep van 1918 nie op een plek geïsoleer was nie, het dit wêreldwyd bekend geword as die Spaanse griep, aangesien Spanje swaar getref is deur die siekte en nie onderhewig was aan die onderbrekings in die oorlog in ander Europese lande nie. (Selfs Spanje en die koning, Alfonso XIII, het na berig word griep opgedoen.)
Een ongewone aspek van die griep van 1918 was dat dit baie voorheen gesonde jongmense getref het wat gewoonlik weerstandig was teen hierdie tipe aansteeklike siektes, insluitend 'n aantal soldate uit die Eerste Wêreldoorlog.
In werklikheid sterf meer Amerikaanse soldate aan die griep van 1918 as wat tydens die oorlog tydens die geveg dood is. Veertig persent van die Amerikaanse vloot is met die griep getref, terwyl 36 persent van die weermag siek geword het, en troepe wat oor die hele wêreld beweeg het met vol skepe en treine wat gehelp het om die moordenaarsvirus te versprei.
Alhoewel die dodetal wat aan die Spaanse griep toegeskryf word, op wêreldwyd na raming op 20 miljoen tot 50 miljoen slagoffers geskat word, is ander skattings tot 100 miljoen slagoffers en ongeveer 3 persent van die wêreld se bevolking. weet as gevolg van 'n gebrek aan mediese rekord op baie plekke.
Wat egter bekend is, is dat min plekke immuun was vir die griep van 1918 in Amerika, en dat die slagoffers wissel van inwoners van groot stede tot dié van afgeleë Alaskaanse gemeenskappe. Volgens berigte het selfs president Woodrow Wilson vroeg in 1919 die griep opgedoen terwyl hy onderhandel het oor die Verdrag van Versailles, wat die Eerste Wêreldoorlog beëindig het.
1916 Die Eerste Wêreldoorlog in foto's
1916, die derde jaar van die Groot Oorlog, sou die eerste keer dat diensplig in Brittanje ingevoer word om te voldoen aan die onversadigbare vraag na mans aan die front. Dit was net so goed, want in die lente het die Duitse offensief by Verdun en die Britse teenaanval begin, maar geen van die partye het noemenswaardige winste behaal nie. Op 1 Julie beleef die Geallieerdes die bloedigste dag van die oorlog aan die begin van die Somme -veldtog met ongeveer 60 000 mans wat op 'n enkele dag dood is. Die Britse Mark 1 -tenk het ook sy gevegsdebuut by die Somme gemaak, wat 'n nuwe era van gemeganiseerde oorlogvoering ingelui het. 1916 was ook die jaar van die Slag van Jutland, wat die grootste maritieme ontmoeting van die oorlog was, maar het 'n onoortuigende uitkoms tot gevolg gehad met albei kante wat baie skepe verloor het. Kort daarna is Lord Kitchener dood toe HMS Hampshire 'n myn tref. Kitchener het die ikoniese figuur van die Eerste Wêreldoorlog geword, wat op talle werfplakkate verskyn het. Aan die Oosfront het die Russiese magte vorentoe gestoot om die Duitsers te trek om hul troepe van die Wesfront af weg te trek.
John Christopher en Campbell McCutcheon vertel die verhaal van 1916 in die oorlog met behulp van baie skaars en dikwels ongepubliseerde beelde, wat die volle verskrikking van die konflik, sowel as die impak daarvan op die alledaagse persoon, toon.
Die Amerikaanse toetrede tot die Eerste Wêreldoorlog kom op 6 April 1917, na 'n jaar lange poging van president Woodrow Wilson om die Verenigde State in die oorlog te kry. Afgesien van 'n Anglofiele element wat vroeë steun vir die Britte aangemoedig het, was die Amerikaanse opinie -gevoel vir neutraliteit veral sterk onder Ierse Amerikaners, Duits -Amerikaners en Skandinawiese Amerikaners,  sowel as onder kerkleiers en onder vroue in die algemeen. Aan die ander kant, selfs voor die Eerste Wêreldoorlog uitgebreek het, was die Amerikaanse mening negatief teenoor Duitsland as teenoor enige ander land in Europa.  Met verloop van tyd, veral na berigte oor gruweldade in 1914 in België en na die insinking van die passasierskip RMS Lusitania in 1915 het die Amerikaanse volk Duitsland toenemend as die aggressor beskou.
As Amerikaanse president was dit Wilson wat die belangrikste beleidsbesluite oor buitelandse sake geneem het: terwyl die land in vrede was, het die binnelandse ekonomie voortgegaan laissez faire Amerikaanse banke maak groot lenings aan Brittanje en Frankryk - fondse wat grootliks gebruik is om ammunisie, grondstowwe en voedsel van regoor die Atlantiese Oseaan te koop. Tot 1917 het Wilson minimale voorbereidings getref vir 'n landoorlog en die Amerikaanse weermag op 'n klein vredestyd gehou, ondanks toenemende eise om 'n groter paraatheid. Hy het egter die Amerikaanse vloot uitgebrei.
In 1917, met die Russiese rewolusie en wydverspreide ontnugtering oor die oorlog, en met Brittanje en Frankryk laag op krediet, blyk dit dat Duitsland die oorhand in Europa het,  terwyl die Ottomaanse Ryk vasgehou het aan sy besittings in die Midde -Ooste. In dieselfde jaar het Duitsland besluit om die onbeperkte duikbootoorlog te hervat teen 'n vaartuig wat Britse waters nader, en hierdie poging om Brittanje in oorgawe te honger, was gebalanseerd teen die wete dat dit die Verenigde State byna in die oorlog sou bring. Duitsland het ook 'n geheime aanbod gemaak om Mexiko te help om gebiede terug te kry wat verlore was in die Mexikaans -Amerikaanse oorlog in 'n gekodeerde telegram, bekend as die Zimmermann Telegram, wat deur Britse intelligensie onderskep is. Die publikasie van daardie mededeling het Amerikaners woedend gemaak net toe Duitse U-bote Amerikaanse handelskepe in die Noord-Atlantiese Oseaan begin sink het. Wilson vra toe vir die Kongres '' 'n oorlog om alle oorloë te beëindig '' wat 'die wêreld veilig vir demokrasie' sou maak, en die Kongres het gestem om oorlog teen Duitsland te verklaar op 6 April 1917.  Op 7 Desember 1917 verklaar die VSA oorlog teen Oostenryk-Hongarye.   Amerikaanse troepe het in 1918 in groot getalle aan die Wesfront begin aankom.
Nadat die oorlog in 1914 begin het, het die Verenigde State 'n beleid van neutraliteit afgekondig ondanks president Woodrow Wilson se antipatieë teen Duitsland.
Toe die Duitse U-boot U-20 sak die Britse voering Lusitania op 7 Mei 1915 met 128 Amerikaanse burgers aan boord, het Wilson geëis dat die Duitse aanvalle op passasierskepe beëindig word en gewaarsku dat die VSA nie onbeperkte duikbootoorlog sal duld nie, in stryd met "Amerikaanse regte" en "internasionale en verpligtinge."  Wilson se minister van buitelandse sake, William Jennings Bryan, het bedank en geglo dat die protes van die president teen die Duitse gebruik van U-boot-aanvalle in stryd was met Amerika se amptelike verbintenis tot neutraliteit. Aan die ander kant het Wilson onder druk gekom van oorlogsvarke onder leiding van die voormalige president Theodore Roosevelt, wat Duitse dade as "seerowery" veroordeel het,  en van Britse afvaardigings onder Cecil Spring Rice en sir Edward Gray.
Die Amerikaanse openbare mening het met verontwaardiging gereageer op die vermeende Duitse sabotasie van Black Tom in Jersey City, New Jersey op 30 Julie 1916, en op die ontploffing van Kingsland op 11 Januarie 1917 in die huidige Lyndhurst, New Jersey. 
Die belangrikste is dat teen die lente van 1917 president Wilson se amptelike verbintenis tot neutraliteit uiteindelik ontrafel het. Wilson het besef dat hy die oorlog moet betree om die vrede te vorm en sy visie vir 'n Volkebond by die Vredeskonferensie in Parys te implementeer. 
Die Amerikaanse openbare mening was verdeeld, met die meeste Amerikaners tot vroeg in 1917 grootliks van mening dat die Verenigde State uit die oorlog moet bly. Die mening verander geleidelik, deels in reaksie op die Duitse optrede in België en die Lusitania, deels omdat Duits -Amerikaners invloed verloor het, en deels in reaksie op Wilson se standpunt dat Amerika 'n rol moes speel om die wêreld veilig te maak vir demokrasie. 
In die breë publiek was daar weinig of geen steun vir die toetrede tot die oorlog aan die kant van Duitsland nie. Die oorgrote meerderheid Duitse Amerikaners, sowel as Skandinawiese Amerikaners, wou hê dat die Verenigde State neutraal sou bly, maar tydens die uitbreek van die oorlog het duisende Amerikaanse burgers probeer om by die Duitse weermag aan te meld.   Die Ierse Katolieke gemeenskap, gevestig in die groot stede en dikwels onder beheer van die Demokratiese Party -apparaat, was sterk vyandig daarteen om Brittanje op enige manier te help, veral na die Paasopstand van 1916 in Ierland.  Die meeste van die Protestantse kerkleiers in die Verenigde State, ongeag hul teologie, het voorkeur gegee aan pasifistiese oplossings waardeur die Verenigde State 'n vrede sou bewerkstellig.  Die meeste leiers van die vrouebeweging, gekenmerk deur Jane Addams, soek eweneens pasifistiese oplossings.  Die mees prominente teenstander van oorlog was die nyweraar Henry Ford, wat persoonlik 'n vredesskip na Europa gefinansier en gelei het om te probeer onderhandel tussen die strydlustiges, maar daar was geen onderhandelinge nie. 
Brittanje het aansienlike steun onder intellektuele en gesinne met 'n noue band met Brittanje.  Die mees prominente leier was Samuel Insull van Chicago, 'n toonaangewende nyweraar wat uit Engeland geëmigreer het. Insull befonds baie propaganda -pogings en finansier jong Amerikaners wat wou veg deur by die Kanadese weermag aan te sluit.  
Teen 1915 het Amerikaners baie meer aandag aan die oorlog gegee. Die sink van die Lusitania woedende veroordeling van Duitse brutaliteit ontlok.  Teen 1915 het 'n nuwe "paraatheids" -beweging in Oosterse stede ontstaan. Dit het aangevoer dat die Verenigde State onmiddellik sterk vloot- en landmagte moes opbou vir verdedigingsdoeleindes, 'n onuitgesproke aanname was dat Amerika vroeër of later sou veg. Die dryfkrag agter paraatheid was almal Republikeine, veral generaal Leonard Wood, oudpresident Theodore Roosevelt, en voormalige oorlogssekretarisse Elihu Root en Henry Stimson, en hulle het baie van die land se mees prominente bankiers, nyweraars, advokate en menigte van prominente gesinne aangewys. Daar het inderdaad 'n 'Atlantisistiese' buitelandse beleidsinstelling ontstaan, 'n groep invloedryke Amerikaners wat hoofsaaklik afkomstig is van prokureurs uit die hoër klas, bankiers, akademici en politici van die noordooste, wat toegewyd is aan 'n deel van die anglofiele internasionalisme. 
Die paraatheidsbeweging het wat politieke wetenskaplikes 'n 'realisme' filosofie van wêreldaangeleenthede noem-hulle het geglo dat ekonomiese krag en militêre spiere beslissender was as idealistiese kruistogte wat fokus op oorsake soos demokrasie en nasionale selfbeskikking. Hulle beklemtoon telkens die swak toestand van die nasionale verdediging en toon dat die Amerikaanse leër van 100,000 man, selfs aangevul deur die 112,000-sterk nasionale garde, in die getal van die Duitse weermag in 1915 op dieselfde manier as 20 een was. Groot-Brittanje en die Britse Ryk, Frankryk, Rusland, die Oostenryk-Hongaarse Ryk, Ottomaanse Ryk, Italië, Bulgarye, Roemenië, Serwië, België, Japan en Griekeland was almal groter en meer ervare as die Amerikaanse weermag. 
Hulle het 'n beroep op UMT of 'universele militêre diens' ingevolge waarvan die 600 000 mans wat jaarliks ​​18 jaar oud was, ses maande aan militêre opleiding moes deurbring en dan in reserwe -eenhede aangewys word. Die klein gereelde weermag sou hoofsaaklik 'n opleidingsagentskap wees. Die openbare mening was egter nie bereid om so ver te gaan nie. 
Beide die gewone weermag en die leiers van die paraatheid het 'n lae mening van die National Guard, wat volgens hom gepolitiseer, provinsiaal, swak gewapen, swak opgelei was, te geneig was tot idealistiese kruistogte (teenoor Spanje in 1898), en te min begrip het vir wêreldsake. Die National Guard, aan die ander kant, was veilig gewortel in staats- en plaaslike politiek, met verteenwoordiging uit 'n baie breë deursnit van die Amerikaanse politieke ekonomie. The Guard was een van die min instellings van die land wat (in sommige noordelike state) swart mans op gelyke voet met wit mans aanvaar het.
Demokrate reageer Edit
Die Demokratiese party beskou die paraatheidsbeweging as 'n bedreiging. Roosevelt, Root en Wood was voornemende Republikeinse presidentskandidate. Meer subtiel was die Demokrate gewortel in lokalisme wat die National Guard waardeer het, en die kiesers was in die eerste plek vyandig teenoor die rykes en magtiges. In samewerking met die demokrate wat die kongres beheer het, kon Wilson die paraatheidsmagte se kant toe trek. Weermag- en vlootleiers is gedwing om voor die kongres te getuig dat die weermag in 'n uitstekende toestand was.
In werklikheid was nóg die Amerikaanse weermag nóg die Amerikaanse vloot geskik vir oorlog ten opsigte van mannekrag, grootte, militêre hardeware of ervaring. Die vloot het goeie skepe gehad, maar Wilson het dit gebruik om Mexiko te bedreig, en die vloot se gereedheid het gely. Die spanne van die Texas en die New York, die twee nuutste en grootste slagskepe, het nog nooit 'n geweer afgevuur nie, en die moraal van die matrose was laag. Die lugmag van die weermag en die vloot was klein. Ondanks die vloed van nuwe wapensisteme wat tydens die oorlog in Europa onthul is, het die weermag maar min aandag gegee. Dit het byvoorbeeld geen navorsing gedoen oor slootoorlogvoering, gifgas of tenks nie, en was onbekend met die vinnige ontwikkeling van lugoorlogvoering. Die Demokrate in die Kongres het probeer om die militêre begroting in 1915 te besnoei. Die paraatheidsbeweging het in Mei 1915 die toename in woede oor die "Lusitania" uitgebuit en die Demokrate genoop om 'n paar verbeterings aan die militêre en vlootmagte te belowe. Wilson, wat minder bang was vir die vloot, het 'n langtermynbouprogram aangeneem om die vloot teen die middel van die twintigerjare gelyk te stel aan die Britse koninklike vloot, hoewel dit eers in die Tweede Wêreldoorlog sou gebeur.  "Realisme" was hier aan die werk, die admirale was Mahaniane en hulle wou dus 'n oppervlakte vloot van swaar slagskepe van gans geen ongeëwenaard hê nie - dit wil sê gelyk aan Groot -Brittanje. Die feite van duikbootoorlogvoering (wat vernietigers nodig gehad het, nie slagskepe nie) en die moontlikhede van dreigende oorlog met Duitsland (of met Brittanje, vir die saak), is eenvoudig geïgnoreer.
Wilson se besluit het 'n storm getref.  Lindley Garrison, sekretaris van oorlog, het baie van die voorstelle van die paraatheidsleiers aangeneem, veral hul klem op 'n groot federale reserwe en die verlating van die National Guard. Garrison se voorstelle het nie net die provinsiale politici van beide partye woedend gemaak nie, maar het ook 'n sterk oortuiging van die liberale vleuel van die Progressiewe beweging beledig, dit wil sê dat oorlog altyd 'n verborge ekonomiese motivering het. Hulle het spesifiek gewaarsku dat die hoofwarmers bankiers uit New York (soos JP Morgan) is wat miljoene in gevaar stel, winsgewende munisipaliteite (soos Bethlehem Steel, wat wapens gemaak het, en DuPont, wat poeier gemaak het) en ongespesifiseerde nyweraars wat wêreldmarkte soek beheer. Antiwar -kritici het hulle in die steek gelaat. Hierdie selfsugtige spesiale belange was te sterk, veral, het senator La Follette opgemerk in die konserwatiewe vleuel van die Republikeinse Party. Die enigste pad na vrede was ontwapening in die oë van baie.
Nasionale debat Redigeer
Garrison se plan het die hewigste stryd in vredestydgeskiedenis ontketen oor die verhouding van militêre beplanning tot nasionale doelwitte. In vredestyd vervaardig arsenale en vlootwerwe van die oorlogsdepartement byna alle ammunisie wat nie burgerlike gebruike gehad het nie, insluitend oorlogskepe, artillerie, vlootgewere en skulpe. Artikels wat op die burgerlike mark beskikbaar was, soos voedsel, perde, saal, waens en uniforms, is altyd by burgerlike kontrakteurs gekoop.
Vredesleiers soos Jane Addams van Hull House en David Starr Jordan van die Stanford -universiteit het hul pogings verdubbel en het nou hul stem gekeer teen die president omdat hy 'die saad van militarisme saai, 'n militêre en vlootkaste oprig'. Baie ministers, professore, plaaswoordvoerders en vakbondleiers het aangesluit, met kragtige ondersteuning van 'n groep van vier dosyn suidelike demokrate in die kongres wat die beheer oor die komitee vir militêre sake oorgeneem het. Wilson, in groot moeilikheid, het vroeg in 1916 sy saak na die mense geneem tydens 'n groot toespraak, 'n opwarming vir sy herverkiesingsveldtog wat val.
Dit lyk asof Wilson die middelklasse gewen het, maar het 'n klein impak op die grootliks etniese werkersklasse en die diep isolasionistiese boere gehad. Die kongres het steeds geweier om te ontwyk, en daarom vervang Wilson Garrison as minister van oorlog met Newton Baker, die Demokratiese burgemeester van Cleveland en 'n uitgesproke opponent van paraatheid.  Die gevolg was 'n kompromie wat in Mei 1916 aangegaan is, terwyl die oorlog voortduur en Berlyn debatteer of Amerika so swak is dat dit geïgnoreer kan word. Die weermag sou verdubbel in grootte tot 11 300 offisiere en 208 000 man, sonder reserwes, en 'n nasionale garde wat oor vyf jaar vergroot sou word tot 440 000 man. Somerkampe op die Plattsburg -model is goedgekeur vir nuwe offisiere, en die regering het $ 20 miljoen gekry om 'n eie nitraataanleg te bou. Gereedheidsondersteuners was neerslagtig, die antiwarre mense was jubelend. Die Verenigde State sou nou te swak wees om oorlog toe te gaan. Kolonel Robert L. Bullard het privaat gekla dat "Beide kante [Brittanje en Duitsland] ons met minagting behandel en minagting van ons dwaas, selfvoldaanheid van meerderwaardigheid in ons gesigte ontplof en tereg het."  Die Huis het ook die vlootplanne vernietig, 'n 'groot vloot' -plan teen 189 tot 183 verslaan en die slagskepe gekanselleer. In die slag van Jutland (31 Mei/1 Junie 1916) het die belangrikste Duitse Hoogseevloot in 'n monumentale, maar onoortuigende botsing met die veel sterker Groot Vloot van die Royal Navy betrokke geraak. Deur hierdie stryd aan te voer, bewys die geldigheid van die Mahanian-leerstelling, het die seevaarders die beheer in die Senaat oorgeneem, die koalisie van die Huis verbreek en 'n vinnige opbou van drie klasse oorlogskepe goedgekeur. [ aanhaling nodig ] 'N Nuwe wapensisteem, marine-lugvaart, het $ 3,5 miljoen ontvang, en die regering is gemagtig om sy eie pantserplaatfabriek te bou. Die swakheid van die Amerikaanse militêre mag het Duitsland aangemoedig om met sy onbeperkte duikbootaanvalle in 1917 te begin. teen die tyd sou die oorlog verby wees, het Berlyn gedink, met Duitsland as oorwinnaar. Die idee dat bewapening tot oorlog gelei het, is op sy kop gedraai: weiering om in 1916 te bewapen, het in 1917 tot oorlog gelei.
In Januarie 1917 hervat Duitsland onbeperkte duikbootoorlogvoering in die hoop om Brittanje te dwing om vredesgesprekke te begin. Die Duitse minister van Buitelandse Sake, Arthur Zimmermann, het 'n revolusiegeteisterde Mexiko genooi om by die oorlog aan te sluit as 'n bondgenoot van Duitsland teen die Verenigde State as die Verenigde State oorlog teen Duitsland verklaar in die Zimmermann-telegram. In ruil daarvoor sou die Duitsers Mexiko geld stuur en dit help om die gebiede Texas, New Mexico en Arizona te herstel wat Mexiko tydens die Mexiko -Amerikaanse oorlog 70 jaar tevore verloor het.  Britse intelligensie het die telegram onderskep en die inligting aan Washington oorgedra. Wilson het die Zimmerman -nota aan die publiek bekend gemaak en Amerikaners het dit as 'n casus belli- 'n regverdiging vir oorlog.
Aanvanklik het Wilson probeer om neutraliteit te behou terwyl hy die duikbote afgeweer het deur Amerikaanse handelskepe te bewapen met gewere wat sterk genoeg was om Duitse duikbote op die oppervlak te laat sink (maar nutteloos toe die U-bote onder water was). Nadat duikbote sewe Amerikaanse handelskepe laat sink het, het Wilson uiteindelik na die kongres gegaan en gevra om 'n oorlogsverklaring teen Duitsland, wat die kongres op 6 April 1917 gestem het. 
As gevolg van die Russiese Februarie -rewolusie in 1917 het die tsaar geabdikeer en is dit vervang deur 'n Russiese voorlopige regering. Dit het gehelp om Wilson se onwilligheid om die VSA te veg saam met 'n land wat deur 'n absolutistiese monarg beheer word, te oorkom.Tevrede met die vooroorlogse standpunt van die Voorlopige Regering, verleen die VSA op 9 Maart 1917 die nuwe regering diplomatieke erkenning. 
Die Kongres verklaar oorlog op die Oostenryk-Hongaarse Ryk op 7 Desember 1917 , maar het nooit oorlogsverklarings afgelê teen die ander Sentrale Magte, Bulgarye, die Ottomaanse Ryk of die verskillende klein mede-stryders wat met die Sentrale Magte verbonde was nie.  Die Verenigde State bly dus onbetrokke by die militêre veldtogte in Sentraal- en Oos-Europa, die Midde-Ooste, die Kaukasus, Noord-Afrika, Afrika suid van die Sahara, Asië en die Stille Oseaan.
Die tuisfront het 'n stelselmatige mobilisering van die hele bevolking en die hele ekonomie vereis om die soldate, voedselvoorraad, ammunisie en geld te produseer wat nodig was om die oorlog te wen. Dit het 'n jaar geneem om 'n bevredigende toestand te bereik. Alhoewel die oorlog reeds twee jaar gewoed het, het Washington die beplanning, of selfs erkenning van die probleme wat die Britte en ander Geallieerdes op hul tuisfront moes oplos, vermy. As gevolg hiervan was die verwarring aanvanklik hoog. Uiteindelik is doeltreffendheid in 1918 behaal. 
Die oorlog het te midde van die Progressiewe Era gekom toe doeltreffendheid en kundigheid hoog op prys gestel is. Daarom het die federale regering 'n menigte tydelike agentskappe saamgestel met 50,000 tot 1,000,000 nuwe werknemers om die kundigheid bymekaar te bring wat nodig is om die ekonomie te herlei na die vervaardiging van ammunisie en voedsel wat nodig is vir die oorlog, sowel as vir propagandadoeleindes. 
Die mees bewonderde agentskap vir doeltreffendheid was die Amerikaanse Voedseladministrasie onder Herbert Hoover. Dit het 'n massiewe veldtog geloods om Amerikaners te leer om te spaar op hul voedselbegrotings en om oorwinningstuine in hul agterplaas in die gesin se verbruik te kweek. Dit het die voedselverspreiding en -pryse van die land bestuur en Hoover se reputasie as 'n onafhanklike presidentskwaliteit opgebou. 
In 1917 was die regering onvoorbereid op die enorme ekonomiese en finansiële spanning van die oorlog. Washington neem inderhaas direkte beheer oor die ekonomie. Die totale koste van die oorlog beloop $ 33 miljard, wat 42 keer so groot was as alle ontvangste van die tesourie in 1916. 'n Grondwetwysiging het inkomstebelasting in 1913 gewettig, die oorspronklike baie lae vlakke daarvan is dramaties verhoog, veral op die vraag van die suidelike progressiewe elemente . Die kongreslid van Noord-Carolina, Claude Kitchin, voorsitter van die komitee oor belastingskrywing Ways and Means Committee, het aangevoer dat, aangesien die Oosterse sakeman leiers was om oorlog te vra, hulle daarvoor moes betaal.  In 'n era waarin die meeste werkers minder as $ 1000 per jaar verdien het, was die basiese vrystelling $ 2,000 vir 'n gesin. Bo die vlak het belasting begin met die 2 persent -koers in 1917, wat in 1918 tot 12 persent gestyg het. Boonop was daar toeslag van een persent vir inkomste bo $ 5.000 tot 65 persent vir inkomste bo $ 1.000.000. As gevolg hiervan het die rykste 22 persent van die Amerikaanse belastingbetalers 96 persent van die individuele inkomstebelasting betaal. Ondernemings staar 'n reeks nuwe belasting in die gesig, veral op "oormaat winste" wat wissel van 20 persent tot 80 persent op winste bo die vooroorlogse vlakke. Daar was ook aksyns wat almal betaal het wat 'n motor, juweliersware, kamera of motorboot gekoop het.   Die grootste bron van inkomste kom uit oorlogsobligasies, wat effektief aan die massas verkoop is deur 'n uitgebreide innoverende veldtog om die gemiddelde Amerikaners te bereik. Filmsterre en ander bekendes, ondersteun deur miljoene plakkate, en 'n leër van sprekers van vier minute verduidelik die belangrikheid van die koop van obligasies. In die derde Liberty Loan -veldtog van 1918 het meer as die helfte van alle gesinne ingeteken. In totaal is $ 21 miljard se effekte verkoop met rente van 3,5 tot 4,7 persent. Die nuwe Federal Reserve -stelsel het banke aangemoedig om gesinne geld te leen om effekte te koop. Al die skuldbriewe is na die oorlog met rente afgelos. Voordat die Verenigde State die oorlog betree het, het banke in New York swaar geleen aan die Britte. Nadat die VSA in April 1917 aangegaan het, het die tesourie $ 10 miljard se langtermynlenings aan Brittanje, Frankryk en die ander bondgenote gemaak, met die verwagting dat die lenings ná die oorlog terugbetaal sou word. Die Verenigde State het inderdaad aangedring op terugbetaling, wat teen die vyftigerjare uiteindelik deur elke land behalwe Rusland bereik is.  
Die American Federation of Labor (AFL) en aangeslote vakbonde was sterk ondersteuners van die oorlogspoging.  Vrees vir onderbrekings in die oorlogsproduksie deur arbeidsradikale bied die politieke hefboom van AFL erkenning en bemiddeling van arbeidsgeskille, dikwels ten gunste van verbeterings vir werkers. Hulle het stakings ten gunste van arbitrasie en oorlogsbeleid weerstaan, en die lone het gestyg namate byna volle werk op die hoogtepunt van die oorlog bereik is. Die vakbonde van die AFL het jong mans sterk aangemoedig om hulle by die weermag aan te meld, en was sterk gekant teen pogings om werwing en stadige oorlogsproduksie deur pasifiste, die anti-oorlogse industriële werkers van die wêreld (IWW) en radikale sosialiste te verminder. Om die fabrieke vlot te laat funksioneer, het Wilson die National War Labor Board in 1918 gestig, wat die bestuur genoop het om met bestaande vakbonde te onderhandel.  Wilson het ook AFL -president Samuel Gompers aangestel in die kragtige Raad van Nasionale Verdediging, waar hy die Oorlogskomitee oor Arbeid op die been gebring het.
Nadat hy aanvanklik geweier het om standpunt in te neem, het die IWW aktief teenoorlog geraak, stakings en toesprake onderneem en regs- en onwettige onderdrukking deur federale en plaaslike regerings sowel as pro-oorlogswakendes gely. Die IWW is as anargisties, sosialisties, onpatrioties, vreemd en deur Duitse goud bestempel, en gewelddadige aanvalle op lede en ampte sou tot in die 1920's voortduur. 
In die Eerste Wêreldoorlog het vroue vir die eerste keer in die Amerikaanse geskiedenis tradisioneel mansposte aangeneem. Baie vroue het aan die monteerlyne van fabrieke gewerk en ammunisie saamgestel. Sommige afdelingswinkels het Afro -Amerikaanse vroue vir die eerste keer as hysbakoperateurs en kafeteria -kelners bedien. 
Die meeste vroue het huisvroue gebly. Die Voedseladministrasie het huisvroue gehelp om meer voedsame maaltye voor te berei met minder afval en met die beste gebruik van die beskikbare voedsel. Die belangrikste is dat die moraal van die vroue hoog gebly het, aangesien miljoene middelklasvroue as vrywilligers by die Rooi Kruis aangesluit het om soldate en hul gesinne te help.   Met seldsame uitsonderings het vroue nie probeer om die konsep te blokkeer nie. 
Die Departement van Arbeid het 'n Women in Industry -groep gestig, onder leiding van die prominente arbeidsnavorser en sosiale wetenskaplike Mary van Kleeck.  Hierdie groep het gehelp om standaarde te ontwikkel vir vroue wat in die bedrywe wat met die oorlog verband hou, saam met die War Labor Policies Board werk, waarvan Van Kleeck ook lid was. Na die oorlog het die Women in Industry Service -groep ontwikkel tot die U.S. Women's Bureau, onder leiding van Mary Anderson.  
Van deurslaggewende belang vir die Amerikaanse deelname was die deurslaggewende binnelandse propagandaveldtog. Om dit te bereik, het president Wilson op 13 April 1917 die Komitee vir Openbare Inligting opgestel deur Uitvoeringsbevel 2594, wat die eerste staatsburo in die Verenigde State was waarop hoofsaaklik gefokus was op propaganda. Die man wat deur president Wilson aangekla is van die organisering en leiding van die VPI, was George Creel, 'n eens meedoënlose joernalis en organiseerder vir politieke veldtogte wat sonder genade na 'n bietjie inligting sou soek wat 'n slegte prentjie op sy teenstanders sou gee. Creel het sy taak met onbeperkte energie aangepak. Hy kon 'n ingewikkelde, ongekende propagandastelsel skep wat 'n invloed op byna alle fases van die normale Amerikaanse lewe ingepalm het.  In die pers-sowel as deur foto's, rolprente, openbare vergaderings en byeenkomste-kon die VPI die publiek besweer met propaganda wat die Amerikaanse patriotisme veroorsaak het, terwyl dit 'n anti-Duitse beeld in die jong bevolking skep, wat verder stil word die stem van die pro-neutraliteit ondersteuners. Dit het ook die mark beheer oor die verspreiding van oorlogsverwante inligting oor die Amerikaanse tuisfront, wat op sy beurt 'n stelsel van vrywillige sensuur in die land se koerante en tydskrifte bevorder het, terwyl dit dieselfde media terselfdertyd beoefen het vir oproerige inhoud of anti-Amerikaanse ondersteuning . [ aanhaling nodig ] Die veldtog het bestaan ​​uit tienduisende gemeenskapsleiers wat deur die regering gekies is, en het tydens die duisende openbare byeenkomste kortliks toesig oor pro-oorlog gehou.  
Langs regeringsagentskappe is amptelik privaat waaksaamheidsgroepe soos die American Protective League goedgekeur. Hulle het mense fyn dopgehou (en soms geteister) teen die Amerikaanse toetreding tot die oorlog of te veel Duitse erfenis. 
Ander vorme van propaganda sluit in nuusberigte, grootdrukplakkate (ontwerp deur verskeie bekende illustreerders van die dag, waaronder Louis D. Fancher en Henry Reuterdahl), tydskrif- en koerantartikels en advertensieborde. Aan die einde van die oorlog in 1918, nadat die wapenstilstand onderteken is, is die VPI ontbind nadat 'n paar taktieke uitgevind is wat vandag deur propagandiste gebruik word. 
Die nasie het 'n groot belang by die rol van kinders gelê en hulle patriotisme en nasionale diens geleer en hulle gevra om oorlogsondersteuning aan te moedig en die publiek op te voed oor die belangrikheid van die oorlog. Die Boy Scouts of America het gehelp om oorlogspamflette te versprei, gehelp om oorlogsobligasies te verkoop en het gehelp om nasionalisme en steun vir die oorlog aan te dryf. 
By die uitbreek van die oorlog het die Nieu -Seelandse regering toestemming gegee om die Nieu -Seelandse ekspedisiemag (NZEF) vir diens oorsee in te samel. Mobilisering vir die NZEF het reeds begin, met 'n paar dae voor die oorlogsverklaring diskreet begin met voorbereidings.  Mobilisering het vinnig gevolg en teen einde September het die NZEF uit twee brigades bestaan ​​- die Nieu -Seelandse infanteriebrigade en die New Zealand Mounted Rifles Brigade. 
Die dag na die oorlogsverklaring het die Britse regering versoek dat Nieu -Seeland die draadlose stasie op die eiland Upolu, deel van die keiserlike Duitsland se protektoraat van Duits Samoa, beslag lê  en dit as ''n groot en dringende keiserlike diens' beskou.  'n Gemengde mag van 1.413 mans, bekend as die Samoan Expeditionary Force (SEF) onder bevel van kolonel Robert Logan, plus ses verpleegsusters, seil uit Nieu -Seeland op 15 Augustus 1914.  Nadat hulle in Fidji gestop het om te gaan haal 'n paar gidse en tolke sowel as addisionele escort -skepe,  het die Nieu -Seelanders op 29 Augustus 1914 by Apia aangekom. 
Duitsland het geweier om die eilande amptelik oor te gee, maar met slegs 'n minimale militêre teenwoordigheid, was daar min vooruitsig op betekenisvolle verset. Die goewerneur van Duits -Samoa, dr. Erich Schultz, het 'n boodskap van die radiostasie van die eiland gestuur dat geen weerstand gebied sal word nie. Die Nieu -Seelanders het by Apia geland en beslag gelê op sleutelgeboue en fasiliteite sonder inmenging. Die enigste opposisie wat teëgekom is, was by die radiostasie, waar die toerusting deur die Duitse operateurs gesaboteer is. Logan verklaar amptelik dat Duits -Samoa die volgende dag, 30 Augustus 1914, onder die beheer van Nieu -Seeland was, tydens 'n seremonie by die hof in Apia. 
Wanneer Vizeadmiraal (Viseadmiraal) Maximilian von Spee, bevelvoerder van die Duitse Oos -Asië -eskader, het van die besetting verneem, en hy het na die Samoa gejaag met die pantserkruisers SMS Scharnhorst en SMS Gneisenau. By die aankoms van Apia op 14 September 1914 word die aanpak van die Duitse skepe waargeneem en die Nieu -Seelanders berei hulself voor.  Von Spee en sy skepe vertrek egter spoedig na Tahiti, sonder dat een van die kante oopvuur.  Die SEF het tot Maart 1915 in Samoa gebly, waarna dit na Nieu -Seeland begin terugkeer, 'n proses wat die volgende maand voltooi is. 
Opleiding in Egipte Redigeer
Reeds in Oktober 1914 vaar die hoofliggaam van die NZEF vanaf Wellington. Die Nieu -Seelanders, wat van hul oorspronklike bestemming in Europa af weg is, is saam met elemente van die AIF in Egipte geland.
In Desember 1914 word die Australiese en Nieu -Seelandse leërkorps, onder luitenant -generaal William Birdwood, gevorm om die AIF- en die NZEF -komponente te beveel. Die personeel van die hoofkwartier vir hierdie formasie beloop 70 offisiere en 550 man. Dit is meestal deur die Britte verskaf en dit was formeel deel van die Britse leër.  Die AIF kon een volledige Australiese afdeling opstel, en het een elk van berede en infanteriebrigades. Om die tweede infanterie -afdeling van die korps te vorm, het Birdwood dit by die twee brigades van die NZEF ingesluit. Hierdie afdeling sou bekend staan ​​as die Nieu -Seelandse en Australiese afdeling, met Godley as sy bevelvoerder. 
Terwyl die Nieu -Seelandse en Australiese afdeling besig was om in Egipte te vorm en te oefen, was elemente verbind tot die verdediging van die Suez -kanaal. Op 26 Januarie 1915 is die vier infanteriebataljons van die Nieu -Seelandse Infanterie Brigade - die Auckland, Canterbury, Wellington en Otago Bataljons - en 'n ondersteunende veldambulans ontplooi in afwagting op 'n aanval op die kanaal deur Ottomaanse magte. Hierdie mag is verdeel tussen Ismailia en Kubri.  Op 2 Februarie, nadat die Ottomane 'n aanval op die Suez -kanaal geloods het, het elemente van die brigade deelgeneem aan die afweer van die aanval, terwyl die Canterbury -bataljon die afdeling se eerste verliese in die geveg gely het, met twee mans wat gewond is, waarvan een gewond is later gesterf. 
Gallipoli, Turkye Wysig
Op 25 April 1915, as deel van die Nieu -Seelandse en Australiese afdeling, land die Nieu -Seelanders by Anzac Cove op die Gallipoli -skiereiland en veg in die Gallipoli -veldtog onder bevel van die Britse generaal Alexander Godley. Die gesamentlike Britse Ryk en die Franse operasie is opgestel om uiteindelik die Ottomaanse hoofstad Konstantinopel (nou Istanbul) te verower. As gevolg van 'n navigasiefout, kom die Anzacs by hul aanvanklike landing ongeveer 'n kilometer noord van die beoogde landingspunt aan wal. In plaas daarvan om die verwagte strand en sagte helling in die gesig te staar, bevind hulle hulle aan die onderkant van steil kranse en bied die paar Turkse verdedigers 'n ideale verdedigingsposisie. Die Anzacs het 'n vastrapplek gekry en het bevind dat 'n vooruitgang onmoontlik was. Op 30 April 1915, toe die eerste nuus van die landing in Nieu-Seeland bereik word, is 'n halfdagvakansie verklaar en impromptu-dienste gehou-die oorsprong van die herdenkbare openbare vakansiedag, ANZAC Day, wat deur Nieu-Seeland en Australië erken word en elke jaar op 25 April.  
Ontruiming uit Gallipoli Edit
Ondanks die fout by ANZAC Cove, het die Nieu -Seelandse soldate dapper geveg gedurende die hele veldtog, wat 'n mislukte onderneming in die algemeen was. Die geraamde slagoffers aan beide kante was 392,000, van wie 131,000 dood is, met 2,721 dood en 4,852 gewondes in Nieu -Seeland. Minstens 16 000 (miskien 17 000) NZEF -soldate het in Gallipoli gedien (die syfer van 8556 wat Hamilton in sy voorspeler aan Waite's gegee het) demi-amptenaar Die geskiedenis van 1919 was altyd te laag, sien die skakel na die e -boek hieronder). 
Die geallieerde magte het uiteindelik ontruim in Desember 1915 en vroeg in Januarie 1916. Die betekenis van die Gallipoli -veldtog is sterk gevoel in Nieu -Seeland (en Australië), waar dit die eerste groot konflik was wat die jong volk ondervind het. Voor Gallipoli was die burgers van Nieu -Seeland vol vertroue in die superioriteit van die Britse Ryk en was hulle trots en gretig om hul diens te lewer. Die veldtog in Gallipoli het daardie selfvertroue geskud.
Die Nieu -Seelandse geweerbrigade (minder twee bataljons) het intussen Egipte in November 1915 bereik en is na die Egiptiese woestyn gestuur om 'n Senussi -inval uit Libië te verslaan. Die 1ste Bataljon het twee lewendige, maar goedkoop aksies suidwes van Matruh geveg as deel van 'n gemengde mag (insluitend Britte, Australiërs en Indiërs), die een op Kersdag, die ander op 23 Januarie 1916. Albei was suksesvol en het die rug van die inval. Middel Februarie het die 1ste Bataljon weer by die res van die brigade by Moascar in die Suezkanaalgebied aangesluit.
Palestynse veldtog Redigeer
In Egipte is die Nieu -Seelandse ekspedisiemag herorganiseer in die New Zealand Mounted Brigade en die New Zealand Division (infanterie). Versterkings uit Nieu -Seeland het die Australiese deel van die afdeling vervang, wat in April 1916 na Frankryk begin het. Die New Zealand Mounted Brigade, 147 offisiere en 2897 ander geledere, het in Egipte gebly as deel van die Anzac Mounted Division. In April 1916 is dit na die Sinai -skiereiland ontplooi, waar dit deelgeneem het aan die uiteindelik suksesvolle veldtog Sinai en Palestina teen die Turke. Nieu -Seelanders het in die meeste gevegte voor die val van Jerusalem en die nederlaag van die Ottomaanse leër geveg, en is geprys vir hul gevegte saam met hul Australiese en Britse kamerade. In 1919 sê veldmaarskalk sir Edmund Allenby dit van die Nieu -Seelandse soldate tydens die Sinai -veldtog
'Niks het hierdie onverskrokke vegters ontstel nie: niks was vir hulle onmoontlik nie.'
Altesaam 17 723 Nieu -Seelanders het in hierdie veldtog gedien, en 640 slagoffers in Nieu -Seeland is dood en 1 146 gewond.
Terwyl hulle in Engeland was - óf pas aangekom uit Nieu -Seeland, óf reeds in Gallipoli gedien het en wag op die oordrag na die Wesfront - was Nieu -Seelandse troepe gestasioneer by Sling Camp, 'n anneks van Bulford Camp in Wiltshire. Die troepe wat aan die einde van die oorlog nog by die kamp gestasioneer was, het die reuse krytkiwi, bekend as die Bulford Kiwi, geskep terwyl hulle gewag het om gerepatrieer te word.
In Frankryk vestig die Nieu -Seelandse afdeling op die gestremde Westelike Front en hul eerste groot verhoor was tydens die Slag van die Somme.Dit het deelgeneem aan die aanval van die Vierde Leër op 15 September, onder bevel van die Britse XV -korps. Teen die tyd dat hulle op 4 Oktober verlig is, het die Nieu -Seelanders drie kilometer gevorder en agt kilometer vyandelike frontlyn ingeneem. 7,048 het tot die slagoffer geraak, waarvan 1,560 dood is.
In Junie 1917 onderskei die Nieu -Seelandse afdeling hom verder in die storm van Messines Ridge en die verowering van die dorp Messines. Op 7 Junie, na die ontploffing van byna 500 ton plofstof in groot myne aan weerskante van die Nieu -Seelandse sektor, het die 2de en 3de brigades oor die bokant, in en uit dopgate, en teen die gehawende hange geskarrel. Met die Duitse voorste linie en steunpunte was hulle gou in die verwoeste dorp. Die 1ste Brigade het deurgeloop, aan die linkerkant gehelp deur 'n eensame tenk, na die uiteindelike doel. Met gevangenes en buit, insluitend baie gewere, was dit 'n opvallende sukses sonder groot koste, maar die Duitse artillerie het herleef en teen die tyd dat die afdeling op 9 en 10 Junie verlig is, het dit 3700 mans verloor, eweredig versprei tussen die drie brigades.
Die volgende groot verbintenis van die Afdeling Nieu -Seeland was in Passchendaele in Oktober 1917. Die afdeling het sedert einde Augustus opgelei om die talle konkrete bokse in hierdie sektor te oorkom. Die eerste doelwit was die Gravenstafel Spur, aangeval voor dagbreek op 4 Oktober, as deel van 'n groot vooruitgang. Die 1ste en 4de brigades het 'n swaar Duitse teenaanval teëgekom, en die ondersteunende artillerie-spervuur ​​het die afwagtende Duitsers verskriklik doodgemaak. Die 1ste en 4de brigades het hierdie doelwit oorgesteek na 'n harde stryd, wat die vyand buitengewoon swaar verloor en baie toerusting vasgelê het. Vir so 'n groot sukses het die 1700 slagoffers van Nieu -Seeland, hoewel dit 'n hartseer verlies was, in huidige terme nie buitensporig gelyk nie. Maar swaar reën het die platteland in 'n moeras verander en 'n tragedie lê voor.
'N Britse aanval op die negende op Bellevue Spur en 'n deel van die belangrikste Passchendaele -rif het 'n bietjie veld gekry teen onbetaalbare koste. Swaar doringdraad het egter steeds teen die heuwel omgord, en laat en skraal, swaar artillerie het geen indruk op hulle gemaak nie, en ook nie op die vele bokse daarbuite nie. Nieu -Seelandse kanonne het tot by die breekpunt gekom om slegs 'n paar gewere en houwitsers vorentoe te kry, maar stabiele platforms en akkurate vuur was onbereikbaar.
Die afdeling het op 12 Oktober teruggekeer na die aanval, met die 2de en 3de brigades. Daar was min om die manne aan te moedig terwyl hulle oornag in konstante reën gewag het. Sommige is in hul vergaderarea beskiet, maar weer is deur hul eie gewere beskiet toe die dun spervuur ​​om 5.25 uur oopgemaak het, en toe het hulle in 'n stortvloed vuurwapens gevuur, gevlek met geiseragtige uitbarstings terwyl skulpe in die modder ontplof het. Die ergste van alles was die draad, bedek met dodelike vuur, met sy paar leemtes doelbewuste valstrikke. Sommige mans het probeer om daaronder in te kruip, sommige het dit afgeskiet, twee het deurgedring en is dood toe hulle granate na die skuiwergate van die naaste pilkas gooi. Links het 500 meter se gladde helling gekry, die middel 200 hartverskeurende meter, die regter niks totdat die 80-talige insittendes van twee blokhuise en 'n sloot al hul ammunisie opgebruik het. Toe is hulle gevange geneem, blokhuise en almal, deur twee dapper en bekwame mans, enigste oorlewendes van twee Otago -peloton.
Vir hierdie klein winste het die Nieu -Seelanders 640 dood en 2100 gewondes gely. Vir die eerste keer het die afdeling in 'n groot operasie misluk. Na hierdie mislukking het die afdeling steeds 'n gedeelte van die lyn gehou. Die bestendige dreinering van mans terwyl eenhede slegs die lyn gehou het, was minder skouspelagtig, hoewel dit die helfte van die verliese van die afdeling uitgemaak het. Hier, voordat hulle aan die voorkant onttrek het, het nog 400 mans verlore gegaan in die 4de Brigade alleen.
Die afdeling het nou vier brigades, wat dit een van die grootste aan die Westelike Front maak, en was gestasioneer in die Polygon Wood -omgewing. 'N Aanval deur die 2de brigade op 3 Desember 1917 verkry nuttige grond, maar slaag nie daarin om Polderhoek Chateau te vang nie. Toe die afdeling op 24 Februarie 1918 verlig is, het drie 'stil' maande 3 000 mans gekos, meer as 1 873 van hulle is dood.
Toe die Duitsers hul groot lente -offensief van 1918 begin, het die Nieu -Seelandse divisie vinnig 'n deurbraak in die Eerste Slag van die Somme gestuit, wat Amiens bedreig het. Die gaping was tussen die Britse IV- en V -korps in die Ancre -vallei. Na deurmekaar gevegte het die Nieu-Seelanders uiteindelik die oorhand gekry en was hulle binnekort 'n teenaanval, wat die Britse lyn stabiliseer. Later in die jaar het hulle uitgeblink in die gevegte op die platteland wat deur die geallieerde teenoffensief teweeggebring is.
In hul laaste aksie van die oorlog het die afdeling die ou vesting (Vauban-ontwerpte) stad Le Quesnoy verower in 'n gewaagde aanval op 4 November 1918. Die dag was die suksesvolste van die hele divisie in hul hele tyd aan die Wesfront as hulle het oos gestoot en tien kilometer gevorder en 2000 Duitse soldate en 60 veldgewere gevang. Die stad beklee 'n strategiese posisie in die noordooste van Frankryk en is sedert 1914 deur die Duitsers beklee. eerste het Nieu -Seelandse troepe die buitemure bereik en dit met lere afgeskaal. Deur die lere teen die onseker smal binnemure te steek, het dele van een Nieu-Seelandse bataljon die mure bestyg en hand-aan-hand geveg met vlugtende Duitse verdedigers. Die paar duisend sterk Duitse garnisoen het oorgegee kort nadat Nieu -Seelandse soldate die stad self binnegekom het.
Die infanterie is om 5-6 November om middernag aan die oostekant van die woud verlig en die oorlog het vyf dae later geëindig. Die afdeling verlaat die Derde Leër op 28 November en marsjeer deur België om by die Duitse grens na Keulen te kom en as deel van die besettingsleër billets in naburige dorpe op te neem. Demobilisasie het gou begin en in Mülheim naby Keulen is die afdeling uiteindelik op 25 Maart 1919 ontbind.
Die koste van die instandhouding van die afdeling vir twee en 'n half jaar aan die Wesfront was ontsettend. Altesaam 13 250 Nieu -Seelanders sterf aan wonde of siektes as gevolg van hierdie veldtog, waaronder 50 as krygsgevangenes en meer as 700 tuis. Nog 35 000 is gewond, en 414 krygsgevangenes is uiteindelik gerepatrieer. Die totale ongevalle hiervan het 50 000 bereik, meer as die helfte van die aantal mense wat in Frankryk of België gedien het.
Nieu -Seeland het ook bygedra tot die oorlog op see, met die Nieu -Seelandse vlootmagte wat 'n afdeling van die Royal Navy was.  Onmiddellik na die begin van die oorlog het die kruiser HMS Philomel, wat as 'n opleidingsskip aan Nieu -Seeland geleen is, is aangevul met 70 Nieu -Seelandse reserviste en het saam met twee Royal Navy -kruisers geseil om die Nieu -Seelandse troepe te begelei om Duits Samoa te beset.  Later in 1914 het hierdie drie skepe ook die Nieu -Seelandse ekspedisiemag na Egipte begelei. 
Vanaf Januarie 1915, Philomel het die Golf van Alexandretta in die oostelike Middellandse See gepatrolleer, verskeie landings ondersteun en drie dodelike ongevalle opgedoen, waarvan een die eerste Nieu -Seelander is wat tydens die oorlog in aksie gedood is. Sy het ook deelgeneem aan die verdediging van die Suezkanaal, operasies in die Golf van Aden en patrollies in die Persiese Golf.  Hoewel sy van tyd tot tyd op Malta  of Bombay herstel het, het sy seewaardig gehou, maar haar  ouderdom het haar uiteindelik uit die oorlog gedwing en in Maart 1917 keer sy terug na Wellington vir 'n groot opknapping. 
Nieu -Seeland was tydens die oorlog nie aan 'n beduidende direkte militêre bedreiging blootgestel nie. Alhoewel Duitsland planne gehad het vir vlootaanvalle op Australië en Nieu -Seeland, het die bedreiging van haar Asiatiese eskader nie ontstaan ​​nie, aangesien die mag oor die Stille Oseaan beweeg het voordat dit tydens die Slag van die Falkland -eilande vernietig is.
In Junie 1917, 'n Duitse oppervlakte -aanval, die SMS Wolf Nieu -Seelandse waters binnegekom. Sy het twee klein mynvelde in Nieu -Seeland se waters gelê en twee handelskepe gesink. Een (die Port Kembla) van Afskeids Spit, en nog een (die Wairuna) van die Kermadec -eilande af. Twee vistreilers, die Nora Niven en Simplon, is as myneveërs ingerig en het in hierdie gebiede vee geneem. Nog 'n kort vlaag aktiwiteit het plaasgevind toe Felix von Luckner, wat in die gevangenis was op die Motuihe -eiland nadat hy op die Society -eilande gevange geneem is, ontsnap het en 'n klein vaartuig gevange geneem het voordat hy op die Kermadec -eilande herower is.
Nieu -Seeland het ook 'n draadlose troep tot die Mesopotamiese veldtog bygedra. Die Wireless Troop is in Nieu -Seeland gestig en het in April 1916 in Basra aangekom. In Mesopotamië is die Nieu -Seelandse troep saamgesmelt met die 1ste Australiese Wireless Signal Squadron, wat 'C' Wireless Troop van die Anzac Squadron gevorm het. Die troepe is baie deur siektes geraak, maar was eenmaal in werking by die Kavalerie -afdeling in die aanval op Bagdad. Die Wireless Troop was een van die eerste groep troepe wat die stad op 11 Maart 1917 binnegekom het. Die Wireless Troop het by verdere operasies in Mesopotamië aangesluit en is daarna na Persië verskuif. In Junie 1917 is die groep na Frankryk herlei, waar dit opgeneem is in die New Zealand Divisional Signal Company.
Nieu -Seeland het geen eie lugmag tydens die Eerste Wêreldoorlog gehad nie, maar 'n paar honderd Nieu -Seelanders het by die Royal Flying Corps, die Royal Naval Air Service (RNAS) en die Royal Air Force gedien. Die eerste Nieu -Seelandse vlieënde aas van die oorlog was Flight Lieutenant Thomas Culling, wat met die RNAS gevlieg het. Hy is in Junie 1917 dood nadat hy vyf vliegtuie neergeskiet het. 
Toe die aanbod van vrywilligers vir versterkings vir die Nieu -Seelandse ekspedisiemag vertraag, is diensplig ingestel, met die eerste stembrief wat op 16 November 1916 in Wellington gehou is. beswaarregte op gewete, familie of sake.
Diensplig is laat in 1917 uitgebrei na Māori vir die 'inheemse kontingent', met die eerste 'Māori -stembrief' vir die distrik Waikato wat in Mei 1918 gehou is.  Daar was weerstand in die Waikato (onder leiding van prinses Te Puea) teen diensplig. Teen die einde van die oorlog is 552 Maori gestem, maar geen Maori -dienspligtiges is oorsee gestuur nie. En 2,227 Māori het in die oorlog ongeveer 4,5% van die Māori -bevolking gedien, of minder as die helfte van die totale bydrae per hoof van die totale bevolking van Nieu -Seeland. 
Nieu-Seelandse hospitale is in 1915 in Port Said en Suez opgerig,  Walton-on-Thames in 1915,  en Amiens, Brockenhurst, Codford en Hornchurch in 1916. Hospitaal skepe Maheno  en Marama   is in 1915 bekeer.  Walton sluit in 1919. 
Tekorte aan skeepvaart, griep  en stakings  was een van die oorsake  van vertragings in die terugkeer van troepe na die oorlog. Die frustrasie van die vertraging het in Maart 1919  en by Ismailia in Julie onluste in Sling Camp tot gevolg gehad. Geallieerde regerings het vergoeding betaal vir geplunderde Egiptiese winkels.  Die aandeel van Nieu -Seeland was £ 2,529  (gelykstaande aan $ 250,000 in 2016). 
Oorlogsterftes in Nieu -Seeland word begrawe of herdenk in die Commonwealth War Graves Commission (CWGC) begraafplase saam met ander geallieerde soldate. Gallipoli -dooies word begrawe in 24 CWGC -begraafplase in Turkye, en op CWGC -begraafplase in Egipte, Gibraltar, Griekeland en Malta. Daar ontbreek gedenktekens aan die Nieu -Seeland op Chunuk Bair en by drie CWGC begraafplase: Hill 60 Cemetery, Lone Pine Cemetery en Twelve Tree Copse Cemetery. 
Aan die Westelike Front word vermiste Nieu -Seelandse soldate herdenk in begraafplase naby waar hulle verlore gegaan het eerder as by die groot gedenktekens van Menin Gate en die Thiepval Memorial op die Somme. Die monumente van Nieu -Seeland oor die vermiste is by Messines in België en Armentierses, Longueval (Caterpillar Valley Cemetery), Grevillers en Marfaux in Frankryk. Daar is vier nasionale slagveldgedenktekens by Passchendaele, Messines, die Somme en Le Quesnoy. 
Die mees verraderlike slag van die Eerste Wêreldoorlog het in die Italiaanse berge plaasgevind
Net na dagbreek gly ons die bos in en stap 'n steil roete na 'n kalkmuur. 'N Merkwaardige leer van U-vormige staaltrappe is op die rots vasgemaak. Om die slagveld te bereik, sou ons 'n paar kilometer hierlangs gestap het via ferrataof ysterpad, paaie van kabels en lere wat deur die mooiste en andersins ontoeganklike gebiede in die berge van Noord -Italië loop. Ons het die 50 voet staaltrappe afgeskaal en elke tien voet gestop om ons veiligheidstertjies vas te maak aan metaalkabels wat langs mekaar loop.
The Guns of August: Die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog
'N Halfuur in, ons gesigte glad van sweet, het ons gerus op 'n uitstappie wat uitkyk op 'n vallei wat bedek is met dik denne en sparre. Skape blêr in 'n weiland, en 'n herder roep na hulle. Ons kon die Pasubio Ossuary sien, 'n kliptoring wat die oorblyfsels van 5000 Italiaanse en Oostenrykse soldate bevat wat in hierdie berge in die Eerste Wêreldoorlog geveg het. goggas knip in die donker soos snuitflitse.
Joshua Brandon kyk na die omliggende pieke en vat 'n greintjie water. " Ons is op een van die mooiste plekke ter wêreld, " het hy gesê, " en een van die aakligste. "
In die lente van 1916 het die Oostenrykers deur hierdie berge gevee. As hulle die Venesiaanse vlakte bereik het, kon hulle na Venesië opgeruk en 'n groot deel van die Italiaanse leër omsingel het, wat 'n bloedige jaarlikse dooiepunt was. Maar die Italianers het hulle hier gekeer.
Net onder ons loop 'n smal pad oor die berghelling, die Italianers ' Road of 52 Tunnels, 'n donkiepad van vier myl, waarvan 'n derde in die berge loop, wat in 1917 deur 600 werkers oor tien maande gebou is.
'N Pragtige stuk ingenieurswese, maar wat 'n verkwistende behoefte, het Chris Simmons, die derde lid van ons groep, gesê.
Grom Joshua. Net om 'n klomp mans teen 'n heuwel op te pomp om geslag te word. "
Vir die volgende twee uur wissel ons roete tussen hewige klim op rotswandels en rustige stap langs die bergrug. Teen die oggend het die mis en die lae wolke opgeklaar, en voor ons die slagveld gelê het, het die hange met loopgrawe en klipskuilings geklap, en die pieke was deurtrek met tonnels waar mans soos mol woon. Ons het almal in die weermag gedien, Chris as 'n vlootkorpsman verbonde aan die mariene korps, en ek en Joshua saam met die weermag se infanterie. Ek en Joshua het in Irak geveg, maar ons het nog nooit oorlog soos hierdie geken nie.
Ons pad het by die hoofpad aangesluit, en ons het deur 'n besige toneel gestap, blou lug en grasvelde, stil behalwe die skape en die voëls. Twee jong gems het op 'n rots gespring en ons dopgehou. Wat dit eers die verbeelding gespanne gemaak het: die pad vol mense en diere en waens, die lugmag met vuilheid en dood, die gedruis van ontploffings en geweervuur.
"Dink aan hoeveel soldate dieselfde trappe geloop het wat ons moes loop en moes uitgevoer word, " het Joshua gesê. Ons het verby 'n heuwel begraafplaas omring deur 'n lae klipmuur en toegegroei met lang gras en veldblomme. Die meeste van die insittendes het die slagveld in Julie 1916 bereik en is in die daaropvolgende weke dood. Hulle is ten minste herwin, nog honderde rus nog waar hulle geval het, ander het flenters geblaas en nooit herstel nie.
Hierdie artikel is 'n keur uit die Junie -uitgawe van die tydskrif Smithsonian
Op 'n steil helling, nie ver hiervandaan nie, het 'n argeoloog met die naam Franco Nicolis gehelp om die oorblyfsels op te grawe van drie Italiaanse soldate wat in 2011 gevind is. by sy kantoor in Trento, wat voor die oorlog aan Oostenryk-Hongarye behoort het en daarna aan Italië. Hierdie soldate klim tot by die loopgraaf en wag vir dagbreek. Hulle het reeds 'n sonbril gehad, want hulle val in die ooste aan. "
Die son het opgekom, en die Oostenrykers het hulle gewaar en doodgemaak.
In die amptelike dokumente is die betekenis: ' Aanval misluk. ' Niks meer nie. Dit is die amptelike waarheid. Maar daar is nog 'n waarheid dat drie jong Italiaanse soldate in hierdie konteks gesterf het, het Nicolis gesê. Vir ons is dit 'n historiese gebeurtenis. Maar vir hulle, hoe dink hulle oor hul posisie? Toe 'n soldaat die trein na die voorkant neem, het hy gedink: "O my God, ek gaan na die voorkant van die Eerste Wêreldoorlog, die grootste gebeurtenis ooit?" Nee, dink hy, 'Dit is my lewe. ' "
Toe Joshua, ek en Chris deur die saal tussen die Oostenrykse en Italiaanse posisies stap, sien Chris iets vreemds in die los klippe. Byna twee dekades lank werk hy as 'n professionele klim- en ski -gids, en jare se bestudering van die landskap terwyl hy stap, het sy oog op detail geslyp. In vorige dae het hy 'n masjiengeweerkoeël, 'n staalkogel uit 'n mortierdop en 'n kronkelrige skrapnel gevind. Nou hurk hy in die gruis en tel liggies 'n dun wit wig wat 'n sentimeter breed en lank soos 'n vinger is. Hy hou dit in sy handpalm, onseker wat hy met hierdie skedel moet doen.
Oostenrykse soldate het die wedloop na die hoë grond gewen (hier in 1915 op die foto) in wat later die Wit Oorlog genoem is weens die sneeu en die koue. (SZ foto / Scherl / The Image Works)
Die Italianers het laat na die oorlog gekom. In die lente van 1915 het hulle hul alliansie met Oostenryk-Hongarye en Duitsland verlaat om by die Verenigde Koninkryk, Frankryk en Rusland aan te sluit, in die hoop op verskeie stukke Oostenryk aan die einde van die oorlog. Na raming sou 600 000 Italianers en 400 000 Oostenrykers aan die Italiaanse front sterf, baie van hulle in 'n dosyn gevegte langs die Isonzo -rivier in die noordooste. Maar die voorkant het 400 myl gesig, byna net so lank soos die Westelike Front, in Frankryk en België, en baie daarvan het ruwe berge gekruis, waar die gevegte was soos die wêreld nog nooit gesien het of sedertdien gesien het nie.
Soldate het lank alpiene grense beman om grense te beveilig of marsjeer deur hoë passe op pad na inval. Maar nog nooit was die berge self die slagveld en om op hierdie skaal te veg nie, met vreesaanjaende wapens en fisieke prestasies wat baie bergklimmers sou verneder. Soos New York World korrespondent E. Alexander Powell het in 1917 geskryf: Op geen front nie, nie op die sonverbrande vlaktes van Mesopotamië nie, ook nie in die bevrore Mazuriese moerasse nie, en ook nie in die bloed deurdrenkte modder van Vlaandere nie, lei die vegter so 'n moeisame bestaan ​​hier op die dak van die wêreld. "
Die vernietiging van die Eerste Wêreldoorlog is oorweldigend. Nege miljoen dood. Een en twintig miljoen gewondes.Die massiewe frontaanvalle, die anonieme soldaat, gesiglose dood en teen hierdie agtergrond was die bergoorlog in Italië 'n stryd tussen klein eenhede, individue. By temperature onder nul het mense kilometers se tonnels en grotte deur ys gegrawe. Hulle het kabelspaadjies op die berge gestrek en rotswande met touleertjies vasgemaak om soldate op die hoë pieke te skuif, en 'n arsenaal van industriële oorlogvoering opgetrek: swaar artillerie en mortiere, masjiengewere, gifgas en vlammenwerpers. En hulle het die terrein self as 'n wapen gebruik, rotsblokke gerol om aanvallers te vermorsel en deur sneeu kroonlyste met toue te saag om sneeustortings te veroorsaak. Storm, rotsskyfies en natuurlike lawines —die "wit dood " — het nog baie meer gedood. Na swaar sneeuvalle in Desember 1916 het lawines oor net twee dae 10 000 Italiaanse en Oostenrykse troepe begrawe.
Tog bly die Italiaanse bergoorlog vandag een van die minste bekende slagvelde van die Groot Oorlog.
Die meeste mense het geen idee wat hier gebeur het nie, " sê Joshua een middag toe ons bo -op 'n ou bunker op 'n berghang sit. Tot onlangs het dit hom ook ingesluit. Die bietjie wat hy weet, kom van Ernest Hemingway 's 'N Afskeid van die wapen, en later lees Erwin Rommel, die beroemde Woestynvos van die Tweede Wêreldoorlog, wat as jong offisier in die Eerste Wêreldoorlog in die Italiaanse Alpe geveg het.
Joshua, 38, studeer geskiedenis aan die Citadel en verstaan ​​die teorie van oorlog, maar hy het ook drie toere in Irak aangebied. Hy dra nou 'n baard, kort geknip en met grys gespikkeld, en sy 9-voet-raam is taai, beter om homself op steil kranse te trek en deur die wildernis te stap. In Irak het hy 'n dik spier van byna 200 pond grootgemaak om in die stegies te jaag, gewonde kamerade te dra en op 'n middag hand-aan-hand te veg. Hy het uitgeblink in die geveg, waarvoor hy met die Silver Star en twee Bronze Stars met Valor bekroon is. Maar hy sukkel tuis en voel vervreemd van die Amerikaanse samelewing en geestelik van die geveg. In 2012 verlaat hy die leër as 'n majoor en soek troos in die buitelug. Hy het gevind dat rotsklim en bergklim hom vrede en perspektief bied, alhoewel dit die beste dele van sy militêre loopbaan naboots: 'n mate van risiko, om ander met sy lewe te vertrou, 'n gedeelde missie.
Toe hy eers die vaardigheid begryp wat nodig is om in berge te reis en te oorleef, kyk hy met vars oë na die alpiene oorlog in Italië. Hoe wonder hy, het die Italianers en Oostenrykers op so 'n onverbiddelike terrein geleef en geveg?
Chris, wat 43 is, het Joshua vier jaar gelede ontmoet by 'n rock -gimnasium in die staat Washington, waar hulle albei woon, en klim nou gereeld saam. Ek het Joshua drie jaar gelede ontmoet by 'n ysklimgeleentheid in Montana en Chris 'n jaar later op 'n klimreis in die Cascadeberge. Ons gedeelde militêre ervaring en liefde vir die berge het ons gelei om hierdie afgeleë slagvelde te verken, soos om op Gettysburg te toer as dit bo -op 'n kronkelende piek op 10.000 voet lê. "Jy kan nie by baie van hierdie gevegsposisies uitkom sonder om die vaardighede van 'n klimmer te gebruik nie, " het Joshua gesê, " en dit laat jou toe om 'n intimiteit te hê wat jy andersins nie sou wou hê nie. "
Die Italiaanse Front
Italië het in Mei 1915 die Eerste Wêreldoorlog betree en sy voormalige bondgenoot Oostenryk-Hongarye aangewend. Die gevegte het gou oorgegaan in loopgraafoorlogvoering in die noordooste en alpiene gevegte in die noorde. Beweeg oor die onderstaande ikone vir inligting oor groot veldslae.
Storm die Castelletto
Bestorming van die Castelletto: Mei 1915-Julie 1916: Duitse, destydse Oostenrykse troepe beslaan 'n rots wat die Castelletto genoem word, en ontneem die Italianers 'n groot toevoerroete vir 'n aanval deur die Dolomiete. Na 'n jaar se nuttelose beskieting, tonnel die Italianers onder die rots en blaas dit in skerwe. (Guilbert Gates)
As die Italiaanse front elders vergeet word, is die oorlog steeds teenwoordig in Noord-Italië, geëts in die land. Die berge en dale is bedek met loopgrawe en besaai met klipvestings. Geroeste stukke doringdraad spruit uit die aarde, kruise wat van die slagveld afgeskiet word, styg op van bergtoppe en piazza -monumente vier die helde en die dooies.
Ons leef saam met ons diep geskiedenis, het Nicolis, die navorser, ons vertel. Die oorlog is nog steeds in ons lewens. " Tussen klim na geïsoleerde slagvelde het ons in Trento gestop om Nicolis te ontmoet, wat die kantoor van die argeologiese erfenis vir die provinsie Trentino bestuur. Ons het weke voor ons reis die geskiedenis van die oorlog in Italië gelees en 'n stapel kaarte en reisboeke saamgebring wat ons geweet het wat gebeur het en waarheen, maar by Nicolis het ons meer gesoek oor wie en waarom. Hy is 'n toonaangewende stem in wat hy noem "oupa -argeologie," en 'n oorweging van geskiedenis en geheue wat in die familie vertel word. Sy oupa het baklei vir Italië, sy vrou en oupa vir Oostenryk-Hongarye, 'n algemene verhaal in hierdie streek.
Nicolis, wat 59 is, spesialiseer in prehistorie totdat hy 'n dekade gelede artefakte uit die Eerste Wêreldoorlog gevind het terwyl hy 'n smeltplek van die Bronstydperk op 'n alpiene plato opgegrawe het. Oud en modern, langs mekaar. "Dit was die eerste stap, " het hy gesê. Ek het begin dink oor argeologie as 'n dissipline van die onlangse verlede. "
Teen die tyd dat hy sy fokus vergroot het, is baie plekke in die Eerste Wêreldoorlog vir metaalskroot of aandenkings gekies. Die opsporing gaan voort —
Op die Presena -gletser het Nicolis gehelp om die lyke te herstel van twee Oostenrykse soldate wat in 2012 ontdek is. Hulle was begrawe in 'n skeur, maar die gletser was 'n eeu gelede 150 voet hoër toe dit krimp, die mans kom uit die ys, bene binne -in flenters uniforms. Die twee skedels, albei te midde van blonde hare, het granaatgate gehad, terwyl die metaal nog binne -in rammel. Een van die skedels het ook oë gehad. Dit was asof hy na my kyk en nie omgekeerd nie, het Nicolis gesê. Ek het gedink aan hul gesinne, hul moeders. Totsiens my seun. Kom asseblief gou terug. En hulle het heeltemal verdwyn, asof hulle nooit bestaan ​​het nie. Dit is wat ek die stille getuies noem, die vermiste getuies. "
Op 'n Oostenrykse plek in 'n tonnel op Punta Linke, byna 12 000 voet, het Nicolis en sy kollegas die ys afgesny en onder meer artefakte 'n houtemmer gevul met suurkool, 'n ongestuurde brief, koerantuitknipsels en 'n hoop strooi oorskoene, geweef in Oostenryk deur Russiese gevangenes om soldate teen die koue te beskerm. Die span historici, bergklimmers en argeoloë het die terrein herstel tot wat dit 'n eeu gelede kon gewees het, 'n soort lewende geskiedenis vir diegene wat die lang reis per kabelkar en 'n steil staptog onderneem.
Ons kan nie net as argeoloë praat en skryf nie, het Nicolis gesê. Ons moet ander tale gebruik: narratief, poësie, dans, kuns. " Op die geboë wit mure van die Museum of Modern and Contemporary Art in Rovereto is artefakte van die slagveld wat deur Nicolis en sy kollegas gevind is, sonder verduideliking voorgestel, 'n rede tot nadenke. Helms en steggies, gemorsstelle, handgranate en kledingstukke hang in vertikale rye van vyf items, elke ry bo 'n paar leë strooi -oorskote. Die effek was skerp en spookagtig, 'n soldaat gedekonstrueer. Toe ek die finale weergawe sien, vertel Nicolis ons, en ek sê: 'Oh my God, dit beteken'Ek is teenwoordig. Hier is ek. Dit is 'n persoon. ' "
Toe Joshua voor die uitstalling staan, dink hy aan sy eie dooies, vriende en soldate wat onder hom gedien het, elkeen tydens seremonies met 'n strydkruis gedenk: 'n geweer met bajonet wat in die grond neergeslaan is tussen leë gevegstewels, 'n helm bo -op die geweerkolf. Artefakte oor leë skoene. Ek is teenwoordig. Hier is ek.
Die loopgrawe, soos hierdie Oostenrykse posisie in die Pasubio -gebergte, bly bestaan, maar die alpiene slagvelde word al 'n eeu lank ontdek. (Stefen Chow) Tog kom meer artefakte en oorblyfsels aan die lig terwyl gletsers terugtrek, wat 'n intieme blik op 'n geïndustrialiseerde oorlog bied. Op die foto is 'n Oostenrykse kanon. (Imagno / Getty Images) In 2012 het die argeoloog Franco Nicolis gehelp om die skedel van 'n soldaat te herstel wie se oë in die koue behoue ​​gebly het. Dit was asof hy na my kyk en nie andersom nie, en hy sê. (Stefen Chow) 'N Sigaretdoos het 'n soldaat binne -in geteken. (Stefen Chow) Die oorblyfsels uit die Eerste Wêreldoorlog wat Nicolis en ander versamel het, is sonder etikette in 'n kontemporêre kunsmuseum vertoon as voorwerpe vir nadenke. (Stefen Chow) Soldate wat gewonde per kabelbaan ontruim (NGS Image Collection / The Art Archive at Art Resource, NY) Die oorskot van meer as 5 000 onbekende soldate lê in die Pasubio Ossuary. (Stefen Chow)
Die lug bedreig reën, en lae wolke draai ons in 'n koue waas. Ek het saam met Joshua op 'n tafelgrootte stuk rots gestaan, halfpad teen 'n 1,800 voet lange gesig op Tofana di Rozes, 'n enorme grys massief naby die Oostenrykse grens. Onder ons strek 'n wye vallei tot nog 'n dosyn steil pieke. Ons was al ses ure aan die muur, en ons het nog ses te gaan.
Terwyl Chris 100 meter bo-oor klim, het 'n klomp rotsgrootte van 'n gholfbal losgespring en met 'n hoë rits verby ons geslinger, soos 'n skrammel. Ek en Joshua ruil blikke en lag.
Die Tofana di Rozes torings oor 'n rotsblad van 700 voet hoog, die Castelletto, of Little Castle genoem. In 1915 het 'n enkele peloton Duitsers die Castelletto beset, en met 'n masjiengeweer het hulle die vallei besaai met dooie Italianers. Die resultaat was verstommend: in alle rigtings het gewonde perde gejaag, mense wat uit die bos gehardloop het, doodsbang, en#8221 'n soldaat genaamd Gunther Langes onthou van een aanval. Die skerpskutters het hulle met hul geweeromvang gevang, en hul koeëls het puik werk gelewer. So het 'n Italiaanse kamp aan die voet van die berg doodgebloei. " Meer en beter gewapende Oostenrykers het die Duitsers vervang, 'n groot moontlike toevoerroete afgesny en Italiaanse planne om Noord-Oostenryk-Hongarye na te jaag, vermorsel.
Die verowering van die Castelletto het geval by die bergtroepe van die Alpini, Italië, bekend onder hul verpletterende vilthoede versier met 'n swart raafveer. Een gedagte was dat hulle 'n masjiengeweer, selfs 'n klein artillerie -stuk, op 'n masjiengeweer, selfs 'n klein artillerie stuk, kon opskiet as hulle die masjiengeweer van die Tofana kon beklim tot honderde voet bo die vesting van Oostenryk. Maar die roete steil, glad van afloopwater en blootgestel aan vyandelike vuur, was die meeste nie die vaardigheid nie. Die opdrag het gegaan aan Ugo Vallepiana en Giuseppe Gaspard, twee Alpini met 'n geskiedenis van gewaagde beklimmings saam. Begin in 'n diep nis, uit die Oostenrykse oogpunt, werk hulle aan die Tofana di Rozes, met skoene met hennepsool wat beter trekkrag bied as hul stewels en die geluide van hul bewegings demp.
Ons was besig om 'n roete te klim, nie ver van hulle nie, met Chris en Joshua wat die voorsprong afwissel. 'N Mens klim ongeveer 100 meter hoog, en langs die pad skuif spesiale nokke in krake en hoekies en maak dan die beskermende uitrusting aan die tou vas met 'n karabyn, 'n metaallus met 'n veerbelaaide arm. Op ander plekke het hulle die tou aan 'n piton vasgemaak, 'n staalwig met 'n oop sirkel aan die einde wat deur vorige klimmers in die rots gestamp is. As hulle gly, val hulle moontlik 20 voet in plaas van honderde, en die klimtou sal rek om 'n val te absorbeer.
Vallepiana en Gaspard het nie een van hierdie gespesialiseerde toerusting nie. Selfs die karabyn, 'n noodsaaklike klim wat kort voor die oorlog uitgevind is, was vir die meeste soldate onbekend. In plaas daarvan het Gaspard 'n tegniek gebruik wat my maag laat sidder: Elke keer as hy in 'n pit slaan, maak hy die tou om sy middel los, trek dit deur die metaallus en trek dit terug. En hul henneptoue kan net so maklik klap as om te val.
Toe ons die top van ons klim nader, het ek myself op 'n lip van vier voet gehys en deur 'n smal geut na 'n ander rand gegaan. Joshua, verder voor en buite sig, het homself aan 'n rots veranker en my tou ingetrek terwyl ek beweeg. Chris was 12 voet agter my, en nog steeds op 'n laer vlak, blootgestel van die bors af.
Ek stap op die rand en voel hoe dit meegee.
"Rock! " het ek geskreeu en my kop geslaan om te sien hoe my voorheen stewige stap nou losgebreek en in twee gekloof het en in die geut neergestort het. Een stuk breek in die muur en stop, maar die ander helfte, miskien 150 pond en groot soos 'n draagtas, ploeg na Chris toe. Hy gooi sy hande uit en stop die rots met 'n gegrom en 'n kreet.
Ek skarrel in die geut af, steek my voete aan weerskante van die rots vas en hou dit vas terwyl Chris verby my klim. Ek los, en die stuk tuimel teen die berghelling af. 'N Sterk osoongeur van die gebreekte rotse hang in die lug. Hy maak 'n vuis en los sy vingers. Niks gebreek nie.
My swak geplaasde trap kon hom beseer of doodgemaak het. Maar ek verbeel my dat die twee Alpini ons byna gemiste triviaal sou gedink het. Op 'n latere klimmissie met Vallepiana is Gaspard deur die weerlig getref en is hy amper dood. Hierdie klim het hom ook amper doodgemaak. Terwyl hy hom in 'n moeilike gedeelte inspan vir 'n handvatsel, gly sy voet en val hy 60 voet in 'n klein sneeubank, merkwaardige geluk in vertikale terrein. Hy klim verder en kyk na die Oostenrykse uitsig. 'N Skerpskutter het hom in die arm geskiet, en Oostenrykse artillerie oor die vallei het doppe in die berg geskiet en hom en Vallepiana met stukkende metaalskerwe en stukkende rots laat stort.
Tog bereik die twee die smal rand wat die Oostenrykers oor die hoof gesien het, 'n prestasie wat hulle Italië se tweede hoogste medalje vir dapperheid besorg het. In 'n antiklimaks wat vandag beslis lyk, was die gewere wat die Italianers daar opgetrek het, minder effektief as wat hulle gehoop het.
Maar die hoofpoging van die Italianers was nog gewaagder en moeiliker, soos ons binnekort sou sien.
In 'n gebied met pragtige pieke is die Castelletto nie veel te sien nie. Die hurk trapezium steek 700 voet op na 'n lyn skerp torings, maar word verdwerg deur die Tofana di Rozes, wat 'n ekstra 1,100 voet net agter dit styg. Tydens ons klim hoog op die Tofana -muur kon ons die Castelletto nie sien nie, maar nou het dit voor ons opgeduik. Ons het gesit in 'n ou Italiaanse sloot wat uit kalksteenblokke in die Costeana -vallei gebou is, wat wes loop van die bergdorp Cortina d 'Ampezzo. As ons ons oë toemaak, kan ons klein gaatjies sien net onder die ruit van Castelletto se vensters vir grotte wat die Oostenrykers en Duitsers gesny het kort nadat Italië in 1915 oorlog verklaar het.
Uit hierdie tonnels en kamers, wat uitstekende beskerming teen artillerievuur bied, kap hul masjiengeweerders almal wat homself in hierdie vallei vertoon het. U kan u voorstel waarom dit so 'n nagmerrie vir die Italianers was, 'het Joshua gesê en opgekyk na die vesting. In die stryd om die Castelletto het ons in mikrokosmos die wreedheid en intimiteit, die vindingrykheid en nutteloosheid van hierdie alpiene gevegte gevind.
Die Italianers het dit eers probeer klim. Op 'n somernag in 1915 het vier Alpini teen die steil gesig begin, moeilik in daglig, sekerlik skrikwekkend in die nag. Uitkykpunte op die rotsagtige torings het gedempte geluide in die donkerte onder gehoor en na die rand gestap, oë en ore gespanne. Weereens bewegingsgeluide, metaal wat teen rots skuur en asemhaling. 'N Bewaarder maak sy geweer gelyk, en terwyl die hoofklimmer die gesig op sy gesig kom en homself optrek, skiet hy. Die mans was so naby dat die snuitflits die gesig van die Italianer aangesteek het toe hy agteruit geslinger het. Dons toe hy in die klimmers onder hom vasraak, en dan skree. Die oggend kyk die soldate neer op vier verfrommelde liggame wat op die helling ver onder lê.
Die Italianers het daarna die steil en rotsagtige kloof tussen die Castelletto en die Tofana probeer, met 'n oggendmis as bedekking. Maar die mis het dunner geword om spieëls wat deur die mis beweeg, te onthul, en masjiengeweerders het hulle vernietig. In die herfs van 1915 val hulle van drie kante af met honderde mans aan, en hulle kan beslis 'n peloton verdedigers oorweldig, maar die hange het net dieper gestapel met dooies.
Die Alpini heroorweeg: as hulle nie die Castelletto sou bestorm nie, sou hulle miskien van binne af aanval.
Net om die draai van die Castelletto en anderkant die Oostenrykse gesigsveld, het Joshua, Chris en ek 50 voet metaalspore langs die oorspronklike houtladers afgeskaal, nou stukkend en verrot. By 'n nis op die Tofana -muur vind ons die tonnel oop, ses voet breed en ses voet hoog, en die duisternis sluk ons ​​kopligstrale in. Die pad kry honderde voet as hy deur die berg klim, steil en verraderlik op rots wat slymerig is met water en modder. Gelukkig vir ons is dit nou 'n via ferrata. Ons het ons veiligheidsgordels vasgemaak aan metaalstawe en kabels wat na die oorlog aan die mure vasgemaak is.
Die Alpini begin met hamers en beitels in Februarie 1916 en pik net 'n paar meter per dag uit. In Maart het hulle twee pneumatiese bore aangeskaf wat deur gasaangedrewe kompressors aangedryf is, wat deur die diep sneeu in stukke opgetrek is. Vier spanne van 25 tot 30 man het in deurlopende ses-uur-skofte gewerk, gesteun, geblaas en getrek en die tonnel elke dag met 15 tot 30 voet verleng. Dit sou uiteindelik meer as 1500 voet strek.
Die berg sidder met interne ontploffings, soms 60 of meer per dag, en toe die grond onder hulle bewe, het die Oostenrykers oor die bedoeling van die Italianers gedebatteer. Miskien sou hulle deur die Tofana -muur bars en oor die rotsagtige saal val. Of kom van onder af, stel 'n ander voor. " Een nag, as ons slaap, spring hulle uit hul gat en sny ons keel af, " het hy gesê. Die derde teorie, waarna die mans gou bedank het, was die mees ontstellende: die Italianers sou die tonnel met plofstof vul.
Die tonnel het inderdaad diep in die berg en halfpad na die Castelletto geskeur. Een tak het onder die Oostenrykse posisies ingegrawe, waar 'n enorme bom neergesit sou word. Die ander tonnel draai hoër en sou op die Tofana -gesig oopgaan, volgens wat die Italianers gedink het die rand van die bomkrater sou wees. Na die ontploffing stort Alpini deur die tonnel en oor die krater. Tientalle sou touladers van posisies hoog op die Tofana -muur afklim, en nog talle laai teen die steil rots op. Binne minute na die ontploffing sou hulle uiteindelik die Castelletto beheer.
Die Oostenrykse pelotonbevelvoerder, Hans Schneeberger, was 19 jaar oud. Hy het op die Castelletto aangekom nadat 'n Italiaanse skerpskutter sy voorganger vermoor het. Ek sou graag iemand anders gestuur het, " kapt.Carl von Rasch het vir hom gesê: 'Maar jy is die jongste en jy het geen gesin nie.'
Dit is beter dat u weet hoe dinge hier staan: dit gaan glad nie goed nie, het von Rasch gesê tydens 'n laataand besoek aan die buitepos. Die Castelletto is in 'n onmoontlike situasie. " Byna omring, onder onophoudelike artillerie -bombardement en sluipskuttersvuur, met te min mans en kos wat opraak. Regdeur die vallei het die Italianers die Oostenrykers twee -tot -een in die getal gehad rondom die Castelletto, dit was miskien 10 of 20 teen een. As jy nie sterf as gevolg van honger of koue nie, het von Rasch gesê: "Dan word jy eendag binnekort in die lug geblaas." van Italianers, kon hulle die druk elders aan die voorkant verlig.
Die Castelletto moet gehou word. Dit sal tot die dood toe gehou word, het Von Rasch hom vertel. Jy moet hier bly. "
In Junie het Schneeberger 'n patrollie op die gesig van die Tofana di Rozes gelei om 'n Italiaanse vegposisie uit te skakel en, indien moontlik, die tonneloperasie te saboteer. Na 'n onseker klim het hy op 'n smal lip getrek, 'n Alpini oor die rand geslaan en 'n buitepos op die krans binnegestorm, waar 'n valdeur na die Italiaanse posisies gelei het. Sy betroubare sersant, Teschner, knik op die vloer en glimlag. Hy kon hoor hoe Alpini teen touladers klim om aan te val.
'N Paar dae tevore het 'n halfdosyn Oostenrykers wat op die Tofana-muur wag staan, met die nabygeleë Alpini begin gesels, wat gelei het tot 'n nag gedeelde wyn. Teschner het nie hierdie verwantskap met die Alpini gedeel nie. Op 'n Sondagoggend, toe sang weerklink van die rotswande van die Italianers wat die mis onder gehou het, het hy swaar sferiese bomme in die kloof tussen die Castelletto en die Tofana gerol om die diens te onderbreek.
Nou in die klein hut trek hy sy bajonet, gooi die valdeur oop en skree: 'Welkom in die hemel, honde!' Terwyl hy deur die touleers sny. Die Alpini skree, en Teschner lag en klap met sy bobeen.
Die aanval verdien Schneeberger Oostenryk-Hongarye se hoogste medalje vir dapperheid, maar hy en sy manne het niks nuuts geleer oor die tonnel of hoe om dit te stop nie. Tussen daaglikse skermutselings met Italiaanse wagte, het hulle nagedink oor alles waaroor hulle 'n vrou se liefde sou mis, avonture in verre lande, selfs in die son op die Castelletto gelê en gedroom het oor 'n lewe na die oorlog. Tog het die ontploffings 'n vreemde troos gebied: solank die Italianers geboor en geblaas het, was die myn nie klaar nie.
Toe onderskep die Oostenrykers 'n oordrag: "Die tonnel is gereed. Alles is perfek. "
Met die berg stil en die ontploffing op hande, lê Schneeberger op sy stapelbed en luister na muise wat oor die vloer skitter. " Vreemd, almal weet dat hy vroeër of later sal moet sterf, en 'n mens dink skaars daaraan, " het hy geskryf. Maar as die dood seker is, en 'n mens selfs die sperdatum ken, verduister dit alles: elke gedagte en gevoel. "
Hy het sy manne bymekaargemaak en gevra of iemand wil weggaan. Nie een stap vorentoe nie. Nie Latschneider nie, die peloton se oudste op 52, of Aschenbrenner, met agt kinders tuis. En hulle wag begin.
Alles is soos gister, " Schneeberger het op 10 Julie geskryf, behalwe dat daar nog 24 uur verby is en ons is 24 uur nader aan die dood. "
Luitenant Luigi Malvezzi, wat gelei het tot die grawe van die tonnel, het 77.000 pond gelatien geblaas, byna die helfte van die maandelikse produksie in Italië. Die hoë bevel was ontevrede oor die versoek, maar is deur 'n frustrerende detail geteister: die Italianers het die Castelletto amper 'n jaar lank met artillerie gestamp, maar dit was min effektief. Italiaanse soldate het dus drie dae lank kratte plofstof in die tonnel na die mynkamer gebring, 16 voet breed, 16 voet lank en byna 7 voet hoog. Deur skeure in die rots, ruik hulle die Oostenrykers en kook. Hulle het die kamer vol gepak en daarna 110 voet van die tonnel met sandsakke, beton en hout gevul om die ontploffing met volle krag opwaarts te stuur.
Om 11:30 op 11 Julie, toe Hans Schneeberger op sy stapelbed lê en rou oor 'n vriend wat pas deur 'n sluipskutter doodgeskiet is, kom Malvezzi saam met sy mans op die terras wat na die tonnel lei en die ontstekingskakelaar omdraai. Een, twee, drie sekondes het verbygegaan in 'n stilte so intens dat ek die skerp ping van die water van die kamer se dak hoor drup en die swembad tref wat dit daaronder gevorm het, " skryf Malvezzi.
Toe brul die berg, die lug word gevul met verstikkende stof en dit lyk asof Schneeberger se kop gereed is om te bars. Die ontploffing gooi hom uit die bed, en hy strompel uit sy kamer en in 'n mis rook en puin en staan ​​by die lip van 'n massiewe krater wat die suidelike punt van die Castelletto was. In die duisternis en puin skree sy mans.
Die stryd om hierdie rotswiggie het so prominent geword vir Italië dat koning Victor Emmanuel III en generaal Luigi Cadorna, die weermaghoof van die weermag, van 'n berg daar naby gekyk het. 'N Vlamfontein het in die duisternis uitgebars, die regterkant van die Castelletto het gebewe en ineengestort, en hulle het hul sukses aangemoedig.
Maar die aanval was 'n fiasko. Die ontploffing het baie van die nabygeleë suurstof verbruik en dit vervang met koolstofmonoksied en ander giftige gasse wat die krater oorstroom het en in die tonnel ingedruk het. Malvezzi en sy mans het deur die tonnel na die krater gelaai en bewusteloos neergestort. Verskeie het doodgeval.
Alpini wat hoog op die Tofana -muur wag, kon nie daal nie omdat die ontploffing hul touladers versnipper het. En in die steil riool tussen die Castelletto en die Tofana breek die ontploffing die rotswand. Ure daarna het groot rotsblokke soos 'n afskilferende gips afgeskil en in die kloof neergestort, aanvallende soldate verpletter en die res geskarrel.
Ons het die Alpinis ' -roete deur die tonnel opgespoor, met ons hande langs mure wat glad van seepwater was en met groewe uit die tonnelboorpunte gebring is. Ons het deur die tonneltak na die mynkamer gegaan en hoër in die berg getrek en ons veiligheidstoue vasgemaak aan metaalkabels wat teen die mure vasgemaak is.
Om 'n skerp draai het die donkerte meegegee. Saam met die belangrikste ontploffing, het die Italianers 'n klein aanklag veroorsaak wat die laaste paar voet van hierdie aanvalstunnel oopgeblaas het, totdat dit geheim gehou was vir die Oostenrykers. Nou stap Joshua uit die tonnel, kyk skraal in die daglig en kyk af na die suidelike punt van die Castelletto. Hy skud sy kop met ontsag.
Dit is wat gebeur as u 35 ton plofstof onder 'n klomp Oostenrykers ontplof, het hy gesê. Joshua was naby meer ontploffings as wat hy kan onthou, handgranate, vuurpyle, padbomme. In Irak het 'n selfmoordbomaanvaller in sy voorpos gestamp terwyl hy geslaap het, en die ontploffing het hom uit sy bed gegooi, net soos Schneeberger. Maar dit was nie naastenby die geweld en die landskap-veranderende krag van hierdie ontploffing nie, het hy gesê.
Ons skarrel af teen 'n steil gruishelling en op 'n wye sneeuveld onderaan die krater. Die ontploffing het genoeg berg verpulver om duisend bakkies te vul en klippe oor die vallei gegooi. Dit het 20 Oostenrykers doodgeslaap in 'n hut bo die myn en die masjiengewere en mortiere begrawe.
Dit het Schneeberger en 'n handjievol van sy manne gespaar. Hulle het 'n dosyn gewere, 360 koeëls en 'n paar granate geskuur, en vanaf die rand van die krater en die ongeskonde buiteposte het hulle weer begin om Italianers af te haal.
Stel jou voor dat jy dadelik die helfte van jou peloton verloor en die wil het om voort te gaan en te verdedig wat jy gekry het, " het Joshua gesê. Net 'n paar manne wat 'n hele bataljon weerhou, probeer om hier aan te val. Dit is waansin. "
Ek voel 'n vreemde pols van afwagting toe ons uit die krater klim en op die Castelletto. Uiteindelik bereik die stryd 'n hoogtepunt. Chris verdwyn in die warboel van rots bo ons. 'N Paar minute later het hy 'n gelukkige gejuig laat hoor: Hy het 'n ingang na die Oostenrykse posisies gevind.
Ons sak ons ​​koppe en stap in 'n grot wat 100 voet deur die smal ruggraat van Castelletto loop. Water drup van die plafon af en stort in ysige plasse. Klein kamers vertak van die hooftonnel af, sommige met ou houtbanke. Vensters kyk uit op die vallei ver onder en pieke in die verte.
Hierdie skoonheid was moeilik om te versoen met wat 'n eeu gelede gebeur het. Chris het die hele week gereeld daaroor nadink. " U stop net en waardeer waar u op die oomblik is, " het hy gesê. En ek wonder of hulle ook die oomblikke gehad het. Of as dit alles terreur was, die heeltyd. " Emosie verstik sy stem. As ons daaroor kyk, is dit groen en groen. Maar toe hulle daar was, was dit doringdraad en loopgrawe en artilleriedoppe wat rondskreeu. Het hulle 'n oomblik van vrede gehad? "
Joshua voel hoe hy diep in die wêreld van vegters getrek word, en dit skrik hom. Ek het meer gemeen met hierdie Oostenrykers en Italianers wat onder my voete begrawe is as met baie hedendaagse samelewings, het hy gesê. "Daar is 'n band om 'n soldaat te wees en deur 'n geveg te gaan, " het hy gesê. "Die swaarkry. Die vrees. Jy veg net vir oorlewing, of veg vir die mense om jou, en dit oortref die tyd. "
Die verliese en winste in hierdie berge van die Oostenrykers en#8217 en die Italianers het min verskil gemaak. Die alpiene oorlog was 'n byvertoning van die gevegte op die Isonzo, wat 'n byvertoning was vir die Westelike en Oosfront. Maar vir die soldaat is alles wat saak maak natuurlik die stuk grond wat geneem moet word of vasgehou moet word, en of hy daardeur lewe of sterf.
Die dag na die ontploffing het die Italianers masjiengewere op die Tofana gehys en die Castelletto gehark en meer Oostenrykers doodgemaak. Die res skarrel die tonnels in waar ons nou gesit het. Schneeberger het 'n aantekening oor sy situasie gekrabbel en#821233 is dood, die posisie is amper vernietig, versterkings is broodnodig en het dit aan Latschneider oorhandig.
'U sterf net een keer,' sê die ou man van die peloton, kruis homself en hardloop af oor die breë helling tussen die Castelletto en die Tofana, gejaag deur masjiengeweerkoeëls. Hy het oor die vallei gehardloop, die brief aan kaptein von Rasch afgelewer en#8212 doodgeloop.
Versterkings het die aand aangebreek, en Schneeberger het sy paar oorlewende manne teruggetrek na die Oostenrykse linies. Die Italianers het 'n paar uur later deur die krater gehardloop, traangas in die tonnels geslinger en die suidelike punt van die Castelletto en die grootste deel van die verligtingpeloton ingeneem. 'N Paar Oostenrykers het die noordelike kant vir 'n paar dae gehou en daarna teruggetrek.
In die Oostenrykse kamp meld Schneeberger aan von Rasch, wat met geboë skouers en nat oë by sy venster gestaan ​​het, hande agter sy rug vasgeklem.
"Dit was baie moeilik? " het hy gevra.
Oor Brian Mockenhaupt
Brian Mockenhaupt is 'n veteraan in die Amerikaanse weermag en 'n bydraende redakteur by Buite tydskrif. Hy het geskryf vir Die Atlantiese Oseaan, Die New York Times Magazine, Besoek, en meer.
Oor Stefen Chow
Stefen Chow is 'n fotograaf in Bejing met uitgebreide bergklim-ervaring. Sy werk verskyn gereeld in Wall Street Journal en Fortuin tydskrif, en hy werk aan 'n langtermynprojek genaamd Poverty Line, wat die daaglikse voedselkeuses van armes in lande regoor die wêreld ondersoek.