Gilbert Simondon ( 2 Oktober 1924 - 7 Februarie 1989) was 'n Franse filosoof wat die bekendste is vir sy teorie van individualisasie, 'n belangrike bron van inspirasie vir Gilles Deleuze en Bernard Stiegler.
2 Individualisasie en tegnologie
4.1 Primêre literatuur
4.2 Postume publikasies
4.3 Engelse vertalings
Simondon, gebore in Saint-Étienne, was 'n student van die wetenskappe filosoof Georges Canguilhem, filosoof Martial Guéroult, en fenomenoloog Maurice Merleau-Ponty. Hy studeer aan die Ecole Normale Supérieure en die Sorbonne. Hy het sy doktorale proefskrifte in 1958 aan die Universiteit van Parys verdedig. Sy hoof proefskrif, L'individuation à la lumière des notions de Forme et d'Information (Die Individualisasie in die lig van Vorm en Inligting), is in twee dele gepubliseer, die eerste in 1964 onder die titel L'individu et sa génèse physico-biologique (Individualisasie en Fisiese Biologiese Genesis) by die Presses Universitaires de France, terwyl Aubier eers in 1989 die tweede deel, L'individuation psychique et collective (Psigiese en kollektiewe individualisasie), gepubliseer het. Terwyl sy hoof tesis, wat die grondslag van sy denke gelê het, nie wyd gelees is voordat daar kommentaar gelewer is deur Gilles Deleuze en meer onlangs, Bruno Latour en Bernard Stiegler nie, was sy komplementêre tesis, Du mode d'existence des objets techniques (Oor die modus van die bestaan van voorwerp-tegnieke ) onmiddellik deur Aubier gepubliseer na dit voltooi is (in 1958) en het 'n impak op 'n wye gehoor gehad. Dit was eers in 2005 dat Jerome Millon 'n volledige uitgawe van sy hoof tesis gepubliseer het.
Individualisasie en tegnologie[wysig | wysig bron]
In L'individuation psychique et collective ontwikkel Simondon 'n teorie van individuele en kollektiewe individualisasie, waarin die individuele onderwerp 'n effek van individualisasie beskou word eerder as as 'n oorsaak. So word die individuele atoom vervang deur die nimmereindigende proses van individualisasie. Simondon het ook "voor-individuele velde" voorgehou as die hulpbronne wat individualisasie self moontlik maak. Individualisasie is 'n altyd onvolledige proses, wat altyd 'n "voor-individu" laat oorbly, wat voortgesette toekomstige individualisasie moontlik maak. Verder skep psigiese individualisasie altyd 'n individu en 'n kollektiewe voorwerp, wat hulleself weer saam individualiseer. Simondon kritiseer Norbert Wiener se teorie van kubernetika en beweer dat "Reg van die begin af, het kubernetika aanvaar dat alle teorieë van tegnologie teengestaan moet word: 'n klassifikasie van tegnologiese voorwerpe wat deur gevestigde kriteria sowel as genusse en spesies gevolg word. Simondon het ten doel om die tekortkominge van kubernetika te oorkom deur 'n "algemene fenomenologie" van masjiene te ontwikkel.
Simondon se teorie van individualisasie deur transduksie in 'n metastabiele omgewing was 'n belangrike invloed op die denke van Gilles Deleuze, vanwie se Différence et répétition(1968), Logique du sens (1969) en L'île déserte (2002) direk na Simondon se werk verwys. Gilbert Simondon: une pensée de l'individuation et de la technique (1994), die verrigtinge van die eerste konferensie wat toegewy is aan Simondon se werk, toon ook sy invloed op denkers soos François Laruelle, Gilles Châtelet, Anne Fagot-Largeau, Yves Deforge, René Thom, en Bernard Stiegler (laasgenoemde het Simondon se teorie van individualisasie in die sentrum van sy voortgesette en multi-volume filosofiese projek geplaas).
Nog 'n bydraer tot Gilbert Simondon: Une pensée de l'individuation et de la technique, is Simondon se vriend John Hart, wat die dryfkrag was vir die heel eerste vertaling - van Frans na Engels (1980) - van Simondon se werk. Dit was gedoen aan die Universiteit van Wes-Ontario in Kanada waar Hart 'n Departement Rekenaarwetenskap en 'n Simondon-geïnspireerde netwerk gestig het naamlik die ATN, of Audio Tactile Network in 1964. Tans kan Simondon gesien word as 'n groot invloed op die werk van sulke geleerdes soos Paolo Virno, Jean-Hugues Barthélémy, Thierry Bardini, Luciana Parisi, Brian Massumi, Adrian Mackenzie, Muriel Combes, Carl Mitcham, Andrew Feenberg, Isabelle Stengers, Thomas LaMarre, Bruno Latour en Anne Sauvagnargues.
Primêre literatuur[wysig | wysig bron]
L'individu et sa genèse physico-biologique (l'individuation à la lumière des notions de forme et d'information) (Parys: PUF, 1964; second ed. J.Millon, coll. Krisis, 1995).
L'individuation psychique et collective (Parys, Aubier, 1989; herdruk in 2007 met voorskrif deur Bernard Stiegler).
Postume publikasies[wysig | wysig bron]
Engelse vertalings[wysig | wysig bron]
"Technical Mentality," vertaal deur Arne De Boever, Parrhesia 07 (2009): 7-27.
"Techno Aesthetics," vertaal deur Arne De Boever, Parrhesia 14 (2012): 1-8.
"The Essence of Technicity," vertaal deur Ninian Mellamphy, Dan Mellamphy & Nandita Biswas Mellamphy, Deleuze Studies 5 (11.11.2011): 406-424,.
"The Limits of Human Progress," vertaal deur Sean Cubitt, Cultural Politics, 8(2) (2010): 229-36.Cultural Politics, 8(2) (2010): 229-36
Two Lessons on Animal and Man (Minneapolis: Univocal Publishing, 2012).
On the Mode of Existence of Technical Objects (Minneapolis: Univocal Publishing, 2016).
Ontsluit van "https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Gilbert_Simondon&oldid=2059585"
Die bladsy is laas op 23 Oktober 2019 om 18:52 bygewerk.