Sy spotprente en tekeninge het reeds in ‘n aantal Suid-Afrikaanse boeke en tydskrifte verskyn. Hy het twee bundels Wenke wat Werk die lig laat sien — in Engels en Afrikaans – gegrond op ‘n gewilde tydskrifrubriek wat hy langer as tien jaar behartig het.
Daar, soos hy dit self stel, het sy passie vir die gedrukte media ontwikkel. Ihoe seer daardie passie wel ontwikkel het, bly uit sy loopbaan. Hy het in verskeie tydskrifte se redaksies gedien as ontwerper en hoof-ontwerper, o.a. Scope, MAN/Magnum, Huisgenoot, YOU en TV Plus. Hy was ateljeehoof van Huisgenoot en YOU se bladuitleg-afdeling vir bykans 15 jaar. Sy monumente staan daar vir altyd.
In 1999 is hierdie talentvolle man met Parkinsonisme gediagnoseer. In Maart 2003 het hy afgetree op grond van sy gesondheid. Sedertdien bestee hy sy tyd — binne die beperkings wat die siekte aan hom oplê — aan sy motorklub en verwante stokperdjies, grafiese ontwerp, skryfwerk en die aanmekaar-timmer van boekies , soos die Sabieparkboekie, vir lastige mense soos die uwe.
Die afgelope 27 jaar woon hy met sy vrou, Kate, in Brackenfell, naby Kaapstad. Sy gee onderwys by die Alta du Toit-skool vir Verstandelik Gestremdes in Kuilsrivier. Gelukkig vir hom is sy ook – nes hy –‘n versamelverslaafde!
Ek weet nie hoe kies die slim ouens die Speler van die Wedstryd nie. Vir my is dit die ou wie se naam onuitwisbaar aan ‘n wedstryd gekoppel sal bly – tot in die verre verskiet.
Herman is natuurlik in die eerste plek bekend as rugbyskrywer. Een wat die seldsame reggekry het om die agting van spelers, administrateurs, kollegas en lesers te wen – en te behou. Maar gholf: die is ‘n tweede liefde. Wat Herman nie van gholf weet nie, is nie die moeite werd om te weet nie. Sy bydrae tot die Afrikaanse gholf-terminologie is nie te versmaai nie. En die vriendskappe wat hy met gholfmense oor die spektrum gesluit het, is ‘n storie op sy eie. Vir Die Volksblad was hy in die opsig ‘n ambassadeur oor taal- en kultuurgrense heen.
Maar vriendskappe sluit, is vir Herman soos asem haal. Dis sy lewe. Ek dink hy is die enigste wat dertig dae in Nieu-Seeland kan gaan kuier, en van dorpie tot dorpie by ou rugbyvriende kan inval wat hom met ope arms sal verwelkom.
Een ding weet ek darem. Dit is dat hy dikwels verlig was nadat hy eers gehoor het hoe ek oor iemand of ‘n onderwerp stoom afblaas en daarna dan ‘n veel rustiger hoofartikel gaan skryf het. Met sy sagte plekkie vir ALLE mense (vratte en al) kon hy ook vir die ou stormvoel ‘n plekkie in sy ruim hart vind. Dankie daarvoor, Herman ou vriend.
Die reeks oor die vier kennisfonteine gaan voort. Dit word net vir hierdie Moedersdag-bulletin onderbreek – asook vir ‘n stukkie wat more, oormore geskryf gaan word oor hoe lekker dit is om ‘n Blou Bul te wees.