Die Casablanca-konferensie - Die versamelings
Titel: Die Casablanca-konferensie.
Skeppingsdatum : tussen 14 en 24 Januarie 1943
Datum getoon: tussen 14 en 24 Januarie 1943
Afmetings: Hoogte 12,7 cm - Breedte 17,8 cm
Tegniek en ander aanduidings: swart en wit silwer druk
Stooring plek: Gedenkteken van Caen, webwerf van die geskiedenis van vrede (Caen)
Kontak kopiereg: © Roosevelt Foundation / The Caen Memorial
Prentverwysing: MEMO_PHOT_01680 / 30737
Publikasiedatum: Desember 2014
Die Casablanca-konferensie is van 14 tot 24 Januarie 1943 op die gesamentlike inisiatief van Roosevelt en Churchill gereël. Hierdie foto, geneem in die tuine van die Anfa Hotel in Casablanca (Marokko), wys ons die vier hoofrolspelers van hierdie beraadvergadering: van links na regs, Franse generaal Giraud, president van die Verenigde State van Amerika Roosevelt , Die Franse generaal de Gaulle en die Britse premier Churchill. Hierdie internasionale konferensie het gelei tot verskeie ooreenkomste: die voortsetting van hulp aan die USSR, die inval in Sisilië en daarna die res van Italië en die besluit om die onvoorwaardelike oorgawe van die Axmagte te eis.
As dit wel gaan om die voortsetting van die geallieerde strategie in sy geheel voor te berei (Stalin word boonop na hierdie konferensie uitgenooi, maar weier die uitnodiging), is dit ook 'n kwessie van die oplossing van die probleem van die regering van Afrika. Noord (AFN) en Frans-Wes-Afrika (AOF). Terwyl Operasie Torch van 8 November 1942 die herowering van 'n deel van die Franse gebiede in Noord-Afrika toegelaat het (die gevegte het nogtans in Tunisië voortgeduur), is hul politieke situasie inderdaad baie verward: eers , bly die protektoraat van Marokko en Algerië gedeeltelik geadministreer deur wette en amptenare van die Vichy-bewind, onder die gesamentlike gesag van admiraal Darlan, het weliswaar aan die Amerikaanse kant oorgegaan en aangestel as hoë kommissaris van Frankryk wat in Noord-Afrika deur Eisenhower in November, en generaal Giraud, bevelvoerder van die militêre magte in Noord-Afrika. Ná Darlan se sluipmoord op 24 Desember 1942 het Giraud, gesteun deur die Geallieerdes, sy gesag oor Noord-Afrika en Frans-Wes-Afrika uitgeoefen. Dit word sterk betwis met die Engelse en die Amerikaners deur de Gaulle, wat homself meer wettig ag om mag namens Frankryk uit te oefen.
Die verslagbeelde wat gewy is aan die Casablanca-konferensie, is baie en wyd verspreid, en het dus politieke, dokumentêre en simboliese waarde. Deur selfs die eenvoudige moontlikheid van so 'n vergadering te demonstreer, bevestig hulle veral dat die herowerde gebiede inderdaad onder die Geallieerde beheer is.
Giraud, Roosevelt, de Gaulle en Churchill
Die fotograaf het 'n taamlike stywe opname gekies wat fokus op die vier mans, wat langs mekaar sit op sitplekke op een van die grasperke in die hoteltuine. Dit lê effens onder sy modelle en laat min velddiepte (ons sien 'n lae muur en 'n paar pote in die agtergrond). Die kyker is dus so na as moontlik aan die hoofrolspelers van die konferensie en byna saam met hulle, in die privaatheid van die gesprek lei hulle onder 'n winterson wat 'n redelike helder lig op die verhoog versprei.
Die bespreking lyk op daardie oomblik na 'n woordewisseling tussen Roosevelt, wat praat (in kostuum, 'n laken wat op die knieë rus, ernstig en 'n bietjie ernstig lyk) en de Gaulle (in militêre drag), wat die luister aandagtig. Die twee mans, driekwart van die pad, staar mekaar in die gesig, terwyl Giraud, ook in uniform, aan hulle linkerkant in 'n byna akademiese houding kyk, die bors reguit en die hande op sy knieë. Regs van hulle is Churchill natuurliker; hy dra 'n hoed en rook sy gewone sigaar. Ook hy is gefokus op die deurlopende dialoog.
Die manier waarop die leiers in verhouding tot mekaar gerangskik is en die feit dat die gesprek tussen Roosevelt en de Gaulle plaasvind op die presiese oomblik dat hierdie opname geneem word, moet uiteraard nie te geïnterpreteer word nie; daar is inderdaad ander beelde van hierdie vergadering, waar die verspreiding en houding verskil. Dit is egter moontlik om 'n paar gevolgtrekkings uit die toneel te maak soos getoon.
Dit is eerstens 'n ontmoeting tussen gelykes: die vier mans word op dieselfde geplaas beplan (letterlik en figuurlik), bespreek sonder om min of meer formele hiërargie te bespeur. Al hang die toekenning van mag oor die onlangs bevryde Franse lande af in boete van Roosevelt en Churchill het laasgenoemde 'n Franse bevel nodig wat tegelyk simbolies en eg is. Giraud is inderdaad enkele dae na die konferensie as Franse burgerlike en militêre opperbevelhebber aangestel.
Die vergadering word ook as deurslaggewend aangebied. Gesindhede, ernstig en ernstig, sê dat hier vrae oor die belangrikste belang is (voortsetting van bedrywighede in Afrika en Italië, die organisasie van die regering van Franse Afrika) tussen vooraanstaande leiers.
Ten slotte, in die gespanne konteks van die opposisie tussen de Gaulle en Giraud om mag, lyk sommige besonderhede interessant. Enersyds word die twee generaals en die twee politici afwisselend gereël, wat die idee uitspreek dat die vergadering nie die Geallieerdes aan die een kant en die Franse aan die ander kant konfronteer wat hul opdrag sou neem nie, maar ook dat Roosevelt en Churchill speel hier 'n bemiddelende rol om hulle uiteindelik te laat verenig. Ons kan ook opmerk dat Giraud nader aan Roosevelt is, wat op sy koms besluit het en hom ondersteun, terwyl Churchill, wat die Gaulle kon oortuig om aan die konferensie deel te neem ondanks Giraud se teenwoordigheid, hiernaas staan. nuutste. Aan die ander kant, en hoewel die konferensie in Casablanca meer bedoel is om 'n ooreenkoms te bekragtig wat die gesag van Giraud oor de Gaulle ten opsigte van die streek bekragtig, blyk dit dat die hoof van die Franse Nasionale Komitee in Londen reeds besig is om om 'n sentrale plek in te neem en op gelyke voet met die twee geallieerde leiers te bespreek, terwyl Giraud meer op die periferie verskyn, 'n bietjie geleen, in 'n meer gemaklike houding.
Video in Engels van die Casablanca-konferensie wat aanlyn deur British Pathé geplaas is.
AZÉMA Jean-Pierre, Nuwe geskiedenis van die hedendaagse Frankryk: van München tot die bevryding (1938-1944), Parys, Le Seuil, coll. "Punte: Histoire" (nr 114), 1979. BROCHE François, CAÏTUCOLI Georges, MURACCIOLE Jean-François (reg.), Gratis Franse woordeboek, Parys, Robert Laffont, coll. "Boeke", 2010.GAULLE Charles de, Oorlogsherinneringe: eenheid (1942-1944), Parys, Plon, 1956. MARCOT François (red.), Historiese Woordeboek van die Weerstand: interne verset en vry Frankryk, Parys, Robert Laffont, coll. "Boeke", 2006. MURACCIOLE Jean-François, Geskiedenis van Vry Frankryk, Parys, University Press of France, coll. "Wat weet ek? »(No 1078), 1996.