Karen McNally, Londense Metropolitaanse Universiteit
'N steeds van jonk van gees, met Sinatra sit aan die klavier. Warner Bros
Frank Sinatra se 100th verjaardag op Desember 12 word gevier met al die nodige fanfare: Alex Gibney se HBO dokumentêre Sinatra: All of glad niks nie, CBS ' Sinatra 100 All-Star Grammy-konsert, uitstallings by die Lincoln Centre en Grammy Museum, a London Palladium show en 'n aantal boek publikasies.
Maar terwyl Sinatra 'n buitengewone kreatiewe krag in Amerikaanse populêre musiek was, is sy filmloopbaan dikwels 'n nagedagte, verdoem deur die teenstrydighede van 'n tweeledige kunstenaar.
Tog is dit op die skerm waar Sinatra se wyer kulturele betekenis lê.
As die 20th eeu was, as Time uitgewer Henry Luce noem dit, "The American Century", dan vertel Hollywood die verhaal van 'n nasie-revelasie in sy ekonomiese en kulturele opkoms.
En as Hollywood die vertelling verskaf het, was sy hoofkarakter die wit Amerikaanse man, wat dikwels as 'n middelklas getroude voorstedelike voorkoms uitgebeeld word.
Sinatra het in sy films die hoofbeginsels van hierdie identiteit ondersoek. Maar in teenstelling met baie van sy tydgenote, het hy aangebied om 'n treffende, alternatiewe idee van manlikheid.
In die 1940's sou min mense gedink het dat Frank Sinatra se skermloopbaan enige soort blywende invloed sou hê. Sinatra was dikwels beperk tot die speel van ongelooflike naïefkarakters in RKO- en MGM-musikale, en albei ateljees het probeer om die kragtige seksualiteit wat Sinatra as musikant aangewend het, te onderdruk om histerie onder sy tiener-fanbasis te vestig (bekend as bobby soxers).
Maar selfs in hierdie musiekblyspele, sien ons die wortels van sy onkonvensionele skerm persona. Terwyl militêre triomf en begrippe van manlike dapperheid vars op almal se gedagtes was, Sinatra gespeel matrose op die strand verlof wie se grootste vrees was die teenoorgestelde geslag (koers na beter en oor die gemeente). In Take Me Out om die ball game, uitgebeeld hy 'n sang bofbalspeler aangesteek by die gehoor verbruik soos 'n volwaardige glamour meisie.
Sinatra se skermbeeld het voortdurend die norm se norme uitgedaag, wat die na-oorlogse obsessie met die middelklas-blanke man in die eerste seisoene van Mad Men. Hy was die antithese van Gregory Peck's Man in die Grey Flannel Suit, 'n karakter wat beide die stampe en val van die Amerikaanse Droom simboliseer.
In der waarheid is die land was 'n mengsel van klasse, rasse en etniese groepe, ten spyte van minderhede en die armes wese verban na 'n kulturele hinterland. Sinatra, as 'n hoë-profiel Italiaans-Amerikaanse, vergestalt hierdie buitestaander, die man uitgesluit van Amerika se na-oorlogse voorstedelike suksesverhaal.
Hy het gesterf in 1955 se The Man met die Golden Arm, wat die perke getoets het Motion Picture Produksie Kode sensuur deur sy baanbrekende uitbeelding van heroïenverslawing. Sinatra het 'n donkerder beeld van Amerika gespeel, 'n wêreld van stedelike verloorders wat dwelms, alkohol en emosionele afpersing gebruik het as 'n ontsnappingsmiddel, 'n plek waar, soos een karakter dit stel, almal 'n gewone iets. "
Amerika se na-oorlogse manlike ideale was nog altyd meer mite as die werklikheid, en Sinatra herinner ons aan hierdie in verrassende plekke. Neem die 1954 Warner Bros musikale jonk van gees. Vir die eerste 30 minute, is dit gepak met optimisties selfversekerdheid, soos Doris Day en Gig Jong hof mekaar in 'n idilliese Connecticut omgewing. Maar die koms van Sinatra se werkersklas musikale verwerker - met 'n naam verander van iets " 'n bietjie meer Italiaanse" - verander die film in 'n fees van die Noir melodrama.
Kwesbare Loners Op Die Mariene
Intussen word Sinatra se uitbeeldings van na-oorlogse buitestaanders dikwels gekoppel aan die oorlogsveteraan se kwesbaarheid. Emosioneel ekspressiewe manlike sterretjie in die 1950s word gereeld verbind met James Dean se tienerangs of Marlon Brando's "Hey Stella" skreeu, wat manlike kwesbaarheid uitbeeld deur 'n seunsagtige intensiteit.
Sinatra het in plaas daarvan 'n meer volwasse take, wat die wêreld se moegheid van die veteraan se ervaring dra. In Some Came Running (1958) speel hy 'n oorlogsheldskrywer wat in wanhoop met Shirley MacLaine se lieflike floozy trou ("Ek is net moeg om alleen te wees, dis alles"). En in die Manchuriaanse Kandidaat beeld hy 'n Koreaanse oorlogsveteraan in die middel van 'n onderbreking uit.
Selfs Sinatra se playboy-karakters was 'n direkte uitdaging vir die middelklas-manlike ideaal wat Playboy in sy eerste uitgawe in 1953 begin bevorder het. Terwyl die tydskrif herhaaldelik sy bewondering vir Sinatra se seksueel bevryde manlike lewenstyl uitgespreek het, beskryf hom as "Sekerlik die hipste van die heup," het dit op die soort werkersklaspersoon Sinatra uitgesaai in 'n rolprent soos Pal Joey (1957).
Vir Playboy is 'n man se verfyning gekenmerk deur sy opvoeding en 'n onderskat Ivy League-styl, saam met eienaarskap van "Die hoëtroustel stel in mahonie konsole" en "die racy little triumph. "Sinatra se Joey Evans, aan die ander kant, is 'n MC wat seks met Rita Hayworth se ryk weduwee vir 'n aandeel in 'n nagklub. Maar Joey se poging tot gesofistikeerdheid - 'n rokbaadjie en monogrammed slippers gee - verseker dat hy nie meer as 'n gigolo bly nie.
Beduidend, in 'n knik na Amerika se uiteindelike buitestaanders, het Sinatra nie gehuiwer om sy films aan die brandende kwessie van die tyd te bind nie: burgerregte.
Terwyl die Amerikaanse leër geskei bly, het Sinatra se 1945 kort Die Huis waar ek woon, wat daarop gemik is om rasseverdraagsaamheid aan 'n jonger geslag te onderrig. En net maande na die nuus dat kameras gevang het, is 'n woedende wit suidelike wat die ontbinding van 'n skool in Little Rock, Arkansas, betwis, het Sinatra se Kings Go Forth voorgestel dat rassisme en ongelykheid nie net suidelike probleme was nie - hulle was landwye beproewings.
Sodat jy Sinatra se 100th verjaarsdag vier deur in te knip Liedjies vir Swingin 'Lovers or In die vroeë nanag, is dit belangrik om te onthou dat sy films en skermkarakters ook 'n noodsaaklike deel van sy kulturele nalatenskap vorm.
In skil weg die ontsmet glans van naoorlogse, middelklas-Amerika, Sinatra grootliks daarin geslaag om bloot (om te leen van Frankie masjien) 'n "af en vuil" kant van manlikheid wat Hollywood grootliks geïgnoreer.
Karen McNally, Senior Lektor in Film- en Televisiestudies, Londen Metropolitaanse Universiteit. My publikasies sluit in 'n verskeidenheid tydskrifartikels en hoofstukke en die volgende boeke: Billy Wilder, Movie Maker: Kritieke Essays on the Movies (McFarland, 2011) en Wanneer Frankie na Hollywood gegaan het: Frank Sinatra en die Amerikaanse manlike identiteit (Universiteit van Illinois Press, 2008).
Met die pandemie wat reis gedurende die vakansieseisoen beperk, sal baie Amerikaners vooraan kom ...
by Sarah Atkinson en Helen W. Kennedy
Disney se onlangse ooreenkoms met die indringerondernemingsonderneming Secret Cinema dui op 'n nuwe era vir die ...