Vikings to Victorians: 'n kort geskiedenis van Bamburgh vanaf 793 tot hede - Inligting
G5H3EC UK, Engeland Northumberland, Bamburgh Castle, van die Wynding Beach, laatmiddag. Beeldskoot 05/2016. Presiese datum onbekend.
Vandag assosieer ons Bamburgh onmiddellik met sy manjifieke Normandiese kasteel, maar die strategiese belangrikheid van hierdie ligging strek veel verder terug as die 11de eeu v.C. Van die Ystertydperk-Britte tot bloeddorstige Viking-stropers, van 'n Angelsaksiese Goue Eeu tot 'n skokkende beleg tydens die Roses Wars-golwe van mense het probeer om Bamburgh se waardevolle besitting te verseker.
Bamburgh geniet die hoogtepunt van sy mag en aansien tussen die middel van die 7de en middel van die 8ste eeu nC, toe die vesting die koninklike setel van die mag was vir die Angelsaksiese konings van Northumbria. Tog het die koninkryk se aansien spoedig onwelkome aandag van oorsee genooi.
In 793 verskyn slanke Viking -oorlogskepe aan die kus van Bamburgh en beland op die Heilige Eiland Lindisfarne. Wat daarna gevolg het, was een van die berugste oomblikke in die Middeleeuse Engelse geskiedenis. Nadat hulle verhale oor die groot rykdom van die klooster gehoor het, het die Viking -plunderaars die klooster geplunder en die monnike doodgemaak binne die oë van Bamburgh se klipmure. Dit was die begin van die Viking -tyd van terreur in Northumbria.
Met tussenposes oor die volgende 273 jaar het Vikings en Angelsaksiese krygshere geveg om grond, mag en invloed in Northumbria. 'N Groot deel van die koninkryk het in Viking-hande geval, hoewel Bamburgh daarin geslaag het om onder Angelsaksiese beheer te bly. Die Vikings het Bamburgh in 993 afgedank, maar dit het nooit regstreeks onder die Viking -juk gekom nie, anders as York in die suide.
Gaan die Normanders binne
Nadat die Angelsaksiese grawe van Bamburgh die Viking-plaag weerstaan ​​het, het hulle binnekort 'n ander bedreiging ondervind. In die herfs van 1066 beland Willem die Veroweraar en sy Normandiese leër by Pevenseybaai, verslaan koning Harold by Hastings en neem daarna die Engelse Kroon in beslag.
Dit het nie lank geduur voordat hy sy greep op sy koninkryk wat deur die spies gewen is, kon konsolideer nie, veral in die noorde. Net soos die Romeine ongeveer 1000 jaar tevore gedoen het, besef William vinnig die strategiese ligging van Bamburgh en hoe dit 'n noodsaaklike buffer vir sy domein bied teen die lastige Skotte in die noorde.
Vir 'n tyd het William die grawe van Bamburgh toegelaat om 'n relatiewe mate van onafhanklikheid te handhaaf. Maar dit het nie lank gehou nie.
Verskeie opstande het in die noorde ontstaan, wat die Veroweraar genoop het om noordwaarts te marsjeer en sy noordelike lande groot verwoesting te veroorsaak tot naby die einde van die 11ste eeu.
Wat was die oorsaak van die 30 -jarige periode van geweld in die Middeleeuse Engeland? Dan Snow vertel hierdie geanimeerde kort dokumentêr oor die gebeure wat tot 22 Mei 1455 gelei het - die eerste slag van Saint Albans.
Voor 1462 was Bamburgh 'n vesting in Lancastria, wat die verbanne koning Henry VI en sy vrou Margaret van Anjou ondersteun het.
In die middel van 1462 het Margaret en Henry met 'n leër van Skotland afgevaar en die strategies belangrike kasteel beset, maar dit het nie gehou nie. Koning Edward IV, die Yorkistiese koning, marsjeer met sy eie mag noordwaarts om die Lancastrians uit Northumberland te verdryf.
Richard Neville, die graaf van Warwick (beter bekend as die Kingmaker) en Edward se betroubare luitenant, beleër Dunstaburgh en Bamburgh: na 'n kort beleg het beide Lancastriese garnisoene op Kersaand 1462 oorgegee. Yorkistiese beheer van Northumberland is verseker. Maar nie lank nie.
In 'n poging om sy onderdane te versoen, het Edward weer beheer oor Bamburgh, Alnwick en Dunstanburgh-die drie belangrikste bastions in Northumberland-herstel na Ralph Percy, 'n Lancastrian wat onlangs oorgeloop het.
Edward se vertroue was misplaas. Percy se lojaliteit was pap, en hy verraai Edward kort daarna en gee Bamburgh en die ander bastions in Lancastriese hande terug. Om hul mag te versterk, het 'n nuwe Lancastriese mag - hoofsaaklik Franse en Skotse troepe - binnekort aangekom om die kastele te beset.
Weereens het gevegte in Northumberland gewoed soos Percy en Henry Beaufort, 3rd Hertog van Somerset, het probeer om die owerheid van Lancastria in die noordweste van Engeland te versterk. Dit het tevergeefs geblyk. Teen 15 Mei 1464 het die superieure Yorkistiese magte die oorblyfsels van die Lancastriese leër verpletter - beide Somerset en Percy het tydens die veldtog omgekom. Die nederlaag in Lancastria het daartoe gelei dat die garnisoene in Alnwick en Dunstanburgh vreedsaam oorgegee het aan die Yorkiste.
Maar Bamburgh het 'n ander verhaal bewys.
1464: Die beleg van Bamburgh
Ondanks die groot getal het die Lancastriese garnisoen in Bamburgh, onder bevel van sir Ralph Gray, geweier om oor te gee. En so het Warwick op 25 Junie die vesting beleër.
Richard Neville, graaf van Warwick. Uit die Rous Roll, "Warwick the Kingmaker", Oman, 1899.
Die beleg het nie lank geduur nie. Binne sy leër se geledere het Warwick (ten minste) 3 kragtige stukke artillerie, genaamd 'Newcastle', 'London' en 'Dysyon'. Hulle het 'n kragtige bombardement op die vesting losgelaat. Die sterk Normandiese mure was allesbehalwe magteloos, en gou het gapende gate in die verdediging van die vesting en die geboue binne verskyn, wat groot verwoesting veroorsaak het.
Binnekort is groot dele van Bamburgh se verdediging in puin gelê, die garnisoen het die stad oorgegee en Gray het kop verloor. Die beleg van Bamburgh in 1464 was die enigste vaste beleg tydens die Wars of the Roses, met die val wat die einde van Lancastriese mag in Northumberland aandui.
Belangriker nog, dit dui ook op die eerste keer dat 'n Engelse kasteel in 'n kanonvuur val. Die boodskap was duidelik: die ouderdom van die kasteel was op 'n einde.
Vir die volgende ongeveer 350/400 jaar het Bamburgh Castle se oorskot in verval geraak. Gelukkig het die ryk industrieel William Armstrong in 1894 begin om die eiendom tot sy eertydse glorie te herstel. Tot vandag toe bly dit die tuiste van die Armstrong -familie met 'n geskiedenis wat 'n paar ander kastele kan pas.
Voorgestelde beeldkrediet: Bamburgh Castle. Julian Dowse / Commons.
Vikings to Victorians: 'n kort geskiedenis van Bamburgh vanaf 793 - Tans - geskiedenis
Die eerste aangetekende Viking -aanval vind in Dorset plaas
Vikings val die eilandklooster Iona, Skotland aan
Iona is aangeval in 795 nC, in 802 nC en weer in 806 nC
Wessex word die Hoogste Koninkryk
Egbert, Koning van die Wes -Sakse, verower Mercia en dwing die Northumbrians om ook te onderwerp. Van toe af het Wessex sy oorheersing in Engeland behou. Egbert se kleinseun, Alfred, het die skepping van die enkele koninkryk van Engeland begin.
Koninkryk van Skotland gevorm
Sommige bronne dui daarop dat die koninkryk van die Skotte en die Pikte omstreeks 843 nC saamgevoeg is, en dat historici vanaf hierdie datum kan praat van 'n 'koninkryk van Skotland'.
Athelstan, seun van die koning van Wessex, verslaan 'n Viking -vloot in die geveg
Egbert, koning van Wessex, het sy tweede seun Athelstan gemaak koning van Kent. Volgens die Angelsaksiese Chronicle het Athelstan 'n seestryd teen die Vikings van Sandwich af gevoer en nege skepe gevang en die res op die vlug geslaan.
Edmund, koning van die East Angles, word deur die Vikings vermoor
Hy is onthoof en sy kop weggegooi om behoorlike begrafnis te voorkom. Heelwat later is sy kop uiteindelik met die lyk herenig, en albei is begrawe in die koninklike woning, wat later bekend geword het as Bury St Edmunds, 'n stad in East Anglia.
Die Walliese koning Rhodri Mawr word deur die Vikings verslaan en vlug na Ierland
Wessex word deur Vikings oorval en koning Alfred skuil in die moerasse van Athelney (Somerset). Na Paasfees het hy sy troepe opgeroep en die Viking -koning Guthrum verslaan, wat hy oorreed het om gedoop te word. Hy het Guthrum later tot sy reg gebring en 'n nedersetting geskep wat Engeland verdeel het.
Athelstan, die eerste koning van Engeland, sterf
Eric Bloodaxe, die laaste Viking -koning in Engeland, word uit Yorvik (York) gedwing
Eric Bloodaxe is omstreeks 946 nC genooi om die koninkryk Yorvik (York) oor te neem. Hy is verwelkom deur Athelstan, koning van Wessex, wat wou hê Eric moes sy koninkryk beskerm teen Skotte en Ierse indringers.
Edgar word in Bath as koning van Engeland gekroon, 14 jaar nadat hy die bewind oorgeneem het
Edgar regeer Engeland van 959 tot 975 nC, maar eers in 973 nC - twee jaar voor sy dood - organiseer hy 'n plegtige kroning en salwing.
Swein Forkbeard, seun van die Deense koning Harold Bluetooth, dwing Æthelred the Unready in ballingskap
Engeland is nou onder Deense beheer.
Augustus: Edward die Belyder (Edward II) word koning van Engeland
Westminster Abbey voltooi is
6 Januarie: Edward die Belyder sterf en word opgevolg deur Harold Godwinson
Harold, graaf van Wessex, is op 6 Januarie 1066 as koning van Engeland gekroon. Hy word onmiddellik deur kragtige dreigemente van William, hertog van Normandië en Harold Hardrada, koning van Noorweë, gekonfronteer, wat albei aanspraak op die Engelse troon maak.
Soos getuig deur baie gevalle van rotskuns, het die Northumberland -streek 'n ryk voorgeskiedenis. Argeoloë het 'n mesolitiese struktuur in Howick bestudeer, wat dateer uit 7500 vC en geïdentifiseer is as die oudste huis van Brittanje totdat dit hierdie titel in 2010 verloor het toe die ontdekking van die nog ouer Star Carr -huis in Noord -Yorkshire aangekondig is, wat dateer uit 8770 vC. Hulle het ook gereedskap, ornamente, boustrukture en steenbokke gevind wat dateer uit die brons- en ystertydperk, toe die gebied beset is deur Brytoniese Keltiese mense wat uit kontinentale Europa getrek het, waarskynlik die Votadini wie se gebied gestrek het van Edinburgh en die Firth of Forth na Northumberland. Dit is nie duidelik waar die grens tussen die Votadini en die ander groot stam, die Brigantes, was nie, hoewel dit waarskynlik gereeld verskuif het as gevolg van oorloë en omdat kleiner stamme en gemeenskappe trou verander het. Anders as naburige stamme, was Votadini -plase omring deur groot mure, oewers en slote, en die mense het fyn metaalvoorwerpe aangebied, maar het nooit massiewe armbande gedra nie. Daar is ook ten minste drie baie groot heuwelhawe in hul gebied (Yeavering Bell, Eildon Hill en Traprain Law, laasgenoemde twee nou in Skotland), elk op die top van 'n prominente heuwel of berg. Die heuwelhawe is teen hierdie tyd al meer as duisend jaar lank gebruik as toevlugsoord en as vergaderings vir politieke en godsdienstige seremonies.  Duddo Five Stones in Noord -Northumberland en die Bokstene naby Hadrian's Wall is klipkringe wat uit die Bronstydperk dateer. 
Toe Gnaeus Julius Agricola in 78 nC as die Romeinse goewerneur van Brittanje aangestel is, is die grootste deel van Noord -Brittanje nog steeds deur inheemse Britse stamme beheer. Tydens sy goewerneurskap het Agricola die Romeinse beheer noord van Eboracum (York) uitgebrei tot in wat nou Skotland is. Romeinse nedersettings, garnisoene en paaie is in die hele Northumberland -streek gevestig.
Die noordelike grens van die Romeinse besetting het gewissel tussen Pons Aelius (nou Newcastle) en die Forth. Hadrian's Wall is voltooi teen ongeveer 130 nC, om die noordelike grens van Romeinse Brittanje te definieer en te verdedig. Teen 142 het die Romeine die Antonine -muur voltooi, 'n meer noordelike verdedigingsgrens tussen die Forth en Clyde. Teen 164 het hulle egter die Antonine -muur laat vaar om die verdediging by Hadrian's Wall te konsolideer.
Twee belangrike Romeinse paaie in die streek was die Stanegate- en Dere -straat, laasgenoemde strek deur die Cheviot -heuwels tot op plekke noord van die Tweed. Geleë op die kruising van hierdie twee paaie, was Coria (Corbridge), 'n Romeinse aanbodbasis, die noordelikste groot stad in die Romeinse Ryk. Die Romeinse forte van Vercovicium (Huise) op Hadrianus se muur en Vindolanda (Chesterholm) wat gebou is om die Stanegate te bewaak, het uitgebreide burgerlike nedersettings rondom hulle gehad.
Die Keltiese mense wat in die gebied tussen die Tyne en die Forth gewoon het, was onder die Romeine bekend as die Votadini. As hulle nie onder direkte Romeinse heerskappy was nie, het hulle as 'n vriendelike kliëntryk gedien, 'n ietwat poreuse buffer teen die meer oorlogsugtige Pikte in die noorde.
Die geleidelike terugtrekking van die Romeinse regering uit die 5de eeu het gelei tot 'n swak gedokumenteerde tydperk van konflik en chaos, aangesien verskillende mense gebiede in Noord -Brittanje betwis het.
Byna 2000 jaar oue Romeinse bokshandskoene is in 2017 by Vindolanda ontbloot deur die kundiges van Vidolanda Trust onder leiding van dr Andrew Birley. Volgens die Guardian lyk hierdie twee handskoene wat by Vindolanda voorkom soos leerbandjies terug na 120 n.C. Daar word voorgestel dat op grond van hul verskil van gladiatorhandskoene, krygers wat hierdie tipe handskoene gebruik, geen doel gehad het om mekaar dood te maak nie. Hierdie handskoene is waarskynlik in 'n sport gebruik om vegvaardighede te bevorder. Die handskoene word tans in die museum van Vindolanda vertoon.         
Verowerings deur Anglese indringers het gelei tot die stigting van die koninkryke Deira en Bernicia. Die eerste Angliese nedersetting is in 547 bewerkstellig deur Ida, wat saam met sy ses seuns deur die smal gebied tussen die Cheviots en die see gestoot het en 'n vesting in Bamburgh opgerig het, wat die koninklike setel van die Berniese konings geword het. . Teen die einde van die 6de eeu is Bernicia die eerste keer verenig met die mededingende koninkryk Deira onder die bewind van Æthelfrith van Northumbria, en die distrik tussen Humber en Forth het bekend geword as die koninkryk Northumbria.
Nadat Æthelfrith in die geveg omstreeks 616 vermoor is, word Edwin van Deira koning van Northumbria. Æthelfrith se seun Oswald het noordwes gevlug na die Gaeliese koninkryk Dál Riata waar hy deur die monnike van Iona tot die Christendom bekeer is. Intussen het Paulinus, die eerste biskop van York, koning Edwin tot die Romeinse Christendom bekeer en 'n uitgebreide program van bekering en doop begin. Teen sy tyd moes die koninkryk die weskus bereik het, aangesien Edwin die eilande Anglesey en Man verower het. Onder Edwin het die koninkryk Northumbria die hoofmag in Brittanje geword. Toe Cadwallon ap Cadfan Edwin in 633 by Hatfield Chase verslaan het, was Northumbria egter verdeel in die voormalige koninkryke Bernicia en Deira en het die Christendom 'n tydelike agteruitgang beleef.
In 634 verslaan Oswald Cadwallon ap Cadfan in die Slag van Heavenfield, wat lei tot die hereniging van Northumbria. Oswald het die Christendom weer gevestig in die koninkryk en 'n bisdom in Hexham toegewys, waar Wilfrid 'n beroemde vroeë Engelse kerk opgerig het. Hereniging is gevolg deur 'n periode van uitbreiding van Northumbria na die Piktiese gebied en toenemende oorheersing oor die Keltiese koninkryke Dál Riata en Strathclyde in die weste. Inbreuk op Northumbrian is skielik ingekort in 685, toe Ecgfrith 'n volledige nederlaag deur 'n Piktiese mag in die Slag van Nechtansmere gely het.
Toe Saint Aidan op versoek van Oswald kom om vir die Northumbrians te preek, kies hy die eiland Lindisfarne as die plek van sy kerk en klooster, en maak dit die hoof van die bisdom wat hy in 635 gestig het. vrede, onder die biskoppe Saint Cuthbert, maar in 793 beland Vikings op die eiland en verbrand die nedersetting en vermoor baie van die monnike. Die oorlewendes herbou egter die kerk en bly daar bly tot 883, toe hulle uit vrees vir 'n tweede inval in die Dene na die binneland vlug en die liggaam van Cuthbert en ander heilige oorblyfsels saamneem.
Teen hierdie agtergrond het die kloosters van Northumbria 'n paar merkwaardige invloedryke kulturele produkte ontwikkel. Cædmon, 'n monnik in die Whitby Abbey, het 'n tyd voor 680 een van die vroegste voorbeelde van Ou -Engelse poësie geskryf. Die Lindisfarne -evangelies, 'n vroeë voorbeeld van insulêre kuns, word toegeskryf aan Eadfrith, die biskop van Lindisfarne van 698 tot 721. Stenton (1971, p. 191) beskryf die boek soos volg.
In blote skrif is dit nie meer as 'n bewonderenswaardige voorbeeld van 'n edele styl nie, en die figuurtekening van sy illustrasies, hoewel waarskynlik gebaseer op klassieke modelle, het meer as 'n tikkie naïef. Die unieke belang daarvan is te danke aan die skoonheid en die verstommende ingewikkeldheid van die versiering. Die aard van sy versiering verbind dit baie nou met 'n groep Ierse manuskripte waarvan die Book of Kells is die bekendste.
Bede se skrywe, by die Northumbrian -kloosters in Wearmouth en Jarrow, het hom 'n reputasie gekry as die mees geleerde geleerde van sy ouderdom. Sy werk is opvallend vanweë die breedte (omvat geskiedenis, teologie, wetenskap en letterkunde) en kwaliteit, wat getoon word deur die streng gebruik van aanhalings. Die bekendste werk van Bede is Kerklike geskiedenis van die Engelse volk, wat beskou word as 'n baie invloedryke vroeë model van historiese geleerdheid.
Die koninkryk Northumbria het opgehou bestaan ​​in 927, toe dit in Engeland as 'n graafskap ingelyf is deur Athelstan, die eerste koning van 'n verenigde Engeland. In 937 verseker Athelstan se oorwinning oor 'n gekombineerde Noorse-Keltiese mag in die slag van Brunanburh Engeland se beheer oor sy noordelike gebied.
Die Skotse koning Indulf het Edinburgh in 954 verower, wat voortaan in besit van die Skotte gebly het. Sy opvolgers het herhaaldelik probeer om hul gebied suidwaarts uit te brei. Malcolm II was uiteindelik suksesvol, toe hy in 1018 die leër van Northumbria by Carham aan die Tweed vernietig het en Eadulf, die graaf van Northumbria, sy hele gebied aan die noorde van die rivier afgestaan ​​het as die prys van vrede. Voortaan bly Lothian, bestaande uit die voormalige gebied Northumbria tussen die Forth en die Tweed, in besit van die Skotse konings.
Die term Northumberland is die eerste keer in sy gekontrakteerde moderne sin in 1065 aangeteken in 'n inskrywing in die Angelsaksiese kroniek wat verband hou met 'n opstand teen Tostig Godwinson.
Die sterk weerstand van Northumbria teen Willem die Veroweraar is gestraf deur genadelose harry, meestal suid van die Teesrivier. Soos weergegee deur die Angelsaksiese kroniek:
1068 nC. Hierdie jaar gee koning William graaf Robert die graafskap oor Northumberland, maar die landsmanne val hom aan in die stad Durham en vermoor hom en negehonderd man saam met hom.Kort daarna kom Edgar Etheling met al die Northumbrians na York, en die stedelinge het 'n verdrag met hom gesluit: maar koning William kom onverwags met 'n groot leër uit die suide op hulle en vlug en slaan ter plaatse die wat nie kon nie ontsnap wat baie honderd man was en die stad geplunder het. In die Heilige Petrus het hy 'n ontheiliging gemaak, en op alle ander plekke het hy ook neergeval en vertrap en die etelling het weer na Skotland gegaan.
Die Normanders herbou die Angliese kloosters Lindisfarne, Hexham en Tynemouth en stig Normandiese abdye in Newminster (1139), Alnwick (1147), Brinkburn (1180), Hulne en Blanchland. Kastele is gebou in Newcastle (1080), Alnwick (1096), Bamburgh (1131), Harbottle (1157), Prudhoe (1172), Warkworth (1205), Chillingham, Ford (1287), Dunstanburgh (1313), Morpeth, Langley ( 1350), Wark on Tweed en Norham (1121), laasgenoemde 'n enklave van die paleisbiskoppe van Durham.
Die distrik Northumberland word nie in die Domesday Survey genoem nie, maar die verslag oor die kwessies van die graafskap, soos weergegee deur die balju van Odard, word in 1131 in die Groot Skatboek ingeskryf.
In 1237 het Skotland aansprake van die County Northumberland in die Verdrag van York verloën.
Tydens die bewind van Edward I (1272–1307) was die graafskap Northumberland die distrik tussen die Tees en die Tweed, en het dit verskeie verspreide vryhede onderhewig aan ander magte: Durham, Sadberge, Bedlingtonshire en Norhamshire wat aan die biskop behoort van Durham Hexhamshire aan die aartsbiskop van York Tynedale aan die koning van Skotland Emildon aan die graaf van Lancaster en Redesdale aan Gilbert de Umfraville, graaf van Angus. Hierdie franchises was vrygestel van die gewone jurisdiksie van die shire. Mettertyd is sommige in die graafskap opgeneem: Tynedale in 1495 Hexhamshire in 1572 en Norhamshire, Islandshire en Bedlingtonshire deur die Counties (Detached Parts) Act 1844.
Die distrikshof vir Northumberland is op verskillende tye in Newcastle, Alnwick en Morpeth gehou, totdat by die statuut van 1549 gelas is dat die hof voortaan in die stad en kasteel van Alnwick gehou moet word. Ingevolge dieselfde wet moes die balju's van Northumberland, wat die gewoonte gehad het om die aangeleenthede van die provinsie vir hul eie gebruik toe te ken, daarna hul rekeninge aan die staatskas aflewer op dieselfde manier as die balju's van ander graafskappe.
Van die Normandiese verowering tot die vereniging van Engeland en Skotland onder Jakobus I en VI, was Northumberland die toneel van ewigdurende invalle en verwoestings deur die Skotte. Norham, Alnwick en Wark is gevange geneem deur David I van Skotland in die oorloë van Stephen se bewind. In 1174, tydens sy inval in Northumbria, is Willem I van Skotland, ook bekend as Willem die Leeu, gevange geneem deur 'n groep van ongeveer vierhonderd berede ridders, onder leiding van Ranulf de Glanvill. Hierdie voorval het bekend geword as die Slag van Alnwick. In 1295 het Robert de Ros en die grawe van Athol en Menteith Redesdale, Coquetdale en Tynedale verwoes. In 1314 is die graafskap deur koning Robert Bruce verwoes. En so erg was die Skotse bedreiging in 1382, dat die graaf van Northumberland deur spesiale aanname beveel is om op sy landgoed te bly om die grens te beskerm. In 1388 is Henry Percy gevange geneem en 1500 van sy manne gedood in die slag van Otterburn, verewig in die ballade van Chevy Chase.
Alnwick, Bamburgh en Dunstanburgh is in 1462 vir die Lancastrian -saak geprys, maar na die Yorkistiese oorwinnings van Hexham en Hedgley Moor in 1464 het Alnwick en Dunstanburgh oorgegee, en Bamburgh het die storm gekry.
In September 1513 is koning James IV van Skotland tydens die Slag van Flodden op Branxton Moor vermoor.
Rooms -Katolieke steun in Northumberland vir Mary, koningin van Skotte, het in 1569 tot die opkoms van die noorde gelei.
Nadat ons die Engelse en Skotse trone verenig het, het ek en Jakobus VI die wetteloosheid van die grense sterk beperk en relatiewe vrede in die streek gebring. Daar was in die 17de en 18de eeu gemeentes van Church of Scotland in Northumberland. 
Tydens die burgeroorlog van die 17de eeu, is Newcastle deur die graaf van Newcastle vir die koning bewaak, maar in 1644 word dit deur die Skotte onder die graaf van Leven gevange geneem, en in 1646 word Charles I daarheen gevange geneem onder die leiding van David Leslie.
Baie van die belangrikste families in Northumberland is in die Jacobitiese opstand van 1715 verwoes.
Dit lyk asof die minerale bronne van die gebied in 'n mate uit afgeleë tye ontgin is. Dit is seker dat steenkool deur die Romeine in Northumberland gebruik is, en 'n paar steenkoolversierings wat in Angerton gevind is, is toegeskryf aan die 7de eeu. In 'n 13de-eeuse toekenning aan die Newminster Abbey word 'n pad vir die vervoer van seenkool vanaf die oewer oor Blyth genoem, en die Blyth-steenkoolveld is deur die 14de en 15de eeu gewerk. Die steenkoolhandel op die Tyne bestaan ​​in geen mate voor die 13de eeu nie, maar vanaf daardie tydperk het dit vinnig ontwikkel en Newcastle het die monopolie van die riviervaart en steenkoolhandel verkry. Lood is in die 12de eeu uit Newcastle uitgevoer, waarskynlik uit Hexhamshire, waarvan die hoofmyne gedurende die 16de en 17de eeu baie welvarend was. In 'n handves van Richard I tot Hugh de Puiset wat hom graaf van Northumberland skep, word myne van silwer en yster genoem. 'N Soutpan word genoem in Warkworth in die 12de eeu in die 13de eeu, die soutbedryf floreer by die monding van die rivier Blyth en vorm in die 15de eeu die belangrikste besetting van die inwoners van North en South Shields. In die bewind van Elizabeth I is deur buitelandse vlugtelinge glasfabrieke in Newcastle opgerig, en die bedryf versprei vinnig oor die Tyne. Looiery, van leer sowel as van nette, is grootliks in die 13de eeu beoefen, en die salmvissery in die Tyne was bekend in die bewind van Henry I.
Edward die Belyder word koning van Engeland
Edward II was beter bekend as 'die Belyder' vanweë sy uiterste vroomheid. Hy het meer gereelde kulturele en politieke kontak met die vasteland ingevoer as wat Engeland voorheen beleef het, en die Normandiese invloed in die Engelse hof het gedurende hierdie tydperk toegeneem.
Edward die belyder verban die magtige edelman, graaf Godwin van Wessex
Die bewind van Edward die Belyder is oorheers deur die ambisies van sy skoonvader en die magtigste edelman, graaf Godwin van Wessex. Die graaf en sy gesin het 'n belangrike rol gespeel in die verdediging van die koninkryk en om die Walliese grense te verslap, maar in 1051 het hulle rusies met Edward se gesag hom tot die ballingskap van die hele gesin uitgelok. Hulle keer die volgende jaar terug, en in 1053 tree Godwin se seun Harold toe op die graafskap van Wessex.
In Engeland het daar in die laat 8ste eeu 'n gewelddadige aanval plaasgevind (veral die aanval op die klooster Lindisfarne [Heilige Eiland] in 793), maar ernstiger begin in 865, toe 'n mag onder leiding van die seuns van Ragnar Lothbrok - Halfdan, Inwaer (Ivar die Ontbeen), en miskien het Hubba (Ubbe) - die antieke koninkryke East Anglia en Northumbria verower en Mercia tot 'n fraksie van sy vorige grootte verminder. Tog was dit nie in staat om die Wessex van Alfred die Grote te onderwerp nie, met wie in 878 'n wapenstilstand gemaak is, wat die basis van 'n verdrag in of kort na 886 geword het. Dit erken dat 'n groot deel van Engeland in Deense hande was. Alhoewel Alfred deur die leërs van die Vikings van 892 tot 899 hard onder druk was, was Alfred uiteindelik oorwinnaar, en die gees van Wessex was so min gebreek dat sy seun Edward die Ouere die herowering van Deense Engeland kon begin. Voor sy dood in 924 het die klein Deense state op ou Merciaanse en Oos -Angliese gebied voor hom geval. Die meer afgeleë Northumbria het langer weerstand gebied, grootliks onder Viking -leiers uit Ierland, maar die Skandinawiese mag daar is uiteindelik deur Eadred in 954 gelikwideer. Viking -aanvalle op Engeland het weer in 980 begin, en die land het uiteindelik deel geword van die keiserryk. Desondanks is die inheemse huis in 1042 vreedsaam herstel, en die bedreiging van die Viking eindig met die ondoeltreffende passe wat Canute II gemaak het tydens die bewind van William I. plekname en persoonlike name (kyk Danelaw).
Vikingsgeskiedenis - Van heidene tot Christene
Terwyl Karel die Grote deur die swaard heidene tot die Christendom "bekeer" het, het die bekering van Vikings tot die Christendom meestal sonder geweld plaasgevind. In die vroeë Vikingtydperk het Viking -handelaars opgemerk dat hulle verliese gely het in handelskontrakte en transaksies omdat die ander party Christen was. Christelike handelaars het geneig om meer sake en beter transaksies aan ander Christene te gee, wat diskriminasie teen heidene en Moslems sou maak. 'N Viking -handelaar kan dan 'n kruis dra as hy onder Christene was, om dit net terug te keer na sy gewone Thor -hamer by die huis. Solank die Viking -handelaar nie gedoop is nie, kon hy albei godsdienste beoefen, 'n algemene gebruik in Skandinawië vir die volgende paar eeue.
Die Viking -Noorse het aanvanklik nie tot die Christendom gekom nie. Hulle was lief vir hul eie gode en was tevrede daarmee. Engelse en Frankiese Christelike priesters en monnike het vanaf die 700's tot die 800's met sendingreise na die Viking -lande begin. Die bekering van die Vikings het egter oor eeue plaasgevind. Selfs toe 'n Deense of Sweedse koning Christen geword het en verklaar het dat sy volk Christelik was, het baie steeds hul heidense maniere beoefen en die ou gode vasgehou. Teen die einde van die Vikingtyd het die meeste Vikings egter ten volle Christelik geword en is hulle in die geloof gedoop en begrawe.
Terwyl 'n vroeëre Deense Viking -koning, Harald Klak, in 826 gedoop is, was dit eers toe koning Harald Bluetooth in 965 gedoop is, dat die Christendom stewiger posvat in Denemarke. Harald Bluetooth verhef die Jelling Stone en verklaar dat hy alle Dene Christelik gemaak het, hoewel die nuwe geloof die volgende paar honderd jaar langs mekaar geleef het. Deense Vikings het die Christendom stadig aanvaar. Teen 1110 is die eerste klipkatedraal in Denemarke se oudste stad Ribe begin. Dit was klaar in 1134. Teen daardie tyd het die meeste Dene Christene geword.
Alhoewel 'n paar vroeëre konings die Christendom aangeneem het, was dit eers in 995 toe Olaf Tryggvason 'n suksesvolle opstand teen die heidense koning Hakkon Jarl gelei het, dat die Christendom na Noorweë gekom het. Olaf Tryggvason het koning Olaf I geword en het Noorweë met geweld tot Christendom bekeer. Hy het heidense tempels verbrand en Vikings doodgemaak wat hulle nie sou bekeer nie. Deur hierdie gewelddadige metodes het elke deel van Noorweë Christelik geword, ten minste in naam. Verskeie koningsverhale skryf die kerstening van Ysland en die ander Westerse eilande toe aan Olaf se pogings.
Gedurende die latere Vikingtydperk het die Christendom in Swede posgevat, terwyl Episkopale wette gedurende die 11de eeu gevestig is. Konflik en geweld het ook gelei tot Swede se geleidelike bekering tot die Christendom, maar oor die algemeen bestaan ​​die ou en nuwe geloof jare lank saam. Die meeste Sweedse Vikings van hierdie tyd was die voorstander van 'n geleidelike oorgang na die nuwe godsdiens, terwyl sommige van die rituele van die ou godsdiens voortgesit is. Teen die 12de eeu was Swede egter oorwegend Christelik.
Die etimologie van 'viking' is onseker. In die Middeleeue het dit Skandinawiese seerower of raider beteken, terwyl ander name soos "heidene", "Danes" of "Noordmanne" ook gebruik is.   
Die vorm kom op 'n paar Sweedse runstene as 'n persoonlike naam voor. Die klip van Tóki víking (Sm 10) is gelig ter nagedagtenis aan 'n plaaslike man met die naam Tóki wat die naam Tóki víking (Toki the Viking) gekry het, vermoedelik vanweë sy aktiwiteite as Viking.  The Gårdstånga Stone (DR 330) gebruik die frase "Ons kan nie wiek nie" (Hierdie dapper manne was wyd bekend onder vikingaanvalle),  met verwysing na die toegewydes van die klip as Vikings. Die Västra Strö 1 Runestone het 'n opskrif ter nagedagtenis aan 'n Björn, wat vermoor is toe "op 'n vikingaanval".   In Swede is daar sedert die Middeleeue 'n plek bekend as Vikingstad. Die Bro Stone (U 617) is opgerig ter nagedagtenis aan Assur, wat na bewering die land teen Vikings beskerm het (Saʀ vaʀ vikinga vorðr met Gæiti).   Daar is min aanduiding van enige negatiewe konnotasie in die term voor die einde van die Viking -tydperk.
'N Ander minder gewilde teorie is dit víking van die vroulike vík, wat "spruit, inham, klein baai" beteken.  Daar is verskillende teorieë dat die woord viking kan afgelei word van die naam van die historiese Noorse distrik Víkin, wat beteken "'n persoon uit Víkin".
Daar is egter 'n paar groot probleme met hierdie teorie. Mense uit die Viken -omgewing is in Ou Noorse manuskripte nie 'Viking' genoem nie, maar daar word na hulle verwys as víkverir, ('Vík -bewoners'). Boonop kan hierdie verduideliking slegs die manlike (víkingr) en nie die vroulike nie (víking), wat 'n ernstige probleem is, want die manlike is maklik afgelei van die vroulike, maar skaars andersom.   
'N Ander etimologie wat in die vroeë een-en-twintigste eeu steun gekry het Viking uit dieselfde wortel as Oudnoors vika, f. 'seemyl', oorspronklik 'die afstand tussen twee skofte roeiers', van die wortel *weik of *wîk, soos in die Proto-Germaanse werkwoord *wîkan, 'om terug te trek'.     Dit kom voor in die Proto-Nordiese werkwoord *wikan, 'om te draai', soortgelyk aan Ou Yslands víkja (ýkva, víkva) 'om te beweeg, om te draai', met goed getuig nautiese gebruike.  Taalkundig is hierdie teorie beter getuig,  en die term is waarskynlik die gebruik van die seil deur die Germaanse mense in Noordwes-Europa, omdat die Ou-Afrikaanse spelling Witsing of Wīsing toon aan dat die woord met 'n palatale k uitgespreek is en dus na alle waarskynlikheid in Noordwes-Germaans bestaan ​​het voordat die palatalisering plaasgevind het, dit wil sê in die 5de eeu of voor (in die westelike tak).   
In daardie geval blyk die idee daaragter te wees dat die moeë roeier eenkant toe skuif vir die rustende roeier op die dwarsboom as hy hom verlig. Die Oud -Noorse vroulike víking (soos in die frase fara í víking) was oorspronklik 'n seereis wat gekenmerk is deur die verskuiwing van roeiers, dit wil sê 'n langafstand seereis, want in die voorseil-era sou die verskuiwing van roeiers seereise oor langafstand onderskei. A víkingr (die manlike) sou dan oorspronklik 'n deelnemer aan 'n seereis gewees het wat gekenmerk word deur die verskuiwing van roeiers. In daardie geval was die woord Viking oorspronklik nie verbind met Skandinawiese seevaarders nie, maar het hierdie betekenis aangeneem toe die Skandinawiërs die seë begin oorheers het. 
In Oud -Engels, die woord geveg verskyn eerste in die Angelsaksiese gedig, Widsith, wat waarskynlik uit die 9de eeu dateer. In Ou Engels, en in die geskiedenis van die aartsbiskoppe van Hamburg-Bremen wat deur Adam van Bremen in ongeveer 1070 geskryf is, verwys die term oor die algemeen na Skandinawiese seerowers of plunderaars. Soos in die Ou Noorse gebruike, word die term nie gebruik as 'n naam vir mense of kulture in die algemeen nie. Die woord kom nie voor in enige bewaarde Midde -Engelse tekste nie. Een teorie wat deur die Yslander Örnolfur Kristjansson gemaak is, is dat die sleutel tot die oorsprong van die woord is "wicinga cynn"in Widsith, met verwysing na die mense of die ras wat in Jórvík (York, in die negende eeu onder beheer van Noormanne) woon, Jór-Wicings (let egter daarop dat dit nie die oorsprong van Jórvík). 
Die woord Viking is tydens die 18de-eeuse Viking-herlewing in die moderne Engels ingevoer, en op daardie stadium het dit 'n romantiese heldhaftige toon van 'barbaarse kryger' of 'n edele woede verkry. Gedurende die 20ste eeu is die betekenis van die term uitgebrei om nie net te gaan na seevallers uit Skandinawië en ander plekke wat hulle gevestig het nie (soos Ysland en die Faeröer), maar ook na enige lid van die kultuur wat genoemde stropers gedurende die tydperk geproduseer het. van die laat 8ste tot die middel van die 11de eeu, of meer losweg van ongeveer 700 tot so laat as ongeveer 1100. As byvoeglike naamwoord word die woord gebruik om te verwys na idees, verskynsels of artefakte wat verband hou met daardie mense en hul kulturele lewe, maak uitdrukkings soos Vikingtyd, Viking -kultuur, Viking -kuns, Viking -godsdiens, Viking skip en so aan. 
Die term "Viking" wat in Noordwes -Germaanse bronne in die Vikingtydperk verskyn het, dui op seerowers. Volgens sommige navorsers het die term destyds geen geografiese of etniese konnotasies wat dit slegs tot Skandinawië beperk het nie. Die term is eerder gebruik vir almal wat Noorse mense het as 'n seerower verskyn. Daarom is die term gebruik oor Israeliete aan die Rooi See-Moslems wat Skandinawiërs teëkom in die Middellandse See Kaukasiese seerowers wat die beroemde Sweedse Ingvar-ekspedisie teëkom, en Estse seerowers aan die Oossee. Dus die term "Viking" was vermoedelik nooit beperk tot 'n enkele etnisiteit as sodanig nie, maar eerder 'n aktiwiteit. 
In Oos -Europa, waarvan die dele deur 'n Noorse elite beheer is, víkingr word beskou as 'n positiewe konsep wat 'held' beteken in die Russies geleende vorm vityaz ' (витязь). 
Die Vikings was bekend as Ascomanni ("asmanne") deur die Duitsers vir die ashout van hul bote,  Dubgail en Finngail ("donker en regverdige buitelanders") deur die Iere,  Lochlannaich ("mense uit die land van mere") deur die Gaels,  Dene (Deen) deur die Angelsaksers  en Northmonn deur die Frise. 
Die wetenskaplike konsensus  is dat die mense van die Rus sy oorsprong het in die oostelike Swede wat tans aan die kus is rondom die agtste eeu en dat hul naam dieselfde oorsprong het as Roslagen in Swede (met die ouer naam Roden).    Volgens die algemene teorie, die naam Rus ', soos die Proto-Finniese naam vir Swede (*Ruotsi), is afgelei van 'n Oudnoorse term vir "die manne wat roei" (stokke-) omdat roei die belangrikste metode was om deur die riviere van Oos -Europa te vaar, en dat dit gekoppel kon word aan die Sweedse kusgebied Roslagen (Rus-wet) of Roden, soos dit vroeër bekend was.   Die naam Rus ' sou dan dieselfde oorsprong hê as die Finse en Estse name vir Swede: Ruotsi en Rootsi.  
Die Slawiërs en die Bisantyne noem hulle ook Varangiërs (Russies: варягг, uit Oudnoors) Væringjar 'beëdigde mans', van van- "vertroue, gelofte van fealty", verwant aan Ou Engels wêr "ooreenkoms, verdrag, belofte", Oud -Hoogduits wara "getrouheid" ). Skandinawiese lyfwagte van die Bisantynse keisers was bekend as die Varangiaanse wag.Die Rus verskyn aanvanklik in die 9de eeu in Serkland, reis as handelaars langs die Wolga -handelsroete, verkoop pelse, heuning en slawe, sowel as luukse goedere soos amber, Frankiese swaarde en walrus -ivoor.  Hierdie goedere is meestal verruil vir Arabiese silwer muntstukke, genoem dirhams. Hoërs van die 9de eeuse silwer muntstukke in Bagdad is gevind in Swede, veral in Gotland.
Tydens en na die Viking-aanval op Sevilla in 844 het die Moslem-kroniekskrywers van al-Andalus na die Vikings as Magiërs verwys (Arabies: al-Majus مجوس), wat hulle in konflik bring met vuur wat Zoroastriërs uit Persië aanbid.   Toe Ibn Fadlan deur die Vikings in die Wolga gevange geneem is, het hy na hulle verwys as Rus.   
Die Franke noem hulle gewoonlik Noordmanne of Denen, terwyl hulle vir die Engelse algemeen bekend was as Danes of heidene en die Iere hulle as heidene of heidene ken. 
Anglo-Skandinawies is 'n akademiese term wat verwys na die mense en argeologiese en historiese tydperke gedurende die 8de tot 13de eeu waarin daar na die Britse eilande migreer is-en beset is-deur Skandinawiese mense wat algemeen in Engels as Vikings bekend staan. Dit word onderskei van Angelsaksies. Soortgelyke terme bestaan ​​vir ander gebiede, soos Hiberno-Norse vir Ierland en Skotland.
Die Vikingtydperk in die Skandinawiese geskiedenis was die tydperk van die vroegste aangetekende aanvalle deur Noorweërs in 793 tot die Normandiese verowering van Engeland in 1066.  Vikings gebruik die Noorse See en die Oossee vir seeroetes na die suide.
Die Normandiërs was afstammelinge van die Vikings wat in die 10de eeu feodale heerskappy van gebiede in Noord -Frankryk, naamlik die hertogdom Normandië, gekry het. In die opsig het afstammelinge van die Vikings steeds 'n invloed in Noord -Europa gehad. Net so het koning Harold Godwinson, die laaste Angelsaksiese koning van Engeland, Deense voorouers gehad. Twee Vikings het selfs opgevaar na die troon van Engeland, met Sweyn Forkbeard wat die Engelse troon in 1013 tot 1014 opgeëis het en sy seun Cnut die Grote tussen 1016 en 1035 koning van Engeland was.     [64 ]
Geografies het die Viking -tydperk Skandinawiese lande (moderne Denemarke, Noorweë en Swede) beslaan, sowel as gebiede onder Noord -Germaanse oorheersing, veral die Danelaw, waaronder Skandinawiese York, die administratiewe sentrum van die oorblyfsels van die koninkryk Northumbria,  dele van Mercia en East Anglia.  Viking-seevaarders het die pad na nuwe lande in die noorde, weste en ooste oopgemaak, wat gelei het tot die stigting van onafhanklike nedersettings in die Shetland-, Orkney- en Faroe-eilande Ysland Groenland  en L'Anse aux Meadows, 'n kort- woonbuurt in Newfoundland, omstreeks 1000.  Die nedersetting van Groenland is in die Middeleeuse warm tydperk omstreeks 980 gestig, en die afsterwe daarvan teen die middel van die 15de eeu kan deels te wyte wees aan klimaatsverandering.  Die Viking Rurik-dinastie het beheer geneem oor gebiede in Slawiese en Finno-Oegriese oorheersde gebiede van Oos-Europa, hulle het Kiev in 882 geannekseer om as hoofstad van die Kiëf-Rus te dien. 
Reeds in 839, toe Sweedse afgevaardigdes die eerste keer bekend was dat hulle Byzantium besoek het, het Skandinawiërs as huursoldate gedien in diens van die Bisantynse Ryk.  In die laat 10de eeu het 'n nuwe eenheid van die keiserlike lyfwag ontstaan. Dit was tradisioneel 'n groot aantal Skandinawiërs en het bekend gestaan ​​as die Varangiaanse wag. Die woord Varangies het moontlik in die Oudnoors ontstaan, maar in Slawies en Grieks kan dit na Skandinawiërs of Franken verwys. In hierdie jare het Sweedse mans in so 'n getal by die Bisantynse Varangiaanse wag ingeskryf dat 'n Middeleeuse Sweedse wet, Västgötalagen, uit Västergötland verklaar het dat niemand kan erf nie terwyl hy in 'Griekeland' was - die destydse Skandinawiese term vir die Bisantynse Ryk - om te stop die emigrasie,  veral omdat twee ander Europese howe gelyktydig ook Skandinawiërs gewerf het:  Kievan Rus 'c. 980–1060 en Londen 1018–1066 (die Þingalið). 
Daar is argeologiese bewyse dat Vikings Bagdad, die middelpunt van die Islamitiese Ryk, bereik het.  Die Noorse het die Wolga gereeld met hul handelsware bederf: pelse, slagtande, robvet vir bootseëlaar en slawe. Belangrike handelshawe gedurende die tydperk sluit Birka, Hedeby, Kaupang, Jorvik, Staraya Ladoga, Novgorod en Kiev in.
Skandinawiese Noordmanne het Europa deur sy see en riviere verken vir handel, strooptogte, kolonisasie en verowering. In hierdie tydperk, vanuit hul tuislande in Denemarke, Noorweë en Swede, vestig die Noormanne hulle op die huidige Faeröer-eilande, Ysland, Noorse Groenland, Newfoundland, Nederland, Duitsland, Normandië, Italië, Skotland, Engeland, Wallis, Ierland, die Isle of Man, Estland, Oekraïne, Rusland en Turkye, sowel as die aanvang van die konsolidasie wat gelei het tot die vorming van die huidige Skandinawiese lande.
In die Vikingtydperk het die huidige nasies van Noorweë, Swede en Denemarke nie bestaan ​​nie, maar was grotendeels homogeen en soortgelyk in kultuur en taal, hoewel geografies ietwat anders. Die name van Skandinawiese konings is slegs in die latere deel van die Vikingtyd betroubaar bekend. Na die einde van die Vikingtydperk het die afsonderlike koninkryke geleidelik verskillende identiteite as nasies verkry, wat hand aan hand gegaan het met hul kerstening. So begin die einde van die Viking -tydperk vir die Skandinawiërs ook die begin van hul relatief kort Middeleeue.
Vermenging met die Slawiërs
Die Vikings het aansienlik vermeng met die Slawiërs. Slawiese en Viking -stamme was "nou verbind, met mekaar in stryd, met mekaar vermeng en handel gedryf".    In die Middeleeue is 'n aansienlike hoeveelheid ware van Slawiese gebiede na Skandinawië oorgeplaas, en Denemarke was '' 'n smeltkroes van Slawiese en Skandinawiese elemente ''.  Die teenwoordigheid van Slawiërs in Skandinawië is "belangriker as wat voorheen gedink is"  alhoewel "die Slawiërs en hul interaksie met Skandinawië nie voldoende ondersoek is nie".  Daar word lank gedink dat 'n graf uit die 10de eeu van 'n vegvrou in Denemarke aan 'n Viking behoort. Nuwe ontledings dui egter daarop dat die vrou 'n Slaw was van die huidige Pole.  Die eerste koning van die Swede, Eric, was getroud met Gunhild, van die Poolse Huis van Piast.  Net so het sy seun, Olof, verlief geraak op Edla, 'n Slawiese vrou, en haar as syne aangeneem frilla (byvrou).  Sy het vir hom 'n seun en 'n dogter gebaar: Emund the Old, koning van Swede en Astrid, koningin van Noorweë. Knut die Grote, koning van Denemarke, Engeland en Noorweë, was die seun van 'n dogter van Mieszko I van Pole,  moontlik die voormalige Poolse koningin van Swede, vrou van Eric. Richeza van Pole, koningin van Swede, trou met Magnus the Strong en baar vir hom verskeie kinders, waaronder Canute V, koning van Denemarke.  Catherine Jagiellon, van die Huis van Jagiellon, was getroud met Johannes III, koning van Swede. Sy was die moeder van Sigismund III Vasa, koning van Pole, koning van Swede en groothertog van Finland.  Ragnvald Ulfsson, seun van Jarl Ulf Tostesson en die Wendiese prinses Ingeborg, het 'n Slawiese naam (Rogvolod, van Slawies Рогволод). 
Die kolonisering van Ysland deur die Noorse Vikings het in die negende eeu begin. Die eerste bron wat Ysland en Groenland noem, is 'n pouslike brief van 1053. Twintig jaar later verskyn dit in die Gesta van Adam van Bremen. Eers na 1130, toe die eilande gekersten is, is die geskiedenis van die eilande uit die oogpunt van die inwoners in sage en kronieke geskryf.  Die Vikings het die noordelike eilande en kuste van die Noord -Atlantiese Oseaan verken, suidwaarts na Noord -Afrika, oos na Kiëf -Rus (nou - Oekraïne, Wit -Rusland), Konstantinopel en die Midde -Ooste. 
Hulle het toegeslaan en geplunder, handel gedryf, as huursoldate opgetree en kolonies oor 'n wye gebied gevestig.  Vroeë Vikings het waarskynlik na hul aanvalle teruggekeer huis toe. Later in hul geskiedenis het hulle hulle in ander lande begin vestig.  Vikings onder Leif Erikson, erfgenaam van Erik die Rooi, bereik Noord-Amerika en vestig kortstondige nedersettings in die huidige L'Anse aux Meadows, Newfoundland, Kanada. Hierdie uitbreiding het plaasgevind tydens die Middeleeuse Warm Tydperk. 
Viking se uitbreiding na die vasteland van Europa was beperk. Hulle koninkryk is begrens deur magtige stamme in die suide. Vroeg was dit die Sakse wat Ou Sakse beset het, geleë in die huidige Noord -Duitsland. Die Sakse was 'n kwaai en magtige volk en was dikwels in konflik met die Vikings. Om die Saksiese aggressie teë te werk en hul eie teenwoordigheid te versterk, het die Denen die enorme verdedigingsvesting van Danevirke in en om Hedeby gebou. 
Die Vikings was getuie van die gewelddadige onderdrukking van die Sakse deur Karel die Grote, in die dertigjarige Saksiese oorloë van 772–804. Die Saksiese nederlaag het gelei tot hul gedwonge doop en die opname van Oud -Sakse in die Karolingiese Ryk. Vrees vir die Franke het die Vikings daartoe gelei dat Danevirke verder uitgebrei is, en die verdedigingskonstruksies het gedurende die Vikingtydperk en selfs tot 1864 in gebruik gebly. 
Die suidkus van die Oossee is beheer deur die Obotriete, 'n federasie van Slawiese stamme wat lojaal was aan die Karolingers en later die Frankiese ryk. Die Vikings - onder leiding van koning Gudfred - vernietig die Obotrite -stad Reric aan die suidelike Baltiese kus in 808 nC en stuur die handelaars en handelaars na Hedeby.  Dit verseker Viking se oppergesag in die Oossee, wat gedurende die Vikingtydperk voortduur.
As gevolg van die uitbreiding van die Vikings in Europa, het 'n vergelyking van DNA en argeologie wat deur wetenskaplikes aan die Universiteit van Cambridge en die Universiteit van Kopenhagen gedoen is, gesuggereer dat die term "Viking" moontlik 'n posbeskrywing geword het, nie 'n kwessie van oorerwing nie , "ten minste in sommige Viking -orkeste. 
Die motiewe vir die Viking -uitbreiding is 'n onderwerp van debat in die Nordiese geskiedenis.
Navorsers het voorgestel dat Vikings moontlik oorspronklik begin seil en klopjagte het omdat hulle vroue uit vreemde lande moes soek.     Die konsep is in die 11de eeu uitgedruk deur historikus Dudo van Saint-Quentin in sy semi-denkbeeldige Die geskiedenis van die Normandiërs.  Ryk en kragtige Viking -mans het geneig om baie vroue en byvroue te hê. As gevolg hiervan kon die gemiddelde Viking -man gedwing word om meer riskante optrede uit te voer om rykdom en mag te verkry om geskikte vroue te vind.    Vikingmanne sou dikwels vroue koop of vang en van hulle vrou of byvrou maak.   Poligiene huwelike verhoog die kompetisie tussen mans en mans in die samelewing, omdat dit 'n poel skep van ongetroude mans wat bereid is om riskante statusverhogende en seksuele gedrag aan te gaan.   The Annals of Ulster verklaar dat die Vikings in 821 'n Ierse dorp geplunder het en ''n groot aantal vroue in ballingskap weggevoer het'. 
Een algemene teorie beweer dat Karel die Grote 'geweld en terreur gebruik het om alle heidene te kristelik', wat tot doop, bekering of teregstelling gelei het, en as gevolg daarvan het Vikings en ander heidene verset en wou hulle wraak neem.      Professor Rudolf Simek verklaar dat "dit nie toevallig is as die vroeë Viking -aktiwiteit tydens die regering van Karel die Grote plaasgevind het nie".   Die opkoms van die Christendom in Skandinawië het tot ernstige konflik gelei en Noorweë vir bykans 'n eeu verdeel. Hierdie tydperk het egter eers in die 10de eeu begin, Noorweë was nooit onderhewig aan aggressie deur Karel die Grote nie en die tydperk van twis was te wyte aan die opeenvolgende Noorse konings wat die Christendom omhels het nadat hulle dit in die buiteland teëgekom het. 
'N Ander verduideliking is dat die Vikings 'n oomblik van swakheid in die omliggende streke uitgebuit het. In teenstelling met Simek se bewering, het Viking -aanvalle sporadies plaasgevind lank voor die regering van Karel die Grote, maar het in frekwensie en grootte na sy dood ontplof, toe sy ryk in baie veel swakker entiteite gefragmenteer het.  Engeland het aan interne verdeeldheid gely en was 'n relatief maklike prooi, gegewe die nabyheid van baie dorpe aan die see of aan riviere. Gebrek aan georganiseerde vlootopposisie in Wes -Europa het Vikingskepe toegelaat om vrylik te reis, te stroop of om handel te dryf as die geleentheid dit toelaat. Die afname in die winsgewendheid van ou handelsroetes kon ook 'n rol gespeel het. Die handel tussen Wes -Europa en die res van Eurasië het 'n ernstige knou gekry toe die Wes -Romeinse Ryk in die 5de eeu geval het.  Die uitbreiding van Islam in die 7de eeu het ook die handel met Wes -Europa beïnvloed. 
Aanvalle in Europa, insluitend strooptogte en nedersettings uit Skandinawië, was nie ongekend nie en het plaasgevind lank voor die Vikings aangekom het. Die Jute het die Britse Eilande drie eeue tevore binnegeval en uit Jutland gestroom gedurende die Migrasie -tydperk, voordat die Dene hulle daar gevestig het. Die Sakse en die hoeke het dieselfde gedoen, vanaf die vasteland van Europa. Die Viking -aanvalle was egter die eerste wat deur ooggetuies skriftelik gedokumenteer is, en dit was baie groter in omvang en frekwensie as in vorige tye. 
Vikings self het uitgebrei, hoewel hul motiewe onduidelik is, maar historici meen dat skaars hulpbronne of 'n gebrek aan paringsgeleenthede 'n faktor was. 
Die 'snelweg van slawe' was 'n term vir 'n roete wat die Vikings gevind het om 'n direkte pad van Skandinawië na Konstantinopel en Bagdad te hê terwyl hulle op die Oossee reis. Met die vordering van hul skepe gedurende die negende eeu, kon die Vikings na Kiëf -Rus en sommige noordelike dele van Europa vaar. 
Jomsborg was 'n semi-legendariese vesting van Viking aan die suidelike kus van die Oossee (Middeleeuse Wendland, moderne Pommeren), wat bestaan ​​het tussen die 960's en 1043. Die inwoners was bekend as Jomsvikings. Die presiese ligging van Jomsborg, of die bestaan ​​daarvan, is nog nie vasgestel nie, al word gereeld beweer dat Jomsborg êrens op die eilande van die Oder -riviermonding was. 
Einde van die Vikingtyd
Terwyl die Vikings buite hul Skandinawiese tuislande aktief was, het Skandinawië self nuwe invloede beleef en 'n verskeidenheid kulturele veranderings ondergaan. 
Die opkoms van nasiestate en monetêre ekonomieë
Teen die laat 11de eeu is koninklike dinastieë gelegitimeer deur die Katolieke Kerk (wat 300 jaar tevore in Skandinawië weinig invloed gehad het), wat hul mag met toenemende gesag en ambisie laat geld het, met die drie koninkryke Denemarke, Noorweë en Swede . Daar het dorpe verskyn wat as sekulêre en kerklike administratiewe sentrums en markpersele funksioneer, en monetêre ekonomieë het begin ontstaan ​​op grond van Engelse en Duitse modelle.  Teen hierdie tyd was die toeloop van Islamitiese silwer uit die Ooste al meer as 'n eeu afwesig, en die vloei van Engelse silwer het in die middel van die 11de eeu tot 'n einde gekom. 
Assimilasie in die Christendom
Die Christendom het wortel geskiet in Denemarke en Noorweë met die oprigting van bisdomme in die 11de eeu, en die nuwe godsdiens het in Swede begin organiseer en homself meer effektief laat geld. Buitelandse kerkmanne en inheemse elites was energiek in die bevordering van die belange van die Christendom, wat nou nie meer slegs op missionêre basis funksioneer nie, en ou ideologieë en lewenstyle het verander. Teen 1103 is die eerste aartsbiskop in Skandinawië gestig, in Lund, Scania, destyds deel van Denemarke.
Die assimilasie van die ontluikende Skandinawiese koninkryke in die kulturele hoofstroom van die Europese Christendom het die aspirasies van Skandinawiese heersers en Skandinawiërs wat oorsee kon reis, verander en hul betrekkinge met hul bure verander.
Een van die belangrikste bronne van wins vir die Vikings was die neem van slawe van ander Europese mense. Die Middeleeuse Kerk was van mening dat Christene nie mede -Christene as slawe mag besit nie, sodat die slawerny in die noorde van Europa verminder het. Dit het 'n groot deel van die ekonomiese aansporing uit strooptogte geneem, hoewel sporadiese slawe -aktiwiteite tot in die 11de eeu voortgeduur het. Skandinawiese predasie in Christelike lande rondom die Noord- en Ierse See het aansienlik verminder.
Die konings van Noorweë het steeds mag aangeneem in dele van Noord -Brittanje en Ierland, en aanvalle het tot in die 12de eeu voortgeduur, maar die militêre ambisies van Skandinawiese heersers was nou op nuwe paaie gerig. In 1107 vaar Sigurd I van Noorweë saam met Noorse kruisvaarders na die oostelike Middellandse See om te veg vir die nuutgestigte Koninkryk Jerusalem, en Dene en Swede neem energiek deel aan die Baltiese Kruistogte van die 12de en 13de eeu. 
'N Verskeidenheid bronne belig die kultuur, aktiwiteite en oortuigings van die Vikings. Alhoewel dit oor die algemeen 'n nie-geletterde kultuur was wat geen letterkundige erfenis opgelewer het nie, het hulle 'n alfabet gehad en beskryf hulle hulself en hul wêreld op runestene. Die meeste hedendaagse literêre en geskrewe bronne oor die Vikings kom uit ander kulture wat met hulle in aanraking was.  Sedert die middel van die 20ste eeu het argeologiese bevindings 'n meer volledige en gebalanseerde beeld van die lewens van die Vikings gebou.   Die argeologiese rekord is besonder ryk en gevarieerd en bied kennis van hul landelike en stedelike nedersetting, kunsvlyt en produksie, skepe en militêre toerusting, handelsnetwerke, sowel as hul heidense en Christelike godsdienstige artefakte en gebruike.
Die belangrikste primêre bronne op die Vikings is kontemporêre tekste uit Skandinawië en streke waar die Vikings aktief was.  Om in Latynse letters te skryf, is met die Christendom in Skandinawië bekendgestel, so daar is min inheemse dokumentêre bronne uit Skandinawië voor die laat 11de en vroeë 12de eeu.  Die Skandinawiërs het wel inskripsies in rune geskryf, maar dit is gewoonlik baie kort en formuleus. Die meeste kontemporêre dokumentêre bronne bestaan ​​uit tekste wat in Christelike en Islamitiese gemeenskappe buite Skandinawië geskryf is, dikwels deur skrywers wat negatief geraak is deur Viking -aktiwiteite.
Latere geskrifte oor die Vikings en die Vikingtydperk kan ook belangrik wees om hulle en hul kultuur te verstaan, hoewel dit versigtig behandel moet word. Na die konsolidasie van die kerk en die assimilasie van Skandinawië en sy kolonies in die hoofstroom van die Middeleeuse Christelike kultuur in die 11de en 12de eeu, begin inheemse geskrewe bronne in Latyn en Oudnoors. In die Vikingkolonie van Ysland het 'n buitengewone volksliteratuur in die 12de tot 14de eeu ontstaan, en baie tradisies wat verband hou met die Vikingtydperk is vir die eerste keer neergeskryf in die Yslandse sages.'N Letterlike interpretasie van hierdie Middeleeuse prosaverhale oor die Vikings en die Skandinawiese verlede is te betwyfel, maar baie spesifieke elemente bly die moeite werd om na te dink, soos die groot hoeveelheid skaldiese poësie wat toegeskryf word aan hofdigters van die 10de en 11de eeu, die blootgestelde stamboom , die selfbeelde, die etiese waardes wat in hierdie literêre geskrifte vervat is.
Indirek het die Vikings ook 'n venster oopgelaat vir hul taal, kultuur en aktiwiteite, deur baie Ou -Noorse plekname en woorde wat in hul voormalige invloedsfeer voorkom. Sommige van hierdie plekname en woorde is vandag nog steeds in direkte gebruik, byna onveranderd, en werp lig op waar hulle gevestig het en wat spesifieke plekke vir hulle beteken het. Voorbeelde sluit in plekname soos Egilsay (van Eigils ey wat Eigil's Island beteken), Ormskirk (van Ormr kirkja wat Orms -kerk of die Wurmkerk beteken), Meols (van merl wat Sandduine beteken), Snaefell (Snow Fell), Ravenscar (Ravens Rock), Vinland (Land of Wine of Land of Winberry), Kaupanger (Market Harbor), Tórshavn (Thor's Harbour) en die godsdienstige sentrum van Odense, wat 'n plek beteken waar Odin aanbid is. Viking-invloed is ook duidelik in konsepte soos die huidige parlementêre liggaam van die Tynwald op die eiland Man.
Algemene woorde in die Engelse alledaagse taal, soos die name van weeksdae (Donderdag beteken Thor's day, Friday beteken Freya's day, Wednesday means Woden, or Odin's day, Tuesday means Týr's day, Týr being the Noorse god of single combat, law, and justice ), as, skelm, vlot, mes, ploeg, leer, venster, berserk, statuut, torp, skerry, eggenoot, heidene, hel, Norman en ransak stam uit die Oudnoors van die Vikings en gee ons die geleentheid om hul interaksies te verstaan met die mense en kulture van die Britse Eilande.  Op die Noordelike Eilande van Shetland en Orkney het Oudnoors die plaaslike tale heeltemal vervang en mettertyd ontwikkel tot die nou uitgestorwe Norn -taal. Sommige moderne woorde en name kom eers na vore en dra by tot ons begrip na 'n meer intense ondersoek na taalbronne uit middeleeuse of latere rekords, soos York (Horse Bay), Swansea (Sveinn's Isle) of sommige van die plekname in Normandië soos Tocqueville ( Toki se plaas). 
Taalkundige en etimologiese studies bied steeds 'n noodsaaklike bron van inligting oor die Viking -kultuur, hul sosiale struktuur en geskiedenis en hoe hulle in wisselwerking was met die mense en kulture wat hulle ontmoet, verhandel, aangeval of saamleef het in oorsese nedersettings.   Baie Ou-Noorse verbindings is duidelik sigbaar in die hedendaagse tale Sweeds, Noors, Deens, Faroëes en Yslands.  Oudnoors het geen groot invloed op die Slawiese tale in die Viking -nedersettings van Oos -Europa uitgeoefen nie. Daar word bespiegel dat die rede hiervoor die groot verskille tussen die twee tale was, gekombineer met die Rus 'Vikings, meer vreedsame ondernemings in hierdie gebiede en die feit dat hulle in die minderheid was. Die Noorse noem sommige van die stroomversnellings op die Dnjepr, maar dit kan amper nie uit die moderne name gesien word nie.  
Die Noorse van die Viking-tyd kon lees en skryf en gebruik 'n nie-gestandaardiseerde alfabet, genaamd runor, gebou op gesonde waardes. Alhoewel daar min oorblyfsels van runeskrif op papier uit die Viking -era is, is daar duisende klippe met rune -inskripsies gevind waar die Vikings gewoon het. Hulle is gewoonlik ter nagedagtenis aan die dooies, maar nie noodwendig by grafte geplaas nie. Die gebruik van runor oorleef tot in die 15de eeu, wat parallel met die Latynse alfabet gebruik word.
Die runesteentjies is oneweredig versprei in Skandinawië: Denemarke het 250 runstene, Noorweë het 50 terwyl Ysland niks het nie.  Swede het tussen 1700  en 2500 , afhangende van die definisie. Die Sweedse distrik Uppland het die hoogste konsentrasie met 1,196 inskripsies in klip, terwyl Södermanland tweede is met 391.  
Die meerderheid rune -inskripsies uit die Viking -tydperk word in Swede aangetref. Baie runestene in Skandinawië teken die name op van deelnemers aan Viking -ekspedisies, soos die Kjula -runsteen wat vertel van uitgebreide oorlogvoering in Wes -Europa en die Turinge Runestone, wat vertel van 'n oorlogsgroep in Oos -Europa.
Ander runestene noem mans wat op Viking -ekspedisies gesterf het. Onder hulle is die Engelse runestones (Sweeds: Englandsstenarna) wat 'n groep van ongeveer 30 runstene in Swede is wat verwys na die Viking Age se reise na Engeland. Hulle vorm een ​​van die grootste groepe runstene wat reise na ander lande noem, en hulle is slegs in vergelyking met die ongeveer 30 Griekeland Runestones  en die 26 Ingvar Runestones, laasgenoemde verwys na 'n Viking -ekspedisie na die Midde -Ooste.  Hulle is in die Oudnoors gegraveer met die Jonger Futhark. 
Die Jelling -stene dateer uit tussen 960 en 985. Die ouer, kleiner klip is deur koning Gorm die Oue, die laaste heidense koning van Denemarke, opgehef as 'n gedenkteken ter ere van koningin Thyre.  Die groter klip is deur sy seun, Harald Bluetooth, gelig om die verowering van Denemarke en Noorweë en die bekering van die Dene tot die Christendom te vier. Dit het drie kante: een met 'n dierbeeld, een met 'n beeld van die gekruisigde Jesus Christus en 'n derde met die volgende opskrif:
Koning Haraldr bestel hierdie monument wat gemaak is ter nagedagtenis aan Gormr, sy vader, en ter nagedagtenis aan Thyrvé, sy moeder, die Haraldr wat die hele Denemarke en Noorweë vir homself gewen het en die Dene Christelik gemaak het. 
Runestones getuig van reise na plekke soos Bath,  Griekeland (hoe die Vikings in die algemeen na die Bisantiumgebiede verwys het),  Khwaresm,  Jerusalem,  Italië (as Langobardland),  Serkland ( ie die Moslemwêreld),   Engeland  (Londen  ingesluit) en verskeie plekke in Oos -Europa. Inskripsies uit die Vikingtydperk is ook op die Manx -rotsstene op die eiland Man ontdek.
Runiese alfabetgebruik in moderne tye
Die laaste bekende mense wat die Runiese alfabet gebruik het, was 'n geïsoleerde groep mense bekend as die Elfdalians, wat in die omgewing van Älvdalen in die Sweedse provinsie Dalarna gewoon het. Hulle het die taal Elfdaliaans gepraat, die taal wat eie is aan Älvdalen. Die Elfdaliese taal onderskei hom van die ander Skandinawiese tale, aangesien dit baie nader aan Oudnoors ontwikkel het. Die mense van Älvdalen het laat in die 1920's opgehou om rune te gebruik. Die gebruik van rune oorleef dus langer in Älvdalen as op enige ander plek ter wêreld.  Die laaste bekende rekord van die Elfdalian Runes is vanaf 1929, dit is 'n variant van die Dalecarlian runes, rune -inskripsies wat ook in Dalarna gevind is.
Tradisioneel beskou as 'n Sweedse dialek,  maar volgens verskeie kriteria wat nader verband hou met Wes -Skandinawiese dialekte,  is Elfdaliaans 'n aparte taal volgens die standaard van wedersydse verstaanbaarheid.    Alhoewel daar geen wedersydse verstaanbaarheid is nie, is moedertaalsprekers as gevolg van skole en openbare administrasie in Älvdalen in Tweetalig en praat hulle op moedertaalvlak Sweeds. Inwoners in die omgewing wat slegs Sweeds as hul moedertaal praat, en nie Elfdaals praat of verstaan ​​nie, kom ook gereeld voor. Daar kan gesê word dat Älvdalen sy eie alfabet gedurende die 17de en 18de eeu gehad het. Vandag is daar ongeveer 2,000-3000 moedertaalsprekers van Elfdalian.
Daar is talle begraafplase wat verband hou met Vikings in Europa en hul invloedsfeer - in Skandinawië, die Britse Eilande, Ierland, Groenland, Ysland, Faeroe -eilande, Duitsland, die Baltiese See, Rusland, ens. , van gegrawe grafte in die grond, tot tumuli, soms sogenaamde skeepsbegrafnisse.
Volgens geskrewe bronne het die meeste begrafnisse op see plaasgevind. Die begrafnisse behels begrafnis of verassing, afhangende van die plaaslike gebruike. In die gebied wat nou Swede is, was verassings oorheersend in Denemarke, begrafnis was meer algemeen en in Noorweë was albei algemeen.  Viking -kruiwaens is een van die belangrikste bewyse vir omstandighede in die Viking -tydperk.  Die items wat saam met die dooies begrawe is, gee 'n aanduiding van wat in die hiernamaals as belangrik beskou is.  Dit is onbekend watter lyksdienste aan dooie kinders deur die Vikings gegee is.  Sommige van die belangrikste begraafplase vir die verstaan ​​van die Vikings sluit in:
Noorweë: Oseberg Gokstad Borrehaugene.
Swede: Gettlinge gravfält die begraafplase van Birka, 'n wêrelderfenisgebied  Valsgärde Gamla Uppsala Hulterstad gravfält, naby Alby Hulterstad, Öland.
Denemarke: Jelling, 'n wêrelderfenisgebied Lindholm Høje Ladby -skip Mammen -kamergraf en -opgaardam.
Estland: Salme -skepe - Die grootste begraafplaas wat nog ooit ontdek is.
Skotland: Haven 'n Eilean Mhòir -skipbegrafnis Leraarbootbegrafnis, Orkney.
Ysland: Mosfellsbær in die hoofstad   die bootbegrafnis in Vatnsdalur, Austur-Húnavatnssýsla.   
Groenland: Brattahlíð. 
Oekraïne: die Swart Graf.
Daar is verskeie argeologiese vondste van Viking -skepe van alle groottes, wat kennis gee van die vakmanskap waarmee hulle gebou is. Daar was baie soorte Viking-skepe, gebou vir verskillende gebruike, die bekendste tipe is waarskynlik die langskip.  Langskepe was bedoel vir oorlogvoering en verkenning, ontwerp vir spoed en behendigheid, en was toegerus met roeispane om die seil aan te vul, wat die navigasie onafhanklik van die wind moontlik maak. Die langskip het 'n lang, smal romp en vlak diepgang om landings en troepe -ontplooiing in vlak water te vergemaklik. Langskepe is op groot skaal gebruik deur die Leidang, die Skandinawiese verdedigingsvlote. Die langskip het die Noorse toegelaat gaan Viking, wat kan verklaar waarom hierdie tipe skip byna sinoniem geword het met die konsep van Vikings.  
Die Vikings het baie unieke soorte watervaartuie gebou, wat dikwels vir vreedsamer take gebruik word. Die knarr was 'n spesiale handelsskip wat ontwerp is om vrag in grootmaat te vervoer. Dit het 'n breër romp, dieper diepgang en 'n klein aantal roeispane (hoofsaaklik gebruik om in hawens en soortgelyke situasies te beweeg). Een Viking -vernuwing was die 'beitass', 'n spar wat op die seil gemonteer is wat hulle skepe effektief teen die wind kon laat vaar.  Dit was algemeen dat seevarende Viking -skepe 'n kleiner boot sleep of vervoer om bemannings en vrag van die skip na die strand te vervoer.
Skepe was 'n integrale deel van die Viking -kultuur. Hulle vergemaklik daaglikse vervoer oor seë en waterweë, verkenning van nuwe lande, strooptogte, verowerings en handel met naburige kulture. Hulle het ook 'n groot godsdienstige belang gehad. Mense met 'n hoë status is soms begrawe in 'n skip saam met diereoffers, wapens, voorraad en ander items, soos blyk uit die begrawe vaartuie in Gokstad en Oseberg in Noorweë  en die opgegrawe skeepsbegrafnis in Ladby in Denemarke. Vikings in die buiteland is ook begrawe deur skepe, soos blyk uit die opgrawings van die Salme -skepe op die Estse eiland Saaremaa. 
Goed bewaarde oorblyfsels van vyf Viking-skepe is aan die einde van die sestigerjare van die Roskilde Fjord opgegrawe, wat beide die langskip en die knarr. Die skepe is daar in die 11de eeu gestamp om 'n navigasiekanaal te blokkeer en sodoende Roskilde, destyds die Deense hoofstad, te beskerm teen aanvalle deur die see. Die oorblyfsels van hierdie skepe word in die Viking Ship Museum in Roskilde vertoon.
In 2019 het argeoloë twee Vikingbootgrafte in Gamla Uppsala ontbloot. Hulle het ook ontdek dat een van die bote nog die oorblyfsels van 'n man, 'n hond en 'n perd bevat, asook ander items.  Dit het lig gewerp op doodsrituele van Viking -gemeenskappe in die streek.
Die alledaagse lewe
Die Viking-samelewing was verdeel in die drie sosio-ekonomiese klasse: Thralls, Karls en Jarls. Dit word duidelik beskryf in die Eddiese gedig van Rígsþula, wat ook verduidelik dat dit die god Ríg was - die vader van die mensdom, ook bekend as Heimdallr - wat die drie klasse geskep het. Argeologie het hierdie sosiale struktuur bevestig. 
Thralls was die klas met die laagste rang en was slawe. Slawe het soveel as 'n kwart van die bevolking uitgemaak.  Slawerny was van deurslaggewende belang vir die Viking -samelewing, vir daaglikse take en grootskaalse konstruksie, sowel as vir die handel en die ekonomie. Thrills was bediendes en werkers op die plase en groter huishoudings van die Karls en Jarls, en dit is gebruik vir die bou van vestings, opritte, kanale, heuwels, paaie en soortgelyke harde werkprojekte. Volgens die Rigsthula is Thralls geminag en neergesien. Nuwe trale is deur die seuns en dogters van die trale verskaf of in die buiteland gevange geneem. Die Vikings het dikwels doelbewus baie mense op hul aanvalle in Europa gevange geneem om hulle as slawe te verslaaf. Die trale is dan per boot na Skandinawië teruggebring, ter plaatse of in nuwer nedersettings gebruik om die nodige strukture te bou, of verkoop, dikwels aan die Arabiere in ruil vir silwer. Ander name vir thrall was 'træl' en 'ty'.
Karls was vryboere. Hulle het plase, grond en beeste besit en was besig met daaglikse take, soos om die lande te ploeg, die beeste te melk, huise en waens te bou, maar met trolle om die einde te bereik. Ander name vir Karls was 'bonde' of bloot vrye mans.
Die Jarls was die aristokrasie van die Viking -samelewing. Hulle was ryk en besit groot landgoedere met groot langhuise, perde en baie trale. Die tralies het die meeste daaglikse take gedoen, terwyl die Jarls administrasie, politiek, jag, sport gedoen het, ander Jarls besoek het of na die buiteland gegaan het vir ekspedisies. As 'n Jarl sterf en begrawe word, word sy huishoudelike trale soms opofferend doodgemaak en langs hom begrawe, soos baie opgrawings aan die lig gebring het. 
In die daaglikse lewe was daar baie tussenposisies in die algehele sosiale struktuur en daar word geglo dat daar 'n mate van sosiale mobiliteit was. Hierdie besonderhede is onduidelik, maar titels en posisies hou daarvan hauldr, diegn, landmand, toon mobiliteit tussen die Karls en die Jarls.
Ander sosiale strukture het die gemeenskappe van geselskap op sowel die burgerlike as die militêre gebied, waartoe sy lede (genoem félagi) verplig was. 'N Vereniging kan sentreer rondom sekere ambagte, 'n gemeenskaplike eienaarskap van 'n seevaartuig of 'n militêre verpligting onder 'n spesifieke leier. Lede van laasgenoemde is na verwys as drenge, een van die woorde vir vegter. Daar was ook amptelike gemeenskappe in dorpe en dorpe, die algemene verdediging, godsdiens, die regstelsel en die dinge.
Soos elders in die Middeleeuse Europa, was die meeste vroue in die Viking -samelewing ondergeskik aan hul mans en vaders en het hulle min politieke mag gehad.   Die geskrewe bronne toon egter dat vrye Viking -vroue onafhanklikheid en regte het. Viking -vroue blyk oor die algemeen meer vryheid te hê as vroue elders , soos geïllustreer in die Yslandse Grágás en die Noorse Frostating -wette en Gulating -wette. 
Die meeste vrye Viking -vroue was huisvroue, en die vrou se posisie in die samelewing was gekoppel aan die van haar man.  Die huwelik het 'n vrou 'n mate van ekonomiese veiligheid en sosiale status gegee wat in die titel vervat was húsfreyja (dame van die huis). Noorse wette bevestig die huisvrou se gesag oor die 'binnenshuise huishouding'. Sy het die belangrike rolle gehad om die boerdery se hulpbronne te bestuur, sake te doen, sowel as kinderopvoeding, hoewel sommige hiervan met haar man gedeel sou word. 
Na die ouderdom van 20 word 'n ongetroude vrou genoem maer en mey, wettige meerderheid bereik het en die reg gehad het om oor haar woonplek te besluit en is beskou as haar eie persoon voor die wet.  'n Uitsondering op haar onafhanklikheid was die reg om 'n man te kies, aangesien huwelike gewoonlik deur die gesin gereël is.  Die bruidegom sou 'n bruidsprys betaal (mundr) aan die bruid se familie, en die bruid het bates in die huwelik gebring as bruidskat.  ​​'n Getroude vrou kan van haar man skei en weer trou.  
Concubinage was ook deel van die Viking -samelewing, waardeur 'n vrou saam met 'n man kon woon en saam met hom kinders kon hê sonder om met so 'n vrou te trou. frilla.  Gewoonlik sou sy die minnares wees van 'n welgestelde en magtige man wat ook 'n vrou gehad het.  Die vrou het gesag oor die minnaresse as hulle in haar huishouding woon.  Deur haar verhouding met 'n man met 'n hoër sosiale status, kon 'n byvrou en haar gesin sosiaal vorder, hoewel haar posisie minder veilig was as die van 'n vrou.  Daar is geen onderskeid getref tussen kinders wat binne of buite die huwelik gebore is nie: albei het die reg om eiendom van hul ouers te erf, en daar was geen 'wettige' of 'buite -egtelike' kinders nie.  Kinders wat in die huwelik gebore is, het egter meer erfreg as kinders wat buite die huwelik gebore is. 
'N Vrou het die reg gehad om 'n deel van haar man se eiendom te erf by sy dood,  ​​en weduwees het dieselfde onafhanklike status as ongetroude vroue geniet.  Die vader se tante, neef aan vaderskant en kleindogter aan vaderskant, waarna verwys word odalkvinna, almal het die reg gehad om eiendom van 'n oorlede man te erf.  'n Vrou sonder eggenoot, seuns of manlike familielede kon nie net eiendom erf nie, maar ook die pos as familiehoof toe haar pa of broer sterf. Na so 'n vrou is verwys as Baugrygr, en sy het alle regte uitgeoefen wat die hoof van 'n gesinsgroep verleen het, totdat sy getroud is, waardeur haar regte aan haar nuwe man oorgedra is. 
Vroue het godsdienstige gesag gehad en was aktief as priesteresse (gydja) en orakels (sejdkvinna).  Hulle was aktief binne die kuns as digters (skalder)  en rune -meesters, en as handelaars en medisynevroue.  Daar was moontlik ook vroulike entrepreneurs wat in die tekstielproduksie gewerk het.  Vroue was moontlik ook aktief binne die militêre amp: die verhale oor skildmeisies is onbevestig, maar sommige argeologiese vondste, soos die Birka -vroulike Viking -kryger, kan aandui dat daar ten minste sommige vroue in militêre gesag bestaan. 
Hierdie vryhede van die Viking-vroue het geleidelik verdwyn na die bekendstelling van die Christendom,  en vanaf die laat 13de eeu word dit nie meer genoem nie. 
Ondersoeke na begrafnisse in die Viking -tydperk dui daarop dat vroue langer as amper 35 jaar langer geleef het, vergeleke met vroeër tye. Vroulike grafte van voor die Viking -tydperk in Skandinawië het 'n proporsionele groot aantal oorskot van vroue tussen 20 en 35 jaar oud, vermoedelik weens komplikasies van die bevalling. 
Skandinawiese Vikings was soortgelyk aan die moderne Skandinawiërs: hul vel was mooi en die haarkleur het gewissel tussen blond, donker en rooierig. Genetiese studies dui daarop dat mense meestal blond was in die ooste van Swede, terwyl rooi hare meestal in die weste van Skandinawië gevind is.  Die meeste Viking-manne het skouerlengte hare en baard gehad, en slawe (trale) was gewoonlik die enigste mans met kort hare.  Die lengte wissel volgens persoonlike voorkeur en beroep. Mans wat by oorlogvoering betrokke was, het byvoorbeeld om praktiese redes effens korter hare en baard gehad. Mans in sommige streke het hul hare 'n goue saffraan kleur gebleik.  Wyfies het ook lang hare gehad, met meisies wat dit dikwels los of gevleg het, en getroude vroue het dit dikwels in 'n broodjie gedra.  Die gemiddelde hoogte was na raming 67 duim (5'5 ") vir mans en 62 duim (5'1") vir vroue. 
Die drie klasse was maklik herkenbaar aan hul voorkoms. Mans en vroue van die Jarls was goed versorg met netjiese haarstyle en het hul rykdom en status uitgedruk deur duur klere (dikwels sy) en goed vervaardigde juweliersware soos borsspelde, gordelgespe, halssnoere en armringe te dra. Byna al die juweliersware is gemaak in spesifieke ontwerpe wat uniek is aan die Noorse (sien Viking -kuns). Vingerringe is selde gebruik en oorbelle is glad nie gebruik nie, aangesien dit as 'n Slawiese verskynsel beskou is. Die meeste Karls het dieselfde smaak en higiëne uitgespreek, maar op 'n meer ontspanne en goedkoop manier.  
Argeologiese vondste uit Skandinawië en Viking -nedersettings op die Britse Eilande ondersteun die idee van die goed versorgde en higiëniese Viking. Begrafnis met grafgoed was 'n algemene gebruik in die Skandinawiese wêreld, deur die Vikingtydperk en verby die kerstening van die Noorse volke.  Binne hierdie begraafplase en opstal is kamme, wat dikwels van antler gemaak word, 'n algemene vonds.  Die vervaardiging van sulke kamkame was algemeen, soos by die Viking-nedersetting in Dublin honderde voorbeelde van kamme uit die tiende eeu oorleef het, wat daarop dui dat versorging 'n algemene gebruik was.  Die vervaardiging van sulke kamme was ook wydverspreid in die Viking -wêreld, aangesien voorbeelde van soortgelyke kamme gevind is by Viking -nedersettings in Ierland,  Engeland,  en Skotland.  Die kamme deel ook 'n algemene visuele voorkoms, met die bestaande voorbeelde wat dikwels versier is met lineêre, interlacing en geometriese motiewe, of ander vorme van versiering, afhangende van die tydperk en tipe van die kam, maar stilisties soortgelyk aan die kuns van die Vikingtydperk.  Die praktyk van versorging was 'n bron van kommer vir alle vlakke van die Viking -era -samelewing, aangesien versorgingsprodukte, kamme, in sowel as by aristokratiese grafte gevind is. 
Boerdery en kookkuns
Die sages vertel van die dieet en kookkuns van die Vikings,  maar bewyse uit die eerste hand, soos putte, kombuismiddels en vullishope, was van groot waarde en belangrik. Onverteerde oorblyfsels van plante uit putte by Coppergate in York het in hierdie opsig baie inligting verskaf. Oor die algemeen is argeo-botaniese ondersoeke die afgelope dekades toenemend onderneem as 'n samewerking tussen argeoloë en paleoethno-plantkundiges. Hierdie nuwe benadering werp lig op die landbou- en tuinboupraktyke van die Vikings en hul kombuis. 
Die gekombineerde inligting uit verskillende bronne dui op 'n uiteenlopende kombuis en bestanddele. Vleisprodukte van alle soorte, soos geneesde, gerookte en wei-bewaarde vleis,  worsies, en gekookte of gebraaide vars vleissnitte, is voorberei en verbruik.  Daar was baie seekos, brood, pap, suiwelprodukte, groente, vrugte, bessies en neute. Alkoholiese drankies soos bier, mead, bjór ('n sterk vrugtewyn) en, vir die rykes, ingevoerde wyn, is bedien.  
Sekere vee was tipies en uniek vir die Vikings, waaronder die Yslandse perd, Yslandse beeste, 'n magdom skaaprasse,  die Deense hoender en die Deense gans.   Die Vikings in York het meestal beesvleis, skaapvleis en varkvleis geëet met klein hoeveelhede perdevleis. Die meeste beesvleis- en perdebeenbene is in die lengte gevind om die murg te onttrek. Die skaapvleis en varke is in been- en skouergewrigte en tjops gesny. Die gereelde oorblyfsels van varkskedel en voetbene wat op huise se vloere gevind word, dui daarop dat brawn en draf ook gewild was. Daar is ook kuikens gehou vir hul vleis en eiers, en daar is ook bene van wildvoëls, soos swartwortel, goue klawer, wilde eende en ganse gevind. 
Seekos was op sommige plekke selfs meer belangrik as vleis. Walvisse en walrus is in Noorweë en in die noordwestelike dele van die Noord-Atlantiese streek vir voedsel gejag, en byna oral is robe gejag. Oesters, mossels en garnale is in groot hoeveelhede geëet en kabeljou en salm was gewilde vis. In die suidelike streke was haring ook belangrik.   
Melk en karringmelk was gewild, beide as kookbestanddele en drankies, maar was nie altyd beskikbaar nie, selfs nie op plase nie.  Melk kom van koeie, bokke en skape, met prioriteite wat wissel van plek tot plek,  en gegiste melkprodukte, soos skyr of surmjölk, asook botter en kaas. 
Voedsel is dikwels gesout en versterk met speserye, waarvan sommige soos swartpeper ingevoer is, terwyl ander in kruietuine verbou of in die natuur geoes word. Tuisgemaakte speserye bevat karwij, mosterd en mierikswortel, soos blyk uit die Oseberg -skeepsbegrafnis  of dille, koljander en wilde seldery, soos gevind in die putte by Coppergate in York. Tiemie, jenewerbessie, soetstorm, duizendblad, rue en peperkers is ook in kruietuine gebruik en verbou.  
Vikings het vrugte, bessies en neute versamel en geëet. Appel (wildekrapappels), pruime en kersies was deel van die dieet,  net soos roosbottels en framboos, wilde aarbei, swartbessie, vlierbessie, rean, meidoorn en verskillende wilde bessies, spesifiek vir die liggings.  Haselneute was 'n belangrike deel van die dieet in die algemeen en groot hoeveelhede okkerneutdoppe is gevind in stede soos Hedeby. Die doppe is gebruik om te kleur, en die neute word aangeneem.  
Die uitvinding en bekendstelling van die ploegploeg het 'n omwenteling in die landbou in Skandinawië in die vroeë Vikingtydperk gemaak en dit moontlik gemaak om selfs arm grond te bewerk. In Ribe is rog, gars, hawermout en koring uit die 8ste eeu gevind en ondersoek, en word vermoedelik plaaslik verbou.  Korrels en meel is gebruik vir die bereiding van pap, sommige gekook met melk, sommige gekook met vrugte en versoet met heuning, en ook verskillende vorme van brood. Broodreste van hoofsaaklik Birka in Swede was van gars en koring. Dit is onduidelik of die Noorse hul brood gesuur het, maar hul oonde en bakgerei dui daarop dat hulle dit gedoen het.  Vlas was 'n baie belangrike gewas vir die Vikings: dit is gebruik vir olie -ontginning, voedselverbruik en veral die produksie van linne. Meer as 40% van alle bekende tekstielherwinnings uit die Vikingtydperk kan as linne opgespoor word. Dit dui op 'n baie hoër werklike persentasie, aangesien linne swak bewaar word in vergelyking met byvoorbeeld wol. 
Die kwaliteit van voedsel vir gewone mense was nie altyd besonder hoog nie. Die navorsing by Coppergate toon aan dat die Vikings in York brood gemaak het van volmeelmeel - waarskynlik koring en rog - maar met die sade van mielielandonkruide. Corncockle (Agrostemma) sou die brood donkerkleurig gemaak het, maar die sade is giftig en mense wat die brood geëet het, het moontlik siek geword. Sade van wortels, pastinaak en koperblare is ook ontdek, maar dit was swak monsters en is geneig om te kom van witwortels en bitterkool.  Die roterende querns wat dikwels in die Viking -tydperk gebruik is, het klein stukkies fragmente (dikwels van basaltgesteentes) in die meel gelaat, wat as hulle geëet het, die tande verslind het. Die gevolge hiervan kan gesien word op skeletreste van daardie tydperk. 
Sport is wyd beoefen en aangemoedig deur die Vikings.   Sport wat wapenopleiding behels en gevegsvaardighede ontwikkel het, was gewild. Dit het ingesluit spies- en klipgooiery, bou en toetsing van fisiese krag deur stoei (sien glima), vuisgevegte en klipopheffing. In gebiede met berge word bergklim as 'n sport beoefen. Behendigheid en balans is gebou en getoets deur te hardloop en te spring vir sport, en daar word melding gemaak van 'n sport wat behels dat dit van roei na roeispaan aan die buitekant van 'n skeepsreling gespring het terwyl dit geroei is.  Swem was 'n gewilde sport en Snorri Sturluson beskryf drie soorte: duik, langafstand swem en 'n wedstryd waarin twee swemmers mekaar probeer dompel. Kinders het gereeld aan sommige van die sportdissiplines deelgeneem en vroue is ook as swemmers genoem, hoewel dit onduidelik is of hulle aan die kompetisie deelgeneem het. Koning Olaf Tryggvason word aangewys as 'n meester in bergklim en roeispring, en daar word gesê dat hy ook uitgeblink het in die kuns van mesjonglering.
Ski en ysskaats was die primêre wintersport van die Vikings, hoewel ski ook in die winter en in die kouer streke van die noorde as daaglikse vervoermiddel gebruik is.
Perdgevegte is vir sport beoefen, alhoewel die reëls onduidelik is. Dit blyk dat dit twee hingste betrek het wat binne mekaar was, binne reuk en sig van omheinde merries. Wat die reëls ook al was, die gevegte het dikwels tot die dood van een van die hingste gelei.
Yslandse bronne verwys na die sport van knattleik. 'N Balwedstryd soortgelyk aan hokkie, knattleik het 'n kolf en 'n klein harde bal behels en word gewoonlik op 'n gladde ysveld gespeel. Die reëls is onduidelik, maar dit was gewild onder volwassenes en kinders, alhoewel dit dikwels tot beserings gelei het. Dit lyk asof Knattleik net in Ysland gespeel is, waar baie toeskouers gelok het, net soos perdegevegte.
Jag, as 'n sport, was beperk tot Denemarke, waar dit nie as 'n belangrike beroep beskou word nie. Voëls, takbokke, hase en jakkalse is met boog en spies gejag, en later met kruisboë. Die tegnieke was agtervolging, strik en lokvalle en par force jag met hondepakke.
Beide argeologiese vondste en geskrewe bronne getuig daarvan dat die Vikings tyd afgestaan ​​het vir sosiale en feestelike byeenkomste.   
Bordspeletjies en dobbelstene is op alle vlakke van die samelewing as 'n gewilde tydverdryf gespeel. Bewaarde speelstukke en borde toon spelborde van maklik verkrygbare materiale soos hout, met stukke vervaardig uit klip, hout of been, terwyl ander vondste omvattend uitgesnyde planke en spelstukke van glas, amber, geweer of walrustand, tesame met materiaal, insluit van buitelandse oorsprong, soos ivoor. Die Vikings het verskillende soorte gespeel tafl speletjies hnefatafl, nitavl (nege mans se morris) en die minder algemeen kvatrutafl. Aan die einde van die Vikingtydperk het skaak ook verskyn. Hnefatafl is 'n oorlogspeletjie waarin die doel is om die koningstuk vas te vang - 'n groot vyandige leër dreig en die manne van die koning moet die koning beskerm. Dit is gespeel op 'n bord met vierkante met swart en wit stukke, met bewegings volgens die dobbelsteenrolle. Die Ockelbo Runestone toon twee mans wat in Hnefatafl betrokke is, en die sages dui daarop dat geld of waardevolle items by 'n paar dobbelstene betrokke kon wees.  
By feestelike geleenthede het storievertelling, skaldiese poësie, musiek en alkoholiese drankies, soos bier en mead, bygedra tot die atmosfeer.  Musiek word beskou as 'n kunsvorm en musiekvaardigheid as geskik vir 'n gekweekte man. Dit is bekend dat die Vikings instrumente gespeel het, insluitend harpe, viooltjies, liere en luitjies. 
Eksperimentele argeologie van die Vikingtydperk is 'n bloeiende tak en verskeie plekke is gewy aan hierdie tegniek, soos Jorvik Viking Center in die Verenigde Koninkryk, Sagnlandet Lejre en Ribe Viking Center [da] in Denemarke, Foteviken Museum in Swede of Lofotr Viking Museum in Noorweë. Re-akteurs uit die Viking-tydperk het eksperimentele aktiwiteite soos ystersmelting en smee onderneem met behulp van Noorse tegnieke by byvoorbeeld Norstead in Newfoundland. 
Op 1 Julie 2007 het die gerekonstrueerde Vikingskip Skuldelev 2, herdoop Seehings,  het 'n reis van Roskilde na Dublin begin. Die oorskot van die skip en vier ander is tydens 'n opgrawing in die Roskilde Fjord in 1962 ontdek. Boomring-ontleding het getoon dat die skip omstreeks 1042 uit eik in die omgewing van Dublin gebou is. Sewentig multi-nasionale bemanningslede het die skip teruggevaar na sy huis, en Seehings het op 14 Augustus 2007 buite Dublin se Custom House aangekom. Die doel van die reis was om die seewaardigheid, spoed en wendbaarheid van die skip op die rowwe oop see en in die kuswaters met verraderlike strome te toets en te dokumenteer. Die bemanning het getoets hoe die lang, smal, buigsame romp die taai seegolwe weerstaan ​​het. Die ekspedisie het ook waardevolle nuwe inligting verskaf oor Viking -langskepe en die samelewing. Die skip is gebou met behulp van Viking -gereedskap, materiaal en baie dieselfde metodes as die oorspronklike skip.
Ander vaartuie, dikwels replika's van die Gokstad-skip (op volle of halfskaal) of Skuldelev, is ook gebou en getoets. Die Snorri ('n Skuldelev I Knarr), is in 1998 van Groenland na Newfoundland geseil. 
Elemente van 'n Skandinawiese identiteit en praktyke is gehandhaaf in setlaarsgenootskappe, maar hulle kan baie onderskei word namate die groepe in die naburige samelewings geassimileer word. Die assimilasie van die Frankiese kultuur in Normandië was byvoorbeeld vinnig.  Skakels na 'n Viking -identiteit het langer gebly op die afgeleë eilande van Ysland en die Faroë. 
Kennis oor die wapens en wapenrusting van die Vikingtydperk is gebaseer op argeologiese vondste, beeldvoorstelling en tot 'n mate op die verslae in die Noorse sages en Noorse wette wat in die 13de eeu opgeteken is. Volgens gewoonte moes alle vrye Noorse mans wapens besit en kon hulle dit ten alle tye dra. Hierdie arms dui op die sosiale status van 'n Viking: 'n welgestelde Viking het 'n volledige helm, skild, poshemp en swaard. Swaarde is egter selde in die geveg gebruik, waarskynlik nie sterk genoeg vir gevegte nie en waarskynlik slegs as simboliese of dekoratiewe items.  
'N Tipiese bóndi (vryman) sou meer geneig wees om met 'n spies en skild te veg, en die meeste het ook 'n seegat as 'n mes en 'n syarm gedra. Boë is gebruik in die beginfases van landgevegte en op see, maar dit was geneig om as minder "eerbaar" beskou te word as melee -wapens. Vikings was destyds relatief ongewoon in die gebruik van byle as 'n hoofgevegswapen. Die Húscarls, die elite-wag van King Cnut (en later van koning Harold II) was gewapen met byle met twee hande wat maklik skilde of metaalhelms kon skeur.
Die oorlogvoering en geweld van die Vikings is dikwels gemotiveer en aangevuur deur hul oortuigings in die Noorse godsdiens, met die fokus op Thor en Odin, die gode van oorlog en dood.   In gevegte word geglo dat die Vikings soms 'n wanordelike styl van waansinnige, woedende gevegte gehad het, bekend as berserkergang, wat daartoe lei dat hulle genoem word berserkers. Sulke taktiek is moontlik doelbewus deur skoktroepe toegepas, en die berserk-toestand kan veroorsaak word deur die inname van materiaal met psigo-aktiewe eienskappe, soos hallusinogene sampioene, Amanita muscaria,  of groot hoeveelhede alkohol. 
Die Vikings het uitgebreide handelsnetwerke in die bekende wêreld gevestig en daarby betrokke geraak en 'n groot invloed op die ekonomiese ontwikkeling van Europa en Skandinawië gehad.  
Behalwe vir die belangrikste handelsentrums van Ribe, Hedeby en dies meer, was die Viking -wêreld onbekend met die gebruik van muntstukke en was dit gebaseer op die sogenaamde bullion -ekonomie, dit wil sê die gewig van edelmetale. Silwer was die algemeenste metaal in die ekonomie, hoewel goud ook in 'n mate gebruik is. Silwer sirkuleer in die vorm van kroeë, of blokke, sowel as in die vorm van juweliersware en ornamente. 'N Groot aantal silwer skagte uit die Viking -tydperk is ontbloot, beide in Skandinawië en die lande wat hulle gevestig het.  [ beter bron nodig ] Handelaars het klein weegskaal gedra, waardeur hulle die gewig baie akkuraat kon meet, sodat dit moontlik was om 'n baie presiese stelsel van handel en ruil te hê, selfs sonder 'n gewone muntstuk. 
Georganiseerde handel dek alles van gewone items in grootmaat tot eksotiese luukse produkte. Die Viking -skip ontwerp, soos dié van die knarr, was 'n belangrike faktor in hul sukses as handelaars.  Ingevoerde goedere uit ander kulture sluit in: 
is verkry van Chinese en Persiese handelaars, wat met die Viking -handelaars in Rusland vergader het. Vikings het speserye en kruie van tuis af gebruik, soos karwij, tiemie, peperwortel en mosterd, maar ingevoerde kaneel. was baie gewaardeer deur die Noorse. Die ingevoerde glas is dikwels gemaak om krale te versier, en dit is in duisende gevind. Åhus in Scania en die ou markstad Ribe was die belangrikste sentrums vir die vervaardiging van glaskrale.    was 'n baie belangrike handelsware wat uit Bisantium (hedendaagse Istanbul) en China verkry is. Dit word waardeer deur baie Europese kulture van die tyd, en die Vikings het dit gebruik om status soos rykdom en adel aan te dui. Baie van die argeologiese vondste in Skandinawië sluit sy in.    is ingevoer uit Frankryk en Duitsland as 'n drankie van die rykes, wat die gewone meid en bier aangevul het.
Om hierdie waardevolle invoer teen te werk, het die Vikings 'n groot verskeidenheid goedere uitgevoer. Hierdie goedere het ingesluit: 
—Die versteende hars van die denneboom — is gereeld op die Noordsee en die Baltiese kuslyn aangetref. Dit is in krale en siervoorwerpe verwerk voordat dit verhandel is. (Sien ook die Amber Road).
Bont is ook uitgevoer omdat dit warmte verskaf het. Dit het die pelse van dennemartens, jakkalse, bere, otters en bevers ingesluit.
Doek en wol. Die Vikings was bekwame spinners en wewers en het wollap van hoë gehalte uitgevoer. ingesamel en uitgevoer is. Die Noorse weskus het eiderdowe verskaf en soms is vere by die Sami's gekoop. Dons is gebruik vir beddegoed en gewatteerde klere. Om op die steil hellings en kranse te kuier, was gevaarlik en was dikwels dodelik. , bekend as trale in Oudnoors. Op hul aanvalle het die Vikings baie mense gevange geneem, onder wie monnike en geestelikes. Hulle is soms verkoop as slawe aan Arabiese handelaars in ruil vir silwer.
Ander uitvoere sluit wapens, walrus -ivoor, was, sout en kabeljou in. As een van die meer eksotiese uitvoere, is jagvoëls soms vanaf die 10de eeu vanuit Noorweë aan die Europese aristokrasie verskaf. 
Baie van hierdie goedere is ook verhandel binne die Viking -wêreld self, sowel as goedere soos speksteen en steensteen. Speksteen is verhandel met die Norse op Ysland en in Jutland, wat dit vir erdewerk gebruik het. Klipstene is verhandel en gebruik vir die slyp van wapens, gereedskap en messe.  Daar is aanduidings uit Ribe en omliggende gebiede dat die uitgebreide Middeleeuse handel met osse en beeste uit Jutland (sien Osseweg) tot so ver as ca. 720 nC. Hierdie handel het in 'n mate die behoefte van die Vikings aan leer en vleis bevredig, en miskien skuil vir perkamentproduksie op die Europese vasteland. Wol was ook baie belangrik as 'n binnelandse produk vir die Vikings, vir die vervaardiging van warm klere vir die koue Skandinawiese en Nordiese klimaat, en vir seile. Seile vir Viking -skepe het groot hoeveelhede wol benodig, soos bewys deur eksperimentele argeologie. Daar is argeologiese tekens van georganiseerde tekstielproduksies in Skandinawië, wat tot in die vroeë ystertydperk strek. Handwerkers en vakmanne in die groter dorpe het gewei van georganiseerde jag met grootskaalse rendiervalle in die verre noorde ontvang. Hulle is gebruik as grondstof vir die maak van alledaagse gebruik soos kamme. 
In Engeland het die Viking -tydperk op 8 Junie 793 dramaties begin toe Noormanne die abdy op die eiland Lindisfarne vernietig het. Die verwoesting van Northumbria's Holy Island het die koninklike howe van Europa geskok en gewaarsku oor die Viking -teenwoordigheid. 'Nog nooit is so 'n gruweldaad gesien nie', het die Northumbrian -geleerde Alcuin van York gesê.  Middeleeuse Christene in Europa was totaal onvoorbereid op die Viking -invalle en kon geen verklaring vind vir hul aankoms en die gepaardgaande lyding wat hulle ondervind het behalwe die 'toorn van God'.  Meer as enige ander enkele gebeurtenis het die aanval op Lindisfarne die persepsie van die Vikings vir die volgende twaalf eeue gedemonstreer. Eers in die 1890's het geleerdes buite Skandinawië die prestasies van die Vikings ernstig begin heroorweeg, met die erkenning van hul kuns, tegnologiese vaardighede en seemanskap. 
Noorse mitologie, sages en literatuur vertel van Skandinawiese kultuur en godsdiens deur verhale van heroïese en mitologiese helde. Die vroeë oordrag van hierdie inligting was hoofsaaklik mondeling, en latere tekste het staatgemaak op die geskrifte en transkripsies van Christen -geleerdes, waaronder die Yslanders Snorri Sturluson en Sæmundur fróði. Baie van hierdie verhale is in Ysland geskryf, en die meeste van hulle, selfs al het hulle geen Yslandse herkoms nie, is daar bewaar na die Middeleeue weens die volgehoue ​​belangstelling van Yslanders in die Noorse letterkunde en wetskodes.
Die 200-jarige Viking-invloed op die Europese geskiedenis is gevul met plundering en kolonisasie, en die meerderheid van hierdie kronieke kom van westerse getuies en hul afstammelinge. Minder algemeen, hoewel ewe relevant, is die Viking -kronieke wat in die ooste ontstaan ​​het, insluitend die Nestor -kronieke, Novgorod -kronieke, Ibn Fadlan -kronieke, Ibn Rusta -kronieke en kort vermeldings deur Photius, aartsvader van Konstantinopel, rakende hul eerste aanval op die Bisantynse Ryk. Ander kronieke van die Viking -geskiedenis sluit in Adam van Bremen, wat in die vierde bundel van hom geskryf het Gesta Hammaburgensis Ecclesiae Pontificum, "[hier] is baie goud hier (in Seeland), opgebou deur seerowery. Hierdie seerowers, wat genoem word wichingi deur hul eie mense, en Ascomanni deur ons eie mense, hulde bring aan die Deense koning. "In 991 word die Slag van Maldon tussen Viking -plunderaars en die inwoners van Maldon in Essex herdenk met 'n gedig met dieselfde naam.
Vroeë moderne publikasies, wat handel oor wat nou die Viking -kultuur genoem word, het in die 16de eeu verskyn, bv. Historia de gentibus septentrionalibus (Geskiedenis van die noordelike mense) van Olaus Magnus (1555), en die eerste uitgawe van die 13de eeu Gesta Danorum (Dade van die Dene), deur Saxo Grammaticus, in 1514. Die publikasietempo het gedurende die 17de eeu toegeneem met Latynse vertalings van die Edda (veral Peder Resen se Edda Islandorum van 1665).
In Skandinawië gebruik die 17de-eeuse Deense geleerdes Thomas Bartholin en Ole Worm en die Sweed Olaus Rudbeck rune-inskripsies en Yslandse sages as historiese bronne. 'N Belangrike vroeë Britse bydraer tot die studie van die Vikings was George Hickes, wat sy Linguarum vett. septentrionalium tesourus (Woordeboek van die ou noordelike tale) in 1703–05. Gedurende die 18de eeu het die Britse belangstelling en entoesiasme vir Ysland en die vroeë Skandinawiese kultuur dramaties toegeneem, uitgedruk in Engelse vertalings van Oudnoorse tekste en in oorspronklike gedigte wat die vermeende Viking -deugde prys.
Die woord "viking" is aan die begin van die 19de eeu die eerste keer gewild gemaak deur Erik Gustaf Geijer in sy gedig, Die Viking. Geijer se gedig het baie daartoe bygedra om die nuwe geromantiseerde ideaal van die Viking te propageer, wat min historiese gegewens gehad het. Die hernieude belangstelling van die romantiek in die Ou Noorde het kontemporêre politieke implikasies. Die Geatish Society, waarvan Geijer lid was, het hierdie mite in groot mate gewild gemaak. 'N Ander Sweedse skrywer wat groot invloed op die persepsie van die Vikings gehad het, was Esaias Tegnér, lid van die Geatish Society, wat 'n moderne weergawe van Friðþjófs saga hins frœkna, wat wyd gewild geword het in die Nordiese lande, die Verenigde Koninkryk en Duitsland.
Fassinasie met die Vikings bereik 'n hoogtepunt tydens die sogenaamde Viking-herlewing aan die einde van die 18de en 19de eeu as 'n vertakking van die romantiese nasionalisme. In Brittanje word dit Septentrionalisme genoem, in Duitsland 'Wagneriese' patos en in die Skandinawiese lande Skandinawisme. Baanbrekende 19de-eeuse wetenskaplike uitgawes van die Viking-tydperk het 'n klein leserspubliek in Brittanje begin bereik, argeoloë het Brittanje se Viking-verlede begin opgrawe, en taalentoesiaste het die oorsprong van die Viking-tydperk van landelike idiome en spreuke begin identifiseer. Die nuwe woordeboeke van die Oudnoorse taal het die Victoriaanse in staat gestel om met die primêre Yslandse sage te worstel. 
Tot onlangs was die geskiedenis van die Viking -tyd grotendeels gebaseer op Yslandse sages, die geskiedenis van die Dene geskryf deur Saxo Grammaticus, die Russiese Primêre kroniek, en Cogad Gáedel re Gallaib. Min geleerdes aanvaar hierdie tekste nog steeds as betroubare bronne, aangesien historici nou meer staatmaak op argeologie en numismatiek, dissiplines wat waardevolle bydraes gelewer het om die tydperk te verstaan.  [ aanhaling nodig ]
In die 20ste-eeuse politiek
Die geromantiseerde idee van die Vikings wat in die 19de en vroeë 20ste eeu in wetenskaplike en populêre kringe in Noordwes -Europa gebou is, was 'n kragtige idee, en die figuur van die Viking het 'n bekende en vormbare simbool geword in verskillende kontekste in die politiek en politieke ideologieë van die 20ste eeu eeu Europa.  In Normandië, wat deur Vikings gevestig is, het die Vikingskip 'n onbetwiste streeksimbool geword. In Duitsland is die bewustheid van die Viking-geskiedenis in die 19de eeu gestimuleer deur die grensgeskil met Denemarke oor Sleeswyk-Holstein en die gebruik van die Skandinawiese mitologie deur Richard Wagner. Die geïdealiseerde siening van die Vikings was 'n beroep op Germaanse oppergesagters wat die figuur van die Viking verander het in ooreenstemming met die ideologie van 'n Germaanse meesterras.  Voortbouend op die taalkundige en kulturele verbintenisse tussen Noors-sprekende Skandinawiërs en ander Germaanse groepe in die verre verlede, word Skandinawiese Vikings in Nazi-Duitsland as 'n suiwer Germaanse tipe uitgebeeld. Die kulturele verskynsel van Viking-uitbreiding is her-geïnterpreteer vir gebruik as propaganda ter ondersteuning van die uiterste militante nasionalisme van die Derde Ryk, en ideologies ingeligte interpretasies van Viking-heidendom en die Skandinawiese gebruik van rune is gebruik in die konstruksie van Nazi-mistiek. Ander politieke organisasies van dieselfde soort, soos die voormalige Noorse fascistiese party Nasjonal Samling, het insgelyks elemente van die moderne Viking -kulturele mite in hul simboliek en propaganda bewillig.
Sowjet- en vroeëre Slawofiele historici beklemtoon 'n Slawiese grondslag in teenstelling met die Normanistiese teorie van die Vikings wat die Slawiërs verower en die Kiëf -Rus stig.  Hulle beskuldig die Normanistiese voorstanders van teorie dat hulle die geskiedenis verdraai deur die Slawiërs as onontwikkelde primitiewe uit te beeld. Daarteenoor het Sowjet -historici gesê dat die Slawiërs die grondslag gelê het van hul staatskaping lank voor die Normandiese/Viking -aanvalle, terwyl die Normandiese/Viking -invalle slegs die historiese ontwikkeling van die Slawiërs belemmer het. Hulle het aangevoer dat Rus se samestelling Slawies was en dat die sukses van Rurik en Oleg die gevolg was van hul steun vanuit die plaaslike Slawiese aristokrasie. [ aanhaling nodig ]. Na die ontbinding van die USSR erken Novgorod sy geskiedenis van die Viking deur 'n Vikingskip in sy logo op te neem. 
In die moderne populêre kultuur
Onder leiding van die operas van die Duitse komponis Richard Wagner, soos Der Ring des Nibelungen, Vikings en die Romanticist Viking Revival het baie kreatiewe werke geïnspireer. Dit bevat romans wat direk gebaseer is op historiese gebeure, soos dié van Frans Gunnar Bengtsson Die lang skepe (wat ook as 'n 1963 -film vrygestel is) en historiese fantasieë soos die film Die Vikings, Michael Crichton's Eeters van die dooies (filmweergawe genoem Die 13de vegter), en die komediefilm Erik die Viking. Die vampier Eric Northman, in die HBO TV -reeks Ware bloed, was 'n Viking -prins voordat hy in 'n vampier verander is. Vikings verskyn in verskeie boeke van die Deense Amerikaanse skrywer Poul Anderson, terwyl die Britse ontdekkingsreisiger, historikus en skrywer Tim Severin in 2005 'n trilogie romans geskryf het oor 'n jong Viking -avonturier Thorgils Leifsson, wat oor die hele wêreld reis.
In 1962 het die Amerikaanse strokiesprentskrywer Stan Lee en sy broer Larry Lieber, saam met Jack Kirby, die Marvel Comics -superheld Thor, wat hulle gebaseer het op die Noorse god met dieselfde naam, geskep. Die karakter verskyn in die film van Marvel Studios uit 2011 Thor en die opvolgers daarvan Thor: Die Donker Wêreld en Thor: Ragnarok. Die karakter verskyn ook in die film van 2012 Die Avengers en die gepaardgaande geanimeerde reekse.
Die voorkoms van Vikings in gewilde media en televisie het die afgelope dekades 'n herlewing beleef, veral met die History Channel -reeks Vikings (2013), onder regie van Michael Hirst. Die vertoning het 'n los grondslag in historiese feite en bronne, maar berus meer op literêre bronne, soos fornaldarsaga Ragnars saga loðbrókar, self meer legende as feit, en Oudnoors Eddiese en Skaldiese poësie.  Die gebeure van die vertoning verwys gereeld na die Völuspá, 'n Eddiese gedig wat die skepping van die wêreld beskryf, wat dikwels direk verwys na spesifieke gedigte in die dialoog.  Die vertoning beeld sommige van die sosiale realiteite uit die Middeleeuse Skandinawiese wêreld uit, soos slawerny  en die groter rol van vroue in die Viking -samelewing.  Die vertoning behandel ook die onderwerpe van geslagsgelykheid in die Viking -samelewing met die insluiting van skildmeisies deur die karakter Lagertha, ook gebaseer op 'n legendariese figuur.  Onlangse argeologiese interpretasies en osteologiese analise van vorige opgrawings van Viking -begrafnisse het die idee van die Viking -vrouestryder, naamlik die opgrawing en DNA -studie van die Birka -vroulike Viking -kryger, die afgelope jaar ondersteun. Die gevolgtrekkings bly egter omstrede.
Vikings het gedien as inspirasie vir talle videospeletjies, soos Die verlore vikings (1993), Ouderdom van mitologie (2002), en Ter ere (2017).  Al drie die Vikings van Die verlore vikings reeks - Erik the Swift, Baleog the Fierce en Olaf the Stout - verskyn as 'n speelbare held in die crossover -titel Heroes of the Storm (2015).  The Elder Scrolls V: Skyrim (2011) is 'n aksiespeletjiespel wat sterk geïnspireer is deur die Viking-kultuur.   Vikings is die hooffokus van die 2020 -videospeletjie Assassin's Creed Valhalla, wat in 873 nC afspeel, en 'n alternatiewe geskiedenis vertel van die Viking -inval in Brittanje. 
Moderne rekonstruksies van die Viking-mitologie het in sommige lande 'n volgehoue ​​invloed getoon in die populêre kultuur aan die einde van die 20ste en vroeë 21ste eeu, met inspirerende strokiesprente, films, televisiereekse, rolspeletjies, rekenaarspeletjies en musiek, insluitend Viking metal, 'n subgenre van heavy metal musiek.
Sedert die 1960's is daar toenemende entoesiasme vir historiese herontwikkeling. Alhoewel die vroegste groepe weinig aanspraak op historiese akkuraatheid gehad het, het die erns en akkuraatheid van reenactors toegeneem. Die grootste sulke groepe sluit in The Vikings en Regia Anglorum, hoewel daar baie kleiner groepe in Europa, Noord -Amerika, Nieu -Seeland en Australië bestaan. Baie reenactor-groepe neem deel aan lewendige staalgevegte, en 'n paar het skepe of bote in Viking-styl.
Die Minnesota Vikings van die National Football League is die sogenaamde naam vanweë die groot Skandinawiese bevolking in die Amerikaanse staat Minnesota.
Tydens die bankopbloei van die eerste dekade van die een-en-twintigste eeu, is Yslandse finansiers as 'n model beskou útrásarvíkingar (ongeveer 'strooptogte op Vikings').   
Afgesien van twee of drie voorstellings van (rituele) helms - met uitsteeksels wat óf gestileerde kraaie, slange of horings kan wees - bevat daar geen horings van die helms van Viking -krygers nie, en geen bewaarde helm nie. Die formele, nabye styl van Viking-gevegte (hetsy in skildmure of aan boord van 'skeepseilande') sou horingshelms omslagtig en gevaarlik vir die kryger se eie kant gemaak het.
Geskiedkundiges glo dus dat Viking -krygers nie helm met 'n horing gedra het nie, of sulke helms in die Skandinawiese kultuur vir ander rituele doeleindes gebruik is. Die algemene wanopvatting dat Viking-krygers helmhelms gedra het, is deels bekendgemaak deur die 19de-eeuse entoesiaste van Götiska Förbundet, gestig in 1811 in Stockholm.  Hulle bevorder die gebruik van die Noorse mitologie as onderwerp van hoë kuns en ander etnologiese en morele oogmerke.
Die Vikings is dikwels uitgebeeld met gevleuelde helms en in ander klere uit die klassieke oudheid, veral in afbeeldings van Noorse gode. Dit is gedoen om die Vikings en hul mitologie te legitimeer deur dit te assosieer met die Klassieke wêreld, wat lank reeds geïdealiseer was in die Europese kultuur.
Laasgenoemde dag mythos wat deur nasionale romantiese idees geskep is, het die Vikingtydperk ongeveer 2000 jaar vroeër met aspekte van die Nordiese Bronstydperk vermeng. Gehoornde helms uit die Bronstydperk is in rotstekeninge vertoon en verskyn in argeologiese vondste (sien Bohuslän en Vikso helms). Dit is waarskynlik vir seremoniële doeleindes gebruik. 
Tekenprente soos Hägar die aaklige en Vicky die Viking, en sportstelle soos dié van die Minnesota Vikings en Canberra Raiders het die mite van die gehoornde helm verewig. 
Vikinghelms was konies, gemaak van harde leer met hout en metaalversterking vir gereelde troepe. Die ysterhelm met masker en pos was vir die hoofmanne, gebaseer op die vorige helms uit die Vendel-ouderdom uit Sentraal-Swede. Die enigste oorspronklike Viking -helm wat ontdek is, is die Gjermundbu -helm, wat in Noorweë gevind word. Hierdie helm is van yster en dateer uit die 10de eeu. 
Die beeld van wildharige, vuil woeste wat soms in die populêre kultuur met die Vikings geassosieer word, is 'n verwronge werklikheidsbeeld.  Viking -neigings is dikwels verkeerd gerapporteer, en die werk van Adam van Bremen, onder andere, vertel grootliks betwisbare verhale oor Viking -wreedheid en onreinheid. 
Gebruik van skedels as drinkbakke
Daar is geen bewyse dat Vikings uit die skedels van oorwonne vyande gedrink het nie. Dit was 'n wanopvatting gebaseer op 'n gedeelte in die skaldiese gedig Krákumál wat praat oor helde wat uit drink ór bjúgviðum hausa (takke van skedels). Dit was 'n verwysing na drinkhorings, maar is in die 17de eeu  verkeerd vertaal as verwysing na die skedels van die gesneuwelde. 
Margaryan et al. 2020 ontleed 442 individue uit die Viking -wêreld van verskillende argeologiese terreine in Europa.  Daar is bevind dat hulle nou verwant is aan die moderne Skandinawiërs. Die Y-DNA-samestelling van die individue in die studie was ook soortgelyk aan dié van moderne Skandinawiërs. Die mees algemene Y-DNA-haplogroep was I1 (95 monsters), gevolg deur R1b (84 monsters) en R1a, veral (maar nie uitsluitlik nie) van die Skandinawiese R1a-Z284-subklade (61 monsters). Die studie het getoon wat baie historici vermoed het dat dit algemeen was dat Norseman -setlaars met buitelandse vroue trou. Sommige individue uit die studie, soos dié wat in Foggia gevind is, vertoon tipiese Skandinawiese Y-DNA-haplogroepe, maar ook outosomale afkoms uit Suider-Europa, wat daarop dui dat hulle die afstammelinge was van Viking-setlaarmannetjies en plaaslike vroue. Die 5 individuele monsters van Foggia was waarskynlik Normandië. Dieselfde patroon van 'n kombinasie van Skandinawiese Y-DNA en plaaslike outosomale afkoms is te sien in ander monsters uit die studie, byvoorbeeld Varangiane begrawe naby Ladoga-meer en Vikings in Engeland, wat daarop dui dat Viking-mans ook op daardie plekke in plaaslike gesinne getrou het. 
Dit is nie verbasend nie en baie in ooreenstemming met historiese rekords, maar die studie het bewyse gevind van 'n groot toevloei van Deense Viking -afkoms na Engeland, 'n Sweedse toestroming in Estland en Finland en Noorse toestroming na Ierland, Ysland en Groenland gedurende die Vikingtydperk. 
Margaryan et al. 2020 ondersoek die skeletreste van 42 individue van die Salme -skeepsbegrafnisse in Estland. Die skeletoorblyfsels behoort aan krygers wat in die geveg gedood is, wat later saam met talle waardevolle wapens en wapens begrawe is. DNS -toetse en isotoopanalise het aan die lig gebring dat die mans uit Sentraal -Swede gekom het. 
Vroulike afkomsstudies toon bewyse van Noorse afkoms in gebiede naaste aan Skandinawië, soos die Shetland- en Orkney -eilande.  Inwoners van lande verder weg toon die meeste Noorse afkoms in die manlike Y-chromosoom lyne. 
'N Gespesialiseerde genetiese en van -studie in Liverpool toon 'n duidelike Noorse erfenis: tot 50% van die gesinne wat voor die jare van industrialisasie en bevolkingsuitbreiding daar gewoon het.  Hoë persentasies van die Noorse erfenis-wat deur die R-M420-haplotipe gevolg word-is ook onder mans in die Wirral en West Lancashire aangetref.  Dit was soortgelyk aan die persentasie Noorse erfenis wat onder mans op die Orkney -eilande gevind is. 
Onlangse navorsing dui daarop dat die Keltiese kryger Somerled, wat die Vikings uit Wes-Skotland verdryf het en die stamvader van Clan Donald was, moontlik van Viking-afkoms was, lid van die haplogroep R-M420. 
Margaryan et al.In 2020 is 'n elite-krygerbegrafnis ondersoek uit Bodzia (Pole) gedateer van 1010-1020 nC. Die begraafplaas in Bodzia is buitengewoon in terme van Skandinawiese en Kievse Rus -verbindings. Die Bodzia -man (voorbeeld VK157, of begrafnis E864/I) was nie 'n eenvoudige vegter uit die prinslike gevolg nie, maar hy het self aan die prinslike familie behoort. Sy begrafnis is die rykste in die hele begraafplaas. Boonop toon strontiumanalise van sy tande -emalje dat hy nie plaaslik was nie. Daar word aanvaar dat hy saam met die prins van Kiev, Sviatopolk die vervloekte, na Pole gekom het en 'n gewelddadige dood in die geveg beleef het. Dit stem ooreen met die gebeure van 1018 nC toe Sviatopolk self verdwyn het nadat hy van Kiev na Pole teruggetrek het. Dit kan nie uitgesluit word dat die Bodzia -man Sviatopolk self was nie, aangesien die genealogie van die Rurikids in hierdie tydperk uiters sketsagtig is en die geboortedatums van baie vorste van hierdie dinastie redelik benaderend kan wees. Die Bodzia-man het haplogroep I1-S2077 gedra en het 'n Skandinawiese afkoms en 'n Russiese mengsel gehad.   
Gode ​​en reuse
Detail van die steenkruis (onder) © Die groot vyande van die gode was die reuse, en daar was dikwels konflikte tussen die twee rasse. Onder die gode was slegs Thor 'n wedstryd vir die reuse in sterkte, sodat die gode gewoonlik op listigheid moes staatmaak om die reuse te uitoorlê. Odin self was in staat om slim truuks te maak, maar wanneer die gode 'n baie slinkse plan nodig gehad het, wend hulle hulle tot die vuurgod Loki. Soos vuur, wat die nodige warmte kan bring of groot vernietiging kan veroorsaak, het Loki baie dinge gedoen wat die gode bevoordeel het, maar hy het hulle ook baie skade berokken, en die probleme wat hy opgelos het, was in die eerste plek veroorsaak deur sy onheil.
'N Klipkruis van die Isle of Man wys Odin (met raaf) wat teen die Fenris -wolf veg tydens die tyd van Ragnarok het verhoudings met reuseinne gehad. Een hiervan was Loki, wat drie monsteragtige kinders by sy reuse -vrou gehad het. Sy dogter Hel het heerser oor die onderwêreld geword. Een seun, Jormunagund, was 'n slang wat so groot geword het dat hy regoor die aarde gestrek het. Die ander seun was Fenris, 'n wolf wat so sterk was dat hy die gode bang gemaak het totdat hulle hom mislei het om te laat vasbind met 'n magiese ketting wat hom tot aan die einde van die tyd gebind het.
Daar word geglo dat die wêreld sou eindig met die laaste slag van Ragnarok, tussen die gode en die reuse. Loki en sy kinders sou die kant van die reuse neem. Thor en Jormunagund, wat 'n langdurige vete met mekaar onderhou het, sou mekaar doodmaak, en Odin sou deur die Fenris-wolf doodgemaak word, wat dan om die beurt doodgemaak sou word. 'N Vuur sou oor die hele wêreld vloei en die gode en die mensdom vernietig. Net genoeg lede van albei rasse sou egter oorleef om 'n nuwe wêreld te begin.
DIE DONKER OUDERDOMME
Iewers in die vyfde eeu nC het 'n groep soldate 'n afskeidspartytjie gehou. Ons weet nie presies waar dit gehou is of wat die spyskaart moontlik was nie. Daar is geen bewyse van merkwaardige toesprake of vermaak na die ete nie. Maar ons weet nog steeds dat die partytjie plaasgevind het, want hulle het saamgekuier en 'n teken van waardering vir hul leier, Aurelius Cervianus, gekoop. 'N Plaaslike Britse vakman is aangestel om 'n bronsskottel te graveer, waarvan die onderste helfte 'n versameling eksotiese diere bevat, waaronder 'n paar poue en 'n ietwat baasoogleeu. 1 Die boonste helfte het 'n aantal troepe onder bevel van Cervianus en rsquos, met hul legio -tekens en benamings & ndash XX Valeria Victrix, en II Augusta. Tussen hulle lê die naam Cervianus en rsquos en 'n boodskap van die seuns:Utere Felix, & lsquo Gebruik hierdie gelukkig & rsquo.
Valeria Victrix en II Augusta het 'n lang geskiedenis, maar albei het 'n groot deel van hul operasionele lewens in Britannia deurgebring. Oorspronklik 'n grenslegioen aan die oewer van die Donau en die Ryn, het die manne van Valeria Victrix eeue lank op die Britse eiland gestaan. Hulle het hul titel verwerf, lsquoValiant en Victorious & rsquo, nadat hulle die ryk goed gedien het in die onderdrukking van die opstand van koningin Boudicca. 2 II Augusta was nog ouer, met 'n regimentgeskiedenis wat moontlik selfs tot in die dae toe Rome nog 'n republiek was, gestrek het. Beide legioene het deel uitgemaak van die oorspronklike Romeinse invalsmag, en het Britannia hul tuiste gemaak vir baie generasies diens. Nou gaan hulle weg.
Die Romeine het hul verste buiteposte verlaat. Die soldate moes nader aan 'n & lsquohome & rsquo wat sommige van hulle nog nooit gesien het nie. Ons weet nie wat met Cervianus gebeur het nie, maar sy stewige gereg het uiteindelik ongeskonde opgedaag in die huidige Frankryk.
Die meeste boeke oor die Vikings begin lank na hierdie tyd. Die & lsquoViking Age & rsquo, soos dit was, word deur die meeste owerhede geneem om die tydperk van die berugte aanval op Lindisfarne in 793 nC tot die dood van Harald Hardraada in 1066 te oorskry. Maar die datums was nie so duidelik soos dit was nie. Die Vikings het nie heeltemal op die internasionale toneel verskyn nie, hulle was die erfgename van 'n lang tradisie.
Daar kan baie baat vind by die ignoreer van sulke arbitrêre hindernisse, soos die einde van die klassieke tydperk, of die begin van die & lsquoDark Ages & rsquo & ndash -studente van die Vikings kan baie leer uit wat gebeur het voor en na hierdie historiese waterskeiding.
Skandinawië was een van die laaste plekke in Europa wat gevestig is. Die ystydperk het langer gebly in sy bergagtige, noordelike streke, en 'n groot deel van sy atavistiese krag kan nog in 'n Skandinawiese winter gevoel word. In tye van groot oorvloed, toe die klimaat warm was, waag 'n paar geharde siele verder noordwaarts. Maar toe die weer slegter word, is baie van die noordelike ontdekkingsreisigers gedwing om terug te keer na hul voorvadershuise. Versterk deur hul harde noordelike bestaan, was hulle dikwels meer as 'n wedstryd vir hul suidelike familielede, en 'n algemene oorsaak van die bevolking is dat 'n oorvloed van spel 'n algemene faktor in die Skandinawiese geskiedenis is. Die eerste lede van die vereniging wat elders op pad was, was gewoonlik diegene wat min belê het in die plek van hul geboorte, en die jong mans, ontneem van grond, vrouens en rykdom, wat saamgesmelt het in bendes wat nuwe geleenthede gesoek het. As hulle mobiliteit, perde of bote gehad het, sou hul avonture hulle aansienlik verder as die volgende nedersetting neem.
In die vroeë Middeleeue het sulke periodieke bevolkingsgroei moontlik gelei tot die invalle van die Viking wat die hoofonderwerp van hierdie boek is, en word in die daaropvolgende hoofstukke in meer besonderhede behandel. Maar daar was ook baie tekens van vroeëre, minder goed aangetekende invalle van Skandinawiese setlaars voor die Middeleeue.
Reeds honderd jaar voor die geboorte van Christus word die Romeinse Republiek bedreig deur 'n vloed van noordelike aanvallers. Die Cimbri, afkomstig van die Deense skiereiland, en hul Teuton -bondgenote uit die verre noorde van Duitsland, het die republiek in 'n noodtoestand gebring en is eers 'n generasie verslaan nadat hul migrasie begin het, in 'n reeks gevegte in die huidige suidelike Frankryk . Romeinse vloot moes ook te doen kry met stamme wat oor die see gereis het en keiserlike skeepvaart ingeneem het. In 12 vC vorder 'n Romeinse vloot langs die noordelike kus van Europa en meld 'n reeks skermutselings met die Bructeri -stam op die see. Die vroegste aangetekende omseiling van die Britse Eilande is nie deur die Romeine nie, maar deur 'n groep Usipi's in 83 nC uitgevoer. Hierdie groep het van hul pos as Romeinse huursoldate in Brittanje gesteel, wat drie galeie gesteel het wat uiteindelik aan die kus van Denemarke verwoes is. . 3
Denemarke was ook die oorsprong van die Chauci, wat spoedig langs die kus van Noord -Europa tot by die Ryn versprei het. Onder leiding van Gannascus, 'n stamvader van die Canninefates, wat Romeinse truuks geleer het deur in 'n legioen van die Ryn te dien voordat hy verlaat het, het die Chauci aan die kus van wat nou in 41 nC bekend staan, gevang voordat hy met krag die rivier die Ryn self aangevuur het. 47. 4 Die Chauci is verslaan deur die Romeinse vloot wat die Ryn opgevaar het om hulle in die geveg te ontmoet. Maar selfs hierdie keiserlike vloot het blykbaar sterk staatgemaak op barbaarse matrose en seemanne. 'N Generasie na die inval van die Chauci het barbaarse roeiers in dieselfde Romeinse vloot 'n opstand uitgevoer, 24 galeie gesteel en langs die Ryn na die see geveg. Die roeiers, manne van die Batavii, het saam met seerowers van ander stamme aangesluit en 'n Romeinse troepekonvooi in die Engelse Kanaal aangeval.
Die Romeine kon sulke mariene aanvalle bevat, maar slegs skaars. Alhoewel rekords van Romeinse Brittanje allesbehalwe stil is oor die gevare, spreek die argeologiese bewyse vanself. Gedurende die tweede en derde eeu nC het Romeinse legioene forte langs die oostelike kus van Britannia gebou, wat ontwerp is om te kyk en te waarsku teen 'n raaiselbedreiging uit die see. Stamme uit die noorde en ooste, wat meer seile oor roeispane gebruik het, het periodieke aanvalle op die Britse kuslyn begin.
Teen die derde en vierde eeu nC is die kus van die Swart See verwoes deur skepe van die Gote en Herulen, afkomstig uit Skandinawië. Intussen is die noordelike oewer van die Europese vasteland aangeval deur 'n konfederasie van baie stamme, nou gekombineer as die Franken. Die Franke is uit hul geboorteland gedryf deur die heftiger Angels en Sakse, wat self onder druk van die Jute in die noorde in Denemarke was. Deur gebruik te maak van 'n plaaslike opstand in die Romeinse Ryk, het die Franken Noord -Gallië geplunder en ook 'n rukkie op Spanje gevang. Toe die orde uiteindelik herstel is, het die Romeine hul kusverdediging gekonsolideer en het beide kante van die kanaal onder dieselfde militêre bevel gekom, en 'n reeks versterkings het probeer om die probleem van seerowers en plunderaars wat uit die Noordsee kom, te hanteer. Hierdie verdediging het bekend gestaan ​​as die Saksiese kus-forte, en 'n rukkie het hulle die vyand weggehou. 5
Aurelius Cervianus en rsquos se afskeidspartytjie en die ontruiming wat dit beteken het nie net die voormalige kolonie Britannia van sy militêre besetters ontneem nie. Dit het ook die kus oopgelaat vir inval. Boonop kan die seerowerprobleem van die Noordsee, wat eers in Dover deur die Romeinse vloot was, nou oor die hele noordelike kus van Europa versprei.
Die stamme het 'n bykomende rede vir hul bewegings. Die eeue na die val van die Romeinse Ryk het die temperatuur oor die hele wêreld gestyg, bekend as die & lsquoLittle Climatic Optimum & rsquo. Gedurende hierdie tydperk was Europa ongeveer een graad Celsius warmer as vandag. Die warmer klimaat het dit moontlik gemaak om wingerde so ver noord as die Tyne -rivier te hê, en het gesorg vir 'n ryk oes wat die bevolking van Skandinawië gehelp het om te styg tot vlakke wat hervestiging vereis. Meer onheilspellend het dit ook veroorsaak dat meer ys smelt as voorheen. Seevlakke het net 'n bietjie gestyg, maar dit was genoeg om vloede in die tuislande van baie Noord -Europese stamme te veroorsaak. In die gebied wat nou bekend staan ​​as die Lae Lande, het talle stamme gesukkel teen die stygende waters, wat op hoë grond saamgesnoer het en hul huise op kunsmatige heuwels gebou het. Na 'n paar geslagte het hulle ook moed opgegee en gaan soek na minder vatbare gebiede om hulle te vestig. 6 Saksiese skepe het in twee -en -drietjies aan die kus van Britannia begin verskyn toe hulle geen weerstand van die verlate forte gekry het nie, maar in 'n groter getal teruggekeer.
Weinig onderskei die omwenteling wat die Sakse veroorsaak het van die wat die Vikings etlike honderde jare later veroorsaak het, en die enigste werklike verskil is die gebrek aan kontemporêre beriggewing. Plaasname en argeologiese bewyse bied die enigste ware leidrade tot wat aan die einde van die vyfde eeu nC gebeur het. Ons neem aan dat 'n groot golf Saksiese setlaars aan die oostelike kus van Britannia uitgebreek het. Met die Romeinse verdediging onbeman, was daar niks om dit te stuit nie. Hulle het die grond as hul eie geneem en die inwoners uitgestoot.
Uiteindelik het die inwoners onder 'n heldhaftige leier saamgedrom en die Sakse tot stilstand geveg. 7 Verslae wat dekades na die gebeurtenis geskryf is, verwys na hom as Ambrosius Aurelianus, 'n naam met 'n gepaste Romeinse oorsprong, wat impliseer dat sy gesin, opvoeding of agtergrond iets te doen gehad het met die legio wat onlangs vertrek het. Dit is nie onmoontlik dat sommige legioene in hul aangenome tuisland agtergebly het nie en dat hulle 'n paar eeue op dieselfde plek kon deurbring, dat baie gesinne plaaslike bande sou ontwikkel wat hulle huiwerig was om te verbreek. Eeue later is hierdie weerstand gekodifiseer in 'n verhaal van twaalf groot gevegte teen die indringers. Die laaste was die een wat werklik getel het & ndash Ambrosius, of iemand soos hy, het die Saksers vermoedelik 'n verpletterende slag geslaan op die onbekende plek van Mons Badonicus (& lsquoBadon Hill & rsquo). Die Saks het tydelik tot stilstand gekom, en die plunderaars het stadig deel van die landskap geword. Die oorspronklike Britte, ver van mekaar verenig, het gehou in Cumbria, suidwes-Skotland en die bereik van Wallis en die West Country, en vertel verhale oor 'n mitiese leier wat die indringers uitgehou het en uiteindelik die twaalf gevegte sou verander in 'n reeks legendes oor 'n man met die naam Arthur. 8
Met die verbygaan van die Romeinse Ryk is die kaart van Europa weer eens geteken. Gallië het nou 'n naam gekry van die stam wat dit verower het, Francia, later Frankryk. Die eiland wat vroeër Britannia genoem is, was nou 'n lappie van klein koninkryke en het die Wes -Sakse in Wessex, die Oos -Sakse en Essex en die Angles of East Anglia, die Mercians of the Midlands en die Northumbrians & lsquoNorth of the Humber & rsquo. Die oostelike deel van Britannia, die tuiste van die Angelsaksiese setlaars, staan ​​bekend as Angle-land, of Engeland. Sommige Britte het uit die Saksiese opmars gevlug deur te vaar na die gebied in Noord -Frankryk wat nou hul naam dra, Bretagne. Die woord Saksies het sinoniem geword met buitelanders en vyande in die hele Keltiese gebied: die Skotse Sassenach, die Walliesers Saesnegen die Cornish Sowsnek.
Die Sakse, wat eens deur die keiser Julian beskryf is as & lsquo. . . die felste van die stamme wat anderkant die Ryn gewoon het, & rsquo 9 grootliks ontwikkel tot Christelike boere, handelaars en ambagsmanne.
Toe, aan die einde van die agtste eeu nC, was sporadiese aanvalle aan die kus die voorlopers van 'n ander sterk inval uit Skandinawië. Die Angelsaksiese kronieke berig die aankoms van hierdie nuwe vyande met die grootste afgryse, belaai met verhale oor plundering en slagting. Vir die inwoners van wat vroeër Britannia was, was hulle vyande die Franse, hulle was die Normane en die Iere het hulle genoem. Gall (& lsquoStrangers & rsquo) die Duitsers het hulle genoem Ascomanni (& lsquoAsh-men & rsquo) na die hout van die skepe wat dit vervoer het. Aan die oostelike rand van Europa is hulle genoem Rus, Rootsi of Ruotsi, vermoedelik afkomstig van 'n Noorse woord vir roeiers. In Konstantinopel is hulle geroep Vaerings of Varangians, & lsquopledgers & rsquo wat 'n eed van diens aan die ryk afgelê het. In Bagdad was hulle die Waranke of ar-Rus, en toe hulle Spanje plunder, het die Moslem -inwoners hulle gebel Majus & ndash & lsquoheathen towenaars & rsquo. 10
Die term & lsquoViking & rsquo is vermoedelik afkomstig van die Skandinawiërs self, in die Ou -Noorse selfstandige naamwoorde v & iacuteking ('n seeroweraanval) en v & iacutekingr ('n seerower). Maar hoe hierdie terme beteken wat hulle gedoen het, bly 'n raaisel, en geleerdes verskil nog steeds of hulle hul oorsprong in die werkwoord het v & iacutekja (om vinnig te beweeg), of die selfstandige naamwoord v & iacutek ('n inham of baai). In laasgenoemde geval kan dit spesifiek verwys na veral een baai, die Vik, wat na die moderne Oslo lei. Of die woord kan 'n ander wortel hê, wat deur die Angelsaksiese terugvoer lei wic na die Latyn vicus, 'n handelsplek.
Wat ook al die oorsprong daarvan, die term self was tot in die negentiende eeu in Engels onbekend Oxford English Dictionary neem eers in 1807 en ndash 'n voorkoms op en word daarna etlike dekades daarna weinig gebruik. 11 In die tweede helfte van die Victoriaanse era sien ons egter 'n ware ontploffing van boeke wat verband hou met Viking, en dit berus sterk op hul inspirasie op vertalings van die sages van Ysland, veral die kenmerk van Samuel Laing en rsquos Heimskringla, 'n verslag van die vroeë konings van Noorweë, gepubliseer in 1844, en herdruk met aansienlik groter sukses in 1889.
Hierdie Viking -verhale publiseer goud aan die Victoriane en was vurig en gewelddadig, maar ook op een of ander manier waardig en opvoedkundig; hulle het oor die golwe van die opkomende massa -uitgewersbedryf gery en entoesiastiese lesers en herskrywers gevind op gebiede wat wissel van wetenskapfiksie tot musiek, en dit is 'n koerant gevind in 'n afskrif van Heimskringla wat Jules Verne en rsquos inspireer Reis na die middelpunt van die aarde (1864), en Heimskringla self wat Edward Elgar & rsquos in kennis stel Tonele uit die lewe van koning Olaf (1896).
Maar, Heimskringla was nie so akkuraat soos Laing dit aanvanklik beweer het nie. Tellingly, sy eerste uitgawe is die Kroniek van die konings van Noorweë, terwyl die herdruk van 1889 die titel verkies het Sagas van die Noorse konings Skuif 'n klemverskuiwing van die histories gesonde na die oortone van die grotendeels fiktiewe. Dit was nie die vertaling van Laing en rsquos nie, maar sy bronmateriaal wat dikwels meer onthul het oor die gedagtes en oortuigings van die dertiende-eeuse Yslanders as die voorouers wat hulle beweer het bespreek.
Die eeu sedert hierdie laat Victoriaanse Viking-manie het 'n stadige maar bestendige erosie van sy visie beleef, met bewyse wat meer oortuigend was as hoë verhale van 'n Yslandse vuurkant. In die afgelope dekades is Viking -studies gekenmerk deur die groei van argeologiese bewyse en die bestendige aflegging van talle verslae wat eens as evangelie beskou is. Ons besef nou dat sages nie noodwendig waar is nie, en dat nie alle kroniekskrywers gelyk is nie en dat geskrewe dokumente geweeg moet word teen die bewyse van argeologie, numismatiek en, in meer onlangse tye, die bevindinge van nuwe dissiplines soos dendrochronologie.
Wat was dan 'n Viking? As 'n skoolseun het ek geglo dat hierdie hewige bedrieërs skielik uit die niet verskyn het en soos vlieënde pierings aan die kus van Engeland beland het na gevaarlike reise oor die Noordsee en die skok en ontsag van die Angelsaksiese kronieke, oorgedra aan 'n nuwe generasie. Trouens, die vroegste Vikings was baie soortgelyk aan hul Saksiese voorgangers, en het aan die kuslyne van Noord -Europa vasgeklou, sodat die enigste tyd wat aansienlik ver van die land af was, was tydens die relatief kort kruising van die Engelse Kanaal, of van Noorweë na die Shetlands. En hulle het nie op magiese wyse verskyn nie, maar is deur ander magte daarheen gebring.
Die belangrikste bydraes tot die koms van die Vikings het minder te doen gehad met die ryk pluk van onverdedigde Engelse kloosters, en meer te doen met die versterking van die see -verdediging elders en met vroeëre kontakte wat deur handel ontstaan ​​het. Toe die Vikings hul slagoffers aanval, blyk dit dat dit skaars was dat hulle per ongeluk op 'n teiken afgekom het en hulle het geweet waarna hulle gesoek het omdat hulle voorheen daar was. Hulle het geweet wie hulle beroof, want miskien net maande tevore het hulle of hul metgeselle met hulle handel gedryf.
Tussen die agtste en die elfde eeu het ongeveer 200 000 mense Skandinawië verlaat om hulle elders te vestig. 12 Hierdie reisigers was hoofsaaklik mans met niks om te verloor nie. Die waterweë van die Baltiese See en die inhamme van Noorweë het hulle tot vissers en handelaars verander, en die eerste van hulle ondernemings was ongetwyfeld handelsondernemings.
In sommige dele van die wêreld is dit hoe hulle gebly het en hul gedrag teenoor buitelanders grootliks bepaal het deur vergelykende sterkpunte. Waar 'n land hoofsaaklik verlate was, soos Ysland of die Faeroes, het die nuwe aankomelinge eenvoudig gevestig en gebly. Die onteiende seuns van Skandinawië het 'n bietjie grond gevind, 'n paar vroue en slawe gekoop en, meer dikwels as nie, teruggeval in die boerdery waaruit hulle ontstaan ​​het. Sulke toestande het hulle ten minste verhinder om te verander bona fide & lsquoVikings & rsquo, alhoewel daar geen waarborg was dat hul afstammelinge moontlik nie elders sou gaan plunder nie, en selfs die relatief vreedsame Yslanders het soms hul kriminele element na Europa uitgevoer.
Waar reisigers plaaslike inwoners teëgekom het, was hul gedrag afhanklik van waarmee hulle kon wegkom. Alhoewel Viking -plunderaars in die plaaslike geskiedenis van Engeland, Ierland en Frankryk voorkom, is sulke verhale elders nie so bekend nie. Ontmoetings met die onblusbare bedreiging van Griekse vuur, het byvoorbeeld die meeste Viking -aanvalle op die Bisantynse wêreld betaal. In Konstantinopel het die Bisantynse Ryk oor die algemeen positiewe betrekkinge met die manne uit die noordelike lande gehad en sterk as huursoldate daarop staatgemaak. Die handel tussen die Islamitiese gemeenskap en die rsquos met die Noormanne was ook grootliks vreedsaam ná 'n groot konflik in die laat tiende eeu. Vikingskepe is getrakteer op 'n les wat hulle nooit sou vergeet nie toe hulle in 943 'n Moslem-vloot op die Kaspiese See raakloop, terwyl nie minder nie as 25 runestene in Oos-Swede 'n noodlottige ekspedisie na die Kaukasus herdenk deur een Ingvar the Widefarer, dit het vir baie van sy deelnemers in 1041 baie sleg geëindig. 13
Die Vikings het behoorlik gekuier en die Moslemwêreld alleen gelaat en verkies om eerder as huursoldate in sy leërs te dien, of om daarmee handel te dryf in waardevolle goedere soos slawe, en moontlik was hulle 'n aanvaller aan die Europese einde van die handelsroete, maar in die middel Aan die oostekant was hulle handelaars. Baie van die buit van die Viking -predasies in Europa, insluitend slawe, het uiteindelik na die Arabiese wêreld verhandel, terwyl die skatkis van baie Viking -leiers ryk is aan silwer uit Bagdad, nie op strooptogte nie, maar op handelsmissies. 14 Net so het die ontvoerslagoffers van die Vikings, kleinboere wat aan die Britse of Baltiese kus geruk is, dikwels hul dae beëindig in buitelandse kragte wat hulle nooit kon dink nie. Toe swart slawe aan die einde van die negende eeu in die Arabiese wêreld uit die mode geraak het, het handelaars toenemend na die noorde gekeer vir alternatiewe, en die Vikings het gretig voldoen aan die nuwe vraag na wit slawe en die Viking -besendings was vir die Moslems minder lastig om te kry as gevangenes uit oorloë met Bisantium aan die kalifaat en rsquos grens. Een Oos -Europese meisie, slegs bekend onder haar Moslem -naam Mukh & acircriq, is deur Viking -plunderaars uit haar geboorteland gepluk, bevind haar in 'n Abbasid -harem en word uiteindelik die moeder van 'n kalief. 15 Die Moslem-dagboekskrywer Ibn Batt & uacuteta, terwyl hy na die Viking-tydperk in die afgeleë Chinese hawe van Fuzhou gebly het, het berig dat 'n vriend van hom goed doen met homself, met 'n huishouding wat spog met vyftig wit slawe en soveel slavinne. & Rsquo Sulke was die uiteindelike lot van baie van die Vikings & rsquo -slagoffers en hul afstammelinge. 16
Die Vikings het in hul verkennings en verowerings ongetwyfeld baie bereik. Dit moet egter toegegee word dat die voorpunt van hul uitbreiding hoofsaaklik bestaan ​​het uit boewe, brigande en outlaws. Apologieë van die laaste dae het probeer om die beeld te versag, maar per definisie verwys die woord Viking na seerowers. 'N Viking is kategories nie 'n vlasharige meisie wat aantreklike juweliersware aan die kant van 'n skilderagtige fjord maak, ongeag wat sommige kurators van die museum impliseer. Die Vikings was die verwerpers van die Skandinawiese samelewing en moes dwing om verder weg te reis om hul fortuin te verdien. Sommige het natuurlik teruggekeer om hul vaderland as hul eie op te eis en hul ervaring van buitelandse oorloë toe te pas op onderlinge stryd.
Dit was 'n Viking wat sy vertraagde seun vasgeketting gehou het soos 'n dier buite sy huis, 'n Viking wat probeer het om 'n perd lewendig te vel, 'n Viking wat 'n lewende vark en rsquos -snoet afgekap het om 'n punt te bewys. 17 Maar terselfdertyd moet talle bewerings wat gemaak word oor Viking en kwadrate en in konteks beskou word. Bynaalmal was destyds gruwelik en dit was 'n Christen, Saksiese koning wat die etniese reiniging van al die Dene in Engeland beveel het. Die hoeke, Sakse, Iere en Skotte was net so bloeddorstig met mekaar en met hul Skandinawiese vyande.
Die Vikings is dikwels gedefinieer deur wat hulle nie was nie. Hulle was, vir die hedendaagse kroniekskrywers wat hulle gehaat en gevrees het, nie beskaafd, nie plaaslik, en die belangrikste nie Christen. Die sogenaamde Viking-tydperk het uitgebars toe hierdie negatiewe eienskappe tot niet gemaak is. Skandinawië is uiteindelik gekersten, deels ironies genoeg deur die ervarings van sy seuns in die buiteland, wat die Vikings gedwing het om te heroorweeg wie vriend en vyand is. Teen die twaalfde eeu, toe Skandinawiese kruisvaarders Estland tot die Christendom bekeer het op die punt van 'n swaard, het hulle nou nie net êrens voldoende uit die weg geruim van die Wes -Europese bewussyn nie, maar dit ook in die naam van die Here.
Die Vikings was 'n groep wat deur omstandighede geskep is, nie deur bloed nie, maar dit was ook nie 'n kwekery nie, en hulle het ook geen patriotisme, 'n gevoel van 'lsquoViking-ness & rsquo nie. Alhoewel hulle oorwegend mans was uit die gebiede wat nou Noorweë, Swede en Denemarke bekend staan, is daar ook vermeldings in die sage van Finne, S & aacutemi en Estlanders. 'N Wallieser het vermoedelik saam met die Jomsvikings gevaar Skotse verkenners het Leif die Gelukkige vergesel tydens sy verkennings, en die man wat die & lsquovines & rsquo van Vinland ontdek het, was Duitser. Toe die Vikings in die buiteland voorspoedig was, was hulle vinnig besig om hul bande met hul vaderland te verbreek. Miskien as gevolg van die setlaars se vertroue op die vind van plaaslike bruide, was hulle berug vinnig om die taal en gebruike van hul nuwe lande aan te neem, sodat die legendariese Viking -krag nie soveel verminder is as hermerk nie. 18 In slegs 'n paar geslagte het die veroweraars van Kiev plaaslike vroue geneem en Slawiese name aan hul kinders gegee. Hulle noem hulleself Russe en gaan duisend jaar lank saam met hul Sweedse neefs en juffroue oor die heerskappy van die gebied wat nou bekend staan ​​as Finland. Net so is die Noormanne wat Noord -Frankryk beset het, binne enkele dekades omskep in die 'lsquoNormans' wat dit as hul natuurlike tuiste beskou het. Intussen is honderde vierkante myl van die Engeland wat die Normanders verower het, reeds deur Danes gevestig.
Waarom bly die Vikings dan vir ons so 'n bekoring uitoefen? Gedurende die Viking -tydperk was Wes -Europa 'n agterwater. Die mees kragtige en gekweekte beskawings op aarde was China, Bisantium en Islam. Terwyl die Christendom te midde van die ruïnes van die Romeinse Ryk sukkel, het nog 'n groep rowwe barbare gesteel en vermoor. Waarom gee ons nog om?
Vir sommige is die verhaal van Viking -uitbreiding 'n verhaal van ongelooflike dapperheid en dinamika, nadat manne in breekbare houtskepe na eeue se skugterige kuslyn in 'n waterige leemte vaar en uiteindelik 'n nuwe wêreld ontdek het. Dan weer, amper drie miljoenSkandinawiërs emigreer tussen 1815 en 1939. 19 Sulke setlaars is die rede waarom Minnesota & rsquos-sokkerspan die Vikings genoem word, en waarom die Viking-tydperk steeds 'n groot deel van die Amerikaanse bevolking interesseer, en nie alle wit protestante is Angelsaksies nie. Maar hoewel die Vikings en die rsquo -landings in Amerika nie meer betwis word nie, is die omvang van hul seilvaardighede steeds. Was die Vikings baanbrekers van maritieme navigasie, of is dit eerliker om hulle te beskryf as dwase blunderers, wat die meeste van hul ontdekkings gemaak het deur te verdwaal en vas te val op voorheen onbekende kuslyne?
Vir ander is die Viking -tyd 'n verhaal van die hoogste oorwinning, nie vir die Vikings nie, maar vir die Christelike wêreld wat hulle probeer plunder het. Binne 'n paar geslagte is die woeste oproeriges in die kronkel van die Christendom gebring, tot eerbare Europeërs verander, in die sielesoorlog oorwin, selfs al spog hulle met hul fisiese verowerings. Moderne wetenskap kan hier baie bespreek word, aangesien die aard van beroemde bekerings nog steeds bevraagteken kan word. Is die Vikings wilde diere getem deur die liefde van God, of kansvatters wat lippe bedien het aan gerieflike plaaslike gebruike, terwyl hulle nog steeds byvroue aanhou, slawe besit en hul vyande doodmaak?
As veronderstelde reëlbrekers, ontdekkingsreisigers en anargiste, het hulle 'n barbaarse angs toegedien op die kulture van die Europa wat hul aanvalle help skep het. Hulle krygsvernuf het legendaries geword, hoewel hul mees vernederende nederlae deur die Finse boogskutters en Inuit -vissers was. Die Vikings het simbole geword van alles wat gevaarlik en opwindend is in die Europese siel, en 'n houding wat in die moderne tyd nog meer geloof kry, aangesien DNA -toetse presies bepaal waarheen hulle gegaan het. In baie gevalle en in baie lande het ons vyande nie verdwyn nie. Hulle het gebly en voorspoedig geword en het uiteindelik deel van ons geword.
'N Kort geskiedenis van die Vikings
Indringers, roofdiere, barbare-die Vikings word dikwels bloot uitgebeeld as eendimensionele krygers wie se prestasies weinig meer behels as plundery en strooptogte. Maar waar kom die Vikings vandaan en was dit werklik gewelddadige, goddelose heidene? Hier verduidelik historikus Philip Parker die werklike geskiedenis van die Viking -wêreld ...
Gepubliseer: 20 April 2020 om 11:30
In 793 het terreur aan die kus van Northumbria neergedaal toe gewapende stropers die weerlose klooster St Cuthbert op Lindisfarne aangeval het. Die verskrikte monnike kyk hulpeloos na die indringers met 'n skat en 'n greep gevangenes. Dit was die eerste klopjag wat deur die Vikings, seerowers uit Skandinawië op see aangetrek is, wat meer as twee eeue lank aan kusgemeenskappe in Noordwes-Europa sou prooi en vir hulleself 'n reputasie sou skep as kwaai en barmhartige krygers.
Dié beeld is vergroot deur diegene wat oor die Viking -aanvalle geskryf het - met ander woorde hul slagoffers. Die Angelsaksiese geestelike Alcuin van York het dramaties geskryf oor die Lindisfarne-aanval dat die 'kerk besaai was met die bloed van die priesters van God, verwoes van al sy ornamente ... as 'n prooi vir heidense volke' en daaropvolgende (hoofsaaklik Christelike) skrywers en kroniekskrywers het min geleenthede verloor om die (hoofsaaklik heidense) Vikings te demoniseer.
Alhoewel hulle onteenseglik baie vernietigende en gewelddadige aanvalle uitgevoer het, van kleinskaalse aanvalle op kerke tot groot veldtogte waarby duisende krygers betrokke was, het die Vikings deel uitgemaak van 'n komplekse en dikwels gesofistikeerde Skandinawiese kultuur. Sowel as plunderaars was hulle handelaars, wat tot so ver oos as die riviere van Rusland en die Kaspiese See kom, en skepe ver oor die Atlantiese Oseaan gestuur het om aan die kuslyn van Noord -Amerika te land, vyf eeue voor Columbus -digters, en vers- en prosasaga's saamgestel krag en kunstenaars, wat werke van verstommende skoonheid skep.
Die reputasie van die Vikings bloot as plunderaars en plunderaars is lank reeds gevestig. Dit is lankal om hul roem te herstel as handelaars, storievertellers, ontdekkingsreisigers, sendelinge, kunstenaars en heersers ...
Wanneer en waar kom die Vikings vandaan?
Die Vikings het hul oorsprong in die huidige Denemarke, Noorweë en Swede (alhoewel eeue voordat hulle verenigde lande geword het). Hulle vaderland was oorweldigend landelik, met byna geen dorpe nie. Die oorgrote meerderheid verdien skraal deur die landbou, of langs die kus, deur vis te vang. Die vordering in die skeepvaarttegnologie in die 7de en 8ste eeu het beteken dat bote eerder deur seile aangedryf word as slegs op roeispane. Dit is dan bygevoeg by vaartuie van oorvleuelende planke ('klinkergebou') om lang skepe te skep, vinnige diepbootbote wat kus- en binnelandse waters kan vaar en op strande kan beland.
Dit is onduidelik wat presies groepe mans gedwing het om hul plaaslike hoofman oor die Noordsee te volg. Dit is moontlik 'n gelokaliseerde oorbevolking, aangesien erwe onderverdeel is tot die punt dat gesinne skaars 'n bestaan ​​kon onderhou, aangesien dit politieke onstabiliteit was, aangesien hoofmanne om oorheersing geveg het of nuus was wat deur handelaars van die rykdom gevind kon word. in handelsnedersettings verder wes. Waarskynlik was dit 'n kombinasie van al drie. Maar in 793 het die eerste klopjag Lindisfarne getref en binne 'n paar jaar het Viking -groepe Skotland (794), Ierland (795) en Frankryk (799) getref.
Hulle slagoffers het nie na hulle verwys as Vikings nie. Die naam kom later, word in die 11de eeu gewild en word moontlik afkomstig van die woord vik, wat in die Ou -Noorse taal wat die Vikings gepraat het, 'baai' of 'inlaat' beteken. In plaas daarvan is hulle geroep Dani ('Danes') - daar was destyds geen sin dat dit slegs moes verwys na die inwoners van wat ons nou Denemarke noem nie - pagani ('Heidene') of eenvoudig Normanni ('Noordmanne').
Wanneer en waar het die Viking begin inval?
Aanvanklik was die aanvalle kleinskaalse aangeleenthede, 'n kwessie van 'n paar bootvragte mans wat sou terugkeer huis toe sodra hulle genoeg plundery versamel het of as die teëstand te sterk was. Maar in die 850's het hulle begin oorwinter in die suide van Engeland, in Ierland en langs die Seine in Frankryk, met die vestiging van basisse waaruit hulle die binneland begin oorheers het.
Die aanvalle het in die tweede helfte van die negende eeu 'n crescendo bereik. In Ierland het die Vikings gestig langpaaie - versterkte hawens - ook in Dublin, waaruit hulle die grootste deel van die oostelike deel van die eiland oorheers het. In Frankryk het hulle sterk geword namate 'n verdeelde Frankiese koninkryk polities gebreek het en in 885 het 'n Viking -leër Parys beleër en amper gevange geneem.
In Skotland het hulle 'n graafskap in die Orkneys gevestig en die Shetlands en die Hebrides oorskry. En in Engeland is 'n enorme Viking -gasheer, die micel hier ('Groot leër') het in 865 aangekom. Onder leiding van 'n paar vegterbroers, Halfdan en Ivar die beenlose, het hulle die Angelsaksiese koninkryke van Engeland een vir een uitgehaal. Eers val Northumbria, met sy hoofstad in York, hulle in 866, daarna East Anglia, gevolg deur die sentrale Engelse koninkryk Mercia. Uiteindelik het slegs Wessex, onder beheer van koning Alfred, oorgebly. Alfred, 'n vrome boekwurm, het net koning geword omdat sy nog drie krygsmatige ouer broers siek was of gesterf het in die geveg in vorige Viking -invalle.
Thomas Williams ondersoek die belangrikste gebeurtenisse en nalatenskappe van die Viking -era:
Begin Januarie 878 het 'n gedeelte van die Groot Leër onder leiding van Guthrum die grens oorgesteek en Alfred verras by die koninklike landgoed in Chippenham. Alfred het skaars daarin geslaag om te ontsnap en het maande lank in die Somerset -moerasse by Athelney gesluip. Dit het gelyk asof die onafhanklikheid van Wessex - en dié van Engeland in die algemeen - op 'n einde sou wees. Maar teen die kanse versamel Alfred 'n nuwe leër, verslaan die Vikings by Edington en dwing Guthrum om die doop as 'n Christen te aanvaar. Vir sy prestasie om sy koninkryk te red, het hy die enigste inheemse Engelse heerser geword wat die bynaam 'die Grote' gekry het.
Silwer sent van koning Alfred. (Foto deur Museum of London/Heritage Images/Getty Images) Engeland is 80 jaar lank verdeel tussen die land wat beheer word deur die konings van Wessex in die suide en suidweste en 'n gebied wat deur Viking in die Midlands en in die noorde beheer word. Viking -konings het hierdie gebied regeer totdat die laaste van hulle, Erik Bloodaxe, in 954 verdryf en vermoor is en die konings van Wessex heersers van 'n verenigde Engeland geword het. Tog het die Viking (en veral Deense) gebruike daar lank bestaan ​​en kan spore van Skandinawiese DNA nog steeds gevind word in 'n gebied wat eeue lank as die Danelaw bekend gestaan ​​het.
Teen die middel van die 11de eeu het verenigde koninkryke in Denemarke, Noorweë en Swede verskyn, en die aanvalle het uiteindelik begin bedaar. Daar was 'n laaste uitbarsting van aktiwiteite in die vroeë 11de eeu toe ekspedisies wat deur die konings geborg is, weer daarin kon slaag om Engeland te verower en die Deense konings daar op die troon te plaas (waaronder veral Canute, wat 'n ryk in Engeland, Denemarke en Noorweë regeer het, maar wat die gety byna beslis nie beveel het om uit te gaan nie, soos 'n volksverhaal beweer). Vikings bly in beheer van groot dele van Skotland (veral Orkney), 'n gebied rondom Dublin en Normandië in Frankryk (waar koning Karel die Eenvoudige in 911 grond verleen het aan 'n Noorse kaptein, Rollo, die voorvader van Willem die Veroweraar). Hulle het ook 'n groot deel van die moderne Oekraïne en Rusland beheer, waar Sweedse Vikings in die negende eeu binnegedring het en state gevestig het rondom Novgorod en Kiev.
Waar het Vikings hulle gevestig en gebly?
Dit was egter nie die volle omvang van die Viking -wêreld nie. Dieselfde maritieme aggressie wat veroorsaak het dat hulle gevestigde lande geplunder het (en uiteindelik verower het) het hulle ook daartoe gelei om op soek na onbekende oewers te gaan woon. Vikings het waarskynlik in die agtste eeu in die Faroë aangekom en hulle het dit as 'n trap gebruik om verder wes oor die Atlantiese Oseaan te vaar.
In die middel van die negende eeu kom 'n reeks Viking-reise oor Ysland en in die jaar vestig 872 koloniste onder leiding van Ingólf Arnarson hulle op die eiland. Hulle stig 'n unieke samelewing, sterk onafhanklik en het geen formele trou aan die konings van Noorweë nie. Dit was 'n republiek waarvan die hoogste beheerliggaam vanaf 930 die Althing was, 'n vergadering wat bestaan ​​het uit die hoofmanne van Ysland wat elke somer op 'n vlakte by 'n massiewe kloof in 'n ring heuwels in die middel van die eiland vergader het. Dit het 'n sterk aanspraak dat dit die oudste parlement ter wêreld is.
Ook uit Ysland het ons ander belangrike bewyse van die vindingrykheid van die Viking -samelewings.Dit sluit in die vroegste stukke geskiedenis wat die Vikings self geskryf het in die vorm van 'n geskiedenis van Ysland uit die 12de eeu, die Íslendingabók, en die Landnámabók, 'n verslag van die oorspronklike nedersetting van die eiland (met die name van elk van die eerste setlaars en die grond wat hulle ingeneem het).
Maar belangriker-en verrassender vir diegene wat die Vikings beskou as eendimensionele krygers-is die versameling sages wat bekend staan ​​as die Íslendingasögur of Yslandse familie -sage. Hulle vertrek is die eerste 150 jaar van die Viking-kolonie in Ysland, en hulle vertel van die probleme tussen die belangrikste Yslandse gesinne. Alliansies, verraad, vete en moorde speel af teen die agtergrond van 'n landskap waarin vandag nog steeds kenmerke gevind kan word. Op hul beste, in verhale soos Njál's Saga of Egil's Saga, dit is kragtige stukke uit hul eie reg en een van die belangrikste geskrifte wat uit enige Europese land in die Middeleeue kan voortbestaan.
Levi Roach beskryf hoe die Noorse mense ver buite hul Skandinawiese vaderland gereis, toegeval en gevestig het:
Wie was die bekendste Viking?
Ivarr the Boneless - 'n beroemde kryger en een van die leiers van die 'Great Heathen Army' wat in 865 in East Anglia geland het en die koninkryke Northumbria en East Anglia verower het - is onthou as die stigter van die koninklike dinastie van die Viking -koninkryk Dublin.
Dit is nie bekend hoe Ivar die bynaam 'die beenlose' gekry het nie, alhoewel sommige beweer het dat dit te wyte was aan 'n onnatuurlike buigsaamheid tydens geveg of omdat hy aan 'n degeneratiewe spierstoornis gelei het, wat uiteindelik tot gevolg moes hê dat hy oral moes vervoer word. Tensy sy liggaam ooit herstel word - wat moeilik sou wees as hy regtig 'beenloos' was - sal ons nooit weet nie.
Ander bekende Vikings sluit in Aud the Deep-Minded, Eirik Bloodaxe en Einar Buttered-Bread. Klik hier om te lees oor die 8 bekendste Vikings
Vikings en godsdiens: in watter gode het hulle geglo?
Ysland was die plek van 'n ander drama wat die oorgang van die Viking -samelewings weg van krygshoofskap beklemtoon. Die Christendom het later by die Skandinawiese Viking -samelewings gekom as in baie ander dele van Europa. Terwyl die konings van Frankryk teen die vroeë sesde eeu die Christendom aanvaar het en die Angelsaksiese konings van Engeland grotendeels in die sewende, het Christelike sendelinge eers in die negende eeu in Suid-Skandinawië verskyn en daar min vordering gemaak totdat Harald Bluetooth van Denemarke die doop in ongeveer 960 aanvaar het Harald het 'n Christen geword na 'n tipiese stuk Viking -teater: 'n dronk argument rondom die feestafel oor wat die kragtigste was - Odin en Thor, of die nuwe Christelike God en sy seun, Jesus.
Ysland het vasbeslote heidens gebly, lojaal aan ou gode soos Odin die Aller Vader, 'n eenogige god wat die ander oog geoffer het in ruil vir kennis van rune en Thor, die dondergod met sy groot hamer Mjölnir, wat ook veral gewild was met krygers.
Ysland het Christelik geword om 'n burgeroorlog te vermy. Mededingende heidense en Christelike faksies dreig om die Alting uitmekaar te skeur en Ysland op te los in afsonderlike, godsdienstig vyandige state. Tydens die vergadering van die parlement in die jaar 1000 het die mededingende faksies 'n beroep gedoen op die belangrikste amptenaar van Ysland, die regspreker Thorgeir Thorkelsson. As 'n heiden sou daar van hom verwag gewees het om die ou gode te bevoordeel, maar nadat hy 'n hele dag lank pynig was oor die besluit, het hy tot die gevolgtrekking gekom dat alle Yslanders voortaan Christelik sou wees. 'N Paar uitsonderings is gemaak - byvoorbeeld die eet van perdevleis, 'n gunsteling lekkerny wat ook met heidense offers gepaard gaan, is toegelaat.
Bekende draaiboekskrywer en vervaardiger Michael Hirst praat oor sy werk aan Vikings en die geheime van die maak van groot geskiedenisdrama:
Wat was Valhalla en hoe het die Vikings daar gekom?
Watter twee dinge sou vir 'n Viking die meeste gewen word in die hiernamaals van Valhalla, die saal van vermoorde krygers? Feest en baklei, natuurlik.
As 'n Noorse kryger hom sou wou doodmaak deur die mitiese Valkyries, wou hy graag verwelkom word deur die god Odin in Valhalla, 'n manjifieke saal met 'n dak met goue skilde, spiese vir balke en so groot dat 540 deure teen sy mure staan, sê BBC -geskiedenis onthul tydskrif. Die geëerde dooies, bekend as die Einherjar, het die hele dag hul strydvaardighede teen mekaar geslyp ter voorbereiding op Ragnarök - die einde van die wêreld - en dan het hulle wonde elke nag op 'n magiese manier genees en hulle het geskei soos net Vikings kon.
Hulle drinkhorings word nooit leeg nie, te danke aan Heidrun, 'n bok op die dak van Valhalla wat van 'n spesiale boom geëet het en die beste mead geproduseer het, en daar was altyd genoeg vleis, aangesien die vark genaamd Sæhrímnir na elke slag weer lewendig geword het oor en oor gekook.
Om by die Einherjar aan te sluit, moes 'n Viking in die geveg sterf - en selfs toe het hulle slegs 'n 50:50 kans gehad. Die helfte wat nie gekies is om na Valhalla te gaan nie, het eerder na die veld van die godin Freya gegaan, sodat hulle die geselskap van die vroue wat as meisies gesterf het, kon aanbied.
Wat die oues of siekes betref, hulle het na 'n onderwêreld met die naam Hel gegaan. Dit was grotendeels nie so erg soos die naam aandui nie, alhoewel daar 'n spesiale ellende was wat gereserveer was vir moordenaars, egbrekers en eedbrekers, waar 'n reuse draak aan hul lyke kou.
Waarheen het die Vikings gereis?
Ook Ysland was die platform vanwaar die Vikings hul verste verkennings begin het. In 982 word 'n vurige temperamentele hoofman, Erik die Rooi, wat reeds uit Noorweë weggevoer is vir sy vader se aandeel in 'n moord, uit Ysland verban weens betrokkenheid by 'n ander moord. Hy het gerugte van land na die weste gehoor en het saam met 'n klein groepie metgeselle op soek gegaan daarna. Wat hy gevind het, was bo sy wildste verbeelding. Slegs 300 kilometer wes van Ysland is Groenland die grootste eiland ter wêreld, en sy suid- en suidwestelike punt het fjords [diep, smal en langwerpige see of dam, met steil land aan drie kante] en welige weivelde wat Erik seker moes herinner het aan sy Skandinawiese vaderland. Hy keer terug na Ysland, versamel 25 skeepsvragte setlaars en vestig 'n nuwe Viking-kolonie in Groenland wat tot in die 15de eeu oorleef het.
Erik se seun, Leif, het sy pa oortref. Nadat hy van 'n ander Viking -Groenlander, Bjarni Herjolfsson, gehoor het dat hy nog verder wes gesien het, het Leif self gaan kyk. In ongeveer 1002 vaar hy en sy bemanning iewers langs die kus van Noord -Amerika. Hulle het 'n ysige, bergagtige kus gevind, toe 'n beboste kus, en uiteindelik 'n land met vrugbare weivelde wat hulle Vinland genoem het. Alhoewel hulle besluit het om 'n nuwe kolonie daar te begin, was dit - anders as Ysland of Groenland - reeds gevestig en vyandigheid van inheemse Amerikaners en hul eie klein getalle (Groenland het destyds ongeveer 3000 Viking -inwoners gehad) het beteken dat dit gou verlaat is. Hulle was egter die eerste Europeërs wat in die Amerikas geland het (en hulle gevestig het), byna vyf eeue voor Christopher Columbus.
Erik se prestasie het eeue lank net in 'n paar sage geleef, The Saga of the Greenlanders en Erik the Red's Saga. Die ligging van Vinland, ondanks pogings om uit die inligting in die sage te bepaal waar dit lê, bly ontwykend. Dit was selfs onduidelik of die Vikings werklik Noord -Amerika bereik het. Toe, in die vroeë 1960's, vind 'n Noorse ontdekkingsreisiger Helge Ingstad en sy argeoloogvrou, Anne Stine, die oorblyfsels van antieke huise by L'Anse aux Meadows op Newfoundland in Kanada. Fragmente bewerkte yster (baie van hulle spykers, waarskynlik van 'n skip), wat die inheemse bevolking nie oor die tegnologie beskik het nie, het beteken dat dit gou duidelik was dat dit 'n Viking -nedersetting was. Alhoewel dit miskien te klein was om die belangrikste Vinland -kolonie te wees, was dit steeds 'n verstommende bevestiging van wat die sages gesê het. Leif Erikson se reputasie as 'n groot ontdekkingsreisiger en ontdekker van nuwe lande is sonder twyfel bevestig.
Dit sou hom goed kon vind, want die reputasie van 'n man was alles vir 'n Viking. Vinnige verstand, dapperheid en optrede was een van die belangrikste kenmerke van 'n Viking -kryger, maar om onthou te word vir groot dade was die belangrikste van alles. Die Hávamál, 'n versameling Viking -aforismes, bevat baie gepaste advies soos "Moet nooit 'n slegte man jou eie ongeluk ken nie", maar die bekendste van alles is die gesegde "Beeste vrek, familie sterf, ons sal self sterf, maar ek ken een ding wat nooit sterf nie: die reputasie van elkeen wat dood is ".
Het Viking-skildmeisies bestaan?
Verskonings aan aanhangers van die trefferreeks Vikings: historici kan net nie saamstem of die Noorse vegvroue soos Lagertha werklik bestaan ​​nie, sê BBC -geskiedenis onthul tydskrif. Alhoewel daar verhale van skildmeisies of skjaldmaer in historiese verslae is, kan byna almal as onbetroubaar, apokrief, allegories of meer mite as die werklikheid afgemaak word.
Tog het aanloklike leidrade en geheimsinnige vondste - insluitend artefakte waarop vroue swaarde, spiese en skilde dra - die idee versterk dat Viking -vroue saam met mans die stryd aangaan. In die 12de eeu het die Deense historikus Saxo Grammaticus geskryf oor vroue in Denemarke wat "so ywerig probeer is om vaardig te wees in oorlogvoering, dat hulle vermoed het dat hulle hulself nie geslag het nie". In 2017 het argeoloë ontdek dat 'n graf uit die 10de eeu van 'n kryger, gevul met wapens, eintlik aan 'n vrou behoort.
Johanna Katrin Fridriksdottir ondersoek hoe die alledaagse lewe vir vroue in die Noorse samelewing was, die geleenthede wat hulle gebied het en die uitdagings waarmee hulle te kampe het:
Wat was 'n Viking -sonsteen?
Die Vikings was uitstekende matrose wat so ver soos Rusland en Noord -Amerika gekom het, maar hul navigasietegnieke is nie altyd heeltemal verstaan ​​nie, sê BBC -geskiedenis onthul tydskrif. 'N Geheimsinnige' sonsteen ', wat in 'n Middeleeuse Yslandse sage genoem word, word as 'n legende beskou totdat 'n ondeursigtige kristal, gemaak van Yslandse spar, onlangs onder die navigasietoerusting van 'n versonke Tudor -skeepswrak ontdek is.
Interessant genoeg het wetenskaplikes bewys dat Yslandspar, wanneer dit teen die lug gehou word, 'n sonkompas vorm wat die ligging van die son aandui, deur middel van konsentriese ringe van gepolariseerde lig, selfs in dik wolkbedekking of na skemer. Daar word nou gedink dat dit die geheimsinnige sonsteen was wat gehelp het om Vikings soos 'Lucky' Leif Erikson na Newfoundland te lei, en die gebruik daarvan het moontlik tot die einde van die 16de eeu voortgeduur.
Wanneer het die Viking -tydperk geëindig?
Daar word tradisioneel gesê dat die plunderingstydperk van die Vikings, wat in Brittanje begin het met die oorval van Lindisfarne in 793 nC, geëindig het met die inval van Harald Hardrada in 1066.
Tog het die Viking -invloed van die Midde -Ooste na Noord -Amerika versprei en kon dit nie ongedaan gemaak word deur 'n enkele nederlaag in die geveg nie. Terselfdertyd dat Hardrada sy nekbesering op die loopbaan op die Stamford Bridge opgedoen het, is die Norman Conquest van stapel gestuur. Die leier en toekomstige koning van Engeland was William-die agter-agter-agterkleinseun van Rollo, 'n Viking.
Philip Parker is die skrywer van The Northmen's Fury: 'n geskiedenis van die Viking -wêreld (Oesjaar, 2015). Vir meer inligting, besoek www.philipparker.net
Hierdie artikel is die eerste keer gepubliseer deur HistoryExtra in 2016 en is sedertdien bygewerk om inligting uit die tydskrif BBC History Revealed in te sluit
Kyk die video: Финал Викингов ПЕРЕПЛЮНУЛ ИГРУ ПРЕСТОЛОВ
Copyright © salvadoryoscar.com | Vikings to Victorians: 'n kort geskiedenis van Bamburgh van 793 tot hede...