Geskryf deur Brandon Bays
Ons het so dikwels die wanopvatting dat ons emosies inmeng met ons ervaring van absolute vrede: dat hulle die storm is wat ons van groot kalmte aflei. Dit lyk asof ons ons ervaring van vryheid beperk en die grenslose genadeveld verberg, wat van nature groot, vry en emosioneel is.
Daar is so baie vals idees oor emosies. Ons leer gewoonlik op 'n vroeë ouderdom dat daar "goeie" emosies en "slegte" emosies is. As ons as kind huil, is ons ouers vinnig om daardie "slegte" emosies af te sluit en te sê: "Kom lief, droog jou trane. Dis tyd om skool toe te gaan.
Slegs "goeie" emosies word toegelaat. As ons vreesagtig, skaam, seer of kwaad voel, word ons geleer om dit te bedek, deur te druk en sterk te wees. "Slegte" gevoelens maak ons ​​net 'n wimp vir die res van die wêreld, en 'n sissy vir diegene wat sterker is as ons.
Pretty soon, enige sterk emosie kan 'n oombliklike afsluiting en bedekking veroorsaak, aangesien ons dit vinnig probeer omskep in iets meer gemaklik vir die samelewing. Selfs as ons ons in die geheim weggekruip het, wegkruip in ons slaapkamers om ons 'n paar privaat oomblikke te gee om 'n intense emosie te ervaar, probeer ons ons dikwels daaruit probeer afneem of die belangrikheid daarvan verminder, en dalk selfs skaam ons vir ons swakheid. "
Die onmiddellike enigiets ontstaan ​​wat ons of die samelewing voel, is te emosioneel, al ons strategieë om dit te vernietig, ontken of te verander, ontstaan: ons veg, weerstaan ​​en probeer dit weg te verduidelik; ons argumenteer, projek, blameer ander, en blameer onsself. Uiteindelik begin ons meer langtermynstrategieë vir onderdrukking te ontwikkel. Ons gaan rook, drink alkohol, ooreet, sinnelose televisie kyk, eindelose lees van omtrent enigiets - alles in 'n poging om enige en al die sogenaamde onaanvaarbare emosies te sluimer en dit kan waag om hul koppe op te rig en te probeer vernietig. ons vrede, of beroof ons van ons self-aanvaarding of die groter aanvaarding van die samelewing.
Emosies is nie die skuldiges nie
Emosies word die skuldiges wat vernietig word voordat hulle ons vernietig. Dit is amper asof 'n verskriklike duiwel genaamd emosies in elkeen van ons wesens lok, en ons werk is om hulle te verag, hulle te verdryf, hulle te onderwerp, hulle te ontslae te raak, hulle terug te steek in die resesse van ons bewussyn - terug in die vergetelheid, waar hulle behoort
Sommige geestelike tradisies lei jou om mantras of beledigings te herhaal wanneer 'n "negatiewe" emosie ontstaan ​​- om sy slegte effekte te vermy en jou aandag op die hoogste te hou. Ander tradisies vra aspirante om hulself te onderwerp aan uiterste soberheid en selfbeskadiging - die elemente te versterk, die liggaam te tugtig, vas te maak - hulle liggame as onreine vaartuie te straf wat hierdie slegte emosies aanleiding gee.
Sommige yogies mediteer jare lank in grotte, so hulle sal nie verplig wees om betrokke te raak by enige aktiwiteit wat emosie kan veroorsaak nie: sodoende word hulle nie deur hierdie "wêreldse demone" geteister nie. Selfs sommige Westerse gelowe demonstreer emosies: óf in belydenisse of getuienisse aan gemeentes, bely een die sonde om onheilige gevoelens of onreine impulse te ervaar. Dan gee jy verdere boete deur 'n reeks take uit te voer, waarvan die moeilikheid bepaal word deur hoe sleg jou emosie of impuls was.
Byna elke geestelike tradisie beklemtoon die behoefte om van die natuurlike uitdrukking van menslike gevoelens ontslae te raak of te oorwin, en die seldsame wesens wat hulself van hul onheilige emosies suksesvol gesuiwer het, word gevier as heiliges of heiliges.
Inderdaad lyk ons ​​byna oral in elke konteks dat die samelewing saamsmelt om ons emosies dood te maak, ons natuurlike gevoelens te onderdruk. Dit blyk dat byna almal saamstem met die kultureel-gekondisioneerde oortuiging dat die meeste emosies sleg is en ten alle koste gedemp moet word.
Oorloë veg teen 'n interne vyand
Dit is geen wonder dat ons nie vir enige tyd die vrede kan ervaar nie. Ons is altyd op die slagveld en veg oorloë teen 'n interne vyand - een wat ons nie rus sal gee nie, want sodra ons een regiment afwyk, kom die volgende emosieopwaartse beweging agter in die eindelose stroom van nooit- eindigende golwe. Dit is 'n stryd wat ons almal veg, al weet ons dit is een wat ons nooit sal wen nie.
Solank as wat ons asem in ons liggame is en lewe in ons wese het, sal emosies as 'n natuurlike deel van menswees kom. Dit is asof ons ons eie self beveg.
Wat 'n vrugtelose, eindelose stryd is dit. Dit is uitputtend. Dit is so ondoeltreffend soos om op die strand te staan ​​en 'n skild teen 'n getygolf te hou. Trouens, dit is ons baie stryd teen die gevoel wat ons van ons vrede beroof en ons welsyn versteur - nie die "negatiewe" emosie self nie, maar die stryd teen dit; nie die gevoel nie, maar die woede van ons wil om dit dood te maak. Wanneer soveel moeite vermors word om die natuurlike vloei van die lewe te weerstaan, is daar nie veel lewenskrag oor om die inherente vreugde van die lewe te ervaar nie.
Dan, wanneer die stryd te veel word, val ons in depressie, in 'n plek van gevoelloosheid, waar die akute pyn van die geveg ons nie kan bereik nie. Ons soek raadgewers om ons pad uit die oorlogsgebied te verduidelik, of ons vra dokters en psigiaters om dwelms voor te skryf om ons intense gevoelens uit te sluit. Of ons betrek ons ​​nuttelose en vernuftige aktiwiteite om ons van ons gevoelens af te lei: Ons uitsig kyk onbeleefde televisieprogramme.
Ons was die kar of die matte leeg as hulle reeds skoon is. Ons speel of neem ontspanningsdwelms. Ons praat en skinder eindeloos oor ander mense se probleme - alles in 'n spel van emosionele vermyding. Of ons verhoog die wit vlag tydelik en pleit vir genade. Ons draai na God en bid, soek rustigheid, of ons gaan na 'n verligte meester en leer om mantras te mediteer of te reciteer. Ten beste bied hierdie dinge net 'n kort rukkie van vrede voor die volgende stryd begin.
Dit kom nooit voor ons om die rol van vegter te laat val en die stryd heeltemal te staak nie.
Besluit om nie die spel van die oorlog teen ons te speel nie
Maar, wat as jy besluit het om nie die spel van die oorlog te speel nie? Wat as jy uiteindelik gesê het, "Nee, ek wil nie 'n seer wees nie. Ek het nooit in die eerste plek vir die weermag aangemeld nie." Wat dan? Wat as jy al die weerstand gegee het? Wat as jy net geweier het om te veg?
Wat as jy in plaas daarvan gesê het: Kom een, kom alles. Al my emosies is welkom in die oseaan van liefde wat altyd hier is? Wat as, in plaas van 'n slagveld, jy ontdek het dat die lewe eintlik 'n oneindige veld is - 'n veld van vertroue, openheid, liefde?
Hoe dan ook, in hierdie oneindige veld, was al die natuurlike vloei van die lewe se gevoelens vry om te kom kom? Wat as jy geen weerstand teen die natuurlike vloei van die lewe verskaf het nie? Ek wonder wat sal gebeur.
Dit wat jy weerstaan, bly voort.
Jou weerstand teen emosie verduur die ding wat jy wil, nie daar nie. Dit is in die oomblik van ware oorgawe, openheid en aanvaarding dat jou emosies so welkom voel dat hulle maklik kom en net so maklik gaan. Weerstand hou jou emosies in die spel en skep net meer van homself. Weerstand word weerstand.
Die uitnodiging is om uiteindelik jou arms te lê, liewe een, en verwelkom die hele lewe met jou hele hart. Jou ou vyand sal blyk om jou naaste vriend te wees, en die enigste vyand wat nog steeds algemeen is, sal besef word om weerstand te wees.
Bevriend Jou Emosies
Die tyd het aangebreek om jou emosies te bevriend. Hulle is die poort na jouself.
Kom ons ondersoek ons ​​emosies. Net wat is hulle? Sorg nou vir 'n gevoel om self te veroorsaak - enige emosie. As jy regtig verwelkom is, sal jy ontdek dat dit redelik maklik opduik.
Maar wat is dit? 'N Emosie is eintlik net 'n eenvoudige sensasie in die liggaam. Sommige van hierdie sensasies is gemaklik en aangenaam, en sommige is ongemaklik, maar hulle is uiteindelik net 'n klomp fisiese reaksies op chemikalieë wat deur die liggaam vloei. Ons kan die vloed weerstaan ​​of dit verwelkom en toelaat dat dit vloei.
As ons kies om die gevoel te weerstaan ​​of te onderdruk, word dit net dieper in ons onderbewussyn ingedryf en kom later intens later op. Wanneer ons 'n emosie weerstaan, hou dit vlugtig, dit wag net in die vlerke vir die kans om op die verhoog terug te kom om ten volle ervaar te word.
As ons dit egter verwelkom, is die gevoel vry om op te staan, ten volle te voel, en natuurlik te onderdruk. Solank as wat ons nie 'n storie daaroor aangaan of 'n drama daaroor opbou nie - solank ons ​​dit net laat laat staan, suiwer, sonder ondersoek of analise - dan sal dit eenvoudig gevoel word en weer in die bewussyn oplos. Op hierdie manier word dit nie oral bestuur of op enige plek gestoor nie. Die emosie voel so welkom, so vry, dat dit net in die bad van liefde ontbind, en nie die moeite doen om ons gereeld te besoek nie. In vryheid bied die omhelsing van liefde geen weerstand, en emosies natuurlik eb en vloei soos die gety.
Het jy al ooit 'n baba gesit en gekyk? Dit sit heeltemal in inhoud, en rus net in 'n paar soete onschuldigheid. Dan sal 'n paar sterk emosies in sy bewussyn oorstroom, en die kind sal dit vrylik en openlik ervaar. Dit bied geen weerstand daaraan nie. Uit nêrens, vir oënskynlik geen rede, sal vreugde deurkom, en die baba sal lag, gurgleer, splutter en giggel as die golf van onophoudelike gelukkursusse deur die bewussyn. Dan kan daar in die volgende oomblik ongemak ontstaan: die baba sal sy gesig opskroef, poeier, sy vuiste knyp en teen die spoel van die spelpunt vaskleef. As dit ook verbygaan, sal die kleintjie net weer in die oop oog bewus wees. Dit kan dalk 'n mobiele swaai speelbaar bokant sy kop sien en in volle wonder raak. Vervolgens kan dit vir iets buite sy greep bereik, en dit sal onberispelik in onstuimige frustrasie huil. Uiteindelik smelt elke emosie weg en weer word die kind in oop teenwoordigheid gelaat.
Die hele palet van menslike emosie dans deur 'n baba se bewussyn, maar omdat dit nog nie geleer het dat dit veronderstel is om emosies te weerstaan ​​nie, laat dit net onskuldig die natuurlike gevoelens oorstroom. Uiteindelik is die kind onaangeraak deur enige van dit. Die emosie hou nie plek nie, want daar is geen weerstand daaraan nie. Soos 'n lente gety, dit styg ten volle, word gevoel in sy totaliteit, dan daal en verval. Die baba se wese, sy wese, word nie geaffekteer of verander nie. Dit bly wyd oop en gratis.
Natuurlik het die baba ouers, en voor die baba selfs taal kan verstaan, begin die ouers die groot projek van "sosialisering": die kind opdrag gee in die weg van die emosionele vegter en hoe om te onderdruk, te onderdruk, narkotiseer en te ontken die eenvoudige, natuurlike gevoelens wat deur die bewussyn kom.
Verskaf geen weerstand nie
Ek wonder wat sou gebeur as ons geen weerstand gegee het nie? Sal ons essensie op enige manier aangeraak word deur wat daardeur gekom het?
Ek hoor dikwels dat volwassenes sê: "Ek voel so ontkoppel van myself. Ek kan net nie die regte ek sien nie. Ek het in boeke gelees dat daar 'n groot potensiaal is, maar dit ontlok my. Ek weet nie net hoe om die blokke binne te gaan nie. Ek weet nie hoe om dit te kry nie. "
Natuurlik doen hulle dit nie! Hulle het die oneindige self, van hul wese, uit die oog verloor - hulle is buite kontak met hul eie harte omdat hulle 'n leeftyd op die slagveld bestee het, wat die gevoelens wat die natuurlike uitdrukking van hul eie wese is, ontken. Wanneer hulle die uitdrukking ontken, ontken hulle hulself. Hulle verloor kontak met hulself, en hulle voel apart, beroof, alleen, afstand, verdoof en ontkoppel.
En tog, elke keer as 'n emosie ontstaan, bied dit 'n ope uitnodiging aan om jou self te ervaar. Dit bied 'n deuropening aan jou eie wese, 'n poort na jou siel.
Soms as volwassenes eindig ons op 'n eindelose soektog om die goddelike te ervaar, om die waarheid van ons eie wese te vind, maar elke keer as 'n emosie ontstaan, stoot ons dit weg. Sodoende stoot ons die geleentheid om in die oneindige oop te maak. Ons gebed word beantwoord, maar ons ignoreer die antwoord omdat dit nie in die verwagte vorm kom nie.
Dit wat jy gekom het om te vrees en dus te onderdruk, is eintlik 'n poort na jou siel.
www.newworldlibrary.com. Alle regte voorbehou.
Kopiereg © 2006. deur Manifest Abundance Unlimited.
Brandon Bays is die skrywer van die internasionale bestseller Die reis. Sy reis oor die hele wêreld en bring haar leer van genesing en ontwaking aan duisende mense elke jaar. Sy het haar transformatiewe werk deur haar eie ervaring van genesing van 'n groot tumor sonder dwelms of chirurgie gepioneer. Haar webwerf is www.thejourney.com.