In Afrikaans vertaal deur ds Andrè vd Berg
Toe ek by my kantoor terugkom, was Manlius reeds daar om verslag te doen van dit wat Jesus in Silo gesê het. Nie eens in die geskrifte van die filosowe het ek iets gelees wat naastenby met die leer van Jesus vergelyk nie. Een van die opstandige Jode, waarvan daar baie in Jerusalem is, het Hom byvoorbeeld gevra of dit geoorloof was om aan die keiser belasting te betaal, waarop Hy geantwoord het: "Betaal aan die keiser wat die keiser toekom en aan God wat God toekom".
Die onbeperkte vryheid wat aan Jesus verleen is, het die Jode opstandig gemaak - nie soseer die armes nie, maar die rykes en vernames wat gereeld onder Jesus se skrobberings deurgeloop het. Hulle stryd teen die Nasarener was myns insiens polities gedrewe vanweë die onbeperkte vryheid wat Hy geniet het.
Ek is meegedeel dat Hy selfs met liggaamlike leed gedreig is. Dit sou nie die eerste keer wees dat Jerusalem mense wat hulself profete genoem het, stenig nie. In sulke gevalle is die keiser altyd gevra om in te gryp. Die Senaat het my handelswyse goedgekeur en beloof om die verlangde versterkings na die beëindiging van die Partiese oorlog te stuur.
"Die keiser is daarvan verwittig en ek, sy nederige verteenwoordiger in hierdie land, is bly dat ek U die nodige vryheid van spraak verleen het. Nogtans mag ek nie nalaat om te noem dat u uitsprake gedugte vyande teen U ontketen het nie. Dit verbaas my egter nie want Sokrates het ook vyande gehad en op die ou einde 'n slagoffer van hulle haat geword. U vyande is billik ontstoke. Eerstens omdat U hulle skerp tereg wys en tweedens omdat ek U vryheid van spraak verleen. Hulle beskuldig my selfs daarvan dat ek U steun net om die Jode die bietjie vryheid wat Rome hul toelaat, te ontneem.
"Ek beveel U nie, maar versoek U eerder om in die toekoms versigtiger met u woorde om te gaan en hulle meer in ag te neem. So nie, gaan U die eergevoel van u teenstanders aantas, waarna hulle die gepeupel moontlik teen U kan aanhits. So 'n iets sal my noodsaak om van die nodige wetsmiddele gebruik te maak".
"U bloed sal nie vloei nie!" het ek ontsteld uitgeroep. "Ek het meer agting vir u wysheid as dié van al die opstandige en eergevoelige Fariseërs wat die voorregte misbruik wat Rome hulle verleen. Hulle onderkruip die keiser en swaai sy goedhartigheid óm in vrees. Hulle oorreed onkundiges om die keiser as 'n tiran te sien wat mense wil onderdruk. Parmantige vloeke! Hulle besef nie dat die wolf van die Tiber hom soms met 'n skaapvel klee ten einde sy bose dade ten uitvoer te bring nie. Ek sal U teen hulle beskerm. My kantoor sal vir U bedags en snags 'n toevlugsoord wees".
"Prins van die aarde" het Jesus geantwoord, "Ek het nie gekom om onmin in die wêreld te bring nie, maar vrede, liefde en goedheid. Ek is (oorspronklike teks hier onduidelik) op dieselfde dag waarop keiser Augustus vrede vir die Romeinse wêreld aangekondig het. Vervolgings gaan nie van My afhang nie. Ek verwag dit eerder van ander en sal daarmee handel, gehoorsaam aan die wil van my Vader wat My sal wys wat om te doen. Laat staan maar u versigtigheid. Dis buite u mag om die slagoffer aan die voet van die tabernakel van boetedoening in hegtenis te neem".
Ek het die goewerneur van Sirië versoek om 'n versterking van 'n honderd voetsoldate en ewe veel berede soldate te stuur. Hy het geweier. Gevolglik was ek man-alleen met slegs 'n handjievol soldate in 'n opstandige stad en geensins by magte om 'n opstand te onderdruk nie. Al uitweg was om maar te hoop vir die beste.
Ek het vir my 'n vrou uit die Galliërs geneem wat heldersiende was. By geleentheid het sy haar huilend aan my voete neergewerp en gepleit: "Pasop, pasop, raak die Man nie aan nie, want Hy is heilig. Laas nag het ek Hom in 'n gesig gesien. Hy het op die waters geloop en op die vlerke van die wind gevlieg. Hy het met die storm en die visse van die meer gepraat en almal het Hom gehoorsaam. Kyk, die Kedron bergstroom vloei met bloed, die standbeelde van die keisers is vol (oorspronklike teks hier onduidelik). Die pilare van die binneplein het meegegee en die son is in rougewaad geklee soos 'n maagd in die graf. O, Pilatus, onreg wag op jou! As jy op die woorde van jou vrou nie gaan ag slaan nie, sal 'n verskriklike oordeel die Romeinse Senaat tref. Vrees ook die keiser se misnoeë!"
Daarna het ek opdrag gegee om Jesus te laat gesel en gehoop dat dit hulle tevrede sou stel. Dit het hul woede egter net laat toeneem. Daarna het ek 'n skottel gevra en my hande in die teenwoordigheid van die raserige skare gewas as teken dat Jesus van Nasaret na my oordeel niks gedoen het wat die dood verdien nie. Alles was egter tevergeefs. Die ellendelinge het sy lewe gesoek.
Alles om my heen was stil en verlate. Jerusalem het al haar inwoners as't ware deur die begrafnishek wat na Golgota lei, uitgebraak. 'n Gevoel van hartseer en verlatenheid het my beetgepak. My wagte het by die berede soldate aangesluit terwyl die hoofman oor honderd slegs met 'n magsvertoon daarin kon slaag om die orde te handhaaf. Dit het my nog eensamer laat voel. My hart het uitgegaan na dit wat op daardie oomblik plaasgevind het, iets wat 'n mens eerder aan die geskiedenis van die gode as aan dié van die mensdom laat dink het.
'n Groot lawaai het vanaf Golgota opgeklink. Pynkrete soos nog nooit deur sterfling se ore gehoor is, is deur die winde verder gedra. Donker wolke het op die tempeltoring toegesak wat die stad soos 'n sluier bedek het. Mense het tekens in die hemel en op aarde gesien wat so angswekkend was, dat dit volgens Dionysius, die Areopagiet, gelyk het asof die Skepper òf lyding verduur het òf dat die heelal besig was om uitmekaar te spat.
Terwyl hierdie angswekkende skouspel voortgeduur het, was daar 'n hewige aardbewing wat sy oorsprong in die suide van Egipte gehad het. Dit het almal met vrees vervul en die bygelowige Jode byna van skrik laat omkom. Dit word vertel dat Bélsasar, 'n bejaarde, geleerde Jood van Antiochië, ná hierdie gebeure dood aangetref is. Dit kon nie vasgestel word of hy van skrik of smart gesterf het nie. Hy was 'n vriend van die Nasarener.
Diegene wat Hom oorgelewer, teen hom getuig en geëis het: "Kruisig hom! Laat sy bloed op ons kom!" het almal soos lafhartige skobbejakke padgegee en hul tande met asyn gaan was. Ek is meegedeel dat Jesus 'n opstanding uit die dood verkondig het; 'n gedagte wat reeds onder baie mense posgevat het.
"Vader", het ek aan die ou man gesê, nadat ek my beheersing herwin het, "wie is u en wat wil u hê? "Ek is Josef van Arimathèa" het hy geantwoord "en kom smeek u op my knieë vir toestemming om Jesus van Nasaret te begrawe".
"U versoek is toegestaan" het ek hom geantwoord en Manlius opdrag gegee om saam met 'n paar soldate toesig te hou oor die begrafnis sodat dit nie onteer word nie.
Aan die begin van die vierde nagwaak het hulle 'n pragtige, sagte lig oor die graf sien skyn. Hy het aanvanklik gedink dat dit vroue was wat Jesus se liggaam volgens die gebruik kom balsem het. Hy kon egter nie verstaan hoe hulle by die wagte verby gekom het nie. Terwyl hy nog daaroor wonder, het die plek eensklaps verhelder. Die aanwesiges het soos 'n skare dooies in hul graf-klere gelyk. Almal was in vervoering terwyl die mooiste musiek gespeel het. Dit het gelyk asof die hele lug vol stemme was wat God geloof het.
Op 'n tydstip het dit gevoel asof die aarde wankel en sweef. Dit het hom so duiselig gemaak, dat hy nie verder op sy voete kon bly nie. Hy het vertel dat dit vir hom gevoel het asof die aarde onder hom padgee. Daarna het hy sy bewussyn verloor en derhalwe van geen verdere gebeure bewus nie. Ek het hom oor sy gewaarwording uitgevra nadat hy bygekom het. Hy het vertel dat hy plat op sy gesig op die grond gelê het. Ek het hom gevra of hy hom nie dalk misgis het en die dagbreek vir dié lig aangesien het nie? Hy het aanvanklik ook so gedink, maar 'n klipgooi verder was dit egter pikdonker. Daarby was dit ook te vroeg vir dagbreek.