Die besef een oggend, drie jaar later dat dit nie is wat my lewe moet wees nie, sal ek ook nie vergeet nie. Die man het skofte gewerk. Ons was verskillend soos dag en nag. Soos skepe in die nag by mekaar verby geleef. Ek het die oggend opgestaan, sy koffie gemaak en sy kos vir die dag gepak. Toe ek hom wakker maak, het ek kalm hom inlig dat ek maar vandag die prokureur gaan sien, en dat ek vanmiddag uit die huis sal wees. Net so.
Wat hierop gevolg het, sien ek God wat vir my telkemale letterlik die weg gebaan het om oor myself te kom. Dat Hy in Sy genade met my geduldig gebly het, dit is my grootse asemsnak dankie tot vandag toe.