Eris se volgende retrograde-siklus duur vanaf 21st Julie 2019 - 11th Januarie 2020 (Alle datums en tye is UT, so kan wissel in u tydsone.)
* Die Griekse mite vertel dat Eris na die uitsluiting van 'n troue 'n appel 'vir die mooiste' gemerk het. 'N Argument ontstaan ​​tussen die godinne Athena, Hera en Aphrodite oor die beoogde ontvanger, waarvan die vestiging uiteindelik tot die Trojaanse Oorlog gelei het *
Mitologiese Eris is die godin van onenigheid en wedywering. Op die oog af klink die probleme wat sy veroorsaak het om nie 'n huweliksuitnodiging te kry nie, maar sy weet dat iets belangriker aan die gang is. In werklikheid toon haar uitsluiting van huweliksfeeste die ervaring van die vroulike deur die loop van die geskiedenis: gesmoord, geslaan, gemarginaliseer, gedemoniseer, geïgnoreer en verwerp.
In haar reaksie beliggaam Eris die donker en gevreesde vroulike vrou wat opstaan ​​om haar plek in 'n wêreld wat lank deur die patriargale mag gebreek is, te herwin. Astrologiese Eris daag ons uit om met oop oë en vry van alle wang te kyk na wie ons is en wat ons doen - persoonlik en gesamentlik - om ongelykhede en verdrukking wêreldwyd te bevorder.
Oor Astrologiese Eris
Eris is 'n trans-Neptuniese dwergplaneet. Sy is ontdek op 5 Januarie 2005 terwyl sy op haar direkte stasie (dit wil sê aan die einde van haar retrograde siklus) in die 20th graad van Ram, deur Michael E. Brown, Chad Trujillo en David L. Rabinowitz met behulp van beelde wat oorspronklik op 21 geneem isst Oktober 2003. Geplaas buite Pluto, beweeg sy baie stadig, neem ongeveer 557 jaar om deur die hele zodiak te reis, en sal uiteindelik Ram in die jaar 2058 verlaat.
Die Sabiese simbool vir haar ontdekking is ''n jong meisie wat voëls voed in die winter'. In hierdie afbeelding sien ons die 'maiden'-argetipe, wat voedingswaarde bied aan wesens in nood gedurende tye van lae toevoer. Dit bevorder 'n wedergeboorte van die vroulike beginsel om ons te voed tydens tye van gebrek en kwesbaarheid.
Hiermee saam met haar mitologiese reputasie en die Son in Steenbok en Maan in Skerpioen ten tyde van haar ontdekking, sien ons 'n herwakker en pragmatiese vroulike, gereed om op te tree en dinge gedoen te kry, gepaard met 'n passie vir die skaduwerke en 'n die begeerte om die blywendste bronne van menslike disfunksie bloot te lê. Met haar ontdekking, Saturnus in Kanker, bevestig sy toewyding aan die wydste gevoel van familie, waarin almal 'n gewaardeerde plek het. En 'n gepaardgaande samewerking tussen Mercury, Venus en Pluto (kommunikasie van vroulike mag) bevestig net hoe invloedryk haar boodskap sal wees gedurende hierdie kritieke periode in die geskiedenis van die mens, waarin ons bestaan ​​bedreig word deur die gevolge van die keuses wat vroeër gemaak is.
Oorspronklik Xena genoem voordat sy uiteindelik Eris genoem is, is haar energie die vroulike wilde vegter. Sy is nie meer bereid om onderdrukking, onderdanigheid en mishandeling te verdra in die hande van 'n patriargale stelsel wat die menslike vertelling ondermyn in een van manlike meerderwaardigheid nie, maar word gemobiliseer om dit omver te werp, wat ook al nodig is.
Toe Eris by bogenoemde troue gesmoord is, is 'n woeste mag losgelaat: die toornige vroulike, oneer en verwerp. Sy weier om stil te daal, verminder en skaam te wees, in plaas daarvan om oorlog te voer om haar punt te maak. Sy laat chaos los en eis dat ons in die onophoudelike krag daarvan opgevee word. Deur die godinne Athena (godin van die wysheid), Hera (die godin van die huwelik) en Afrodite (godin van die liefde) teen mekaar op te sit in die kompetisie om die titel 'eerlikste', het sy die verminderde vroulike onthul, geskei van die soewereiniteit en ondergeskik aan die krag van die manlike blik.
Nou gee sy weer krag aan ons almal, en nooi ons die ligte en donker vroulike en alle skakerings tussen die Venusiaanse sensualiteit, die sikliese intuïsie van ons maanaard en haar viscerale uitdaging aan alles wat die patriargale mores van geslagswaarde bevorder, te omhels.
Die ongetemde vroulike
In Eris ontmoet ons die ongetemde vroulike: wild en radikaal, wat deur niemand besit word nie, gevorm deur niks en bereid is om te doen wat nodig is om die blywende leuens te ontbloot wat die mensdom verminder en verswak. Sy wys die vinger sonder huiwering, noem die verdrukker en veg met vrymoedigheid alle leuens wat as waarheid aangebied word. Haar vingerafdruk kom voor in sowel aggressiewe weerstand teen die status quo as die geweld wat gebruik word om dit te handhaaf. Sy konfronteer ons met ons oeraard en eis dat ons dit beide omhels en oorskry, en die stryd om individuele oorlewing verander in 'n kollektiewe beweging na verenigde welstand.
Eris is ons mag - mans en vrouens, almal en almal - om standpunt in te neem; om die onsmaaklike feite van ons steriele lewe die hoof te bied; om die diepe, darmagtige wetens in ons ingewande te eer dat die lewe self gebore is uit die rou passie wat nie getem kan word nie. Sy onthul die kinkels in ons wapenrusting en gebreke in ons noukeurig geweefde bestaan. Sy druk op ons verswakte plekke om te onthul waar ons moet opskerp en die koers moet bly of verslind word deur 'n wêreld wat erger is as wat ons wil erken of durf noem.
Eris praat van geweld en wraak. Sy sal veg tot die dood as sy moet en is aktief in rewolusie, oorlogvoering en die objektivering van die 'ander' wat mense in staat stel om straffeloos te verdruk, uit te buit en dood te maak. Sy is die gewelddadige stryd om oorlewing, die 'doodmaak of doodgemaak'-aspek van Moeder Natuur en die blote, bloedverwante lewensvastheid, selfs in die haglike omstandighede.
Eris verdwyn vergelding vir oortreding van natuurwette en soek wraak vir wonde wat toegedien is. Sy is 'n magtige mag van kosmiese aard wat ons opwek tot ons potensiaal vir sowel gewelddadige weerstand as 'n vreedsame maar onverbiddelike stryd. Sy het geen dwase nie, neem geen gevangenes nie en weier om agteruit te gaan in die gesig van die grootste magte wat teen haar opgestapel is.
Ons het almal 'n paar Eris in ons, maar of ons haar van aangesig tot aangesig ontmoet, hang af van ons vermoë om die 'donkerder' kante van ons aard te aanvaar: aggressiewe impulse, diep gesittende haat en verlange na wraak. As ons sukkel om te erken dat, gegewe die regte omstandighede, ook ons ​​die terroris kan word, die onderdrukker, die rewolusie wat bloed wat as gemors beskou word as 'n aanvaarbare prys vir vryheid, sal ons Eris projekteer op die wêreld rondom ons, uit vrees vir die ander 'met hul gebrek aan morele ruggraat en gebrek aan menslikheid. Eris bring die versoeking in skerp verligting om slegs ander as die probleem te beskou, om ons eie woede of wraakgierige gees op 'hulle daar buite' te projekteer.
Ondanks haar rou mag praat Eris ook van slagoffer wat die impuls tot opkoms kataliseer, die magsbalans herstel en die verlore grond herwin. Dit is ons grootste reaksie op 'n verlies aan vryheid en selfbeskikking. Sy streef na die magteloosheid om onderhewig te wees aan iemand anders se kwaadwilligheid en die remediërende optrede van wraak, net om wraak te neem aan eindelose siklusse van konflik. Sy wil haar eie rug hê, maar is magteloos om te voorkom dat sy weer aan dieselfde impuls in 'n ander onderwerp word.
Deur konfrontasie met Eris bereik ons ​​die punt van aanvaarding dat mense soms net vreeslike dinge doen en dat ons uiteindelik moet wegstap as ons 'n voorkoms van vrede wil hê. Maar daarvoor sal sy veg vir die vrymakers en ons gees versterk om op te staan ​​teen diegene wat magsposisies misbruik vir persoonlike gewin.
Die natuur bewus van homself
Eris onthul wat dit beteken om die natuur van homself bewus te word. Die primêre instink en lewensbelangrike krag wat ons bestaan ​​stimuleer, is ook die wat kos doodmaak of haar kleintjies beskerm. Dit is die vernietiging van 'n aardbewing, die kokende lava van 'n vulkaan, die verwoesting van 'n orkaan en moesonreën wat buite die vermoë van die land is. Moeder Natuur kan 'n vreesaanjaende vegter wees net soos sy ons moeder is. Ons moet haar soms ook beskerm om die oormatigheid van die mensdom se obsessie met sy eie begeertes te beskerm.
Eris dring daarop aan dat ons ongemaklike waarhede oor ons uitbuiting van Moeder Aarde en mekaar in die gesig staar. Sy daag alles uit wat ongelykheid, onderdrukking en uitbuiting voortduur, en eis die integrerende integriteit en die waagmoed om op te staan ​​en getel te word met wyd oop oë en harte.
Sy neem geen gevangenes nie en staan ​​langs diegene wat ons Groot Moeder eer en konfronteer diegene wat haar uitbuit. Sy is nie sentimenteel vir haar kern nie, maar sal doen wat nodig is om die kloppende hart van Gaia te beskerm en vra 'n soortgelyke gutsige houding van ons wat vas staan ​​in die gesig van intimidasie en weier om die leuens te verswelg wat ons so geredelik voer.
Eris weerstaan ​​die oplegging van 'n ander se agenda en dring daarop aan dat ons dieselfde doen. Dit is tyd om self te besluit wat volgende gebeur; om op te staan ​​en die agenda te verander na een wat ons planeethuis dien, nie tot vernietiging uitbuit nie.
Patriargie en 'n nuwe paradigma
Venus en Mars, die argetipiese vroulike en manlike, het drie keer saamgekom in 2015 (Februarie, September en November). Hulle eerste ontmoeting het hulle oorgesteek van die finale na die eerste graad van die dierenriem, 'n seker teken van die geboorte van 'n nuwe paradigma. Sodoende het hulle 'n helder lig op die nalatenskap van die patriargie laat skyn, en bevestig dat daar nog baie gedoen moet word voordat die vroulike in al die gedaantes binne die kollektiewe psige omhels word.
Die geslagsverskil tussen, nie die integrasie van, manlik en vroulik nie, definieer steeds die lewens en ervaring van so baie. Vroue en meisies wêreldwyd word as geselsies behandel, en seuns en mans word geknak om hierdie onmenslikheid voort te sit. Die diep wonde van patriargie word steeds besig om te verdwyn en dit is maklik om in wanhoop te sink in die skynbaar onwaarskynlike vooruitsig van wêreldwye verandering.
As avatar van die radikale vroulike vrou, ken Eris die lewe beide bloedig en mooi, kwaadwillig en lewendig. Sy ken ware vroulike krag: die rou en oormag van die bevalling, die heftige beskerming van 'n moederliefde, die blywende krag van 'n gebroke, maar omhelsende hart, en die kreatiwiteit van 'n wakker baarmoeder wat diep in die hoop en drome van geslagte koester.
Om haar uit te sluit van die kernparadigma wat ons bestaan ​​vorm, maak dit steriel. Hierdie baie steriliteit laat die plundering van natuurlike hulpbronne toe, die bevoordeling van finansiële wins bo fundamentele welstand en die bevordering van korttermynmag oor langtermyn-oorlewing. So word 'n wêreld ontbloot wat deernisloos is, wat die getraumatiseerde vlugteling kan ontslaan as 'n drein op 'ons' hulpbronne, die weeskind as 'n 'verlore saak' en die lewens van ontelbare vroue en meisies as betekenisloos in die konteks van 'n manlik-dominante diskoers wat slegs sy eie voortbestaan ​​dien.
Anders as Mars (haar mitologiese broer) wat veg om op te lê en te beheer, veg Eris om bloot te lê en te bevry. Sy weier om die sosiale sedes van ooreenstemming te aanvaar wat gebruik word om ons in toom te hou. Eris verlig ondubbelsinnige millennia van ontkenning en agteruitgang van die vroulike vrou, en beklemtoon ewe veel die handelsmerkonderdrukking van vroue en meisies, tesame met die wreedaardigheid van seuns en mans. Sy ontwortel alles wat uitbuit en verdruk en eis 'n wêreld waarin waardigheid 'n universele reg is, nie 'n voorreg nie, waar die lewe in al sy vorme geëer word, geslag nie 'n arbiter van 'n ontevrede lot is nie, en die intuïtiewe hart in lyn is met, nie ondergeskik aan die skerp gedagte.
Haar wêreld is radikaal, waaghalsig en vry. Sy is nie bang om die grimmigheid van diegene wat die status quo verkies, in die gesig te staar nie, en die ontkenning van diegene wat probeer om waarhede so helder te kry dat hulle ons verblind. Sy sal nie die gebroke ontkoppeling van ontkoppelde spiritualiteit waarvoor hulle wil ontsnap, nie radikale betrokkenheid met hierdie wêreld, verdra nie. Sy sal ook nie toelaat om die behoud van mag in die hande van 'n paar te betwis nie. En ons moet ook nie, want slegs as ons standvastig is vir verandering, kan ons van haar krag gebruik maak en haar magtige hart en heftige toewyding aan 'n nuwe wêreld gebore ken.
Uiteindelik is daar geen wenners in patriargie nie, want selfs diegene wat die sleutels van die mag het, het hul mensdom opgeoffer om dit te besit. Ongeag wie, wat of waar ons is, ons kan nie eenkant staan ​​van die wêreld waarin ons gebore is en die dinge wat ons geskep het, ignoreer nie.
Ons bestaan ​​maak ons ​​deel van die landskap, 'n fragment van die kollektiewe psige wat hierdie ervarings hier en nou uitleef. Ons kan deel wees van die probleem of deel van die oplossing; voortdurend verdeeld of soek na heelheid - binne en buite - waarin 'teenoorgesteldes' 'n verenigde krag vir verandering word.
Eris se volgende retrograde-siklus duur vanaf 21st Julie 2019 - 11th Januarie 2020
Aangesien Eris eis dat ons ons so diep ken, is haar retrograde gedeelte van besondere belang. Soveel as wat ons van afgryse terugtrek van wat mense aan mekaar doen, doen ons elke dag onophoudelike geweld.
In elke oomblik van selfhaat en straf, in elke oomblik wat met die lewe geïdentifiseer word as pyn wat nie ontwaak nie, sit ons onsself in ellende in. Elke kwetsende verhouding wat ons ondergaan omdat ons nie kan glo dat ons beter verdien nie; elke neerlaag wat ons van ander aanvaar omdat ons vrees om op te staan ​​tot hul mag; elke selfkritiese gedagte en ontslag van ons eie waarde…. Dit is die ontmagtigende gesig van die teruggevorderde Eris, wat ons in ons eie psige tot 'n 'ander' ontmantelde 'ander' verander - en nie in staat is om doeltreffend op te tree of diep te leef nie. Vir ewig vertrap deur leuens, vernietig deur foute uit die verlede, seer deur ou wonde.
In reaksie daarop eis die bemagtigende gesig van Eris-retrograde dat ons in die eerste plek vir onsself moet veg om die soewereiniteit te bewerkstellig deur ons eie gebrek aan eiewaarde. Ons is ons eie tronkbewaarder, mishandelaar en onderdrukker, sê sy ons. Totdat ons dit besef, kan ons nie 'n wêreld verander waarin onderdrukking die modus operandi van soveel geword het nie.
Haar boodskap is altyd skerp, en ons begin net hoor. As ons onsself nie op die beste manier kan aanvaar nie, kan ons nie aanvaar dat die gruwels van die mensdom deel van ons is nie, en nie iets heeltemal apart nie. As ons nie 'n veilige innerlike ruimte kan vind vir die woede wat ons nie durf praat nie, die wraak wat ons haas om te ontken, die haat wat ons weier om te erken, sal ons niks in die buitewêreld verander wat ons eie ontkende self energiek moet akkommodeer nie, sodat dit elders uitdrukking kan gee.
Terwyl ons ons innerlike demone stoei om onderdanig te wees, ruk ons ​​ons belangrike vonk saam met hulle en kies ons om binne te sterf eerder as om ons waarheid uit te leef. Terwyl ons planeet verskuif en daarmee saamgaan, moet ons al ons gevoelens besit en weet dat hulle nie as vreesaanjaende kragte onderdanig is nie, maar as aspekte van die natuur wat verdraai word as dit gebruik word om egoïese gewin te dien.
Wanneer ons aanvaar, kan ons almal kwaad wees om dood te maak met die 'regte' toestande, ons word nie moordenaars nie, ons word mense wat ons goed genoeg ken om nie. Wanneer ons erken hoe ver ons wraak kan neem as ons eie wonde diep genoeg was, word ons nie 'n onbeheerbare harridan wat almal wat haar pad oorsteek, wreek nie. Ons word 'n krag vir medelye, en weet die belangrikheid daarvan om nie wonde aan te bring wat sulke diep pyn veroorsaak nie. Ons verstaan ​​hoe belangrik dit is om nie siklusse van geweld en vrees te handhaaf nie, maar eerder om te genees .... watookal dit vat.
Terwyl Eris retrograde is, vra sy ons om te sien hoe ons ons eie lyding voortduur deur 'n gebrek aan selfliefde en deernis vir wie ons is en alles wat ons deurgemaak het. Sy onthul hoe ons dele van die self verwerp en isoleer deur vrees en hoe omhels daardie vrees die sleutel tot hul vrylating en herintegrasie kan wees.
Eris verlig waar en hoe ons ons onderdrukkers interniseer en hul werk vir hulle doen, of dit 'n strafende ouer, 'n kritieke vennoot of die vele individue en instellings oor ons pad is, gemobiliseer om ons in ons plek te hou. Sy herinner ons ons dra elkeen 'n deel van die kollektiewe psige waarin alle dinge woon: goed en sleg, skrikwekkend en inspirerend, skokkend en ondersteunend. Ons is almal van ons, en elkeen van ons, en die grootste, moedige daad is om dit oor onsself te ken - visceraal en sonder om te flikker - ons hart oop te maak vir alles wat die nalatenskap van menswees behels.
Vrees en Ontwaking
Baie is bang vir Eris en al waarvoor sy staan. Ons streep by die erkenning van ons deel van die vurige moeder wat albei sal doodmaak om haar jong te beskerm of te verslind afhangende van die situasie en omstandighede. Ons wil nie in onsself die kragte van die natuur sien wat vernietig eerder as koester nie.
Eris pas nie netjies in 'n geestelike verhaal wat sê ons is almal liefde en lig nie, en die woede het geen plek in die ontwaakte hart nie. Sy vertel ons alles het 'n plek, anders word dit nie wakker gemaak nie, want Ontwaking ken alles goed. Dit kies nie en kies nie.
Op die gesig daarvan klink sy soos slegte nuus. Ons wil haar nie ontstel nie omdat sy geen grense ken wanneer dit kom by wraak nie, en ons wil haar ook nie gelukkig hou nie, wat kan lei tot die feit dat ons bang is. Ons wil hê sy moet wegkom, maar sy gaan nêrens heen nie. Die enigste opsie wat oorbly, is om die deur oop te maak, ons senuwee te hou en haar in die oog te kyk. Nie uit vrees nie - die jammerlike peering van terreur - maar as gelyk, omdat ons weet dat sy ons is, die menslike ras, 'n dominante krag van die natuur wat hierdie planeet vir goed en siek vorm. 'N Krag wat alles kan red of vernietig wat ons liefhet; wat kan opstaan ​​of skeur mekaar in die stryd om uit te kom.
Eris hou 'n spieël vir die menslike toestand sodat ons onsself kan sien staar in die gesig van diegene wat ons die meeste vrees, diegene wat ons die meeste demoniseer, diegene wat die mees gruwelike dade pleeg. Sy vermaan ons om hulle in ons harte te hou, selfs wanneer ons hul gedrag herwin en uitdaag; om te onthou dat verandering die doeltreffendste is as ons vir iets eerder as teen iets anders optree.
Eris praat hard en duidelik: as ons die 'ander' demoniseer, loop demone hierdie aarde. As ons poog om lyding teen genesing te bestry, dwarsbalk met begrip en haat met deernis vir alles wat dit veroorsaak het, kan ons stuk vir stuk 'n alternatiewe manier skep om te lewe - 'n wêreld wat nie deur 'mag oor' gedryf word nie, maar deur die kragtige krag van kollektiewe strewe na 'n beter lewe.
Die finale woord op die skaduwee self
Eris is die vreeslike vroulike, gereed om alles te doen wat nodig is om 'n verkeerde reg te stel of om 'n wanbalans aan te spreek. Die verwerping van die verhaal van vroulik is gelyk aan swak of onwaardig, en weier om afvallig of onderdrukte te wees. Sy ontplooi geen weerstand, flinke niks en sal doen wat selfs haar mees vreesaanjaende vyande nie sou waag nie.
Die finale woord op die skaduwee self, buite die bereik van Pluto Here van die Onderwêreld, beveel sy aan die mees intimiderende maar ryk vrugbare aspekte van die psige waar min mense waag om te trap. Net soos die lig van die mensdom deur sy eie duisternis kan skyn, kan sy duisternis sy lig snuif. Maar wanneer albei in balans gehou word, raak ons ​​die skat van Eris se liggevende skaduwee, voog van die verdorwe binne en buite.