Maria Opraap | doldaisy
March 10, 2019 March 11, 2019 ~ doldaisy
Sy is doodarm, ontbeer en verwese. Die uitdrukking op haar gesig is dié van een wat verslaan is. Haar sinkie staan in die skreiende son op n stukkie vlakte langs die pad soos mens Vanwyksvlei inry van Copperton se kant af.
My aandag word getrek deur n paar perde wat by n sementstruktuur staan. Daar sit ook n seun op die muurtjie met n rooi plastiek kannetjie. Hy tap water, want dis n waterpunt. Maar daar is nie n kraan nie, net n pypie wat n pisstraaltjie water uitstoot. En sy staan geduldig haar beurt en afwag met twee leë plastiek melkbottels.
Hello, sê ek.
Middag Mevrou, sê sy eerbiedig met moeë oë.
Is dit julle enigste water hierdie, vra ek ongelowig.
Vir drink en was?
Lyf was, klere was, jou huis was?
Dis al water vir ons ja, sê sy en sy kyk ver sonder dat sy sien.
Dis darem nie reg nie, sê ek ergerlik. Magtag man, dis n verdomde skande! So skreiend soos hierdie bleddie son. Ek bedwing my verviestheid.
Dis swaar hier, né sê ek vir haar, en ek voel hoe die magteloosheid in my opstoot. Sy kyk vir my, kyk af en sê: Ja dis swaar. Dis dié lat ek nie vir die AMC gaan stem nie, die AMC sorg nie vir mens nie. Ek glimlag oor die M. Ek wil desperaat hê hierdie vrou moet ook glimlag, net n klein bietjie beter voel, al is dit net vir nou.
Jy het n mooi gesig. Ek bedoel dit. Wat is jou naam? Sy glimlag effens. Ek is Maria Opraap. Toe trou ek met n Tieties, maar my ma en pa was Opraap. Ek is n Opraap.
Mag ek n foto van jou neem, Maria Opraap? Van jou mooi gesig? Sy glimlag en ek neem die foto. Hoe oud is jy? Ek is 59 mevrou. Ek maak 60 hierdie jaar. Sy lyk 70.
Die kind se houertjie is amper vol en sy gee n tree nader. Mooi trap om nie in die modder te trap nie. Die waterpyp het gate in en die water spuit op die grond uit. Toe sê sy: As dit so swaar gaan verlang ek so na my ma en pa. Hulle lê doer in die kerkhof. Dan loop sit ek by hulle en praat, maar ek sal hulle nooit weer sien nie. Nooit nie. Ai, ek verlang so na hulle.
Die verslaentheid in haar oë sal my bybly tot aan die einde van my dae. Toe ek ry, stop ek vir haar n paar rand in die hand. Sy is dankbaar. Baie. Sy gaan n braaisakkie koop, sê sy. Dis n klein pakkie hoender. Toe groet ons.
n Week later, toe ek terug ry Johannesburg toe, huil ek my hart leeg oor Maria Opraap se swaar. En oor ek weet hoe die versugting na n vangnet mens bloots kan ry.
Ek sal jou weer kom soek Maria Opraap. Jy moet mooiloop.
Next > Labarint
One thought on "Maria Opraap"
Ms Westcott says:
Ons kla soms so onnodig dat dinge duur is en dit swaar gaan in die lewe, maar ons ken nie van swaarkry nie. Maria Opraap, jy is 'n pragtige vrou!