"Carpe Diem" beteken, gryp die dag. Dit is 'n kragtige spreuk, dit inspireer maar ongelukkig ontstig dit ook 'n mens.
Maar is dit realisties, moontlik en selfs gesond om so 'n hoogtepunt-lewe na te jaag? 'n Lewe wat net gevul is met wonderlike helder oomblikke maar nie die donker hartseer en pynvolle oomblikke (wat 'n gegewe is) in ag neem nie.
Dit is tog 'n realiteit dat in hierdie lewe daar lig en donker tye sal wees. Daarom is dit onrealisties om nie die op en af ritme van die menslike bestaan te erken nie.
Wat sê die Ware Wyses en wysheidsleermeesters hieroor? Een so 'n Wyse is aan die woord in die Bybelboek, Prediker 3. (Die boek is geskrywe as 'n wysheidteks en in hoofstuk 3 sê die skrywer die lewe het 'n vaste ritme.)
"Elke ding het sy vaste tyd, elke ding in hierdie wêreld het sy tyd ... 'n tyd om te huil, 'n tyd om te lag, 'n tyd om te treur, 'n tyd om van blydskap te dans..."
Met ander woorde die skrywer sê dat soos die see se hooggety en laaggety 'n gegewe natuurwet is, net so het elkeen van ons vaste op ritmes en af ritmes.
Die feit van die saak is wel dat ons nooit op een plek vashaak nie – ons is die heeltyd besig om te verander. Alles is. Selfs ons emosies bly nooit vas en konstant nie. Na 'n op emosie volg 'n af emosie, soms nie so sigbaar direk na mekaar nie, dit kan soms dae vat maar dat dit gebeur is wel 'n feit.
Sy laat dinge soos dit is. Dit beteken dat aanvaarding is die eerste stap na 'n vol lewe of dan 'n Carpe Diem lewe. Dus nie net die beste probeer maak nie, want dit impliseer dat jy weer begin jaag na 'n beter oomblik en nie die Nou met sy pyn en plesier, reg voor jou aanvaar nie. Want dan kan jy die rykdom van hierdie oomblik se les mis.
Eers wanneer jy vrede gemaak het met jou lewe en jouself kan jy werklik 'n verskil maak. Sekerlik waarna Alfred D'Souza probeer wys het met: