Van die pragtige strand dorpie Pichilemu af het ons die oggend vroeg in die pad geval en die 130km terug na die snelweg in digte mis en koue tempratuur gery. By San Fernando, waar ons die snelweg in die suidelike rigting geneem het, het die mis verdwyn en ons kon goed tyd opmaak. 'n Snelweg is egter 'n vervelige tipe pad om te ry, daarom het ons na so uur of wat van die slegweg afgerdaai in die rigting van die see op 'n pad wat soort van paralell loop met die hoof roete (ruta 5). Die stuk pad het ons deur pragtige valeie en heuwels geneem by die groot stad van Conception verby. Die see het so lekker na bamboes geruik, en ons het die stukkie pad wat teen die kus loop baie geniet, en die aand by 'n klein dorpie wat nie eers op die padkaart het nie geslaap. Die volgende oggend vroeg was ons weer op die pad, en weer vir meer as 'n uur lank moes ons deur dik mis ry en kon nie regtig sien hoe die omgewing lyk nie, maar die pad het wel baie gekronkel oor 'n berg. By Temuco het ons weer op die vervelige dubbel laan snelweg geklim en suid gery tot by Osorno, waar ons twee aande deurgebring het. Osorno en die omliggende omgewing was 'n deel waar baie Duitse imigrante ingetrek het en die huise se argitektuur is duidelik Duits en baie anders as verder noord. Dit was ook oplettend 'n meer welvarende deel van die land, veral as mens dit aan die tipe huise wat jy sien kan meet. Ons het ook nou soort van in die winter ingery, want die bome se blare is pragtig geel en hoe verder ons suid gery het hoe meer het die bome winter kleure gewys. Langs die pad vanaf Osorno verby die Lago Lanquihue (Lago is Spaans vir 'n Meer) was pragtige plase met die mooiste plaas huise. Die area is een van Chile se bekendste toeriste dele en die talle gaste huise en hotelle in die omgewing bevestig daardie titel. Ons is daar deur buite seisoen en het heelwat minder betaal as wat ons sou in die somer. In Puerto Montt kom die dubbel laan snelweg tot 'n einde en verander in 'n meer interesante pad wat tussen pragtige heuwels met bees plase loop. By Pargua het ons met 'n ferrie oor gegaan tot op die Chiloe Eiland. Die pad op die eiland was goed en die omgewing tot 'n mate soortgelyk aan wat ons in Skotland gesien het.
By Chonci, 'n oulike kusdorpie, het ons op 'n hele twee slaapkamer huisie (Cabana) afgekom vir dieselfde prys as wat ons gewoonlik vir 'n kamer betaal. Dit was 'n winskoop vir die prys en ons het twee lekker aande daar deurgebring. Die pad eindig in die suide van die eiland by Quellon, en dis waar ons die ferrie moes neem om verder suid te gaan. Die ferie loop een keer 'n week, maar die weer was sleg en die ferrie was vertraag met 24 uur, en het ons gekos om een aand in Quellon deur te bring. Die aand teen 20:30 toe ons moes opklim, let ek op dat die agterband pap is. In 'n gejaag het ek die wiel gepomp, maar in die donker kon ons nie die lekplek vind nie, en trek toe maar die bike net so op. Die ferrie was 'n groot boot wat 'n hele paar groot vragmotors met sleepwaens gelaai het. Teen 22:00 het hulle anker opgetrek en begin seil. Ons was onder die indruk die vaart sou slegs 22 uur neem, so ons was voorberei vir een nag se slaap op die sitplekke van die boot. Die volgende dag kom ons agter dat die rit deur twee nagte sou wees, en nie een nie. Die ferrie se roete was deur pragtige nou skeepskanale tussen eilande met digte woud. Ons het by 'n paar klein hawens aangedoen waar die boot mense op en afgelaai het. Hierdie hawens was werklik in die middel van nerens, daar is geen paaie soontoe nie en ek glo die gemeenskappe wat hier bly is hoogs afhanklik van die ferrie wat produkte inbring.
Na twee nagte kom ons toe by ons hawe aan, Puerto Chacabuco (Puerto is Spaans vir 'n hawe). Natuurlik was die GS se agterband weer pap, en na twee pogings om die lek reg te maak met 'n rubber prop het hy steeds afgeblaas. Die gat was te groot en die volgende stap was om die band aftehaal en van die binnekant af 'n patch op te sit. Die band het nog so bietjie loopvlak opgehad, maar ek het gereken dis eerder tyd om die nuwe band op te sit, wat ons al saamry vanaf Santiago af. Ons het van die boot afgery tot die naaste vulstasie wat 'n groot kompressor het, en daar die band geruil en binne 2 ure was ons op pad na Coyhaique. Ons het ons nou bevind in 'n ander wereld, en die valei en berge was pragtig. Hier is dit reeds winter, want baie bome het nie meer blare nie, en dit is ook duidelik koud. Op soek na 'n slaaplek stop ons by een hostel, waar 'n vriendelike Duitse man uitkom en ons welkom heet. Sy Naam is Tomas, en is 'n gas by die hostal. Later gesels ons te lekker en hy deel met ons mee dat hy 'n Hostal in die wildernis het so dag se ry suid van Coyhaique. Hy was op pad na Santiago vir besigheid, maar sy vrou is by die huis en hou die hostal aan die gang. Ons laat toe sy vrou weet ons is op pad, en val die volgende dag in die pad.
Die weer was pragtig en die lug helder blou, blykbaar 'n ongewone gesig die tyd van die jaar. Die Here is ons goedgesind wat die weer aan betref, en het eintlik sover maar min reen op die pad gehad. Die omgewing was so mooi dis baie moeilik om dit in woorde te beskryf. Steil berg pieke met wit sneeu op, digte woud met bome wat se kleure wissel tussen groen, geel, oranje, rooi en grys. Die grys is die bome wat reeds al hul blare verloor het. Blou lug en sonskyn het egter nie vir ons warm weer gegee nie, die tempratuur het tussen 5 en 8 grade gebly. Die teerpad kom tot 'n einde by Villa Cerra Castillo, en van daar af moes ek dit maar stadig vat, want die pad oppervlakte was vol los klippe wat die GS vele kere lekker laat 'snake' het. Die bos het digter begin raak en daar was so hier en daar plase met skape en beeste te sien. Die pad het ons tot langs die Lago General Carrera geneem met sy diep helder ligblou water en steil berge met wit sneeu op as die perfekte poskaart prentjie. Dis 'n mooi wereld hierdie, en die vele kamptereine vertel my dat hier baie toeriste kom kuier in die somer. Nou is daar maar min malletjies soos ons wat die koue aandurf, en dit nog op 'n bike ook! Meer as een keer vra ek myself die vraag af wat my besiel het om hierheen te wil kom in die winter? Dit gaan nog 'n taai rit verder suid wees, maar ons is vasberade om elke oomblik daarvan, hoe koud ook al, te geniet. Almal wat ons langs die pad ontmoet, vertel ons dit sneeu nou daar onder in die suide. Ons en die GS het egteral reeds al die sneeu-toets geslaag, so dit pla nie so baie nie. Die aand net voor donker kom ons by Tomas se vrou, Cathrene, en hul hostal aan. Ons was so koud soos 'n gevriesde kalkoen, en het dadelik gestort en in die bed geklim. Die volgende dag seen die Here ons weer met n pragtige oop dag. Ons het die pragtige area so bietjie gaan verken en ook 'n kort staproete gedoen deur digte reenwoud tot by 'n uitkykpunt waar ons veleglasiers kon sien. Hul hostal is gelee net noord van die Northern Patagonia Icefields, en hulle is omring deur wit gesneeude berg pieke. Hulle bly al 15 jaar hier in die wilderness en geniet die afgesonderde lewenstyl wat die omgewing bied.