Versindaba » Blog Archive » Carina van der Walt. ‘n Digterlike inval in Barcelona In “Apologie” (Van Rensburg, 2000:104) verdedig hy die vaster verstegniek en retoriese kunsgrepe teen die voorkeur vir die werk van “onhandiges”, d.w.s. die beoefenaars van die meer amorfe praatvers; in “Bekmirakel” (Van Rensburg, 2000:105), “See” (Pretorius, 1995:43) en “Brief aan ‘n kritikus” (Van Rensburg, 2000:136) die meer barokke, retorika-geïnspireerde dele van sy verskuns teen enige “Plan – soos amptelik goedgekeur” deur die kritiek (“Brief aan ‘n kritikus”). Ook iets soos die (streng verbode!) duikery in die kristallyne swart af van die diep watertenk bokant die leidam, onthou ek goed – ’n skrik- en wildheidwekkende ervaring vir ’n piekanien soos ek daardie tyd was. Jou verduideliking van die repressiewe uitwerking (en bedoeling?) van die psigoanalities gefundeerde ‘simboliese orde’ is klinkhelder en klaar. Hy is tans Dekaan van die Fakulteit Teologie aan die Universiteit van Pretoria. In 1999 ontvang hy die Andrew Murray-prys vir Die volheid daarvan I en II en in 2001 word die Pieter van Drimmelen-medalje van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns aan hom toegeken.