Ek wik en weeg altyd dae lank of die artikel goed genoeg is dat ek dit vir keuring kan instuur. Dan stres ek goed wanneer ek die knoppie druk om die artikel in te stuur. Sodra die redakteur laat weet dat dit na die volgende afdelings van die proses gaan (naamlik evaluering) ontspan ek so klein bietjie. Want soms kry ek terug om goed reg te maak wat ek mis gekyk het. Later ontspan ek sommer heeltemal tot die e-pos met die resultate so maand of twee daarna in my e-posbus land.
Dan kan ek myself nie kry om dadelik oop te maak nie. Ek maak eers seker ek is OK daarmee as dit nie aanvaar word nie. En datek alleen is as die uitslag negatief sou wees. Dus slaap ek dikwels eers voordat ek die e-pos oopmaak.
Want sien, mens kan so getroud met jou skryfstuk raak dat jy nie die kommentaar van evalueerders waardeer nie. Eintlik vir hulle verkeerd wil bewys. Dit is my werk, dit is hoe ek dit wil skryf. Daarom sukkel ek nogal om ander skrywers met hulle werk te help. Hulle dink gewoonlik ek dink hulle is nie goed nie as ek foute regmaak en sinne verander. Hulle verstaan nog nie dat dit ‘n evalueerder se werk is nie. Behalwe my suster. Sy stuur weer en weer omdat sy my oordeer vertrou. Ek weet ten minste wat goed genoeg is. En wat nie. So aanvaar ek my evalueerders se kommentaar, hulle sien goed raak wat ek nie gesien het nie, en vra vrae wat die lesers sou vra as hulle dit nie gevra het nie. Enkele kere moes ek laat weet dat ek nie saamstem nie. Meestal het hulle belangrike vrae gevra.
Dus waardeer ek die terugvoer, gebruik ek dit om die artikel nog beter te maak en stuur ek dit weer in as ek tevrede is met die veranderinge. Die eerste keer was my moed gebreek, het ek dit net so in die inboks gelaat. Toe kontak die redaktrise my so na ‘n maand, het sy dit al teruggekry? Toe is ek weer gereed om die taak aan te pak. Nou doen ek dit dadelik. Ek wil nie ander mense se tyd mors nie.
Ek wens elke liewe keer ek doen dit in elk geval nadat die artikel ingestuur is, maar nee, ek wag. En dan moet die Engels vinnig en maklik kom. En moet ek my taalversorger druk om die Engels vir my deur te gaan. Sy is al gewoond daaraan. Dit help ook dat sy my eie dogter is. Sy is ‘n gesoute taalversorger, doen baie werk vir AOSIS wat verskeie Afrikaans vaktydskrifte publiseer.
Dankie Gedigte, ek geniet die werk. En ja, dit is belangrik om studente te help as hulle nie verstaan nie. Ek geniet die navorsing.
Dis vir my baie interessant uit meer as een hoek. Ek gee self aanlyn lesings vir studente en toevallig skryf ek op die oomblik ‘n blog artikel oor my eie geneigdheid om nie in groepe te werk nie. Sal jou opinie wil hoor as ek dit op die blog sit