PressReader - Kuier: 2017-03-08 - Kortverhaal
Baie men­se treur le­wens­lank oor die dood van ’n eg­ge­noot. En hoe­wel jy voort­leef ter wil­le van die kin­ders, is dit moei­lik om nie te hun­ker na die ver­le­de nie.
Kuier - 2017-03-08 - INHOUD - Deur DELANIE FLANEGAN
S­ta­dig en met veel ge­suk­kel volg Kar­lien die paad­jie af na die strand. Haar be­ne pyn en haar lon­ge brand teen die tyd dat haar voe­te die sand vind. Sy soek ’n rots om op te sit en trek ver­sig­tig haar tek­kies uit. Haar voe­te is nog mooi vir haar al is haar vin­gers be­sig om krom te trek van die ru­ma­tiek. Die sand voel heer­lik on­der haar to­ne en sy knyp dit som­mer so tus­sen hul­le vas. Die lug is sout teen haar lip­pe en sy maak haar oë toe ter­wyl sy haar kop lig, die wind klam teen haar wan­ge. Ag­ter haar hoor sy die kin­ders gig­gel en ge­fluis­ter, “kyk vir Ou­mie”. T­waalf lan­ge ja­re laas was sy hier; hier op haar en Ber­tus se guns­te­ling-plek en nou uit­ein­de­lik kan sy weer loop waar hul­le al­tyd ge­loop het. “Kan ons help, Ou­mie? Ek sal Ou­mie se arm mooi vas­hou.”Klein Ber­tie sit sy hand on­der haar arm. “Ag nee wat jong, Ou­mie kan self loop, ek is da­rem nie so oud nie.”Kar­lien vryf sag­gies oor sy kop en be­gin dan aan­stap deur die
los sand. Na­der aan die wa­ter is die sand klam en fer­mer, en nou stap sy reg­tig meer ge­mak­lik. ’n Bran­der se wit kie­lie lig­gies teen haar be­ne ter­wyl die wind met sy vin­gers oor haar ge­sig speel. Die wa­ter is lek­ker koel.
“Ou­mie, ons gaan so ’n bie­tjie teen die dui­ne hard­loop. Sal jy ou­kei wees hier­so?” vra Ber­tie.
Wan­neer het din­ge ver­an­der dat dit nou die kin­ders is wat na haar wil om­sien? “Dis reg so, ek stap maar hier by die wa­ter. Moet net nie te ver weg­gaan nie hoor,” maan sy met ’n glim­lag.
Sy stap ’n bie­tjie die­per die wa­ter bin­ne; dis he­mels om weer die wa­ter te kan voel. Die moeg­heid van die ja­re val van haar af. Die elke dag se kook, skot­tel­goed was en stryk, raak ver­lo­re in die wind se waai en die styf en stram­heid van haar lyf word weg­ge­was soos die wa­ter teen haar lig­gaam spoel. T­waalf jaar son­der haar Ber­tus is ’n e­wig­heid wat sy nooit ge­dink het sy sal son­der hom moes of kan loop nie. En tog, hier is sy nou, hier op haar en Ber­tus se strand ter­wyl die kin­ders ag­ter haar teen die dui­ne bal­jaar. Ai, hy het nooit eens die kans ge­had om sy klein­kin­ders te sien nie en dit was iets waar­na hy so uit­ge­sien het.
“On­se Pe­trus gaan som­mer vir ons mooi bul­le­tjies maak, nè Mam­ma,”het hy al­tyd ge­terg en dan so on­der­deur sy bril vir Pe­trus en Mi­net­te ge­loer.
Mi­net­te, wat soos ’n dog­ter vir haar is en wat nou saam met Pe­trus in die mo­tor sit en wag.“Ai Ma, ek wil so graag saam­stap maar tus­sen Pe­trus en die dok­ter …”het sy ge­maak vies vir haar man ge­frons. Maar Kar­lien weet Mi­net­te is heim­lik bly dat haar man haar so by­staan deur hier­die moei­li­ke swan­ger­skap. Met die eer­ste twee was Pe­trus baie doe­nig op die plaas en was dit net hul­le twee vroue wat moes sorg dat als aan die kook bly.
“Ou­mie, Ou­mie, kyk vir my!”San­tie se klok­hel­der stem­me­tjie roep Kar­lien te­rug na die he­de en sy lig haar hand om vir die twee­ling te waai. Ber­tus sou so­veel p­le­sier uit hier­die twee woel­wa­ters ge­kry het, dink sy en waai weer ’n keer wan­neer Ber­tie ook roep dat Ou­mie moet kyk.
“Ma, dis tyd dat jy die ver­le­de los en dis al hoe­kom ek jou weer soon­toe vat,”het Pe­trus ge­sê toe haar hart te veel be­gin roep het. Pe­trus wou nooit hier­na­toe kom nie en hy dink nog al­tyd dat dit ’n ver­keer­de ding is om hier te wees.
“Los die ver­le­de in die ver­le­de,”is sy spreek­woord waar­mee hy leef, sy le­wens­uit­kyk is om vo­ren­toe te kyk.
Pe­trus het haar strand toe ge­bring om tot­siens te sê, om daar­die deel van haar le­we soos ’n boek toe te maak wat klaar ge­lees is so­dat sy ’n nu­we boek kan be­gin.
Die ding is dat sy nie reg­tig die boek wil toe­maak nie; daar was nog so baie wat sy self daar­in wou skryf. Dit was toe nie be­sko­re dat sy en Ber­tus hul goue ja­re saam stap nie, dit is maar soos die spreek­woord lui:“Die mens wik maar God be­skik.”
Sy gaan sit op ’n groot rots en trek die see­lug diep in haar lon­ge.“Ek mis jou my man, so ver­skrik­lik meer en meer!”
Nee wat, sy is mos nie ’n mor­bie­de mens nie. Sy het nog so baie in haar le­we, Pe­trus en sy Mi­net­te is goed vir haar en dan is daar die twee­ling en nou die nu­we klein­ding wat eers­daags sy ver­sky­ning gaan maak. Ja, die le­we is tog nog soet.
“Ma!”Sy kyk op in die rig­ting van die par­keer­plek. Pe­trus wink vir haar en dan draai hy om die kin­ders te roep.
“Ag Pa, nog so bie­tjie ’se­blief,”kla klein Ber­tie. Nes sy is hy nie nou al lus om huis toe te gaan nie.
“Mam­ma is moeg,”ver­dui­de­lik Pe­trus en draai dan weer in haar rig­ting.
Kar­lien lig haar hand in haar seun se rig­ting. Vir ou­laas kyk sy uit oor die wa­ter, die wa­ter wat Ber­tus daar­die dag kom haal het en nooit te­rug­ge­bring het nie. Hul­le het hier kom stap om plan­ne vir hul af­tre­de te maak. Hier na­by die strand wou hul­le hul af­tree­hui­sie bou. Ber­tus was ge­sond en sterk en wou net gou swem voor hul­le die ei­en­doms­a­gent moes ont­moet. Maar die ge­ty was sterk en sy wat Kar­lien is, was nog nooit ’n waf­fer­se swem­mer nie . . .
Die moeg­heid is te­rug as sy deur die los sand par­keer­ter­rein toe te­rug­stap. Die kin­ders hard­loop soos bok­kies teen die sand voor haar uit en sy wens sy kon ook nog só die krag in haar lyf voel. Die pyn brand weer skerp in haar lon­ge en sy gaan staan om a­sem te s­kep. Die pyn word sker­per . . .
“Ma, wat’s ver­keerd?”Pe­trus se stem klink so ver.
Haar oog vang ’n be­we­ging daar waar die bran­ders breek. ’n Man, jonk en sterk wat met lang treë na­der stap.
Is dit sy wat daar op die warm sand lê? Nee, dit kan nie sy wees nie, want haar kaal­voe­te hard­loop nou so vlug­tig oor die sand.
Die jong man maak sy arm vir haar oop, vang haar en swaai haar deur die lug. Haar lyf is jonk en soe­pel as sy haar arms om sy nek gooi.“Ber­tus!”
Sy hand vou om haar vin­gers en met ’n lag van vreug­de gooi sy die laas­te van haar le­wens­moeg­heid af. Hand-aan-hand dans hul­le oor die sand, nes dit be­hoort te wees. Kar­lien en Ber­tus saam.