Ek is ‘n kind van die platteland, ‘n halfwoestyn waar bitter weinig gegroei het behalwe kokerbome in die droë veld tussen die klippe en stof. O ja, en die geharde malvas wat ons as ‘kanniedote’ geken het en in die begraafplase geplant het omdat niks hulle kon doodkry nie. Ten spyte van uiterste verwaarlosing het hulle gegroei en gedy in die brakwater, warm son en klipperige sandgrond.