Die wit boek? Wat is die Wit Boek? Wat is die Wit Boek? Wat is die Wit Boek? Wat is die Wit Boek? Wat is die Wit Boek? Die Sleutel tot al die vraagstukke!
Vierdens is ek nederig. Die 4-voudige naam van God die Skepper is onuitspreeklik. Die trillings by die uitspreek van sy naam besit skeppende en destruktiewe mag. Want die naam van God is 'n almagtige instrument: "Daarom mag niemand dit uitpreek nie, buiten hy aan wie Ek dit openbaar het." Witboek bl.2. Net Adam ken Sy Naam. Daarom was Adam toegerus met skeppende kragte, bloot deur die Naam van God te uiter. Ek en jy ken nie die Skepper se Naam nie.
Soos jy, het ek aanvanklik, langtand aan die Witboek gelees. Maar hoe meer ek probeer het om die teendeel te bewys, het die Witboek my al hoe meer verkeerd bewys. En later tereg bewys!!! Die Witboek gee die sleutel waarmee ons die Bybel kan oopsluit. Wie is die Seun van God? Dit is Adam! (Nie Jesus nie)
En op die Aarde het hulle Adam in beheer geplaas. Adam is ons Vader Koning. Adam was en is 'n Goddelike Wese. (Hy is tewens na God se beeld geskape.) Hy was 'n tweeslagtige Goddelike Wese, want Eva was reeds in hom! Daarna het hulle geskei. Adam en Eva was aanvanklik twee in een. Toe skei hulle om twee in een kinders voort te bring. Hulle was nog steeds in die geestelike dimensie. (God se beeld. M.a.w. nie vel en been, maar in die 4-de dimensie.)
Die lewe is 'n wonderlike ervaring en dit is moeilik om te begryp dat die hoogtepunt en finale verwesenliking daarvan in die dood l'e. Binne ons konteks bring die dood finaliteit, maar uiteindelik is die dood niks anders nie as 'n oorgang van materie na energie. Dit is steeds lewe, net op 'n ander vlak. Dit is onmoontlik om hierdie ho'er vlak van lewe te bereik terwyl ons steeds vasgevang binne ons liggaam van skaamte lewe. Om dus die vierde dimensie (geestelik lewe) te betree moet ons eers die materie begrawe. Behalwe deur die ewige dood, bestaan daar dus geen be'eindiging van bewuste lewe nie. Om 'n kledingstuk uit te trek wat nie meer nodig is nie, beteken nie om te sterf nie. God is nie die God van die dooies nie, maar van die lewendes. Die wyse waarop daar na profete en ander figure in die Bybel verwys word, is dit duidelik dat die sogenaamde afgestorwenes, duisende jare na hul dood steeds as lewend beskou.
Uiteindelik is 'n graf niks ander nie as 'n simbool van ons verlange en hartseer. Die gevaar is om die graf te verhef tot 'n simbool van finaliteit. (Ons het nogal 'n geskiedenis van simboliek wat deur ons seremoniele priesterdom as plaasvervanger vir die werklikheid aangebied word, soos ek met die doop aangedui het.) Die "dooie" l'e allermins in die gat onder die grond vasgevang in 'n lewelose liggaam. Daarom benadruk ek dat ons onsterflik is. Ek vind dit toenemend moeilik om te aanvaar dat my voortsetting van lewe na die sogenaamde dood alleenlik deur die seremoniele kerk kan geskied. Ek voorsien 'n tydperk waar gelowiges in 'n groot mate op spontane en informele wyse hul heil gaan soek en vind. Die probleem is dat die seremoniele priesterdom, vergestalt in die idee genaamd "kerk", nog altyd 'n politieke agenda in stede van 'n geestelike opdrag bevorder het.