Winston Churchill - Inligting - 2022
Winston Churchill (1874-1965) is een van die beroemdste politici in die geskiedenis van Groot-Brittanje en die hele wêreld. Hy dien as premier van die land van 1940-1945 en 1951-1955. Dit is 'n veelvlakkige persoonlikheid wat homself nie net in die politiek nie, maar ook in die letterkunde getoon het. In 1953 ontvang Churchill selfs die Nobelprys vir sy werk.
Die Britte het in 2002, gebaseer op 'n BBC-peiling, die politikus tot die grootste verteenwoordiger van die land in die geskiedenis aangewys. Danksy hom kon die Britte albei wêreldoorloë weerstaan, die politikus is bekend vir sy historiese toesprake wat sy mense tot groot dade geïnspireer het.
Die lewensverhaal van Churchill word deesdae in die algemeen deur biograwe beskou, en sy beeld is herhaaldelik op die silwerdoek beliggaam. Kom ons probeer 'n bietjie meer leer oor Churchill en weerlê sommige van die legendes oor hom.
Churchill is in 'n edele gesin gebore. In werklikheid kon slegs Churchill se vader, die derde seun van die hertog van Marlborough, spog met 'n aristokratiese oorsprong. Maar sy vrou, nee Jenny Jerome, het 'n ander waardigheid gehad. Sy was die dogter van 'n Amerikaanse miljoenêr. Die Churchill-gesin het uit hul rykdom opgehou - Randolph het nie 'n erfenis of titel verleen nie. Selfs die Britse premier, Disraeli, het destyds ironies genoeg oor die hertogte van Marlborough gesê: "Hulle is nie ryk genoeg om hertoges te wees nie." Die gesin het stadig maar seker hul erfstukke, skilderye en lande verkoop. En die huwelik met 'n ryk, hoewel wortelose Amerikaanse vrou, het Randolph onmiddellik toegelaat om sy skuld af te betaal en 'n stewige basis vir verdere aktiwiteite te kry.
Randolph was nie die vader van Winston Churchill nie. Die verhouding tussen eggenote Jenny en Randolph was nie ideaal nie. Die man was baie betrokke by die politiek, was siek. Sy vrou het baie bewonderaars gehad. Dit is danksy hulle dat beide haar man en haar seun se loopbaan ontwikkel het. En Winston self is net 7,5 maande na die troue gebore. Dit is waarskynlik dat hy nie voortydig was nie, maar bloot swanger geword het voor die troue aan die kant. In elk geval kan die waarheid hier nie gevind word nie. Aan die een kant het Prins van Wallis Bertie vir Winston openlik gesê dat hy sonder hom nie gebore sou gewees het nie. Aan die ander kant het Randolph self nooit sy vaderskap bevraagteken nie.
Onder die Amerikaanse voorouers van Churchill was die Iroquois-Indiane. Die Britse premier was trots op die feit dat hy half Amerikaners was. Maar danksy sy oupa van moeders het Winston minstens twee voorouers gehad wat die Britte tydens die onafhanklikheidsoorlog geveg het. Jenny se ma, geboorte aan Clarissa Willcox, was waarskynlik die helfte van Mohawk. Haar vader David Willcox trou met Anna Baker, en vestig hulle in 1791 in die staat New York. Daar is gerugte dat Clarissa eintlik 'n aangenome kind was, half Indiër, maar dit sal nooit bekend wees nie. Winston se moeder het haarself, wat haar seun 'n portret van sy ouma toon, opgemerk dat haar harige gesig en ovaalvormig is, nie Angelsaksies nie. Maar die familielegende van die Iroquois-voorouers het nooit dokumentêre bewyse ontvang nie.
As Winston Churchill 'n hertog was, sou sy lot anders gewees het. As die ouer broer van sy vader, George Churchill, hertog van Marlborough, geen erfgename gehad het nie, sou Winston die titel geërf het. Daarmee saam sou hy die reg ontvang het om in die House of Lords te sit. Die mite sê dat Churchill dan nie die eerste minister sou kon word nie, die geskiedenis heel anders sou ontwikkel het. In werklikheid is daar geen wettige verbod in die Verenigde Koninkryk dat 'n lid van die House of Lords as premier dien nie. Die laaste keer dat hierdie ereposisie in 1895 deur 'n lid van die bo-huis beklee is, was dit die graaf Robert van Salisbury. En Churchill self, wat reeds premier was, het in April 1953 die titel van heer ontvang, maar was nog twee jaar aan die hoof van die regering. Dus sou die titel van Duke nie 'n onoorkomelike hindernis in Winston Churchill se pad na sukses geword het nie. Maar die vergaderings in die House of Lords het baie minder politieke gewig gehad as in die House of Commons. Omdat hy onder die edele adel was, het die politikus in elk geval min kans gehad om die pos as premier te kry. Aan die ander kant het Churchill dit in 'n kritieke situasie geneem toe die Geallieerdes in Frankryk verloor het. As die politikus op daardie oomblik in die House of Lords was, sou hy nogtans die beleid van vrede kon kritiseer en die Duitse gevaar trompop. Dit was hierdie argumente wat Churchill tot die pos van premier gelei het.
Churchill se pa is aan sifilis oorlede. Randolph Henry Spencer, Lord Churchill, was ook betrokke by die politiek. In die 1880's bereik hy danksy sy verstand en sarkasme die toppunt van sy loopbaan. Randolph Henry Spencer het dikwels helder gepraat in die House of Commons, en in die regering het hy daarin geslaag om die Minister van Indiese Sake te besoek, en dan die kanselier van die tesourie (in werklikheid die minister van finansies) en die leier van die laerhuis. Die heer het homself bedank omdat hy met ander ministers verskil oor die kwessie van buitelandse beleid. Op die ouderdom van 25 trou die politikus met die Amerikaanse skoonheid Jenny Jerome. Die passie het so vinnig opgevlam dat die verlowing drie dae nadat hulle mekaar ontmoet het, aangekondig is. Nadat hy uit aktiewe sake uitgetree het, het Randolph saam met sy vrou op reis vertrek. Die egpaar het Rusland, Suid-Afrika, besoek en toe oor die hele wêreld gery. Maar die fisiese toestand van Randolph het erger geword. Hy keer terug na Londen, waar hy in 1895 op 45-jarige ouderdom oorlede is. Die oorsaak van dood is aangedui deur algemene verlamming, hoewel daar gerugte oor die finale fase van sifilis versprei het. 'N Skerp agteruitgang in sy gesondheid kan die gevolg wees van tersiêre sifilis, wat die brein aantas en hom tien tot 20 jaar na infeksie manifesteer. In 1924 word die outobiografie van die joernalis Harris gepubliseer, wat die verhaal van een Engelse politikus, Jennings, vertel. Hy was 'n vriend en kollega van Randolph. Na bewering het medestudente een keer 'n dronk Randolph met 'n 'ou heks' gesit. Hy het die oggend wakker geword, was verskrik, het die geld na die hoer gegooi en weggehardloop. Kort voor lank is Randolph gedwing om 'n dokter te gaan soek vir 'n ontsmettingsmiddel. As gevolg hiervan het hy die tipiese ronde kans ontwikkel. In werklikheid is hierdie verhaal uiters twyfelagtig. Die waarskynlikheid dat syfilis op een geslagsomgang opgedoen word, is minder as 'n persent. Ten tyde van die publikasie was Jennings reeds dood, en hy het 'n motief gehad om Churchill te belaster weens politieke verskille en rusie. Dit is die moeite werd om te sê dat dieselfde joernalis Harris beweer het dat Oscar Wilde en Guy de Maupassant sifilis gehad het. Die weergawe met sifilis word weerlê deurdat daar nie gevind is dat Randolph se vrou nóg sy kinders enige tekens daarvan het nie. Aan die einde van die 19de eeu was die identifisering van sifilis uiters moeilik, daarom was dit in die geneeskunde gebruiklik om alles aan hierdie siekte toe te skryf.
Churchill was lief vir Armeense brandewyn. Hierdie mite het selfs gegroei tot besonderhede. Daar word geglo dat dit alles begin het met 'n vergadering tussen Stalin en Churchill, hetsy tydens die Teheran- of Jalta-konferensie. Die Engelsman het so erg van die Armeense konjak gehou dat Stalin gereeld sy kollega oor die kissie gestuur het om die geselekteerde Dvin-konjak te stuur. Op 'n dag vind Churchill dat sy gunsteling drankie die vorige smaak verloor het. Toe spreek die politikus sy misnoeë met die Sowjet-leier uit. Dit blyk dat die meester Margar Sadrakyan, wat besig was met die vermenging van konjak, onderdruk is en na Siberië verban is. Stalin moes die spesialis terugbesorg, die rang herstel en selfs die held van sosialistiese arbeid met 'n ster toeken. In werklikheid kon die biograwe van Churchill geen spore van hierdie teorie in sy biografie vind nie. In werklikheid is dit net waar dat die politikus die Dvin-brandewyn een keer geproe het, en hierdie drankie is regtig ontwikkel deur Sedrakyan. Die meester het van 1948 tot 1973 permanent by die Yerevan Brandy Factory gewerk. Maar die handelsmerk het in 1945 begin vervaardig, dit wil sê 'Dvin' in Teheran, Churchill kon nie probeer nie. En die hele verhaal met die versending van konjak lyk vergesog - ná die Fulton-toespraak het die betrekkinge tussen Engeland en die USSR merkbaar afgekoel. En al die biograwe noem Churchill se gunsteling-brandewyn 'Hine'.
Churchill was 'n stutter. Verbasend genoeg is hierdie vraag vandag vir tydgenote van belang. Daar word geglo dat Churchill in werklikheid nie gestotter het nie, maar gesmeer het. Maar selfs betroubare anti-stotterfondse gebruik die beeld van 'n politikus in hul advertensies. Biografiste vertel hoe die jong Winston reeds in 1897 'n dokter met 'n lispel geraadpleeg het. Hy het 's' soos 'w' uitgespreek. En die kundiges kon niks hieraan doen nie, en Churchill kon selfs ten spyte hiervan 'n briljante orator word. Die probleme met spraak was in werklikheid dieselfde as my vader, wat ook nie 'n skoon 's' gekry het nie. Na terugkeer uit Indië in 1897, besoek Winston Sir Felix Semyon, 'n bekende kenner van spraakprobleme. Hy het bevestig dat die jong man nie geboortedefekte het nie, die probleem kan opgelos word met oefening en deursettingsvermoë. Churchill het self sy manier van praat deur die neus verduidelik deur die feit dat sy tong 'n sekere spesiale bundel het. Desondanks oefen hy baie en herhaal hy moeilike frases. Churchill se talle sekretaresses skryf niks oor sy stam nie, en in sy toesprake was daar net 'n sjarmante luis. Tydens openbare toesprake het die politikus met sy stem gespeel vir die grootste effek, en soms op plekke nageloop. Maar hy het nooit so 'n gebrek aan spraak gehad nie.
Churchill was 'n middelmatige student. Biograwe skryf dat Churchill regtig nie goed gestudeer het nie, maar dat hy nie middelmatig was nie. Die feit is dat die toekomstige premier nie homself gewys het waar hy nie belangstel nie. En hier het hy voorwerpe uitgesonder wat vir homself nuttig was. Churchill het geblink in geskiedenis, Engels, militêre taktieke en strategie.
Sir Alexander Fleming het Churchill twee keer gered. Fleming het bekend geword as die uitvinder van die antibiotikum. Daar is 'n mite oor hoe Churchill amper verdrink het in 'n Skotse meer, gered deur sy landseun Alex. Na bewering in dankbaarheid hiervoor het die politikus besluit om sy mediese opleiding te borg. Alexander Fleming het later penisillien uitgevind en met hierdie middel die eerste minister gered wat siek geword het aan longontsteking. Dit is hoe die dubbele verlossing plaasgevind het. In die eerste plek is dit die moeite werd om te weet dat Churchill op 'n tydstip behandel is vir longontsteking, nie met penicillien nie, maar met sulfadiazien. In die toekoms kan die politikus ander antibiotika vir virussiektes ontvang. Hierdie fondse het reeds algemeen beskikbaar geword. As daar van die eerste deel van die mite gepraat word, kan 'n 13-jarige seun 'n 20-jarige seun red? En daar is geen biograwe oor daardie verhaal met die meer in Skotland nie. En in die finansiële rekeninge van die Churchill-familie is daar niks wat te make het met die betaling van Alexander Fleming se studies nie. In die algemeen het hy op 14-jarige ouderdom na sy broers in Londen verhuis en die mediese pad gekies volgens die voorbeeld van sy ouer broer.
Churchill se toesprake op die radio tydens die oorlog is deur 'n spesiaal gehuurde akteur voorgelees. Op 4 Junie 1940, in die House of Commons, op 'n moeilike tyd vir die land, het Winston Churchill een van die grootste toesprake in die geskiedenis gelewer. Dit was sy vierde verskyning as première. Die gehoor was geskok met 'n staande ovasie. Die BBC het die toespraak daardie aand op die radio uitgesaai. Hulle sê dat Churchill geweier het om die emosionele opvoering te herhaal, dit is vir hom gedoen deur die akteur Norman Shelley, wat daarin geslaag het om die stem van die politikus na te boots. En hierdie mite het dit tot talle boeke oor Churchill gemaak. In werklikheid, op die aand van 4 Junie, was daar glad nie sprake van die toespraak van die politikus nie. Die radio-nuusaanbieder het bloot gedeeltes van die toespraak voorgelees. Daar word beweer dat die basis vir die gerug voortkom uit 'n onderhoud met Shelley wat in Desember 1981 gegee is. Maar hy is in 1980 oorlede. Churchill het regtig nie van die radio gehou nie, maar daar is geen bewys dat hy daar vervang is nie. Studies van taalkundiges se toesprake oor politici het dit bevestig.
Churchill het geweet van die naderende Japanse aanval op Pearl Harbor, maar het die Verenigde State nie gewaarsku nie. Volgens hierdie mite het die Britse politikus met sy stilte alles gedoen om Amerika in die Tweede Wêreldoorlog in te trek. Amerikaanse joernaliste noem Churchill selfs 'n verraaier hiervoor. In werklikheid kon Britse en Amerikaanse ransomware slegs 5 tot 20 persent van die Japannese kode herken. Die weermag beweer self dat hulle nooit gekodeerde bewyse van die aanval van die vyand ontvang het nie. Hoe kan iemand leer uit die geraas? Gevolglik het Churchill nóg die Amerikaanse owerhede geweet van die terrein van die Japanese aanval. Maar samesweringsteorieë bly floreer en bloot 'verraaiers'.
Churchill het die oproer van die Walliese mynwerkers met sy troepe brutaal onderdruk. In 1911 breek daar 'n staking in die steenkoolmyne in Rhondda. Die werkers het die onregverdige betaalstelsel betreur. Daarna het 25 tot 30 duisend mynwerkers gestaak. Nadat die plundering begin het, het die owerhede hulle tot die militêre departement gewend. Churchill het as binnelandse sekretaris met die oorlogsekretaris beraadslaag. Daar is besluit om die polisie na Wallis te stuur, maar troepe in die buurt geplaas. Churchill het self aan die koning geskryf dat daar bevredigende toestande in die Rhondda-vallei gebly het. Die gebied word deur die polisie beheer, dit is nie nodig om 'n leër te betrek nie. Toe die situasie verskerp, het Churchill ekstra magte ingebring sonder om die leër te gebruik. Hy is toe gekritiseer vir besluiteloosheid, maar 'n mens kan jou net voorstel wat sou gebeur het as bajonette, en nie klubs nie, teen die geïrriteerde oproeriges gegooi is. Dit sou baie ongevalle tot gevolg hê. 'N Snaakse verhaal het in 1967 gebeur, toe 'n Oxford-student in sy werk geskryf het dat Churchill die opstand met tenks in die algemeen onderdruk het.
Churchill het geweet van die Holocaust, maar dit nie gestop nie. Churchill se kennis van die Holocaust is nie nuut nie. Die politikus word daarvan beskuldig dat hy niks vir die Jode gedoen het nie, geen plan vir hul redding aangebied het nie. Biograwe glo dat Churchill persoonlik baie pogings aangewend het om die vervolging van Jode te oorkom. Dit is verkeerd om te dink dat sy hulp slegs bestaan ​​het in die oorwinning van die oorlog. Die politikus het wêreldwyd en klein stappe gedoen om die impak van die Holocaust te probeer versag. Hy bevind hom egter gereeld in opposisie teen die Britse burgerlike en militêre burokrasie en selfs teen die Amerikaanse administrasie.
Churchill het toegelaat dat Coventry aan die brand gesteek word sonder om die Duitse skeure bekend te maak. Die nag van 14 November 1940 het driehonderd Duitse bomwerpers meer as 500 ton plofstof in die slapende Engelse stad laat val. 33.000 aansteekbomme en tientalle valskermmyne het op industriële Coventry geval. Meer as 507 burgerlikes is dood. Daar word beweer dat Churchill geweet het van die naderende aanval, maar dit laat gebeur om Amerika in die oorlog in te sleep. Na bewering het die premier 'n belangrike geheim beskerm - die dekodering van die Enigma-kode, wat dit moontlik gemaak het om die kennis in die toekoms te gebruik. Die intelligensie het trouens op 12 November aan Churchill berig dat die Duitsers voorberei op 'n aanval op een van die vyf teikens: Sentraal-Londen, Groot-Londen, Thames Valley, Kent Coast of Essex. Op 9 November is 'n Duitse vlieënier doodgeskiet wat gewys het dat tussen 15 en 20 November Coventry of Birmingham aangeval kan word. Ontleders het dit egter betwyfel en neig na die idee dat die kapitaal beskerm moet word. Brandbestryders en reddingswerkers in Londen het instruksies ontvang, en Churchill het self beplan om 'n naweek op die platteland deur te bring net vir ingeval. Op 2 November kla die burgemeester van Coventry oor die stad se swak verdediging. Churchill het beveel om die lugverdedigingstelsel te versterk; die aantal vliegtuigwapens per capita was vyf keer meer as in Londen. Maar selfs hierdie maatreëls was nie genoeg om die stad van 'n vuurstorm te red nie. Maar Churchill het alles gedoen wat hy kon. Hy vertrou die spesialiste logies en verwag elders 'n slag.
Churchill het die radikale digter Claude McKay aangehaal. Toe Jamaika sy 50ste bestaansjaar van onafhanklikheid vier, het die Churchill-sentrum 'n versoek van die owerheid van die eilandnasie ontvang.Hulle wou weet of die legendariese premier McKay inderdaad in sy toesprake aangehaal het. Hierdie digter is gebore en getoë in Jamaika, daarna verhuis hy na Amerika en word 'n radikale. In antwoord op die rasse-onluste wat die Verenigde State in 1919 verswelg het, is die gedig "If We Are Fated to Die" geskep. Dit is in die linkse pers gepubliseer. Reeds in ons tyd het die mite geblyk dat Churchill die lyne van McKay aangehaal het in sy toespraak in die House of Commons of die Amerikaanse Kongres. In die notule van die toespraak van die politikus is daar inderdaad geen bewyse van sulke aanhaling nie. Dit is onwaarskynlik dat die premier, met die wete van die digter se dubbelsinnige persoonlikheid, hom sou toelaat om aan te haal. Boonop is die Kongres in daardie dae hoofsaaklik deur rassistiese suiderlinge bygewoon. Verwarring kon ontstaan ​​het omdat Churchill die frase "As ons bestem is om te sterf" in sy toesprake tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik het. Dit is moontlik dat Churchill hierdie woorde êrens gehoor het. McKay het in 1919 na Londen verhuis, waar hy vir radikale koerante gewerk het. En Churchill het daarvan gehou om die pers wat met die politiek verband hou, te lees.
Churchill het voedselvoorrade na die besette Europa teruggehou. Volgens hierdie mite wou die Engelsman oproer onder behoeftiges veroorsaak, terwyl Roosevelt daarop aangedring het om seevoorraad te voorsien. Churchill het die Amerikaanse president, wat humanitêre hulp aan Frankryk verleen het, ondersteun. Maar in 1943 bied Roosevelt aan om die besette Noorweë te help, wat Churchill se besware ontlok het. Die Engelsman het geglo dat die toestande in België erger is as in Noorweë, en dit is onlogies om so 'n stap te neem. Die premier se beleid was teen 'n gemeenskaplike vyand gerig, en die indringers het die saak op so 'n manier aangebied dat Churchill besluit het om die Belge sonder kos te laat. In die algemeen wou die Amerikaners aanvanklik slegs die onbewoonde gebiede help. Ja, en Churchill, enersyds, het geweet dat die Belgiese opstand geheel en al hopeloos is, en andersyds het hierdie situasie op geen manier uitgelok nie. Dit is bekend dat die Britte die ontruiming van kinders van België na Switserland bepleit het, waar hulle nie soveel skade gely het onder die blokketting van Europa nie.
As gevolg van Churchill het die Bengaalse Holocaust tydens die Tweede Wêreldoorlog gebeur. Sommige navorsers blameer Churchill direk vir die hongersnood wat in 1943-1945 in Bengale plaasgevind het. Toe sterf 6-7 miljoen Indiane, wat die land wat die Nazisme verslaan het, verkies om nie te onthou nie. Na bewering het Churchill besluit om nie skepe na Indië te stuur wat nodig is om in Europa oorlog te voer nie. En die groot aantal Indiërs het toegelaat om 'n blinde oog te hou vir die verhoogde sterftes. Die werklike rede vir die uitbreek van hongersnood was die Japannese vangs van Birma, wat Indië van sy belangrikste bron van rys ontneem het. Binnelandse hulpbronne is beskadig deur 'n vernietigende sikloon wat in Oktober 1942 deur Oos-Bengale getrek het. Churchill kan toegeskryf word dat hy geweier het om voedselvoorrade na ander lande na Indië oor te dra, maar dit was oorlogstyd - almal het dit nodig gehad. In werklikheid was die Britse premier baie besorg oor die humanitêre ramp, het hy alles moontlik gedoen sodat die Indiane die geleentheid gehad het om hulself te voed. 'N Slim skuif was die aanstelling van Veldmaarskalk Wavell as Viceroy, wat die weermag gemobiliseer het om voedsel aan die betrokke gebiede te lewer. Daarom het Churchill probeer om die probleem te versag. Boonop was die Britte in daardie streek ook besig met die insluiting van die Japanese. As hulle Bengale binnegeval het, sou daar baie meer ongevalle gewees het.
Die eerste gebruik van die dodelike gas hou verband met die naam van Churchill. Selfs tydens die Krimoorlog van 1853-1855 sou die Britte die posisie van die Russiese troepe met chemiese wapens afdop. Die volle gebruik van gifgas het tydens die Eerste Wêreldoorlog plaasgevind. Daarna het die Duitsers verskeie skulpe met 'n soort giftige stowwe op die Franse afgevuur. Maar die wind het toe die aanval in die wiele gery. Die Duitsers was die eerste wat chemiese oorlogvoering gevoer het. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het die partye in totaal 125 duisend ton giftige gasse gebruik wat 800 duisend lewens geëis het. Ter wille van die doodmaak het mense ongeveer 60 verskillende giftige verbindings gebruik. Na die einde van die Eerste Wêreldoorlog het die Entente op die grondgebied van Rusland begin veg met behulp van reeds getoetsde chemiese wapens. Op 27 Augustus 1919, naby Arkhangelsk, het die Britte 'n nuwe middel teen die Rooi Leër gebruik. Die soldate wat in die groen wolk vasgevang is, het bloed opgespoor en hul bewussyn verloor. Winston Churchill was destyds die Minister van Oorlog en het sulke optrede verwelkom. Hy beskou dit as toelaatbaar om giftige gasse teen onbeskaafde stamme te gebruik, wat die Indiërs beteken. Churchill het sy kollegas gekritiseer vir walging. En die chemiese aanvalle teen die Rooi Leër het in September 1919 voortgeduur. Die wapen was egter nie so effektief as wat Churchill gehoop het nie. Die klam herfsweer was ook die skuld. Die Britte het self die wapens in die Wit See gesink. Dus, Churchill, hoewel hy agter die gebruik van dodelike chemiese wapens was, was duidelik nie 'n pionier in hierdie saak nie.
Churchill het 'n papegaai met sterk woorde oor Hitler geskree. Daar is 'n legende dat 'n politikus in 1937 'n vroulike ara gekoop het en haar Charlie genoem het. Hy het hierdie voël geleer om persoonlik by die Nazi's en Hitlers te sweer. Daar leef tans verskillende voëls in die wêreld wat aanspraak maak op die titel "Churchill's papegaai." Een van die belangrikste aanspraakmakers, Charlie se blou en geel ara, woon in Heathfield en word beskou as die oudste voël in Engeland. Toeriste is gretig om hierdie wese te sien. Maar die politikus se dogter, Mary Soames, beweer dat haar vader nooit 'n vieslike mond gehad het nie. Polly, 'n grys Gaboen-papegaai, het op die landgoed Chartwell gewoon. Die vrou vind dit belaglik om te dink dat Churchill gedurende die oorlog kosbare tyd spandeer het om die voël te leer sweer.
Churchill het 'n Engelse bulhond gehad. Waar hierdie mite vandaan kom, is maklik om te verstaan. Die wyse politikus het dikwels saam met die bulhond geposeer. Vir die Britte is hierdie ras 'n simbool van toewyding aan tradisie, patriotisme en stabiliteit. Maar Churchill het 'n dwergbruin poedel, Rufus, gehad. In die algemeen was die politikus mal oor katte.
Churchill bewonder Stalin. Daar is 'n taamlike omvattende mite oor die respek wat die Britse premier vir die Sowjet-leier gehad het. Hier is die verhaal dat, toe Stalin binnekom, Westerse politici onwillekeurig opstaan, en die beroemde frase "het die land met 'n ploeg gevat en met 'n atoombom vertrek." Navorsers het hierdie mite oortuigend verpletter. Sommige bronne bevat die toespraak van Churchill in die House of Lords in 1959 ter geleentheid van die 80ste herdenking van die geboorte van Stalin. Slegs in die versamelde werke van die politikus is daar nie so 'n toespraak nie. Skakels na Encyclopedia Britannica lei nêrens - geen volume, geen bladsynommer nie. En Churchill kon Stalin nie verheerlik nie, met inagneming van die uiteensetting van Khrushchev in Engeland en die USSR. As u daardie 'toespraak' in detail ontleed, blyk dit dat 'n deel daarvan eenvoudig geneem is uit 'n ander toespraak deur Churchill in 1942. En in 1959 was 'n 84-jarige Engelsman ernstig siek en is sy spraaksentrum toegeslaan. En die frase oor die ploeg en die bom in die algemeen verskyn in 1953 deur die kommunistiese skrywer Isaac Deutscher. Dit was waar, aanvanklik het dit oor reaktore gegaan. Dit is net dat die samestellers hulle met bomme vervang het en in die vals toespraak van Churchill geplaas het. Dus, ter wille van die Stalinistiese gevoelens, is hierdie mite saamgevoeg, u kan nie anders sê nie.
Churchill was 'n swaar roker. Die beeld van Churchill met 'n sigaar in die hand word as 'n klassieke beskou. Na bewering het hy daagliks 8 tot 15 Havana-sigare gerook. Die politikus self was egter kalm oor hierdie gewoonte. Dus, in 1947, het hy 'n breuk verwyder, en hy het sigare vir twee weke sonder probleme opgehou uit vrees vir komplikasies. En voor sy optrede in Fulton in Maart 1946 steek Churchill uitdagend 'n sigaar aan en verduidelik aan diegene rondom hom dat die gehoor 'n handelsmerk van hom sou verwag. Die politikus wou nie sy kiesers teleurstel nie.