Benito Mussolini - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Benito Amilcare Andrea Mussolini (29 Julie 1883 - 28 April 1945) was die eerste minister en diktator van Italië vanaf 1922 tot 1943, toe hy omvergewerp is. Hy het 'n onderdrukkende fascistiese regime tot stand gebring wat nasionalisme, militarisme, anti-liberalisme en anti-kommunisme waardeer, gekombineer met streng sensuur en staatspropaganda. Hy was 'n geruime tyd gewild as 'n kampioen vir die herlewing van Italië nadat hy die Europese skrumskakel vir kolonies gemis het. Mussolini het 'n noue bondgenoot geword van die Duitse diktator Adolf Hitler, wat hy beïnvloed het. Hy het egter nooit die vlak van volksondersteuning geniet wat Hitler soms in Duitsland aangetrek het nie, en sodra dit vir die mense van Italië duidelik was dat hulle die oorlog verloor, het hulle teen die diktator gedraai.
Mussolini betree die Tweede Wêreldoorlog in Junie 1940 aan die kant van Nazi-Duitsland. Drie jaar later het die Geallieerdes Italië binnegeval. In April 1945 het Mussolini gepoog om na Duitse-beheerde Oostenryk te ontsnap, maar net deur die Como-meer gevange geneem en deur die Kommunistiese Weerstandseenhede doodgeskiet is.
Benito Amilcare Andrea Mussolini is op 29 Julie 1883 in die dorpie Dovia di Predappio in die provinsie Forlì, in Emilia-Romagna, gebore met Rosa en Alessandro Mussolini. Hy is genoem Benito na die Mexikaanse hervormingspresident Benito Juárez; die name Andrea en amilcareleer was vir die Italiaanse sosialiste Andrea Costa en Amilcare Cipriani. Sy ma, Rosa Maltoni, was 'n onderwyseres. Sy pa, Alessandro, was 'n smid wat Benito dikwels aangemoedig het om ongehoorsaam te wees aan gesag (anders as sy eie). Hy het sy vader aanbid, maar sy liefde is nooit weer toegedig nie. Soos sy suster, wat lid was van die eerste Sosialistiese Internasionale Party, het Benito 'n sosialis geword. Hy is nie as kind gedoop nie.1
Op agtjarige ouderdom is hy uit sy moeder se kerk verbied omdat hy mense in die klippies geknip het en na die kerk na die kerk klippe na hulle toe gegooi het. Hy is later daardie jaar na die koshuis gestuur en op 11-jarige ouderdom geskors omdat hy 'n medestudent in die hand gesteek en 'n inkpot op 'n onderwyser gegooi het. Hy het wel goeie grade behaal en in 1901 as 'n laerskoolmeester gekwalifiseer.
In 1902 het hy na Switserland geëmigreer om aan die militêre diens te ontsnap. Gedurende 'n periode waarin hy nie daarin kon slaag om 'n permanente pos te kry nie, is hy gearresteer vir 'n aaklige en een nag in die tronk. Later, nadat hy by die sosialistiese beweging betrokke was, is hy gedeporteer en na Italië teruggekeer om sy militêre diens te doen. Hy het onmiddellik na Switserland teruggekeer, en 'n tweede poging om hom te deporteer is gestaak toe die Switserse sosialistiese parlementslede 'n noodgeval debat gehou het om sy behandeling te bespreek.
Daarna is 'n werk vir hom gevind in die stad Trento, wat etnies Italiaans was, maar toe onder beheer van Oostenryk-Hongarye, in Februarie 1909. Daar het hy kantoorwerk vir die plaaslike sosialistiese party gedoen en sy koerant geredigeer L'Avvenire del Lavoratore ("Die toekoms van die werker"). Dit het hom nie lank geneem om kontak met die irredentist, die sosialistiese politikus en die joernalis Cesare Battisti te maak nie, en om in te stem om vir laasgenoemde se koerant te skryf en te redigeer Il Popolo ('Die mense') benewens die werk wat hy vir die partytjie gedoen het. Vir Battisti se publikasie het hy 'n roman geskryf, Claudia Particella, l'amante del cardinale, wat in 1910 in serie gepubliseer is. Hy moes dit later, soos geskrywe, slegs van die hand wys om die godsdienstige owerhede te smeer. Die roman is vervolgens in Engels vertaal as Die kardinaal se meesteres. In 1915 het hy 'n seun van Ida Dalser, 'n vrou gebore in Sopramonte, 'n dorpie naby Trento, gebore.2
Teen die tyd dat sy roman die bladsye van Il Popolo, Mussolini was reeds terug in Italië. Sy polemiese styl en toenemende verset teen die koninklike gesag en, soos geslyp, antikleraliteit het hom in die moeilikheid gebring met die owerhede totdat hy einde September uiteindelik gedeporteer is. Na sy terugkeer na Italië (as gevolg van sy moeder se siekte en dood) het hy aangesluit by die personeel van die "Sentrale orgaan van die Sosialistiese Party" 3 Avanti! (Italiaanse koerant) | Avanti! ( "Forward!"). Mussolini se broer, Arnaldo, sou later die redakteur van Il Popolo d'Italia, die amptelike koerant van Benito Mussolini se Fascistiese Party (November 1922).
Geboorte van fascisme
Die term Fascisme spruit uit die woord "Fascio," wat 'n geruime tyd in die Italiaanse politiek bestaan ​​het. 'N Gedeelte van rewolusionêre sindikaliste het met die Sosialiste gesukkel oor die kwessie van die toetrede van Italië tot die Eerste Wêreldoorlog. Die ambisieuse Mussolini het hulle vinnig in 1914 aangesluit toe die oorlog uitgebreek het. Hierdie sindikaliste het 'n groep gevorm Fasci d'azione rivoluzionaria internazionalista in Oktober 1914. Massimo Rocca en Tulio Masotti het Mussolini gevra om die teenstrydigheid van sy steun vir intervensionisme te besleg en steeds die redakteur van Avanti! en 'n amptelike partyfunksionaris in die Sosialistiese Party. Twee weke later is hy by die Milan fascio. Mussolini beweer dat dit sou help om 'n betreklik nuwe nasie te versterk (wat eers in die 1860's in die Verenigde State verenig is Risorgimento), alhoewel sommige sou sê dat hy 'n samelewing ineenstort wat hom aan bewind sou bring. Italië was 'n lid van die Drie-Alliansie, en het daarmee 'n verbintenis met Duitsland en Keiser-Oostenryk gehad. Dit het nie by die oorlog in 1914 aangesluit nie, maar in 1915 - soos Mussolini wou - aan die kant van Brittanje en Frankryk ...
Mussolini het 'n militêre diensplig opgeroep tussen September 1915 en Februarie 1917. Gedurende daardie tydperk het hy 'n oorlogsdagboek gehou waarin hy homself as charismatiese heldeleier van 'n sosiaal-konserwatiewe nasionale strydersgemeenskap voorgestel het. In werklikheid het hy egter die grootste deel van die oorlog in stil sektore deurgebring en baie min optrede gesien 4. Daar is nog altyd gedink dat hy ernstig gewond is tydens 'n granaatpraktyk in 1917 en dat dit verantwoordelik is vir sy terugkeer na Milaan na die redaksie van sy referaat. Maar onlangse navorsing het getoon dat hy, in werklikheid, slegs geringe beserings gebruik het om die meer ernstige lyding van neurosifilis te dek. 5. Fascisme het 'n georganiseerde politieke beweging geword na 'n vergadering op 23 Maart in Milaan (Mussolini het die Fasci di Combattimento op 23 Februarie egter). Nadat hy in die 1919-verkiesing versuim het, het Mussolini uiteindelik die parlement in 1921. Die Fascisti het gewapende groepe oorlogsveterane gevorm squadristi (ook na verwys as 'Blackshirts') om anargiste, sosialiste en kommuniste te terroriseer. Die regering het selde ingemeng. In ruil vir die ondersteuning van 'n groep nyweraars en landboukundiges het Mussolini sy goedkeuring (dikwels aktief) aan staking van staking gegee, en hy het revolusionêre ontsteltenis laat vaar. Toe die liberale regerings van Giovanni Giolitti, Ivanoe Bonomi en Luigi Facta versuim het om die verspreiding van chaos te stop, en nadat Fasciste die demonstratiewe en dreigende Marcia su Roma ("Maart op Rome") op 28 Oktober 1922 is Mussolini deur Vittorio Emanuele III uitgenooi om 'n nuwe regering te vorm. Op 39-jarige ouderdom word hy op 31 Oktober 1922 die jongste Premier in die geskiedenis van Italië.6
In teenstelling met 'n algemene wanopvatting, het Mussolini nie premier geword nie as gevolg van die Maart op Rome. Die koning van Italië, Victor Emmanuel III, het geweet dat indien hy nie 'n regering onder die Fascistiese of Sosialistiese party sou kies nie, Italië binnekort in 'n burgeroorlog betrokke sou wees. Gevolglik het hy Mussolini gevra om premier te word, en die behoefte aan die Maart-op-Maart in Rome verhoed. Omdat fasciste egter reeds van regoor Italië aangekom het, het hy besluit om voort te gaan. In werklikheid het die bedreigde beslaglegging op mag niks meer as 'n oorwinningsparade geword nie.
Mussolini se fascistiese staat, wat bykans 'n dekade voor die opkoms van Adolf Hitler tot stand gekom het, sou 'n model vorm vir Hitler se latere ekonomiese en politieke beleid. Sowel 'n beweging as 'n historiese verskynsel, die Italiaanse Fascisme was in baie opsigte 'n negatiewe reaksie op sowel die waargenome mislukking van die laissez-faire-ekonomie as die vrees vir die internasionale bolsjewisme ('n kortstondige Sowjet-invloed is ongeveer hierdie tyd in Beiere gevestig). hoewel neigings in die intellektuele geskiedenis, soos die verdeling van positivisme en die algemene fatalisme van die naoorlogse Europa, ook faktore was. Fascisme was 'n produk van 'n algemene gevoel van angs en angs by die middelklas van die naoorlogse Italië, wat ontstaan ​​het uit 'n samevloeiing van onderling verbandhoudende ekonomiese, politieke en kulturele druk. Italië het geen langdurige tradisie van parlementêre kompromie gehad nie, en die openbare gesprek het van alle kante 'n inflammatoriese toon ontvang.
Onder die vaandel van hierdie outoritêre en nasionalistiese ideologie kon Mussolini vrese uitbuit in 'n era waarin die naoorlogse depressie, die opkoms van 'n meer militante links en 'n gevoel van nasionale skande en vernedering voortspruit uit die 'verminkte oorwinning'. van die Eerste Wêreldoorlog kon dit lyk asof die vredesverdrae kon saamsmelt. Italiaanse invloed in die Egeïese Eilande en in die buiteland het deur die groter moondhede impotent en nie in ag geneem nie, en Italië het nie kolonies gehad nie. Sulke onvervulde nasionalistiese aspirasies het die reputasie van liberalisme en konstitusionalisme onder baie sektore van die Italiaanse bevolking besmet. Boonop het sulke demokratiese instellings nooit gegroei tot die wortel van die jong volkstaat nie. En omdat dieselfde naoorlogse depressie die aantrekkingskrag van Marxisme onder 'n stedelike proletariaat nog meer ontneem het as hul kontinentale eweknieë, het die vrees vir die groeiende krag van vakbondwese, kommunisme en sosialisme onder die elite en die middelklas versprei.
In hierdie vloeiende situasie het Mussolini die geleentheid benut en homself vinnig laat vaar van sy vroeë sosialistiese en republikeinse program, tot diens van die antisosialistiese saak. Die fascistiese milisies, ondersteun deur die welgestelde klasse en deur 'n groot deel van die staatsapparaat wat in hom die hersteller van orde gesien het, het 'n gewelddadige offensief geloods teen die sindikaliste en alle politieke partye van 'n sosialistiese of Katolieke inspirasie, veral in die noorde van Italië (Emilia Romagna, Toscana, ens.), Wat talle slagoffers veroorsaak het deur die aansienlike onverskilligheid van die magte van die orde. Hierdie gewelddadige dade is grootliks deur fasciste uitgelok squadristi, wat toenemend en openlik ondersteun word deur Dino Grandi, die enigste regte mededinger aan Mussolini vir die leierskap van die Fascistiese party tot die Kongres van Rome in 1921.7
Die geweld het aansienlik toegeneem van 1920 tot 1922 tot in Maart in Rome. Gekonfronteer deur hierdie swak gewapende en slegte georganiseerde fascistiese milisies wat die hoofstad aanval, verkies koning Victor Emmanuel III, en verkies om Mussolini, wat deur bloed aangestel is, te vermors, wat op daardie oomblik die steun van ongeveer 22 afgevaardigdes in die Parlement, president van die Raad, gehad het. Victor Emmanuel het steeds beheer oor die gewapende magte behou; sou hy wou, sou hy geen probleme gehad het om Mussolini en die minderwaardige fascistiese magte uit Rome uit te sit nie.
As eerste minister is die eerste jare van Mussolini se regering gekenmerk deur 'n koalisieregering wat bestaan ​​het uit nasionaliste, liberale en populiste, en het eers voor die sluipmoord op Giacomo Matteotti diktatoriese konnotasies aanvaar. Met die stilte van politieke onenigheid as gevolg van die sluipmoord op Matteotti, het die funksie van Mussolini se regering vergelykbaar geword met dié van outoritêre diktatorskappe.8 In die binnelandse politiek was Mussolini bevoordeel vir die volledige herstel van die staatsgesag, met die integrasie van die Fasci di Combattimento na die gewapende magte (die stigting in Januarie 1923 van die Milizia Volontaria per la Sicurezza Nazionale) en die progressiewe identifikasie van die Party met die Staat. In die politieke en sosiale ekonomie het hy wetgewing opgestel wat begunstig is op die ryk industriële en landbouklasse (privatisering, liberalisering van huurwette, en die aftakeling van die vakbonde).
In Junie 1923 word 'n nuwe majoritêre kieswet goedgekeur, wat twee derdes van die setels in die parlement aan die koalisie opgedra het wat minstens 25 persent van die stemme gekry het. Hierdie wet is stiptelik toegepas tydens die verkiesing van 6 April 1924, waarin die fascistiese 'listone' 'n buitengewone sukses behaal het, aangehelp deur die gebruik van shenanigans, geweld en intimiderende taktiek teen teenstanders.
Moord op die Sosialistiese leier
Die sluipmoord op die sosialistiese adjunk Giacomo Matteotti, wat weens die ongerymdhede wat gepleeg is, tot nietigverklaring van die verkiesing versoek is, het die Mussolini-regering 'n oombliklike krisis ontlok. Die reaksie van die opposisie was swak en in die algemeen reageer (die afskeiding van die Aventyns), nie in staat om hul houding te omskep in 'n massa anti-fascistiese optrede nie, was dit nie voldoende om die regerende klasse en die monargie van Mussolini te distansieer wat op 3 Januarie, 1925, het die vloedhekke oopgebreek en in 'n beroemde gesprek waarin hy die verantwoordelikheid vir die geweld van die squadriste op hom geneem het (hoewel hy nie die sluipmoord op Matteotti genoem het nie), verklaar de facto diktatorskap, die onderdrukking van elke oorblywende vryheid en die identifikasie van die Fascistiese Party met die Staat voltooi.
Van die laat 1925 tot die middel van die dertigerjare het fascisme weinig en geïsoleerde opposisie ondervind, hoewel dit wat dit ondervind het, onvergeetlik was, en bestaan ​​uit 'n groot deel van kommuniste soos Antonio Gramsci, sosialiste soos Pietro Nenni, en liberale soos Piero Gobetti en Giovanni Amendola.
Evolusie van fascisme "Die Derde Weg"
Terwyl die versuim om 'n samehangende program te skets, het fascisme ontwikkel tot 'n nuwe politieke en ekonomiese stelsel wat totalitarisme, nasionalisme, anti-kommunisme en anti-liberalisme gekombineer het in 'n staat wat ontwerp is om alle klasse onder 'n korporatistiese stelsel te bind (die "Derde Weg") . Dit was 'n nuwe stelsel waarin die staat beheer oor die organisasie van belangrike nywerhede verkry het. Onder die vaandel van nasionalisme en staatsmag het dit gelyk asof Fascisme die glorieryke Romeinse verlede met 'n futuristiese utopie sintetiseer.7
Ondanks die temas van sosiale en ekonomiese hervorming in die aanvanklike Fascistiese manifes van Junie 1919, word die beweging ondersteun deur dele van die middelklas wat bang was vir sosialisme en kommunisme. Nyweraars en grondeienaars het die beweging ondersteun as 'n verweer teen militêre arbeid. Onder bedreiging van 'n fascistiese Maart in Rome in Oktober 1922, aanvaar Mussolini die premierskap van 'n regse koalisie-kabinet, wat aanvanklik lede van die pro-kerk insluit Partito Popolare (Volksparty).
Ontbinding van die parlement
In die begin het Mussolini steun gekry van alle politieke spektrums in Italië, van liberale tot konserwatiewe. Onbewus van hulle het hy die parlement demokraties ontbind met wetgewing wat hulle goedgekeur het. Teen 1926 het hy volkome beheer oor die Italiaanse regering en die mense gehad.
Diktatuur en polisiestaat
Benito Mussolini was Europa se eerste fascistiese leier, en regeer Italië as 'n totalitêre staat met die titel "Il Duce" ("die leier")
Mussolini het geleidelik die legende van Mussolini geleidelik opgebou deur sy geheime polisie te gebruik om sy teenstanders tot stilte te intimideer en sy absolute beheer oor die pers uit te oefen. Il Duce. In 1925 stel hy die perswette in, wat bepaal dat alle joernaliste geregistreerde fasciste moet wees. Nie alle koerante is egter in openbare besit geneem nie en Corriere della Sera gemiddeld tien keer soveel eksemplare verkoop as die toonaangewende fascistiese koerant Il Popolo D'Italia.
Benito Mussolini, amptelike portret as Italiaanse premier, 1923.
Desondanks was Italië spoedig 'n polisiestaat. Die sluipmoord op die prominente internasionalistiese sosialis Giacomo Matteotti in 1924 het 'n langdurige politieke krisis in Italië begin, wat eers tot die begin van 1925 beëindig is toe Mussolini sy persoonlike gesag oor sowel die land as party bevestig het om 'n persoonlike diktatorskap te vestig. Mussolini se vaardighede in propaganda was van so 'n aard dat hy verbasend min teenstand teen onderdrukking gehad het. Nietemin is hy 'effens gewond in die neus' toe hy op 7 April 1926 geskiet is deur Violet Gibson, 'n Ierse burger en suster van Baron Ashbourne.9 Hy het ook 'n mislukte sluipmoordpoging in Rome deur die Italiaanse anargis Gino Lucetti oorleef, en 'n beplande poging van die Amerikaanse anargis Michael Schirru, wat geëindig het met die vaslegging en uitvoering van Schirru.
Op verskillende tye na 1922 neem Mussolini persoonlik die ministeries van binne, buitelandse sake, kolonies, korporasies, gewapende dienste en openbare werke oor. Soms het hy soveel as sewe afdelings gelyktydig gehou, sowel as die premierskap. Hy was ook hoof van die magtige Fascistiese Party (wat in 1921 gestig is) en die gewapende plaaslike fascistiese milisie, die MVSN, of 'Blackshirts', wat aanstaande weerstande in die stede en provinsies terroriseer. Hy sou later 'n geïnstitusionaliseerde milisie vorm wat die amptelike staatsondersteuning, die OVRA, dra. Op hierdie manier het hy daarin geslaag om die mag in eie hande te hou en die opkoms van enige mededinger te voorkom.
Mussolini het gedurende sy 21-jarige bewind verskeie openbare bouprogramme en regeringsinisiatiewe dwarsoor Italië geloods om ekonomiese terugslae of werkloosheidsvlakke te bekamp. Sy vroegste was die ekwivalent van Italië aan die Groen Revolusie, bekend as die 'Battle for Grain', waar die grondslag van 5000 nuwe plase en vyf nuwe landboudorpe op die land herstel is deur die Pontine-moerasse te dreineer. Hierdie plan het waardevolle hulpbronne na graanproduksie gelei, weg van ander meer ekonomies uitvoerbare gewasse. Die groot tariewe wat met die projek verband hou, het wydverspreide ondoeltreffendhede bevorder, en die regeringsubsidies wat aan boere gegee is, het die land verder in die skuld gedryf. Mussolini het ook die 'Battle for Land', 'n beleid gebaseer op grondherwinning in 1928, geïnisieer. Die inisiatief het gemengde sukses behaal. Terwyl projekte soos die dreinering van die Pontine Marsh in 1935 vir die landbou goed was vir propaganda-doeleindes, werk aan werkloses verskaf het, en dit toegelaat het dat groot grondeienaars subsidies kon beheer, was ander gebiede in die Battle for Land nie baie suksesvol nie. Hierdie program was strydig met die Battle for Grain (klein stukke grond is onvanpas toegeken vir grootskaalse koringproduksie), en die Pontine Marsh het selfs tydens die Tweede Wêreldoorlog verlore gegaan. Minder as 10 000 kleinboere het op die herverdeelde land hervestig, en die armoede van boere was steeds volop. In 1940 het 90 persent van alle Italiaanse boere byvoorbeeld 13 persent van die landbougrond besit. In 1940 is die Battle for Land-inisiatief laat vaar.
Hy het ook 'n ekonomiese resessie beveg deur die inisiatief 'Gold for the Fatherland' in te stel, deur die publiek aan te moedig om goue juweliersware soos halssnoere en trouringe aan regeringsamptenare te skenk in ruil vir staalarmbandjies met die woorde 'Gold for the Fatherland'. Die versamelde goud is daarna gesmelt en omgeskakel in goudstawe wat dan aan die nasionale banke versprei is. Volgens sommige geskiedkundiges is die goud nooit gesmelt nie en is dit aan die einde van die oorlog in 'n meer gegooi.
Die meeste van Mussolini se ekonomiese beleid is uitgevoer met die oog op sy gewildheid in plaas van die ekonomiese werklikheid. Dus, hoewel die indrukwekkende aard van sy ekonomiese hervormings hom deur baie mense in Italië steun verleen het, stem historici in die algemeen saam dat die Italiaanse ekonomie onder die Duce se regering ernstig onderpresteer.
Regering deur propaganda
As diktator van Italië was Mussolini se grootste prioriteit die onderwerping van die gedagtes van die Italiaanse bevolking en om propaganda te gebruik om dit te doen, hetsy tuis of in die buiteland, en hier was sy opleiding as joernalis van onskatbare waarde. Pers, radio, onderwys, films - almal is noukeurig onder toesig gehou om die illusie te skep wat fascisme was die leerstelling van die twintigste eeu, wat liberalisme en demokrasie vervang. Die beginsels van hierdie leer is neergelê in die artikel oor fascisme, geskryf deur Giovanni Gentile en onderteken deur Mussolini wat in 1932 in die Enciclopedia Italiana. In 1929 word 'n konkordaat met die Vatikaan onderteken, die Lateraanse verdrae, waardeur die Italiaanse staat uiteindelik deur die Rooms-Katolieke Kerk erken is, en die onafhanklikheid van Vatikaanstad deur die Italiaanse staat erken is. In 1927 het Mussolini homself deur 'n Rooms-Katolieke priester gedoop om sekere opposisie van die kant van die Katolieke Italië te verwyder, wat toe nog baie krities was oor die moderne Italiaanse staat, wat pouslike eiendom weggeneem het en verskeie pousies binne-in die Vatikaan. Mussolini het egter nooit bekend geword as 'n praktiserende Katoliek nie. Nietemin, sedert 1927, en selfs nog meer na 1929, het Mussolini, met sy anti-kommunistiese leerstellings, baie Katolieke oortuig om hom aktief te ondersteun.
Onder die diktatorskap is die effektiwiteit van die parlementêre stelsel feitlik afgeskaf, hoewel die vorms daarvan in die openbaar behoue ​​gebly het. Die wetskodes is herskryf. Alle onderwysers in skole en universiteite moes 'n eed sweer om die Fascistiese regime te verdedig. Koerantredakteurs is almal persoonlik deur Mussolini self gekies, en niemand wat nie 'n sertifikaat van goedkeuring van die Fascistiese party besit nie, kon joernalistiek beoefen. Hierdie sertifikate is in die geheim uitgereik, dus het die publiek geen idee gehad dat dit ooit sou plaasvind nie, en sodoende die illusie van 'n 'vrye pers' vaardig geskep het. Die vakbonde is ook van enige onafhanklikheid ontneem en is geïntegreer in die 'korporatiewe' stelsel. Die doel (wat nooit heeltemal bereik is nie), geïnspireer deur middeleeuse gildes, was om alle Italianers in verskillende professionele organisasies of 'korporasies' te plaas, almal onder klandestiene regeringsbeheer. Verder dat alle skole, koerante, ens., Byvoorbeeld nie "die 13de Junie 1933" hoef te skryf nie, maar eerder die 13de Junie van die 11de jaar van Mussolini se mag moes skryf.
Mussolini het aanvanklik met sy finansiële steun gesorg deur 'n aantal bedrywe van openbare na privaatbesit oor te dra. Maar teen die dertigerjare het hy begin terugkeer na die teenoorgestelde uiterste van die rigiede regeringsbeheer oor die nywerheid. Baie geld is spandeer op baie sigbare openbare werke en aan internasionale prestige-projekte, soos die SS Rex Blue Riband seevaart en lugvaartprestasies soos die vinnigste seevliegtuig ter wêreld, die Macchi M.C.72, en die transatlantiese vliegbootvaart van Italo Balbo, wat met groot fanfare in die Verenigde State begroet is toe hy in Chicago land. Daardie projekte verdien respek uit sommige lande, maar die ekonomie het gely onder Mussolini se strawwe pogings om Italië selfversorgend te maak. 'N Konsentrasie op die swaar industrie was problematies, miskien omdat Italië nie die basiese hulpbronne gehad het nie.
In die buitelandse beleid het Mussolini vinnig oorgeskuif van die pasifistiese anti-imperialisme van sy aanloop tot mag na 'n ekstreme vorm van aggressiewe nasionalisme. 'N Vroeë voorbeeld hiervan was sy bombardement van Corfu in 1923. Kort daarna slaag hy daarin om 'n marionetregime in Albanië in te stel en die Italiaanse mag in Libië genadeloos te konsolideer, wat sedert 1912 'n kolonie was. Dit was sy droom om te maak die Middellandse See merrie nostrum ('ons see' in Latyn) en het 'n groot vlootbasis op die Griekse eiland Leros opgerig om 'n strategiese houvas aan die Oostelike Middellandse See af te dwing.
Verowering van Ethiopië
Die inval in Ethiopië is vinnig uitgevoer (die proklamasie van die Ryk het in Mei 1936 plaasgevind) en het verskillende gruweldade behels, soos die gebruik van chemiese wapens (mosterdgas en fosgeen) en die onoordeelkundige slagting van 'n groot deel van die plaaslike bevolking om teenkanting te voorkom .
Die gewapende magte het van 'n groot arsenaal granate en bomme gelaai met mosterdgas wat van vliegtuie afgevaar is. Hierdie stof is ook direk van bo, soos 'n "insekdoder", op vyandelike vegters en dorpe gespuit. Dit was Mussolini self wat die gebruik van die wapens gemagtig het:
"Rome, 27 Oktober '35. A.S.E. Graziani. Die gebruik van gas as 'n ultima verhouding om vyandelike weerstand te oorweldig en in die geval van teenaanval is dit gemagtig. Mussolini. "" Rome, 28 Desember '35. A.S.E. Badoglio. Gegewe die vyandelike stelsel het ek V.E. die gebruik, selfs op groot skaal, van enige gas en vlamgaters. Mussolini. "
Mussolini en sy generaals poog om die operasies van chemiese oorlogvoering in die grootste geheimhouding te bedek, maar die misdade is aan die wêreld geopenbaar deur die veroordeling van die Internasionale Rooi Kruis en van baie buitelandse waarnemers. Die Italiaanse reaksie op hierdie onthullings het bestaan ​​uit die "verkeerde" bombardement (ten minste 19 keer) van die Rooi Kruis-tente wat in die gebiede van militêre leër van die Ethiopiese verset geplaas is. Die opdragte wat Mussolini ten opsigte van die Ethiopiese bevolking gegee het, was baie duidelik:
'Rome, 5 Junie 1936. A.S.E. Graziani. Alle rebelle wat gevange geneem word, moet doodgemaak word. Mussolini.' "Rome, 8 Julie 1936. A.S.E. Graziani. Ek het V.E weer eens gemagtig om 'n politiek van terreur en uitwissing van die rebelle en die medepligtige bevolking te begin en stelselmatig te voer. voeg taglionis 'n Mens kan nie die infeksie betyds genees nie. Wag op bevestiging. Mussolini. "7
Die oorwegendste deel van die onderdrukkingswerk is deur Italianers uitgevoer wat, behalwe die bomme wat met mosterdgas gevul is, dwangarbeidskampe ingestel het, openbare galge opgerig het, gyselaars doodgemaak het en die lyke van hul vyande vermink het.7 Graziani het beveel dat die gevange guerilla's verwyder moet word deur middel van hul vlug uit die vliegtuig te gooi. Baie Italiaanse troepe het hulself langs kadavers laat fotografeer wat aan die galg hang of om kiste vol onthoofde koppe hang. Een aflevering in die Italiaanse besetting van Ethiopië was die slagting van Addis Abeba van Februarie 1937 wat gevolg het op 'n poging om Graziani te vermoor. In die loop van 'n amptelike seremonie het 'n bom langs die generaal ontplof. Die reaksie was onmiddellik en wreed. Die dertig Ethiopiërs wat tydens die seremonie teenwoordig was, is toegesmeer, en onmiddellik daarna het die "swart truie" van die fascistiese Milities in die strate van Addis Abeba uitgegooi waar hulle al die mans, vroue en kinders gemartel en doodgemaak het waarop hulle teëgekom het. hul pad. Hulle het ook huise aan die brand gesteek om te voorkom dat die inwoners verlaat en die massa-teregstellings van groepe van 50-100 mense gereël het.10
Sy aktiewe ingryping in 1936 - 1939 aan die kant van die "Generalisimo" Francisco Franco in die Spaanse Burgeroorlog het 'n moontlikheid van versoening met Frankryk en Groot-Brittanje beëindig. Gevolglik moes hy die Duitse anneksasie van Oostenryk in 1938 en die afbreek van Tsjeggo-Slowakye in 1939 aanvaar. Op die München-konferensie in September 1938 het hy hom as 'n gematigde werk vir Europese vrede voorgedoen. Maar sy 'as' met Duitsland is bevestig toe hy in Mei 1939 die 'Pact of Steel' met Hitler maak. Lede van TIGR, 'n Sloveense anti-fascistiese groep, het in 1938 beplan om Mussolini in Kobarid dood te maak, maar hul poging was nie suksesvol nie.
Die as van bloed en staal
Die term "Axis Powers" is in November 1936 deur Mussolini bedink toe hy gepraat het van 'n Rome-Berlynse as met verwysing na die verdrag van vriendskap wat op 25 Oktober 1936 tussen Italië en Duitsland onderteken is. Sy "Axis" met Duitsland is bevestig toe in Mei 1939 het hy weer 'n verdrag met Duitsland gesluit. Mussolini het die verhouding met Duitsland beskryf as 'n 'Pact of Steel', iets waarna hy vroeër 'n 'Pact of Blood' genoem het.
Benito Mussolini en Adolf Hitler staan ​​tydens 'n amptelike besoek aan die besette Joego-Slawië op 'n hersieningsstand.
Toe die Tweede Wêreldoorlog nader, het Mussolini sy voorneme aangekondig om Malta, Korsika en Tunis te annekseer. Hy het gepraat oor die skepping van 'n "Nuwe Romeinse Ryk" wat ooswaarts na Palestina en suid deur Libië en Egipte tot Kenia sou strek. In April 1939, na 'n kort oorlog, het hy Albanië geannekseer. Mussolini het besluit om in die groter konflik 'nie-strydig te bly' totdat hy baie seker was watter span sou wen.
Op 10 Junie 1940 verklaar Mussolini uiteindelik oorlog teen Groot-Brittanje en Frankryk. Op 28 Oktober 1940 val Mussolini Griekeland aan. Maar na die aanvanklike sukses, is die Italianers deur 'n meedoënlose Griekse teenaanval afgestoot, wat die verlies van Albanië tot gevolg gehad het, totdat Adolf Hitler gedwing is om hom te help deur ook Griekeland aan te val. In Junie 1941 verklaar Mussolini oorlog teen die Sowjetunie en in Desember verklaar hy ook oorlog teen die Verenigde State.
In 1943, na die nederlaag van die As in Noord-Afrika, het terugslae aan die Oostelike Front en die Anglo-Amerikaanse (Geallieerde) land op Sicilië, die meeste van Mussolini se kollegas (waaronder graaf Galeazzo Ciano, die minister van Buitelandse Sake, en Mussolini se skoonseun) het op 25 Julie 1943 op 'n vergadering van die Fascistiese Grootraad teen hom gedraai. Koning Vittorio Emanuele III het Mussolini na sy paleis geroep en die diktator van sy mag ontneem. Nadat hy die paleis verlaat het, is Mussolini vinnig gearresteer. Hy is daarna in volledige isolasie na Gran Sasso, 'n bergoord in Sentraal-Italië (Abruzzo), gestuur.
Mussolini is vervang deur die Maresciallo d'Italia Pietro Badoglio, wat onmiddellik in 'n beroemde toespraak verklaar het "La guerra continua a fianco dell'alleato germanico"(" Die oorlog duur voort aan die kant van ons Germaanse bondgenote "), maar werk in plaas daarvan om 'n oorgawe te onderhandel; 45 dae later op 8 September 1943 sou Badoglio 'n wapenstilstand onderteken met die geallieerde troepe. Badoglio en die koning, uit vrees vir die Duitser weerwraak, het uit Rome gevlug en die hele Italiaanse leër sonder bevele gelaat. Baie eenhede het eenvoudig ontbind, sommige het die Geallieerde-beheerde sone bereik en oorgegee, 'n paar het besluit om 'n partydige oorlog teen die Nazi's te begin, en 'n paar het die oorskakeling van kante verwerp en het bondgenote met die Duitsers gebly.
'N Paar dae later gered in 'n skouspelagtige aanval wat deur generaal Kurt Student beplan en deur Otto Skorzeny uitgevoer is, het Mussolini die Italiaanse Sosiale Republiek, 'n fascistiese staat, opgerig (RSI, Repubblica Sociale Italiana) in Noord-Italië. Hy het in hierdie tydperk in Gargnano gewoon, maar was 'n marionet onder beskerming van sy bevryders. In hierdie "Republiek van Salò" keer Mussolini terug na sy vroeëre idees oor sosialisme en kollektivisering. Hy het ook 'n paar van die fascistiese leiers wat hom in die steek gelaat het, tereggestel, waaronder sy skoonseun Galeazzo Ciano. Gedurende hierdie periode het hy sy memoires geskryf en saam met sy outobiografiese geskrifte van 1928 gekombineer en uitgegee deur Da Capo Press as My opkoms en val.
Die middag van 27 April 1945, naby die dorpie Dongo (Comomeer) en net voordat die Geallieerde leërs Milaan bereik het, het Mussolini en sy minnares Clara Petacci op pad Chiavenna aan boord van 'n vliegtuig om na Oostenryk te ontsnap. Hulle is egter betrap deur Italiaanse kommunistiese partisane. Na verskeie onsuksesvolle pogings om hulle na Como te neem, is hulle na Mezzegra gebring. Hulle het hul laaste nag in die huis van die De Maria-gesin deurgebring.
Die volgende dag, 28 April, is Mussolini en sy minnares geskiet, saam met hul vyftienman-trein, meestal ministers en amptenare van die Italiaanse Sosiale Republiek. The shootings took place in the small village of Giulino di Mezzegra and, at least according to the official version of events, were conducted by "Colonnello Valerio" (Walter Audisio), the communist partisan commander, after National Liberation Committee ordered him to kill Mussolini.11 However, a witness, Bruno Giovanni Lonati - another partisan i
Kyk die video: From Socialist to Fascist - Benito Mussolini in World War 1 I WHO DID WHAT IN WW1? (April 2020).