Ek onthou die liedjie van Elvis goed - dit is opgeneem toe hy sy diensplig gedoen het in Duitsland en dit was ’n groot storie destyds. Ons het die solus 7-plaatjie by die huis gehad, saam met ander solus 7-plate wat destyds nog in die vorm van die pragtigste poskaarte was. Die draaitafel was nog oorgetrek met so ’n ligbruin vilt-agtige materiaal.
Ek het my eie klein vingertjies destyds (ek dink ek was toe so ses jaar oud) omtrent verbrysel toe ek hulle per ongeluk tussen die binnewerke van 'n ou platgedrukte kinderwaentjie gesit het in 'n poging om myself in my sittende posisie daarop regop te hou terwyl ek teen tempo hewig de bult van Aragonweg in die Baai afgejaag het. Daardie jáág teen die afdraande van bo by die hoek van Lovemoresingel (omtrent bý die hoek van die gronde van Andrew Rabie) tot onder, tot óm die draai, tot ’n mens vanself tot stilstand in die middel van Diazweg gekom het, was darem te lekker! Dít is seker waar ek my “neiging tot spoed” opgetel het waarteen die motorrybewysinspekteur my later van tyd gewaarsku het.
Ek onthou die roomyskarretjies en die outas goed. Hulle was goeie siele en het altyd toegelaat dat elkeen van die bondel kinders ’n beurt kry om onder in sy Mary Poppins karretjie grou om te kry wat hulle gesoek het terwyl hy staan en hanna-hanna met die ousies wat gedurende hulle uitgebreide teetyd op die sypaadjie gesit het of in die straat geslenter het - weet julle, noudat ek daaraan dink en die ousies se lawwe gekekkel onthou, het hy nie naderhand met hulle "geflirt" nie? Nietemin, ek het altyd so ’n wit-en-pienk “wafer” geëet want hulle was die maklikste om te beheer sonder om te mors. Mens kon presies dieselfde roomys in ’n “cone” (wat is die ingels daarvoor nou weer?) gekry het, maar dan het die roomys altyd gesmelt en tot onder in die tippie afgedrup. Dan het die spul só soggie geword en naderhand op die grond geval en daar was jy al jou lekkergoed kwyt - ai, dít was nou sleg!