Down-sindroom: Naomi se verhaal - Waardes - 2022
Down-sindroom: Naomi se verhaal
My naam is Naomi, ek kom van MexikoEk is 'n bietjie meer as 5 jaar gelede gebore en die dokters het vir my ouers gesê dat dit nie goed gaan met my nie en dat ek kenmerke van Downsindroom het.
My ouers het eers nie geweet hoe om te reageer nie, nie omdat hulle nie lief was vir my nie, maar omdat hulle geen inligting oor my siekte gehad het nie en daar baie onsekerheid was. Toe begin hulle beplan hoe om my lewe nie soveel probleme te gee nie.
Ons vertel u wat die verhaal van Naomi, 'n meisie met Down-sindroom.
Met skaars vyf dae oud is hy genetiese spesialis Hy het aan my ouers meegedeel dat ek nie oor die weg kon kom nie en dat die wêreld weer vir hulle uitmekaar geval het, maar hulle het nog steeds geen oomblik vir my opgehou veg nie. Hulle het my aan eindelose studies en ontledings onderwerp waaraan ek baie gely het, en ek het die konsultasies van kardiologie, ortopedie, neurologie, oudiologie bygewoon, terselfdertyd dat hulle my drie keer per week na 'n vroeë stimulasiesentrum geneem het en ook Ek het tuis gewerk met die hulp van my gesinGou kon sy dinge doen wat ander kinders nie doen nie!
Toe ek 'n jaar oud was, het ek die Jonh Landon Down-stigting, om deel te neem aan 'n program wat gebaseer is op my behoeftes. Ek het toe baie gewerk en dit was vir my hele gesin baie vermoeiend om dit uit te voer soos aangedui. Soggens het ek saam met my ma gewerk, die middag in die kwekery of by my ouma en snags saam met my pa. Soms het ek gesien dat my ouers voel dat ek dit nie sou haal nie, maar toe hulle na my kyk, het hulle dit geneem nuwe moed om voort te gaan. Na soveel moeite het ek begin kruip en eers toe ek twee jaar oud was, het ek my eerste treë gegee. Ek het dus saam met ander gewone kinders (sonder gestremdhede) die skool binnegegaan, en saam met die fondament het ek 'n paar kleure, vorms, groottes, konsepte, getalle, ens. Geleer.
Die erkenning van my prestasies en die waardering en respek wat hulle my gegee het, het my baie gehelp om soos enige ander kind te voel. Op die ouderdom van drie het ek 'n ander skool betree en dit was moeilik om aan te pas Ek het my vorige skool gemis, so ek het in 'n hoek gebly en niks gedoen nie. My nuwe juffrou het gedink dat sy baie tekortkominge het, maar bietjie vir bietjie het ek haar gewys dat ek dit kan doen. Sy aan die begin Ek het myself oorbeskerm Omdat sommige van my klasmaats fisies met skrape of byte gekom het, maar my gestremdheid het niks hiermee te doen gehad nie, maar ek het slegte geluk daarmee gehad.
In Mei 2008 het die Mini-olimpiade op die vlak van die sone en ek was die een wat gekies is om die Olimpiese fakkel te dra, toe die ketel in my hande kom, skreeu al die mense wat daar was my naam en ondersteun my. Tans is ek vyf jaar en vyf maande oud. Ek het 'n opvolg in USER (dit is die ondersteuning wat sommige gewone skole aan meisies soos ek bied sodat ons in die samelewing kan integreer) en die FJLD; Ek word voortdurend hersien, ek kry spraakterapie, behandeling ortopedies en oogheelkundige.
Ek het my kleinsus vir wie ek lief is en sy is baie lief vir my, ek is 'n baie geliefde en gerespekteerde persoon en dit laat my 'n gelukkige kinderjare hê. Nou was nog nie alles om die inisiatief te neem en daarna te streef om my doelwitte te bereik nie mense met verskillende vermoëns ons vind dit moeilik om onderwysers, dokters en terapeute te vind wat ons behoeftes verstaan. Ek en my ouers het al baie gestruikel, maar net soos toe ek leer loop het, het ons bietjie vir bietjie aanbeweeg.
Teks van Gabriela Lopez. Naomi se ma (2012)
U kan meer artikels lees soos Down-sindroom: Naomi se verhaal, in die kategorie Downsindroom op die werf.