Seychelle geskiedenis - Inligting
Seychelle Geskiedenis - Geskiedenis
Nadat hulle van die Franse ontneem is, het hierdie wydverspreide eilande in die Indiese Oseaan van 1794 tot 1976, toe onafhanklikheid verklaar is, onder Britse beheer bestaan. Alhoewel die politieke ewewig aanvanklik effens uitgedaag is met 'n staatsgreep kort na onafhanklikheid, was die Seychelle dekades lank redelik stabiel. Toerisme het die ekonomiese bolwerk van die land geword.
Seychelle geskiedenis en aardrykskunde
As ons aan die Seychelle dink, het die meeste van ons waarskynlik die volgende beelde wat by blou turkoois water opkom, son wat uit die wit sand weerspieël, welige tropiese plantegroei en rustige atmosfeer-al hierdie beskrywings is uiteindelik reg, maar daar is nog baie meer van die Seychelle as net die estetiese aantrekkingskrag daarvan.
Laat ons 'n paar honderd jaar terug in die tyd reis en meer leer oor die ryk en byna fantastiese geskiedenis van hierdie pragtige argipel, wat verhale bevat van skrikwekkende seerowers, verborge skatte en ontdekkingsreisigers wat die 'Eden' van die natuur wil proe. Laat ons begin!
Geskiedenis van Seychelle
Die geskiedenis opgeteken van Seychelle dateer uit die 17de eeu. Die eilande is in die 18de eeu deur Frankryk bewillig en gevestig. Afrikaanse slawe is na die eiland gebring, en die kenmerkende Seychellois -kreoolse taal het ontwikkel. Brittanje het die eilande in die vroeë 19de eeu in besit geneem. Die Seychelle het in 1976 'n onafhanklike republiek geword na tweehonderd jaar van Europese koloniale bewind. 'N Sosialistiese eenpartystaat het die land regeer van 1977 tot 1993. Die daaropvolgende demokratiese verkiesings is deur dieselfde sosialistiese party gewen.
Die vroeë (voor-Europese kolonisasie) geskiedenis van Isle de Séchelles of Seychelle is onbekend. Maleiers van Borneo, wat hulle uiteindelik op Madagaskar gevestig het, het miskien hier omstreeks 200 tot 300 nC vertoef. Arabiese seevaarders, op reis oor die Indiese Oseaan, was waarskynlik bewus van die eilande, hoewel hulle dit nie gevestig het nie. 'N Manuskrip uit 851 nC, geskryf deur 'n Arabiese handelaar, verwys na die Maledive en hoër eilande daarbuite, moontlik Seychelle.
Arabiere verhandel die hoogs gewaardeerde coco de mer -neute, wat slegs in Seychelle gevind is, lank voor die Europese ontdekking van die eilande. Die uitgerotte neute kan dryf en is in die Maledive en Indonesië aan wal gespoel.
Ouderdom van ontdekkings
In 1503 sien Vasco da Gama, van Indië na Oos -Afrika, eilande wat bekend staan ​​as die Amirantes. Die granitiese eilande het op die Portugese kaarte begin verskyn as die Sewe Susters.
In Maart 1608 vaar 'n handelsvloot van die Engelse Oos -Indiese Kompanjie na Indië. Verloor in 'n storm, die Hemelvaart 's Die bemanning het op 19 Januarie 1609 'n hoë land " gesien en op pad gegaan. Hulle het "as in 'n dam geanker ". Hulle het 'n onbewoonde eiland gevind met baie vars water, vis, klappers, voëls, skilpaaie en reuse -skilpaaie waarmee hulle hul winkels kan aanvul. Die Hemelvaart het geseil en gerapporteer wat hulle gevind het, maar die Britte het nie opgetree nie.
Teen die einde van die 17de eeu het seerowers uit die Karibiese Eilande in die Indiese Oseaan aangekom en 'n basis gemaak in Madagaskar, waarvandaan hulle vaartuie vaartuie nader en die Rooi See en die Persiese Golf verlaat.
Die Franse het die Isle de France (nou Mauritius) beset sedert 1715. Hierdie kolonie het al hoe belangriker geword, en in 1735 is 'n energieke administrateur, Bertrand-François Mahé de La Bourdonnais (1699-1723) aangestel. Sy brief was om die Franse seeweg na Indië te beskerm. La Bourdonnais, self 'n matroos, het sy aandag daarop gevestig om 'n vinniger deurgang van Mauritius na Indië te maak. Vir hierdie doel stuur hy in 1742 'n ekspedisie onder bevel van Lazare Picault om die eilande noordoos van Madagaskar akkuraat in kaart te bring.
Op 21 November 1742 het die Elisabeth en die Charles geanker van Mahé by Anse Boileau (nie Baie Lazare nie, wat later per ongeluk as Picault se landingsplek genoem is). Hulle het 'n land van oorvloed gekry. Picault het die eiland Ile d 'Abondance genoem. Die kartering van Picault was swak, so in 1744 is hy teruggestuur en die hoofeiland Mahé (ter ere van sy beskermheer Mahé de La Bourdonnais) en die groep die Iles de la Bourdonnais herdoop. Hy het groot verwagtinge vir die Iles de la Bourdonnais gehad. Die eilande is egter weer vergete toe La Bourdonnais in 1746 vervang is.
Franse nedersetting en heerskappy
Die uitbreek in 1754 van wat die Sewejarige Oorlog tussen Engeland en Frankryk sou word, herinner die owerhede op Mauritius aan die eilande. Twee skepe is gestuur om dit op te eis, onder bevel van Corneille Nicholas Morphey. Hy het die grootste eiland Isle de Séchelles hernoem ter ere van burggraaf Jean Moreau de Séchelles, minister van finansies tydens die bewind van Louis XV (later verengels as Seychelle). Hierdie naam is later vir die eilandgroep gebruik, terwyl Mahé weer vir die grootste graniet -eiland gebruik is. Morphey het op 1 November 1756 die Franse koning en die Franse Oos -Indiese Kompanjie in besit geneem.
Die einde van die Sewejarige Oorlog, met Frankryk se verlies van Kanada en sy status in Indië, veroorsaak die agteruitgang van die Franse Oos -Indiese Kompanjie, wat Mauritius voorheen beheer het. Hierdie nedersetting, en dus Seychelle, was nou onder direkte koninklike gesag. Die nuwe bedoeling van Mauritius, Pierre Poivre (1719–1786), was vasbeslote om die Nederlandse monopolie van die winsgewende speseryhandel te verbreek, wat hy gedink het Mahé perfek sou wees vir speserye.
In 1768 het Nicolas Dufresne 'n kommersiële onderneming gereël en skepe gestuur om hout en skilpaaie van die Seychelle af te haal. Tydens hierdie ekspedisie is die Franse soewereiniteit uitgebrei om al die eilande van die granitiese groep op Kersdag te dek.
In 1769 het die seevaarders Rochon en Grenier bewys dat 'n vinniger roete na Indië veilig via die Seychelle geneem kon word, en dus is die belangrikheid van die strategiese posisie van die eilande besef. Intussen het Poivre uiteindelik saailinge van neutmuskaat en naeltjie en 10.000 neutmuskaat sade gekry. Sy pogings om dit op Mauritius en Bourbon (later Réunion) te propageer, het min sukses behaal, en hy dink weer aan Seychelle. Dit word as toevallig beskou toe Brayer du Barré (onbekend-1777) op Mauritius aankom met koninklike toestemming om 'n nedersetting op St Anne op eie koste te bedryf.
Op 12 Augustus 1770 vestig 15 blanke koloniste, sewe slawe, vyf Indiërs en een swart vrou hulle op St Anne. Du Barré het in Mauritius gebly om geld te soek. Na berigte oor aanvanklike sukses, het hy die regering om meer geld gesmeek. Verslae het egter aan die owerhede gekom dat skeepskapteins geen voorraad vars produkte van die eilande kan kry nie. Du Barré doen 'n beroep op hulp aan Mauritius en Versailles val op dowe ore. In wanhoop het hy na die Seychelle gegaan om die situasie te probeer red, maar sonder sukses. As 'n verwoeste man vertrek hy na Indië en sterf daar kort daarna.
In 1771 stuur Poivre Antoine Gillot na Seychelle om 'n speserystuin te vestig. Teen Augustus 1772 het Du Barré se mense St Anne verlaat en na Mahé verhuis of teruggekeer huis toe. Gillot het by Anse Royale gewerk, met die vestiging van neutmuskaat, naeltjies, kaneel en peperplante.
Toe Britse skepe rondom die Seychelle gesien word, is die owerhede aangespoor om 'n garnisoen onder luitenant de Romainville te stuur. Hulle het Etablissement du Roi (Royal Settlement) op die terrein van die moderne Victoria gebou. Gillot was nominaal in beheer van die burgerlike koloniste, maar het geen werklike gesag oor hulle gehad nie. Mauritius stuur 'n sterker man, Jean Baptiste Philogene de Malavois, wat in 1788 die bevel oor die nedersetting neem. In die toekoms sal slegs goeie boerdery tegnieke en noukeurige gebruik van hulpbronne geduld word.
Die Quincy -era
In 1790, as gevolg van die Franse Revolusie, het die setlaars 'n koloniale vergadering gevorm en besluit dat hulle hul kolonie volgens hul eie grondwet self sou bestuur. Grond in Seychelle moet slegs aan die kinders van bestaande koloniste gaan, wat die produksie van die kolonie moet weggooi soos hulle wil, nie soos Mauritius voorskryf nie. Hulle het die afskaffing van slawerny as onmoontlik geag, omdat hulle geglo het dat die kolonie sonder gratis arbeid nie kon oorleef nie.
Jean-Baptiste Queau de Quincy (1748–1827) neem bevel oor die kolonie in 1794. Hy was 'n listige man en het vaardigheid en gerief gebruik om Seychelle deur die jare van oorlog te stuur. Seychelle was 'n toevlugsoord vir Franse korsare (seerowers wat lettres de marque dra, wat hulle die reg gee om wettiglik te vang op die vyandse skeepvaart). Quincy het gehoop dat dit ongemerk kon bly, maar in 1794 het 'n eskader van drie Britse skepe aangekom. Die Britse kommodoor, Henry Newcome, het Quincy 'n uur gegee om oor te gee. Deur bekwame onderhandelinge het Quincy 'n waarborg van sy eer en eiendom verkry en oorgegee.
Die Britte het geen moeite gedoen om die Seychelle oor te neem nie, dit word as 'n vermorsing van hulpbronne beskou. Die setlaars het besluit dat daar nie van hulle verwag kan word om die Franse vlag te verdedig as hulle nie 'n garnisoen gestuur word nie. Daarom sou hulle neutraal bly en alle komers voorsien. Die strategie het gewerk. Die kolonie het floreer. Die gunstige kapitulasievoorwaardes van Quincy is sewe keer hernu tydens die besoeke van Britse skepe.
Op 11 Julie 1801 het die Franse fregat Chiffonne aangekom met 'n vrag Franse gevangenes wat deur Napoleon in ballingskap gestuur is. Dan HMS Sybille aangekom. Quincy moes probeer om die Chiffonne, maar na 'n kort stryd het die Chiffonne geneem. Kaptein Adam van die Sybille wou weet waarom Quincy ingemeng het, in stryd met sy kapitulasievoorwaardes. Quincy het daarin geslaag om uit die moeilikheid te kom en selfs Adam oorreed om in te stem dat Seychelle en#8217 vaartuie met 'n vlag met die woorde "Seychelles Capitulation " instem, sodat hulle ongemaklik deur die Britse blokkade van Mauritius kon gaan.
15 September 1801 was die datum van 'n onvergeetlike seestryd net voor die nedersetting. Die Britse skip Victor was ernstig gestremd deur skade aan haar tuig, maar sy kon breedwaarts na die Franse vaartuig beweeg La Flêche en hark haar met onophoudelike vuur. La Flêche begin sink. In plaas van haar oor te gee, het haar kaptein gestrand geloop en haar aan die brand gesteek voordat sy die skip verlaat het. Die opponerende bevelvoerders ontmoet daarna aan wal, terwyl die Engelsman sy Franse eweknie hartlik gelukwens met sy moed en vaardigheid tydens die geveg.
Die Britte het die blokkade op die kolonies van die Franse Indiese Oseaan verskerp. Réunion het oorgegee, gevolg in Desember 1810 deur Mauritius. In April 1811 het kaptein Beaver in Seychelle aangekom Nisus om die voorkeurvoorwaardes van die kapitulasie van Quincy 's aan te kondig, moet dit bly, maar die Seychelle moet die voorwaardes van die oorgawe van Mauritius erken. Beaver het 'n Royal Marine, luitenant Bartholomew Sullivan, agtergelaat om die situasie in die Seychelle te monitor.
Daar was min wat Sullivan alleen kon doen om te keer dat die setlaars voortgaan om Franse fregatte en slawe te voorsien. Slawe -eienaarskap was toe nie teen die Britse wet nie, hoewel slawehandel onwettig was. Sullivan, later die titel van burgerlike agent, het kat en muis met die pro-slaaf koloniste gespeel. Sullivan het op 'n wenk afgestap en na Praslin geroei en kon beslag lê op 'n vrag nuut gelande slawe. Dit was maar 'n klein triomf te midde van baie frustrasies, en Sullivan, wat kla dat die Seychello's geen gevoel van eer, skaamte of eerlikheid het nie, bedank.
Die eerste burgerlike administrateur van die Britse regime was Edward Madge. Hy het 'n bitter vete gehad met Quincy, wat in die administrasie gebly het as Vrederegter. In die daaropvolgende jare het die eilande stilweg 'n agterwater geword. Grondeienaars in Seychelle het 'n aangename lewe gehad, hoewel dit nie altyd maklik was om die einde te bereik nie, aangesien die wisselvallige markte vir hul produkte nie maklik was nie. Die Britte het toegelaat dat alle gebruiklike Franse praktyke van krag bly. Die administrateur was moontlik Brits, het by Londen aangemeld, maar hy het volgens Franse reëls geregeer. Die grootste klagte wat die koloniste met hul nuwe meesters gehad het, was die afhanklikheid van die kolonie van Mauritius.
Die ander wolk op die horison van planters was Britse wetgewing teen slawerny. In 1835 is slawerny heeltemal afgeskaf. Die plantasies was reeds besig om te verval, hul grond is uitgeput deur jare se verbouing sonder om te belê in die hernuwing van vrugbaarheid. Sommige planters het hulle slawe gevat en vertrek. Die bevryde slawe het geen grond gehad nie, en die meeste hurk op die landgoed wat hulle in slawerny versorg het, en die kolonie het 'n tydperk van stagnasie binnegegaan. Daar was geen uitvoer nie, en geen geld om vir nuwe infrastruktuur te betaal nie.
Die situasie is eers verbeter toe planters besef dat hulle klappers met minder arbeid en meer wins kan verbou as die tradisionele katoen, suiker, rys en mielies. Binnekort het hulle ook weer 'n bron van feitlik gratis arbeid gehad. Die Britte het hul standpunt teen slawerny ernstig opgeneem en patrollies langs die kus van Oos-Afrika uitgevoer, terwyl hulle toesak op Arabiese huise wat slawe na die Midde-Ooste vervoer het. Slawe wat suid van die ewenaar bevry is, is na Seychelle gebring en by plantasie -eienaars geleer. Hulle het die grond bewerk in ruil vir rantsoene en lone. Oor 'n tydperk van dertien jaar vanaf 1861 is ongeveer 2400 mans, vroue en kinders na Seychelle gebring.
Die stad, wat sedert 1841 Victoria genoem word, het begin groei. Lisensies wat in 1879 verleen is, gee 'n idee van die omvang van die besighede in die stad. Daar was 'n apteker, twee afslaers, vyf kleinhandelaars, vier drankwinkels, 'n notaris, 'n prokureur, 'n juwelier en 'n horlosiemaker.
Daar was 'n ramp op 12 Oktober 1862, toe stortreën en sterk wind Mahé tref. 'N Stortvloed modder en klippe het van die heuwels af op die stad geval. Na raming het meer as 70 mense hul lewens verloor.
Seychelle smag daarna om 'n kolonie in eie reg te wees, en die owerhede in die moederkolonie Mauritius het hulle ondersteun. Sir Arthur Gordon, die goewerneur van Mauritius, het namens hulle 'n petisie na Londen gestuur. Daar is toegewings gemaak, maar die Seychelle het eers in 1903 'n kroonkolonie geword toe sy eerste goewerneur, sir Ernest Bickham Sweet-Escott, sy amp aangeneem het. Met sy nuwe status, het die kolonie 'n botaniese tuin en 'n kloktoring in die hartjie van Victoria gekry. Die Franse taal en kultuur was egter steeds oorheersend.
Die Britte het, net soos die Franse voor hulle, die Seychelle gesien as 'n nuttige plek om lastige politieke gevangenes te verban. Deur die jare het Seychelle 'n tuiste geword vir gevangenes uit Zanzibar, Egipte, Ciprus en Palestina, om maar net 'n paar te noem. Die eerste in die ballingskap was die oudhoof van Pasir Salak in Perak wat in 1875 aangekom het na sy implikasie by die moord op die Britse inwoner van Perak. Soos baie van die ballinge wat gevolg het, het hy hom goed in die Seychelle se lewe gevestig en was hy baie lief vir die eilande. Hy het een van die gewilde plaaslike liedjies saamgeneem en dit in die volkslied van sy land opgeneem. Met nuwe woorde het dit later die volkslied van Maleisië geword.
Die bekendste van die politieke gevangenes was miskien aartsbiskop Makarios van Ciprus, wat in 1956 aangekom het. Hy het ook verlief geraak op sy gevangenis. As ons skip die hawe verlaat, het hy geskryf, sal ons baie goeie en vriendelike herinneringe aan die Seychelle saamneem en mag God hulle almal seën. "
Die Eerste Wêreldoorlog het groot ontberings op die eilande veroorsaak. Skepe kon nie noodsaaklike goedere inbring nie, en ook nie uitvoer nie. Lone het pryse met 150 persent gestyg. Baie het hulle tot misdaad gewend en die tronke bars. Dit was skynbaar 'n ontsnapping om by die arbeids kontingent van die Seychelle aan te sluit, wat op versoek van generaal Smuts gevorm is. Dit was egter geen maklike opsie nie. Die mag, 800 sterk, is na Oos -Afrika gestuur. Na net vyf maande het soveel mense gesterf weens dysenterie, malaria en beriberi dat die korps huis toe gestuur is. Altesaam 335 mans sterf.
Teen die einde van die Eerste Wêreldoorlog was die bevolking van Seychelle 24 000 en het hulle gevoel dat hulle deur Groot -Brittanje verwaarloos was. Die nuutgestigte plantersvereniging was opgewonde oor groter verteenwoordiging in die bestuur van die Seychelle -aangeleenthede. Na 1929 is 'n meer liberale vloei van fondse verseker deur die Wet op Koloniale Ontwikkeling, maar dit was 'n tyd van ekonomiese depressie, die prys van copra daal en die lone ook. Werkers het 'n versoekskrif aan die regering gedoen oor hul swak werksomstandighede en die belastinglas wat hulle moes dra. Goewerneur sir Arthur Grimble het 'n paar hervormings ingestel, wat laer inkomstegroepe van belasting vrystel. Hy was gretig om modelhuise te skep en kleinhoewes vir grondloses te versprei. Baie van sy hervormings is eers goedgekeur voordat die Tweede Wêreldoorlog uitgebreek het en alles opgehou is.
Die Planters Association het vir die eienaars van die blanke gronde geliefd geraak, maar tot 1937 het diegene wat vir hulle gewerk het, geen stem gehad nie. Die Bond van Kleurlinge is gestig om 'n minimum loon, 'n loontribunaal en gratis gesondheidsorg vir almal te eis. Tydens die Tweede Wêreldoorlog is 'n watervliegtuigdepot op St Anne gevestig om die plaaslike skeepsvaart te monitor. 'N Garnisoen was op die eilande geplaas en 'n battery by Pointe Conan gebou om die hawe te beskerm. Ongeveer 2 000 Seychellois -manne het in die Pioneer Companies in Egipte, Palestina en Italië gedien.
Tuis het Seychelle sy eie onrus gehad. Die eerste politieke party, die belastingbetalersvereniging, is gestig in 1939. 'n Britse goewerneur beskryf dit as die verpersoonliking van elke reaksionêre mag in Seychelle, en dit was heeltemal gemoeid met die beskerming van die belange van die plantokrasie. Na die oorlog het hulle ook baat gevind deur die stem te verleen, wat beperk was tot geletterde eienaars van net 2 000 in 'n bevolking van 36 000. By die eerste verkiesing, in 1948, was die meeste van diegene wat tot die Wetgewende Raad verkies is, voorspelbaar lede van die Planters and Taxpayers Association.
In 1958 het die Franse die Glorioso -eilande van die Seychelle teruggekoop.
Eers in 1964 is daar nuwe politieke bewegings geskep. In daardie jaar is die Seychelles People's 's United Party (SPUP, later Seychelles People 's Progressive Front, SPPF) gestig. Onder leiding van Frankryk-Albert René het hulle hulle beywer vir sosialisme en onafhanklikheid van Brittanje. James Mancham, Seychelles Democratic Party (SDP), wat dieselfde jaar gestig is, verteenwoordig sakelui en planters daarenteen en wou nouer integrasie met Brittanje hê.
Verkiesings is gehou in 1966, gewen deur die SDP.
In Maart 1970 vergader koloniale en politieke verteenwoordigers van Seychelle in Londen vir 'n grondwetlike byeenkoms, met die Seychelles Democratic Party (SDP) van James Mancham wat pleit vir nouer integrasie met die Verenigde Koninkryk, en die Seychelles People 's United Party (SPUP) van Frankryk- Albert René pleit vir onafhanklikheid. Verdere verkiesings in November 1970 het 'n nuwe grondwet in werking getree, met Mancham as hoofminister. Verdere verkiesings is in April 1974 gehou waarin beide groot politieke partye hulle vir onafhanklikheid beywer het. Na hierdie verkiesing het onderhandelinge met die Britte gelei tot 'n ooreenkoms waarvolgens die Seychelle 'n onafhanklike republiek in die Statebond geword het op 29 Junie 1976. Die pas -ridder Sir James Mancham het die eerste president van die land geword, met René as premier. Hierdie onderhandelinge herstel ook die eilande Aldabra, Farquhar en Des Roches, wat in November 1965 van die Seychelle oorgeplaas is om deel te vorm van die nuwe Britse Indiese Oseaan -gebied (BIOT), na onafhanklikheid.
Op 5 Junie 1977 het 'n staatsgreep plaasgevind toe Mancham in die buiteland ontslaan is, en Frankryk-Albert René word president. Die Seychelle het 'n eenpartystaat geword, terwyl die SPUP die Progressiewe Front van die Seychelle geword het (SPPF).
In 1981 ondervind die land 'n mislukte staatsgreeppoging deur Mike Hoare en 'n span Suid -Afrikaanse huursoldate wat gesteun word. Die skrywer John Perkins beweer dat dit deel uitmaak van 'n geheime aksie om die voormalige Amerikaanse president weer te installeer weens kommer oor die toegang van die Verenigde State tot sy militêre basisse in Diego Garcia.
Die regering word in Augustus 1982 weer bedreig deur 'n weermag-muitery, maar dit is na 2 dae onderdruk toe lojale troepe, versterk deur Tanzaniese magte, rebelle-installasies herower het.
Na die ontbinding van die Sowjetunie, op 'n buitengewone kongres van die Seychelles People's Progressive Front (SPPF) op 4 Desember 1991, kondig president René aan na 'n terugkeer na die meerparty-regeringstelsel na byna 16 jaar van eenparty-bewind. Op 27 Desember 1991 is die Grondwet van Seychelle gewysig om die registrasie van politieke partye moontlik te maak. Onder die ballinge wat na Seychelle teruggekeer het, was James Mancham, wat in April 1992 teruggekeer het om sy party, die Demokratiese Party (DP), te laat herleef. Teen die einde van daardie maand het agt politieke partye geregistreer om die eerste fase van die oorgangsproses te betwis: verkiesing tot die konstitusionele kommissie, wat op 23-26 Julie 1992 plaasgevind het.
Die konstitusionele kommissie bestaan ​​uit 22 verkose lede, 14 uit die SPPF en 8 uit die DP. Dit het op 27 Augustus 1992 begin werk, en president René en Mancham het 'n beroep gedoen op nasionale versoening en konsensus oor 'n nuwe demokratiese grondwet. Op 7 Mei 1993 is ooreengekom oor 'n konsensus -teks, en 'n referendum om dit goed te keur, word op 15–18 Junie gevra. Die konsep is goedgekeur met 73,9% van die kiesers ten gunste daarvan en 24,1% daarteen.
Op 23-26 Julie 1993 vind die eerste presidensiële en wetgewende verkiesings uit veelpartye plaas onder die nuwe grondwet, asook 'n dawerende oorwinning vir president René. Drie politieke groepe het die verkiesing betwis - die SPPF, die DP en die United Opposition (UO) –a koalisie van drie kleiner politieke partye, waaronder Parti Seselwa. Twee ander kleiner opposisiepartye het hul lot by die DP ingegooi. Alle deelnemende partye en internasionale waarnemergroepe het die resultate as vry en regverdig aanvaar. "
Drie kandidate het die presidentsverkiesing van 20-22 Maart 1998 betwis - Albert René, SPPF James Mancham, DP en Wavel Ramkalawan - en weer het president René en sy SPPF -party 'n oorwinning behaal. Die gewildheid van die president tydens verkiesings het in 1998 gestyg tot 66,6% van 59,5% in 1993, terwyl die SPPF 61,7% van die totale stemme by die verkiesing van die Nasionale Vergadering in 1998 behaal het, vergeleke met 56,5% in 1993.
In 1999 het Mancham oorgeskakel na die sentristiese liberale Seychelles National Party (SNP) wat na vore gekom het as die groot opposisieparty en in 2002 met 42% van die stemme teen die SPPF verloor het. In 2004 het René die presidentskap oorgegee aan sy voormalige vise-president en jare lange kameraad, James Michel. Michel het die presidentsverkiesing van 2006 gewen teen die SNP -leier Wavel Ramkalawan met 53,5% van die stemme.
Seychelle - Geskiedenis en kultuur
Alhoewel die geskiedenis onmerkbaar en redelik tipies is vir eilande in die dae van die Europese kolonialisme, is die Seychelle nogal uniek. Dit het 'n ryk kultuur wat bestaan ​​uit 'n mengsel van baie verskillende mense wat hul eie taal en gebruike ontwikkel. Alhoewel sjarme hoteloorde oorheers en dikwels die landskap vul, bied dit troos en uiteindelik toegang tot hierdie pragtige argipel.
Ondanks die feit dat hulle deur die Portugese in kaart gebring is en deur Asiërs besoek is, was die Franse die eerste om die Seychelle in die middel van die 1700's amptelik te koloniseer. Hulle het in 1756 beheer oorgeneem in 'n tyd toe seerowery alledaags was. Die eilande is vernoem na die destydse Franse minister van finansies, Jean Moreau de Séchelles.
Die Seychelle het voorspoedig gevaar onder die Britte, wat gedurende die dae van die Franse Rewolusie en Napoleontiese oorloë omstreeks die laat 1700's/vroeë 1800's ingestroom het. In die Verdrag van Parys in 1814 het die Seychelle afgestaan ​​aan Brittanje en het dit 'n kroonkolonie geword wat apart van Mauritius was in 1903.
Die Britte het die eilande ekonomies getransformeer met die vestiging van klapper, suikerriet en teeplantasies. Kaneel en vanielje was ook 'n wyd uitvoer, en hulle bou die hoofstad Victoria op (herdoop na koningin Victoria). Die belangrikste besienswaardighede is die hof, die nabygeleë kloktoring en die Victoria Botaniese tuine wat in 1901 opgerig is. 'N Ander koloniale baken is die Staatshuis, wat in 1910 gebou is as die amptelike tuiste van die president.
Die Seychelle het in 1976 onafhanklikheid van Brittanje gekry, wat nou gevolg is deur 'n staatsgreep en uiteindelike sosialistiese bewind. Dit was sedert die vroeë 1990's 'n vrye land en bly binne die Statebond. Toeriste het sedertdien hierheen gestroom, en die bedryf maak 'n aansienlike deel van die land se inkomste uit. Vandag word die Seychelle gevier vir sy pragtige strande, visvang, voëlkyk en duik, en is dit een van die belangrikste hawens ter wêreld vir wittebroodryers.
Die inwoners staan ​​bekend as Seychellois en hul voorouers is 'n kombinasie van Afrika -slawe, Wes -Indiese Kreoolse, Asiatiese handelaars en 'n mengsel van Britse en Franse setlaars. Die taal is 'n unieke uitvloeisel van Kreools en hulle het intrigerende musiek ontwikkel met baie tromme, dans en kleredrag, wat die beste gesien kan word tydens een van die belangrikste feeste, soos die Creoolse fees.
Kuns en kunsvlyt is ook prominent, met gewilde systowwe wat gewilde items in die galerye of aandenkingswinkels te sien is. Mandware en tekstiele is ook bewys, sowel as juweliersware en geskenke gemaak van klapperskulp. Aardewerk en seeskulpe is ook gewild, hoewel besoekers moet oppas dat 'n sertifikaat nodig is om die beroemde coco-de-mer palmneute huis toe te neem.
Alhoewel hierdie items die beste op markte in Victoria, wat ook die beste plek is om 'n fees te sien, te vinde is, sal die meeste van die belangrikste hotelle ook vertonings aanbied, sowel as aandenkingswinkels om plaaslike kunsvlyt af te haal.
Die meerderheid van die inwoners in Seychelle woon eenvoudig in grasdakhuise, baie is vissermanne, werkers in plantasies of personeel in die toerismebedryf. Seychellois is gemaklik en baie vriendelik, maar ietwat konserwatief. Om hierdie rede moet besoekers vermy om strandklere in Victoria te dra en nie in die strate te drink nie.
Die beste strandoord in Mahe Seychelle
Geleë in Beau Vallon -strand, een van die luuksste buurte op die skilderagtige eiland Mahè, slegs 10 minute van Victoria (die hoofstad), 5 minute van die Morne Seychelles National Park en 20 van die Seychelles International Airport.
Beau Vallon -strand het 3 km se wit sandstrand en turkoois water, en dit is die enigste swembare strand in Mahe die hele jaar deur.
Ons boetiekoord het 'n natuurlike rif wat u 50 m direk vanaf die strand kan swem, en dit is 'n keuse vir die vakansieoorde in Seychelle.
Skep herinneringe wat die moeite werd is om te deel te midde van die luukse omgewing van ons 5* boetiekoord. Rustige, volhoubare groen sertifikate en kultureel verbind, nie net deur die kreoolse koloniale argitektuur nie, maar ook deur Seychelois.
Dit is bekend vir sy azuurblou turkoois oseane, kristalwit strande en weelderige smaraggroen - verwag niks anders as ongestoorde uitsigte, sjarmante kreoolse gasvryheid en 'n nuwe hoogtepunt van toegewing by hierdie paradysoord.
Godsdiens in Seychelle
83% Rooms -Katoliek, 2% Hindoe, 1% Moslem.
Sosiale byeenkomste in Seychelle
Die mense leef 'n eenvoudige en ongesofistikeerde eilandlewe en toerisme word noukeurig beheer om die ongerepte sjarme van die eilande te beskerm. Voordat die internasionale lughawe in 1971 geopen is, kon die eilande slegs per see bereik word, en aangesien dit kilometers ver is, was daar min besoekers, wat beteken dat die plaaslike bevolking hul eie unieke taal en kultuur kan ontwikkel.
Handdruk is die gebruiklike vorm van groet in Seychelle. Die Seychellois is baie gasvry en verwelkom gaste in hul huise. As u iemand se huis besoek, is dit aanvaarbaar om 'n geskenk te bring. 'N Mengsel van imperiale en metriese stelsels werk. Petrol word byvoorbeeld in liter uitgegee, terwyl kroeë tapbier in halfpint-maatreëls verkoop. Toevallige drag is die norm, maar trek aan as u 'n kerkdiens bywoon. Swemdrag moet slegs op die strande gedra word.
Geskiedenis van Seychelle – Waar dit alles begin het
Sommige historici meen dat die eilande van die Seychelle in die 12de eeu die eerste keer deur Arabiese matrose ontdek is. Die geskiedenis het die Arabiese manuskripte uit hierdie periode se rekord 'hoë eilande ' anderkant die Maledive, terwyl dit lyk asof Persiese manuskripte daarna verwys as die 'gouden eilande '. Later in die 16de eeu het Portugese seevaarders vaagweg na 'n groep eilande verwys as die 'sewe susters '. Vasco de Gama het 'n kortpad van Mosambiek na Indië geneem en daardeur verby voorheen onopgetekende eilande gevaar. Dit is later op Portugese manuskripte aangeteken as "Almirante ' – die Admirals -eilande.
Vandag word hulle nog steeds die Amirantes genoem. Eers in 1609 het ons die eerste ontdekking en landing van eilande in die belangrikste Seychelle gevind
groep. 'N Engelse ekspedisie het afgekom op 'n bergagtige groep eilande wat hulle as die Amirantes verwar het, maar uit hul verslag blyk dit dat dit deel uitmaak van die belangrikste Seychelle -groep, wat hulle beskryf het as 'n paar aardse paradys '. Eers in November 1742, 130 jaar later, vaar twee Franse skepe onder bevel van Lazare Picault in die waters van 'n klein baai in die suidweste van Mahe. Die skepe was duisend myl van koers af op 'n ontdekkingsreis. Nadat hy geland het, het Picault opgemerk dat die hoofeiland die 'Island of Plenty' genoem moet word omdat sy matrose 'n oorvloed vars water, vrugte, visse en voëls gevind het. Na vier dae seil die skepe verder, gelaai met 33 skilpaaie en 600 klappers. Die Franse goewerneur van Isle de France (soos Mauritius destyds genoem is), Mahe de la Bourdonnais, het belangstelling in hierdie eilande uitgespreek en Lazare Picault gestuur om die eilande vir Frankryk te vind, in kaart te bring en op te eis. In Mei 1744 het Picault aan die noordoostelike kus geanker in die gebied wat die eerste Franse nedersetting sou word. Hy het dit Port Royale genoem en die eiland is vernoem na sy goewerneur, Mahe.
Enige beplande nedersetting van die eiland sou egter nie plaasvind nie. Die Seychelle is ongestoord en half vergete gelaat terwyl die oorlog tussen Engeland en Frankryk deur die hele kolonies voortgesit het. Eers in 1756 word die Franse driekleur opgehef, 'n klip van besitting gelê en die eiland vir Frankryk geëis. Daar is dit vir 'n verdere 12 jaar onmiddellik vergeet. Die eerste setlaars wat in Seychelle aangekom het, het in 1770 op die eiland St Anne geland. Volgens die rekords was daar 27 mans en 1 vrou. Hulle het 'n dokter, 'n timmerman en sewe slawe ingesluit. Hierdie nuwe kolonie het ten doel gehad om die hulpbronne van hout en skilpaaie te benut en om die eilande te gebruik as 'n opvoerplek vir die versending van slawe tussen Afrika en Isle de France. Kort daarna is 'n tweede kolonie in die suide van Mahe gestig om speserye te produseer.
Die eerste paar jaar van hierdie kolonies was moeilike tye. Die oeste het misluk, die setlaars het honger gely en hul bevelvoerders het beheer verloor. Die grootse