Wampanoag Konfederasie - Inligting
Die Wampanoag-konfederasie was 'n koalisie van meer as 30 Algonquian-sprekende inheemse Amerikaanse stamme wat in die moderne hedendaagse New England gewoon het, spesifiek van Rhode Island af tot by Massachusetts en dele van Connecticut. Hulle is die bekendste in die Amerikaanse geskiedenis as die inboorlinge wat die pelgrims van Plymouth Colony gehelp het om in die Nuwe Wêreld te oorleef.
Die Wampanoag was ook bekend as die Massasoit (na hul bekendste leier) Philip's Indiane, Pokanoket en Wopanaak. Wampanoag vertaal as "People of the First Light", "Eastern People" of "People of the Dawn", aangesien hulle hulself as die eerste mense beskou het wat die son sien opkom. Die stamme het sedert c. 12,000-9,000 BCE as nomades tot c. 7000 vC, toe permanente nedersettings en seisoenale kampe opgerig is, en daarna 'n semi-nomadiese leefstyl voortgesit het.
Op 'n stadium voor c. 1600 nC het een stamhoof die ander onder sy leiding versamel om 'n konfederasie te vorm. Dit was heel waarskynlik in reaksie op die Iroquois -konfederasie, wat in die 12de eeu nC gestig is, wat kragtig geword het deur die vereniging van stamme wat voorheen met mekaar geveg het. Teen 1620 is die Wampanoag-konfederasie gelei deur Massasoit (ongeveer 1581-1661) van die Pokanoket-stam wat die pelgrims van Plymouth Colony begin het in 1621.
Europese handelaars en ontdekkingsreisigers het die streek New England sedert die laat 16de eeu nC besoek en die inheemse Amerikaanse bevolking reeds aansienlik verminder deur die bekendstelling van siektes teen wie die pelgrims in 1620 aangekom het. Engelse kolonisering van die grond, veral tussen 1630-1660, het die stamme verder die binneland ingedruk, wat uiteindelik gelei het tot die oorlog van koning Philip (1675-1678) tussen die stamme onder Massasoit se seun Metacom (ook bekend as koning Philip, l. 1638-1676) en die koloniste.
Die Engelse het die oorlog gewen nadat Metacom in 1676 vermoor is, en die stamme voorheen van die Wampanoag -konfederasie, sowel as ander wat tydens die konflik neutraal gebly het, is versprei, na voorbehoude oorgeplaas, in slawerny verkoop of vrywillig die streek verlaat. In die huidige tyd bly slegs die stamme Mashpee en Aquinnah op hul voorvaderlande voor en is pas onlangs amptelik erken deur die Amerikaanse regering.
Vroeë geskiedenis en konfederasie
Paleo-Indiërs het meer as 12 000 jaar gelede in die omgewing van die hedendaagse New England begin aankom as jagter-versamelaars na groot wild. Ongeveer 7000 vC het hulle begin om die waters aan die kus te oes en het hulle seisoenale kampe opgerig wat bestaan ​​uit klein huise (natmaak, wigwams) met meer permanente nedersettings in die binneland van langhuise. Hulle het geleef van wat hulle kon vang, voer of vind, en het stamgebiede begin vestig om hul hulpbronne te beskerm. Teen 2340 vC het hulle 'n begraafkultuur en godsdiens gehad, sosiale hiërargie (soos blyk uit grafgoed), vermoedelik 'n vorm van regering en handel oor lang afstande.
Dit is onbekend wanneer die stamme tot 'n konfederasie gevorm is, maar dit is vermoedelik na die 12de eeu nC in reaksie op Iroquois se aggressie.
Dit is onbekend wanneer die stamme tot 'n konfederasie gevorm is, maar dit is vermoedelik na die 12de eeu nC in reaksie op Iroquois se aggressie na hul eie eenwording. Voor hierdie tyd het die stamme mekaar geveg om status, hulpbronne of om 'n belediging te wreek en persoonlike eer te behou; na die stigting van die konfederasie het verenigde stamme toegeslaan op die dorpe van diegene wat nie verbonde was nie. Oorloë is uitgevoer as guerilla -aanvalle op gemeenskappe waar krygers vinnig sou toeslaan en terugtrek. Die oorwonne sou dan hulde bring aan die oorwinnaars - as dit die doel van die aanval was - of alleen gelaat word. Oorwinningsoorloë was vir die inheemse Amerikaners onbekend, aangesien hulle geen idee gehad het van grondbesit wat vergelykbaar is met die Europese model nie.
Grondbesit en spiritualiteit
Vir die inheemse Amerikaanse stamme was die aarde 'n geskenk, 'n lening wat nie besit kon word nie. Die natuurlike hulpbronne wat die mense in staat gestel het om te lewe, is nie deur menslike optrede verdien nie, maar is vrylik gegee deur die skeppergod Kiehtan en onderhou deur sy assistent Hobbamock (na wie die beroemde Pokanoket -kryger Hobbamock, omstreeks 1643 nC, vernoem is ). Een stam kon nie die land van 'n ander verower nie, omdat die ander stam dit nie besit het nie. Stamme het gebiede gevorm op grond van hul verlede in daardie spesifieke gebied, en hierdie gebiede was dikwels vloeibaar namate die mense ondertrou of stamme saamsmelt. Geleerde James Wilson lewer kommentaar op die inheemse Amerikaanse konsep van grondregte en gebiede:
As u hierdie prentjie probeer begryp deur na 'n kaart te kyk, kan dit met die eerste oogopslag verwarrend lyk. Daar is nie een van die eenvoudige, reguit lyne wat ons van politieke verdeeldheid verwag nie: die name - veral langs die Atlantiese kus, wat die swaarste van [Europese] kontak gedra het - is 'n wilde warboel, almal saamgedruk of in vreemde hoeke gekantel om aan te pas ... As u hiervan besef, moet u besef dat wat u sien 'n momentopname is van 'n oomblik in 'n voortdurend veranderende situasie: dit is nie nasiestate nie, maar groepe van kultureel - en dikwels fisies - verwante mense wat binne grense beweeg wat gevorm word deur gewoonte en wedersydse begrip eerder as regsdefinisie. Maar die indruk van chaos - een van die belangrikste Europese opvattings van die Oos -Indiër - is 'n illusie: hoewel hulle hul verhouding met die land en met mekaar op 'n baie ander manier bestuur het, was hul wêreld minstens net so geordend soos die van die hedendaagse Europa. (47)
'N Deel van die bestelling wat Wilson verwys, is ingelig deur die geestelike oortuigings van die stamme, wat die konsep van' hede in die verlede 'insluit. Die verhale het die verlede in die hede lewendig gehou, maar hierdie 'huidige verlede' was nou verbind met die land waarop die gebeure plaasgevind het. Die mite van die groot reus Moshup, wie se enorme voete die valleie, waterweë en eilande van die streek gemaak het, het elders geen betekenis gehad nie. Geheue het geleef en die verlede net hede gemaak, solank as wat diegene onthou het waar gebeurtenisse plaasgevind het.
Die spiritualiteit van die stamme van die Wampanoag -konfederasie was gebaseer op die konsep van die Good Spirit Kiehtan wat die wêreld geskep het (hoewel dit in sommige verhale die Divine Giant Moshup is) en die geeste wat alles bewoon. Die hele aarde het gelewe met hierdie geeste, en alhoewel 'n mens 'n boom kan afkap om 'n kano te maak, bedank 'n mens die gees van die boom vir sy offer. Die praktyk van sny-en-brand-landbou, jag, visvang en ander lewensmiddele het dieselfde model gevolg. Aangesien Kiehtan gemoeid was met hemelse aangeleenthede en Moeder Aarde met die geboorte en wedergeboorte van lewende dinge, word Hobbamock beskou as die tussenganger tussen die mense en die Skepper-God, sowel as 'n probleemoplosser wanneer dinge skeefloop tussen die stamme en Moeder Aarde. Mense het hoofsaaklik tot Hobbamock gebid, mindere geeste, of hul voorouers wat hul versoeke aan die hoër entiteit oorgedra het.
Regering, landbou en daaglikse lewe
Op dieselfde manier was die Wampanoag -regering hiërargies met 'n groot kaptein aan die bokant, omring deur syne powwows (sjamane) en beraders, bekend as pniese, vergelykbaar met die Europese konsep van 'n edele ridder. Die pniese was beide elite -krygers en geestelike beskermers wat die hoof bewaar het teen fisiese en metafisiese bedreigings en raad gegee het toe hy gevra is. Elkeen van die stamme wat die Wampanoag -konfederasie uitgemaak het, is op dieselfde manier opgestel, maar was ondergeskik aan die Groothoof (aan wie hulle hulde gebring het), wat in die vroeë 17de eeu Massasoit was. Massasoit was die man se titel (wat Great Sachem = Great Chief beteken), sy voornaam was Ousamequin. Dit is onbekend wanneer Massasoit hoof geword het, maar hy het die stamme reeds teen die vroeë 17de eeu in 'n konfederasie georganiseer met 'n ekonomie gebaseer op landbou.
Die Wampanoag, en die ander stamme van die konfederasie, was matrilinaal en matrifokaal.
Hy sou deur 'n raad van vroulike ouderlinge gekies gewees het, aangesien die Wampanoag en die ander stamme van die konfederasie matrilineêr en matrifokaal was - wat beteken dat 'n mens se bloedlyn en status deur die vrou se kant van die gesin oorgedra is en dat vroue verantwoordelik was van die belangrikste besluite rakende die lewe van die stam, hoewel mans gewoonlik die hoogste posisies beklee en altyd verantwoordelik was vir oorlogvoering.
Vroue se pligte sluit in die plant, versorging en oes van gewasse asook die onderhandeling van handelsooreenkomste tussen stamme. Die belangrikste gewasse was mielies, boontjies en muurbal wat besproei is deur stroombeddings af te lei. Vroue het ook die langhuise van die permanente nedersettings sowel as die tydelike skuilings van die natmaak (enkelvoud, wetu) vir die manne op jagekspedisies of vir seisoenale nedersettings. 'N Wetu was 'n keëlvormige struktuur wat bestaan ​​uit boompies bedek met bas (dikwels berke) en matte van riet geweef. Langhuise was groter, gemaak van boompies wat U-vormig gebuig is en aan beide kante aan die aarde vasgemaak was, bedek met riet geweefde matte en bas, tot 200 voet lank of, in die geval van gemeenskaplike strukture, selfs langer. Met albei tipes beskutting het rook uit die vuur 'n gat in die dak toegelaat en die langhuis het 'n blafbedekking oor hierdie gat wat reën uitgehou het en aangepas kon word vir windrigting en weerveranderinge.
Daaglikse - of nagtelike - aktiwiteite vir vroue behels ook die vervaardiging van klere van velle van diere. Moccasins en buiteklere, soos mantels, is met vet gesmeer vir waterdigting. Vroue het ook gemaak wampumkrale en skulpe het styf aan mekaar vasgehou wat 'n verhaal vertel het en as 'n tipe geldeenheid gedien het, maar ook heilige voorwerpe van 'n stam kon wees - en was dikwels. Tabak is gekou of gerook as deel van godsdienstige rituele, in verseëlingskontrakte, as 'n stimulant (veral op jag), en as medisyne, maar nie ontspannend nie. Terwyl die vroue klere gemaak het, het die mans gereedskap en wapens gemaak, insluitend byle, boë, pyle, hamers, messe, spiese, tomahawke en oorlogsklubs, sowel as kano's gemaak van hout wat deur beheerde vure gehul is en die verbrande hout met skulpe geskraap het. of skerp klippe.
Die dag begin met dagbreek, wat met gebed en danksegging waargeneem is, en eindig in die donker. Meisies is grootgemaak om vroulike rolle en verantwoordelikhede te leer, en seuns moes die model van hul vaders volg. Seuns is aangemoedig om sport te beoefen, veral 'n soort voetbal wat met 'n klein leerbal gespeel word, wat handigheid, spoed, reaksietyd en algemene goeie gesondheid bevorder het. Van jongs af is seuns ook onderrig in boogskiet, kanovaart, jag en visvang. Vermaak het bestaan ​​uit liedjies, dans en veral verhale wat die mites van die verlede sowel as die dade van die voorouers lewendig gehou het.
Plymouth Colony en die Engelse
Wanneer die Mayflower In November 1620 aan die kus aangekom het Massasoit eers die geeste opgeroep om van hulle ontslae te raak, maar teen hierdie tyd het hy 'n aansienlike aantal mense verloor en was hy nie meer so sterk soos hy was nie. Hy was verplig om die Narragansett -huldeblyk te betaal toe hy tien jaar voordat hy hom betaal het. Nadat die Engelse die winter van 1620-1621 oorleef het, het dit gelyk asof hulle sou bly, en in 'n poging om sy mag te herstel, besluit hy om met hulle kontak te maak en 'n alliansie te sluit.
Hy stuur eers die hoof van Abenaki, Samoset (l. 1590-1653), 'n gevangene in sy dorp wat Engels praat, as 'n afsender, en Samoset, nadat hy vasgestel het dat die koloniste belangstel in vreedsame betrekkinge, het verdere interaksie aangemoedig. Massasoit stuur toe Squanto (ook bekend as Tisquantum, l. 1585-1622) om tussen die koloniste te gaan woon en hulle te leer hoe om te oorleef. Massasoit en John Carver (l. 1584-1621), die eerste goewerneur van Plymouth, onderteken op 22 Maart 1621 die Pilgrim-Wampanoag-vredesverdrag en belowe wedersydse ondersteuning, verdediging en vriendskap. Die groot opperhoof het toe Squanto onder die koloniste verlaat en 'n rukkie later sy regterhand, Hobbamock, gestuur om 'n oog te hou op Squanto, een van die laaste oorlewendes van die Patuxet-stam, wat, net soos Samoset, 'n gevangene was wat Massasoit vertrou het nie.
Die Plymouth -kolonie het slegs oorleef en later floreer deur die tussenkoms van Massasoit. Die tweede goewerneur van die kolonie, William Bradford (l. 1590-1657), het die verdrag nagekom en erken die groot skuld aan Squanto, Massasoit en die stamme van die Wampanoag-konfederasie. Alhoewel daar soms beweer word dat die sogenaamde Eerste danksegging van die herfs 1621 die pelgrims se manier was om die inheemse Amerikaners te bedank vir hul hulp, word dit nie deur die primêre dokumente ondersteun nie. Nie Bradford of die ander kroniekskrywer van Plymouth Colony, Edward Winslow (l. 1595-1655) maak hierdie bewering nie, en Winslow is in sy verslag duidelik dat Massasoit en sy krygers ongenooid by 'n fees aangekom het, heel waarskynlik in reaksie op die geluide van 'n feestelike muskietvuur, het hulle dit as 'n teken van hulp geïnterpreteer.
Immigrasie en verlies van grond
Massasoit se strategie werk, en die Wampanoag -konfederasie word weer die dominante mag van die streek, wat die Narragansett en ander stamme aan hul vorige status onderwerp. Die verdrag was wedersyds voordelig omdat dit Plymouth Colony as die eerste suksesvolle Engelse nedersetting in die streek gevestig het. Hierdie sukses het egter die aankoms van meer immigrante aangemoedig. Merrymount Colony (1624-1630) is kort daarna deur Thomas Morton (l. 1579-1647) gestig, maar het misluk met die aankoms van John Winthrop (l. 1588-1649) en sy 700 Puriteinse koloniste in 1630 wat van Morton se gedrag afkeur en gedeporteer het hom.
Winthrop het die Massachusetts Bay Colony in 1630 gestig, gevolg deur die Providence Colony in 1636, gestig deur Roger Williams (l. 1603-1683), 'n ballingskap uit Massachusetts Bay Colony wat deur Massasoit skuiling gekry het en van grond voorsien was. Connecticut Colony is dieselfde jaar gestig en New Haven Colony in 1638, beide deur ander ballinge uit Massachusettsbaai wat nie kon voldoen aan die rigiede visie van die Puriteinse landdroste van Boston nie.
Namate meer Engels aan die oewer van New England aangekom het, was meer grond nodig en het die voorvadergebiede van die stamme van die Wampanoag -konfederasie begin krimp. Sommige lande is verkry in transaksies wat volgens die Engelse regverdig was, maar hulle het 'n heeltemal ander begrip van eiendomsbesit as dié van die inboorlinge. Vir die inheemse mense was die waardevolle besittings wat hulle ontvang het, bedankings vir die toestemming om op Wampanoag -grond te jag en te boer, terwyl die transaksies vir die Engelse permanente oordrag van grondregte was.
Die verdrag wat Massasoit en Carver in 1621 onderteken het, het die hele lewe van die hoofman gehou, maar na sy dood het die verhouding tussen die inheemse stamme en die immigrante begin ontrafel. Massasoit is opgevolg deur sy seun Wamsutta (ook bekend onder die naam Alexander Pokanoket, l. 1634-1662) wat deur die koloniste beskuldig is-ironies genoeg-van onregverdige grondooreenkomste en deur die assistent-goewerneur Josiah Winslow (l. 1628-1680). Kort na sy besoek aan die kolonie sterf Wamsutta, en sy broer, Metacom (koning Philip), beweer dat hy vergiftig is. Metacom het King Philip's War in 1675 geloods in 'n poging om die steeds toenemende landdiefstal deur die koloniste te stop, maar is dood, nadat hy deur sy eie verraai is, in 1676, waarna die oorlog deur die koloniste gewen is.
Selfs stamme wat neutraal gebly het, soos die Mashpee en Narragansett, is daarna vervolg, en meer grond is in vergelding geneem. Van die meer as 6 000 inheemse mense wat die streek in 1620 bewoon het, was slegs ongeveer 400 oor. Diegene wat nie as slawerny verkoop is nie of wat die streek nie op hul eie verlaat het nie, is op voorbehoude oorgeplaas en, aangesien die Engelse meer grond benodig het, het selfs hierdie voorbehoude gekrimp. In die huidige tyd behou slegs die stamme Aquinnah en Mashpee voorvaderlike gronde en word federaal erken, en dit is eers onlangs toegestaan. Baie ander stamme, wie se verlede intiem gebonde bly aan die land van hul voorouers, wag nog steeds op 'n behandeling en erkenning deur die Amerikaanse regering, wat, selfs al word dit toegestaan, nie stamgrond sal teruggee aan diegene wie se mense duisende jare lank daaraan gelewe en gesterf het nie. .
Wampanoag Indiese hoofmanne en leiers
'N Wampanoag -sachem, die hoofkaptein en raadgewer van Philip, wat onder die hoof van sy vader 'n reputasie verwerf het vir vaardigheid in oorloë met baie verskillende stamme. Toe koning Philip val, het Annawan die krygers byeengeroep en veilig uit die moeras verwyder waar hulle omring was. Daarna het hy deur die bos gestap en die setlaars van Swansea en Plymouth gehaas, totdat kaptein Benjamin Church 'n nuwe ekspedisie opgerig het om die Indiane te jag, solank daar een in die bos was. Sommige is gevange geneem deur kapt. Church ' s Indiese verkenners, maar Anna het die agtervolging ontwyk en nooit twee keer op dieselfde plek kampeer nie. Nadat hy uit 'n gevangene geleer het waar die ou kaptein was, het Church saam met sy Indiese soldate en slegs een wit metgesel hom gevange geneem. Toe hy die terugtog bereik, 'n rotsagtige heuwel in die middel van 'n moeras, stuur hy die gevangenes vorentoe om die aandag van Annawan se mense af te lei. Church en sy verkenners het toe gesteel, die geraas wat hulle maak, word verdrink deur die geluid van 'n stamper waarmee 'n vrou mielies stamp, en spring na die plek waar die arms gestapel is. Anna wan en sy hoofberaders, dus verbaas en onkundig oor die geringheid van hul aanvallers, het hulself oorgegee en was vasgebind. Die vegtende manne, wat naby geleë was, het oorgegee toe hulle meegedeel is dat die plek omring is deur Engelse soldate. Annawan het die wampumgordels en ander versierings van koning Philip gebring, wat hy aan kaptein Church gegee het as sy oorwinnaar, wat nou die laaste geselskap wat teen die Engelse opgeval het, oorwin het. Annawan se gevangene tree in om sy lewe te spaar, maar die owerhede in Plymouth haal 'n bekentenis uit wat hy verskeie Engelse gevangenes doodgemaak het, sommige met marteling, het hom in 1676 onthoof terwyl kapt, Church afwesig was.
'N Hoof van die Wampanoag, die lewenslange vriend van die Engelse, sedert hy hulle in Plymouth in 1621 ontmoet het. Hy het gehelp om die vriendskap van Massasoit vir die koloniste te versterk, maar, anders as Massasoit, het hy 'n Christen geword, en sterf, voor 1642, as lid van die Engelse nedersetting in Plymouth. Hy was die Engelse van groot diens om hulle te waarsku oor Indiese sameswerings. Hy was teenwoordig by sommige van die gevegte waarin Standish dapper dade verrig het, maar was nie 'n aktiewe deelnemer nie. Die naam is identies aan Abbamocho, Hobbamoco, Habamouk, Hobbamock, Hobomoko, ens. Sien die volgende. (A. F. C.)
Whittier, in die aantekeninge by sy gedigte 1, word die gesegde aangaande John Bonython aangehaal: Hier lê Bonython, die Sagamore van Saco, Hy leef 'n skelm en sterf as 'n knaller en gaan na Hobomoko. " Deur vroeë skrywers genoem as 'n bose godheid van die Massachuset en naverwante Algonquiese stamme. (A. F. C.)
Massassoit ('groot hoof ' eienaam, Woosamequin [Wasainegin, Osamekin, ens.], 'Geelveer '). 'N Hoofhoof van die Wampanoag van die streek oor Bristol, Rhode Island, wat in 1621 deur Samoset aan die Puriteine ​​in Plymouth voorgestel is. Hy was by uitstek die vriend van die Engelse. Drake 2 sê oor hom: Hy was 'n opperhoof wat meer bekend was in vrede as oorlog, en was, solank hy geleef het, 'n vriend van die Engelse, ondanks die feit dat hulle herhaaldelike gebruik op sy lande en vryhede gepleeg het. ander Engelse reisigers ontmoet voor die koms van die Puriteine. Terwyl hy in 1623 siek was, is hy goed behandel deur die Engelse. In 1632 het hy 'n kort geskil met die Narraganset onder Canonicus gehad, en in 1649 verkoop hy die terrein van Duxbury aan die Engelse.
Sy dood het plaasgevind in 1662. Van sy seuns het een, Metacomet, bekend geword as koning Philip, die leidende gees in 'n lang stryd teen die Engelse. Sien Massassoit, hoof van die Wampanoago.
Koning Philip, Metacom, tweede seun van Massasoit, sachem van die Wampanoag, wat self die amp beklee het deur die dood van sy vader en ouer broer in 1661-62, en vir die Engelse was beter bekend as Philip van Pokanoket, of koning Philip. Hy was die merkwaardigste van al die Indiane van New England. Na sy verheffing tot die opperhoof het hy 9 jaar lank, hoewel hy daarvan beskuldig word dat hy teen die koloniste geplant het, blykbaar sy kragte toegewy aan waarneming en voorbereiding eerder as aan openlike optrede van oorlogsugtige aard. Hy het selfs erken dat hy die koning se onderwerp is. Maar die oorlog met die Engelse tee is onvermydelik, en die stryd wat King Philip's War (1675-76) genoem word, het uitgebreek, wat gelei het tot die praktiese uitwissing van die Indiane nadat hulle die blankes groot verliese aangerig het.
Die vermoë van koning Philip word gesien in die planne wat hy gemaak het voordat die oorlog begin het, die konfederasie wat hy gevorm het en die verwoesting lê onder die wit nedersettings. Uit 90 dorpe is 52 aangeval en 12 is heeltemal vernietig. Die dapperheid van die Indiane was in baie gevalle merkwaardig. Slegs verraad onder die inboorlinge het die koloniste na alle waarskynlikheid gered van uitsterwing.
In die beslissende geveg, 'n nagaanval, op 'n moerasvesting in Rhode Island, 12 Augustus 1676, is die laaste mag van die Indiane met groot slagting verslaan, terwyl koning Phillip self onder die versneuweldes was. Sy liggaam was op daardie tydstip aan die verontwaardigings blootgestel, en daar word gesê dat sy kop vir 20 jaar in Plymouth blootgestel is. Sy vrou en seuntjie is as slawe in die Wes -Indiese Eilande verkoop. Wyd uiteenlopende ramings van die karakter en prestasies van koning Philip ' is deur verskillende owerhede vermaak, maar hy kan nie anders as 'n man met 'n groot vermoë beskou word nie. Weeden 3 sê: "History het hom & King 82, ', gedenk om die heldhaftigheid van sy lewe en dood te herdenk. Hy het homself byna 'n koning gemaak deur sy wonderlike energie en staatskaping wat onder die stamme van New England voorgehou is. As die opponerende mag 'n bietjie swakker was, sou hy moontlik 'n tydelike koninkryk op die as van die kolonies gestig het. "
Koning Phillip was die onderwerp van verskeie gedigte, verhale en geskiedenis. Die literatuur sluit in:
Kerk, geskiedenis van King Phillip 's War, 1836
Apes Eulogy on King Phillip, 1836
Freeman, Civilization and Barbarism, 1878
Markham, Narrative History of King Philip 's War, 1883.
'N Wampanoag 4 wat na bewering die enigste persoon in Patuxet was wat die pes van 1619 vrygespring het. Hy was 'n vriend van die Engelse en het baie diens verleen, behalwe dat hy as tolk en gids opgetree het, hoewel dit ook lyk asof hy saam was tyd die agent of spioen van Caunbitant, sachem van Mattapoisett. Hy sterf te Chatham in 1622. Die naam Squanto is van Tisquantum verkry.
Wampanoag Confederacy - Geskiedenis
Blinde Joe Amos
Die geordende Mashpee Wampanoag Indiese minister was 'n pastoor met aansienlike geloofsbriewe, 'n reputasie vir groot preke en 'n geneigdheid om te vroetel. In 1834 het Amos by William Apes, 'n Pequot -predikant, aangesluit en 'n opstand gelei dat blankes na Mashpee kom en die oorvloedige en waardevolle hout neem. Die staat Massachusetts noem die vreedsame verwydering van hout uit die karre 'n "oproer". Die Mashpee het die eerste fase van ware selfbeheer begin danksy Amos. Die verhouding met buitestaanders sou nooit heeltemal reg wees nie, maar die intelligente en wyse Amos het die tradisie begin om die ongevoeligheid te bevraagteken van diegene wat nie vertroud was met die maniere van die mense van die eerste lig nie.
Steven A. 'Happy' Peters
Steven Peters was 'n prominente Mashpee Wampanoag wie se politieke bekwaamheid as keurder van 1927-1954 gehelp het om nasionale bekendheid in die klein dorpie te bring. Peters se plan om Mashpee met elektrisiteit te moderniseer, was destyds baie omstrede. Peters druk in elk geval op en wen. As 'n Roosevelt -demokraat, en die vriend van goewerneurs, burgemeesters en Joe Kennedy, het hy beskerming gebring aan Mashpee wat die harde Republikeine oorreed het om demokrate te word. Tydens die verkiesing was die stem van Mashpee so klein en akkuraat dat dit die klokslag vir die res van die land geword het. Peters se opregte liefde vir sy mense word weerspieël in sy gewildheid. Maar sy invloed as ouer was sodanig dat sewe van sy agt kinders sy nalatenskap voortgesit het deur die Wampanoag, die land of die stad Mashpee as verkose of aangestelde amptenare te dien. Sy goedkeuring sou onderstreep word met: "My sterre!"
John A. Peters het 'n winsgewende konstruksieonderneming verlaat om in die 70's die geestelike leier van die Wampanoag -nasie te word. Peters het medisyne geleer by Billy James, die oom van sy vrou, Barbara, en het 'n prominente inheemse Amerikaanse spiritualis en ambassadeur vir Amerikaanse Indiane oor die hele wêreld geword. 'Slow Turtle' was ook die eerste uitvoerende direkteur van die Massachusetts Commission of Indian Affairs. Ondanks die oorsprong van sy salaris, was Peters beroemd omdat hy sy werkgewers aan die ondergang van sy mense herinner het. Hy het die kongreswetgewing suksesvol begin om inheemse kinders te beskerm tydens die aannemingsproses en beskerm heilige Amerikaanse Indiese rituele. 'Slow Turtle' het 'n lewende simbool geword van die Mashpee Wampanoag -identiteit, en ondanks sy status as beroemdheid in die wêreld was hy 'n eerste Mashpee -geliefde, baie lief vir sy familie en stam. Toe hy in 1997 sterf, was die "Slow Turtle's" doodsberig te sien in Time Magazine en The New York Times. U kon sien hoe hy sy kop teruggooi en sê: 'Praat hulle van my?'
Vernon 'Silent Drum' Lopez
Die saggeaarde, beskeie leier het 'n stil besluit oor die stamagenda gebring. Soos baie Mashpeeians, was "Bunny" 'n bynaam wat 'n tante hom gegee het en die meeste het nooit sy voornaam geken nie. Die deurdagte hoof het gefokus op kwessies wat die toekoms van die stam beïnvloed het. Hy was deel van die leierskap wat ons deur die laaste fase van die proses van baie emosionele erkenning gelei het, en die lidmaatskap is dankbaar vir sy vaste hand. Hy sê onderwys en gesondheidsorg staan ​​sentraal in die lot van die Mashpee Wampanoag. Hy gaan voort om aandag te skenk aan die oorlewingskwessies.
Russell M. 'Fast Turtle' Peters
Die eerste stamvoorsitter gedurende die vroeë 70's en die langste diens, die skrander leier en 'n dosyn Mashpee Wampanoag het die beroemde grondgeding ingedien om grond wat onwettig en onwettig ontwikkel is, terug te eis. Peters het ook die soeke na erkenning begin wat in 2007 bereik is na sy dood in 2002. Soos baie Mashpee Wampanoag -manne, was Peters 'n oorlogsveteraan. Hy was 'n universiteitsopgeleide uitvoerende gesag en het 'n meestersgraad van Harvard ontvang. Hy is bekend en gerespekteer in die Indiese land en het talle boeke geskryf oor Old Mashpee en sy unieke tradisies. En soos al die leiers van die stamme, was hy passievol oor sy mense.
Guy 'Soaring Eagle' kontant
Dit was 'n seldsame gesig om Tom Mingo uit visvang- of jaguitrusting te sien. Die opvallende Indiër was een van die meester vissermanne en speelman in die stam. Mingo was lid van 'n prominente Wampanoag -familie. Hy was ook die Rivers-bewaarder van Camp Farley tussen 1920-1950 en Mingo het die skat van die Mashpee-rivier, die forel, bewaak. Boston -prokureur James Farley, 'n hooggeplaaste lid van die Roosevelt -administrasie, het 'n aansienlike deel van die rivier gehuur en Mingo is aangestel om daaroor te waak en stropers weg te hou. Mingo het baie bekende mans saam met sy vriend Farley op uitstappies geneem. Sy het baie middae met mede -Mashpee Wampanoag gedeel en stories oor speletjies en goeie tye uitgeruil. Tom Mingo, 'n stil man, was nietemin 'n Wampanoag -legende.
Mabel 'Nakoomis' Pocknett Avant
Een van die mees eerbiedige ouderlinge van die Mashpee Wampanoag, Mable Avant, was 'n moderne vrou Sachem wat jonk en oud geleer het oor stamrituele, voedsel, tradisies en die belangrikheid om die aarde te eer. Almal was lief daarvoor om saam met haar te gaan kamp. Juffrou Mable was ook nogal 'n digter wat baie geskryf het oor haar geliefde Mashpee. Altyd polities betrokke, sou die onafhanklike Avant luister na buitestaanders wat na die dorpsvergaderings kom met onseker plan om Mashpee op 'n manier te bedrieg. Sy sou die uitkoms van die plan bekend maak en die persoon vermaan terwyl die skuldige wegskarrel na die huilende vreugde van die Wampanoag -gehoor.
Gertrude 'Princess Evening Star' Haynes Aikens
Gert Aikens, 'n spinky en aggressiewe Wampanoag -vrou, het 'n ondernemingsgees wat nog nie ooreenstem nie. Sy het 'n baie geskenkwinkel in South Mashpee op haar opstal gehad en het einde Augustus gedurende die 50's en 60's 'Indiese programme' gehou. Haar berugte tee-pee begroet die nuuskieriges wat die klein kompleks besoek het, om haar te laat intrigeer deur haar artikulêre verhaal wat vertel van die "Groete van die pelgrims" en oor haar kleurvolle houding word nog steeds gepraat. Van 'n ander prominente Mashpee -familie, was Gertrude Haynes Aikens oral in New England byeenkomste as 'n konstante herinnering daaraan dat die Mashpee Wampanoag lewendig en gesond was.
Billy 'High Eagle' James
Billy James was 'n baie prominente Wampanoag -man. Sy groot kennis van kruie en spiritualiteit is deur sy ouderlinge aan hom oorgedra. Hy het op sy beurt sy kennis gedeel met die jongmanne van die stam wat in die veertigerjare en daarna dekades daarna wou studeer. Hy word erken dat hy gehelp het om die kultuur van die ou Wampanoag -stam te bewaar, en hy het Slow Turtle begelei, wat die beroemde man van die Wampanoag -nasie geword het.
Ferdinand en Emma Oakley Mills
The Mills 'was 'n prominente egpaar wat die stam 'n halwe eeu lank polities en tradisioneel beïnvloed het. Ferdinand was jare lank 'n uitverkorene en was 'n jag- en visgids wie se kundigheid bekend was. Baie binne en buite die stam het sy raad gevra oor die regte manier om vis en wild te berei en te bewaar. "Miss Emma" was meer as dertig jaar die stad se tollenaar en was baie aktief in die stadspolitiek. Sy was vasbeslote vir besonderhede, sang en was nie bang om alles wat sy dink verkeerd of onbehoorlik was, uit te daag nie. Terwyl die Mills 'en Peters' politieke teëstanders was, het hulle die pyn gedeel van die verlies van seuns Lincoln en Steven, Jr., tydens die Tweede Wêreldoorlog. Emma Mills en Clara Peters word dikwels saam voorgestel as Gold Star Mothers, simbole van die krag en liefde wat hulle vir hul krygers seuns gehad het.
Amanda Stella Gardner Hicks
"Miss Stella" het waarskynlik die uitgebreide gesin uitgevind omdat sy liefdevol oor Mashpee -kinders waak in die gees van "dit verg 'n dorp om 'n kind groot te maak." As skoolkomiteelid vir baie jare was sy 'n vaste deel in die onderwysproses. Soos baie Mashpee Wampanoag -vroue, het sy 'n groot gesin gehad, maar sy het tyd en belangstelling in die jeug van Mashpee geneem. As sy sien hoe hulle die skool oorskry, op die mure skryf of ander onheil, kan u 'n goeie skel oor die belangrikheid van skool bywoon. She usually ended with, "I won't tell your mother this time, so you'd better not do this again." She had a lovely singing voice and served as the church soloist. She sang at weddings, funerals, and parties. Her ever present smile was infectious, but more importantly she was loved by everyone.
Dit is 'n transkripsie uit die video -reeks Native Peoples of North America. Watch it now, Wondrium.
The Wampanoag were organized into a confederation, where a head sachem, or political leader, presided over a number of other sachems. The English often referred to the sachem as "king," a title that misled more than it clarified, since the position of a sachem differed in many ways from that of a king. Sachems were bound to consult not only their own councilors within their tribe but also any of the "petty sachems," or people of influence, in the region.  They were also responsible for arranging trade privileges as well as protecting their allies in exchange for material tribute.  Both women and men could hold the position of sachem, and women were sometimes chosen over close male relatives.  Two Martha's Vineyard and Nantucket Wampanoag female sachems, Wunnatuckquannumou en Askamaboo, presided despite the competition of male contenders, including near relatives, for their power. These women gained power because their matrilineal clans held control over large plots of land and they had accrued enough status and power—not because they were the widows of former sachems.
Kyk die video: Конфедерација на синдикати: На оваа држава не ѝ треба метла, туку чекан за целосен ремонт