Konflikologie as 'n wetenskap - 'n onderwerp, metodes, basisse van konflikologie - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
konflik - Dit is 'n tak van die wetenskap wat die oorsake van die ontstaan, ontwikkeling, eskalasie en oplossing van konflik op alle vlakke bestudeer, gevolg deur hul voltooiing. Die oplossing van 'n sekere aantal probleme wat aanleiding gee tot die voorkoms van konfrontasie, help dikwels om die probleme wat voorheen geïdentifiseer is, te oorkom in verband met die bepaling van die essensie van die konfrontasie en die voorwerp van konflikologie. Die onderwerp van konflikologie is konflikte, wat deur haar beskou word as 'n teenstrydigheid tussen vakke, konfrontasie en konfrontasie as prosesse wat gekenmerk word deur 'n sekere struktuur en vloeibewegings.
Konflikologie as 'n wetenskap
Een van die belangrikste verskynsels van vandag se bestaan ​​en politieke lewe is konfrontasies, wat uitgedruk word deur 'n botsing van sye, teenstrydighede en konfrontasie. Aangesien die lewe van 'n individu in die samelewing gevul is met dualiteit, meningsverskille, lei dit dikwels tot 'n botsing van poste, beide individue en groot groepe, sowel as groepe van minderjarige vakke.
Vorming van konflikologie
In die geskiedenis van die beskawing van die mensdom bestaan ​​en daar is nog baie verskillende konfrontasies. Sommige botsings het tussen individuele vakke plaasgevind, byvoorbeeld as gevolg van die stryd om hulpbronne, ander het op dieselfde tyd verskeie volke en magte gedek. Dikwels was selfs hele kontinente betrokke by konfrontasies. Mense het lank gesoek om die teenstrydighede wat opgelos het, op te los en te droom van 'n utopiese samelewing waarin daar geen konfrontasie is nie. Die opkoms van die staatskap getuig ook van die poging van die mens om 'n multifunksionele meganisme te skep wat nie net op voorkoming, voorkoming, maar ook om teenstrydighede op te los nie.
Konflikte word as die hoofoorsaak van die dood in die twintigste eeu beskou. In die vorige eeu het plaaslike militêre konflikte, konstante gewapende stryd om besit van hulpbronne en mag, talle selfmoord, moorde, verskille tussen individue, sowat driehonderd miljoen mense gesterf.
Die globalisering van die wêreld as geheel, die toename in die dinamiek van die lewe en die spoed van die gevolglike veranderinge, die komplikasie van die bestaan ​​en onderlinge verwantskappe van vakke, die toename in stresvlakke, spanning - dit alles kan toegeskryf word aan die faktore wat die opkoms van konflikologie as 'n afsonderlike wetenskaplike rigting beïnvloed het.
Die opkoms van konflikologie as 'n aparte wetenskaplike tak het in die vorige eeu plaasgevind.
Konflikologie vandag is 'n afsonderlike tak van wetenskap wat die wette van oorsprong, ontwikkeling, resolusie van verskillende soorte konfrontasies bestudeer, sowel as die beginsels en metodes van konstruktiewe oplossing van teenstrydighede.
Die doel van hierdie tak van die wetenskap is al die uiteenlopende teenstrydighede wat die mens se wese in die proses van sy interaksie met die samelewing oorstroom.
Die onderwerp van konflikologie is alles wat die opkoms, ontwikkeling en beëindiging van enige sosiale konfrontasie kenmerk. Die fundamentele doel van konflikologie is die studie, die bestudering van alle soorte konfrontasies, die intensiewe ontwikkeling van die teoretiese raamwerk.
Konflikologie is 'n tak van kennis, wat objektief gedwing word om metodes wat in ander wetenskaplike velde gebruik word, te gebruik om konflik te bestudeer. En in die eerste beurt, sielkundige metodes, soos die studie van produkte van aktiwiteit, eksperiment, opname, waarneming, deskundige metode, sosiometriese analise, spelmetode, toetsing. Om die konfrontasie waargeneem tussen groot groepe en state te bestudeer, word die metode van wiskundige modellering dikwels gebruik, aangesien die eksperimentele analise van hierdie konfrontasies kompleks en tydrowend is.
Konflikologie word gekenmerk deur 'n noue verhouding met verwante takke van die wetenskap: dit verg baie van verskillende gebiede en terselfdertyd verryk hulle. Eerstens, konflikbestuur het 'n maksimum gemeen met sosiologiese wetenskap en sosiale sielkunde, aangesien hierdie areas van kennis die interaksie van mense verken. Dit is ook nou verwant aan geskiedenis wat die oorsake van menslike gedrag verklaar. Daarbenewens word konflikbestuur gekarakteriseer deur afhanklikheid van politieke wetenskap, etiologie, ekonomie en 'n aantal ander sosiale wetenskappe wat die aard, meganismes, ontwikkelingspatrone en die gevolge van konflikte van verskillende tipes spesifiseer. Benewens die genoemde kennisareas, kan hierdie reeks wetenskappe aangevul word met regswetenskap wat regsmodelle van interaksie tussen individue bestudeer.
Probleme van konflikologie as 'n aparte kennisveld wat verband hou met die enorme invloed op haar sielkundige wetenskap. Sielkunde raak toenemend 'n impak op moderne konflikologie as gevolg van die belangrike rol van sielkundige oorsake in die oorsprong en toename van konflikte.
Die opkoms van konflikologie as 'n aparte kennisbasis is te wyte aan die eindelose teenstrydighede wat binne die individu voorkom, tussen afsonderlike individue en groepe vakke, wat veroorsaak word deur sosiale heterogeniteit van die samelewing, verskille in die mate van materiële sekuriteit en inkomste, sosiale ongelykheid, die afwyking van doelwitte en verwagtinge. As gevolg van die uniekheid en uniekheid van elke individu, die individualiteit van enige sosiale gemeenskap, word konflikte 'n integrale deel van die sosiale bestaan.
Sosiale konflikologie is 'n tak van kennis wat interpersoonlike teenstrydighede, interpersoonlike konfrontasies en konfrontasies vanuit die oogpunt van hul sosiale determinisme ondersoek, aangesien in 'n samelewing enige konflik vooraf bepaal word nie net deur sielkundige faktore nie, maar ook deur sosiale faktore. Byvoorbeeld, inter-rol teenstrydigheid binne 'n persoon is gebore as gevolg van die bestaan ​​van die behoefte om verskeie sosiale rolle te vervul wat óf nie konsekwent is of mekaar weerspreek nie. Hierdie rolle kan wedersyds eksklusiewe vereistes maak, wat noodwendig lei tot die opkoms van 'n taai interne konflik. In teenstelling met die feit dat die sogenaamde gevalle die belangstelling van sielkunde weens die teenwoordigheid van verband met diepe onrus, persoonlike ervarings en sielkundige trauma veroorsaak, word hulle ook beskou as die onderwerp van studie van sosiale konflikologie, wat die meeste kenmerkend is van die sosiale komponent van die konflik. Individue wat konfrontasie aangaan, word ook ontleed vanuit 'n sosio-tipiese posisie, met ander woorde as draers van spesifieke sosiale eienskappe en eienskappe, rollehouers, verteenwoordigers van sekere sosiale groepe.
Sosiale Konflikologie spesialiseer in die ontleding van groep- en persoonlike belange wat betrokke is by interpersoonlike konfrontasie, behoeftes, wat in die konflik van waarde-oriëntasies en gedragsmotiewe voorkom, ondersoek verskillende soorte sosiale ontneming (ontneming van noodsaaklike waardes, geestelike en materiële voordele). Daar word geglo dat sosiale ontbering uiteindelik die onderliggende oorsaak en oorsprong van opposisie is.
Die onderwerp van sosiale konflikbestuur is die konflik, beskou as "die maksimum toelaatbare geval van verergering van sosiale opposisie, uitgedruk in die verskeidenheid vorme van konfrontasie tussen individue en verskillende spanne, wat daarop gemik is om sosio-ekonomiese, geestelike, politieke belange en doelwitte te bereik, die werklike of denkbeeldige vyand te neutraliseer of uit te skakel. nie 'n mededinger toelaat om hul eie belange te besef nie. "
Die ontstaan, verspreiding en verswakking van sosiale konflik as gevolg van die teenwoordigheid, aard en vlak van vorming van sosiale teenstrydighede. Die samelewing is te alle tye vol teenstrydighede. Hulle word gevind in die politieke en ekonomiese sfeer, ideologie, kulturele en morele oriëntasies en geestelike norme. 'N Klassieke voorbeeld van ekonomiese verskille is die teenstrydigheid wat ontstaan ​​tussen die sosiale aard van arbeid en die private vorm van toewysing van die produk wat geproduseer word. In die politieke lewe is 'n voorbeeld die opposisie van belange in die stryd om mag. Op die gebied van kultuur is daar 'n teenstrydigheid tussen gewoontewaardes, die grondslae van die samelewing en innoverende idees, nuwe normatiewe idees.
Heterogeniteit en veelvoud van teenstrydighede veroorsaak 'n verskeidenheid sosiale konfrontasies, wat verskil in die redes wat hulle in die vak en die voorwerp, in die oorsprong, in die wyse van verspreiding in die resolusie-meganisme, in die mate en omvang van die vloei veroorsaak het.
Die spesifieke oomblik van die sosiologiese analise van die konflik is die analise daarvan as 'n onderwerp-objek verhouding. Aangesien konflik enersyds 'n subjektiewe toestand of aksie is, omdat sosiale akteurs daaraan deelneem en die dryfkragte van sy eskalasie is, naamlik individue, groepe, groepe individue, gemeenskappe, hele state. Maar aan die ander kant, objektiewe teenstrydighede wat bestaan, ongeag die wil of wil van die deelnemers van die konfrontasie, wat deur hul gevoelens, gedagtes en dade geopenbaar word, is by enige konfrontasie betrokke. Elke konflik flikker rondom 'n sekere voorwerp, byvoorbeeld status, eiendom, krag, kulturele idees, geestelike waardes.
So ondersoek sosiale konfrontasie konfrontasie op so 'n manier om die rede vir die ontwikkeling van objektiewe teenstrydighede op die vlak van oop konfrontasie tussen die onderwerpe van interaksie in sekere sosiale omstandighede te ondersoek.
Dissiplinêre konflikologie, as 'n afsonderlike sosiologiese rigting, bestudeer alle rasse van konfrontasies, maar bowenal sosiale opposisie vanuit die oogpunt van die bestudering van die onderwerp-objekkomponente in hul interaksie, ontdek die oorsake van die vorming, ontwikkeling en uitwissing van die konflik, gebruik sosiologiese metodes om die aard van die opkoms van konfrontasies te ontleed as 'n sosiale patroon .
Basiese beginsels van konflikologie
Sosiale wetenskappe is ontwerp om die toestand van die samelewing te weerspieël. Laat dit nie altyd toereikend gebeur nie, maar hulle weerspieël die behoeftes van die samelewing. Die moderne samelewing is die meeste geneig tot verskillende soorte konfrontasies, maar terselfdertyd soek dit na samewerking en ooreenkoms. Die huidige samelewing ervaar 'n behoefte aan beskaafde metodes om opkomende konfrontasies en spanning op te los. Dit alles het die opkoms van 'n nuwe tak van kennis - konflikologie nodig gehad.
Die vorming en ontwikkeling van konflikologie het in die middel-sestigerjare van die vorige eeu geval. Die onderwerp was die interpretasie van die prosesse van vitale aktiwiteit, funksionering en vorming van sosiale stelsels met behulp van die kategorie van konflik, wat botsing beteken, teenstand van vakke wat verskillende, dikwels selfs teenstrydige take, aspirasies, belange en doelwitte volg.
Moderne konflikologie is 'n teoretiese en toegepaste wetenskap, dit wil sê die inhoud bestaan ​​uit so 'n vlak van kennis as die teoretiese interpretasie van die konflik as 'n sosiale verskynsel, die bestudering van sy funksies en die stelsel van sosiale interaksies, die analise van sy wese, dinamika, sosiale verhoudings, die bestudering van spesifieke soorte konflikte afkomstig van verskeie aspekte van die sosiale lewe (familie verhoudings, span), die tegnologie van hul besluit.
Die sleutel spesifieke kenmerk van hierdie dissipline is die kompleksiteit daarvan. Konflikte is immers 'n integrale deel van menslike interaksie.
Teenstrydighede bestaan ​​op alle gebiede van die sosiale lewe, sowel as absoluut op alle organisatoriese vlakke van die samelewing. As gevolg hiervan volg volgelinge van verskillende sosiale takke van die wetenskap in konflikte. Politieke wetenskaplikes, sosioloë, ekonome, sielkundiges, prokureurs, bestuurders, bestuurders, sowel as wetenskaplikes wat die presiese wetenskappe studeer, ondersoek verskeie aspekte van sosiale konflikte, hul ontwikkeling en maniere om te voorkom. Die doel om alle verwante kennisgebiede te verenig, is om die meganismes wat maatskaplike prosesse wat met teenstrydighede en hul dinamika verband hou, te ontdek en te verduidelik, bewys van die moontlikheid om die gedragsgedrag van vakke in konfronterende situasies te voorspel.
Moderne konflikkundigheid is ryk in 'n verskeidenheid metodes, wat tradisioneel verdeel word in:
- metodes van analise en assessering van persoonlikheid (toetsing, waarneming, opname);
- metodes om sosiale en psigologiese verskynsels in gemeenskappe te bestudeer en te evalueer (sosiometriese metode, waarneming, opname);
- metodes van diagnose en ontleding van teenstrydighede (analise van die resultate van aktiwiteite, waarneming, opname);
- metodes van konfrontasiebestuur (kartografie metode, strukturele metodes).
Daarbenewens word konflikmetodes verdeel in subjektiewe metodes en objektiewe metodes. Subjektiewe metodes behels die begrip van konflik as 'n heeltemal natuurlike sosiale verskynsel. Doelwit - oorweeg die konflik, met inagneming van sy assessering deur die toetsende individu en opponerende agente. Beide metodes is slegs in eenheid wat in staat is om akkurate kennis van die realiteit van konflik te verskaf. Hul gekombineerde gebruik maak dit moontlik om die subjektiewe aspek en die objektiewe kant van die konfrontasie te realiseer, sowel as die gedragsreaksie wat daarmee gepaard gaan.
Take van konflikologie
Die ontwikkeling van konflikologie as 'n afsonderlike kennisveld het die ontwikkeling van sy hoofdake genoodsaak, wat gevorm word binne die doelwitte wat deur konflikologie nagestreef word. Die take van die wetenskap van konflik behels die ontwikkeling van 'n maatstaf van maatreëls wat daarop gemik is om sy doelwitte te bereik.
Dissiplinêre konflikologie word gekenmerk deur die teenwoordigheid van die volgende sleutel doelwitte:
Die hoofdoelwitte van konflikologie is:
- die studie van alle konfrontasies wat as wetenskaplike voorwerp optree, die intensiewe ontwikkeling van 'n teoretiese basis;
- skepping van 'n onderwysstelsel, bevordering van konflikkundige kennis in die samelewing;
- organisasie van praktiese werk op voorspelling, voorkoming en oplossing van konflikte.
Die take van die konflik is die probleemkwessies wat betekenisvol is en uitgedruk word deur die konflikkundiges. Die konsekwente oplossing daarvan sal bydra tot die bereiking van die fundamentele doelwitte van die konflikwetenskap.
Die analise van konfrontasies behels eerstens die skepping van 'n teoretiese basis van konflikte, wat dit moontlik maak om die aard van teenstrydighede vas te stel, die klassifikasie uit te sorteer en te sistematiseer.
Die take van konflikbestuur moet ook voorkoming en maatreëls insluit om konfrontasies te voorkom, asook metodes om teenstrydighede op te los en te bestuur.
Voorkom konfrontasie is om met potensiële konflikte te werk. Dit is gebaseer op die voorspelling van konfrontasie.
Voorkoming van konfrontasie word verseker deur enige aktiwiteit wat gerig is op die ontwikkeling van 'n intellektuele en kommunikatiewe kultuur van 'n gemeenskap van mense, tot die vorming van sekere norme in kollektiewe.
Dikwels word voorkoming genoem die proses om konflikstabilisering te voorkom, maar dit is verskillende prosesse. Om konflik te voorkom, vermy dit by die ontstaan ​​daarvan. Vir hierdie doel word 'n manipulasiemetode gebruik, wat 'n tydelike effek gee en nie die konflik regtig oplos nie, dit maak dit net tydelik uit. As konfrontasie voorkoming gebruik word, kan dit later voorkom.
Die botsing van die botsing is die voorkoming van gewelddadige dade, die bereiking van ooreenkomste, waarvan die implementering meer voordelig vir die deelnemers is, eerder as die voortsetting van die konflikkonflikasie. Daarom behels die oplossing van konfrontasies om hulle te bestuur. Konflikbestuur behels die maksimum geleentheid vir selfregulering van konfrontasie.
Dus, die take van konflikologie lê nie net in die kognitiewe-teoretiese vlak nie, maar ook in die utilitaristiese-praktiese een. Dit is die fundamentele taak van die wetenskap van konflik om mense te help om te verstaan ​​wat met konflik gedoen moet word. Dit is die hoofprobleem van konflikologie.
Metodes wat daarop gemik is om verskillende konflikte te bestudeer, is 'n manier om konflikkundige kennis te bekom, te bewys en te konstrueer. Dit bevat 'n stel tegnieke, beginsels en kategorieë, asook die moontlikheid om hierdie kennis te gebruik in die voorspelling, voorkoming, diagnose, voorkoming en oplossing van teenstrydighede. Dit is 'n stelsel van analise-meganismes en maniere om konflikte op te los. Такие механизмы существенно разнятся при исследовании социальных конфликтов, конфронтаций, возникающих внутри личности и между отдельными индивидами.
Die belangrikste metodes van konflikologie word beskou as: eksperiment, opname, dokumentasie, komplekse navorsing en waarneming.
Die eksperiment is 'n empiriese navorsing en is gebaseer op die teoretiese basis en metodes van ander wetenskaplike velde (sosiologie, sielkunde). Tydens die eksperiment word reële situasies herskep om teoretiese hipoteses in die praktyk te toets.
'N Oorsig is 'n versameling oordeel, antwoorde van verskillende individue op die gestudeerde vrae met behulp van ondervraging of toetsing. Deelnemers aan die opname kan ondervra word, waarnemers en kundiges.
Die studie van dokumente behels die studie van data wat op 'n spesiale medium aangeteken is (inligting oor die konfrontasie tussen lande, die botsing van individuele vakke). Omvattende navorsing behels die gebruik van metodes.
Waarneming bestaan ​​uit 'n proses waarin die eksperiment óf 'n deelnemer in die waargenome situasie of 'n waarnemer is. Hierdie metode is die gewildste en mees eenvoudige onder al die metodes wat gebruik word. Sy grootste voordeel is dat dit onder natuurlike omstandighede van konfrontasie gebruik word.
Kyk na die video: pendukung prabowo konflik dengan pemuda pancasila - ustad yahya waloni (Oktober 2019).