Wat is regtig belangrik op my emmerlys
Eendag sal 'n persoon 'n bepaalde oomblik hê - 'n ervaring - 'n bietjie wysheid of inspirasie wat in hul koppe en harte verskyn en hul lewens verander. Ek het onlangs op die Rogue-rivier in Oregon een van daardie oomblikke gehad. Dit het gehelp om my verhouding met Barry, my geliefde van 46 jaar, baie positief te verander.
Ons het die Rogue-rivier drie ander keer gedryf. Elke keer was ons saam met ons drie kinders, wat al uitstekende riviergidse was en geld verdien het terwyl hulle in die kollege was. Ek was nooit bang vir die reis saam met hulle nie. Vanjaar, weens 'n nuwe baba en ander planne, kon nie een van ons kinders saam met ons kom nie. Dus het ons besluit om alleen te gaan.
Die Rogue-rivier is nie 'n maklike rivier om te lei nie. Daar is baie klas drie stroomversnellings asook 'n paar moeilike klas vier. Die gevaarlikste klas vier vinnige van almal word Blossom Bar genoem. Die rede waarom hierdie vinnige is, is so gevaarlik, dat mense dood is, nie korrek deur die snelweg gaan nie.
Drie jaar gelede toe ons by die bestuurderstasie opgedaag het om ons permit te kry, is ons vertel dat die dag voor 'n vrou uit haar boot geval het en so vinnig verdrink het. Die vinnig bewegende water is baie kragtig. Jy moet aan die linkerkant begin om 'n paar groot rotse te gaan, en dan oor na die regterkant om deur 'n ruit te gaan. As jy links bly, of uit die boot aan die linkerkant val, kan jy die "vuurpylheining" tref wat jou en jou boot kan betrap.
Daardie jaar het twee ander mense daar gesterf. Daar was ander sterftes gedurende ander jare, sowel as bote wat gesink het deur nie korrek deur te gaan nie. As gevolg van die dood wat die eerste jaar, Blossom Bar hou 'n besonder onheilspellende gevoel vir ons. Al drie keer het ons kinders ons egter sonder probleme gelei. Vanjaar was ons alleen en dit was Barry se eerste keer om dit te lei. Om die saak erger te maak, was die watervlak hoër as wat dit ooit was vir ons vorige reise, en 'n rivierbewaarder het erken dat die rivier, en veral Blossom Bar, beslis meer "opdringerig" was.
Verskeie aande voor Blossom Bar, Barry en ek het 'n baie diep en wonderlike praatjie oor ons kampvuur by die rivier gehad. Ons het gepraat oor ons "Bucket List." Hierdie frase is bekend gemaak deur die film van daardie naam, waarin Jack Nicholson en Morgan Freeman karakters gespeel het wat albei aan kanker doodgaan, en hulle het al die dinge op hul verlanglys gedoen voordat hulle die emmer geskop het.
Aangesien Barry en ek albei 65 was, het ons besluit dat dit 'n goeie tyd was om na ons eie "Bucket List" te kyk. Ons het albei genoteerde plekke wat ons wou besoek, en ek het genoem dat ons die belangrike boodskap van ons nuwe boek kry, 'N Moeder laaste geskenk, in meer hande was bo-aan my lys. Ons het die nag gaan slaap en voel opgewonde om hierdie Bucket List-wense te vervul.
Die veiligste ding om te doen
Die oggend van die hardloop deur Blossom Bar, het Barry my vertel dat hy amper daardie aand slaap. Hy het toegegee dat hy senuweeagtig was om die boot deur homself te neem. Sy senuweeagtigheid was aansteeklik en binnekort was ek ook senuweeagtig en selfs het ons ses maande oue hondjie, Rosie, begin skud. Sy het geweier om in die boot te kom wanneer dit tyd was om te gaan. Ons het gesê 'n menigte gebede vra om beskerming en dan was dit tyd om vinnig te gaan kyk. Rosie bewe die hele tyd in die boot, nadat hy al die ander dae nogal kalm was. Ek het gewonder of sy iets geweet het wat ons nie gedoen het nie.
Ons het besluit dat die veiligste ding was vir ons almal om die vinnige te skree en dan vir Rosie en ek om langs die rivier af te wag en nie deur Barry vinnig deur te gaan nie. Hy sal beter in staat wees om sy leiding te gee sonder om bekommerd te wees oor ons. Terwyl ons oor die rotse geloop het, kon nie een van ons die drie mense wat daar drie jaar gelede verdrink het, vergeet nie.
Barry het Rosie en ek na 'n klein rots byna heeltemal bedek met wilgtakke net onder die vinnige. Ons het een laaste gebed bymekaargekom en 'n lang en liefdevolle drukkie gehad. Hy het vir my gesê om hom 15 minute te gee om terug te gaan na die boot, 5 minute om alles te kontroleer en 5 minute te kry deur die vinnige. Ek het gekyk na my horlosie wat alles wou doen, toe het hy afgegaan. Sal ek ooit weer 'n kans kry om hom weer te knuffel?
Vrees neem oor
Ek het op die rots gesit en Rosie se kraag vasgeklem. Die rivier het wit water rondom my gewoed, en niemand anders was daar nie. Ek voel baie kwesbaar en bang. Gedagtes het deur my kop begin hardloop: "Wat as hy nie die beurt maak nie? Wat gebeur as hy uit die vlot val en die water val hom op die stoetheining soos dit die vrou gedoen het? Ek sal hulpeloos wees om in hierdie vinnig bewegende water te swem om hom te help! "
Met elke scary gedagte, my maag strenger meer. Ek moet ervaar wat vrees en bekommernis vir die liggaam kan doen. Ek was absoluut gespanne van vrees, toe ek gevoel het dat ek Barry se lewe eenvoudig in God se hande moes plaas. Soos ek dit gedoen het, het my hele lyf ontspan, en Rosie het die oggend die eerste keer geskud.
'N Staat van Rustigheid
Terwyl ek in hierdie toestand van kalmte gewag het, het ek aan ons emmerlys gedink. Nie een van die dinge wat ons gedink het nie, was belangrik om te doen. Ek het besef dat die enigste ding wat vir my belangrik was, was om Barry lief te hê met my hele hart. Ook vir my was dit belangrik om ons kinders en kleinkind, ons vriende en almal wat vir ons na ons toe kom, lief te hê. Al wat ek wou doen, was om lief te hê, en niks anders was belangrik nie.
Met hierdie gedagte het ek my horlosie nagegaan en besef dat ek nog tien minute gehad het om te wag vir Barry om vinnig te kom. Toe hy van my horlosie afkyk, was hy vroeër as wat verwag, met 'n groot glimlag op sy gesig. Trane het in my oë gevloei. Ek gaan die kans kry om hom weer te knuffel. En ... my lewe is in die regte perspektief geplaas.
Spesiale sending op aarde
Soos ons in ons boek geskryf het, 'N Moeder laaste geskenk, Ek het 'n dagboek van my ma gevind nadat sy gesterf het. Daarin het sy geskryf, "My spesiale missie op aarde is om alle mense lief te hê en om te dien wanneer nodig. God, wat vir my so goed was, wil net hê dat ek hierdie liefde aan ander wys. Ek wy myself aan hierdie missie. "
Ek wy myself ook aan die missie om ten volle lief te hê, omdat ek weet dat daar geen hoër roeping of gebruik van my tyd en energie is nie. Die reise en spesiale dinge om te doen is van so 'n laer prioriteit op my Bucket Lys van die lewe. Mag ons almal elke oomblik dankbaar wees dat ons ons liefde teenoor ander kan uitleef, wetende dat dit hoekom ons op aarde gekom het.
Barry het die vlot tot by die strand getrek waar ek gesit en gespring het. Hy kon nie die vlot loslaat nie, want die stroom was te sterk, so ek het in die vlak water en in sy wagwapens gehardloop. Hy het gesien hoe die trane van my wange af vloei, en binnekort het sy trane vloei. In hierdie sagte vreugde van hereniging het ek gesê, "Barry, ek is lief vir jou, is die belangrikste ding op my emmerlys!"
Hierdie artikel is geskryf deur die mede-outeur van:
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Wat is regtig belangrik op my emmerlys