Stephan Bouwer (1948-1999): 'n Herwaardering met spesifieke verwysing na sy poësie-oeuvre | LitNet
(Joan Hambidge: Huldeblyk: Stephan Bouwer
6.1 Die homoërotiese lading
In Bouwer se eerste twee bundels is die homoërotiese inslag in ’n groot mate onopsigtelik, aangesien daar min eksplisiete verwysings na homoërotiese liefde daarin voorkom. In die meeste gevalle word die geliefde op neutrale wyse as “jy”, “jou”, “liefling”, “geliefde” en “beminde” aangespreek, wat veroorsaak dat ’n homoërotiese lesing in ’n groot mate op spekulasie moet berus. Dit is belangrik om in gedagte te hou dat homoseksualiteit per se gedurende die publikasie van Bouwer se eerste drie bundels ’n sosiale taboe in Suid-Afrika was. Verder was homoseksuele seks onwettig in Suid-Afrika, aangesien gays vervolg kon word vir sodomie, onnatuurlike misdrywe en ander statutêre misdrywe wat in die Wet op Onsedelikheid (Wet 23 van 1957) ingesluit was. Hierdie onderdrukkende sosiale konteks kan verklaar waarom Bouwer in breë trekke versigtig met die homoërotiese in sy werk omgaan. Dit is eers vanaf sy derde bundel dat daar meer openlik met homoërotiese liefde omgegaan word.
Dit is veral in Portrette, Private dele & Kanttekeninge dat skerpsinnige satire op die skynwêreld van die toneel- en televisiebedryf gelewer word, alhoewel elemente hiervan in enkele gedigte (“Macbeth in Wes-Transvaal”, “Dankbetuiging vir die method actress” en “Keersy”) uit Soldag aanwesig is. Daar moet in gedagte gehou word dat televisie eers in 1976 (vier jaar voor die verskyning van Portrette, Private dele & Kanttekeninge) in Suid-Afrika sy opwagting gemaak het. Met die publikasie van Portrette, Private dele & Kanttekeninge in 1980 was die Suid-Afrikaanse televisiebedryf in sy kinderskoene, was Suid-Afrikaanse televisiegehore grootliks visueel ongeletterdheid, en was daar min sprake van ’n kritiese ingesteldheid onder die algemene kykerspubliek. Verder was die Suid-Afrikaanse televisiebedryf relatief klein in
vergelyking met internasionale bedrywe.