Greta Sauerman, wat met die romans Die lelie van Sebulon (1961), Somer van die Rooi Gariep (1967) en Die roep van die riviervoëls (1969) Bybelse boustof verwerk of kinderlektuur beoefen, skryf in Die fluitspeelster (1964) persoonlike en natuurverse, dikwels met die Griekse mitologie, die Bybel of die letterkunde as raamwerk. pirow (petrus jakobus) bekker (1935-), wat met 'n proefskrif oor Die titel in die poësie (1970) promoveer en daarna 'n Blokboek oor Die kwatryn (1974) skryf, toon in sy drie digbundels Die klip sing (1965), Toekomstige betrekkinge (1975) en Definisies deur die bloed (1978) by tye 'n treffende beheer oor die woord, gebruik geykte idiome en gesegdes op 'n nuwe wyse en beoefen soms die satiriese vers met aktuele toespelings en 'n hekelende of ironiese inslag. En jy moet sterk, fiks, in “proper shape” wees – net soos die digter eweneens emosioneel moet fiks bly. Soos die operasanger moet vasstaan om die hoë note uit te kry, moet die digter weer en weer terugkeer na die gedig en daaraan skaaf.