Hoe het die verskillende streke se kulture in koloniale Amerika uiteindelik begin verenig? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Daar was 'n magdom verskille tussen die noordelike en suidelike streke, maar ek verstaan ​​nog steeds nie hoe of waarom dit mettertyd ooreenkomste ontwikkel het nie.
Het dit iets te doen met Verligting/Groot Ontwaking? Ek weet dat sowel die noorde as die suide sterk daardeur geraak is, maar op watter maniere het hulle as geheel saamgevoeg?
Jammer as dit 'n breë vraag is, maar help my asseblief op die beste manier.
Daar was en is 'n magdom kulturele verskille tussen die noorde en suide van die VSA. En tussen New England, die Midde -Weste en die Stille Oseaan Noordwes - alles deel van "die Noorde". En tussen, Kalifornië, die Suidwes, Texas, die "diep" suide en die suidooste - alles deel van die "suide". En natuurlik verskil Alaska en Hawaii op hul eie manier van die beweerde monokultuur van die kontinentale Verenigde State.
Maar, as die vraag gaan oor hoe en waarom hierdie verskillende kulture besluit het om deel van die Verenigde State te word en te bly; die oorsprong lê daarin dat die 13 kolonies wat die oorspronklike state geword het, almal Britse kolonies was en dat hulle 'n gemeenskaplike band tussen hulle gehad het. Daarbenewens was daar 'n redelike dosis pragmatisme: by die ondertekening van die Onafhanklikheidsverklaring, toe die kolonies reeds in opstand was, het Benjamin Franklin na bewering gesê: "Ons moet almal saamstaan, of verseker sal ons almal afsonderlik hang."
Alternatiewelik, as die vraag handel oor die feit dat die burgers van die Verenigde State meer as 'n individuele entiteit (wat dit is) eerder as 'n federasie van soewereine state (wat dit ook is) aan die land begin dink het; daar is 'n paar navorsing gedoen oor die gebruik van die uitdrukking "die Verenigde State is" teenoor "die Verenigde State is" in die beslissings van die Hooggeregshof (die steekproefgrootte is weliswaar klein). Laasgenoemde frase was oorwegend die algemeenste aan die begin van die 19de eeu, en daal tot ongeveer 50/50 teen die begin van die burgeroorlog in 1861. Na die oorlog, wat veroorsaak is deur dispuut tussen staats- en federale regte, het die gebruik van "word" verhoog tot ongeveer 70% in die 1870's, 1880's en 1890's voordat dit teen die 20ste eeu heeltemal verdwyn het. As ons dit as 'n gids neem, is die Verenigde State regtig was verenig omstreeks 1900.
Die streke se kulture het nie begin verenig voor die Revolusionêre Oorlog. Hulle het baie anders gebly tot die tyd van die burgeroorlog, en daarom het laasgenoemde plaasgevind. Wat is Dit is waar dat verskillende streke van die 13 kolonies gemeenskaplike bekommernisse gehad het, wat hulle genoegsaam verenig het om 'n gemeenskaplike saak teen die Britte te maak.
Hierdie algemene bekommernisse het die volgende ingesluit:
"Geen belasting sonder verteenwoordiging nie." Die kolonies het almal plaaslike regerings gehad, en vir die grootste deel van 100 jaar het hulle slegs belasting ondergaan deur die wetgewer. Hulle wou nie toegee aan belasting wat deur "Londen" afgekondig is nie, tensy hulle plaaslike verteenwoordigers miskien in die parlement sit (waarskynlik nie, gegewe die mededeling van die tyd).
Die Quebec -wet, wat die nedersetting wes van die Alleghenies tot lede van die 13 kolonies beperk het, ten gunste van die beskerming van inheemse Amerikaners en Kanadese.
'Mercantilisme', waardeur die koloniste nie goedere kon vervaardig nie, maar dit uit Engeland moes koop.
Kanadese plekke vir verhore van politieke oortredings; koloniale jurie het te veel vryspraak toegestaan.
Kwartiering van troepe in mense se huise, sonder vergoeding.
Die verskille het die volgende ingesluit:
Hoë teenoor lae tariewe vir ingevoerde vervaardigde goedere (die noorde wou hoog, die suide laag wou hê).
Groot teenoor klein grondbesit; slaaf versus gratis arbeid. Die Suide wou groot kontantgewasse hê wat deur slawe gewerk word; die noorde het klein "vrye eienaars" bevoordeel.
Sosiale diversiteit (of gebrek daaraan). Dit mag nie toevallig wees dat die term 'etniese suiwerheid' deur 'n suidelike (Jimmy Carter) in die twintigste eeu. Die Suide het twee basiese groepe gehad; wit "Anglos" en swart slawe. Die Noorde was baie meer uiteenlopend, ten minste ten opsigte van Europese immigrante.
'N Paar groot (bevolkingsgewys) teenoor baie klein state. Dit het gelei tot die stigting van twee kongreshuise: die Huis van Verteenwoordigers vir groot state en die Senaat, wat klein (dikwels suidelike) state bevoordeel het.
Geskiedenis van Sentraal -Amerika
Vandag word daar gereeld gesê dat Sentraal -Amerika Guatemala, Belize, El Salvador, Honduras, Nicaragua, Costa Rica en Panama insluit. Hierdie definisie pas by moderne politieke grense. In sommige opsigte en soms begin Sentraal -Amerika egter in Mexiko, by die Isthmus van Tehuantepec, en was die voormalige land Yucatán deel van Sentraal -Amerika. Aan die ander kant, voor sy onafhanklikheid in 1903, was Panama polities en kultureel deel van die Suid -Amerikaanse land Colombia, of sy voorgangers. Soms is Engelssprekende Belize, met 'n heel ander geskiedenis, as afgesien van Sentraal-Amerika beskou.
Sentraal -Amerika het lank en smal, uit geografiese oogpunt, nie 'n voor die hand liggende middelpunt nie. Terwyl Guatemala histories en godsdienstig 'n leier was, was ander streke nie bereid om deel te wees van 'n konfederasie in Guatemala nie. Die aardrykskunde het dit moeilik gemaak om die streek vanaf enige sentrale punt te beheer. Die lande is verder meer uiteenlopend as wat hulle met die eerste oogopslag voorkom. Sommige (Guatemala) het 'n groot inheemse of inheemse Amerikaanse bevolking, ander (Costa Rica) nie. Sommige (El Salvador) fokus op hul Stille Oseaan -kus, terwyl ander (Belize, Honduras) die Karibiese of Atlantiese kus belangriker is. Panama en in mindere mate Guatemala en Costa Rica speel beide kuste 'n belangrike rol. Panama is sterk veramerikaniseer, gebruik die Amerikaanse dollar as geldeenheid, het 'n groot nywerheid en 'n bron van inkomste (die kanaal), en 'n gesofistikeerdheid kom van die skepe wat deur die land en voorheen die Amerikaanse militêre installasies in die Canal Zone beweeg.
Tydlyn van die Andes -kulture van Suid -Amerika
Argeoloë wat in die Andes werk, verdeel tradisioneel die kulturele ontwikkeling van die Peruaanse beskawings in 12 periodes, van die Pre -Keramiese tydperk (ongeveer 9500 v.C.) tot by die Laat Horison en in die Spaanse verowering (1534 nC).
Hierdie volgorde is aanvanklik geskep deur argeoloë John H. Rowe en Edward Lanning, en dit was gebaseer op die keramiekstyl en radiokoolstof dateer uit die Ica -vallei van die suidkus van Peru, en het later tot die hele streek uitgebrei.
Die prekeramiese tydperk (voor 9500–1800 v.C.), letterlik, die tydperk voordat aardewerk uitgevind is, strek vanaf die eerste aankoms van mense in Suid -Amerika, oor wie se datum nog gedebatteer word, tot die eerste gebruik van keramiekvate.
Die volgende tydperke van antieke Peru (1800 vC-AD 1534) is deur argeoloë gedefinieer deur gebruik te maak van 'n afwisseling van sogenaamde 'periodes' en 'horisonne' wat eindig met die aankoms van die Europeërs.
Die term "tydperke" dui op 'n tydsraamwerk waarin onafhanklike keramiek- en kunsstyle oor die hele streek wydverspreid was. Die term "horisonne" definieer daarenteen periodes waarin spesifieke kulturele tradisies daarin geslaag het om die hele streek te verenig.
'N Rebellie groei in New England
Die opstandsaad is in die New England Colonies gesaai. Invloedryke karakters in die Amerikaanse Revolusie soos Paul Revere, Samuel Adams, William Dawes, John Adams, Abigail Adams, James Otis en 14 van die 56 ondertekenaars van die Onafhanklikheidsverklaring het in New England gewoon.
Namate ontevredenheid oor die Britse bewind deur die kolonies versprei het, het New England die opkoms van die gevierde Sons of Liberty, 'n geheime groep polities dissidente koloniste wat in 1765 in Massachusetts gestig is, toegewy aan die stryd teen belasting wat die Britse regering hulle onregverdig opgelê het.
Verskeie groot gevegte en gebeure van die Amerikaanse rewolusie het in die New England -kolonies plaasgevind, waaronder The Ride of Paul Revere, die Battles of Lexington en Concord, die Slag van Bunker Hill en die verowering van Fort Ticonderoga.
In 1622 ontvang John Mason en Sir Ferdinando Gorges grond in die noorde van New England. Mason het uiteindelik New Hampshire gevorm en die land van Gorges het na Maine gelei.
Massachusetts beheer beide totdat New Hampshire in 1679 'n koninklike handves gekry het en Maine in 1820 sy eie staat geword het.
Pelgrims wat van vervolging wou vlug en godsdiensvryheid wou vind, reis na Amerika en vorm die Plymouth -kolonie in 1620.
Voor die landing het hulle hul eie regering gestig, waarvan die basis die Mayflower Compact was. In 1628 stig Puriteine ​​die Massachusetts Bay Company en baie Puriteine ​​vestig hulle steeds in die omgewing rondom Boston. In 1691 het Plymouth by die Massachusetts Bay Colony aangesluit.
Roger Williams pleit vir godsdiensvryheid en skeiding van kerk en staat. Hy is verban uit die Massachusetts Bay Colony en stig Providence. Anne Hutchinson is ook uit Massachusetts verban en sy vestig Portsmouth.
Twee addisionele nedersettings het in die gebied ontstaan ​​en al vier het 'n handves van Engeland ontvang wat 'n eie regering stig wat uiteindelik Rhode Island genoem word.
'N Groep individue onder leiding van Thomas Hooker het die Massachusettsbaaikolonie verlaat weens ontevredenheid met streng reëls en hulle in die Connecticut River Valley gevestig. In 1639 het drie nedersettings saamgevoeg om 'n verenigde regering te vorm wat 'n dokument skep wat die Fundamental Orders of Connecticut genoem word, die eerste geskrewe grondwet in Amerika. Koning Charles II verenig Connecticut amptelik as 'n enkele kolonie in 1662.
Die Inka -ryk en Francisco Pizarro
Nie lank nadat Hernán Cortés in 1521 die Asteke -ryk van Mexiko verower het nie, het 'n jong Spaanse veroweraar genaamd Francisco Pizarro, gestasioneer in die huidige Panama, gerugte gehoor van silwer en goud wat onder die Suid -Amerikaanse bevolking gevind is. Hy het verskeie seiluitstappies langs die weskus van Suid -Amerika gelei. In 1531 CE stig hy die hawestad Lima, Peru. Sedert 1200 CE het die Inca 'n groot ryk regeer wat uit sentraal Peru strek, wat die Altiplano-gebied rondom die Titicacameer insluit. Die Inka -ryk domineer 'n gebied van Ecuador tot Noord -Chili. Die Inka's was nie die mees bevolkte mense nie, maar was 'n heersende klas wat ander onderwerpde groepe beheer het. Pizarro, met minder as tweehonderd man en twee dosyn perde, het die Inca -leërs ontmoet en daarin geslaag om hulle in 'n reeks militêre maneuvers te verslaan. Die Inka -leier is in 1533 deur die Spanjaarde gevange geneem. Twee jaar later, in 1535, stort die Inka -ryk in duie.
Figuur 6.4 Kolonialisme in Suid -Amerika
Die twee belangrikste koloniseerders in Suid -Amerika was Spanje en Portugal. Die Spaanse veroweraar Francisco Pizarro het die Inka -ryk verslaan.
Die Inca -ryk was belangrik danksy die groot hoeveelheid goud en silwer wat in die Andes -gebied gevind is. Die verhaal word vertel dat Pizarro die gevange Inka -leier in 'n klein kamer geplaas het en vir hom gesê het dat as die kamer met goud bo -op die Inka -leier se kop gevul is, Pizarro die Inka -leier sou laat vryloop. Goud is uit die mense en op die platteland ontbied, en die kamer was vol. Die veroweraars het die Inka -leier gedwing om hom tot die Katolisisme te bekeer en gedoop te word en hom dan vermoor. Die goud is gesmelt en terug na Spanje vervoer. Die minerale rykdom van die Andes het die veroweraars ryk gemaak. Lima was eens een van die rykste stede ter wêreld. Europeërs het gedurende die koloniale tydperk steeds die ontginning van minerale in Peru en Bolivia oorheers en uitgebuit. Europese elite of 'n Mestizo -heersersklas het sedert die koloniale tyd die plaaslike Amerindiese groepe in die Andes oorheers of beheer.
Figuur 6.5 Die Jesuïete Kerk van La Compañia de Jesús op die Plaza de Armas in Cuzco, Peru
Die oorspronklike kerk is in 1571 gebou op die plek van die ou Incan -paleis. Die aardbewing van 1650 het ernstige skade aan die gebou aangerig, so dit moes in ongeveer 1688 herbou word. Baie Katolieke katedrale in Latyns -Amerika is met klippe van antieke plekke gebou. Daar word beweer dat hierdie katedraal die mees ideale voorbeeld van koloniale barok -argitektuur op die Wes -halfrond is.
Baie Amerindiese groepe het hierdie streek voor die Inka -ryk bewoon, soos die mense wat in die ou stad Tiahuanaco gebou en gewoon het, wat tydens 'n vroeëre klimaatstydperk aan die Titicacameer kon grens, toe die meer baie groter was. Dit is duidelik dat mense al duisende jare in Suid -Amerika gewoon het. Daar word bespiegel dat reis tussen Suid -Amerika en die Middellandse See -gebied vroeër plaasgevind het as wat huidige historiese rekords aandui. Baie van die ruïnes in die westelike deel van Suid -Amerika is nie deeglik opgegrawe of ondersoek deur argeoloë nie, en die grootte en omvang van baie van die klipstrukture is 'n bewys van die vordering in ingenieurswese en tegnologie wat gebruik is in 'n era wat volgens historiese rekords, het slegs primitiewe gereedskap gehad.
Koloniste kom uit Europese koninkryke met hoogs ontwikkelde militêre, vloot-, regerings- en ondernemingsvermoëns. Die Spaanse en Portugese eeue oue ervaring van verowering en kolonisasie tydens die Reconquista, tesame met nuwe seevaartvaardighede, het die gereedskap, vermoë en begeerte gebied om die Nuwe Wêreld te koloniseer. Hierdie pogings is onderskeidelik bestuur deur die Casa de Contratación en die Casa da Índia.
Engeland, Frankryk en Nederland het ook kolonies in die Wes -Indiese Eilande en Noord -Amerika begin. Hulle het die vermoë gehad om skepe wat waardig is vir die see te bou, maar hulle het nie so 'n sterk kolonialiseringsgeskiedenis in vreemde lande as Portugal en Spanje nie. Engelse ondernemers het hul kolonies egter 'n fondament gegee vir belegging wat op handelaars gebaseer is, wat veel minder steun van die regering benodig het. 
Aanvanklik is aangeleenthede rakende die kolonies hoofsaaklik deur die Privy Council of England en sy komitees behandel. Die Kommissie van Handel is in 1625 gestig as die eerste spesiale liggaam wat byeengekom het om advies te gee oor koloniale (plantasie) vrae. Van 1696 tot die einde van die Amerikaanse rewolusie was koloniale aangeleenthede die verantwoordelikheid van die Raad van Handel in vennootskap met die betrokke staatsekretarisse,   , wat verander het van die minister van buitelandse sake na die suidelike departement na die minister van buitelandse sake vir die kolonies in 1768. 
Mercantilisme was die basiese beleid wat Brittanje vanaf die 1660's op sy kolonies ingestel het, wat beteken het dat die regering 'n vennoot geword het met handelaars in Engeland om die politieke mag en private rykdom te vergroot. Dit is gedoen met die uitsluiting van ander ryke en selfs ander handelaars in sy eie kolonies. Die regering het sy handelaars in Londen beskerm en ander uit die weg geruim deur handelshindernisse, regulasies en subsidies aan binnelandse nywerhede om die uitvoer uit die koninkryk te maksimeer en invoer tot die minimum te beperk.
Die regering beveg ook smokkel, en dit het 'n direkte bron van kontroversie met Noord -Amerikaanse handelaars geword toe hul normale sakebedrywighede deur die Navigasiewette as 'smokkel' herklassifiseer is. Dit sluit aktiwiteite in wat voorheen gewone sake was, soos direkte handel met die Franse, Spaanse, Nederlandse en Portugese. Die doel van merkantilisme was om handelsoorskotte te bestuur sodat goud en silwer na Londen sou stroom. Die regering het sy deel deur middel van belasting en belasting geneem, en die res gaan na handelaars in Brittanje. Die regering bestee baie van sy inkomste aan die Royal Navy, wat die Britse kolonies beskerm het en ook die kolonies van die ander ryke bedreig het, en soms selfs beslag gelê het. So het die Britse vloot New Amsterdam (New York) in 1664 verower. Die kolonies was gevange markte vir die Britse nywerheid, en die doel was om die moederland te verryk. 
Vryheid van godsdiensvervolging Redigeer
Die vooruitsig op godsdienstige vervolging deur die owerhede van die kroon en die Kerk van Engeland het 'n aansienlike aantal koloniseringspogings veroorsaak. Die Pelgrims was separatistiese Puriteine ​​wat van vervolging in Engeland gevlug het, eers na Nederland en uiteindelik na Plymouth Plantation in 1620.  In die daaropvolgende 20 jaar het mense wat vir vervolging van koning Charles I gevlug het, die grootste deel van New England gevestig. Net so is die provinsie Maryland gedeeltelik gestig as 'n toevlugsoord vir Rooms -Katolieke.
Verskeie Europese lande het probeer om kolonies in Amerika na 1500 te stig. Die meeste van hierdie pogings het misluk. Die koloniste het self te kampe gehad met hoë sterftesyfers as gevolg van siektes, hongersnood, ondoeltreffende hervoorsiening, konflik met inheemse Amerikaners, aanvalle deur mededingende Europese moondhede en ander oorsake.
Spanje het talle mislukte pogings ondergaan, waaronder San Miguel de Gualdape in Georgia (1526), ​​Pánfilo de Narváez se ekspedisie na die Golfkus van Florida (1528–36), Pensacola in Wes -Florida (1559–61), Fort San Juan in Noord -Carolina (1567– 68), en die Ajacán -sending in Virginia (1570–71). Die Franse het misluk op Parris Island, Suid -Carolina (1562–63), Fort Caroline aan die Atlantiese kus van Florida (1564–65), Saint Croix Island, Maine (1604–05) en Fort Saint Louis, Texas (1685–89). Die opvallendste Engelse mislukkings was die "Lost Colony of Roanoke" (1583–90) in Noord -Carolina en Popham Colony in Maine (1607–08). Dit was in die Roanoke -kolonie dat Virginia Dare die eerste Engelse kind geword het wat in Amerika gebore is, haar lot is onbekend.  
Vanaf die 16de eeu het Spanje 'n koloniale ryk in die Amerikas gebou, bestaande uit Nieu-Spanje en ander onder-tantieme. Nuwe Spanje het gebiede in Florida, Alabama, Mississippi, baie van die Verenigde State wes van die Mississippirivier, dele van Latyns -Amerika (insluitend Puerto Rico) en die Spaanse Oos -Indië (insluitend Guam en die Noordelike Mariana -eilande) ingesluit. Nieu -Spanje het die grondgebied van Louisiana omvat na die Verdrag van Fontainebleau (1762), hoewel Louisiana in die derde derde verdrag van San Ildefonso in 1800 na Frankryk teruggekeer het.
Baie gebiede wat deel was van Nieu -Spanje, het na 1776 deel geword van die Verenigde State deur verskillende oorloë en verdrae, waaronder die Louisiana -aankoop (1803), die Adams -Onís -verdrag (1819), die Mexikaans -Amerikaanse oorlog (1846-1848) , en die Spaans -Amerikaanse oorlog (1898). Daar was ook verskeie Spaanse ekspedisies na die Stille Oseaan -noordwes, maar Spanje het in die Adams -Onís -verdrag alle eise aan die Stille Oseaan -noordwes gegee. Daar was etlike duisende gesinne in New Mexico en Kalifornië wat in 1848 Amerikaanse burgers geword het, plus klein getalle in die ander kolonies.   
Spanje het in die vroeë 16de eeu verskeie klein buiteposte in Florida gevestig. Die belangrikste hiervan was St.Augustinus, gestig in 1565, maar herhaaldelik aangeval en verbrand deur seerowers, privaat en Engelse magte, en byna al die Spaanse wat na die Verdrag van Parys (1763) vertrek het, het Florida aan Groot -Brittanje afgestaan. Sekere strukture uit die Eerste Spaanse Tydperk bestaan ​​vandag nog, veral die wat gemaak is van coquina, 'n kalksteen wat daar naby gewerf is.
Die Britte het Spaanse Florida aangeval tydens talle oorloë. Reeds in 1687 het die Spaanse regering begin om asiel aan slawe uit Britse kolonies aan te bied, en die Spaanse Kroon het in 1693 amptelik verklaar dat weggelope slawe vryheid in Florida sou vind in ruil vir hul bekering tot Katolisisme en vier jaar militêre diens aan die Spaanse Kroon. In werklikheid het Spanjaarde 'n maroen nedersetting in Florida geskep as 'n voorste verdediging teen Engelse aanvalle uit die noorde. Hierdie nedersetting was gesentreer in Fort Mose. Spanje was ook van plan om die plantasie -ekonomie van die Britse kolonies te destabiliseer deur 'n vrye swart gemeenskap te skep om slawe te lok.  Opvallende Britse aanvalle op Sint Augustinus was James Moore se aanval in 1702 en James Oglethorpe se beleg van 1740.
In 1763 verhandel Spanje Florida na Groot -Brittanje in ruil vir die beheer van Havana, Kuba, wat die Britte tydens die sewejarige oorlog ingeneem het. Florida was destyds die tuiste van ongeveer 3 000 Spanjaarde, en het byna almal vinnig vertrek. Brittanje het Florida beset, maar het nie baie setlaars na die gebied gestuur nie. Dr Andrew Turnbull se mislukte kolonie in New Smyrna het egter daartoe gelei dat honderde Menorke, Grieke en Italianers hulle in 1777 in St. Augustine gevestig het. Tydens die Amerikaanse Revolusie was Oos- en Wes -Florida lojalistiese kolonies. Spanje het in 1783 weer beheer oor Florida gekry deur die Vrede van Parys wat die Revolusionêre Oorlog beëindig het. Spanje het gedurende die Tweede Spaanse tydperk nie meer setlaars of sendelinge na Florida gestuur nie. Die inwoners van Wes -Florida kom in 1810 in opstand teen die Spanjaarde en vorm die Republiek van Wes -Florida, wat vinnig deur die Verenigde State geannekseer is. Die Verenigde State het Oos -Florida in 1821 in besit geneem volgens die bepalings van die Adams -Onís -verdrag.  
Gedurende die 16de eeu het Spanje die suidweste van Mexiko verken, met die bekendste ontdekkingsreisiger Francisco Coronado, wie se ekspedisie deur die moderne New Mexico en Arizona gery het, in 1540 in New Mexico aangekom. die vallei van die Rio Grande, insluitend 'n groot deel van die westelike helfte van die huidige staat New Mexico. Die hoofstad Santa Fe is in 1610 gevestig en is steeds die oudste nedersetting in die Verenigde State. Plaaslike Indiërs het die Spaanse 12 jaar lank verdryf na die Pueblo -opstand van 1680. Hulle het in 1692 teruggekeer in die bloedlose herbesetting van Santa Fe.  Beheer was deur Spanje (223 jaar) en Mexiko (25 jaar) tot 1846, toe die Amerikaanse leër van die Weste in die Mexiko -Amerikaanse oorlog oorgeneem het. Ongeveer 'n derde van die bevolking in die 21ste eeu kom van die Spaanse setlaars af.  
Spaanse ontdekkingsreisigers het van die vroeë 16de eeu tot die middel van die 18de eeu langs die kus van die huidige Kalifornië gevaar, maar oor die eeue is daar geen nedersettings gevestig nie.
Vanaf 1769 tot die onafhanklikheid van Mexiko in 1820, het Spanje sendelinge en soldate na Alta California gestuur, wat 'n reeks missies geskep het wat deur Franciskaanse priesters bedryf is. Hulle het ook opereer presidios (forte), pueblos (nedersettings) en ranchos (boerderye vir grondtoelae), langs die suidelike en sentrale kus van Kalifornië. Vader Junípero Serra, stig die eerste missies in die Spaanse bof Las Californië, begin met Mission San Diego de Alcalá in 1769. Deur die Spaanse en Mexikaanse tydperke het dit uiteindelik 'n reeks van 21 missies om die Rooms -Katolisisme onder die plaaslike inheemse Amerikaners te versprei, gekoppel aan El Camino Real ("The Royal Road"). Hulle is gestig om die inheemse volke van Kalifornië te bekeer, terwyl hulle historiese Spaanse aansprake op die gebied beskerm het. Die missies het Europese tegnologie, vee en gewasse bekendgestel. Die Indiese verlagings het die inheemse mense omskep in groepe sendingindiane, hulle het as arbeiders in die missies en die ranchos gewerk. In die 1830's is die missies ontbind en die lande verkoop aan Californios. Die inheemse inheemse Amerikaanse bevolking was ongeveer 150,000 Californios (Kaliforniërs uit die Mexikaanse era), ongeveer 10 000, waaronder immigrante -Amerikaners en ander nasionaliteite wat betrokke is by handel en sake in Kalifornië. 
In September 1493 vaar Christopher Columbus op sy tweede reis met 17 skepe van Cádiz.  Op 19 November 1493 land hy op die eiland Puerto Rico en noem dit San Juan Bautista ter ere van Johannes die Doper. Die eerste Europese kolonie, Caparra, is op 8 Augustus 1508 gestig deur Juan Ponce de León, 'n luitenant onder Columbus, wat deur die Taíno Cacique Agüeybaná begroet is en wat later die eerste goewerneur van die eiland geword het.  Ponce de Leon was aktief betrokke by die Higuey -bloedbad van 1503 in Puerto Rico. In 1508 is Sir Ponce de Leon deur die Spaanse Kroon gekies om die verowering en slawerny van die Taíno -Indiane te lei vir goudmynbedrywighede.  Die volgende jaar is die kolonie verlaat ten gunste van 'n nabygeleë eiland aan die kus, genaamd Puerto Rico (Rich Port), met 'n geskikte hawe. In 1511, 'n tweede nedersetting, is San Germán in die suidwestelike deel van die eiland gestig. Gedurende die 1520's het die eiland Puerto Rico aangeneem terwyl die hawe San Juan geword het.
As deel van die koloniseringsproses is Afrika -slawe in 1513 na die eiland gebring. Na die agteruitgang van die Taíno -bevolking is meer slawe na Puerto Rico gebring, maar die aantal slawe op die eiland het verdwyn in vergelyking met dié op die naburige eilande.  Ook vroeg in die kolonisasie van Puerto Rico is probeer om die beheer van Puerto Rico uit Spanje te ontwrig. Die Caribs, 'n strooptog van die Karibiese Eilande, val die Spaanse nedersettings langs die oewer van die Daguao- en Macao -riviere in 1514 en weer in 1521 aan, maar elke keer is hulle maklik deur die superieure Spaanse vuurkrag afgeweer. Dit sou egter nie die laaste pogings tot beheer van Puerto Rico wees nie. Die Europese moondhede het vinnig die potensiaal van die lande wat nog nie deur die Europeërs gekoloniseer is nie, besef en probeer om beheer daaroor te kry. Tog was Puerto Rico tot in die 19de eeu 'n Spaanse besitting.
Die laaste helfte van die 19de eeu is gekenmerk deur die Puerto Ricaanse stryd om soewereiniteit. 'N Sensus wat in 1860 gedoen is, toon 'n bevolking van 583,308. Hiervan was 300 406 (51,5%) wit en 282,775 (48,5%) persone van kleur, waarvan laasgenoemde mense van veral Afrika -erfenis, mulattos en mestizos insluit.  Die meerderheid van die bevolking in Puerto Rico was ongeletterd (83,7%) en het in armoede geleef, en die landboubedryf - destyds die belangrikste inkomstebron - is belemmer deur 'n gebrek aan padinfrastruktuur, voldoende gereedskap en toerusting, en natuurrampe, insluitend orkane en droogtes.  Die ekonomie het ook gely onder toenemende tariewe en belasting wat deur die Spaanse kroon opgelê is. Verder het Spanje begin om enige persoon wat liberale hervormings gevra het, te verban of in die tronk te sit. Die Spaans -Amerikaanse oorlog het in 1898 uitgebreek, na die ontploffing van die USS Maine in die hawe van Havana. Die VSA het Spanje teen die einde van die jaar verslaan en in die daaropvolgende vredesverdrag beheer oor Puerto Rico gekry. In die Foraker Act van 1900 het die Amerikaanse kongres die status van Puerto Rico vasgestel as 'n nie -geïnkorporeerde gebied.
New France was die uitgestrekte gebied wat gesentreer was op die Saint Lawrence -rivier, die Groot Mere, die Mississippirivier en ander groot syriviere wat Frankryk in die vroeë 17de eeu ondersoek en geëis het. Dit bestaan ​​uit verskeie kolonies: Acadia, Kanada, Newfoundland, Louisiana, Île-Royale (die huidige Kaapse Bretonseiland) en Île Saint Jean (die huidige Prins Edward-eiland). Hierdie kolonies het onder die Britse of Spaanse beheer gekom na die Franse en Indiese Oorlog, hoewel Frankryk in 1800 kortliks 'n gedeelte van Louisiana herwin het. gedeelte van die Franse gebied met die Louisiana -aankoop van 1803. Die res van Nieu -Frankryk het deel geword van Kanada, met die uitsondering van die Franse eiland Saint Pierre en Miquelon.
Teen 1660 het Franse pelsvangers, sendelinge en militêre afdelings gebaseer in Montreal weswaarts gestoot langs die Groot Mere stroomop in die Pays d'en Haut en die buiteposte gestig in Green Bay, Fort de Buade en Saint Ignace (beide by Michilimackinac), Sault Sainte Marie , Vincennes en Detroit in 1701. Gedurende die Franse en Indiese Oorlog (1754–1763) het baie van hierdie nedersettings deur die Britte beset geraak. Teen 1773 was die bevolking van Detroit 1400.  Aan die einde van die Vryheidsoorlog in 1783 het die gebied suid van die Groot Mere formeel deel geword van die Verenigde State.
Die land van Illinois teen 1752 het 'n Franse bevolking van 2 500, wat wes van die stad geleë was Ohio -land en is gekonsentreer rondom Kaskaskia, Cahokia en Sainte Genevieve. 
Franse aansprake op Frans Louisiana het duisende kilometers gestrek van die moderne Louisiana -noord tot by die grootliks onontginde Midde -Weste, en wes tot by die Rocky Mountains. Dit was oor die algemeen verdeel in Upper en Lower Louisiana. Hierdie uitgestrekte stuk grond is eers omstreeks 1700 in Mobile en Biloxi gevestig en het steeds gegroei toe 7 000 Franse immigrante New Orleans in 1718 gestig het. Skikking het baie stadig verloop New Orleans het 'n belangrike hawe geword as die poort na die Mississippirivier, maar daar was min ander ekonomiese ontwikkeling omdat die stad nie 'n welvarende agterland gehad het nie. 
In 1763 is Louisiana afgestaan ​​aan Spanje rondom New Orleans en wes van die Mississippirivier. In die 1780's het die westelike grens van die nuut onafhanklike Verenigde State tot by die Mississippirivier gestrek. Die Verenigde State het 'n ooreenkoms met Spanje bereik vir seevaart op die rivier en was tevrede om die "swak" koloniale mag in beheer van die gebied te laat bly.  Die situasie het verander toe Napoleon Spanje in 1802 gedwing het om Louisiana na Frankryk terug te keer en gedreig het om die rivier vir Amerikaanse vaartuie te sluit. Die Verenigde State het ontsteld aangebied om New Orleans te koop.
Napoleon het geld nodig om nog 'n oorlog met Groot -Brittanje te voer, en hy twyfel of Frankryk so 'n groot en verre gebied kan verdedig. Hy het dus aangebied om die hele Louisiana vir $ 15 miljoen te verkoop. Die Verenigde State het die koop van Louisiana in 1803 voltooi, wat die grootte van die land verdubbel het. 
Nieuw-Nederland, of Nieu -Nederland, was 'n koloniale provinsie van die Republiek van die Sewe Verenigde Nederlande wat in 1614 gehuur is in die staat New York, New Jersey, en dele van ander buurstate.  Die piekbevolking was minder as 10 000. Die Nederlanders het 'n patroonstelsel ingestel met feodale regte wat aan 'n paar magtige grondeienaars gegee is, en hulle het ook godsdienstige verdraagsaamheid en vrye handel gevestig. Die hoofstad van die kolonie New Amsterdam is in 1625 gestig en geleë aan die suidpunt van die eiland Manhattan, wat 'n groot wêreldstad geword het.
Die stad is in 1664 deur die Engelse ingeneem, hulle het in 1674 die volledige beheer oor die kolonie oorgeneem en dit hernoem tot New York. Die Nederlandse grondbesit het egter gebly en die Hudsonriviervallei het tot in die 1820's 'n tradisionele Nederlandse karakter behou.   Spore van Nederlandse invloed bly in die huidige noordelike New Jersey en die suidooste van die staat New York, soos huise, familiename en die name van paaie en hele dorpe.
Nuwe Swede (Sweeds: Nya Sverige) was 'n Sweedse kolonie wat van 1638 tot 1655 langs die Delaware-riviervallei bestaan ​​het en grond in die huidige Delaware, die suide van New Jersey en die suidooste van Pennsylvania omvat. Die honderde setlaars was gesentreer rondom die hoofstad van Fort Christina, op die plek van die huidige stad Wilmington, Delaware. Die kolonie het ook nedersettings gehad naby die huidige ligging van Salem, New Jersey (Fort Nya Elfsborg) en op Tinicum Island, Pennsylvania. Die kolonie is in 1655 deur die Nederlanders gevange geneem en saamgesmelt in Nieu -Nederland, met die meeste koloniste wat oorgebly het. Jare later is die hele kolonie Nieu -Nederland in die koloniale besittings van Engeland opgeneem.
Die kolonie Nieu -Swede het Lutheranisme aan Amerika bekendgestel in die vorm van sommige van die oudste Europese kerke op die vasteland.  Die koloniste het ook die houthuis in Amerika voorgestel, en talle riviere, dorpe en gesinne in die laer Delaware River Valley -streek het hul name van die Swede verkry. Die Nothnagle Log House in die huidige Gibbstown, New Jersey, is in die laat 1630's tydens die kolonie van New Sweden gebou. Dit bly steeds die oudste gebou in Europa in New Jersey en word vermoedelik een van die oudste houthutte in die Verenigde State wat oorleef het.  
Rusland het die gebied wat Alaska geword het, verken, begin met die Tweede Kamtsjatka -ekspedisie in die 1730's en vroeë 1740's. Hul eerste nedersetting is in 1784 gestig deur Grigory Shelikhov.  Die Russies-Amerikaanse maatskappy is in 1799 gestig met die invloed van Nikolay Rezanov, met die doel om see-otters vir hul pels by inheemse jagters te koop. In 1867 het die VSA Alaska gekoop, en byna alle Russe het die gebied verlaat, behalwe 'n paar sendelinge van die Russies -Ortodokse Kerk wat onder die inboorlinge werk. 
Engeland het sy eerste suksesvolle pogings aan die begin van die 17de eeu aangewend om verskeie redes. Gedurende hierdie era het Engelse protonasionalisme en nasionale selfgeldigheid geblom onder die bedreiging van Spaanse inval, bygestaan ​​deur 'n mate van protestantse militarisme en die energie van koningin Elizabeth. Op die oomblik was daar egter geen amptelike poging van die Engelse regering om 'n koloniale ryk te skep nie. Die motivering agter die stigting van kolonies was eerder stuk -stuk en veranderlik. Praktiese oorwegings speel 'n rol, soos kommersiële onderneming, oorbevolking en die begeerte na godsdiensvryheid. Die belangrikste golwe van vestiging kom in die 17de eeu. Na 1700 arriveer die meeste immigrante na koloniale Amerika as bediende, jong ongetroude mans en vroue wat 'n nuwe lewe in 'n baie ryker omgewing soek.  Die konsensusmening onder ekonomiese historici en ekonome is dat die gedwonge serwituut grootliks plaasgevind het as ''n institusionele reaksie op 'n onvolmaaktheid op die kapitaalmark', maar dat dit 'potensiële migrante' in staat gestel het om teen hul toekomstige verdienste te leen om die hoë koste te betaal deurgang na Amerika. "  Tussen die laat 1610's en die Amerikaanse rewolusie het die Britte na raming 50,000 tot 120,000 gevangenes na sy Amerikaanse kolonies gestuur. 
Alexander Hamilton (1712–1756) was 'n Skotse gebore dokter en skrywer wat in Annapolis, Maryland, gewoon en gewerk het. Leo Lemay sê dat sy reisdagboek uit 1744 Gentleman's Progress: Die reisplan van dr. Alexander Hamilton is "die beste enkele portret van mans en maniere, van die plattelandse en stedelike lewe, van die wye verskeidenheid samelewings en natuurskoon in koloniale Amerika."  Sy dagboek is wyd gebruik deur geleerdes en dek sy reise van Maryland na Maine. Biograaf Elaine Breslaw sê dat hy teëgekom het:
die relatief primitiewe sosiale milieu van die Nuwe Wêreld. Hy het te doen gekry met onbekende en uitdagende sosiale instellings: die arbeidsstelsel wat op swart slawe staatgemaak het, buitengewoon vloeiende sosiale status, onsmaaklike sakemetodes, onaangename gespreksbenodighede, sowel as verskillende gewoontes van kleredrag, kos en drank. 
Chesapeake Bay area Wysig
Die eerste suksesvolle Engelse kolonie was Jamestown, gestig op 14 Mei 1607, naby Chesapeake Bay. Die onderneming is gefinansier en gekoördineer deur die London Virginia Company, 'n aandelemaatskappy wat goud soek. Die eerste jare was uiters moeilik, met baie hoë sterftesyfers weens siektes en hongersnood, oorloë met plaaslike Indiërs en min goud. Die kolonie het oorleef en floreer deur te gaan na tabak as 'n kontantgewas. Teen die einde van die 17de eeu was die uitvoerekonomie van Virginia grootliks op tabak gebaseer, en nuwe, ryker setlaars het groot dele van die grond opgeneem, groot aanplantings gebou en ingeboude slawe en slawe ingevoer. In 1676 het Bacon's Rebellion plaasgevind, maar is onderdruk deur koninklike amptenare. Na Bacon's Rebellion het Afrikaanse slawe vinnig dienspligtiges vervang as die belangrikste arbeidsmag van Virginia.  
Die koloniale vergadering het die mag gedeel met 'n koninklik aangestelde goewerneur. Op 'n meer plaaslike vlak is regeringsbevoegdheid belê in die howe wat selfbestendig was (die posbekleërs het vakatures gevul en daar was nooit volksverkiesings nie). As produsente van kontantgewasse was Chesapeake -aanplantings sterk afhanklik van die handel met Engeland. Met maklike navigasie deur die rivier was daar min dorpe en geen stede het planters direk na Brittanje gestuur nie. Hoë sterftesyfers en 'n baie jong bevolkingsprofiel het die kolonie gedurende die eerste jare gekenmerk. 
Randall Miller wys daarop dat "Amerika geen titel aristokrasie gehad het nie. Hoewel een aristokraat, lord Thomas Fairfax, in 1734 in Virginia gaan woon het."  Lord Fairfax (1693–1781) was 'n Skotse baron wat permanent na Amerika gekom het om toesig te hou oor sy groot landbesit. Die historikus Arthur Schlesinger sê dat hy "uniek was onder die permanente besoekers wat 'n hoë rang as baron behaal het". Hy was 'n beskermheer van George Washington en is nie tydens die oorlog gesteur nie. 
Die Pelgrims was 'n klein groepie Puriteinse separatiste wat van mening was dat hulle hulself fisies van die Church of England moes distansieer. Hulle verhuis aanvanklik na Nederland, en besluit toe om hulle weer in Amerika te vestig. Die aanvanklike pelgrimsetters het in 1620 na Noord -Amerika gevaar Mayflower. By hul aankoms het hulle die Mayflower Compact opgestel waarmee hulle hulself as 'n verenigde gemeenskap saamgebind het en sodoende die klein Plymouth -kolonie gestig het. William Bradford was hul hoofleier. Na die stigting het ander setlaars uit Engeland gereis om by die kolonie aan te sluit. 
Die nie-separatiste Puriteine ​​vorm 'n veel groter groep as die pelgrims, en hulle stig die Massachusettsbaaikolonie in 1629 met 400 setlaars. Hulle het probeer om die Church of England te hervorm deur 'n nuwe, suiwer kerk in die New World te skep. Teen 1640 het 20 000 mense aangekom, baie het gesterf kort ná hul aankoms, maar die ander het 'n gesonde klimaat en voldoende voedselvoorraad gevind. Die kolonies van Plymouth en Massachusettsbaai het saam ander puriteinse kolonies in New England, waaronder die kolonies New Haven, Saybrook en Connecticut, tot stand gebring. Gedurende die 17de eeu is die kolonies New Haven en Saybrook deur Connecticut opgeneem. 
Die Puriteine ​​het 'n diep godsdienstige, sosiaal hegte en polities innoverende kultuur geskep wat steeds die moderne Verenigde State beïnvloed. Hulle het gehoop dat hierdie nuwe land sou dien as 'n "verlossende nasie". Hulle het uit Engeland gevlug en probeer om 'n 'nasie van heiliges' of ''n stad op 'n heuwel' in Amerika te skep: 'n intens godsdienstige, volkome regverdige gemeenskap wat bedoel is om 'n voorbeeld vir die hele Europa te wees.
Ekonomies het Puritan New England voldoen aan die verwagtinge van sy stigters. Die Puriteinse ekonomie was gebaseer op die pogings van selfonderhoudende boerderye wat slegs handel gedryf het vir goedere wat hulle nie self kon produseer nie, anders as die kontantgewasgerigte plantasies van die Chesapeake-streek.  Daar was 'n algemeen hoër ekonomiese status en lewenstandaard in New England as in die Chesapeake. Nieu -Engeland het 'n belangrike handels- en skeepsbou -sentrum geword, tesame met landbou, visvang en houtkap, wat dien as die spilpunt vir handel tussen die suidelike kolonies en Europa. 
Ander New England Edit
Providence Plantation is in 1636 gestig deur Roger Williams op grond wat deur Narragansett sachem Canonicus verskaf is. Williams was 'n Puritein wat godsdienstige verdraagsaamheid, skeiding van kerk en staat en 'n volledige breuk met die Church of England gepreek het. Hy is uit die Massachusettsbaaikolonie verban oor teologiese meningsverskille, en hy en ander setlaars stig Providence Plantation op grond van 'n egalitêre grondwet wat voorsiening maak vir meerderheidsregering "in burgerlike dinge" en "vryheid van gewete" in godsdienstige aangeleenthede.   In 1637 stig 'n tweede groep, waaronder Anne Hutchinson, 'n tweede nedersetting op die eiland Aquidneck, ook bekend as Rhode Island.
Ander koloniste vestig hulle in die noorde en meng met avonturiers en winsgerigte setlaars om meer godsdienstig uiteenlopende kolonies in New Hampshire en Maine te vestig. Hierdie klein nedersettings is deur Massachusetts opgeneem toe dit aansienlike grondeise in die 1640's en 1650's gemaak het, maar New Hampshire het uiteindelik 'n aparte handves in 1679 gekry. Maine was 'n deel van Massachusetts totdat hy in 1820 staatskaping bereik het.
Onder koning James II van Engeland is die kolonies van New England, New York en die truie kortliks verenig as die heerskappy van New England (1686–89). Die administrasie is uiteindelik gelei deur goewerneur sir Edmund Andros en het beslag gelê op koloniale handveste, grondtitels ingetrek en sonder plaaslike vergaderings regeer, wat woede onder die bevolking veroorsaak het. Die Boston -opstand van 1689 is geïnspireer deur die glorieryke rewolusie van Engeland teen James II en het gelei tot die arrestasie van Andros, Boston Anglikane en senior heerskappy deur die Massachusetts -milisie. Andros is 'n paar maande tronk toe gestuur, en is daarna terug na Engeland. Die heerskappy van Nieu -Engeland is ontbind en regerings is hervat onder hul vroeëre handveste. 
Die Massachusetts -handves is egter in 1684 herroep, en 'n nuwe een is in 1691 uitgereik wat Massachusetts en Plymouth saamgevoeg het in die Provinsie Massachusettsbaai. Koning William III het probeer om die kolonies van New England militêr te verenig deur die graaf van Bellomont aan te stel in drie gelyktydige goewerneursskappe en militêre bevel oor Connecticut en Rhode Island. Hierdie pogings tot verenigde beheer het egter misluk.
Die Middelkolonies het bestaan ​​uit die huidige state New York, New Jersey, Pennsylvania en Delaware en is gekenmerk deur 'n groot mate van diversiteit-godsdienstig, polities, ekonomies en etnies. 
Die Nederlandse kolonie Nieu -Nederland is deur die Engelse oorgeneem en herdoop tot New York. Groot getalle Nederlanders het egter in die kolonie gebly en die landelike gebiede tussen New York en Albany oorheers. Intussen het Yankees uit New England begin intrek, net soos immigrante uit Duitsland. New York het 'n groot polyglot -bevolking gelok, waaronder 'n groot swart slawe -bevolking. 
New Jersey het begin as 'n afdeling van New York en is 'n tyd lank verdeel in die eie kolonies van Oos- en Wes -Jersey. 
Pennsylvania is in 1681 gestig as 'n eie kolonie van Quaker William Penn. Die belangrikste bevolkingselemente sluit in die Quaker -bevolking in Philadelphia, 'n Skotse Ierse bevolking aan die westelike grens, en talle Duitse kolonies tussenin.  Philadelphia het die grootste stad in die kolonies geword met sy sentrale ligging, uitstekende hawe en 'n bevolking van ongeveer 30 000. 
Teen die middel van die 18de eeu was Pennsylvania basies 'n middelklaskolonie met beperkte eerbied vir die klein hoërklas. 'N Skrywer in die Pennsylvania Journal het dit in 1756 opgesom:
Die mense van hierdie provinsie is oor die algemeen van die middelmatige soort, en tans redelik op 'n vlak. Hulle is veral vlytige Boere, Kunstenaars of Handelaars wat hulle geniet [is lief vir] Vryheid, en die gemeenste onder hulle dink hy het die reg op beskawing van die grootste. 
Die oorheersende kultuur van die suide was gewortel in die vestiging van die streek deur Britse koloniste. In die sewentiende eeu was die meeste vrywillige koloniste van Engelse oorsprong wat hulle hoofsaaklik langs die kusstreke van die oostelike kusgebied gevestig het. Die meerderheid van die vroeë Britse setlaars was bediendes wat na genoeg werk vryheid gekry het om hul reis af te betaal. Die ryker manne wat hul pad betaal het, het grondtoelaes gekry, bekend as kopregte, om vestiging aan te moedig. 
Die Franse en Spaanse vestig kolonies in Florida, Louisiana en Texas. Die Spaanse koloniseer Florida in die 16de eeu, en hul gemeenskappe bereik 'n hoogtepunt in die laat 17de eeu. In die Britse en Franse kolonies het die meeste koloniste na 1700 aangekom. Hulle het grond skoongemaak, huise en buitegeboue gebou en gewerk aan die groot plantasies wat die uitvoerlandbou oorheers het. Baie was betrokke by die arbeidsintensiewe verbouing van tabak, die eerste kontantoes van Virginia. Met 'n afname in die aantal Britte wat in die agtiende eeu gewillig was om na die kolonies te gaan, het planters begin om meer verslaafde Afrikane in te voer, wat die oorheersende arbeidsmag op die plantasies geword het. Tabak het die grond vinnig uitgeput, wat vereis dat nuwe lande gereeld skoongemaak word. Ou landerye is gebruik as weiding en vir gewasse soos mielies en koring, of laat groei tot houtkolle. 
Rysverbouing in Suid -Carolina het nog 'n belangrike gewasgewas geword. Sommige historici het aangevoer dat slawe uit die laaglande van Wes -Afrika, waar rys 'n basiese gewas was, belangrike vaardighede, kennis en tegnologie bied vir besproeiing en die bou van grondwerke om rysverbouing te ondersteun. Die vroeë metodes en gereedskap wat in Suid -Carolina gebruik is, stem ooreen met dié in Afrika. Britse koloniste sou min of geen kennis gehad het van die komplekse proses om rys te verbou in velde wat oorstroom word deur besproeiingswerke nie. 
In die middel tot laat 18de eeu het groot groepe Skotte en Ulster-Skotte (later die Skotte-Iere genoem) geëmigreer en hulle gevestig in die agterland van Appalachia en die Piemonte. Dit was die grootste groep koloniste van die Britse Eilande voor die Amerikaanse Revolusie.  By 'n sensus wat in 2000 van Amerikaners en hul self-aangemelde voorgeslagte geneem is, was gebiede waar mense 'Amerikaanse' afkoms aangemeld het, die plekke waar histories baie Skotse, Skotsk-Ierse en Engelse grensbewegers hulle in Amerika gevestig het: die binneland as sowel as sommige van die kusgebiede van die Suide, en veral die Appalachiese streek. Die bevolking met 'n paar Skotte en Skotte-Ierse afkoms is 47 miljoen, aangesien die meeste mense verskeie erfenisse het, waarvan sommige miskien nie weet nie. 
Die vroeë koloniste, veral die Skotte-Iere in die agterland, was besig met oorlogvoering, handel en kulturele uitruilings. Diegene wat in die agterland woon, was meer geneig om by Creek Indiane, Cherokee en Choctaws en ander plaaslike inheemse groepe aan te sluit.
Die oudste universiteit in die suide, The College of William & amp, Mary, is in 1693 in Virginia gestig, en was 'n pionier in die onderrig van politieke ekonomie en het toekomstige Amerikaanse presidente Jefferson, Monroe en Tyler opgevoed, almal uit Virginia. Die hele streek het inderdaad die politiek in die First Party System -era oorheers: byvoorbeeld, vier van die eerste vyf presidente - Washington, Jefferson, Madison en Monroe - kom uit Virginia. Die twee oudste openbare universiteite is ook in die suide: die University of North Carolina (1795) en die University of Georgia (1785).
Die koloniale Suid bevat die plantasie -kolonies van die Chesapeake -streek (Virginia, Maryland, en volgens sommige klassifikasies, Delaware) en die laer suide (Carolina, wat uiteindelik in Noord- en Suid -Carolina en Georgia verdeel het). 
Chesapeake genootskap Redigeer
Die top vyf persent van die blanke bevolking van Virginia en Maryland in die middel van die 18de eeu was planters wat toenemende rykdom en toenemende politieke mag en sosiale aansien besit het. Hulle het die plaaslike Anglikaanse kerk beheer, predikante gekies en kerkeiendom hanteer en plaaslike liefdadigheid uitbetaal. Hulle het verkiesing verkies tot die Huis van Burgesses of om as vrederegter aangestel te word. 
Ongeveer 60 persent van die blanke Virginiërs was deel van 'n breë middelklas wat aansienlike plase besit het. Teen die tweede generasie het die sterftesyfer weens malaria en ander plaaslike siektes so gedaal dat 'n stabiele gesinsstruktuur moontlik was.
Die onderste derde het geen grond gehad nie en het armoede gehad. Baie was onlangs aangekom, onlangs vrygelaat uit diensbaarheid.  In sommige distrikte naby die huidige Washington DC was 70 persent van die grond in besit van 'n handjievol gesinne, en driekwart van die blankes het glad nie grond gehad nie. Groot getalle Ierse en Duitse Protestante het hulle in die grensdistrikte gevestig, wat dikwels van Pennsylvania afgetrek het. Tabak was nie belangrik hier nie, boere fokus op hennep, graan, beeste en perde. Ondernemers het begin om die plaaslike ysterertse te ontgin en te smelt. 
Sport het op elke sosiale vlak baie aandag getrek, van bo af. In Engeland was jag skerp beperk tot grondeienaars en toegepas deur gewapende wildbewaarders. In Amerika was wild meer as volop. Almal kon en het wel gejag, insluitend diensknegte en slawe. Arme manne met goeie geweervaardighede het lof verwerf ryk menere wat buite die teiken was, het bespotting gekry. In 1691 het goewerneur sir Francis Nicholson kompetisies gereël vir die 'beter soort Virginiërs wat Batchelors is', en hy het pryse aangebied 'waarvoor geskiet, geworstel, gespeel moet word, en hardloop vir perd en voet'. 
Perdewedrenne was die belangrikste gebeurtenis. Die tipiese boer het in die eerste plek nie 'n perd besit nie, en wedrenne was slegs 'n saak vir die here, maar gewone boere was toeskouers en dobbelaars. Geselekteerde slawe het dikwels vaardige perde -afrigters geword. Perdewedrenne was veral belangrik om die heer saam te brei. Die wedloop was 'n belangrike openbare geleentheid wat daarop gemik was om aan die wêreld die voortreflike sosiale status van die heidene te demonstreer deur duur teel, opleiding, spog en dobbel, en veral om die wedrenne self te wen.  Historikus Timothy Breen verduidelik dat perdewedrenne en dobbelary baie belangrik was om die status van die heersers te handhaaf. Toe hulle in die openbaar 'n groot bedrag op hul gunsteling perd wed, het dit aan die wêreld gesê dat mededingendheid, individualisme en materialisme die kernelemente van gentry -waardes is. 
Die historikus Edmund Morgan (1975) voer aan dat Virginians in die 1650's en vir die volgende twee eeue na slawerny en 'n rasse -skeiding as alternatief vir klassiekonflik gegaan het. "Rassisme het dit vir blanke Virginiane moontlik gemaak om 'n toewyding aan die gelykheid te ontwikkel wat Engelse republikeine as die siel van vryheid verklaar het." Dit wil sê, wit mans het polities baie meer gelyk geword as wat moontlik was sonder 'n bevolking van lae-status slawe. 
Teen 1700 het die Virginia -bevolking 70 000 bereik en vinnig gegroei van 'n hoë geboortesyfer, 'n lae sterftesyfer, die invoer van slawe uit die Karibiese Eilande en immigrasie uit Brittanje, Duitsland en Pennsylvania. Die klimaat was sag, die landerye was goedkoop en vrugbaar. 
Die Provinsie Carolina was die eerste poging tot Engelse vestiging suid van Virginia. Dit was 'n privaat onderneming, gefinansier deur 'n groep Engelse eienaars wat in 1663 'n Royal Charter aan die Carolinas verkry het, in die hoop dat 'n nuwe kolonie in die suide winsgewend sou word soos Jamestown. Carolina is eers in 1670 gevestig, en selfs toe misluk die eerste poging omdat daar geen aansporing was om na daardie gebied te emigreer nie. Uiteindelik het die here egter hul oorblywende kapitaal gekombineer en 'n vestigingsmissie na die gebied gefinansier deur sir John Colleton gefinansier. Die ekspedisie het vrugbare en verdedigbare grond gevind by wat Charleston geword het, oorspronklik Charles Town vir Charles II van Engeland. Die oorspronklike setlaars in Suid -Carolina het 'n winsgewende handel in voedsel vir die slawe -aanplantings in die Karibiese Eilande gevestig. Die setlaars kom hoofsaaklik uit die Engelse kolonie Barbados en het slawe -Afrikaners saamgebring. Barbados was 'n ryk suikerrietplantasie-eiland, een van die vroeë Engelse kolonies wat 'n groot aantal Afrikane in plantasie-styl landbou gebruik het. Die verbouing van rys is gedurende die 1690's ingestel en het 'n belangrike uitvoergewas geword. 
Aanvanklik was Suid -Carolina polities verdeeld. Die etniese samestelling daarvan was die oorspronklike setlaars ('n groep ryk, slawe-besitlike Engelse setlaars van die eiland Barbados) en Hugenote, 'n Franssprekende gemeenskap van protestante. Byna deurlopende grensoorlogvoering tydens die era van King William's War en Queen Anne's War het ekonomiese en politieke wiele tussen handelaars en planters gedryf. Die ramp van die Yamasee -oorlog in 1715 bedreig die lewensvatbaarheid van die kolonie en veroorsaak 'n dekade van politieke onrus. Teen 1729 het die eiendomsregering in duie gestort en die eienaars het albei kolonies aan die Britse kroon verkoop. 
Noord-Carolina het die kleinste hoër klas gehad. Die rykste 10 persent besit ongeveer 40 persent van alle grond, vergeleke met 50 tot 60 persent in die naburige Virginia en Suid -Carolina. Daar was geen stede van enige grootte nie en baie min dorpe, so daar was amper geen stedelike middelklas nie. Die swaar plattelandse Noord -Carolina is oorheers deur bestaansboere met klein bedrywighede. Boonop het 'n kwart van die blankes glad nie grond gehad nie.  
Die Britse parlementslid James Oglethorpe het die Georgia Colony in 1733 gestig as 'n oplossing vir twee probleme. Op daardie stadium was die spanning groot tussen Spanje en Groot -Brittanje, en die Britte was bang dat Spaanse Florida die Britse Carolinas bedreig. Oglethorpe het besluit om 'n kolonie in die omstrede grensgebied van Georgië te vestig en dit te vul met skuldenaars wat andersins volgens die Britse Britse praktyk sou opgesluit wees. Hierdie plan sou Groot -Brittanje van sy ongewenste elemente ontslae raak en haar 'n basis bied om Florida aan te val. Die eerste koloniste het in 1733 aangekom. 
Georgië is gevestig op streng moralistiese beginsels. Slawerny is amptelik verbied, net soos alkohol en ander vorme van onsedelikheid. Die werklikheid van die kolonie was egter heel anders. Die koloniste het 'n moralistiese lewenswyse verwerp en gekla dat hul kolonie nie ekonomies met die Carolina -rysplantasies kan meeding nie. Georgië het aanvanklik nie floreer nie, maar die beperkings is uiteindelik opgehef, slawerny is toegelaat, en dit het net so voorspoedig geword soos die Carolinas. Die kolonie van Georgië het nooit 'n gevestigde godsdiens gehad nie; dit het bestaan ​​uit mense van verskillende gelowe. 
Oos- en Wes -Florida Redigeer
Spanje het Florida in 1763 aan Groot -Brittanje afgestaan, wat die kolonies van Oos- en Wes -Florida gestig het. Die Floridas het getrou gebly aan Groot -Brittanje tydens die Amerikaanse Revolusie. Hulle is in 1783 na Spanje terugbesorg in ruil vir die Bahamas, toe het die meeste Britte vertrek. Die Spaanse het toe die Floridas -paar Spanjaarde verwaarloos toe die VSA die gebied in 1819 gekoop het. 
Koloniale oorloë: 'n algemene verdediging
Pogings begin al in die 1640's na 'n gemeenskaplike verdediging van die kolonies, hoofsaaklik teen gedeelde bedreigings van Indiërs, die Franse en die Nederlanders. Die Puriteinse kolonies van New England het 'n konfederasie gevorm om militêre en geregtelike aangeleenthede te koördineer. Vanaf die 1670's het verskeie koninklike goewerneurs probeer om middele te vind om defensiewe en offensiewe militêre aangeleenthede te koördineer, veral Sir Edmund Andros (wat New York, New England en Virginia op verskillende tye regeer het) en Francis Nicholson (regeer Maryland, Virginia, Nova Scotia, en Carolina). Na King Phillips -oorlog het Andros suksesvol onderhandel oor die Covenant Chain, 'n reeks Indiese verdrae wat jare lank relatiewe kalmte aan die grense van die middelkolonies gebring het.
Die noordelike kolonies het tydens die vier Franse en Indiese oorloë, veral die huidige Maine en New Hampshire, sowel as Father Rale's Father en Father Le Loutre's War, talle aanvalle ondervind deur die Wabanaki-konfederasie en die Franse uit Acadia.
Een gebeurtenis wat koloniste herinner het aan hul gedeelde identiteit as Britse onderdane, was die Oorlog van die Oostenrykse opvolging (1740–1748) in Europa. Hierdie konflik het oorgedra na die kolonies, waar dit bekend gestaan ​​het as "King George's War". Die groot gevegte het in Europa plaasgevind, maar Amerikaanse koloniale troepe het met die beleg van Louisbourg (1745) die Franse en hul Indiese bondgenote in New York, New England en Nova Scotia geveg.
By die Albany -kongres van 1754 het Benjamin Franklin voorgestel dat die kolonies verenig word deur 'n Groot Raad wat toesig hou oor 'n gemeenskaplike beleid vir verdediging, uitbreiding en Indiese aangeleenthede. Die plan is in die wiele gery deur koloniale wetgewers en koning George II, maar dit was 'n vroeë aanduiding dat die Britse kolonies van Noord -Amerika op pad was na eenwording. 
Die Franse en Indiese Oorlog (1754–1763) was die Amerikaanse uitbreiding van die algemene Europese konflik, bekend as die Sewejarige Oorlog. Vorige koloniale oorloë in Noord -Amerika het in Europa begin en dan na die kolonies versprei, maar die Franse en Indiese oorlog is opmerklik omdat dit in Noord -Amerika begin het en na Europa versprei het. Een van die belangrikste oorsake van die oorlog was toenemende mededinging tussen Brittanje en Frankryk, veral in die Great Lakes en Ohio -vallei. 
Die Franse en Indiese oorlog het 'n nuwe betekenis gekry vir die Britse Noord -Amerikaanse koloniste toe William Pitt die Ouere besluit het dat groot militêre hulpbronne aan Noord -Amerika bestee moet word om die oorlog teen Frankryk te wen. Vir die eerste keer het die vasteland een van die belangrikste teaters geword van wat 'n 'wêreldoorlog' genoem kan word. Tydens die oorlog is die posisie van die Britse kolonies as deel van die Britse Ryk werklik duidelik gemaak, aangesien Britse militêre en burgerlike amptenare 'n groter teenwoordigheid in die lewens van Amerikaners aangeneem het.
Die oorlog het ook die gevoel van Amerikaanse eenheid op ander maniere verhoog. Dit het veroorsaak dat mans oor die vasteland reis wat andersins nooit hul eie kolonie sou verlaat nie, en veg saam met mans uit beslis verskillende agtergronde wat nog steeds 'Amerikaans' was.Deur die loop van die oorlog het Britse offisiere Amerikaners opgelei vir die geveg, veral George Washington, wat die Amerikaanse saak tydens die Revolusie bevoordeel het. Ook moes koloniale wetgewers en amptenare vir die eerste keer intensief saamwerk in die strewe na die kontinentwye militêre poging.  Die betrekkinge tussen die Britse militêre establishment en die koloniste was nie altyd positief nie, wat die weg gebaan het vir later wantroue en afkeer van Britse troepe.
In die Verdrag van Parys (1763) het Frankryk formeel die oostelike deel van sy uitgestrekte Noord -Amerikaanse ryk aan Brittanje afgestaan, nadat dit die vorige jaar in die geheim die gebied Louisiana wes van die Mississippirivier gegee het. Voor die oorlog het Brittanje die dertien Amerikaanse kolonies gehad, die grootste deel van die huidige Nova Scotia, en die grootste deel van die waterskeiding van Hudsonbaai. Na die oorlog het Brittanje alle Franse gebied oos van die Mississippirivier verkry, insluitend Quebec, die Groot Mere en die Ohio -riviervallei. Brittanje het ook Spaanse Florida verkry, waaruit dit die kolonies van Oos- en Wes -Florida gevorm het. Deur die verwydering van 'n groot buitelandse bedreiging vir die dertien kolonies, het die oorlog ook die koloniste se behoefte aan koloniale beskerming grootliks verwyder.
Die Britte en koloniste het gesamentlik oor 'n gewone vyand geseëvier. Die koloniste se lojaliteit aan die moederland was sterker as ooit tevore. Daar begin egter onenigheid ontstaan. Die Britse premier William Pitt die Ouere het besluit om die oorlog in die kolonies te voer met die gebruik van troepe uit die kolonies en belastingfondse uit Brittanje self. Dit was 'n suksesvolle oorlogstydstrategie, maar nadat die oorlog verby was, het elke party geglo dat dit 'n groter las as die ander was. Die Britse elite, die swaarste belasting in Europa, het woedend daarop gewys dat die koloniste min aan die koninklike geld betaal het. Die koloniste het geantwoord dat hul seuns geveg en gesterf het in 'n oorlog wat meer as hul eie belang in Europese belange gedien het. Hierdie geskil was 'n skakel in die ketting van gebeure wat die Amerikaanse rewolusie spoedig teweeggebring het. 
Bande aan die Britse Ryk Edit
Die kolonies was baie anders as mekaar, maar hulle was nog steeds deel van die Britse Ryk in meer as net die naam. Demografies het die meerderheid van die koloniste hul wortels na die Britse Eilande teruggevoer en baie van hulle het steeds familiebande met Groot -Brittanje gehad. Sosiaal beskou die koloniale elite van Boston, New York, Charleston en Philadelphia hul identiteit as Brits. Baie het in 'n paar generasies nog nooit in Brittanje gewoon nie, maar tog het hulle Britse style van kleding, dans en etiket nageboots. Hierdie sosiale hoër vlak het sy herehuise in die Georgiese styl gebou, die meubelontwerpe van Thomas Chippendale gekopieer en deelgeneem aan die intellektuele strome van Europa, soos die Verligting. Die hawestede van koloniale Amerika was in die oë van baie inwoners werklik Britse stede. 
Baie van die politieke strukture van die kolonies was gebaseer op die republikanisme wat deur opposisieleiers in Brittanje uitgespreek is, veral die Statebondsmanne en die Whig -tradisies. Baie Amerikaners het destyds die bestuurstelsels van die kolonies gesien volgens die Britse grondwet van destyds, met die koning wat ooreenstem met die goewerneur, die Laerhuis by die koloniale vergadering en die House of Lords aan die goewerneurraad. Die regskodes van die kolonies is dikwels direk uit die Engelse reg ontleen, die Engelse gemenereg bestaan ​​nie net in Kanada nie, maar ook in die Verenigde State. Uiteindelik was dit 'n geskil oor die betekenis van sommige van hierdie politieke ideale (veral politieke verteenwoordiging) en republikanisme wat tot die Amerikaanse rewolusie gelei het. 
Verbruik van Britse goedere Redigeer
'N Ander punt waarop die kolonies meer gelyk het as anders, was die groeiende invoer van Britse goedere. Die Britse ekonomie het aan die einde van die 17de eeu vinnig begin groei, en teen die middel van die 18de eeu produseer klein fabrieke in Brittanje baie meer as wat die land kon verbruik. Brittanje het 'n mark vir hul goedere in die Britse kolonies van Noord -Amerika gevind, wat haar uitvoer na die streek met 360% tussen 1740 en 1770 laat toeneem het. Britse handelaars bied krediet aan hul kliënte . . [ aanhaling nodig ] Van Nova Scotia tot Georgië het alle Britse onderdane soortgelyke produkte gekoop, wat 'n soort gemeenskaplike identiteit geskep en verengels. 
Atlantiese wêreld Redigeer
In onlangse jare het historici hul perspektief uitgebrei om die hele Atlantiese wêreld te dek in 'n subveld wat nou bekend staan ​​as die Atlantiese geskiedenis.   Van besondere belang is temas soos internasionale migrasie, handel, kolonisasie, vergelykende militêre en regeringsinstellings, die oordrag van godsdienste en sendingwerk en slawehandel. Dit was die tydperk van die Verligting, en idees het heen en weer oor die Atlantiese Oseaan gevloei, met die Filadelfiaanse Benjamin Franklin wat 'n groot rol gespeel het.
Francois Furstenberg (2008) bied 'n ander perspektief op die historiese tydperk. Hy stel voor dat oorlogvoering van kritieke belang was onder die belangrikste keiserlike spelers: Brittanje, die Amerikaanse kolonies, Spanje, Frankryk en die Eerste Nasies (Indiërs). Hulle het 'n reeks konflikte van 1754 tot 1815 bestry wat Furstenberg 'n 'Long War for the West' noem oor beheer oor die streek. 
Vroue het 'n rol gespeel in die opkoms van die kapitalistiese ekonomie in die Atlantiese wêreld. Die tipes plaaslike handelsbeurse waaraan hulle onafhanklik deelgeneem het, was goed geïntegreer met die handelsnetwerke tussen koloniale handelaars in die hele Atlantiese streek, veral markte in suiwelprodukte en produkte. Byvoorbeeld, plaaslike vroue -handelaars was belangrike verskaffers van voedsel vir transatlantiese versendingskwessies. 
Groeiende onenigheid en die American Revolution Edit
In die koloniale era het Amerikaners aangedring op hul regte as Engelse om hul eie wetgewer alle belasting te laat verhoog. Die Britse parlement het egter in 1765 beweer dat dit die hoogste gesag het om belasting te hef, en 'n reeks Amerikaanse protesoptogte het direk tot die Amerikaanse rewolusie begin. Die eerste protesgolf het die seëlwet van 1765 aangeval en dit was die eerste keer dat Amerikaners uit elk van die 13 kolonies bymekaargekom het en 'n gemeenskaplike front teen Britse belasting beplan het. Die Boston Tea Party van 1773 gooi Britse tee in die Boston -hawe omdat dit 'n verborge belasting bevat wat Amerikaners geweier het om te betaal. Die Britte reageer deur die tradisionele vryhede in Massachusetts te probeer vermorsel, wat lei tot die Amerikaanse revolusie wat in 1775 begin. 
Die idee van onafhanklikheid word steeds meer wydverspreid, nadat dit eers deur 'n aantal openbare persone en kommentators deur die kolonies voorgestel en voorgestaan ​​is. Een van die prominentste stemme namens onafhanklikheid was Thomas Paine in sy pamflet Common Sense wat in 1776 gepubliseer is. 'N Ander groep wat onafhanklikheid gevra het, was die Sons of Liberty, wat in 1765 in Boston gestig is deur Samuel Adams en wat nou besig was om te word nog strenger en talryker.
Die parlement het 'n reeks belasting en strawwe begin wat meer en meer weerstand gebied het: Wet op die eerste kwartaal (1765), die verklaringswet (1766), die Wet op Townshend -inkomste (1767) en die Wet op die tee (1773). In reaksie op die Boston Tea Party het die parlement die Intolerable Acts: Second Quartering Act (1774) Quebec Act (1774) Massachusetts Government Act (1774) Law of Administration of Justice (1774) Boston Port Act (1774) Prohibitory Act (1775) aangeneem. Teen hierdie tyd het die 13 kolonies hulself by die kontinentale kongres georganiseer en begin met die oprigting van onafhanklike regerings en hul milities om hul voorbereidings op die oorlog te doen. 
Britse koloniale regering Redigeer
In die Britse kolonies was die drie regeringsvorme provinsiaal (koninklike kolonie), eie en charter. Hierdie regerings was almal ondergeskik aan die koning van Engeland, sonder 'n uitdruklike verhouding met die Britse parlement. Laat in die 17de eeu is die bestuur van alle Britse kolonies onder toesig van die Board of Trade in Londen. Elke kolonie het 'n betaalde koloniale agent in Londen gehad om sy belange te verteenwoordig.
New Hampshire, New York, Virginia, North Carolina, South Carolina, Georgia en uiteindelik Massachusetts was kroonkolonies. Die provinsiale kolonie word beheer deur kommissies wat na die genot van die koning geskep is. 'N Goewerneur en (in sommige provinsies) sy raad is deur die kroon aangestel. Die goewerneur is belê met algemene uitvoerende gesag en is gemagtig om 'n plaaslik verkose vergadering te belê. Die raad van die goewerneur sou as 'n hoër huis sit tydens die vergadering, benewens sy rol in die advisering van die goewerneur. Vergaderings het bestaan ​​uit verteenwoordigers wat deur die vryhouers en planters (grondeienaars) van die provinsie verkies is. Die goewerneur het 'n absolute vetoreg en kon die vergadering vooraf opstel (dit wil sê vertraag) en ontbind. Die rol van die vergadering was om alle plaaslike wette en verordeninge te maak, om te verseker dat dit nie in stryd was met die wette van Engeland nie. In die praktyk het dit nie altyd gebeur nie, aangesien baie van die provinsiale vergaderings probeer het om hul bevoegdhede uit te brei en die van die goewerneur en kroon te beperk. Wette kan ondersoek word deur die British Privy Council of Board of Trade, wat ook die vetoreg van wetgewing het.
Pennsylvania (wat Delaware insluit), New Jersey en Maryland was eie kolonies. Hulle is regeer as koninklike kolonies, behalwe dat eienaars van eienaars, eerder as die koning, die goewerneur aangestel het. Hulle is opgerig na die herstel van 1660 en het tipies groter burgerlike en godsdienstige vryheid geniet. 
Massachusetts, Providence Plantation, Rhode Island, Warwick en Connecticut was handveskolonies. Die Massachusetts -handves is in 1684 herroep en is vervang deur 'n provinsiale handves wat in 1691 uitgereik is. Handvesregerings was politieke korporasies wat deur briewe patent geskep is, wat die begunstigdes beheer oor die grond en die bevoegdhede van die wetgewende regering gee. Die handveste bied 'n fundamentele grondwet en verdeelde bevoegdhede onder wetgewende, uitvoerende en geregtelike funksies, met die bevoegdhede wat aan amptenare behoort. 
Die primêre politieke kulture van die Verenigde State het hul oorsprong in die koloniale tydperk. Die meeste teorieë oor politieke kultuur dui aan dat New England, die Mid-Atlantiese Oseaan en die Suide afsonderlike politieke politieke kulture gevorm het. 
Soos Bonomi toon, was die lewendige politieke kultuur die mees kenmerkende kenmerk van die koloniale samelewing, wat die talentvolste en ambisieusste jongmanne in die politiek aangetrek het.  Eerstens was stemreg die vrygewigste ter wêreld, met elke man wat mag stem wat 'n sekere hoeveelheid eiendom besit.  Minder as een persent van die Britse mans kon stem, terwyl 'n meerderheid Amerikaanse vrymanne in aanmerking kom. Die wortels van demokrasie was aanwesig, , hoewel daar by koloniale verkiesings tipies respek vir sosiale elite was. 
Tweedens is 'n baie wye verskeidenheid openbare en private sake deur verkose liggame in die kolonies besluit, veral die vergaderings en provinsiale regerings in elke kolonie.  Hulle hanteer grondtoelaes, kommersiële subsidies en belasting, sowel as toesig oor paaie, armhulp, tavernes en skole.  Amerikaners kla mekaar teen 'n baie hoë koers aan, met bindende besluite wat nie deur 'n groot heer nie, maar deur plaaslike regters en juries geneem is. Dit het die vinnige uitbreiding van die regsberoep bevorder, sodat die intense betrokkenheid van advokate by die politiek teen die 1770's 'n Amerikaanse kenmerk geword het. 
Derdens was die Amerikaanse kolonies buitengewoon in die wêreld vanweë die verteenwoordiging van baie verskillende belangegroepe in politieke besluitneming. Die Amerikaanse politieke kultuur was oop vir ekonomiese, sosiale, godsdienstige, etniese en geografiese belange, met handelaars, eienaars, kleinboere, ambagsmanne, Anglikane, Presbyteriane, Kwakers, Duitsers, Skotse Iere, Yankees, Yorkers en vele ander identifiseerbare groepe. deel. Uitverkore verteenwoordigers het geleer om na hierdie belange te luister omdat 90% van die mans in die laer huise in hul distrikte gewoon het, anders as Engeland, waar dit gereeld 'n afwesige parlementslid was.  Dit alles was baie anders as Europa, waar aristokratiese gesinne en die gevestigde kerk in beheer was.
Uiteindelik en die dramatiesste was die Amerikaners gefassineer deur en het hulle toenemend die politieke waardes van Republikeinisme aangeneem wat die gelyke regte beklemtoon, die behoefte aan deugsame burgers en die euwels van korrupsie, luukse en aristokrasie.   Republikanisme bied die raamwerk vir koloniale weerstand teen Britse belastingplanne na 1763, wat tot die rewolusie toegeneem het.
Nie een van die kolonies het stabiele politieke partye gehad van die aard wat in die 1790's ontstaan ​​het nie, maar elkeen het wisselende faksies wat om mag geveg het, veral in die meerjarige gevegte tussen die aangestelde goewerneur en die verkose vergadering.  Daar was dikwels 'country' en 'court' faksies, wat onderskeidelik diegene wat teen die agenda van die goewerneur was en die wat daarvoor was, verteenwoordig. Massachusetts het besonder lae vereistes vir stemgeregtigheid en 'n sterk landelike verteenwoordiging in sy vergadering van sy handves van 1691, gevolglik het dit ook 'n sterk populistiese faksie gehad wat die provinsies se laer klasse verteenwoordig het.
Op en af ​​in die kolonies het nie-Engelse etniese groepe trosse nedersettings gehad. Die meeste was die Skotse Iere  en die Duitsers.  Elke groep geassimileer in die dominante Engelse, Protestantse, kommersiële en politieke kultuur, al was dit met plaaslike variasies. Hulle was geneig om in blokke te stem, en politici het met groepleiers onderhandel vir stemme. Hulle het oor die algemeen hul historiese tale en kulturele tradisies behou, selfs al het hulle saamgesmelt in die ontwikkelende Amerikaanse kultuur. 
Etnokulturele faktore was die duidelikste in Pennsylvania. Gedurende 1756–76 was die Quakers die grootste faksie in die wetgewer, maar hulle verloor hul oorheersing aan die groeiende Presbiteriaanse faksie gebaseer op Skotse-Ierse stemme, ondersteun deur Duitsers. 
Mediese toestande Redigeer
Die sterftesyfer was baie hoog vir nuwelinge, en hoog vir kinders in die koloniale era.   Malaria was dodelik vir baie nuwelinge in die suidelike kolonies. Meer as 'n kwart van die Anglikaanse sendelinge het binne vyf jaar na hul aankoms in die Carolinas gesterf vir 'n voorbeeld van nuut aangekom jong mans. 
Die sterftesyfer was hoog vir babas en klein kinders, veral as gevolg van difterie, geelkoors en malaria. Die meeste siekes het hulle tot plaaslike genesers gewend en volksmiddels gebruik. Ander het op die minister-dokters, kappers-chirurge, apteke, vroedvroue en predikante staatgemaak, 'n paar gebruikte koloniale dokters wat óf in Brittanje óf as vakleerlingskap in die kolonies opgelei is. Daar was min regeringskontrole, regulering van mediese sorg of aandag aan openbare gesondheid. Koloniale dokters het in die 18de eeu moderne medisyne aan die stede bekend gestel, volgens die modelle in Engeland en Skotland, en het 'n paar vordering gemaak met inenting, patologie, anatomie en farmakologie. 
Die godsdienstige geskiedenis van die Verenigde State het begin met die pelgrims -setlaars wat in 1620 op die Mayflower gekom het. Die Spaanse het 'n netwerk van Katolieke missies in Kalifornië gestig, maar hulle het almal dekades voor 1848 gesluit toe Kalifornië 'n staat geword het. Daar was 'n paar belangrike Franse Katolieke kerke en instellings in New Orleans.
Die meeste setlaars kom uit protestantse agtergronde in Engeland en Wes -Europa, met 'n klein deel van die Katolieke (hoofsaaklik in Maryland) en 'n paar Jode in hawestede. Die Engelse en die Duitsers het verskeie Protestantse denominasies saamgebring. Verskeie kolonies het 'n 'gevestigde' kerk gehad, wat beteken dat plaaslike belastinggeld na die kerkgenootskap gegaan het. Godsdiensvryheid het 'n basiese Amerikaanse beginsel geword, en talle nuwe bewegings het ontstaan, waarvan baie gevestigde denominasies in eie reg geword het.  Die Puriteine ​​van New England het 'n noue kontak met nie-konformiste in Engeland gehou,  net soos die Quakers  en die Metodiste. 
Kerklike lidmaatstatistieke volgens denominasie is onbetroubaar en skaars uit die koloniale tydperk, , maar Anglikane was teen die tyd van die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog nie in die meerderheid nie en het waarskynlik nie eers 30 persent van die bevolking in die Suidelike Kolonies (Maryland, Virginia, North Carolina, South Carolina en Georgia) waar die Church of England die gevestigde kerk was.  Teen die tyd van die Revolusionêre Oorlog was daar ongeveer 2900 kerke in die Dertien Kolonies, waarvan 82 tot 84 persent verbonde was aan nie-Anglikaanse Protestantse denominasies, met 76 tot 77 persent wat spesifiek verbonde was aan die Britse Dissenter-denominasies (Congregational, Presbyterian , Baptiste of Kwaker) of kontinentale Calviniste (Nederduits Gereformeerde of Duitse Gereformeerde), 5 tot 8 persent was Luthers en daar was ook ongeveer 10 000 Metodiste. 14 tot 16 persent het Anglikaan gebly, maar het in getal gedaal, en die oorblywende 2 persent van die kerke was Katoliek.  
Drie van die kolonies in New England het kerke gestig voor die Revolusionêre Oorlog, almal Congregational (Massachusetts Bay, Connecticut en New Hampshire), terwyl die Middelkolonies (New York, New Jersey, Pennsylvania en Delaware) en die kolonie Rhode Island en Providence Plantations het geen gevestigde kerke gehad nie.  Plaaslike belasting het die salaris van die geestelikes in die gevestigde kerke betaal, en die gemeente het burgerlike verantwoordelikhede gehad, soos swak hulp en die bevordering van onderwys.   Die plaaslike owerheid het die begroting beheer, eerder as die geestelikes.  Anglikane in Amerika was onder die gesag van die biskop van Londen, wat sendelinge uitgestuur en manne uit die kolonies georden het om in Amerikaanse gemeentes te bedien.  
Geskiedkundiges debatteer oor hoe invloedryk die Christendom was in die era van die Amerikaanse Revolusie.  Baie van die stigters was aktief in 'n plaaslike kerk, sommige van hulle het Deist -sentimente gehad, soos Jefferson, Franklin en Washington. Katolieke was maar min buite Maryland, maar hulle het tydens die rewolusie by die Patriot -saak aangesluit. Leiers soos George Washington het sterk verdraagsaamheid vir hulle en inderdaad vir alle denominasies onderskryf. 
Groot ontwaking wysig
Die Eerste Groot Ontwaking was die eerste groot godsdienstige herlewing van die land, wat in die middel van die 18de eeu plaasgevind het, en dit het nuwe krag in die Christelike geloof ingebring. Dit was 'n golf van godsdienstige entoesiasme onder Protestante wat die kolonies in die 1730's en 1740's gevee het, wat 'n permanente impak op die Amerikaanse godsdiens gelaat het. Jonathan Edwards was 'n belangrike leier en 'n kragtige intellektueel in koloniale Amerika. George Whitefield het uit Engeland gekom en baie bekeerlinge gemaak.
Die Groot Ontwaking beklemtoon die tradisionele Gereformeerde deugde van goddelike prediking, rudimentêre liturgie en 'n diepgaande bewustheid van persoonlike sonde en verlossing deur Christus Jesus, aangespoor deur kragtige prediking wat luisteraars diep geraak het. As gevolg van ritueel en seremonie, het die Groot Ontwaking godsdiens persoonlik gemaak vir die gemiddelde persoon. 
Die Ontwaking het 'n groot impak gehad op die hervorming van die gemeentelike, presbiteriaanse, NG en Duitse Gereformeerde kerkgenootskappe, en dit het die klein Baptiste en Metodiste denominasies versterk. Dit het die Christendom aan die slawe gebring en was 'n kragtige gebeurtenis in New England wat die gevestigde gesag uitgedaag het. Dit het opgewondenheid en verdeeldheid aangewakker tussen die nuwe herlewingswerkers en die ou tradisionaliste wat op ritueel en liturgie aangedring het. Die ontwaking het min invloed op Anglikane en kwakers gehad.
Die Eerste Groot Ontwaking het gefokus op mense wat reeds lidmate van die kerk was, anders as die Tweede Groot Ontwaking wat omstreeks 1800 begin het en uitreik na die nie -kerklikes. Dit het hul rituele, hul vroomheid en hul selfbewustheid verander. Die nuwe styl van preke en die manier waarop mense hul geloof beoefen, het godsdiens in Amerika nuwe lewe geblaas. Mense het hartstogtelik en emosioneel betrokke geraak by hul godsdiens, eerder as om op 'n losstaande manier passief na intellektuele diskoers te luister. Predikante wat hierdie nuwe manier van prediking gebruik het, word oor die algemeen 'nuwe ligte' genoem, terwyl die predikante in tradisionele styl 'ou ligte' genoem word.
Mense het tuis begin om die Bybel te bestudeer, wat die middele om die publiek in te lig oor godsdienstige maniere effektief gedesentraliseer het en verwant was aan die individualistiese tendense wat tydens die Protestantse Hervorming in Europa voorkom. 
Die ervarings van vroue het baie wissel van kolonie tot kolonie gedurende die koloniale era. In New England het die Puriteinse setlaars hul sterk godsdienstige waardes na die New World gebring, wat bepaal het dat 'n vrou haar man onderdanig moet wees en haar moet toewy aan die grootmaak van godvresende kinders na die beste van haar vermoë.
Daar was etniese verskille in die behandeling van vroue. Onder Puriteinse setlaars in New England het vroue byna nooit saam met hul mans in die veld gewerk nie. In die Duitse gemeenskappe in Pennsylvania werk baie vroue egter in landerye en stalle. Duitse en Nederlandse immigrante het vroue meer beheer oor eiendom verleen, wat volgens die plaaslike Engelse wet nie toegelaat is nie. Anders as Engelse koloniale vroue, het Duitse en Nederlandse vroue hul eie klere en ander items besit, en kon hulle ook testamente skryf oor die eiendom wat in die huwelik gebring is. 
Teen die middel van die 18de eeu het die waardes van die Amerikaanse Verligting gevestig geraak en dit het die siening verswak dat mans natuurlike "heersers" oor hul vrouens is. Daar was 'n nuwe gevoel van gedeelde huwelik. [ aanhaling nodig ] Wetlik het mans die huwelik se eiendom oorgeneem toe hulle getrou het. Egskeiding was byna onmoontlik tot in die laat agtiende eeu. 
Slawe wat na Amerika vervoer is: 
Totaal. 597 000
Ongeveer 305 326 slawe is na Amerika vervoer, of minder as 2% van die 12 miljoen slawe wat uit Afrika geneem is. Die oorgrote meerderheid gaan na kolonies in die Karibiese Eilande en na Brasilië, waar die lewensverwagting kort was en die getalle voortdurend aangevul moes word. Die lewensverwagting was in die Amerikaanse kolonies baie groter as gevolg van beter kos, minder siektes, ligter werk en beter mediese sorg, sodat die bevolking vinnig gegroei het tot 4 miljoen teen die 1860 -sensus. Van 1770 tot 1860 was die geboortesyfer van Amerikaanse slawe baie groter as vir die bevolking van enige nasie in Europa, en was byna twee keer so vinnig as dié van Engeland. 
Die toestande waaraan die bevolking van die Karibiese Eilande en Brasilië in die vroeë koloniale jare ondergaan het, het baie pogings aangewend om aan plantasie te vlug. Slawe wat suksesvol ontsnap het, het dikwels gevlug na 'maroen gemeenskappe', waar die voormalige slawe saam met plaaslike inheemse Amerikaners was, wat gehelp het om die onlangs ontsnapte te beskerm. Daaropvolgende verdrae met maroen gemeenskappe dui daarop dat hierdie gemeenskappe 'n las op Suid -Amerikaanse en Karibiese plantasies was. Terwyl die onmenslike werksomstandighede tesame met slaweopstande op die Karibiese Eilande en Brasiliaanse plantasies 'n toename in die invoer van Afrika -slawe veroorsaak het, het baie plantasie -eienaars in die kolonies hul vermoë erken om 'n geslag slawe te onderhou, met die ekonomiese voordeel dat natuurlike voortplanting toeneem die bevolking. Dit het daartoe gelei dat die volgende generasies van die slawe -bevolking Amerikaans gebore is. 
Stedelike lewe Redigeer
Historikus Carl Bridenbaugh het vyf belangrike stede in diepte ondersoek: Boston (16 000 inwoners in 1760), Newport Rhode Island (7500 inwoners), New York City (bevolking 18 000), Philadelphia (23 000 inwoners) en Charles Town (Charlestown, Suid -Carolina), (bevolking 8000). Hy voer aan dat hulle uit klein dorpies gegroei het tot groot leiersrolle in die bevordering van handel, grondspekulasie, immigrasie en voorspoed, en die verspreiding van die idees van die Verligting en nuwe metodes in medisyne en tegnologie. Verder het hulle 'n verbruikersmaak vir Engelse geriewe geborg, 'n duidelike Amerikaanse onderwysstelsel ontwikkel en 'n stelsel begin vir die versorging van mense in nood. 
Die koloniste was volgens Europese standaarde nie merkwaardig nie, maar volgens Bridenbaugh het hulle wel duidelike Amerikaanse eienskappe vertoon. Daar was geen aristokrasie of gevestigde kerk nie, daar was geen lang tradisie van kragtige gildes nie. Die koloniale regerings was baie minder kragtig en opdringerig as ooreenstemmende nasionale regerings in Europa. Hulle het eksperimenteer met nuwe metodes om inkomste te verkry, infrastruktuur te bou en stedelike probleme op te los.  Hulle was meer demokraties as Europese stede, omdat 'n groot fraksie van die mans kon stem, en klaslyne meer vloeibaar was. In teenstelling met Europa het drukkers (veral as koerantredakteurs) 'n baie groter rol gespeel in die vorming van die openbare mening, en prokureurs het maklik heen en weer tussen die politiek en hul beroep beweeg. Bridenbaugh voer aan dat teen die middel van die 18de eeu sakelui, professionele persone en bekwame ambagsmanne in die middelklas die stede oorheers het. Hy beskryf hulle as 'verstandig, skerpsinnig, spaarsamig, pronkend moreel, oor die algemeen eerlik', 'n gemoedelike en opwaartse beweeglikheid van die publiek, en voer aan dat hul ekonomiese strewe gelei het tot 'demokratiese hunkering' na politieke mag.  
Daar was min stede in die hele suide, en Charleston (Charles Town) en New Orleans was die belangrikste voor die burgeroorlog. Die kolonie van Suid -Carolina is hoofsaaklik gevestig deur planters uit die oorbevolkte Britse suiker -eilandkolonie Barbados, wat 'n groot aantal Afrika -slawe van die eiland af gebring het.  
In New England het die Puriteine ​​selfregerende gemeenskappe van godsdienstige gemeentes van boere (of yomen) en hul gesinne geskep. Politici op hoë vlak het stukke grond uitgegee aan setlaars (of eienaars) wat die grond dan onder mekaar verdeel het. Gewoonlik word groot porsies gegee aan mans met 'n hoër sosiale status, maar elke man wat nie 'n verbintenis gehad het nie of 'n kriminele band gehad het, het genoeg grond om 'n gesin te onderhou. Elke manlike burger het 'n stem in die stadsvergadering gehad. Die stadsvergadering het belasting gehef, paaie gebou en verkose amptenare wat dorpsake bestuur het. Die dorpe het nie howe gehad wat 'n funksie was van die provinsie, wie se amptenare deur die staatsregering aangestel is nie. 
Alle inwoners van New England het nie outomaties by die Congregational Church wat die Puriteine ​​gestig het, aangesluit nie, vanweë die Puriteinse oortuiging dat God spesifieke mense vir redding uitgesonder het. In plaas daarvan was lidmaatskap beperk tot diegene wat oortuigend voor lede van die kerk kon "toets" dat hulle gered is. Hulle was bekend as "die uitverkorenes" of "heiliges". 
Op 19 Oktober 1652 het die Massachusetts-hof beslis dat "ter voorkoming van die knip van al die geld wat in hierdie jurisdiksie bedoel word, deur hierdie hof en die gesaghebbende beveel word dat voortaan alle stukke geld geld wat geskep is, sal 'n dubbele ring aan weerskante hê, met hierdie inskripsie, Massachusetts, en 'n boom in die middel aan die een kant, en New England en die tyd van ons Here aan die ander kant. "Hierdie muntstukke was die beroemde" boom " stukke. Daar was Willow Tree Shillings, Oak Tree Shillings en Pine Tree Shillings "wat deur John Hull en Robert Sanderson in die" Hull Mint "in Summer Street in Boston, Massachusetts, geslaan is." The Pine Tree was die laaste wat geskep is, en vandag is daar bestaan ​​eksemplare, wat waarskynlik die rede is waarom al hierdie vroeë munte die denneboom -sjielings genoem word. " II.
Plaas- en gesinslewe Redigeer
Die meerderheid van die inwoners van New England was kleinboere. 'N Man het volledige mag oor die eiendom in hierdie klein plaasgesinne.
Toe sy getroud was, het 'n Engelse vrou haar nooiensvan opgegee. Die rol van vroue was om gesonde kinders groot te maak en te voed en hul mans te ondersteun. Die meeste vroue het hierdie pligte uitgevoer.  Gedurende die 18de eeu trou paartjies gewoonlik tussen 20-24 jaar, en 6-8 kinders was tipies van 'n gesin, met gemiddeld drie wat tot volwassenheid oorleef het. Plaasvroue verskaf die meeste materiaal wat die res van die gesin benodig deur garing uit wol te draai en truie en kouse te brei, kerse en seep uit as te maak en melk in botter te gooi. 
Die meeste ouers van New England het probeer om hul seuns te help om hul eie plase te vestig. Toe seuns trou, gee vaders vir hulle geskenke van grond, vee of boerderytoerusting, dogters het huishoudelike goedere, plaasdiere of kontant ontvang. Gewone huwelike was gewoonlik baie ongewoon; kinders het hul eie huweliksmaats gekies uit 'n kring van geskikte kennisse wat hul ras, godsdiens en sosiale standpunt gedeel het. Ouers het die vetoreg oor die huwelike van hul kinders behou.
Boerderygesinne uit New England het oor die algemeen in houthuise gewoon vanweë die oorvloed bome. 'N Tipiese New England-plaashuis was anderhalf verdiepings lank en het 'n sterk raam (gewoonlik gemaak van groot vierkantige hout) wat met 'n sypaneel bedek was. 'N Groot skoorsteen het in die middel van die huis gestaan ​​wat kookgeriewe en warmte gedurende die winter verskaf het. Die een kant van die grondvloer het 'n saal, 'n algemene kamer waar die gesin gewerk en geëet het. Aangrensend aan die gang was die sitkamer, 'n kamer wat gebruik is om gaste te vermaak met die beste meubels van die gesin en die bed se ouers. Kinders het op 'n solder hierbo geslaap, terwyl die kombuis óf deel van die gang was, óf in 'n skuur aan die agterkant van die huis geleë was. Koloniale gesinne was groot, en hierdie klein wonings het baie aktiwiteite gehad en daar was min privaatheid.
Teen die middel van die 18de eeu het die bevolking van New England dramaties toegeneem, van ongeveer 100,000 mense in 1700 tot 250,000 in 1725 en 375,000 in 1750 danksy hoë geboortesyfers en relatief hoë lewensverwagting. ('N 15-jarige seuntjie in 1700 kan tot 63 leef.) Koloniste in Massachusetts, Connecticut en Rhode Island het voortgegaan om hul grond tussen boere te verdeel, die plase het te klein geword om enkelgesinne te onderhou, en dit bedreig die New Engeland ideaal vir 'n samelewing van onafhanklike boere. 
Sommige boere het grondtoelaes gekry om plase in onontwikkelde grond in Massachusetts en Connecticut te skep, of het erwe gekoop van spekulante in New Hampshire en wat later Vermont geword het. Ander boere het landbou -vernuwers geword. Hulle het voedsame Engelse gras geplant, soos rooiklawer en timoteergras, wat meer voer vir vee verskaf het, en aartappels, wat 'n hoë produksietempo bied wat 'n voordeel vir klein boerderye was. Gesinne het hul produktiwiteit verhoog deur goedere en arbeid met mekaar uit te ruil. Hulle het vee en weiveld aan mekaar geleen en saam gewerk om gare te spin, kwilte te naai en mielies te gooi. Migrasie, landbou -innovasie en ekonomiese samewerking was kreatiewe maatreëls wat die yeoman -samelewing van New England tot in die 19de eeu behou het. [ aanhaling nodig ]
Teen die middel van die 18de eeu in New England was die skeepsbou 'n stapelvoedsel, veral omdat die Noord-Amerikaanse wildernis 'n skynbaar eindelose voorraad hout bied. (Ter vergelyking was die woude van Europa uitgeput en die meeste hout moes uit Skandinawië gekoop word.) Die Britse kroon het dikwels na die goedkoop, maar sterk geboude Amerikaanse skepe gegaan. Daar was 'n skeepswerf by die monding van byna elke rivier in New England.
Teen 1750 het 'n verskeidenheid ambagsmanne, winkeliers en handelaars dienste gelewer aan die groeiende boerdery. Smede, wielmakers en meubelmakers stig winkels in plattelandse dorpe. Daar het hulle goedere gebou en herstel wat deur plaasgesinne benodig is. Winkels is opgerig deur handelaars wat Engelse vervaardigingsprodukte verkoop, soos lap, ysterware en vensterglas, sowel as Wes -Indiese produkte, soos suiker en melasse. Die winkeliers van hierdie winkels verkoop hul ingevoerde goedere in ruil vir gewasse en ander plaaslike produkte, insluitend gordelroos, potas en vatstawe. Hierdie plaaslike goedere is langs die Atlantiese kus na dorpe en stede gestuur. Ondernemende mans het stalle en tavernes langs wawe opgerig om hierdie vervoerstelsel te bedien.
Hierdie produkte is afgelewer by hawedorpe soos Boston en Salem in Massachusetts, New Haven in Connecticut en Newport and Providence in Rhode Island. Handelaars het hulle daarna na die Wes -Indiese Eilande uitgevoer, waar hulle verhandel is vir melasse, suiker, goue muntstukke en wissels (kredietstrokies). Hulle het die Wes -Indiese produkte na die fabrieke van New England vervoer, waar die rou suiker in gegranuleerde suiker verander is en die melasse tot rum gedistilleer is. Die goud- en kredietbewyse is na Engeland gestuur waar dit verruil is vir vervaardigingsprodukte wat na die kolonies teruggestuur is en saam met die suiker en rum aan boere verkoop word.
Ander handelaars uit New England het voordeel getrek uit die ryk visvanggebiede langs die Atlantiese kus en 'n groot vissersvloot gefinansier om die vangs makriel en kabeljou na die Wes -Indiese Eilande en Europa te vervoer. Sommige handelaars het die groot hoeveelhede hout langs die kus en riviere van Noord -New England gebruik. Hulle finansier saagmeulens wat goedkoop hout vir huise en skeepsbou verskaf het. Honderde skeepsrywers in New England het voortgesette skepe gebou wat hulle aan Britse en Amerikaanse handelaars verkoop het.
Baie handelaars het baie ryk geword deur hul goedere aan die landboubevolking te verskaf en uiteindelik die samelewing van hawestede oorheers. In teenstelling met die boerderyhuise, woon hierdie handelaars in elegante 2 + 1⁄2 verdiepingshuise wat ontwerp is in die nuwe Georgiese styl, wat die lewenstyl van die hoër klas van Engeland naboots. Hierdie Georgiese huise het simmetriese fasades met ewe veel vensters aan beide kante van die sentrale deur. Die binnekant het bestaan ​​uit 'n gang in die middel van die huis met gespesialiseerde kamers aan die kante, soos 'n biblioteek, eetkamer, formele salon en hoofslaapkamer. Anders as die veeldoelige ruimte van die huise, het elkeen van hierdie kamers 'n aparte doel gehad. Hierdie huise bevat slaapkamers op die tweede verdieping wat privaatheid bied aan ouers en kinders.
Kultuur en opvoeding Redigeer
Onderwys was hoofsaaklik die verantwoordelikheid van gesinne, maar talle godsdienstige groepe het belastingondersteunde laerskole gestig, veral die Puriteine ​​in New England, sodat hul kinders die Bybel kon lees. Byna al die godsdienstige denominasies stig hul eie skole en kolleges om predikante op te lei. Elke stad en die meeste dorpe het privaat akademies vir die kinders van gegoede gesinne. 
John Hull "die vroegste geleerde wat nou genoem kan word van Philemon Pormort, wie se skool, die enigste in Boston, die eerste skool vir openbare onderrig in Massachusetts", Boston Latin School.  
Die praktiese wetenskappe was van groot belang vir koloniale Amerikaners, wat besig was om 'n wilde grensland te tem en te vestig. Die hoofstroom van intellektuele aktiwiteit in die kolonies was oor tegnologiese en ingenieursontwikkelings eerder as meer abstrakte onderwerpe soos politiek of metafisika. Amerikaanse wetenskaplike aktiwiteite is deur mense uitgevoer soos:
, wat die eerste planetarium in die Westelike Halfrond gebou het
New York -luitenant -goewerneur Cadwallader Colden, plantkundige en antropoloog, dokter, sosiale hervormer en lid van die American Philosophical Society, stigter van die bogenoemde Amerikaanse filosofiese samelewing wat belangrike ontdekkings tot fisika soos elektrisiteit bygedra het, maar was meer suksesvol in sy praktiese uitvindings, soos stowe en weerligstawe
Die kunste in koloniale Amerika was nie so suksesvol soos die wetenskappe nie. Letterkunde in die Europese sin was byna onbestaanbaar, en die geskiedenis was baie meer opmerklik. Hierdie ingesluit Die geskiedenis en die huidige staat Virginia (1705) deur Robert Beverly en Geskiedenis van die skeidingslyn (1728–29) deur William Byrd, wat eers 'n eeu later gepubliseer is. In plaas daarvan was die koerant die belangrikste vorm van leesstof in die kolonies. Drukwerk was duur, en die meeste publikasies fokus op suiwer praktiese aangeleenthede, soos groot nuus, advertensies en besigheidsverslae. Almanakke was ook baie gewild onder Benjamin Franklin Arme Richard se almanak die bekendste is. Literêre tydskrifte verskyn in die middel van die eeu, maar min was winsgewend en die meeste het na slegs 'n paar jaar bedrywig geraak. Amerikaanse publikasies het nooit die intellektuele kwaliteit van Europese skrywers benader nie, maar hulle was baie meer wydverspreid en het 'n groter leserspubliek behaal as enigiets wat Voltaire, Locke of Rousseau vervaardig het.
New Englanders het tydskrifte, pamflette, boeke en veral preke geskryf - meer as al die ander kolonies saam. Boston -minister Cotton Mather gepubliseer Magnalia Christi Americana (The Great Works of Christ in America, 1702), terwyl die herlewingskrywer Jonathan Edwards sy filosofiese werk geskryf het 'N Noukeurige en streng ondersoek na. Begrippe van. Vryheid van Wil. (1754). Die meeste musiek het ook 'n godsdienstige tema gehad, en was hoofsaaklik die sing van Psalms. As gevolg van die diep godsdienstige oortuigings van New England, is artistieke werke wat onvoldoende godsdienstig of te 'wêrelds' was, verbied, veral die teater. Die voorste teoloog en filosoof van die koloniale era was Jonathan Edwards van Massachusetts, 'n tolk van Calvinisme en die leier van die Eerste Groot Ontwaking.
Kuns en drama was ietwat meer suksesvol as letterkunde. Benjamin West was 'n noemenswaardige skilder van historiese onderwerpe, en twee eersteklas portretskilders het in John Copley en Gilbert Stuart verskyn, maar al drie mans het 'n groot deel van hul lewens in Londen deurgebring.Teater was meer ontwikkel in die suidelike kolonies, veral Suid -Carolina, maar nêrens het verhoogwerke die vlak van Europa bereik nie. Puriteine ​​in New England en Quakers in Pennsylvania het teatervertonings as immoreel en goddeloos gekant.
Elementêre onderwys was wydverspreid in New England. Vroeë Puriteinse setlaars het geglo dat dit nodig was om die Bybel te bestudeer, sodat kinders op 'n vroeë ouderdom geleer is om te lees. Daar is ook vereis dat elke dorp vir 'n laerskool betaal. Ongeveer 10 persent het sekondêre onderrig geniet en grammatikaskole in groter dorpe befonds. Die meeste seuns het vaardighede by hul vaders op die plaas of as vakleerlinge by ambagsmanne aangeleer. Min meisies het formele skole bygewoon, maar die meeste kon tuis of by die sogenaamde 'Dame-skole' opvoeding kry, waar vroue basiese lees- en skryfvaardighede in hul eie huise geleer het. Teen 1750 kon byna 90% van die vroue in New England en byna al die mans lees en skryf.
Puriteine ​​het Harvard College in 1636 gestig en Yale College in 1701. Later het Baptiste Rhode Island College (nou Brown University) in 1764 gestig en Congregationalists het Dartmouth College in 1769 gestig. Virginia het die College of William en Mary in 1693 gestig, dit was hoofsaaklik Anglikaanse. Die kolleges is ontwerp vir aspirant -ministers, prokureurs of dokters. Daar was geen afdelings of hoofvakke nie, aangesien elke student dieselfde kurrikulum gedeel het, wat fokus op Latyn en Grieks, wiskunde en geskiedenis, filosofie, logika, etiek, retoriek, redenasie en 'n bietjie basiese wetenskap. Daar was geen sport of broederskap nie en min buitemuurse aktiwiteite, afgesien van literêre samelewings. Daar was geen aparte seminare, regskole of goddelikheidskole nie. Die eerste mediese skole is laat in die koloniale era in Philadelphia en New York gestig. 
Sommige emigrante wat na koloniale Amerika gekom het, was op soek na godsdiensvryheid. Londen het die Kerk van Engeland nie amptelik gemaak in die kolonies nie - dit het nooit 'n biskop gestuur nie - so godsdiensbeoefening het uiteenlopend geword. 
Die Groot ontwaking was 'n belangrike godsdiensherlewingsbeweging wat in die meeste kolonies in die 1730's en 1740's plaasgevind het.  Die beweging het begin met Jonathan Edwards, 'n predikant uit Massachusetts wat probeer het om terug te keer na die Calvinistiese wortels van die Pelgrims en om die 'Vrees vir God' weer op te wek. Die Engelse prediker George Whitefield en ander rondreisende predikers het die beweging voortgesit, deur die kolonies gereis en in 'n dramatiese en emosionele styl gepreek. Volgers van Edwards en ander predikers noem hulself die 'nuwe ligte', in teenstelling met die 'ou ligte' wat hul beweging afkeur. Om hul standpunte te bevorder, het die twee partye akademies en kolleges gestig, waaronder Princeton en Williams College. The Great Awakening word die eerste egte Amerikaanse gebeurtenis genoem. 
'N Soortgelyke piëtistiese herlewingsbeweging het onder sommige Duitse en Nederlandse setlaars plaasgevind, wat tot meer verdeeldheid gelei het. Teen die 1770's het die Baptiste vinnig gegroei, beide in die noorde (waar hulle Brown University gestig het) en in die Suide (waar hulle die voorheen onbetwiste morele gesag van die Anglikaanse establishment betwis het).
Delaware-vallei en Mid-Atlantiese streek Redigeer
Anders as New England, het die Mid-Atlantiese streek 'n groot deel van sy bevolking verkry uit nuwe immigrasie, en teen 1750 het die gesamentlike bevolking van New York, New Jersey en Pennsylvania byna 300 000 mense bereik. Teen 1750 het ongeveer 60 000 Iere en 50 000 Duitsers in Brits Noord-Amerika kom woon, en baie van hulle het hulle in die Mid-Atlantiese streek gevestig. William Penn stig die kolonie Pennsylvania in 1682 en lok 'n toestroming van Britse kwakers met sy beleid oor godsdiensvryheid en eienaarskap. ("Freehold" beteken om grond vry en duidelik te besit, met die reg om dit aan enigiemand te verkoop.) Die eerste groot toevloei van setlaars was die Skotse Iere wat na die grens gegaan het. Baie Duitsers het ontsnap aan die godsdienstige konflikte en die agteruitgang van ekonomiese geleenthede in Duitsland en Switserland.
Duisende arm Duitse boere, hoofsaaklik uit die Palatynse streek, het na 1700 na die distrikte van die land migreer. Hulle het by hulself gehou, met hul eie getrou, Duits gepraat, Lutherse kerke bygewoon en hul eie gebruike en kos behou. Hulle het klem gelê op plaaseienaarskap. Sommige het Engels bemeester om vertroud te raak met plaaslike regs- en sakegeleenthede. Hulle het die Indiane geïgnoreer en slawerny geduld (hoewel min ryk genoeg was om 'n slaaf te besit). 
Maniere van lewe Redigeer
Baie van die argitektuur van die Middelkolonies weerspieël die diversiteit van sy mense. In Albany en New York was die meerderheid van die geboue in Hollandse styl met buitekant van baksteen en hoë gewels aan elke kant, terwyl baie Nederlandse kerke agthoekig was. Duitse en Walliese setlaars in Pennsilvanië het gesnyde klippe gebruik om hul huise te bou, volgens die manier van hul vaderland en die oorvloed hout in die omgewing heeltemal geïgnoreer. 'N Voorbeeld hiervan is Germantown, Pennsilvanië, waar 80 persent van die geboue in die stad geheel en al uit klip bestaan ​​het. Aan die ander kant het setlaars uit Ierland voordeel getrek uit Amerika se ruim voorraad hout en stewige houthutte.
Etniese kulture het ook meubelstyle beïnvloed. Landelike kwakers verkies eenvoudige ontwerp in meubels soos tafels, stoele en kiste, en vermy uitgebreide versierings. Sommige stedelike kwakers het egter baie meer uitgebreide meubels. Die stad Philadelphia het 'n belangrike sentrum vir meubelmakery geword vanweë die groot rykdom van Quaker en Britse handelaars. Filadelfiese kabinetmakers het elegante lessenaars en hoë seuns gebou. Duitse vakmanne het ingewikkelde ontwerpe op hul kiste en ander meubels gemaak, met geverfde tonele van blomme en voëls. Duitse pottebakkers het ook 'n groot verskeidenheid kanne, potte en borde gemaak met 'n elegante en tradisionele ontwerp.
Teen die tyd van die Revolusionêre Oorlog was ongeveer 85 persent van die wit Amerikaners van Engelse, Ierse, Walliese of Skotse afkoms. Ongeveer 8,8 persent van die blankes was van Duitse afkoms, en 3,5 persent was van Nederlandse oorsprong.
Etnisiteit het 'n verskil in landboupraktyk gemaak.   As voorbeeld het Duitse boere oor die algemeen verkies dat osse eerder as perde hul ploeë trek en Skotte-Iere het 'n boerdery-ekonomie gemaak wat gebaseer is op varke en koring. Uiteindelik is koeie saam met die perde gebring. Hulle was om baie redes nuttiger as perde. Byna al die plase het koeie op hul grond gehad. In Ierland het mense intensief geboer en klein stukkies grond bewerk om die grootste produksietempo uit hul gewasse te haal. In die Amerikaanse kolonies het setlaars uit Noord -Ierland gefokus op gemengde boerdery. Met hierdie tegniek verbou hulle koring vir menslike gebruik en as voer vir varke en ander vee. Baie verbeteringsgerigte boere met verskillende agtergronde het nuwe landboupraktyke begin gebruik om hul produksie te verhoog. Gedurende die 1750's het hierdie landbou -innoveerders die handsekels en seis wat gebruik is vir die oes van hooi, koring en gars, vervang deur die wiegskêr, 'n werktuig met houtvingers wat die korrelstingels gerangskik het vir maklike opvang. Hierdie instrument kon die hoeveelheid werk wat boere op een dag verrig, verdriedubbel. Boere het ook hul lande met mis en kalk begin bemes en hul gewasse gedraai om die grond vrugbaar te hou. Teen 1700 het Philadelphia jaarliks ​​350 000 skepels koring en 18 000 ton meel uitgevoer. Die suidelike kolonies het veral staatgemaak op kontantgewasse soos tabak en katoen. Suid -Carolina het rys en indigo vervaardig. Noord -Carolina was ietwat minder betrokke by die plantasie -ekonomie, maar omdat dit 'n groot vervaardiger van vlootwinkels was. Virginia en Maryland was byna heeltemal afhanklik van tabak, wat uiteindelik aan die einde van die 18de eeu fataal sou wees danksy uitgeputte grond en dalende pryse, maar die grootste deel van die eeu het die grond goed gebly en 'n enkelgewas-ekonomie winsgewend . 
Voor 1720 het die meeste koloniste in die Mid-Atlantiese streek met kleinboerdery gewerk en vir ingevoerde produkte betaal deur die Wes-Indiese Eilande van mielies en meel te voorsien. In New York floreer 'n uitvoer van pelsvel na Europa, wat die streek ekstra rykdom gee. Na 1720 het die middel-Atlantiese boerdery gestimuleer met die internasionale vraag na koring. 'N Massiewe bevolkingsontploffing in Europa het koringpryse laat styg. Teen 1770 het 'n skep koring twee keer soveel gekos as in 1720. Boere het ook hul produksie van vlasaad en mielies uitgebrei, aangesien vlas 'n groot aanvraag in die Ierse linnebedryf was en 'n vraag na mielies in die Wes -Indiese Eilande. Teen die middel van die eeu was die meeste koloniale boerderye dus 'n kommersiële onderneming, hoewel bestaanslandbou in New England en die middelkolonies steeds bestaan ​​het. Sommige immigrante wat pas aangekom het, het plase gekoop en deel gehad aan hierdie uitvoer rykdom, maar baie arm Duitse en Ierse immigrante moes as landbouloonarbeiders werk. Handelaars en ambagsmanne het ook hierdie hawelose werkers aangestel vir 'n huishoudelike stelsel vir die vervaardiging van lap en ander goedere. Handelaars het dikwels wol en vlas by boere gekoop en nuut aangekom immigrante, wat tekstielwerkers in Ierland en Duitsland was, in diens geneem om in hul huise te werk om die materiaal in gare en lap te draai.  Grootboere en handelaars het ryk geword, terwyl boere met kleiner plase en ambagsmanne net genoeg gemaak het vir bestaansonderhoud. Die Mid-Atlantiese streek, teen 1750, was verdeel deur beide etniese agtergrond en rykdom. 
Seehavens wat uit die koringhandel uitgebrei het, het meer sosiale klasse as elders in die Middelkolonies. Teen 1773 het die bevolking van Philadelphia 40,000 bereik, New York 25,000 en Baltimore 6,000.  Handelaars het die hawe -samelewing oorheers, en ongeveer 40 handelaars het die helfte van die handel in Philadelphia beheer. Ryk handelaars in Philadelphia en New York het, net soos hul eweknieë in New England, elegante herehuise in Georgiese styl gebou, soos dié in Fairmount Park. 
Winkeliers, ambagsmanne, skeepsbewaarders, slagters, hokkies, naaldwerkers, skoenmakers, bakkers, timmermanne, messelaars en vele ander gespesialiseerde handwerk vorm die middelklas van die hawe -samelewing. Vroue en mans werk dikwels as 'n span en leer hul kinders hul vaardighede om dit deur die gesin deur te gee. Baie van hierdie ambagsmanne en handelaars het genoeg geld gemaak om 'n beskeie lewe te skep. Arbeiders het aan die onderkant van die hawe -samelewing gestaan. Hierdie arme mense het gewerk aan die dokke om inkomende vaartuie af te laai en uitgaande vaartuie met koring, mielies en vlasaad te laai. Baie hiervan was Afro -Amerikaanse, sommige was gratis, terwyl ander slawe was. In 1750 het swartes ongeveer 10 persent van die bevolking van New York en Philadelphia uitgemaak. Honderde seelui het as matrose op handelskepe gewerk, waarvan sommige Afro -Amerikaners was. 
Suidelike kolonies Redigeer
Die suidelike kolonies is hoofsaaklik oorheers deur die welgestelde planters in Maryland, Virginia en Suid -Carolina. Hulle het toenemend groot plantasies besit wat deur Afrikaanse slawe bewerk is. Van die 650 000 inwoners van die Suide in 1750, ongeveer 250 000 of 40 persent, was slawe. Die plantasies verbou tabak, indigo en rys vir uitvoer, en het die meeste van hul eie voedselvoorrade ingesamel.  Boonop was baie klein bestaansplase in besit van familie en word dit deur yeoman bedryf. Die meeste wit mans het grond besit en kon dus stem. 
Vroue in die suide Edit
Historici het sedert die sosiale geskiedenis -revolusie in die sewentigerjare spesiale aandag geskenk aan die rol van vroue, familie en geslag in die koloniale Suide.   
Baie min vroue was teenwoordig in die vroeë Chesapeake -kolonies. In 1650 het skattings die totale bevolking van Maryland naby seshonderd gelok, met minder as tweehonderd vroue teenwoordig.  'n Groot deel van die bevolking het bestaan ​​uit jong, alleenstaande, blanke bediendes en as sodanig het die kolonies in 'n groot mate 'n gebrek aan sosiale samehang. Afrikaanse vroue het die kolonie al in 1619 binnegekom, hoewel hul status 'n historiese debat bly - vry, slaaf of diensbaar.
In die 17de eeu het hoë sterftesyfers vir nuwelinge en 'n baie hoë verhouding tussen mans en vroue die gesinslewe vir die meeste koloniste óf onmoontlik óf onstabiel gemaak. Hierdie faktore het gesinne en gemeenskappe fundamenteel anders gemaak as hul eweknieë in Europa en New England in die Virginia-Maryland-streek voor 1700, saam met verspreide nedersettings en 'n huiwering om in dorpe te woon, tesame met 'n groeiende immigrasie van wit bediende en swart slawe. Hierdie uiterste toestande het vroue verneder en bemagtig.
Vroue was dikwels kwesbaar vir uitbuiting en mishandeling, veral tienermeisies wat bediende was en nie manlike beskermers gehad het nie. Aan die ander kant het jong vroue baie meer vryheid gehad om eggenote te kies, sonder toesig van ouers, en die tekort aan geskikte vroue het hulle in staat gestel om die huwelik te gebruik as 'n weg na opwaartse mobiliteit. Die hoë sterftesyfers het beteken dat vroue van Chesapeake oor die algemeen weduwees geword het wat eiendom geërf het, baie weduwees het hul eiendom vergroot deur so gou as moontlik weer te trou. Die bevolking het ongeveer 1700 begin stabiliseer, met 'n 1704 -sensus wat 30 437 wit mense teenwoordig het, waarvan 7 163 vroue was.  Vroue trou jonger, bly langer getroud, baar meer kinders en verloor invloed binne die gesinsstat. 
Ons en hulle in koloniale Amerika
Toe Johnson na Noord -Amerika gebring is, was die status en mag in die koloniale Virginia -samelewing baie meer afhanklik van die godsdiens of die eienaarskap van eiendom as die velkleur of die idee van ras.
'N Stelsel van slawerny waarin slawerny lewenslank, oorerflik en uitsluitlik op ras gebaseer was, is aan die begin van die 18de eeu in die kolonies gevestig.
Vir ten minste 400 jaar was 'n teorie van 'ras' 'n lens waardeur baie individue, leiers en nasies vasgestel het wie behoort en wie nie. Die teorie is gebaseer op die oortuiging dat die mensdom in verskillende "rasse" verdeel is en dat die bestaan ​​van hierdie rasse deur wetenskaplike bewyse bewys word. Die meeste bioloë en genetici vandag stem sterk saam met hierdie bewering. Hulle beweer dat daar geen genetiese of biologiese basis is om mense volgens ras te kategoriseer nie. Volgens die mikrobioloog Pilar Ossorio:
Is die mense wat ons Swart noem meer meer op mekaar gelyk as op mense wat ons wit noem, geneties gesproke? Die antwoord is nee. Daar is soveel of meer diversiteit en genetiese verskil binne enige rassegroep as tussen mense van verskillende rassegroepe. 1
Sommige historici wat die evolusie van ras en rassisme bestudeer het, spoor baie van die hedendaagse 'rasse -denke' na die beginjare van slawerny in die kolonie Virginia, in die huidige Verenigde State.
Toe die eerste Afrikaners in 1619 aan boord van 'n Nederlandse slaweskip aankom, was die status en toebehore in die koloniale Virginia -samelewing baie sterker afhanklik van die godsdiens of die eienaarskap van eiendom as van velkleur of rasbegrip. Die verhale van twee Virginiërs van Afrika -afkoms - Anthony Johnson en Elizabeth Key - help om hierdie feit te illustreer.
Anthony Johnson, wat in 1621 uit Afrika aangekom het, is aanvanklik deur 'n Virginia -gesin uit Engeland tot slaaf gemaak, maar hy is toegelaat om sy vryheid in die eerste paar dekades na sy aankoms te verkry. Dit is nie duidelik hoe hy dit gedoen het nie, maar op die oomblik dat diegene wat in slawerny gehou is, soms vryheid van hul eienaars gekry het, of, meer dikwels, kon hulle 'n stuk grond van hul eienaar boer, die gewasse verkoop en hul vryheid koop. uit die winste. Teen 1640 het Anthony getroud met 'n vrou met die naam Mary (wat ook 'n slaaf was), 'n gesin begin en 'n aansienlike boerdery gekry. Toe 'n brand 'n groot deel van die Johnson -plantasie in 1653 verwoes, het plaaslike amptenare opgemerk dat die Johnsons 'inwoners van Virginia bo dertig jaar' was wat gerespekteer is vir hul 'harde werk en bekende diens', en hulle het Mary en die egpaar se twee dogters verskoon van belasting betaal vir die res van hul lewens. Die uitspraak het die gesin toegelaat om te herbou. By die uitspraak het die amptenare 'n Virginia -wet geïgnoreer wat vereis dat 'almal gratis negermanne en -vroue "betaal spesiale belasting.
Historici TH Breen en Stephen Innes bied een verklaring vir die suksesse van Afro -Amerikaners soos die Johnsons:
Die grondslag van vryheid in die middel van die eeu in Northampton-vir blankes sowel as swartes-was eiendom. Sonder grond en vee, sonder die middele om 'n gesin te onderhou, sou niemand die vryheid kon handhaaf nie. Eiendom het mans regte voor die wet gegee; dit het aan hulle 'n onafhanklike identiteit gebied wat 'n sterk selfvertroue in persoonlike kontak tot gevolg het. In hierdie [rudimentêre] sosiale stelsel, waarin mense uiterste klem gelê het op persoonlike onafhanklikheid, op materiële gewin en op aggressiewe mededinging, het eiendom die enigste duidelike maatstaf geword vir die waarde van 'n ander man. En terwyl die groot planters van die oostelike oewer afhanklike arbeiders uitgebuit het, erken hulle ook die prerogatief van byna almal om aan die stryd om rykdom deel te neem. Dit het nog nie by hulle opgekom om die Johnsons [en ander mense van Afrikaanse afkoms] uit die spel te sny nie. 2
Soos Anthony Johnson, kon Elizabeth Key ook haar plek as 'n gratis lid van die sewentiende-eeuse Virginia-samelewing verseker. Sy is in 1630 in Virginia gebore, die dogter van 'n verslaafde Afrikaanse vrou en 'n Britse man wat in Virginia's House of Burgesses, die kolonie se wetgewer, gedien het. Na haar pa se dood in 1636, het Elizabeth se peetpa, 'n prominente politikus, die kind na sy huis geneem.
Eers behandel Key se peetpa haar as 'n bediende, maar mettertyd verkoop hy haar aan 'n regter in Northumberland County, Virginia, wat haar as sy permanente slaaf beskou het. Toe die regter in 1655 sterf, het Key sy boedel vir haar vryheid gedagvaar. Sy beweer dat sy 'n bediende was wat verkeerdelik as slawerny verkoop is. Sy verslawing was onregmatig, het sy aangevoer, omdat haar pa 'n Engelsman was en volgens die Britse wet (wat toe die kolonies regeer het), het sy sy status in die samelewing geërf. Hy was 'n vry mens en daarom was sy ook. En laastens het sy 'n doopsertifikaat gelewer as bewys dat sy 'n Christen was, wat onder Britse wet beteken dat sy nie tot slaaf gemaak kon word nie. In 1662 was die House of Burgesses beide die wetgewer van Virginia en die hoogste hof. Toe dit in Key se guns beslis, het sy 'n vrye persoon geword.
Ondanks, of miskien as gevolg van, die sukses van Elizabeth Key, Anthony Johnson en ander Virginiane van Afrika -afkoms, het Virginia se wette en tradisies in die 1660's begin verander. Die House of Burgesses het wette begin aanvaar wat mense van Europese afkoms bevoordeel en die vryheid van diegene van Afrika -afkoms beperk. Kort nadat Key se saak afgehandel is, het dieselfde wetgewers wat besluit het dat sy onregmatig tot slawerny was, verskeie nuwe wette aanvaar wat enige ander persoon van Afrika -afkoms verhinder het om 'n soortgelyke argument te voer. Een van die nuwe wette het bepaal of die kind van 'n Engelsman en 'n Afrikaanse vrou slaaf of vry sou wees uitsluitlik deur die status van die moeder. As sy 'n slaaf was, was haar kind 'n slaaf. Slawerny was nou 'n 'permanente' en oorerflike toestand vir mense van Afrika -afkoms. 'N Ander wet het die idee versterk deur te verklaar dat bekering tot die Christendom 'n slaaf nie vrygemaak het nie. In die lente van 1670 sterf Johnson en verlaat 50 hektaar grond aan een van sy seuns. In Augustus het 'n blanke jurie beslis dat die kolonie die erfenis van die seun kon opneem omdat hy ''n neger en gevolglik 'n vreemdeling' was. Hierdie wette en uitsprake het verseker dat eienaars van blanke eiendomme 'n permanente werkerskorps sou hê - een wat hulle volgens wet, gewoonte en, toenemend, ras moet verbind.
Eenheid en identiteit van die Amerikaanse kolonies
Die koloniste het 'n hoogs ontwikkelde gevoel van identiteit en eenheid as Amerikaners gehad teen die vooraand van die revolusie, maar dit het langer geneem om koloniale eenheid te bereik as 'n duidelike identiteit. Baie van die kolonies was jaloers of agterdogtig oor mekaar, wat die koloniale eenheid vertraag het. Hierdie klein hindernisse is verwyder toe die koloniste begin veg het om hul regte te behou en later vir hul onafhanklikheid van Groot -Brittanje begin veg het.
Koloniale eenheid, 'n voortdurende stryd, was nodig vir die behoud van vryheid. Dit was noodsaaklik dat die kolonies hul verskille opsy sit en verenig, selfs tydens die Franse en Indiese oorlog toe hulle bondgenote was met die Britte. In 1754, die eerste jaar van die Franse en Indiese Oorlog, is die beroemde "Join or Die" spotprent van Benjamin Franklin in Philadelphia gepubliseer (Document A). Die tekenprent, wat die kolonies as deel van 'n ontbinde slang toon, het eenwording ernstig aangeraai. Eenheid tussen al die Amerikaanse kolonies tydens die Franse en Indiese Oorlog, waar die Britte en die Amerikaanse koloniste teen die Franse en hul Indiese bondgenote geveg het, was verpligtend omdat 'n Franse oorwinning in die Nuwe Wêreld die Britse superioriteit sou verloor. Die Britse oorheersing in die New World, wat die gevolg was van 'n Britse en Amerikaanse oorwinning, het gehelp om die weg te baan vir die koloniste om die geleentheid te kry om hul eie nasie te vorm en hul gebied uit te brei.
Die drie duisend myl se see tussen Groot-Brittanje en die Amerikaanse kolonies gekombineer met 'n lang tydperk van laks Britse heerskappy, wat die koloniste in staat gestel het om met demokrasie en selfregering te eksperimenteer, het die koloniste vinnig 'n gevoel van identiteit as Amerikaners gegee. Die teenwoordigheid van die Atlantiese Oseaan het dit vir die Britte al hoe moeiliker gemaak om vaste beheer oor die koloniste te hê en die vryheid wat uit hierdie toegeeflikheid gelei het, het bygedra tot die vorming van 'n duidelike Amerikaanse identiteit (aangesien geen ander Britse onderdane soveel vryheid gehad het as die Amerikaanse koloniste). Edmond Burke, 'n lid van die Laerhuis en 'n voorstander van die kolonies, het in 1766 opgemerk dat "... die ewige natuurhindernisse verbied dat die kolonies in die mis ... van hierdie koninkryk vermeng of saamgevoeg moet word." (Dokument B). Die 'tiran drie duisend myl daarvandaan' (dokument D) het probeer om meer beheer oor die kolonies te verkry deur die Sugar Act, Stamp Act, Quartering Act en Declatory Act in te stel en die vereniging van die Amerikaanse kolonies, wat soos slagoffers gevoel het, te bespoedig. teen die Britte.
Die koloniste se gevoel van identiteit en eenheid as Amerikaners is verder ontwikkel toe hulle saamgespan het om die Britte te beveg. Baie mense wat in die kolonies gewoon het, was nie Engels nie, dit was Duits, Nederlands, Sweeds, Joods, Skots-Iers en Frans. Sommige mense was 'n mengsel van baie verskillende etniese groepe. Hierdie 'gemengde' groep mense, wat nêrens anders in die wêreld gevind kon word nie, wat verenig was om vir hul regte te veg, het gelei tot die skepping van 'n aparte identiteit (uit Brittanje). Die Britte was van mening dat hierdie 'openlike rebellie' onregverdigbaar was en dat die koloniste geen rede gehad het om hulle teen hul moederland te bekeer nie, wat '... hulle beskerm het teen die verwoesting van hul vyande ...' (dokument F). Die Amerikaanse koloniste het volgehou dat hulle steeds lojaal is aan Groot -Brittanje (alhoewel hulle soms teen Britse troepe geveg het) en wou nie '... die unie ontbind wat so lank en so gelukkig bestaan ​​het nie' (Dokument E). Hulle het hul lojaliteit aan Groot -Brittanje belowe deur die petisie oor die Olive Branch in 1775 aan koning George III te stuur. Die verwerping van hierdie vredesversoek het daartoe gelei dat baie Amerikaanse koloniste, wat slegs hul regte wou verseker, volkome onafhanklikheid (van Groot -Brittanje) wou hê. Die Amerikaanse koloniste was bereid om alles te doen om hul regte te behou, en uiteindelik het hulle besef dat hulle sou moes verenig en van Groot -Brittanje skei om vry te wees. Gedurende hierdie tyd het Richard Henry Lee, die veertiende president van die kontinentale kongres, gesê dat "... heel Noord -Amerika nou die sterkste verenig is en so vasbeslote is om hul vryhede ad infinitum te verdedig teen elke mag op aarde wat probeer om hulle weg te neem . " Die koloniste het teen die vooraand van die revolusie 'n goed ontwikkelde identiteits- en eenheidsgevoel gehad as Amerikaners teen die vooraand van die revolusie, aangesien hulle gereed was om hul eie nasie te vorm.
Baie verskillende faktore het gelei tot 'n hoogs ontwikkelde gevoel van eenheid en identiteit onder die koloniste. Oorlog en Britse nalatigheid en viktimisering het hoofsaaklik tot koloniale eenwording gelei, terwyl (etniese) diversiteit en die afstand tussen Europa en Noord -Amerika 'n kenmerkende Amerikaanse identiteit tot gevolg gehad het. Hierdie eenwording en afsonderlike identiteit van Groot -Brittanje het die weg gebaan vir die skepping van 'n soewereine staat.
Die Spaanse en Mexikaanse tydperk, 1776 tot 1846
In 'n poging om hul beheer oor Noord -Amerikaanse hulpbronne en gebied te versterk, het Europese koloniale moondhede begin om vestings te bou om hul nedersettings teen buitelandse inbreuk te beskerm. Die Spaanse ryk het verskeie aansprake op Kalifornië gemaak en probeer om sy posisie in Noord -Amerika as 'n koloniale moondheid te versterk. Omdat Spanje die belangrikheid van die groot hawe van San Francisco -baai erken het, het Spanje die gebied begin versterk met verdedigende strukture.
Die bou van die eerste verdedigingsstruktuur het in 1776 begin. 'N Ligte versterkte militêre buitepos, bekend as El Presidio de San Francisco in Spaans, is net binne die Golden Gate gebou om beskerming te bied aan die soldate wat in die garnisoen was. Hierdie vesting en die ander wat gevolg is, is grootliks gebou met behulp van arbeid wat deur inheemse mense uit die dorpe en missies van die Santa Clara -vallei en San Francisco gebied verskaf is. El Presidio was redelik kwesbaar vir buitelandse aanhangers, aangesien dit 'n gebrek aan bewapening het om hom te beskerm teen vlootaanvalle. Die Spanjaarde was bewus van hierdie kwesbaarheid, en die toenemende spanning in die streek sou hulle binnekort versoek om hul kommer te hanteer.
'N Gedeelte van 'n kunstenaarsvertoning van die Presidio deur Louis Choris in 1816
Beeld met vergunning van die Bancroft Library, Universiteit van Kalifornië, Berekely, CA
In die jare na die stigting van die Presidio het Spanje en Groot -Brittanje die eienaarskap van die Stille Oseaan -kus van Noord -Amerika betwis. Beide koloniale moondhede het probeer om hul territoriale geskil te besleg tydens die Nookta -konvensie van 1790. Hulle pogings om 'n ooreenkoms te bereik was egter onsuksesvol, en in 1792 het die toenemende spanning tussen die twee koloniale moondhede duidelik geword toe die Britse vlootoffisier George Vancouver die Presidio besoek het van San Francisco en het sy regering ingelig oor die gebrek aan voldoende verdediging. In 'n reaksie op hierdie verslag en 'n toenemende kommer oor Britse territoriale aansprake aan die Weskus, beveel goewerneur Jose Arrillaga die bou van 'n vesting aan die kus om Spanje se beheer oor die hawe te beskerm.
In 1793 word begin met 'n landbattery om die Baai van San Francisco by sy nou ingang te beskerm. Geleë op La Punta de Cantil Blanco, of die punt waar die wit bluffe uitkyk oor die twee myl wye Golden Gate-seestraat uit die suide, is 'n adobe-fort met 15 kanonomhulsels voltooi in Desember 1794. Die Spaanse fort, wat die eerste kusverdedigingsstruktuur aan die westelike kus geword het van Noord -Amerika, is die naam van die Castillo de San Joaquin. In 'n verslag in 1794 word gesê dat die munisipaliteit 800 kanonbolletjies bevat, "30 stande druiweskut of houer, 52 arrobas en sewe gram poeier, 21 arrobas en 10 onse loodfoelie vir die inpak van vuursteen, sewe arrobas en 24 onse van muskietballe, 3.065 muskette
patrone opgemaak en 244 vuursteen. "
Nie lank na die bou van die Castillo de San Joaquin, Het die Spaanse betrekkinge met Brittanje begin versleg. Die spanning tussen die twee lande het uiteindelik uitgebreek tot 'n volskaalse oorlog in 1797. Die oorlog het vinnig versprei, en toe die konflik die klein nedersetting op die San Francisco-baai bereik, het goewerneur Diego de Borica 'n ekstra battery beveel wat twee myl oos van die Castillo, goed binne -in die baai op 'n punt met geskikte verankering (Fort Mason sou in die toekoms op dieselfde plek gebou word). Eers gebel Bateria San Jose, maar later bekend as Bateria de Yerba Buena na die naam van 'n nabygeleë baai, is hierdie buitepos met agt omhelsings gebou, maar dit was slegs toegerus met vyf agtponder kanonne ten tyde van die voltooiing daarvan.
Die Mexikaanse Presidio soos geskilder deur Richard Beechey in 1826.
Illustrasie met vergunning van die Mr. en Mrs. Henry S. Dakin -versameling
Mexikaanse era, 1822-1846
Alhoewel Spanje 'n aanval op die pueblo op die San Francisco -baai deur die Britte verwag het, is die aanval nooit besef nie. Ironies genoeg was die grootste bedreiging vir Spanje se beheer oor die streek van 'n onvoorsiene vyand wat ook 'n voormalige bondgenoot was. Die Spaanse kolonie Mexiko het in 1821 'n oorlog vir onafhanklikheid begin. Na 'n suksesvolle opstand later dieselfde jaar het die kolonie sy vryheid uit Spanje verower. Alta California, wat die huidige Kalifornië omvat, het rustig in Mexikaanse beheer oorgegaan.
Die versterking van die versterking van die San Francisco -baai was 'n lae prioriteit vir die nuwe regime, en die verdediging by Bateria Yerba Buena het gou verder verval. 'N Amerikaanse militêre verslag wat in 1841 uitgereik is, het aan die lig gebring dat slegs een geroeste kanon by die verlate battery was, en teen 1846 het die kusvestings by Bateria Yerba Buena is heeltemal verlaat deur die Mexikaanse militêre magte. Op die oomblik is daar geen oorblyfsels van hierdie buitepos nie.
In 1834 het generaal Mariano Guadalupe Vallejo, wat die nuwe kommandant van die Presidio was, 'n deel van die garnisoen van San Francisco noordwaarts na Sonoma verhuis. Die skuif is gedeeltelik veroorsaak deur die vervalle toestand van die Presidio se Adobe -strukture. Die skade aan die fort se strukture, grootliks as gevolg van ongunstige weersomstandighede, was so erg dat die fort byna heeltemal herbou moes word. Die Mexikaanse regering het egter geweier om die projek te finansier, en die Presidio het steeds versleg. Teen 1835 het Vallejo die laaste van die garnisoen van San Francisco na die nuwe noordelike buitepos in Sonoma vervoer, wat die veiligheid van die Presidio in die hande van 'n paar opsigters gelaat het. 1
Gedurende die tydperk van Mexikaanse beheer oor Kalifornië, het die toenemende prominensie in die seehandel en die groeiende migrasie van Anglo-Amerikaanse setlaars na die streek die territoriale ambisies van die Verenigde State gewek. In Junie 1846 het Amerikaanse setlaars, ondersteun deur 'n kontingent van inheemse Kaliforniërs, in opstand gekom teen die Mexikaanse regering van Alta California in 'n beweging bekend as die Bear Flag Revolt. Die Verenigde State het die opstandelinge ondersteun, wat 'n klein mag gestuur het om suid van Sonoma te marsjeer. Die opstand is gelei deur 'n kaptein van topografiese ingenieurs, John C. Fremont, en sluit die bergman Christopher "Kit" Carson in.
Toe Fremont en sy manne slegs ligte weerstand ontmoet op hul opmars na die pueblo van Yerba Buena, bereik hulle vinnig die monding van die San Francisco -baai en steek die hawe op sy smalste plek oor (die Spanjaarde noem die ingang na die baai) Boca del Puerto de San Francisco, maar in die daaropvolgende jare het Fremont sy invloed as topograaf gebruik om die ingang van die hawe te hernoem Chrysoceras of Golden Gate, as dit uit Latyn in Engels vertaal is). Toe die Amerikaanse mag die oewer van Yerba Buena bereik, het die paar Mexikaanse soldate wat by die Presidio gestasioneer was, gevlug voor die oë van Fremont se manne en die Castillo de San Joaquin en die Presidio het effektief laat vaar. Slegs twee uur nadat die Amerikaners op Yerba Buena geland het, het die hele arsenaal van die Castillo, wat bestaan ​​uit 'n getal tussen tien en veertien kanonne, is nutteloos gemaak deur 'n proses wat bekend staan ​​as 'spik'.
Die laaste aanslag op die Presidio kom op 9 Julie 1846 toe kaptein John B. Montgomery van die Amerikaanse sloep Portsmouth het 'n mag van mariniers geland om die nedersetting Yerba Buena, wat later bekend sou staan ​​as San Francisco, in beslag te neem. By die Castillo de San Joaquin, het die mariniers drie kopergewere gevind wat volgens hulle 12 en 18 pond was, gemaak in 1623, 1628 en 1693. Boonop is sewe ystergewere by die Castillo. Daar word vermoed dat die bronsgewere wat gevind is, die San Pedro, San Domingo en La Birgen de Barbaneda. Hierdie gewere word tans in die Presidio vertoon.
Argeoloë ontbloot die fondamente van die Presidio.
Vandag is die argeologiese oorblyfsels van El Presidio lê begrawe onder die Presidio -hoofpos en binne die mure van die Presidio -amptenaarsklub. Niks bly oor nie El Castillo of die bogrondse elemente van Bateria de Yerba Buena, maar die argeologiese oorblyfsels van laasgenoemde is onbestudeer.
Vir meer inligting oor die vroeë geskiedenis van die kus van Kalifornië en hoe die Spaanse hierdie gebied gekoloniseer het, besoek die National Register of Historic Places Travel Itinerary op https://www.nps.gov/history/nr/travel/ca/index.htm
1. Dana, Richard Henry Jr. Twee jaar voor die mast: 'n persoonlike vertelling. Boston: James R. Osgood and Company, 1872.
Ervaar feitlik alles wat in Afrika verkeerd geloop het sedert die koms van onafhanklikheid, op die nalatenskap van kolonialisme. Is dit regverdig? Feitlik alle koloniale moondhede het "koloniale missies" gehad. Wat was hierdie missies en waarom was dit blykbaar so 'n ramp? Het daar iets goed uit die Afrika -koloniale ervaring gekom? Inleiding Kolonisering van Afrika deur Europese lande was 'n monumentale mylpaal in die ontwikkeling van Afrika. Die Afrikaners oorweeg die impak van
Amerikaanse geskiedenis: 'n nuwe wêreldbotsing van kulture
Lees, luister en leer Engels met hierdie verhaal. Dubbelklik op enige woord om die definisie in die Merriam-Webster Learner's Dictionary te vind.
► Luister na hierdie storie in hoë kwaliteit 192 kbps klank (of klik met die rechtermuisknop/klik op opsie om op te slaan)
Van VOA leer Engels, dit is THE MAKING OF A NATION - Amerikaanse geskiedenis in spesiaal Engels. Ek is Steve Ember.
Hierdie week in ons reeks vertel ons die verhaal van 'n botsing van kulture en oortuigings. Ons kyk na die vroeë geskiedenis van betrekkinge tussen Europese setlaars in Noord -Amerika en die inheemse groepe wat duisende jare voor hulle aankoms daar gewoon het.
Die setlaars het aan die ooskus van Noord -Amerika aangekom. Langs die ooskus was daar baie verskillende Indiese stamme. Hulle het baie verskillende tale gepraat. Sommige het oeste opgebou, sommige was jagters. Sommige was dikwels in oorlog, ander was vreedsaam.
Baie van hierdie stamme bestaan ​​nog steeds - Indiese nasies soos die Seneca, die Mohawk, die Seminole en die Cherokee.
Indiese stamme het 'n hoogs ontwikkelde handelsstelsel gedeel. Hulle het goedere oor 'n wye gebied verhandel.
Die eerste aangetekende vergaderings tussen Europeërs en die Indiane aan die ooskus het in die vyftien honderde plaasgevind. Vissers uit Frankryk en die Baskiese gebied van Spanje het die Atlantiese Oseaan oorgesteek. Hulle het walvisse langs die ooskus van Noord -Amerika gejag. Hulle het kampe opgeslaan en het dikwels handel gedryf met die plaaslike Indiane.
Die Europeërs het Indiërs dikwels betaal om vir hulle te werk. Beide groepe het gevind dat hierdie verhouding suksesvol was. By verskeie geleenthede het verskillende groepe vissermanne probeer om 'n permanente nedersetting aan die kus te vestig. Die erge winters het dit egter onmoontlik gemaak, sodat die kampe slegs tydelik was.
Die eerste permanente Europese setlaars in New England begin in sestien twintig aankom. Hulle wou in vrede met die Indiane lewe. Hulle moes met hulle handel dryf vir kos. Die setlaars het ook geweet dat, omdat hulle so min was, 'n geveg met die Indiane hul eie vinnige nederlaag sou meebring.
Tog het probleme byna onmiddellik begin.
Die ernstigste was miskien die verskil in die manier waarop die Indiane en die Europeërs oor grond gedink het. Hierdie verskil het probleme opgelewer wat gedurende die volgende paar honderd jaar nie opgelos sou word nie.
Grondbesit was uiters belangrik vir die Europese setlaars. In Engeland, en die meeste ander lande, het grond rykdom beteken. Die besit van groot hoeveelhede grond het beteken dat 'n persoon groot rykdom en politieke mag gehad het.
Baie van die setlaars wat na Noord -Amerika gekom het, kon nooit grond in Europa besit het nie. Hulle was te arm. En hulle behoort aan godsdienstige minderhede.
Toe hulle in die nuwe wêreld aankom, het hulle ontdek dat niemand die groot hoeveelhede grond besit nie.
Ondernemings in Engeland moes mense vind wat bereid was om hulle in Noord -Amerika te vestig. Hulle bied dus grond aan vir almal wat die kans waag om die Atlantiese Oseaan oor te steek. Vir baie was dit 'n droom wat bewaarheid is. Dit was 'n manier om hul lewens te verbeter. Die land het die Europese setlaars die kans gegee om ryk en magtig te word.
Aan die ander kant het die Indiane geglo dat niemand grond kan besit nie. Hulle het egter geglo dat enigiemand dit kan gebruik.Almal wat op 'n stuk grond wou woon en gewasse wou verbou, kan dit doen.
Die Amerikaanse Indiane het met die natuur geleef. Hulle het die land en die omgewing verstaan. Hulle het dit nie probeer verander nie. Hulle kan 'n paar jaar gewasse in 'n gebied verbou. Dan sou hulle aanbeweeg. Hulle sou toelaat dat die grond waarop hulle geboer het, weer wild geword het.
Hulle jag dalk 'n geruime tyd op een gebied, maar weer gaan hulle verder. Hulle het slegs gejag wat hulle kon eet, sodat die populasie van diere kan toeneem. Die Indiane het die natuur verstaan ​​en was in vrede daarmee.
Die eerste Europeërs wat hulle in die New England -gebied in die noordooste gevestig het, wou grond hê. Die Indiërs was nie bang vir hulle nie. Daar was nie baie setlaars nie en daar was genoeg grond vir almal om gewasse te gebruik en te plant. Dit was maklik om saam te woon. Die Indiane het die setlaars gehelp deur hulle te leer hoe om gewasse te plant en op die land te oorleef.
Maar die Indiane het nie verstaan ​​dat die setlaars die land gaan behou nie. Hierdie idee was vreemd vir die Indiane. Vir hulle was dit soos om die lug of die wolke te besit.
Met die verloop van die jare het meer en meer setlaars aangekom en meer en meer grond ingeneem. Hulle kap bome af. Hulle het heinings gebou om mense en diere weg te hou. Hulle het geëis dat die Indiane van hul grond af wegbly.
'N Ander probleem tussen die setlaars en die Indiane was godsdiens. Die setlaars in New England het gedink dat die Christendom die enigste ware geloof is en dat alle mense daarin moet glo. Hulle het gou geleer dat die Indiane tevrede was met hul eie geestelike oortuigings en nie daarin belang sou stel nie.
As gevolg hiervan het baie setlaars geglo dat die inheemse Amerikaners nie vertrou kan word nie omdat hulle nie Christene is nie. Hulle het die Indiane begin vrees en hulle as boos beskou.
Die Europese setlaars het nie verstaan ​​dat die Indiane 'n uiters geestelike volk was met 'n sterk geloof in onsigbare magte nie. Die Indiane het baie na aan die natuur geleef. Hulle het geglo dat alle dinge in die heelal van mekaar afhang. Alle inheemse stamme het seremonies gehou wat 'n skepper van die natuur vereer het. Hulle herken die skepper se werk in hul daaglikse lewens.
Ander gebeure het ook gelei tot ernstige probleme tussen die inheemse Amerikaners en die nuwelinge. Een probleem was siekte. Sommige van die setlaars het byvoorbeeld die bakterieë wat pokke veroorsaak het, gedra, hoewel hulle self nie siek geword het nie. Pokke het in Europa dodelike epidemies veroorsaak, maar dit was onbekend aan die Indiane. Hulle immuunstelsels het geen beskerming teen die siekte ontwikkel nie. Dit het hele stamme doodgemaak. En pokke was slegs een siekte wat uit Europa gebring is. Daar was ander wat ook die Indiërs besmet het.
Die eerste ontmoetings tussen setlaars en inheemse Amerikaners sou dieselfde gang volg in byna elke Europese nedersetting langs die ooskus. Die twee groepe sou as vriende ontmoet. Hulle sou begin om handel te dryf vir voedsel en ander goedere.
Mettertyd sou daar egter iets gebeur om 'n krisis te veroorsaak. Miskien sou 'n setlaar eis dat 'n Indiër van die setlaar se grond bly. Miskien is iemand vermoor. Vrees sou vriendskap vervang.
Die een of ander kant sou reageer op wat hulle glo 'n aanval was. 'N Goeie voorbeeld hiervan was die konflik wat bekend staan ​​as King Philip's War.
Metacom, ook bekend as Metacomet, was 'n leier van die Wampanoag -stam. Hy was die seun van Chief Massasoit. Sonder die hulp van Massasoit en sy stam het die eerste Europese setlaars in die noordelikste kolonies moontlik nie hul eerste winter oorleef nie. Die Wampanoag -Indiane het vir hulle kos gegee. Hulle het die setlaars geleer hoe om mielies en ander gewasse te plant. Die twee groepe was etlike jare baie vriendelik. Massasoit en sy hof het die eerste oesfees bygewoon, wat bekend geword het as Thanksgiving.
Met die verloop van die jare het vrees en wantroue egter vriendelikheid vervang. Metacom se broer is dood aan 'n Europese siekte. Metacom, wat onder die Engelse bekend was as koning Philip, het die koloniste die skuld gegee. Hy het ook gesien hoe die toenemende aantal setlaars die grond verander. Hy het geglo dat hulle dit vernietig.
Die een klein krisis na die ander het uiteindelik gelei tot die moord op 'n Christen -Indiër wat by die setlaars gewoon het. Die setlaars het teruggekap deur drie Indiërs dood te maak. King Phillip's War het vinnig gevolg. Dit begin in sestien-vyf-en-sewentig en duur byna twee jaar lank. Mans, vroue en kinders aan beide kante is dood. Geskiedkundiges sê dat soveel as drie duisend inheemse Amerikaners in die geweld gesterf het. Daar word vermoed dat meer as seshonderd setlaars dood is.
Geskiedkundiges sê die stam Indiërs wat die Narraganset genoem word, was onskuldige slagoffers van King Philip's War. Die Narraganset was nie betrokke by die oorlog nie. Hulle het nie die een of ander groep ondersteun nie. Die setlaars het egter alle Indiërs gevrees en byna al die lede van die Narraganset -stam doodgemaak.
Hierdie vrees en die gebrek aan kompromie was nie ongewoon nie. Hulle sou die betrekkinge tussen die Europese setlaars en die Amerikaanse Indiane op alle gebiede van die nuwe land sterk beïnvloed.
Hierdie botsings van kulture sou voortduur namate meer en meer Europeërs opdaag. Die Puriteine ​​uit Engeland het in Massachusetts geland. Die Nederlanders het besluit wat die staat New York sou word. En die Quakers, onwelkom in Engeland, vestig hulle in Pennsylvania. Dit is ons storie volgende week.
Kyk die video: How not to be ignorant about the world. Hans and Ola Rosling (Desember 2021).
Copyright 2021 \ Hoe het die verskillende streke se kulture in koloniale Amerika uiteindelik begin verenig?...