Teen hierdie agtergrond was daar derhalwe geen keuse nie: ons moes eenvoudig verlede Saterdag die pelgrimstog na die FNB Stadium meemaak om respek te betoon aan Oom Neels wat hier aan die begin van sy agtste dekade vir die eerste keer aan die suidpunt van Afrika vir ons kom sing het. En daar is miskien twee tipes mense in die wêreld, maar byna 53,000 van die eerste tipe was in vir ‘n onvergeetlike ervaring op hierdie soel herfsaand in Gauteng.
‘n Rukkie later sing hy vir ons Solitary Man – op sy eie, sonder enige ondersteunende samesang van die drie sonskynsusters in die agtergrond, getrou aan die liedjie se titel. Ons juig weer. En hy sê vir ons “Dankie” (nie “Thank you” nie, maar “Dankie”). Grootste gejuig van die aand.
Ek let op dat die lede van sy orkes self ook nie te jonk is nie. Volgens die program toer die meeste van hulle al saam vir meer as 30 jaar, en as jy so na hulle kyk, besef jy dat die myle begin wys. Dit herinner so effens aan die Buena Vista Social Club (indien nie Hanno Gelderblom se Jerry-Hattricks nie…).
In ‘n stadium fokus die groot skerm op die klawerbord-speler se hande soos wat hy die note tokkel; dit lyk kompleet soos dinosourus-pote.
Ek kan dit nie glo nie. Vir omtrent 90% van my lewe wag ek al vir hierdie oomblik. Ek het die liedjie seker al 10,000 keer in my lewe saamgesing. En noudat die oomblik uiteindelik aanbreek, en Neil Diamond sing sy bekendste stuk in lewende lywe om die draai van my af, staan ek tou in die toilet!
Kort daarna is dit tyd vir die enigste “nuwe” liedjie van die aand, te wete Hell Yeah (van Neil Diamond se 2005-album, 12 Songs). Hier kan die beste gehoor word hoe die kunstenaar met homself praat, homself adviseer, en waarsku, en gelukwens, en kritiseer – soos wat hy ook in die program opmerk. En jy besef ook opnuut hoe ‘n talentvolle digter en liedjieskrywer Neil Diamond eintlik is.