Onderwaterargeoloë ontdek ondergedompelde ruïnes aan die kus van Napels - Geskiedenis Podcasts - 2022
Onderwaterargeoloë ontdek ondergedompelde ruïnes aan die kus van Napels
In September 2017 het onderwaterargeoloë 'n dekade lange doel bereik om die ondergedompelde ruïnes van die hawe van Neapolis te ontdek. Vandag staan ​​Palepolis bekend as Napels.
ANSA berig navorsers het die ondergedompelde ruïnes van Palepolis naby die Castel dell'Ovo in Napels geïdentifiseer. Tot dusver het onderwaterargeoloë vier tonnels ontdek, 'n verdedigingsgraaf wat waarskynlik deur soldate gebruik is, en 'n straat wat nog steeds gemerk is deur die karre wat so lank gelede daaroor verby is. The Local sê die verkenning sal tot Mei 2018 onder die golwe voortduur.
Een van die ondergedompelde tonnels. (Elisa Manacorda/ Reptv)
Mario Negri van die International University of Languages ​​and Media (IULM) in Milaan, die organisasie wat die navorsing befonds het, sê: "Dit is 'n ontdekking wat 'n nuwe scenario open vir die heropbou van die ou struktuur van Palepolis."
Onderwater -argeoloë, wat deur 'n tsoenami gesink is, vind uiteindelik die ruïnes van die Romeinse stad Neapolis
Oorstromings ontbloot Romeinse ruïnes naby die beroemde Golf van Baiae
Negri lyk egter ietwat huiwerig om te gou te veel te verklaar, want hy het ook gesê dat die ruïnes, "kan ek beklemtoon, moontlik die argeologiese spore van die eerste hawe van Napels wees, wat beteken dat ons reg is op die eerste oomblik van hierdie buitengewone stad. "
Ander is op soek na toekomstige moontlikhede, soos Luciano Garella, wat die instelling van Napels aan die stuur van die argeologiese erfenis lei, wat 'n opwindende opsie op die horison sien: 'Ons sal 'n ander soort toerisme moet ondersoek - onderwatertoerisme,' het hy gesê.
Maar wat het Palepolis spesiaal gemaak? Wat is die geskiedenis daarvan?
Comune.napoli.it sê dat die vroegste nedersettings in die gebied ongeveer 3000 jaar terugdateer, "toe" Anatoliese en Achaïese handelaars en reisigers in die golf aankom op pad na die mineraallande van die hoë Tyrrhene ". Hulle stig Parthenope, 'n klein hawe wat geleidelik uitgebrei het deur die besigheid, maar deurgaans te midde van gevegte tussen die Etruske en Grieke was.
Etruskiese kryger, gevind naby Viterbo, Italië, gedateer c. 500 vC. ( CC BY SA 3.0 )
Die Grieke het uiteindelik die hawe verower en dit in ongeveer 474 vC herdoop tot Palepolis. Kort daarna is Palepolis uitgestraal deur 'n nuwe stad, Neapolis, wat deur die Grieke in die suide gebou is.
Soos die argeologie aantoon, het patriese villa's die belangrikste fokuspunt van Palepolis geword teen die tyd dat die Romeine beheer oorgeneem het. Die stad is omskep in 'n voorstad vir Neapolis; 'n plek waar inwoners rustig en stil was sonder om te ver van die bruisende stad af te bly.
Die ondergedompelde ruïnes van Neapolis is eers in September 2017 ontdek. Die onderwaterkomponent van die stad strek oor 20 hektaar (byna 50 hektaar). Terwyl sommige van die ruïnes van Neapolis bo die grond bly, het argeoloë onder water die afgelope sewe jaar in die gebied gesoek in die hoop om die ondergedompelde eweknie te vind. Neapolis is op 21 Julie in 365 nC gedeeltelik onder die water gebring deur 'n tsoenami, 'n natuurramp wat ook Alexandrië in Egipte en Griekeland se eiland Kreta beskadig het.
Hedonistiese 'Gesonke stad van die keisers' wat ná 1700 jaar deur duikers herower is
Ondergedompelde ruïnes kan die kuspaleis van die eerste keiser van China wees
Onderwaterargeoloë het monumente, strate en ongeveer 100 tenks ontdek wat gebruik is vir die vervaardiging van 'n gegiste visgeur, bekend as garum in Neapolis. Mounir Fantar, die hoof van 'n Tunesies-Italiaanse argeologiese sending, het gesê: 'Met hierdie ontdekking kon ons met sekerheid vasstel dat Neapolis 'n belangrike sentrum is vir die vervaardiging van garum en soutvis, waarskynlik die grootste sentrum in die Romeinse wêreld. Waarskynlik het die bekendes van Neapolis hul fortuin te danke aan garum. "
Besoekers wat belangstel in die vroegste dae van Palepolis en voor die tyd voor Palepolis, vind vandag oorblyfsels van 'n nekropolis wat dateer uit die tyd toe die nedersetting bekend gestaan ​​het as Parthenope en 'n paar aanduidings oor van 'n Romeinse villa wat deur 'n edelman met die naam Lucullo gebou is. Vir die grootste deel sê Comune.napoli.it dat Palepolis ingehaal is deur latere bouprojekte, soos "Castel dell'Ovo op die eiland Megaride, en deur luukse behuising, hotelle en winkels."
Castel dell'Ovo, Napels.
Argeologie Ahoy! 7 Ongelooflike ou plekke nou onder water
Van antieke jagter-versamelaarsdorpe tot groot en welgestelde stede, onderwaterargeologie is net so uitgebreid soos die oseaan self. Maar as een ding seker is, is dit net so opwindend as gevaarlik en kan dit vrae beantwoord wat eenvoudig nie op droë grond gevind kan word nie.
Ons gaan Garry Momber volg op sy reis om die oorblyfsels van 'n 8 000 jaar oue dorp te red. Aan gety Terwyl hy en sy span hul natpak uitwas, hul tenks oplaai en hul onderwater troffels poets, laat ons 'n paar van die huidige gunsteling onderwaterplekke, begin met Garry 's …
1. Bouldnor Cliff, Isle of Wight (8 000 jaar oud)
'N Argeoloog duik by Bouldnor Cliff. Beeld via Maritime Archaeology Trust
Hierdie terrein, wat 11 meter onder die Solent, net langs die Isle of Wight, ondergedompel is, is eers ontdek toe 'n kreef opgemerk is en klipklippe uit sy hol uitsteek. Toe hierdie plek bewoon was, sou mense van Frankryk na Brittanje kon loop, maar het oorstroom toe die seevlak styg. Argeoloë het ondersoek ingestel en sedertdien wonderlike artefakte gevind, soos die oudste stuk tou, en bewyse dat koring wat nog nie vir nog 2000 jaar in Brittanje aangekom het nie. Op 8 000 jaar oud, is dit die enigste Mesolitiese dorp uit hierdie nou ondergedompelde gebied waarvan ons tans weet.
2. Area 240, Doggerland, Noordsee (10 000 jaar oud)
Argeoloë by Doggerland haal 'n groot skedel aan wal. Beeld via BBC
Doggerland is die gebied wat ons wat ons nou as Brittanje ken, vroeër verbind het met die res van die Europese vasteland. Na die laaste gletsermaksimum het Doggerland stadig verdwyn namate die seevlak styg en nou onder die suidelike deel van die Noordsee lê. Die gebied wat verlore geraak het, was eintlik groter as die Verenigde Koninkryk, so daar is 'n groot hoeveelheid om te ondersoek en 'n groot potensiaal, aangesien die omgewing wat heeltemal deur water aangetref word, redelik goed bewaarde artefakte verseker. Van besondere belang is 'n gedeelte van Doggerland, bekend as Area 240, aan die kus van East Anglia. In 2008 is byna 90 paleolitiese artefakte, insluitend handbyle en bene van wollerige mammoet, in Nederland gevind, nadat dit van hierdie terrein geberg is. 'N Terreinopgrawing is uitgevoer en verdere monsters is van die seebodem geneem. Daar is voorheen gedink dat baie min uit hierdie tydperk sou oorleef het, maar Area 240 het die idee heeltemal uit die water geblaas!
3. Langstone Harbour, Portsmouth (1500 jaar oud)
Die vind van vondste uit die dik modder van Langstone Harbour by eb. Beeld via BBC
Die wonderlike ding van die Langstone -hawe is dat sommige gebiede net onder water is, wat beteken dat dit op sekere tye blootgestel word, wat dit vir argeoloë 'n bietjie makliker maak om daar toegang te verkry en op te grawe. In 2003 het twee plaaslike entoesiaste op soek na vuursteenwerktuie 'n ongelooflike ontdekking gemaak onder die moddervlaktes van die gebied waar 'n vroeë Saksiese houtboot ontbloot is. Dit is die oudste watervaartuig wat in die omgewing gevind is, en dit is opmerklik goed bewaar, met die gereedskapmerke nog steeds sigbaar waar die boom uitgehol is.
4. The Severn Estuary, West Country (12 000 jaar oud)
Opmetings in die Severn -riviermonding by eb. Beeld via archaeoleg
Die Severn -riviermonding beslaan 'n groot gebied, en argeologiese projekte in die omgewing behels argeoloë uit verskeie graafskappe regoor die Wes -land en Wallis. Dit is bekend dat die gebied al minstens 12 000 jaar deur mense gebruik is, maar daar is argeologiese belangstelling wat tot die 20ste eeu strek vanweë die strategiese posisie tydens oorlogstyd. Daar is ou woude onder die modder tussen die getye, wat ongelooflike mesolitiese bevindings opgelewer het, soos houtgereedskap, vuurstene en selfs bewyse dat mesolitiese mense doelbewus bosveld verbrand het om nuwe ruimtes te skep waar vee kan wei. Op ander plekke in die monding is neolitiese menslike voetspore gevind wat in silwe bewaar is, soos dié hierbo.
5. Oakbank Crannog, Loch Tay, Skotland (2 500 jaar oud)
Oakbank is ongelooflik bo water, want dit is onder water! Beeld via crannog.co.uk
Crannogs is wonings uit die Ystertydperk wat in Skotland en Ierland voorkom. Hulle is gebou aan die sye (of meer), en soms selfs op riviermondings. Die Crannog by Oakbank is gedurende baie sessies tussen 1979 en 2005 opgegrawe, en radiokoolstof wat uit die hout gevind is, gee die terrein 'n geskatte ouderdom van 2 500 jaar. Die struktuur van die crannog was ongelooflik goed bewaar en het genoeg bewyse gegee om 'n rekonstruksie op die suidelike oewer van die meer te skep. Hierdie rekonstruksie (hierbo op die foto) is nou deel van 'n opvoedkundige sentrum wat deur die Scottish Crannog Center bestuur word, en is beslis 'n besoek werd.
6. Thonis-Heracleion, Egipte (1200 jaar oud)
Argeoloë diep onder die see by Thronis. Beeld via ScubaNews
Sommige van die mees fassinerende onderwaterargeologie word in die Middellandse See aangetref, en Thronis-Heracleion is geen uitsondering nie. Daar word in 'n handjievol ou tekste en inskripsies daarna verwys dat die stad verlore was, of selfs nooit bestaan ​​het nie, maar dit het alles verander toe die antieke stad in 2000 deur Frank Goddio herontdek is. Sedertdien was groot pogings is aangewend om belangrike artefakte op te haal wat ons enorme bedrae kan vertel oor die handel tussen Egipte en die res van die Middellandse See. 'N Aantal artefakte is hierdie somer by die British Museum vir 'n tydelike uitstalling van onderwater -argeologie van Egipte.
7. Arles, Frankryk (2 000 jaar oud)
In 2011 is 'n byna heeltemal in takt 102 voet lange Romeinse bakkie aan die onderkant van die Rhône-rivier van Arles gevind. Die boot was vermoedelik 'n handelsvaartuig en sou deur Romeine gebruik gewees het om handelsware te vervoer. In die omgewing het argeoloë 'n marmerbeeld van die god Neptunus gevind wat geskik is vir 'n argeologiese terrein onder water!
DigVentures het argeologiese projekte wat almal kan deelneem, in die Verenigde Koninkryk en oorsee. Met die hulp van mense oor die hele wêreld ondersoek ons ​​die verlede en publiseer ons ons ontdekkings gratis aanlyn. Word 'n DigVentures -intekenaar en maak deel uit van wonderlike argeologie - die hele jaar deur!
Geskryf deur Harriet Tatton
Harriet is een van DigVentures se gemeenskapsargeoloë. Sy hou van museums, geraamtes en 'n goeie koppie Early Grey. Haar eerste graaf was in Bennachie, in Aberdeenshire, en sedertdien het sy nooit gaan grawe sonder haar kenmerkende blomme nie.
'N Span Kanadese en Kubaanse navorsers het die oorblyfsels van 'n 6000 jaar oue stad wat in diep waters aan die weskus van Kuba gedompel is, ontdek.
Gesonke stad in Kuba
Die buitelandse ingenieur Paulina Zelitsky en haar man, Paul Weinzweig en haar seun Ernesto Tapanes het gesofistikeerde sonar- en video -videotape -toestelle gebruik om 'n paar megaliete te vind wat u op Stonehenge of Paaseiland vind, het Weinzweig in 'n onderhoud gesê.
Sommige strukture binne die kompleks kan tot 400 meter breed en tot 40 meter lank wees, het hy gesê. Sommige sit bo -op mekaar. Hulle toon baie duidelike vorms en simmetriese ontwerpe van 'n nie-natuurlike aard. Ons het dit aan wetenskaplikes in Kuba, die VSA en elders gewys, en niemand het voorgestel dat dit natuurlik is nie. "
Kaart met die ligging van die vermeende antieke stad wat deur Paul Weinzweig en Pauline Zalitzki ontdek is.
Boonop het 'n antropoloog verbonde aan die Kubaanse Akademie vir Wetenskappe gesê dat stilstaande foto's van die videoband geneem is wat duidelik simbole en inskripsies toon, en mnr. Weinzweig. Dit is nog nie bekend in watter taal die inskripsies geskryf is nie.
Die sonarbeelde, het hy bygevoeg, het 'n merkwaardige ooreenkoms met die piramidale ontwerp van die Maya- en Azteekse tempels in Mexiko.
Weinzweig het gesê dit is te vroeg om vaste gevolgtrekkings te maak uit die bewyse wat tot dusver ingesamel is. Die navorsingspan beplan nog 'n uitstappie na die terrein van die Guanahacabibes -skiereiland op die westelike punt van Kuba. Dit hoop om weer terug te keer, hierdie keer met die eerste diepwater-mobiele graafmachine, toegerus met funksies wat nodig is vir argeologiese evaluering ter plaatse, insluitend die vermoë om die sand van die klip af te blaas.
Geoloë het onlangs veronderstel dat 'n landbrug Kuba eens met die Yucatan -skiereiland in Mexiko verbind het. Daar word vermoed dat gedeeltes van die Kubaanse eiland drie keer in die verre verlede in die see ondergedompel is. Verrassend genoeg was daar baie muskiete daar, so ons moes ons buzzbgone -toestel by ons hou.
Die strukture is op 'n plato wat die bodem vorm van wat vermoedelik 'n moddervulkaan is, 650 tot 700 meter onder die oppervlak van die oseaan, en langs wat duidelik 'n geologiese breuklyn is. Dit is bekend dat antieke beskawings daarvan gehou het om aan die voet van vulkane te bou omdat die land vrugbaar is. So dit is suggestief, en mnr. Weinzweig het gesê.
'N Verleidelike moontlikheid, wat tans heeltemal spekulatief is, is dat as die legendariese gesinkte kontinent Atlantis ooit bestaan ​​het, hierdie strukture moontlik tydens dieselfde ramp ondergedompel was.
Weinzweig sê eenvoudig dat meer inligting nodig is. Ons verkies om weg te bly van die onderwerp. Dit is iets van groot potensiële wetenskaplike belang, maar dit moet ernstige owerhede oor antieke beskawings betrek. "
Die presiese ouderdom van die onderwater terrein is ook onbekend, hoewel Kubaanse argeoloë in 1966 'n landgebaseerde megalitiese struktuur aan die westelike kus opgegrawe het, naby die nuwe onderwater-ontdekking, wat tot 4000 vC dateer. Op grond daarvan en ander geologiese inligting, bespiegel ons dat dit 6 000 jaar oud is, " het hy verduidelik.
Dit is nie presies nie, maar hulle is baie oud. "
As die dateringskatting akkuraat blyk, sou dit beteken dat 'n antieke beskawing hierdie groot klipstrukture in die Amerikas ontwerp en opgerig het slegs 500 jaar nadat menslike nedersettings eers in stede en state georganiseer is.
Hulle sou ook gebou gewees het lank voordat die wiel uitgevind is in Sumerië (3500 v.C.), of die sonwyser in Egipte (3000 v.C.). Daar word vermoed dat die drie piramides op die Giza -plato in Egipte tussen 2900 en 2200 vC gebou is.
Die egpaar se onderneming in Havana, Advanced Digital Communications, het die webwerf ontdek deur sonar-toerusting met sy-skandering te gebruik om te sien wat lyk soos 'n onderwaterstad, kompleet met paaie, geboue en piramides.
Die span het die afgelope somer teruggekeer met 'n onbemande afstandsbedrewe voertuig van 1,3 ton, wat vanaf die moederskip via veseloptiese kabel beheer word. Sy kameras bevestig die vorige bevindings en toon groot granietagtige blokke, tussen twee en vyf meter lank, wat in loodregte en sirkelvormige ontwerpe gesny is.
Maar weens tegniese probleme, het mnr. Weinzweig gesê, kon ons slegs die omtrek van die webwerf ondersoek. Op grond van aanvanklike verkennings dink ons ​​dat dit baie groter is as wat selfs ons sonarprojeksies toon. Dit kan 'n paar kilometer strek. "
Benewens die argeologiese terrein, het ADC ondersoek wat meneer Weinzweig die rykste onderwater begraafplaas ter wêreld noem, vir gesinkte Spaanse galjoene. Daar word gesê dat honderde skatte wat skepe dra, rondom die eiland lê, honderde tot etlike duisende meter diep.
Verlede jaar, by Havana Bay, het dit die oorskot gevind van USS Maine, die slagskip wat in 1898 opgeblaas het. Die voorval, wat nooit heeltemal verduidelik is nie, het 260 matrose gedood en die Spaanse-Amerikaanse oorlog laat neerslaan.
Ruïnes van die 'tsoenami-versinkte' Romeinse stad Neapolis wat naby die Tunisiese kus ontdek is
Krediet: National Heritage Institute Tunisia/University of Sassari
Geplaas deur: Alok Bannerjee 2 September 2017
'N Gesamentlike poging deur 'n gesamentlike Tunisië-Italiaanse argeologiese missie het gelei tot die ongelooflike ontdekking van massiewe ruïnes aan die kus van die noordooste van Tunisië. Volgens die navorsers wat by die onderwaterprojek betrokke was, bevestig hul bevindinge waarskynlik die scenario dat die 1700-jarige stad Neapolis gedurende ongeveer 4de eeu nC gedeeltelik onder water was deur tsunami-aangedrewe waters-soos opgeteken deur die Romeinse soldaat en historikus Ammien Marcellin.
Die argeoloë het bevestig dat hulle strate, monumente en selfs ongeveer 100 houers kon vind wat gebruik is om te vervaardig garum, 'n soort ongekookte en son-gegiste Romeinse vissous gemaak van vis, kruie, sout en 'n verskeidenheid geurmiddels. Garum word beskou as 'n soort lekkerny, maar dit het moontlik gelei tot hewige lintwurmparasiete in die leërskare. Mounir Fantar, die hoof van die argeologiese sending, het in elk geval gesê:
Hierdie ontdekking het ons in staat gestel om met sekerheid vas te stel dat Neapolis 'n belangrike sentrum was vir die vervaardiging van garum en soutvis, waarskynlik die grootste sentrum in die Romeinse wêreld. Waarskynlik het die bekendes van Neapolis hul fortuin te danke aan garum.
Nou, histories, het Neapolis, wat (deels) betrekking het op die hedendaagse Nabeul, moontlik begin as 'n Fenisiese nedersetting, gevestig in die Noord-Afrikaanse streek. Tydens die Derde Puniese Oorlog het die stad se inwoners natuurlik die kant van Kartago, hul magtige Fenisiese buurman, gehad wat wrywing by die oorwinnende Romeine kon veroorsaak het nadat hulle hul beheer oor die nedersetting gevestig het (en dit die naam Neapolis of 'nuwe stad' genoem het). Baie mense het teoretiseer dat die skaars verwysing na Neapolis deur die Romeine moontlik die gevolg was van 'n straf weens die stad se trou aan Kartago.
Sulke 'verborge' historiese erfenisse het beslis 'n rol gespeel om die ontdekking van die kommersieel belangrike Neapolis te vertraag. Tog het die Tunisië-Italiaanse argeologiese span begin met hul pogings in 2010, in 'n poging om die oorblyfsels van die antieke stad op te spoor. En nou, na sewe jaar, is hulle op die punt om die raaisels van die gedeeltelik ondergedompelde nedersetting te ontrafel, ironies genoeg bygestaan ​​deur Ammien Marcellin, 'n Romein wat die natuurramp van 365 nC aangeteken het wat Neapolis nie net geraak het nie, maar ook ernstige skade aan Alexandrië aangerig het. Egipte en die Griekse eiland Kreta.
Yonaguni Jima is 'n eiland wat naby die suidpunt van die Ryukyu -argipel in Japan lê, ongeveer 120 kilometer voor die oostelike kus van Taiwan.
'N Plaaslike duiker het die Yonaguni -formasies vir die eerste keer in 1986 opgemerk, waarna 'n voorstad op die eiland nie -amptelik die naam Iseki Hanto, of Ruins Point, gekry het.
Die distrik Yonaguni besit amptelik die formasies, en toeriste en navorsers kan vrylik op die terrein duik.
Sommige kenners meen dat die strukture alles kan wees wat oorgebly het van Mu, 'n fabelagtige Stille Oseaan -beskawing wat volgens gerugte onder die golwe verdwyn het.
Toe Kimura van die vonds hoor, was sy aanvanklike indruk dat die formasies natuurlik kan wees. Maar hy het van plan verander na sy eerste duik.
'Ek dink dit is baie moeilik om hul oorsprong as 'n natuurlike rede te verklaar as gevolg van die groot hoeveelheid bewyse van die mens se invloed op die strukture,' het hy gesê.
Kimura het byvoorbeeld gesê dat hy steengroefmerke in die klip geïdentifiseer het, rudimentêre karakters wat op gesnede gesigte geëts is, en rotse wat in die gestalte van diere gevorm is.
'Die karakters en dieremonumente in die water, wat ek gedeeltelik in my laboratorium kon herstel, dui daarop dat die kultuur van die Asiatiese kontinent afkomstig is,' het hy gesê.
"Een voorbeeld wat ek as 'n onderwater sfinx beskryf het, lyk soos 'n Chinese of ou Okinawaanse koning."
Wie ook al die stad geskep het, het blykbaar gesink in een van die groot seismiese gebeurtenisse waarvoor hierdie deel van die Stille Oseaan bekend is, het Kimura gesê.
Die grootste tsunami ter wêreld het Yonaguni Jima in April 1771 getref met 'n geskatte hoogte van meer as 40 meter, het hy opgemerk, sodat so 'n lot ook die ou beskawing kon tref.
Kimura het gesê dat hy tien strukture buite Yonaguni en nog vyf verwante strukture buite die hoofeiland Okinawa geïdentifiseer het. In totaal beslaan die ruïnes 'n oppervlakte van 300 meter by 150 meter.
Die strukture bevat die ruïnes van 'n kasteel, 'n triomfboog, vyf tempels en ten minste een groot stadion, wat almal met paaie en waterkanale verbind is en gedeeltelik beskerm word deur groot keermure.
Kimura meen die ruïnes dateer uit ten minste 5000 jaar, gebaseer op die datums van stalaktiete wat in onderwatergrotte gevind is, wat volgens hom saam met die stad gesink het.
En strukture soortgelyk aan die ruïnes wat aan die nabygeleë kus geleë is, het houtskool van 1600 jaar gelede opgelewer - 'n moontlike aanduiding van ou mense, het Kimura bygevoeg.
Maar dit was moeiliker om meer direkte bewyse van menslike betrokkenheid by die webwerf te kry.
"Aardewerk en hout hou nie op die bodem van die see nie, maar ons is geïnteresseerd in verdere navorsing oor 'n reliëf op die terrein wat blykbaar geverf is en soos 'n koei lyk," het Kimura gesê.
"Ons wil die samestelling van die verf bepaal. Ek wil ook ondergrondse navorsing doen."
Argeoloë maak 'n pragtige onderwater -ontdekking naby die hawe van Alexandrië in Egipte
As deelnemer aan die Amazon Services LLC Associates -program kan hierdie webwerf verdien deur kwalifiserende aankope. Ons kan ook kommissies verdien op aankope van ander kleinhandelwebwerwe.
Drie skeepswrakke wat uit die antieke Romeinse tyd dateer, is deur deskundiges ontdek tydens argeologiese opgrawingswerk in die oostelike hawe van Alexandrië, Egipte. Daar word geglo dat meer skeepswrakke gevind sal word namate opgrawings in 2018 voortgaan.
Die antieke Egipte se poort na die Middellandse See - ondergedompel en begrawe onder lae sand - is 'n belangrike herinnering aan die groot aantal gesinkte skatte wat vir die moderne geskiedenis verborge bly.
Nou het kenners nog 'n opspraakwekkende ontdekking gemaak in die baai van Abu Qir in Alexandrië.
Drie antieke skeepswrakke wat uit die Romeinse tyd dateer, is ontdek tydens argeologiese opgrawings in die oostelike hawe van Alexandrië, Egipte.
Die ontdekking, wat deur 'n Egiptiese missie in samewerking met die European Institute of Underwater Archaeology gemaak is, bevat 'n kop in glas wat uit die Romeinse tyd dateer, en behoort waarskynlik aan die bevelvoerder van die Romeinse leërs "Antonio", benewens drie goue muntstukke uit die keiser "Octavio ", in die baai van Abu Qir in Alexandrië.
Mostafa Waziri, die hoof van die Hoogste Raad van Oudhede, het die vonds bevestig in 'n verklaring wat op die Egiptiese Ministerie van Oudhede geplaas is Facebook -blad.
Een van die artefakte wat van die skeepswrakke herstel is. Beeldkrediet: Egiptiese ministerie van oudhede.
Die argeologiese missie het ook 'n boot van die god Osiris in die gesinkte stad Heraklion ontdek.
Volgens Egipte se ministerie van oudhede, Osama Alnahas, hoof van die sentrale departement van onderwater -oudhede in Egipte, kan die ontdekking van die drie skeepswrakke die argeologiese missie wys op ander skatte wat nog onder die water versteek is.
Uitgrawings dui daarop dat 'n vierde wrak gedurende die volgende seisoen ontdek sal word, aangesien die missie verskeie groot houtplanke, sowel as argeologiese oorblyfsels van keramiekvate wat die vrag van die skip kan verteenwoordig, ontdek het.
Die drie skeepswrakke is gevind nadat argeoloë na die gesinkte stad Heraclion, onder Abu Qirbaai, geduik het.
Die onderwaterstad Heraclion is een van die versonke juwele van Antieke Egipte.
Heraclion was 'n ou Egiptiese stad naby die Canopic Mond van die Nyl, ongeveer 32 km noordoos van Alexandrië.
Die ruïnes daarvan is geleë in Abu Qirbaai, tans 2,5 km van die kus af, onder 10 m (30 voet) water.
Kenners glo dat meer skatte onder die water versteek bly. Beeldkrediet: Egiptiese ministerie van oudhede.
Die legendariese begin daarvan begin al in die 12de eeu vC, en dit word deur antieke Griekse historici genoem.
Die belangrikheid daarvan het veral toegeneem tydens die afnemende dae van die Farao's.
In die laat periode was dit die belangrikste hawe van Egipte vir internasionale handel en invordering van belasting.
Die onderdompelde ruïnes van die stad is in 1999 deur die Franse onderwater -argeoloog Franck Goddio geleë.
Tot dan was die geleerdes nie seker of Heraclion en Thonis in werklikheid een en dieselfde stad is nie. Goddio se vondste bevat onvolledige standbeelde van die god Serapis en die koningin Arsinoe II.
Kenners meen dat daar nog 'n skatkamer van antieke artefakte in die Abu Qir-baai te vinde is, waar die drie ou Romeinse skeepswrakke pas gevind is.
Die Bimini -pad is 'n 0,8 kilometer lange ondergedompelde struktuur in die vorm van die letter "J ". Die struktuur aan die kus van die eiland Noord-Bimini in die Bahamas bestaan ​​uit groot reghoekige en semi-reghoekige blokke wat in perfekte geometriese patrone gerangskik is. Die meeste geleerdes glo dat dit 'n natuurlike vorming is, maar baie meen dat die omvang en presisie daarvan nie 'n werk van die natuur kan wees nie. As die Bimini-pad egter deur die mens gemaak is, moes dit gebou gewees het toe die gebied bo die seevlak was, wat duisende jare gelede was. Die geheimsinnige onderwaterstruktuur is vermoedelik ruïnes van 'n hawe of 'n tempel, maar dit word ook voorgestel as 'n moontlike plek van die legendariese Atlantis.
Die Romeinse skeepswrakke van Ventotene, Italië
Die kus van Ventotene in die Romeinse tyd was deel van 'n belangrike handelsroete. Dit was ook berug gevaarlik vir skepe. In 2008 het argeoloë vyf handelsskepe gevind wat die slagoffer geword het van die gevare van die gebied. Dit is goed bewaar met bykans ongeskonde vragte en is ideaal vir die bestudering van die Romeinse handel en vaartuie gedurende die keiserlike tydperk.
Vind uit Ventotene
Die skepe is ontdek onder die kus van Ventotene, 'n eiland aan die Italiaanse kuslyn, tussen Rome en Napels. Die gebied is 'n berugte gebied weens skielike storms en die gevaarlike strome daarvan.
Die skepe is 150 meter onder die see ontdek deur 'n span argeoloë wat die gebied ondersoek vir moontlike besienswaardighede in 'n poging om plunderaars te voorkom wat die skattegebied geplunder het en waardevolle argeologie vernietig het.
Met behulp van sonar- en mini -robot -duikbote, het die span vyf funksies met 'n hoë prioriteit op die seebodem ontdek.
Hierdie onderzeese kenmerke blyk vyf Romeinse handelsskepe te wees wat tussen die eerste eeu vC en die 5de eeu nC verniel het.
Die vroegste van die skepe was 18 m lank en 5 meter breed. Dit dateer uit die eerste eeu vC en bevat 'n vrag Campaanse wyn. Baie van die amfora was ongeskonde en het in hul oorspronklike posisies gebly.
Drie van die skepe dateer uit die eerste eeu nC. Die twee grootste skepe het albei 'n gemengde vrag uit Italië vervoer. Goedere in die grootste was wyn, glas en metaal, terwyl die ander mortiere vir die maal van graan en Kampaanse wyn gedra het.
Die laaste skip uit die eerste eeu was op reis vanaf Baetica in Spanje, soos aangedui deur die Spaanse amfora. Die vrag was Romeinse vissous of garum.
Die laaste skip is in die vyfde eeu nC gesink. Goed bewaar, het weer 'n vrag garum vervoer, maar hierdie keer kom dit uit Noord -Afrika. Hierdie skip was ook die kleinste vaartuig op 12mx4m
Ander vondste aan boord van die skepe was kombuistoerusting
Onderwaterargeologie en Romeinse handel
Die wrakke en hul vragte is belangrik omdat dit baie goed bewaar word. Die skepe sak sonder omslaan en behou 'n groot deel van die vrag ter plaatse. Sodra dit gesink is, is die wrakke beskerm teen die opbreek van die huidige minder diep waters by Ventotene.
Dit maak hulle die perfekte vakke om te studeer in verband met Romeinse handel, veral omdat hulle geleë is op 'n belangrike handelsroete tussen Rome en Noord -Afrika.
Die wrakke bly voorlopig onder die see, hoewel sommige van hul vondste opgespoor en in Ventotene vertoon is. In 2010 beoog argeoloë om terug te keer na die terrein. Hulle beoog om voort te gaan met die profilering van die plekke van die vyf skeepswrakke, om die presiese omvang van die terreine te ontdek en aan te teken, asook om die seebodem te skandeer vir verdere skeepswrakke
Die ongewone onderwaterstad het die verhaal ontdek
Van die heiligdom aan die kus in Indië, tot in die middel van die see in Bali, tot die bronsbeeld wat aan die onderkant van die Baai van Napels was, is die uitgestrekte waters van die aarde inderdaad gevul met die oorblyfsels van antieke beskawings, waar daar ook 'n antieke legende oor die onderwaterstad met die naam Atlantis. Die ruïnes van die see wat ooit gevind is, kan 'n herinnering vir ons almal wees, dat so groot soos enige stad - selfs die koninkryk, nie die grootheid van die wonderlike en genadelose seemag sal kan weerstaan ​​nie. Hier is 'n onderwaterstad wat selde sy verhaal ken:
Die Waddensee is 'n uitgestrekte seestreek wat langs die noordwestelike grens van Duitsland strek. In die see van Wadden is daar verskeie klein eilande wat die Noord -Friese eilande genoem word, waar hierdie eilande stadig geërodeer word deur die golwe wat die Duitse kus tref. Dit lyk ook of hierdie eiland elke dag kleiner word, en ten minste een van hierdie eilande wat eens ongeveer 300 meter wyer was as die huidige grootte. Dit is bekend omdat daar tans 'n paar honderd meter van die kuslyn 'n onderwater nedersetting met die naam Eidum is.
Daar word geglo dat Eidum sedert die 1300's gebou is, en dan weer en weer gebou is. As gevolg van hul ligging, het Eidum die neiging om die erosie van die golwe uit die Noordsee te dra, wat die stad van tyd tot tyd kan vernietig. In 1436 het massiewe vloede Eidum verwoes, 180 mense doodgemaak en kusbevolkings gedwing om na hoër grond te beweeg. Daar het hulle 'n nuwe nedersetting gevestig wat Westerland geword het. Volgens die amptelike Duitse webwerf, uit die 1800's, kan die oorblyfsels van Eidum nog honderde jare later gesien word wanneer die waters terugtrek.
Kreta is 'n eiland aan die kus van Griekeland in die Middellandse See. As gevolg van seerosie (en meer as een aardbewing) kom dele van die eiland stadig die see binne, en nou is die eiland Kreta 'n gunsteling toeristebestemming om die ruïnes van stede en geboue wat in die see gedompel is, te sien. Een van die ondergedompelde eilande van Kreta is Olous, waar Olous eens 'n bloeiende stad was met 'n bevolking van byna 40 000. En in daardie tyd lyk Olous ook "in lyn" met ander Griekse stede wat industrie, handel en argitektuur betref. Maar Olous het 'n baie tragiese tekortkoming: die stad is gebou op 'n sanderige kuslyn, nie kalkagtig soos die meeste ander stede op die eiland Kreta nie. Recently, the rest of the ruins of Olous became easy to access by Scuba and Snorkel divers in Poros Bay and became an exciting tourist destination.