Prins voer die Realisme tot 'n hoogtepunt in werke soos Een koning (1897) en De heilige tocht (1913). 'n Besliste neo-romantiese element in genoemde werke is die Middeleeuse milieu waarin die gebeure afspeel. In hierdie opsig is Prins se werk dus vernuwend van aard, hoewel dit nog bly staan in diens van die realistiese en nog nie as suiwer neo-romanties beskou kan word nie.
Van Looy word as 'n volbloed verteenwoordiger van die Neo-Romantiek beskou. Uri (1955: 9) verwys na hom as 'n "picturaal proza-schrijver"; d.w.s. die beskrywende oorheers altyd sterk in sy prosa. 'n Mens sou dus kon redeneer dat Van Looy eerder as 'n realis beskou kan word, maar hierdie "tekening" in pen het dikwels te doen met die emosionele waarin die neo-romantiese element sterk na vore tree. Sy prosa het verder dikwels, tipies van die Neo-Romantiek, 'n simboliese inslag.