ADHD is nie 'n alles-of-niks-diagnose nie. Daar blyk 'n kurwe van gedrag en persoonlikheidstipes te wees, wat wissel van uiters nie-ADHD tot uiters ADHD. Alhoewel daar nog nie genoeg navorsing in die veld is om die vorm van hierdie kurwe te ken nie, lyk dit waarskynlik na 'n klokkurwe, met die meerderheid 'normale' individue wat êrens in die middel val en 'n paar ADHD-agtige eienskappe toon, en minderheid (miskien ongeveer 20 tot 30 persent van die bevolking) wat aan die twee uiterste punte van die spektrum verdeel word.
Aangesien 'n groot hoeveelheid navorsing aandui dat ADHD 'n oorerflike toestand is, kan die verspreiding van hierdie kurwe die mengsel deur die jare heen van die genetiese materiaal van ADHD en nie-ADHD-individue weerspieël, wat die rande van albei soorte gedrag vertroebel. In die spektrum van ADHD-individue word mense gevind wat gewoonlik die volgende of al die volgende kenmerke vertoon:
• Maklik afgelei
ADHD-mense hou die toneel voortdurend dop; hulle let op alles wat aangaan, en let veral op veranderinge of vinnig veranderende dinge in hul omgewing. (Dit is die rede waarom dit byvoorbeeld moeilik is om met ADHD-mense te praat as 'n televisie in die kamer aan is; hul aandag sal voortdurend terugdwaal na die televisie en die vinnig veranderende insette.)
• Kort, maar buitengewoon intense aandagafleibaarheid
Vreemd genoeg kan dit nie in minute of ure bepaal word nie: sommige take verveel 'n ADHD-persoon binne dertig sekondes; ander projekte kan ure, dae of selfs maande lank hul aandag trek. ADHD-volwassenes sukkel dikwels om vir 'n lang tyd werk te hou, nie omdat hulle onbevoeg is nie, maar omdat hulle verveeld raak. ADHD-volwassenes rapporteer ook dikwels verskeie huwelike, of 'uiters intense, maar kort' verhoudings. Wanneer ADHD-mense op 'n vervelige, oninteressante taak getoets word, is hulle geneig om aansienlik laer te score as ander.
• Disorganisasie, vergesel van vinnige besluite
ADHD-kinders en volwassenes is dikwels chronies ongeorganiseerd. Hulle kamers is 'n skeur; hulle lessenaars is deurmekaar; hulle lêers is onsamehangend; hul woon- of werkareas lyk asof 'n bom afgegaan het. Dit is ook 'n algemene kenmerk van nie-ADHD-mense, wat moontlik verband hou met opvoeding of kultuur, maar iets skei gewoonlik slordige ADHD-mense van hul eweknieë: nie-ADHD-mense kan gewoonlik vind wat hulle nodig het in hul gemors, terwyl ADHD-mense kan gewoonlik niks vind nie.
'N ADHD-persoon werk dalk aan 'n projek wanneer iets anders hom aandag aftrek, en hy neem die vinnige besluit om prioriteite te verander en in die nuwe projek te spring - om die puin van die vorige projek agter te laat. Een ADHD-volwassene het gesê: 'Die wonderlike ding van ongeorganiseerd is dat ek voortdurend opwindende ontdekkings doen. Soms vind ek dinge wat ek nie eers geweet het dat ek verloor het nie! "
• Vervormings van tydsin
Die meeste mense wat nie ADHD is nie, beskryf tyd as 'n redelike konstante en lineêre vloei. ADHD-individue, aan die ander kant, het 'n oordrewe gevoel van dringendheid as hulle 'n taak het, en 'n oordrewe gevoel van verveling as hulle voel dat hulle niks het om te doen nie.
Hierdie gevoel van verveling lei dikwels tot die misbruik van stowwe soos alkohol en dwelms, wat die persepsie van tyd verander, terwyl die gevoel van vinnige tyd tydens 'n projek lei tot chroniese ongeduld. Hierdie elastiese gevoel van tyd veroorsaak ook dat volwassenes met ADHD emosionele hoogte- en laagtepunte beskryf as 'n diepgaande impak op hulle. Veral die laagtepunte kan lyk asof dit vir ewig sal duur, terwyl die hoogtepunte dikwels as flitsend beskou word.
• Probleme om aanwysings te volg
Dit word tradisioneel beskou as 'n deel van die ADHD-persoon se kenmerk dat hy nie kan konsentreer op iets wat hulle as vervelig, betekenisloos of onbelangrik beskou nie. Terwyl hulle aanwysings ontvang, is dit volgens die konvensionele wysheid dat mense met ADHD dikwels ook hul omgewing monitor, ander dinge raaksien, aan ander dinge dink en in die algemeen nie aandag gee nie. Met ander woorde, mense met ADHD sukkel gereeld om aanwysings te volg, omdat die aanwysings in die eerste plek nie volledig ontvang en verstaan ​​is nie.
'N Ander teorie om dit te verklaar, is dat mense met ADHD baie onafhanklik is en geneig is om nie te sê wat hulle moet doen nie. Hulle verkies om self te dink en kan daarom minder belang aan ander se aanwysings heg.
Volgens sommige owerhede in die veld is die waarskynlikste verklaring hiervoor dat mense met ADHD probleme ondervind met die verwerking van ouditiewe of mondelinge inligting.
Omskakeling van ouditiewe inligting na visuele inligting
As u vir 'n 'normale' persoon sê: 'Gaan na die winkel en haal 'n bottel melk, 'n brood en lemoensap, stop dan by die vulstasie en vul die motor op pad huis toe'. die 'normale' persoon sal 'n verstandelike beeld skep van al die dinge soos sy dit hoor beskryf. Sy beeld die winkel, die melk, die brood, die sap en die vulstasie af. Hierdie kongruensie van verbale en visuele beelde sorg vir geheue van hoë gehalte.
Maar 'n ADHD-persoon mag net die woorde hoor — sonder om die geestelike prentjies te skep wat so belangrik is vir die geheue. Sy ry na die winkel en herhaal vir haarself: 'Melk, brood, sap, gas; melk, brood, sap, -gas. . . " totdat iets haar aandag aftrek en sy die hele geheue verloor.
Hierdie probleem met ouditiewe verwerking is redelik goed gedokumenteer onder kinders met ADHD. Die persentasie van die voorkoms daarvan onder die algemene, nie-ADHD-bevolking is egter onbekend. Dit kan wees dat mense met ADHD slegs 'n groter kans het om hierdie probleem te hê, of dit kan 'n kardinale simptoom of probleem wees.
Een ADHD-volwassene het dit so beskryf: 'Ek vind my begrip van lang kettings met woorde word aansienlik verbeter deur 'n prentjie. Op hierdie manier kan my brein die patroon direk absorbeer. As u dit ontpatroon en in 'n lineêre reeks woorde vertaal, moet ek die string absorbeer en die patroon rekonstrueer. '
Dit kan ook die so baie algemene verslae van ouers van ADHD-kinders verklaar dat hul kinders televisieverslaafdes is en haat om te lees. Lees vereis die verwerking van ouditiewe inligting (woorde wat in die brein opgeklank word in interne prente), terwyl televisie bloot eksterne visualisering is. By die residensiële behandelingsfasiliteit wat ek in New Hampshire bestuur het, het ons dit nuttig gevind om die televisies heeltemal uit die koshuise van ADHD-kinders te verwyder. Na 'n paar maande het die kinders begin lees, en die gewoonte het voortgeduur nadat die televisie weer ingestel is.
Daar is ook 'n debat oor die oorsaak van die verband tussen ADHD en die ouditiewe verwerkingsprobleem.
Een kamp sê dat dit die gevolg is van 'n probleem met die bedrading in die brein - dieselfde probleem met bedrading wat ander ADHD-simptome veroorsaak.
Die ander kamp teoretiseer dat die omskakeling van ouditiewe inligting na visuele inligting 'n aangeleerde gedrag is wat deur die meeste mense aangeleer word op die tyd dat hulle taalvaardig raak, tussen die ouderdom van twee en vyf. Omdat ADHD-mense 'nie aandag gegee het nie', is dit waarskynlik dat hulle bloot die belangrike vaardigheid misgeloop het.
Aangesien die vaardigheid om ADHD-mense relatief maklik te omskep in woorde na prente kan leer, blyk laasgenoemde teorie waarskynlik. Sê net vir 'n ADHD-kind: "Sal u dit asseblief visualiseer?" en let op die kenmerkende beweging van hul oë na die plafon, wat gewoonlik beteken dat hulle 'n interne geestelike beeld skep. As dit gedoen word telkens wanneer instruksies aan 'n ADHD-kind gegee word, sal die kind uiteindelik (dikwels binne 'n paar weke) hierdie basiese vaardigheid van ouditiewe prosessering aanleer en dit word die tweede natuur. (Vir volwassenes met ADHD, Harry Lorayne s'n Geheue-boek is wonderlik, met die groot klem op verskeie metodes om hierdie vaardigheid aan te leer, tesame met wat Lorayne 'oorspronklike bewustheid' noem, wat bloot 'n pynlose metode is om jouself te leer om aandag te skenk.)
• Vertoon af en toe simptome van depressie, of dagdroom meer as ander
ADHD-individue wat relatief selfbewus is van die probleme met suiker en voedselmetabolisme, meld dikwels dat depressie of moegheid na 'n maaltyd of die inname van suikerryke kosse volg. Hierdie reaksie kan verband hou met verskille in glukose (suiker) metabolisme tussen ADHD en nie-ADHD mense.
'N Ander moontlikheid is dat mense met ADHD bloot vaker verveeld raak deur die gebrek aan uitdagings wat ons skole, werk en kultuur bied, en hierdie verveling vertaal vir sommige mense depressie.
• Neem risiko's
ADHD-individue het blykbaar sterk swaai van emosie en oortuiging, en neem vinniger besluite as nie-ADHD-tipes. Alhoewel hierdie eienskap dikwels tot 'n ramp lei (ek het al met verskeie psigiaters gepraat wat voorstel dat Amerikaanse gevangenispopulasies volgens hul ervaring tot 90 persent ADHD kan wees), beteken dit ook dat ADHD-individue dikwels die vonkproppe van ons samelewing is. die skudders en bewegers, die mense wat revolusie en verandering teweegbring. Die ADHD-kenner, Dr. Edna Copeland, verwys in 'n toespraak wat ek in Atlanta in 1992 bygewoon het, na 'n onlangse studie wat aandui dat ongeveer die helfte van alle entrepreneurs ADHD is.
Die bewyse is sterk dat baie van ons stigterslede ook ADHD was. As dit nie was nie, sou die Verenigde State van Amerika nooit tot stand gekom het nie. ADHD-risiko's kan in die vroeë Amerikas oorheers, omdat dit die mense was wat die beste geskik was om die reis na hierdie kontinent te onderneem en die onbekende teë te kom.
• Maklik gefrustreerd en ongeduldig
Om 'nie dwaas te ly nie' is 'n klassieke ADHD-eienskap. Terwyl ander dalk om die bos klop en op soek is na diplomasie, is 'n individu met ADHD meestal direk op die punt en kan hy nie verstaan ​​hoe of waarom sulke stompheid aanstoot kan gee nie. En as dinge nie regkom nie, "Doen iets!" word die ADHD-persoon se saamtrek - selfs al is iets slordig of verkeerd.
Toestande wat ADHD kan naboots, en omgekeerd
Verskeie toestande kan sekere kenmerke van ADHD naboots, wat 'n onakkurate diagnose veroorsaak. Dit sluit in:
ADHD kan angs veroorsaak as mense hulself in die skool-, lewens- of werksituasies bevind waarmee hulle nie die hoof kan bied nie. ADHD verskil van angsversteuring in die tuin deurdat 'n angsversteuring gewoonlik episodies is, terwyl ADHD voortdurend en lewenslank is. As angs kom en gaan, is dit waarskynlik nie ADHD nie.
ADHD kan ook depressie veroorsaak, en soms veroorsaak depressie 'n hoë vlak van afleibaarheid wat as ADHD gediagnoseer word. Depressie is egter gewoonlik ook episodies. Wanneer depressiewe pasiënte Ritalin of ander stimulerende middels kry, wat blykbaar help met ADHD-pasiënte, sal depressiewe pasiënte dikwels 'n 'hoë' korttermyn ervaar, gevolg deur 'n selfs erger rebound depressie.
• Manies-depressiewe siekte
Maniese depressie, nou algemeen genoem bipolêre versteuring, word nie dikwels as ADHD gediagnoseer nie omdat die klassieke simptome van bipolêre versteuring so erg is. Op 'n dag huur 'n persoon 'n balsaal in 'n hotel om al sy vriende te vermaak; die volgende dag is hy selfmoord. Tog word ADHD dikwels verkeerd gediagnoseer as manies-depressiewe siekte. 'N Besoek aan enige ondersteuningsgroep vir ADHD vir volwassenes lewer gewoonlik verskeie verhale uit die eerste persoon op van ADHD-volwassenes wat hoë dosis litium of 'n ander onvanpaste middel gekry het omdat ADHD verkeerd gediagnoseer is as 'n manie-depressiewe siekte.
• Seisoenale gemoedsversteuring
Hierdie toestand wat onlangs ontdek is, hou verband met 'n tekort aan blootstelling aan sonlig gedurende die wintermaande en kom die meeste voor in noordelike breedtegrade. Seisoenale affektiewe versteuring (SAD) simptome sluit in depressie, lusteloosheid en 'n gebrek aan konsentrasie gedurende die wintermaande. Dit is histories siklies, voorspelbaar en word tans behandel deur 'n sekere spektrum en helderheid van die lig elke dag vir 'n paar minute of ure op 'n spesifieke tydstip op die persoon te laat skyn en die liggaam te laat dink dat die langer dae van die lente en somer aangebreek het. . Seisoenale affektiewe versteuring word soms verkeerd gediagnoseer as ADHD, en andersom, maar seisoenaliteit is die kenmerkende eienskap daarvan.
"As dokter het ek gewerk onder inheemse jagverenigings in ander wêrelddele, van Asië tot die Amerikas. Ek sien telkens weer onder hulle volwassenes en kinders die konstellasie van gedrag wat ons ADD noem.
Onder die lede van die stamme van Noord-Kanada, soos die kariboejagters van die McKenzie-kom, dra hierdie aanpasbare kenmerke - wat die omgewing voortdurend skandeer, vinnige besluitneming (impulsiwiteit) en die bereidwilligheid om risiko's te neem - elke jaar by tot die stam se oorlewing.
Dieselfde gedrag maak dit dikwels vir stamkinders moeilik om in Westerse skole te slaag as ons ons Westerse leerplan daarop wil afdwing. '
- Will Krynen, besturende direkteur (1985)
Thom Hartmann is die gasheer van die nasionaal en internasionaal gesindikeerde praatskou Die Thom Hartmann-program en die TV-program Die Big Picture op die Free Speech TV netwerk. Hy is die bekroonde New York Times bestseller skrywer van meer as 20 boeke, insluitend Aandagtekortversteuring: 'n Verskillende Perceptie, ADHD en die Edison Gene, en Die laaste ure van antieke sonlig, wat Leonardo DiCaprio se film geïnspireer het Die 11th Uur. Hy is 'n voormalige psigoterapeut en stigter van die Hunter School, 'n residensiële en dagskool vir kinders met ADHD.