DIE KONSEP VAN BESTAAN ​​KOM VOOR DIE ESSENSIE VAN EKSISTENSIALISTIESE DENKE - ATEÏSME EN AGNOSTISISME - 2022
Bestaan ​​voorafgaan essensie: eksistensialistiese gedagte
Die uitdrukking "bestaan ​​gaan voor die wese", wat oorspronklik deur Jean-Paul Sartre ontstaan ​​het, word beskou as 'n klassieke, selfs bepalende, formulering van die hart van die eksistensialistiese filosofie. Dit is 'n idee wat tradisionele metafisika op sy kop draai.
Westerse filosofiese denke stel dat die 'wese' of 'aard' van 'n saak meer fundamenteel en ewig is as die blote bestaan. As u dus iets wil verstaan, moet u meer leer oor sy essence. Sartre stem nie saam nie, hoewel daar gesê moet word dat hy nie sy beginsel universeel toepas nie, maar slegs op die mensdom.
Vaste vs. afhanklike aard
Sartre het aangevoer dat daar twee soorte wese is. Die eerste is 'synde-in-homself' ( l en-soi ), wat gekenmerk word as iets wat reg, volledig is en geen rede het dat dit net is nie. Dit beskryf die wêreld van eksterne voorwerpe. As ons byvoorbeeld 'n hamer oorweeg, kan ons die aard daarvan verstaan ​​deur die eienskappe daarvan te lys en die doel waarvoor dit geskep is, te ondersoek. Hamers word om verskillende redes deur mense gemaak in sekere sin, die essence of natuur van 'n hamer bestaan ​​in die gedagtes van die skepper voordat die werklike hamer in die wêreld bestaan. Dus kan 'n mens sê dat as dit kom by dinge soos hamers, wese voorafgaan aan die bestaan ​​ wat klassieke metafisika is.
Die tweede soort bestaan ​​volgens Sartre is 'wees-vir-homself' ( le pour-soi ), wat gekenmerk word as iets afhanklik van eersgenoemde vir sy bestaan. Dit het geen absolute, vaste of ewige aard nie. Vir Sartre beskryf dit die toestand van die mensdom perfek.
Mense as afhanklikes
Sartre se oortuigings het gevlieg in die aangesig van tradisionele metafisika, eerder, metafisika soos beïnvloed deur die Christendom wat mense as hamers behandel. Dit is omdat mense volgens teiste deur God geskape is as 'n doelbewuste wilshandeling en met spesifieke idees of doeleindes in gedagte God het geweet wat gemaak moes word voordat die mens ooit bestaan ​​het. In die konteks van die Christendom is die mens dus soos hamers, omdat die aard en kenmerke van die "wese" van die mensdom in die ewige gedagtes van God bestaan ​​het voordat daar werklike mense in die wêreld bestaan ​​het.
Selfs baie ateïste behou hierdie basiese uitgangspunt ondanks die feit dat hulle afstand doen van die gepaardgaande uitgangspunt van God. Hulle aanvaar dat die mens 'n besondere menslike aard het, wat beperk wat iemand kan of nie kan wees nie basies, dat ons almal die een of ander essensie het wat voorafgaan met ons bestaan. .
Sartre het geglo dat dit 'n fout was om mense op dieselfde manier te behandel as wat ek eksterne voorwerpe behandel. Die aard van mense is eerder self gedefinieerd en afhanklik van die bestaan ​​van ander. Dus, vir mense, bestaan ​​hul bestaan ​​voorafgaande aan hul wese.
Sartre se geloof daag die beginsels van ateïsme uit wat ooreenstem met die tradisionele metafisika. Dit is nie genoeg om bloot die konsep van God te laat vaar nie, het hy gesê, maar 'n mens moet ook die konsepte wat van die idee van God afgelei en afhanklik was, laat vaar, ongeag hoe gemaklik en bekend hulle oor die eeue.
Sartre maak hieruit twee belangrike gevolgtrekkings. Eerstens argumenteer hy dat daar geen gegewe menslike natuur is wat vir almal gemeenskaplik is nie, omdat daar geen God is om dit in die eerste plek te gee nie. Mense bestaan, baie is duidelik, maar dit is eers nadat dit bestaan ​​dat sommige essens wat "menslik" genoem kan word, kan ontwikkel. Mense moet ontwikkel, definieer en besluit wat hul natuur gaan wees deur hul betrokkenheid by hulself, hul samelewing en die natuurlike wêreld rondom hulle.
Individueel dog verantwoordelik
Sartre argumenteer verder, hoewel die natuur van elke mens afhanklik is van die persoon wat homself definieer, gaan hierdie radikale vryheid gepaard met 'n ewe radikale verantwoordelikheid. Niemand kan bloot sê "dit was in my aard" as 'n verskoning vir hul gedrag nie. Wat 'n persoon ook al is, is afhanklik van hul eie keuses en verbintenisse. Daar is niks anders om op terug te val nie. Mense het niemand om hulself te blameer (of te prys nie) nie.
Sartre herinner ons daaraan dat ons nie geïsoleerde individue is nie, maar eerder lede van gemeenskappe en die mensdom. Daar is miskien nie 'n universele menslike aard nie, maar daar is beslis 'n algemene menslike toestand ons is almal hiermee saam, ons leef almal in die menslike samelewing, en ons het almal te doen met dieselfde besluite.
Telkens wanneer ons keuses maak oor wat om te doen en verbintenisse te maak oor hoe ons moet leef, maak ons ​​ook die stelling dat hierdie gedrag en hierdie verbintenis iets is wat van belang is vir die mens. Met ander woorde, ondanks die feit dat daar geen objektiewe gesag is wat ons vertel hoe ons moet optree nie, moet ons steeds streef om bewus te wees van hoe ons keuses ander beïnvloed. Sartre beweer, dat hulle nie alleen individue is nie, maar self verantwoordelik is, ja, maar hulle dra ook 'n mate van verantwoordelikheid vir wat ander kies en wat hulle doen. Dit sou 'n daad van selfbedrog wees om 'n keuse te maak en dan terselfdertyd te wens dat ander nie dieselfde keuse sou maak nie. Dit is die enigste alternatief om 'n mate van verantwoordelikheid te aanvaar vir ander wat ons lei.
Godsdienstige Sienings : Bestaan ​​voorafgaan essensie: eksistensialistiese gedagte © 2019. All Rights Reserved.