Hartedief – Hervormend
2 Samuel 15 tot 16 vers 14
Absalom was `n móói man. As `n twee kilogram bos hare dit vir jou doen, was hy iets om te aanskou. En aan sy lyf was daar geen gebrek nie… Met drie seuns en `n pragtige dogter was hulle die ideale gesin. Heilsame gesinne is politieke munt. En die “A-list celebrities” kan by Absalom kom leer hoe om te verseker jy word raakgesien: `n nuwe kar (en perde), en vyftig man wat voor hom uithardloop. Destyds se wagte en paparazzi. By die stadspoort gooi hy die spreekwoordelike rooi tapyt uit…
Maar kyk nou net hoe slim: die gedoente by die poort is nie om homself op te hemel nie, o nee! Hy verwelkom daar die mense wat stad toe kom met regsake waaroor Dawid moet uitspraak lewer. Sê die ou hy’s `n Israeliet, is sy saak vanselfsprekend “sterk” en “regverdig”. Maar, word vir hom saggies in die oor gefluister, by die koning gaan dit maar goor: moenie verwag hulle gaan dáár vir jou luister nie. En die boodskap wat hulle kry is: Absalom kan vir ons beter doen as Dawid. Maar dít span die kroon: as die ouens voor die kroonprins wil buig, omhels en soen hý vir húlle. Verras dat hy die burgers se harte gesteel het?
Na vier jaar wyk Absalom Hebron toe uit onder die voorwendsel hy gaan `n gelofte nakom. Daar aangekom, verklaar hy homself tot koning. En “die hele Israel is aan Absalom se kant”, kom dit by Dawid uit. `n Demokratiese rewolusie. Dawid pak op en vlug.
Onder dié wat saam met Dawid padvat is Ittai van Gat en sy seshonderd volgelinge, vreemdelinge in Jerusalem. Hulle sorg vir `n stukkie wrang ironie. Van hierdie vreemdelinge kom die verklaring van lojaliteit wat Dawid uit Israel nie kry nie: “Ek verklaar voor die Here en voor u: ek bly by u, my koning in lewe en in dood.” Later sou Sobi van die Ammoniete, Makir van die stad Lo-Dabar en Barsillai die Gileadiet beddegoed en kos aandra: koring, gars, boontjies, lensies, heuning bok- en beesmelkkaas, want hulle het geweet die mense het moeg en honger geword in die woestyn. Vreemdelinge kom vir Dawid op. Sy eie seun soek sy dood.
Eers is die verbondsark ook saam met Dawid op vlug. Maar Dawid stuur Sadok die priester met die ark terug. As die Here wil, sal Dawid terugkom en die ark weer sien. Die versoeking was daar, maar die bygeloof toe nie: mens kan vir God nie rondskuif nie.
Met `n jammerlike geween is die ballinge die Olyfberg uit woestyn toe.
Siba, daai amptenaar van Saul se kreupel seun Mefiboset, kom onverwags met padkos daar aan, en met die storie dat Mefiboset en die Saul-familie dink hulle gaan weer regeer. Is dit goed bedoel, of skuil daar `n versteekte agenda in? Dawid is hom baie dankbaar. Hy onteien vir Mefiboset en verklaar al Saul se eiendom Siba s’n. Dit sou later blyk `n fout te wees. Maar dit spreek boekdele oor hoe mens gryp na bietjies genade as die wêreld jou trap.
Een van Saul se ander familielede storm skielik op die vlugtelinge af, asof om Siba se storie te onderstreep van `n rebellie ín die staatsgreep. Simeï vloek vir Dawid dat die see hom nie kan afwas nie. Maar Dawid doen niks om hom stil te maak nie. Die manne dring daarop aan dat hulle die “hond” se kop moet gaan afkap. Dawid keer: “Hy vloek so omdat die Here hom beveel het om vir Dawid te vloek! Niemand moet nou vra hoekom hy dit doen nie.”
Want Simeï was met sy gevloek nie verkeerd nie. Dawid wás geen engel nie. Wat Dawid Simeï hoor sê is net die waarheid. Jy maak vir God nie stil nie. Jy kry die waarheid nie dood nie al kap jy koppe af.
Absalom was die volk se liefling.
As jy moet kies tussen mense wat genade nodig het om hulle sonde te vergewe en ouens wie se lewens met `n airbrush blink gepoets is, pure openbare betrekkinge, kies ons altyd die ou met die die lyf en die kar en die kinders. En ons eie kinders, eerder as die vreemdes. Die hartediewe. Dan noem ons dit demokrasie.
Gelukkig weet God van beter. In sý hand is die lotgevalle van volke en nasies.
Posted on 10 March 2013 Posted in Gedink oor GodTagged Bybel, Christelike Lewe, dawid, Geloof, Genade, saggies