Alles wat met musiek te doen gehad het was in my universiteitsjare meer aantreklik as die akademie en ek het gehoor dat daar gesoek word vir ‘n sanger/kitaarspeler in die studente-orkes Sterau. Soveel moontlik benaminge by ons universiteit sou destyds die woorddeel “RAU” betrek, soos bv. die studentekoerant Heraut en die RAU-Rukke, studentedanse wat later sokkies, sessions of disco’s sou word. Van die liedjies in ons repertorium wat ek kan onthou, is “Dr Livingstone I presume” van die Moody Blues en “Kokkewiete” van Groep Twee. Toe ons die volgende jaar ’n tromspeler nodig gehad het, het ek onthou van ’n ou in Pretoria wat ek verlangs geken het Andy Lubbe. Hy het ’n wonderlike stem gehad en kon min of meer enige instrument in ’n pop/rock-groep speel. Ek het hom een Saterdag in die ou Vauxhall Cresta 3.3-liter overdrive wat ek van my pa gekoop het, in Pretoria gaan oplaai vir ons eerste repetisie saam. Op pad Johannesburg toe het ons van tyd tot tyd ’n kloppende geluid gehoor, gestop en niks fout gesien nie. Die Vauxhall het daarna op volspoed weer so gemaak, skielik gebokspring, en die volgende oomblik het die linkerkantste agterwiel aan die regterkant van die motor verby geskiet. Ek het die kar genadiglik veilig van die pad gestuur en op ’n manier het ons die kar weer op sy vier wiele gekry min of meer betyds vir die repetisie op die kampus wat op die terrein van ‘n ou brouery in Braamfontein was. Dit was die begin van jare se heerlike musiek saam maak, en Andy het my grootste en langdurigste musiekvriend geword en gebly. Hy is nou die man agter die Innibos-fees in Nelspruit, en sy seun Murray is ’n hoogs begaafde musikant, sanger, verwerker, klankingenieur en musiekvervaardiger.
Op Scottburgh het ons die eerste aand vir ’n “session” by die woonwapark op Scottburgh gespeel. Ons was verstom toe mense van heinde en verre daar opdaag en tot in die oggendure op ons musiek dans ons was besig om beroemd te raak! Daar was eintlik te veel mense, en die arme saaltjie het uit sy nate gebars. Die volgende aand het ons in Margate opgetree, en nou het ons seker gemaak ons is reg vir die skares wat sou opdaag. Ons het die saal se venster met draad toegebind sodat mense nie deur die vensters kon klim en op die manier toegangsgeld ontduik nie. As ons enigsins die vorige aand groot koppe gekry het, is hulle sommer net daar weer afgeblaas: net ’n paar verdwaalde teeny boppers het opgedaag en toe hulle sien daar is nie ’n vibe nie, het hulle gou weer die pad gevat. Ons het maar ’n ruk aanhou speel, en toe bedroë ons instrumente opgepak en ’n paar biere gaan drink.
Toe die stories uiteindelik uit was, het ons probeer slaap. Na ’n ruk het Dobbel gekla die bankie lê nie lekker nie en ons het plekke geruil. ‘n Halfuur later het ek ook besef die gras is eintlik ’n beter lêplek ten spyte van die moontlikheid van goggas. Ek het aan die slaap geraak, maar is baie gou deur ’n onaardse geluid wakker geruk. “? Whaus het my genêrts,” het Dobbel gegil. Tot vandag kon ek nog nie agterkom wat ’n “whaus” is of hoe die ding ’n mens “nêrts” nie. Die nag was lank. Die res van die toer het min of meer soos die eerste twee aande verloop - ons het afwisselend van die soet en die bitter kelk gedrink wat so tipies is van ’n kunstenaar se lewe. Nogtans was dit een van die lekkerste vakansies wat ek ooit in my lewe gehad het.
Ons het ons radiodebuut op die program Studentevaria gemaak. Dit is destyds deur Sarel Myburgh vir die Afrikaanse diens van Radio Suid-Afrika aangebied. Ons het goeie resensies van die media gekry, maar dit was gou duidelik dat ons musiek maak vir ’n nis-gehoor. Ons het probeer om ’n meer gesofistikeerde aanslag te volg wat betref teks en musiek en dit het nogal afgewyk van die soort musiek wat destyds aan die orde van die dag was. Oor die algemeen was daar in die Afrikaanse musiek van daardie tyd baie eenselwigheid wat musiek, akkoorde en lirieke betref. Die resep vir ’n verwerking was vasgestel en as ’n mens daarvan afgewyk het, was daar nie aanvaarding by die platemaatskappye nie. Tog was ons gewild onder studentegehore, en het geleidelik buite die universiteitsmilieu ook ’n aanhang gekry.
Ons het ’n groter rol gespeel in die aanbieding Moenie skiet nie, dis ons mense, wat in 1975 deur RAU-studente aangebied is vir die opening van die ouditorium op die kampus. Trilogie het ’n kort skets gedoen waarin tong-in-die-kies gekyk is na Afrikaanse musiek en hoe dit destyds daar uitgesien het. My bydraes was ’n tipiese tranetrekker in die Country-styl getitel “Ballade van ’n tronkvoël” (. . . skryf vir my ’n briefie op my toebroodjiepapier so fnuik ons die sipier met die boodskap wat jy stuur), en ’n vertaling van “Cry to me”. Die liedjie was in Suid-Afrika bekend danksy die groep Staccato se weergawe daarvan. Ek het my vertaling “Huil by my” genoem. Daarmee het ek my misnoeë te kenne te gee met die tipiese swak letterlike vertalings van oorsese liedjies wat groot treffers geword het. Ek het al die ergste stene des aanstoots wat in die vertaalde treffers van dié tyd te hore was in ‘n gebaar van wraak ingebou. Ek het in die geaffekteerde aksent wat destyds deel van die standaardpakket was, gesing. Die lied was jare lank deel van ‘n heel vermaaklike verhoogskets oor Afrikaanse musiek.
Gert het weer ’n plan gemaak. Hy het gereël dat ons in die uitsaaihokkie sing sodat almal op die skouterrein teen wil en dank oor die antieke interkomstelsel na ons kon luister. Ons is aangekondig en ons eerste note het die lug deurklief. Maar die einde was byna vinniger as die vorige keer. Die destydse staatspresident, John Vorster, het die skou se hoofgebou binnegekom en was op pad na die uitsaaihokkie toe om ’n toespraak te lewer. Ons is robuust deur sy lyfwagte uit die hokkie geboender om vir hom plek te maak by die mikrofoon. Teen die trap, op pad ondertoe, het dit gevoel soos tonele uit ’n fliek waar ’n klein groepie Duitse soldate streng en flink so half teen ’n afdraande af marsjeer te vinnig om meer as net die geknars van die stewels te hoor en die vasberadenheid op een of twee gesigte te kan sien oom John was met die trappe op pad boontoe.
Nadat ons graad gevang het, het Morg, Dobbel en ek in 1976 saam met ander nagraadse studente by Streatleylaan 9, Aucklandpark ingetrek. Die ou herehuis het uit die vroeë jare van die twintigste eeu gedateer en was wit geverf. Ek het voorgestel ons doop dit Die Withuis en dit is hoe dit tot in 2009, toe dit gesloop is, bekend was. Andy was ’n student aan die destydse Hotelskool en hoewel hy amptelik elders gewoon het, het hy gereeld in die Withuis oornag. Daar was altyd iewers ’n lêplek vir hom en hier het ons - bevry van die koshuislewe - nog meer tyd gehad om saam te oefen.
Ons het in 1976 weer ons afdeling van Crescendo gewen, en Anton Goosen, wat destyds musiekskrywer vir onder andere Huisgenoot was, het ’n dubbelblad-artikel oor ons geplaas. Dit was wonderlike publisiteit, maar ons het besef ons maak nie die soort musiek wat in die massa se smaak val nie. Die amptelike verkoopstate van altwee ons plaatjies het ’n nul-opgawe gereflekteer.