Goue haarnet (illustrasie) - Inligting - 2022
A tulband (van Persies دولبند‌, dulband deur middel van Frans troebel) is 'n tipe hoofdeksels wat gebaseer is op lapwikkeling. Met baie variasies word dit deur mense van verskillende kulture as gewone hoed gedra.  Gemeenskappe met prominente tradisies vir die dra van tulband kan gevind word in die Indiese subkontinent, Suidoos-Asië, die Arabiese Skiereiland, die Midde-Ooste, die Balkan, die Kaukasus, Sentraal-Asië, Noord-Afrika, Wes-Afrika, Oos-Afrika, en onder sommige Turkse mense in Rusland sowel as Ashkenazi -Jode.
A keski is 'n tipe tulband, 'n lang lap lap, ongeveer die helfte van die lengte van 'n tradisionele "enkele tulband", maar nie gesny en toegewerk om 'n dubbelwydte "dubbele tulband" te maak nie (of Dubbel Patti). 
Die dra van tulbande is algemeen onder Sikhs, insluitend vroue.  Die hoofbedekking dien ook as 'n godsdienstige viering, onder meer onder Shia-Moslems, wat die dra van tulband as Sunnah fucadahass (bevestigde tradisie). 
Die tulband is ook die tradisionele hooftooisel van Soefi -geleerdes. Daarbenewens word tulbande dikwels deur adel gedra, ongeag die godsdienstige agtergrond. Dit word ook soms gedra om hare te beskerm, of as 'n omhulsel vir vroue wat kankerbehandelings volg. 
Lêer: 0320 - Argeologiese museum, Athene - Goue haarnet - Foto deur Giovanni Dall'Orto, 11 nov 2009.jpg
huidige 16:12, 23 Mei 2016 1.535 × 2.112 (631 KB) Johnbod Sny 18 % horisontaal en 25 % vertikaal met behulp van CropTool in presiese modus.
17:56, 20 Januarie 2014 1.880 × 2.816 (868 KB) G.dallorto Gebruikersgeskepte bladsy met UploadWizard
Moderne kopbande, oorspronklik gemaak van gebreide wol, katoen, en later van natuurlike en sintetiese veselmengsels, het baie funksies behalwe om die hare op hul plek te hou. Atlete soos marathon hardlopers, skiërs, basketbal en tennisspelers dra hulle oor die voorkop om sweet te absorbeer. Politieke advokate gebruik dit soos vroeër hoede om openbare verklarings te maak. In 1893 verskyn inheemse Hawaïane in Westerse klere op Honolulu -strate met hoedbande met die woorde Aloha Aina ("Love of Country") wat hul lojaliteit teenoor koningin Liliuokalani aandui en die Amerikaanse anneksasie teenstaan. Tweede Wêreldoorlog Japannese kamikaze-vlieëniers het wit samoerai-kopbande (hachi-make) gedra, met 'n rooi opkomende son-embleem en die woorde "Absolute Victory" in swart Japannese kalligrafie, terwyl hulle aan rituele deelgeneem het voordat hulle op selfmoordmissies teen Amerikaanse doelwitte en in In 2003 het ballingse betogers wat teen die heersende militêre diktatuur van hul land betoog het, rooi kopbande met wit sterre gedra, wat die Birmaanse mense simboliseer, buite die ambassade van Birma in Bangkok, Thailand.
Esteties maak kopbande deel uit van baie etniese kostuums. Op die Indonesiese eilande Bali en Sulawesi dra mans hoofbande van katoen met katoen (gevorm uit 'n gevoude vierkant lap) vir alledaagse versierde brokaat vir feeste. Die katoenhoofbande met kantkant was 'n weerspieëling van die sosiale posisie en was deel van 'n diensmeisie se uniform in Europa en Amerika, wat neentiende- en twintigste-eeuse middelklas-gentrifisering verteenwoordig, 'n oordrag van vroeëre aristokratiese lewende gebruike.
Metaal kopbande wat bo -op die kop gedra word, hou die oorbelle vas. Oor eeue, in koue klimate, kon oorflappies op pelshoede oor die kop vasgemaak word of na wens in die steek gelaat word. Teen die begin van die twintigste eeu, met die toenemende gewildheid van buitelug-ontspanningsport, het massaprodusente oorbelle van metaalbande vir volwassenes en kinders op die mark gekom. Die industriële revolusie het 'n ander impak op gehoorbeskerming gehad, naamlik teen geraas. Teen die twintigerjare vlieg vlieëniers met 'n helmkappie met 'n oop kajuitvliegtuig, met binnesakke oor die ore om geluidsabsorberende materiaal te hou. Meer onlangs, as gevolg van die kommer oor die veiligheid van werknemers, is industriële oorkappe ingestel om gehoorverlies te voorkom wat veroorsaak word deur harde masjiengeluide. In die vroeë 2000's is daar geluidsreduksie, gevulde, met skuim gevulde kussings, kappies, 'n klittenband-verstelbare tipe en 'n drie-posisie weergawe (oor-die-kop, agter-die-kop en onder- die ken). Die meeste hedendaagse vlug- of brandweerhelms is ook toegerus met bedrade oorkappe wat kommunikasie tussen die draer en kollegas moontlik maak. Fietsryers, jagters en ander sportliefhebbers kan musiek -CD's, bande en radio -uitsendings geniet deur middel van oordeksels, 'n rekenaar wat ontwerp is vir ligte gemak, draagbaarheid en ruisonderdrukking.
Goue haarnet - Geskiedenis
MEDIEVAL VROUWEITKAART • DIE BOEK • DIE BLOG • ARTIFACT COLLECTION • TUTORIALS • TALKS • NOTICEBOARD
HAARSTYLS - VLAKTE - KORNETTE - RAMSHORNS - EUROPESE STYL
VALSE HAARSTUKKE & VERPUIKE - HAARNETTE - OOGBRUINE & HAARLYN
Middeleeuse rolprente moet baie beantwoord word as dit kom by die akkurate weergawe van vroue se haarstyl tydens die Middeleeue. Karakters word gewoonlik vertoon met baie lang, vloeiende lokke en niks of meer as 'n metaal wat om die voorkop draai.
Die werklikheid was egter gewoonlik ver daarvandaan. Hierdie bladsy dek haarstyle en wat u moet doen met die haarlyn self. Besoek die HEADDRESSES -bladsy vir meer inligting oor hoede, krone, sirkels, ens.
Vrouehare word al lankal geassosieer met sondigheid en versoeking, en met die middeleeuse lewe wat baie rondom die kerk fokus, was die algemene mening dat hoe minder dit vertoon word, hoe beter.
Hare in kuns
Enige ordentlike, godvresende vrou in Engeland, Frankryk en sommige van Europa het meestal moeite gedoen om haar hare in die openbaar te verberg. Selfs die hoër klasse en koninklikes het hul hare ingehou. Regs hierbo is 'n detail van die Luttrell Psalter uit Engeland uit die 14de eeu, wat wys hoe vroue hul hare aantrek.
Vloeiende lokke kan in sommige beligtings met sommige kostuumstyle gesien word, hoewel dit meer gereeld is dat slegs ongetroude jong vroue hare los het.
Oor die algemeen sou 'n getroude vrou gedurende die grootste deel van die Middeleeue haar kop bedek het met sluiers, wimples, doeke, barbette, haarnette, sluiers, hoede, kappies of 'n kombinasie daarvan om te voorkom dat haar hare verskyn.
Die opvallende uitsondering op hierdie haarbedekkende neiging is Italië, waar vroue gewoonlik hul vlegsels bo-oor die kop vasgemaak het. Italiaanse vroue het die sluier aansienlik vroeër as haar ander eweknieë laat vaar en gedurende die 14de en 15de eeu gekies om die hare te versier met uitgebreide vlegsels, krale en wondlintjies.
Uitgebreide haarstyl het 'n vrou ook die geleentheid gebied om haar smaak in haarbykomstighede te wys.
Die prente regs dateer uit 1365-1380 en toon Jeanne Burbonne wat 'n haarstyl van gevoude vlegsels met lint omhul het. Dit is interessant om op te let dat die hele haarvou in hierdie geval nie omhul is nie; slegs die voorste gedeelte word vasgemaak voordat die res van die hare na agter gebring word en dan weer na bo.
Die Roman de la Rose Ongelukkig noem die raad van Friend, wat praat oor hoe:
..vroue is so tevergeefs dat hulle hulself skaam maak omdat hulle hulself nie goed beloon deur die skoonheid wat God hulle gegee het nie. Elkeen dra 'n kroon van goue of syblomme op haar kop, en so trots versier, gaan die stad pronkend uit. sy is bereid om iets op haar kop te sit wat laer en baser is as sy .. so soek sy na skoonheid in dinge wat God baie baser in voorkoms gemaak het, soos metale of blomme of ander vreemde dinge.
In die breë het slegs 'n vrou van baie swak teling of 'n prostituut niks met haar hare gedoen nie, en selfs boervroue het moeite gedoen om beskeie en ordentlike te lyk. Slegs in sommige omstandighede, soos die huwelik van 'n koninklike egpaar, kan die bruid met haar hare uitgestal word.
Vlegsels en gevlegde haarstyle was uiters gewild gedurende die Middeleeue vir vroue van alle ouderdomme en alle klasse.
Regs word 'n detail uit 'n skildery getoon Die geboorte dateer rondom die 1400's. Dit toon 'n jong meisie met 'n gewilde middeleeuse haarstyl vir werkers- twee vlegsels wat uit die nek geneem is en bo-oor haar kop gekruis en aan mekaar vasgemaak is.
Hierdie styl was nie net maklik om tuis aan te trek sonder om hulp te verleen nie, dit lyk ook aangenaam vir die oë, word as beskeie beskou en die hare vasgemaak en skoon gehou tydens handwerk.
Dikwels is hierdie vlegsels met lint verweef vir versiering en ook vir beveiligingsdoeleindes. Baie dikwels word hierdie vlegsels met lint omhul as 'n opgemaakte rol van 'n soort met lint om dit, wat nie die geval was nie. Later in die later 15de eeu het sommige opgestopte rolle wat aan hartvormige hennies geheg is, wel dekoratiewe kenmerke, maar dit is heeltemal anders.
Teen die vroeë dekades van die 14de eeu het modieuse vroue in Engeland die kombinasie barbette en filet weggegooi ten gunste van vlegsels wat aan elke kant van die gesig voor die oor gedra word. Die haarstyl het voor die einde van die 13de eeu in Frankryk ontstaan.
Die borsbeeld aan die linkerkant is tussen 1327 en 1341 gedateer van Marie de France en toon hierdie haarstyl, hoewel gedra met 'n filet.
Kornette was die naam wat dikwels aan die haarstyl gegee word, waar die hare óf gevleg word óf op die slape in horingagtige vorms opgelig word.
In die Townley Mysteries deur die Surtees Society in 1460 word 'n vrou se hare beskryf-
In 1350 was biskop Gilles li Muisis baie ontevrede oor die nietigheid van vroue wat hierdie haarstyle aangeneem het wat hy genoem het horings en hooftooisels van 'n soortgelyke styl, bekend as hauchettes, en herhaaldelik teen hulle gepreek.
Die Van Eyck -skildery bekend as die Aldolphini -troue gedateer 1434 toon die jong vrou met haar modieuse koei-agtige cornettes onder 'n sluier met rye plooie aan die rande.
Teen die einde van die 13de eeu was die ramshorn 'n baie gewilde vorm van haarstyl, wat ontstaan ​​het deur die hare in die middel te skei en die hare oor die ore om te rol tot 'n rol soos 'n ramhoring.
Hierdie styl het in die latere 15de eeu weer gewild geword in Europa met die toevoeging van sy, linte en sluiers wat in die syhorings verweef was.
Broches met juwele is dikwels ingesluit as deel van die aantrek bo -op die kop. Links getoon, 'n detail van die Portret van Battista Sforza vanaf 1465-1466 deur Francesca wat die latere ramshorn wys, soos dit gedra is deur modieuse edele dames.
Hierdie haarstyl was nie geskik vir die werkersklasse nie, wie sou dit die onpraktiesste gevind het.
Haarstyl in Europese styl
Terwyl hare in Frankryk en Engeland geneig was om bedek te wees met sluiers en uitgebreide hooftooisels, blyk dit dat sluiers in Italië weggegooi word ten gunste van hare met pêrels, linte, kralewerk en borsspelde.
Soos met die latere ramshorn -styl, sou hierdie haarstyle net deur die hoër klasse gedra gewees het, aangesien die tyd en moeite wat nodig was om hierdie haarstyle aan te trek en af ​​te pas, nie by die lewenstyl van die werkersklasse sou pas nie
Marian Campbell, in haar publikasie Middeleeuse juweliersware in Europa 1100-1500, bespreek die aantal 15de-eeuse skilderye in Europa wat jong meisies sonder sluiers en met fyn gekleurde hare wys-
In Italië, daarenteen, oorleef die getalle portrette van die 15de eeu vroue met hul koppe skaars bedek en hul hare kunstig gevleg en geklee, en versier met stringe pêrels, koraal, krale en juwele. Maar baie van hierdie portrette, van siters wat nou onbekend is, is moontlik spesifiek geverf om 'n bruid in haar spesiale voorkoms en onbedekte hare te wys.
Regs word 'n detail uit 'n skildery uit 1465, Pollaiulo's, getoon Portret van 'n jong vroumet 'n deursigtige sluier met 'n paar hare, toegedraai oor die ore en vasgemaak met toue en krale met 'n dekoratiewe juweel aan die bokant
Haarnette was in die Middeleeue bekend en wyd gebruik as 'n manier om 'n vrou se hare te beperk. 'N Haarnet kan saam met baie van die pragtige en vreemde middeleeuse kopstukke gebruik word.
Haarnette is byna altyd gedra onder 'n sluier van die een of ander aard gedurende die Middeleeue. Gedurende die renaissance is die haarnet, bekend as die snood, alleen gedra. Die snoet was geneig om minder fyn te wees en dikwels met juwele.
Links verskyn 'n haarnet in 'n graaf in Londen, gedateer in die 1300's, wat lyk soos die tipe wat vandag beskikbaar is. Vier voorbeelde van haarnette is ontdek in opgrawings in Londen- een gemaak van sy uit die laat 13de eeu en drie geknoopte sye uit die 14de eeu.
Dit is alles van die fynste soort, met die hand geknoop en met 'n vingerloopvlegsel om die rande wat in die volksmond gedra is voordat die swaarder gaasstowwe stewiger geword het en juwele vasgemaak was.
Wenkbroue en haarstyl
Gedurende 'n groot deel van die Middeleeue beklemtoon die pragtige vrou haar hoë, ronde voorkop. As 'n vrou jammer was dat sy natuurlik met 'n lae haarlyn vervloek was, is die korrekte en modieuse voorkoms kunsmatig verbeter deur die haarlyn terug te trek na die kroon van die kop. Hierdie voorkoms is beklemtoon deur die wenkbroue tot 'n skaars lyn te verminder.
Alhoewel die plooie van die wenkbroue en haarlyn bo -op die voorkop vir baie vroue alledaags was, was die kerk, soos altyd, baie ongelukkig hieroor. In Belydenisskrifword geestelikes aangemoedig om diegene wat tot belydenis gekom het, te vra:
As sy hare uit haar nek getrek het, of haar wenkbroue of baard vir kwaadwilligheid of om mans tevrede te stel. Dit is 'n doodsonde, tensy sy dit doen om ernstige misvorming reg te stel of om nie deur haar man neergesien te word nie.
Baie boeke noem klein pincet gemaak van koperlegering of silwer as deel van die middeleeuse toilettoestelle. Die pincet hierbo is uit die 15de eeu gedateer en bevat 'n koperpincet, 'n oorhaak en 'n spykertang, wat almal kan skarnier om weg te vou as dit nie gebruik word nie.
Valse haarstukke en pruike
In 'n tyd waarin beskeidenheid en deugde omhels en begeer is, lyk dit onwaarskynlik dat ekstra hare nodig is, maar dit lyk asof pruike en valse lokke in die mode was en die vervaardigers daarvan gereguleer was en 'n eie gilde gehad het. Haaruitbreidings is gevind in argeologiese opgrawings wat uit die vroeë tye dateer, hoewel slegs een of twee voorbeelde spesifiek uit die Middeleeue dateer. 'N Gevlegde syhaarstuk wat aan 'n syfilet geheg is wat waarskynlik met 'n juweel gemaak is, is in Londen gevind en dateer uit die tweede kwart van die 14de eeu.
Die ou vrou uit die Roman de la Rose bied hierdie advies vir 'n vrou wie se hare ontbreek:
En as sy sien dat haar pragtige blonde hare uitval ('n baie treurige gesig), of as dit as gevolg van 'n ernstige siekte gesny moet word en haar skoonheid te gou bederf word, of as 'n kwaai rooster moet skeur sodat sy nie haar dik lokke kan herwin nie, moet sy die hare van 'n dooie vrou na haar bring, of kussings met ligte sy, en dit in vals haarstukke stop. Sy moet sulke horings bo haar ore dra dat geen takbok of bok of eenhoring hulle kan oortref nie, alhoewel hul kop nie sou bars nie.
Stella Mary Newton, in haar boek Mode in die era van die swart prins, het dit te sê oor die dra van vals hare:
In 1310 het die biskop van Florence bevel gegee dat niemand van enige klas of stand hoegenaamd sou bedrog pleeg deur die kop te dra, met die doel om te mislei, valse haarlange vallende haarstukkies hare of krulle nie, alhoewel 'n vrou wie se eie hare duidelik onvoldoende was, kan vlas of wol of sy aan haar eie hare dra, en vermy onnodige versiering terwyl dit natuurlik lyk.
Nie verrassend nie, het die geestelikes probeer om die dra van vals hare deur vroue te ontmoedig deur vals hare as die sonde van nietigheid aan te kondig. Gilles d'Orleans, 'n prediker uit Parys in die 13de eeu, herinner sy gemeentelede daaraan dat die pruike wat hulle gedra het waarskynlik gemaak is van die geskeerde koppe van diegene wat nou in die hel of die vagevuur ly. Dit is bekend dat valse takke van vlas, wol, katoen en sy gemaak is.
Kopiereg en kopieer Rosalie Gilbert
Alle teks en foto's op hierdie webwerf is die eiendom van Rosalie Gilbert, tensy dit vermeld word.
Kuns- en artefakbeelde bly die eienaar se eiendom.
Beelde en teks mag nie sonder toestemming gekopieer en gebruik word nie.
Skihelms: hoe ons hier gekom het
By die 19de byeenkoms van die International Society for Skiing Safety, wat in Mei 2011 op Keystone gehou is, het navorser Jasper Shealy, Ph.D., professor emeritus in ingenieurswese aan Rochester Institute of Technology, berig dat die helmgebruik van 1995 tot 2010 toegeneem het vanaf 5% tot 76%. Gedurende daardie tydperk het die koers van ernstige kopbeserings met ongeveer 65% gedaal - van 1 besering in 8,775 skiërdae tot 1 besering in 25,690 skiërsdae.
In 2009 het die twee grootste ski -oordondernemings in Noord -Amerika - Vail Resorts en Intrawest - hul verpligte helmreëls uitgebrei om nie net kinders in skiskole en terreinparke te dek nie, maar alle werknemers wat aan die sneeu werk. Terselfdertyd het staatswetgewers in New Jersey en Kalifornië wette aangeneem om kinders jonger as 18 jaar te verplig om helms te dra (alhoewel goewerneur Arnold Schwarzenegger 'n veto uitgespreek het teen 'n begrotingsrekening wat Kalifornië -oorde sou vereis het om die reël af te dwing). Gedeeltelik as gevolg van hierdie maatreëls beloop die kleinhandelverkope nou elke winter ongeveer 1,5 miljoen skihelms. 90 persent van kinders onder 10 jaar dra dit. Snowsports Industries America (SIA) berig dat die helmmark jaarliks ​​met ongeveer 5% groei.
Hoe het ons hier gekom? So onlangs as 1990 bestaan ​​die skihelm skaars as 'n verbruikersproduk - dit ondanks die wye aanvaarding van die helmgebruik deur fietsryers, kajakkers en rotsklimmers. In sneeusport was slegs afdraande renjaers verplig om helms te gebruik, en slalomrenjaers het dit meestal gebruik om die bril te beskerm teen impak met wegbreekhekke.
Die moderne skihelm is direk afkomstig van vroeëre helms wat ontwikkel is vir motorsport en fietsry. Sedert die vroegste dae van fietswedrenne was hitte stres 'n meer onmiddellike bron van kommer as 'n stomp trauma, en jaers was nie van plan om 'n kopbedekking te gebruik wat koel lug uit die kopvel blokkeer nie. Teen 1900 was die ren -helm van keuse 'n 'haarnet' van liggevulde leerbandjies. As skedelbeskerming was dit 'n grap. Een fietsryer het gesê dat sy haarnet voorkom dat die ore afgeskeur word as dit op die sypaadjie gly.Teen 1910 het die meeste yshokkie- en voetbalspelers helms van gekookte leer met vilt- of skeervoering gedra, en motorfietsryers het voetbalhelms begin dra.
Helmontwerp, soos dit was, was pure raaiwerk. Die eerste wetenskaplike ondersoek van kopbeserings en helms is in 1935 begin deur Sir Hugh Cairns, 'n in Australië gebore, Cambridge-opgeleide dokter wat neurochirurgie aan Harvard bestudeer het. Hy was een van die behandelende dokters toe T.E. Lawrence (Lawrence van Arabië) is dood aan breinbeserings wat hy in 'n motorongeluk daardie jaar opgedoen het. Cairns het 'n reeks impaktoetse met kadawerkoppe uitgevoer en vasgestel dat die beste beskerming vir die brein verkry word met 'n voering wat kan vervorm om die vertraging van die skedel te verminder, tesame met 'n breekbare harde dop (byvoorbeeld die dop van linne ) wat self energie sou absorbeer deur te breek.
Helms val op die hange
Tot die ontwikkeling van moderne alpiene wedrenne het skiërs geen helms nodig gehad nie. Afdraande spoed was stadig, en die sneeu was sag. Maar met die ontwikkeling van staalrande en die Kandahar-binding, het jaers met 'n doelbewuste ys 'n snelheid van meer as 30 km / h bereik. In Januarie 1938 het alpiene wedrenne die eerste keer gesterf toe Giacinto Sertorelli-die sewende plek op die Garmisch Olimpiese afdraande in 1936-van dieselfde baan af in 'n boom geloop het. 'N Paar ski -renjaers het die fietshaarnet aangeneem, gedra oor 'n wol Seelos -pet ('n ligte toque, soos 'n matrooshorlosiepet). Sien foto hierbo van Jean Vuarnet wat 'n ski-spesifieke leerhelm dra tydens sy goue medalje in Squaw Valley in 1960. Hierdie helm is voor 1934 in produksie.
Ná die Tweede Wêreldoorlog het werklike vordering op die gebied van valhelms gekom, met die ontwikkeling van veselglasversterkte epoksiedhars en breekbare plastiekskuim. Veselglas was net die regte ding om aan die Hugh Cairns-voorskrif te voldoen vir 'n taai, maar breekbare skokabsorberende dop. Onder die eerstes wat die veselglas valhelm aangeneem het, was Amerikaanse en Britse vlieëniers wat die eerste generasie straaljagters getoets het. In 1947 het Charles Lombard van Northrop Aviation, saam met Herman Roth en Smith Ames aan die Universiteit van Suid-Kalifornië, 'n patent op 'n veselglashelm met 'n duim dik breekbare voering van sellulose asetaatskuim. Dit was die Amerikaanse lugmag P1-helm, wat eintlik vervaardig is met behulp van poliuretaanskuim, vir elke vlieënier op maat in die helm gegooi met 'n proses soortgelyk aan dié wat later deur Peter Kennedy vir sy vroeë plastiese skischoen aangeneem is. In Engeland het Cromwell, Stadium, Kangol en Everoak begin met die verkoop van veselglasdop-motorsporthelms. In 1953 vervaardig AGV in Italië, 'n vervaardiger van leerfietse en motorhelms, 'n veselglashelm, en pas dit die volgende jaar aan vir snelskiërs wat in Cervinia deelneem Kilometro Lanciata - die eerste aangetekende gebruik van 'n hardshell -skihelm. Op die renbaan het meer afdraanders begin om helms van fietsstyl te gebruik, van vervaardigers soos SIC in Frankryk.
In 1954 vind Herman Roth uit dat uitgebreide polistireen-skuim (EPSB of EPS), met die naam Styrofoam, 'n goedkoper, ligter, ewe skokabsorberende voering maak. Met Lombard het hy 'n maatskappy genaamd Toptex gestig om die veselglas/EPS -helm vir motorsport te bemark, en die eerste klant was die motorfietskorps van die Los Angeles -polisiedepartement. Terselfdertyd, in die nabygeleë Bell, Kalifornië, het Roy Richter, eienaar van Bell Auto Parts, begin met die vervaardiging van veselglashelms vir renmotorbestuurders, volgens die ontwerp van die poliuretaan-gedempte lugmag. Die Bell 500 was die nuutste tegnologie vir motorsport. Maar in 1957 misluk dit die eerste toetsronde deur die nuwe Snell Memorial Foundation. Die enigste helm wat die nuwe impakstoets geslaag het, was die Toptex met sy EPS -voering. Die verskil: anders as veerkragtige rubber- en poliuretaanskuim, het die EPS -materiaal vergruis en gebly. Dit het nie teruggekeer om die brein in die skedel rond te sny nie. Bell het die Toptex-tegnologie gelisensieer, en die toneel was op die punt: in die toekoms sou alle helms teen valbeschermings gebaseer wees op EPS-breekbare skuim, met of sonder 'n beskermende dop.
Op Winter Park het Steve Bradley 'n span geharde jongmense gehad wat sy nuwe versorgingsmasjiene van Bradley Packer-Grader bestuur het. Jim Lillstrom, een van die vlieëniers, onthou dat Bradley in 1955 die nuwe Bell Toptex -helms aan die versorgingspersoneel voorsien het, en hy glo dat dit die eerste skiërs was wat so toegerus was.
Die Amerikaanse skispan het kennis geneem. In 1958 neem die Amerikaanse span Bell Toptex -helms na Europa. Europeërs lag vir die harde hoede. Maar terwyl hy vir die Hahnenkamm geoefen het, het Tommy Corcoran 'n slegte val net bokant die Ziel Schuss gehad en agteruit op die ys gegaan. Hy het so hard met sy kop geslaan dat hy vandag skaars die ongeluk onthou. Die impak het die dop van die Bell -helm gebreek, maar Tommy het ernstige beserings vrygespring, opgestaan ​​en die volgende dag geskied. Die span het die helms met 'n mate van respek begin beskou.
Die volgende jaar is die Kanadese afdraaier John Semmelink by Garmisch vermoor en sy kop op 'n rots geslaan terwyl hy 'n leerhelm dra. En dus, vir die Olimpiese Spele van 1960 in Squaw Valley in Kalifornië, is helms van harde dop as verpligtend bepaal vir die afdraande. Geen spesifieke standaarde is opgelê nie - nasionale spanne kon hul eie vereistes stel en het gewoonlik hul eie binnelandse produksie gekies. En so het die Europeërs opgedaag met 'n verskeidenheid koepelvormige "poedingpotte" met leer-oortjies, gemaak deur AGV, Carrera, Cromwell en ander.
Linda Meyers, Beverly Anderson en Penny Pitou by Squaw Valley in hul Bell veselglas helms.
Penny Pitou, silwermedaljewenner in afdraande en GS by Squaw, onthou daardie Bell -helm. 'Dit was groot, 'n bietjie soos 'n duiker se helm,' het sy gesê. 'En die wind fluit daardeur toe ek vinnig gaan, en ek het gedink ek breek die klankgrens. En dit was ook swaar. Ek wou dit nie dra nie, maar reëls is reëls. Dit het darem nie my bril oor my neus gedruk nie. Ek het die groot blou helm in die motorhuis afgetrek. Uiteindelik het die muise daarin nes gemaak, en ek kon dit met goeie gewete weggooi. "
Nie alle spanne het die 1960 harde reël gehoorsaam nie. Hier is Jean Vuarnet in sy S.I.C. leerkas.
Harde helms het aangekom net toe afdraanders oorgegaan het na metaalski's, velstrakke pakke en die vaartbelynde "eier" -posisie. Die snelhede het vinnig gestyg, en ook katastrofiese beserings. Stefan Kaelin, 'n ster van die Switserse span gedurende daardie era, onthou dat hy 'n kurkhelm met 'n stofomslag, wat deur Vuarnet gemaak is, in 1962 gebruik het. Toe sterf die Australiese skiër Ross Milne tydens die opleiding vir die 1964 Olimpiese afdraande in Innsbruck. Die daaropvolgende Julie, in Nieu -Seeland, het die Switsers veselglashelms gehad.
Ski -jaers het gekla oor die gewig en oor inmenging met 'n bril. 'Dit was moeilik om 'n lang ruk in die lug te hou, en jy het nie so goed gesien nie,' onthou die Kanadese afdraaier Scott Henderson. '' N Sekere bril, soos die ou Boutons, het gewerk. Die nuwer dubbele lensbril het nie. "
Vervaardigers reageer deur af te sien van die standaard motorhelm-ontwerp. In 1973 het die Snell Memorial Foundation 'n skihelmstandaard gepubliseer wat iets soos 'n ligter motorfietsontwerp vra. Bell het toe 'n motocrosshelm met 'n ligter veselglas dop aangepas om die SR-1 (vir ski-wedrenne) te vervaardig. Die oorspronklike motocrosshelm het 'n kakebeskermer wat bedoel was om vuil te voorkom wat deur draaiende bande opgegooi word, en 'n groter uitsparing van die gesig om groot bril te akkommodeer. Die SR-1 bied dieselfde funksies, gekwalifiseer volgens 'n laer impakstandaard. Ten minste twee skiërs was nie beïndruk nie. Steve en Phil Mahre het bergaf gehardloop in hul Bell 500 -motorhelms. "Die skihelms was 'n grap vir die beskerming teen stoot," het Phil gesê.
'N Ander oplossing vir die gewigsprobleem was akrynitrilbutadieen -styreen (ABS). Butadieen is 'n sintetiese rubber. Dit het die taai plastiek veerkragtig genoeg gemaak vir gebruik in motorbuffers. 'N ABS -dop kan ontwerp word om te skeur of te verpletter om die impak te absorbeer, net soos 'n glasdop. Die belangrikste is dat dit spuitgegiet kan word, wat dit baie goedkoper maak as veselglas, wat met die hand op 'n staalvorm gelê moet word. ABS -helms, gevoer met EPS, was goedkoop genoeg om aan die publiek te bemark. Teen 1973 bemark Europese ondernemings soos Jofa, Boeri, Uvex en Carrera goedkoop plastiekhelms, veral vir kinders.
Vanaf 1974 begin streeksfietsverenigings na verbeterde fietshelms. 'N Aantal goeie helms is vervaardig op grond van helmontwerpe, maar dit het onvoldoende afkoeling gegee of as te swaar geag. Uiteindelik vestig die fietsbedryf 'n eenvoudige EPS -helm met 'n ligte stofomslag, of slegs 'n baie dun dekoratiewe polikarbonaat -dop. Giro is in 1987 gestig op grond van hierdie ontwerp, net soos die Amerikaanse fietsryfederasie in alle kompetisies gesertifiseerde helms begin vereis het. Teen 2003, toe die Union Cycliste Internationale sy voorbeeld volg, het tientalle fabrieke die behoefte aan ligte fietshelms vervul. Die meeste van hulle het hul fietshelms onmiddellik aangepas vir die ski -mark. Teen 2010 het Snowsports Industries America 31 verskillende handelsmerke van ski- en snowboardhelms gelys, almal gebaseer op EPS -voerings en die meeste gesertifiseer volgens die Europese EN1077- of EN812 -standaard. Sommige voldoen aan die strenger ASTM 2040 -standaard en 'n paar voldoen aan Snell se RS98 -standaard, wat meer as 30 persent hoër impak toon vir die aambeeldtoetse wat boom- of rotsbotsings naboots.
Dit is jammer dat die wye aanvaarding van helmgebruik op tragedie moes ry. Van die renbaan af is helmverkope aangespoor deur die dood van bome van Michael Kennedy en Sonny Bono, ses dae uitmekaar aan die begin van 1998. Helmgebruik deur hoogs sigbare atlete in halfpyp- en terreinparkkompetisie het ook gehelp helms vir algemene gebruik.
Ernstige kopbeserings was nog altyd skaars. Geringe beserings is nog meer skaars: daar is geen twyfel dat helms oppervlakkige, maar bloedige letsels in die kopvel voorkom nie, en ook die kopstampe as gevolg van die val van die skilift.
Boonop, as ons nie helms gehad het nie, sou ons nie helmdeksels gehad het nie, en die hysbakke van die skiskole sou nou nie gevul wees met klein kleurvolle eenhoorns, katte, tiere en sebras nie.
Die troethead helm
Steve McKinney in 'n vroeë "trouthead" vaartbelynde helm.
In die somer van 1963 is die Sun Valley -jaers Dick Dorworth en Ron Funk na Portillo met die doel om die wêreldsnelheidsrekord op ski's te breek, wat toe in besit was van Alfred Plangger op 101 mph, op Cervinia. Beseer het Funk hom aan die hardloop onttrek, maar Dorworth en Portillo -patrolleerder CB Vaughan het die rekord tot 107 km / h gestoot. Dorworth het geleer dat sy gladde bokant van sy Bell -helm in 'n neuskegel verander word deur sy kop neer te sit om na die sneeu te kyk, wat 'n paar persentasiepunte verbeter. En so is die rekord gebreek deur 'n skiër wat nie altyd gekyk het waarheen hy op pad was nie. Rond 1972 het die Oostenrykse afdraaier Erwin Stricker 'n vaartbelynde helm geskep waarmee renjaers 'n blik vorentoe kon sluip sonder om die lugstroom te ontwrig. In 1977 het die nuwe rekordhouer Steve McKinney, saam met Tom Simons, dit herontwerp met uitbreidings om die lugvloei oor die skouers glad te maak en selfs 'n klein kuip onder die ken te gee waar 'n skiër sy hande kon steek. McKinney en Simons het nie 'n windtunnel gehad om te toets nie, maar het die vorm gevorm na die gladde voorkant van 'n forel. Die troethead-helm het McKinney die volgende jaar gehelp om die versperring van 200 km / h te breek. In 1982 het Franz Weber 'n paar voordele ingebring: Richard Tracy van Learjet en die ultra -ligte vliegtuigontwerper Paul Hamilton het 'n nog gladder helmvorm geskep. Carrera het ongeveer 500 eenhede vervaardig. Elke snelheidsrekorder het sedertdien 'n helm gebruik wat volgens die ontwerp van die forelkop was.
Met die bekendstelling van die Rapidgate -slalompaal in 1980, het ski -wedrenne vir ewig verander, en slalomrenjaers het soos hokkiespelers begin aantrek. Die gevulde trui het plek gemaak vir die plastiek vambrace en smeer vir onderarm en skeen. Ski -paalgrepe het sabelklokke gegroei. Die eerste generasie slalomhelms was nie eers ontwerp om die skedel te beskerm nie, maar net die kakebeen en die bril. Een vorm was 'n soort minimalistiese vangmasker, wat net die gesig en voorkop beskerm. 'N Ander, van die modehuis Conte of Florence, was 'n rubberdop met 'n piek wat ver genoeg vorentoe strek om die plastiekhek van die bril af te weerkaats. Vandag gebruik slalomrenjaers 'n eenvoudige kakebeen wat aan 'n standaardhelm van 'n skiër-skiër se helm vasgemaak is.
8 Vintage haarstylprodukte wat u ouma waarskynlik gesweer het
'Natuurlike' skoonheid het baie minder tydrowend (en pynlik) geword danksy tegnologie. Vroue kan hul hare maklik sjampoe, droog en styl, diegene met reguit hare kan binne 'n paar minute krulle kry. Dit was nie hoe dit was nie - sommige van ons onthou toe sluimerpartytjies spandeer is om ons hare in rolle of krulle vas te sit terwyl ons gelyktydig met die waarheid of waag speel. As u 'n Baby Boomer is of 'n bietjie daarbuite, kan hierdie produkte 'n paar nie-so-lekker herinneringe oproep.
Dippity-do was iets van 'n prehistoriese stylgel: dit was nie so lig soos die huidige produkte nie, en dit bevat nie die nuwerwetse bestanddele van vandag soos aalwyn en koringproteïen nie. Die oorspronklike variëteit het die konsekwentheid van Jell-O en is ontwerp om 'n stel langer te hou (as dit met haarrollers gebruik word) of om 'n pony en wegvlieghare op hul plek te pleister. (As 'n tiener het die KISS-tromspeler Eric Carr elke aand sy hare met die goed gesny en geslaap met 'n nylon kous oor sy kopvel in 'n poging om sy natuurlike krulle tot 'n Beatle-like mop-top te tem.) Dippity-do kan selfs gebruik word op droë hare om dit tussen sjampoe in te sit - om een ​​of ander rede het skoonheidsadvies -rubrieke van die 1960's dames sterk aangemoedig om hul hare meer as een keer per week te was.
2. CRÈME SPOEL
Sommige ouer mense gebruik die terme "conditioner" en "crème spoel" omruilbaar, net soos ouma met "yskas" en "yskas" gebruik het, maar daar is 'n verskil tussen die twee produkte. Crème spoel is baie dunner in konsekwentheid omdat dit nie die versagmiddels en sonskerms bevat wat gewoonlik in die conditioner voorkom nie. Die hoofdoel van crème spoel is om hare te ontwrig en statiese elektrisiteit te verminder. In die 1950's en 60's was crème spoel een van die luukse "ekstras" wat meestal deur ouer vroue gebruik is, nie kinders of tieners nie. Daarom het so baie van ons pynlike herinneringe aan ma wat na elke sjampoe 'n kam deur ons deurmekaar nat hare trek, en 'skoonheid moet ly' mompel wanneer ons dit waag om te kla.
3. ELEKTRIESE ROLLE
Kinders is klein sponsies en absorbeer op 'n jong ouderdom ongelooflike hoeveelheid inligting. Soms is dit 'n goeie ding, om hulle 'n besliste been te gee sodra hul formele skoolopleiding begin het. Ander kere kan dit 'n verleentheid vir die ongelukkige ouer wees - soos wanneer haar kind in helder kleure sing: "Krulspelde in jou hare, skaam jou!" na 'n vreemdeling in die kassa by die supermark. Alhoewel dit as gauche beskou is om in die openbaar met rollers in die hare uit te gaan, het baie besige huisvroue net 'n serp om hul kop gebind in 'n poging om hul rollers te bedek en het hulle daagliks gegaan met die hoop dat hul hare betyds droog sou word. die aand. Aan die einde van die 1960's het Clairol 'n stap vorentoe geneem om die oë van die Amerikaanse publiek te beskerm teen onooglike hardeware deur die bekendstelling van Kindness, 'n revolusionêre stel elektriese rollers wat u binne ongeveer 20 minute 'n kop vol krulle gegee het. Die rollers het 10 minute geneem om op te warm, en hulle was nie so geïsoleerd soos vandag se modelle nie, so daar is klein skuimwiggies tussen jou kopvel en die warm krulhouer aangebring (verbrande vingers was net 'n gevaar van kits of halfkits , skoonheid).
Ons het almal verhale gehoor oor die maagdelike bruide van die veertiger- en vyftigerjare, wat ondanks die "gesprek" wat Ma hulle gegee het voordat hulle in die gang gestap het, geskok en/of verskrik was oor wat eintlik op hul huweliksnag gebeur het. Uit die oogpunt van die man is veel minder opgeteken: die skokkende tafel wat die eerste keer verskyn dat sy nuwe vrou uit die badkamer sonder make -up kom en met haar kop omhul is in doringdraad. Haardroërs word hoofsaaklik slegs in skoonheidswinkels aangetref, sodat vroue 'n natuurlike krullerige voorkoms kan kry wat tussen sjampoe hou, gereeld hul hare in kwasrollers wond voordat hulle vir die nag gaan aftree. Dit was 'n kunsvorm om 'n gemaklike slaapposisie te vind terwyl u dit dra.
5. ORANJE SAP KAN ROLLE
Dit lyk asof Lady Gaga 'n trendsetter was toe sy haar hare met popblikkies gesny het (of koeldrankblikkies as u dit verkies), maar vroue het 50 jaar gelede eintlik blikkie-tegnologie gebruik. Destyds toe byekorf- of bouffant-haarstyl met 'n maksimum poef die hoof was, het meisies wat met reguit hare gevloek is, uitgespoelde blikkies bevrore lemoensapkonsentraat (met albei kante uitgesny) as tydelike jumbo-haartrolletjies gebruik. Aan die ander kant van die haarspektrum het meisies wat met natuurlik krullerige hare geseën is, hul hare met blikkies gesit om hul lokke plat te maak in die reguit Kalifornië-surfer-meisie-voorkoms. Hou in gedagte dat haardroërs nog nie alledaags was nie, dus moes vroue - net soos hul kwassies -susters - dikwels slaap met hul hare so gerol.
6. BONNET HAARDROGERS
'N Deel van die rede waarom vroue hulleself aan nagmerries blootgestel het aan slaap met rollers in hul hare, was dat daar voor die middel van die sewentigerjare werklik nie 'n meer tyddoeltreffende manier was om u hare te droog nie. Daar was 'n paar primitiewe handdroërs wat begin in die twintigerjare beskikbaar was, maar hulle weeg gemiddeld twee kilogram, isoleer met asbes en lewer slegs 'n skamele 100 watt hitte. In 1951 het General Electric 'n draagbare haardroër met sagte enjinkap bekendgestel, 'n tuisversie (soort) van die harde oonddroërs wat skoonheidsalonne toe gebruik het. Die plastiekdop was buigsaam genoeg om oor 'n kop vol rolle te pas, en die 'werk' -gedeelte (die motor, ens.) Was vermoedelik lig genoeg om rond te dra (via 'n gerieflike skouerband) terwyl die besige huisvrou haar gereeld bywoon daaglikse take. Dit was nogal 'n innovasie toe enjinkapdrogers met die vermoë om hare in net 22 minute te droog, uiteindelik die mark tref.
Toni het die huis permanent aan die einde van die veertigerjare bekendgestel, en die produk vlieg uit die rakke van die supermark in die huise van vroue wat die koste van 'n salongolf wou bespaar.Ander handelsmerke soos Lilt en Rave het gevolg, maar danksy 'n aggressiewe, langdurige advertensieveldtog ("Watter tweeling het die Toni?") Het "Toni" net so sinoniem geword met 'n huisperm soos 'Kleenex' met gesigweefsel. Skielik het elke ma 'n kombuistafel -haarkapper geword, en dit heeltemal geïgnoreer dat daar 'n goeie rede is dat dit baie maande se studie verg voordat 'n stilis 'n lisensie kry. As gevolg hiervan was baie jong meisies uit die vyftigerjare bang vir die spesiale tye van die jaar - terug skool toe, Paasfees - toe ma besluit dat dit 'tyd is om vir jou 'n Toni te gee'.
Daardie gat in die osoonlaag waarvan ons so baie hoor? Ek haat dit om vingers te wys, maar ek het die gevoel dat die uitgebreide bouffants en flips van die 1960's iets daarmee te doen het. Mary Tyler Moore erken dat haar Dick Van Dyke Show op-stel stilis spuit haar flip so stewig dat 'jy klere daaraan kan hang', en Barry Williams (van Brady Bunch roem) herinner in sy outobiografie oor 'n gasteplek Daardie meisie waarin Marlo Thomas elke oomblik buite die kamera deurgebring het om haar hare te laat spuit en te spuit totdat dit koeëls kon afbuig. Soos vroeër genoem, was dit nie meer moontlik om meer as een keer per week te sjampoe nie, en toe 'n dameskapsel slap begin raak, was dit haarspray tot die redding. Vroue het hul hare natgemaak met Aquanet, White Rain of VO5 voordat hulle dit weer met rollers of reuse-snitte vasgemaak het. Die blikkies is gevul met fluorkoolstowwe sowel as die ander bestanddele wat hare tot onderdanigheid gelak het, en mense het dit laat vaar totdat die FDA ingegryp het en haarstyle geleidelik verander het na 'n meer 'natuurlike' voorkoms.
Haarstyle deur die eeue
Hare het, en sal altyd, 'n verklaring maak oor hoe u uself sien, beide intern en ekstern. Deur die eeue het style verander, maar dit lyk altyd asof hulle terugkeer na natuurlike lang hare vir vroue en funksionele style vir mans. Styl wissel onder meer deur jou loopbaan, ouderdom, etniese en rasse agtergrond, genetiese, gesondheid, en ander faktore. Dit lyk asof mense wil hê wat hulle nie het nie, wat die tekstuur van die hare betref. Kleur kan verander word, net soos styl. Kyk na jouself in die spieël en besluit of jy van jou haarstyl hou en wat jy sê oor wie jy vandag is.
'N Haarstyl, haarstyl of kapsel verwys na die styl van hare, gewoonlik op die menslike kopvel. Die vorming van hare kan beskou word as 'n aspek van persoonlike versorging, mode en skoonheidsmiddels, hoewel praktiese, kulturele en gewilde oorwegings ook sommige haarstyle beïnvloed.
Die merkwaardige kophare van mense het 'n belangrike betekenis gekry in byna alle huidige samelewings sowel as in 'n gegewe historiese tydperk regoor die wêreld. Die kapsel het nog altyd 'n belangrike kulturele en sosiale rol gespeel. Sommige van die vroegste kunswerke is beeldjies van vroue, duisende jare oud (die beeldjies nie die vroue nie), met uitgebreide haarstyle. Haarstyle is beide 'n uitstalling en kan 'n kommunikasie wees wat sosiale status en lidmaatskap van 'n stam of groep onthul.
Deur die geskiedenis heen het mense hul hare gedra in 'n wye verskeidenheid style, grootliks bepaal deur die modes van die kultuur waarin hulle leef. Haarstyle is tekens en tekens van sosiale klas, ouderdom, huwelikstatus, rasse -identifikasie, politieke oortuigings en gesindheid oor geslag .
In baie kulture, dikwels om godsdienstige redes, word vroue se hare bedek terwyl hulle in die openbaar is, en in sommige, soos die Haredi -Judaïsme of die Europese Ortodokse gemeenskappe, word vroue se hare geskeer of baie kort gesny en bedek met pruike. Slegs sedert die einde van die Eerste Wêreldoorlog het vroue begin om hul hare kort en in taamlik natuurlike style te dra.
In antieke beskawings was vroue se hare dikwels op spesiale maniere uitgebrei en versigtig geklee. Vroue het hul hare ingekleur, gekrul en op verskillende maniere vasgemaak. Hulle sit hul hare in golwe en krulle met nat klei, wat hulle in die son droogmaak en dan uitkam, anders gebruik hulle 'n jellie gemaak van kwepersaad wat in water geweek is, of krultang en krultang van verskillende soorte.
Die beroemde beeld van die ystydperk, bekend as Venus van Willendorf
en van Brassempouy toon duidelike bewyse van gestileerde hare.
Dit lyk asof haar kop bedek is met vlegsels van vlegsels.
Die eertydse Egiptenare, wat bekend is vir hul aandag aan skoonheid en netheid, het sedert ongeveer die 4de eeu v.C. kamme en haarspelde in hul lokke gebruik Egiptiese vroue het geglo dat dik hare die beste is en het haarverlengings en pruike van egte hare of skaapwol gebruik. Hulle het selfs hul hare gekleur en pruike in verskillende kleure, met blou, groen, blondines en goud as hul gunstelingkeuses. Ryk Egiptenare het persoonlike kappers na hul huise laat kom.
In die ou Egipte is hoofhare dikwels geskeer, veral onder kinders, aangesien lang hare ongemaklik was in die hitte. Kinders het dikwels 'n lang haar hare uit 'n deel van hul koppe gelaat, aangesien die praktyk so algemeen was dat dit die standaard in Egiptiese kuns geword het om kunstenaars kinders uit te beeld soos hulle altyd hierdie 'sidelock' dra. Baie volwasse mans en vroue het hul koppe permanent geskeer vir gemak in die hitte en om die kop van luise te hou terwyl hulle 'n pruik in die openbaar gedra het. In hul grafte vind ons kamme en haarspelde. Hulle het gedink dik hare is die beste en gebruik haarverlengings en pruike van regte hare of skaapwol. Hulle het hul hare gekleur en pruike in verskillende kleure, met blou, groen, blondines en goue kleure, maar een van die gewilde kleure was swart pruike van indigo. Ryk Egiptenare het persoonlike kappers gehad wat na hul huise sou kom. Hulle het ook skoonheidsmiddels en liggaamsolies gebruik. Vroue se pruike was dikwels lank en gevleg, versier met goue ornamente of ivoorhaarspelde. Mans se gesigte was oor die algemeen skoon geskeer, maar stywe vals baarde is soms gedra.
In antieke Griekeland het mans en vroue alreeds van mekaar verskil deur hul kapsel. Die kophare van vroue was lank en teruggetrek in 'n chignon. Baie het hul hare met henna rooi gekleur en met goudpoeier besprinkel, en dit versier dikwels met vars blomme. Manshare was kort en selfs af en toe geskeer. Later het haarstyle meer sierlik geword met hare wat styf gekrul en hoog op die kop gestapel is wat dikwels om draadrame gevorm is. Haarkappers het gewild geword en die hoër klasse is deur slawe versorg of openbare kapperswinkels besoek.
In die antieke Minoïese beskawing het die vroue hul hare lank gedra met uitgebreide mode -lokke. Dit is waarskynlik omdat die vroue hul huwelikstatus met hul slotte geadverteer het. Gedurende die klassieke tydperk het vroue hul hare lank gedra, behalwe as hulle in rou was, waartydens hulle hul hare kortgeknip het. Slawe het kort hare gedra. Voor die 5de eeu is vroue se hare toegelaat om oor die skouers en rug te val. Dit is dikwels vasgemaak met 'n kopband of ketting. Later is hare dikwels ingehou. Na die vyfde eeu vC was daar 'n aantal moontlikhede, waaronder bolletjies, kopbande, serpe en haarbedekkings. Gedurende die hellenistiese tyd is die hare kunsmatig gewaai en gekrul.
Tussen 1500 en 650 vC het Griekse vroue hul hare lank gedra en in kurktrekkerkrulle gedra. Later, omstreeks 500-300 v.C., het vroue hul hare begin dra in die sogenaamde "Griekse knoop", wat basies 'n broodjie aan die onderkant van die nek was. Binnekort was knope en broodjies in Griekeland woedend. Dit het gelyk asof Griekse vroue ook 'n voorliefde gehad het om hul hare uit te lig, wat hulle met saffraan gedoen het. Die Grieke het ook 'n 'calamistrum' ontwikkel, 'n hol bronsstok wat gebruik is om hul hare te vorm.
Romeinse Ryk en Middeleeue
In die ou Rome het die haarkappery al hoe meer gewild geword en die hoër klasse is deur slawe versorg of openbare kapperswinkels besoek. Romeine het vals haarstukke gebruik om hul hare dikker of langer te maak. Soms het Romeinse vroue hul hare gedra, in sorgvuldig gesorteerde style, vasgemaak met juwelende haarspelde. Soms het hulle dit gedra, krul in ringetjies. Modieuse vroue het haarstukkies gedra wat dikwels gemaak is van die hare van slavinne.
Tussen 27 vC en 102 nC, in die keiserlike Rome, het vroue hul hare gedra in ingewikkelde style: 'n massa krulle bo -op, of in rye golwe, teruggetrek in ringetjies of vlegsels. Uiteindelik het die haarstyle van edelvroue so ingewikkeld geraak dat hulle daagliks aandag van verskeie slawe en 'n stilis vereis het om in stand te hou. Die hare is dikwels ligter gemaak met houtas, ongeslypte kalk en natriumbikarbonaat, of donkerder gemaak met kopervleis, eikehoutappels of bloedsuiers gemarineer in wyn en asyn. Dit is aangevul deur pruike, haarstukkies en kussings, en vasgehou deur nette, penne, kamme en pomade. Onder die Bisantynse Ryk het edelvroue die meeste van hul hare met sydoppe en pêrelnette bedek.
Van die tyd van die Romeinse Ryk tot die Middeleeue het die meeste vroue hul hare gegroei solank dit natuurlik sou groei. Normaalweg was dit nie so stylvol om te sny nie, aangesien vroue se hare op die kop vasgemaak was en by die meeste gevalle bedek was toe 'n volwasse vrou buite die huis met 'n snoet, 'n doek of sluier toegedraai was om onbedekte en los hare in die straat te dra. prostitute. Dit was algemeen om hare te vleg en vas te maak. In die 16de eeu het vroue hul hare begin dra in uiters versierde style, dikwels versier met pêrels, edelgesteentes, linte en sluiers. Vroue het 'n tegniek genaamd 'veters' of 'taping' gebruik, waarin toue of linte gebruik is om die hare om hul koppe te bind.
Gedurende hierdie tydperk is die meeste hare gevleg en onder wimples, sluiers of couvrechefs versteek. In die latere helfte van die 15de eeu en tot in die 16de eeu word 'n baie hoë haarlyn op die voorkop as aantreklik beskou, en ryk vroue pluk gereeld hare uit hul slape en die nekke, of gebruik ontharingsroom om dit te verwyder, as dit andersins aan die kante van hul haarbedekkings sigbaar sou wees. Werkersklas vroue in hierdie tydperk het hul hare in eenvoudige style gedra.
Gedurende die 15de en 16de eeu het Europese mans hul hare nie langer as skouerlengte gedra nie, met baie modieuse mans wat 'n pony of 'n rand gebruik het. In Italië was dit algemeen dat mans hul hare kleur.
In die vroeë 17de eeu het manlike haarstyle langer geword, met golwe of krulle as wenslik beskou.
Die manlike pruik was vermoedelik die voorloper van koning Louis XIII van Frankryk (1601-1643) in 1624 toe hy voortydig begin kaal word. Hierdie mode is grootliks bevorder deur sy seun en opvolger Louis XIV van Frankryk (1638-1715) wat bygedra het tot die verspreiding daarvan in lande wat deur Europa en deur Europa beïnvloed is. Die baard was lank agteruit en het nou onder die hoër klasse verdwyn.
Perukes of periwigs vir mans is met ander Franse style in die Engelssprekende wêreld ingebring toe Charles II in 1660 op die troon herstel is, na 'n lang ballingskap in Frankryk. Hierdie pruike was skouerlengte of langer en het die lang hare nagemaak wat sedert die 1620's by die mode geword het. Die gebruik daarvan het gou in die Engelse hof gewild geword. Die Londense dagboekskrywer Samuel Pepys het die dag in 1665 aangeteken dat 'n kapper sy kop geskeer het en dat hy die eerste keer sy nuwe periwig probeer, maar in 'n jaar van plaag was hy onrustig om dit te dra.
Laat pruike van die 17de eeu was baie lank en golwend, maar het in die middel van die 18de eeu korter geword, teen die tyd dat hulle normaalweg wit was (George II). In 'n baie algemene styl het 'n enkele stywe krul aan die einde van die hare om die kop gehardloop. Teen die laat 18de eeu is die natuurlike hare dikwels gepoeier om die indruk te kry van 'n kort pruik, vasgebind in 'n klein stert of 'tou' agter (George III).
Kort hare vir modieuse mans was 'n produk van die neoklassieke beweging. Klassiek geïnspireerde manlike haarstyle sluit in die Bedford Crop, waarskynlik die voorloper van die mees moderne manlike style, wat uitgevind is deur die radikale politikus Francis Russell, 5de hertog van Bedford as 'n protes teen 'n belasting op haarpoeier, en hy moedig sy vriendinne aan om dit aan te neem deur hulle te wed, sou hulle dit nie doen nie.
'N Ander invloedryke styl (of groep style) is deur die Franse vernoem na die Romeinse keiser Titus, uit sy borste, met kort hare en lae, maar effens opgehoopte op die kroon, dikwels met ingehoue ​​kranse of lokke wat variante hang, is bekend uit die hare van beide Napoleon en George IV van Engeland. Die styl was veronderstel om bekendgestel te word deur die akteur François-Joseph Talma, wat sy bedrieglike mede-akteurs op die been gebring het in optredes van werke soos Voltaire se Brutus. In 1799 het 'n Paryse modetydskrif berig dat selfs kaal mans Titus -pruike aanneem, en die styl word ook deur vroue gedra, die Journal de Paris meld in 1802 dat "meer as die helfte van die elegante vroue hul hare of pruik la Titus gedra het. "
In die vroeë 19de eeu het die manlike baard, sowel as snorre en bakke, weer sterk verskyn, wat verband hou met die romantiese beweging, en het almal baie algemeen gebly tot in die 1890's, waarna jonger mans met die Eerste Wêreldoorlog opgehou het om dit te dra die meerderheid mans in baie lande sien militêre diens, uiteindelik stuur hulle die baard af, behalwe dat ouer manne die styl van hul jeug behou het en diegene wat 'n boheemse voorkoms beïnvloed. Die kort snor in militêre styl het gewild gebly.
Van die 16de tot die 19de eeu het Europese vrouehare meer sigbaar geword terwyl hul haarbedekkings kleiner geword het, albei het meer uitgebrei geword, en met haarstyle begin versiering soos blomme, volstruispluime, toue van pêrels, juwele, linte en klein vervaardigde voorwerpe soos replika's van skepe en windpompe.
Gebonde hare was 'n simbool van behoorlikheid: om hare los te maak, word as onbeskeie en seksueel beskou, en soms is dit gevoel dat hulle bonatuurlike konnotasies het.
Rooi hare was gewild, veral in Engeland tydens die bewind van die rooikop Elizabeth I, en vroue en aristokratiese mans gebruik boraks, soutpeter, saffraan en swaelpoeier om hul hare rooi te kleur, wat hulle naar maak en hoofpyn en neusbloeding gee.
Gedurende hierdie tydperk in Spanje en Latynse kulture het vroue kantmantillas gedra, wat dikwels oor 'n hoë kam gedra word, en in Buenos Aires het daar 'n manier ontwikkel vir uiters groot haarkamme met skilpaaie, genaamd peineton, wat tot drie voet hoog kan word en breedte, en wat volgens historici die toenemende invloed van Frankryk, eerder as Spanje, op Argentiniërs weerspieël het.
In die middel van die 18de eeu het die poefstyl ontwikkel, met vroue wat volume in die hare aan die voorkant van die kop skep, gewoonlik met 'n kussing daaronder om dit hoër te lig, en die agterkant versier met skulpe, pêrels of edelstene.
In 1750 begin vroue hul hare met geparfumeerde pomade aantrek en dit wit poeier. Net voor die Eerste Wêreldoorlog het sommige vroue sy -tulbande oor hul hare begin dra.
Gedurende die Middeleeue het mans en vroue van die hoër sosiale klasse hul hare in los krulle gedra. Vroue het soms goue balle aan die einde van hul hare vasgemaak. Die laer klasse het hul hare versier en oor die algemeen korter, by die ken of skouers gedra. Edele vroue het plat kappies gedra wat hul hare bedek het, of lintjies en goue drade in hul hare. Later het kappies, hoede en sluiers nog meer gewild geraak toe die kerktradisie besluit het dat getroude vroue hul hare bedek moet hou. Hoedvormige hoede met 'n sluier was ook gewild gedurende hierdie era. Vroue se hare is soms gestileer in twee identiese heuwels aan weerskante van die kop.
Gedurende hierdie tyd word die hoë voorkop van 'n vrou as 'n pragtige kenmerk beskou, en vroue het dikwels hul voorkop geskeer om hul haarstyl te verhoog. Hulle voorkoppe is versier met kopbande wat soms met pêrels en klippe versier is. Vroue het gedurende hierdie era ook nette in hul hare gedra.
In die 15de eeu, die Renaissance -periode, het dames van die hoër klasse die hele voorste haarlyn weggetrek om 'n hoër voorkop te laat lyk! Die res van die hare is styf teruggekrap om die uitgebreide hooftooisels van die dag te wys. Dit was 'n praktyk wat in Europa algemeen was, terwyl die hoërklas -dames van Italië verkies om die haarlyn met lae kappies en juweel -tulbande te bedek. Hulle beny wel die mooier hare van Noord -Europeërs en sit ure lank in die hitte van die son in 'n poging om hul hare te bleik. Die bleikmiddel van die dag is gemaak met saffraan- of uievelle!
Ook tydens die Renaissance het vroue weer hul hare begin wys. Renaissance -haarstyle het in wese Romeinse en Griekse haarstyle laat herleef en meer verbeelding bygevoeg.
Vroue versier hul hare met edelgesteentes, pêrels, linte en selfs glinsterende sluiers. Hulle het ook hul hare gevleg, soms om krone om die bokant van die koppe te vorm. Weereens, hare is dikwels gekleur in ligte kleure, soos blond en goud. Sommige vroue het elemente soos aluin, swael, koeldrank en rabarber gebruik wat in 'n stof gemeng is om hul hare te kleur.
In Frankryk het dames blomme in 'n poeier verpulp en dan 'n klewerige mengsel gebruik om die poeier in hul hare aan te bring.
Teen die einde van die Renaissance strek die algemene neiging in die mode na uitgebreide en grillerige style tot by haarstyle. Vroue het hooftooisels begin dra, eers 'n eenvoudige kap wat toe 'n hoogtepunt bereik het. Mans het breë hoede gedra wat soms met edelstene afgewerk was.
Gedurende die Elizabethaanse era het mans en vroue baie hoë krae gedra, gemaak volgens Spaanse styl. Mans het hul hare kort gedra, terwyl vroue hul lang hare na bo gekam het waar dit vasgemaak was met 'n draadraam wat 'n hartvorm gevorm het. Teen die 16de eeu het koningin Elizabeth die belangrikste vroulike ikoon geword en die neigings vir die era bepaal. Haar leliewit gelaatskleur en rooi lokke laat vroue oral jaag na groot hoeveelhede wit gesigspoeier en rooi pruike.
Vroue streef daarna om haar krullerige rooi hare na te boots deur verskillende resepte te gebruik om hul hare te bleik. Sommige van hierdie resepte het vreemde elemente gebruik, insluitend urine. Vals hare en pruike is gedurende hierdie era algemeen gebruik, aangesien dit makliker was om te hanteer. Rooi pruike was veral gewild gedurende hierdie era. Uiteindelik het uitgebreide hooftooisels die mode -toneel betree gedurende die Elizabethaanse tydperk.
'N Hooftooisel bekend as a snuif was 'n tipe haarnet wat baie gewild geword het.Soortgelyke hooftooisels verskyn, soos 'n sakkoffie met 'n versamelde sak aan die agterkant van die draer se kop. Die stof van die sak kan by die rok pas, of van 'n gewone swart sy, bedek met 'n goue net.
In Italië, 'n modieuse hoofbedekking van die vroeë 16de eeu, bekend as die balzo was soortgelyk aan 'n snood. Dit was 'n groot versamelde sak, dikwels gemaak van geweefde repies stof, fyn goudmateriaal en kant, of ander materiaal, wat oor die hare gedra is. Van voor lyk dit meer na 'n rol wat oor die hare gedra is, aangesien die grootste deel van die massa bo die kop was.
Tydens portrette is stukkies gemaak van stof of stof bedek met 'n koord. Cauls is ook gereeld versier met toegepaste koord, bedek of geborduur, asook pêrels, juwele en ander duur versiering vir die adel.
In die 18de eeu verskyn uitgebreide pruike, mylhoogte en hoë versierde krulle. Wit pruike met lang ringe was aan die orde van die dag, dikwels vasgemaak met 'n swart strik vir mans of versier met vere, boë en kranse vir vroue. Groot hare was beslis stylvol, en baie haarstyle is gemodelleer oor 'n hokraam of perdhaarblokkies, hoe groter hoe beter. Sommige ontsaglike hoë kappies het ure geneem om op te stel en was sterk gestysel en gepoeier. Die tyd wat daaraan bestee is om hierdie uitgebreide style te skep, beteken egter dat weke tussen stilering en die mengsel van perdhaar en swaar poeier perfekte nestmateriaal vir ongediertes verloop het. Dit het hulle egter nie laat afskrik nie, en sommige avontuurlustige siele het mini-tuine of maritieme tonele met modelskip in hul styl opgeneem. van hul koppe.
Barokvroue het hul hare in die middel geskei, dikwels met 'n kruisie of 'n ronde skeiding in hul hare. Hulle het ook krulle wat hul voorkoppe geknip het en soos ringetjies langs die kante van die gesig geval het. Soms was hierdie ringe redelik dik.
In dieselfde tyd het 'n ander modeneiging ontstaan, genaamd 'n hurluberlu coiffure. Hierdie styl vereis dat die hare kort gedra word, in 'n doppie afwaartse krulle wat dik aan die agterkant van die kop en nek gerangskik is.
In die 18de eeu was pruike, spesifiek gepoeierde pruike, in die mode. Beide mans en vroue het hulle gedra, veral die hoër klasse en koninklikes. Hierdie pruike was gewoonlik wit gepoeier
Gedurende hierdie era het hulle hare begin groei. Krullerige hare, snorre en bokkies was in hierdie era woedend.
Lodewyk die 13de (wat na bewering al redelik vroeg kaal geword het) het 'n krullerige pruik laat maak. Gedurende hierdie era is pruike gemaak van menslike of perdehare. In die 17de en 18de eeu het pruike iets van 'n statussimbool geword en hoe meer pruike 'n mens gehad het, hoe meer gesogte of welvarender word dit beskou.
Later in hierdie era is die sagte natuurlike style vervang deur meer formele, stywe style. Teen die einde van die Barok -era het vroue begin om hul hare in sulke hoë modes te vee dat sommige 60 sentimeter hoog was!
Teen die vroeë 1800's is die pruike van poeier uit die Georgiese era vir ewig van die mode afgesit, aangesien mans van die tydperk hul hare kort en natuurlik begin dra het.
Gedurende die Regency -era is vroueklere sowel as haarstyle volgens die Griekse en Romeinse style gemodelleer. Vroue het hul hare gedra en hul broodjies vasgemaak met sierkamme, diademe, kappies en sylintjies. Hulle het hul hare in die vorm van T, V, Y en U's geskei. Regency -meisies het dikwels hul hare aan die voorkant gekrul om hul gesigte met sagte krulle te kroon. Dames het ook kappies, hoede of tulbande gedra.
Na die dekadensie van die vorige era, het die Victoriane 'n baie meer gedempte en puriteinse lyn geneem. Middelklas-dames, hoewel hulle nie die make-up heeltemal laat vaar het nie, het dinge aansienlik verlaag, met meer klem op natuurlike skoonheid. 'N Victoriaanse dame sou haar natuurlike kenmerke vertoon en gemik op 'n gesonde higiëniese voorkoms. Hare was veronderstel om glad, glansend en gesond te lyk, en style was meer elegant en aantrekliker. Die hare is gereeld met olies glad gemaak en in lang ringetjies opgekrul, die rande was kort en die versiering was subtieler. Haarnette is gereeld bedags gedra om krulle beperk te hou en met 'n eenvoudige ivoorkam of swart boog aan die agterkant van die kop vas te hou. Later in die eeu is hare dikwels gevleg en in swaar spoelwonde vasgemaak wat netjies aan die nek vasgemaak is. Netheid was aan die orde van die dag en los hare sou as vulgêr beskou word. Mans van destyds het hul hare relatief kort gehou, vol macassar -olie, en die meeste sou snor, baard en bakke gehad het.
Gedurende die Victoriaanse era het dit gewild geword dat u hare deur 'n kapper gestileer word. Franse haarstyle wat in die middel geskei is, het nuwerwets geword, terwyl die kop met blomme versier word.
Die Oostenrykse keiserin Elizabeth was die eerste wat blomme in haar hare geplaas het, en sy het gou 'n wydverspreide neiging begin.
Gars krulle of suiker krulle Dit was krulle met lang druppels wat kinders deur die eeu gedra het.
In die vroeë 1840's het vroue hierdie krulle gedra saam met 'n opgerolde chignon, wat agter in die kop was. Vroue het gedurende hierdie era steeds hoede gedra.
Fyn milliners het fantastiese style geskep wat versier is met pluime en lintjies.
Gedurende die 1870's kon die hare aan die agterkant van die kop soms los en lank hang, 'n pragtige natuurlike voorkoms wat in baie voor-Raphaelitiese portrette verskyn het. Soms is die hare in kringe gesien, en soms in groot lusse.
In 1872 is 'n belangrike uitvinding in haarstyl uitgevind: krimp. Krimping maak voorsiening vir 'n "opgedraaide haarstyl" waarin die hare oor 'n warm strykyster getrek word, wat 'n aantreklike golf tot gevolg het.
Die "Marcel -golf" was 'n nuwe styl wat deur die warm yster geskep is en bestaan ​​uit los golwe wat om die kop gerangskik is.
Teen die einde van die 1880's is pompadours gedra. Dit was 'n styl waarin die hare hoog van die voorkop afgevee is. Dikwels is valse haarstukke gebruik om hoogte en diepte by te voeg. Daarbenewens het die "titus" haarstyl vanaf die 1880's gewild geword. Hierdie haarstyl het behels dat die hare baie naby om die kop gesny word. Die hare is daarna gekrul en gestileer met verskillende ornamente, insluitend blomme.
By die Gay negentigs, hoë haarstyle het amper verdwyn uit die landskap van modeneigings.
Die voorkoms van die Gibson Girl was baie meer natuurlik. 'N Broodjie wat los op die kop gevee is, het die kroon van jong Victoriaanse meisies geword. Die psige knoop was veral prominent. Dit was basies hare wat van die voorkop afgetrek en bo -op die kop geknoop is. Klein kappies, pompadours en Franse kinkels is ook gedra, tesame met haarversierings.
Onder die Moslem -gemeenskap is die hare tradisioneel in die openbaar versteek. Mans het 'n tulband of 'n tulband gedra, en die hare van vroue is onder die tradisionele sluier versteek. Beide mans en vroue het die plaaslike openbare baddens besoek vir versorging, waar die kop en gesig van die mans geskeer is en tekens dat lang hare 'n henna -spoel was.
As gevolg van die vele stamgebruike was Afrika -haarstyle baie uiteenlopend en het gewoonlik 'n status aangedui. Masai -krygers het die voorhare in dele van klein vlegsels vasgemaak, terwyl die agterhare tot middellyf kon groei. Nie-krygers en vroue het egter hul koppe geskeer. Baie stamme het die hare met rooi grond en vet geverf - sommige het dit selfs met dieremis verstyf. Die komplekse styl van die Mangbetu-vroue was om die hare dun te vleg en oor 'n kegelvormige mandjieraam te rangskik, die bokant te laat opvlam en die hele ding te versier met lang beennaalde. Ander stamme, soos die Miango, het 'n eenvoudige benadering gehad en hul lang poniestertjies met 'n kopdoek bedek en met blare versier.
Die tradisionele haarstilering in sommige dele van Afrika gee ook interessante voorbeelde van hoe mense met hul kophare omgegaan het. Die Maasai -krygers het die voorhare in dele van klein vlegsels vasgemaak terwyl die agterhare tot middellyf kon groei. Vroue en nie-krygers het egter hul koppe geskeer. Baie stamme het die hare met rooi grond geverf en sommige het dit met dieremis gestyf.
Onder die Temne People of Africa het dit ure of dae geneem om 'n haarstyl te vorm. Die fyn rye van die haarstyl was 'n simboliese voorstelling van die bewerking van die land en dui dus op beskawing.
In Israel en ander dele van die Midde -Ooste het vroue dikwels hul hare bedek met stof wat soos 'n kappie oor die gesig gedrapeer was. Haarstyle in die Midde -Ooste en elders het in werklikheid dieper betekenis gehad. Sommige kulture het vroue se lang hare as uitlokkend beskou dat dit bedek moes word of met stywe vlegsels, rolle of krulle beheer moes word.
Die krag van die profeet Simson is in die Skrif opgeteken as 'n inherente verbinding met sy lang, dik hare.
Hare en naels het deel geword van die magie in Persië. Die gebruik van klein stukkies was of ander plastiekagtige materiale, vervaardig met besweringe soos 'n vyand en dan deurboor met spykers en penne, of gesmelt voor die vuur, sodat hul menslike eweknie op hierdie manier allerhande soorte kan ondergaan Dit is bekend dat pyniging by Semetiese mense algemeen was. Dit is as meer effektief beskou om 'n deel van die naels of hare van die slagoffer te verkry, as 'n bykomende verbinding waarmee die wasfigure nog nader aan sy prototipe gebind kan word. Daar word vermoed dat die opdragte in die Vendidad van die Iraniërs om naels en hare te begrawe om toekomstige rampe te voorkom, te wyte was aan die voorkoms van soortgelyke gebruike onder hulle. Vyande van die Persiese profeet Zarthustra beskuldig hom van towery deur in die geheim hare, naels en sulke ander onsuiwerhede in sy kamer te plaas, wat lei tot sy kort gevangenskap, 'n vorm van towery.
In China is ongetroude meisies se hare gewoonlik lank en gevleg terwyl vroue die hare van die gesig afkam en in die nek in 'n knoop wond. Die destydse Manchu -regime het bepaal dat mans die voorkant van die kop geskeer het en die agterhare lank en gevleg was, vasgemaak met swart sy.
Mannetjies in Japan het ook die voorkant van die kop geskeer, maar die agterhare styf gehou in 'n kort stywe poniestert. Gedurende die Middeleeue was vrouehare lank en los, maar teen die 17de eeu het die hare meer styl gekry, van die nek af opgevee en versier met penne en juwele.
Geisha -vroue se haarkappers was veral ingewikkeld, hoog en sterk gelak en dikwels met haarstukkies verbeter.
In die vroeë 1870's, in 'n verskuiwing wat historici toeskryf aan die invloed van die Weste, het Japannese mans hul hare begin sny in style wat bekend staan ​​as jangiri of zangiri (wat rofweg 'toevallige snoei' beteken). Gedurende hierdie tydperk het Asiatiese vroue nog steeds tradisionele haarstyle gedra met kamme, penne en stokke gemaak van skilpad, metaal, hout en ander materiaal, maar in die middel van die 1880's het Japannese vroue uit die hoër klas hul hare begin terugstoot in die Westerse styl (bekend as sokuhatsu), of die gebruik van verwesterde weergawes van tradisionele Japannese haarstyle (dit word yakaimaki genoem, of letterlik soirée chignon).
Hierdie haarstyle word 'mielies' genoem. Onder die Polinesiërs van die Stille Oseaan was die eerste keer dat 'n seuntjie se hare geknip word, sy mondigwording. Dit was ook 'n manier waarop hy nou van vroue onderskei word. Daar word vermoed dat hare die mana of krag bevat, en dit was dus 'n riskante onderneming om hare te sny. Om hierdie spesiale geleentheid te vier, het die vroue van die Cookeilande gedrapeer tivaevae, spesiaal versierde quilts, oor die kamer. Hierdie tivaevae is as geskenke gegee om spesiale geleenthede soos hierdie kapsel -seremonie te vier.
Inheemse Amerikaners was verdeeld in hul haarstyle - dié aan die Ooskus wat heeltemal geskeer koppe dra, behalwe vir 'n rantjie langs die kroon, terwyl Vlakte -Indiane, mans en vroue, die erkende lang vlegsels gedra het wat met vere versier was.
Asteke-Volwasse, getroude Aztec-vroue het gewoonlik hul hare in twee horingagtige knoppe gedra, terwyl jonger vroue dit gereeld reguit en lank tot by die middel gedra het.
Die Inka's het swart kopbande oor relatief, kort, dikwels gebobbeerde hare gedra, terwyl Azteekse vroue hul hare gevleg het met stroke gekleurde lap wat om die kop gewikkel is.
Die Maya -adel, hoewel hy koppe geskeer het, het hoë, versierde hooftooisels aangetrek.
Die samelewing van die 1920's het die puriteinse standaarde en beperkings van die Victoriaanse lewe baie laat vaar. Die brullende twintigerjare het die voorkoms van kort, bobberige en wuiwende style na vore gebring, wat die nuwe onafhanklike, vrymoedige, vrye vrou-etos van die dag aandui. Vroue het toenemend toegang tot bioskoop en teater gehad, en neigings is deur die destydse 'supersterre' bepaal. Make -up was baie terug in die mode - poeier, rouge en baie rooi lippe was 'in', al was dit op 'n meer gemoedelike manier as die vroeëre 18de -eeuse styl.
Manshare het kort gebly, net soos in die Victoriaanse era, maar is meestal gedra met 'n middelste skeiding en met 'n gladde rugkant gebruik met briljant en hoogs geparfumeerde olies.
Tussenoorlogse jare (1920's - 1930's)
Tydens die Eerste Wêreldoorlog het vroue oor die hele wêreld begin skuif na korter haarstyle wat makliker was om te bestuur. In die twintigerjare het vroue vir die eerste keer begin om hul hare te bobbel, te sing en om te sny en dit dikwels met klein omhelsde hoedjies omhels. In Korea is die bob tanbal genoem.
Vroue het hul hare begin merk en diep golwe daarin gemaak met behulp van verhitte skêrstrykysters. Duursame permanente waai het ook gewild geword in hierdie tydperk: dit was 'n duur, ongemaklike en tydrowende proses waarin die hare in krulle gesit en in 'n stoom- of droë hitte-masjien geplaas word.
Gedurende die dertigerjare het vroue hul hare effens langer begin dra, in bladsye, bobbe of golwe en krulle.
Gedurende hierdie tydperk het Westerse mans hul hare begin dra op 'n manier wat gewild geword het onder filmsterre soos Douglas Fairbanks, Jr. en Rudolph Valentino. Mans het hul hare kort gedra, óf langs die kant óf in die middel geskei, óf reguit teruggekam, en pomade, ys en tonika gebruik om hul hare op hul plek te hou. Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog en 'n geruime tyd daarna het mans se kapsel korter geword, wat die militêre bemanningsnoot naboots.
Gedurende die 1920's en 1930's het Japannese vroue hul hare begin dra in 'n styl genaamd mimi-kakushi (letterlik "oorverberging"), waarin hare teruggetrek is om die ore te bedek en in 'n bolle in die nek vasgemaak te word. Gegolfde of gekrulde hare het gedurende hierdie tydperk toenemend gewild geraak by Japannese vroue, en permanente golwe, hoewel omstrede, was uiters gewild. Gekapte hare het ook meer gewild geraak onder Japannese vroue, veral onder aktrises en moga, of "meisies met gesnyde hare", jong Japannese vroue wat in die 1920's verwesterde modes en lewenswyses gevolg het.
In die veertigerjare het vroue hul afgode op die skerm bly volg, met die klem op vroulike, romantiese style. Sagte krulle wat op die skouers val of 'n lang, golwende natuurlike voorkoms was gewild en het vir die eerste keer sonbruin gewild geword - waarskynlik geïnspireer deur Hollywood -sterretjies. Hierdie style sou natuurlik gered word vir aanddrag - aangesien die oorlogsjare gewoed het, was iets meer prakties nodig. Baie vroue het óf op die land óf in die ammunisie-fabrieke gewerk, en omdat sjampoe en nie-noodsaaklike items moeilik by die mode was, is dit dikwels deur die praktyk bepaal. Praktiese vroue het hul hare in 'n netjiese rol om die nek en oor die ore gedra, dikwels bedek met 'n kopdoek wat aan die voorkant geknoop is en slegs die randjie blootgestel is. Haarrolers van plastiek was 'n noodsaaklike deel van die stilering, net soos die lotion om die hare so lank as moontlik vas te hou.
Teen die vyftigerjare, met die beperkinge van die oorlog aan die einde, het glans gewild geword en het vroue probeer om te kyk wat die huishoudelike godin impliseer. Die indruk was dat alle huishoudelike take verrig kon word terwyl dit nog stylvol en goed versorg lyk. Om terug te keer na die huispligte na die eise van oorlogstyd, beteken dat vroue meer tyd kan bestee aan die bereiking van die 50-jarige skoonheidsideaal. Wenkbroue, mascara en oogomlyner word swaarder met intens gekleurde lippe wat 'n ligte gelaatskleur beklemtoon. Hare het egter begin mishandel en is geterg, gevorm, gespuit, permanent gewaai en tot perfek gevormde krulle gedwing. Hare het dikwels soos 'n perfekstel gelyk en vroue het weekliks 'n besoek gebring aan salonne vir die sjampoe en stel. Manne van die dag was ook bereid om tyd te bestee aan die kopiëring van hul afgode James Dean en Elvis, en 'n gesmeerde haarstyl is gepaard met lang, swaar bakke.
In die 1960's het baie vroue begin om hul hare te dra in kort moderne snitte, soos die pixie -snit, terwyl hare in die 1970's langer en losser was. In die 1960's en 1970's het baie mans en vroue hul hare baie lank en reguit gedra.
Komplekse haarstyle was beslis in die 1960's uit. Vroue verhuis weer na die werkplek en moes 'n meer haalbare styl aanneem vir 'n daaglikse voorkoms. Baie het voorkeur gegee aan kort haarstyle met 'n rugkam, wat vinnig gestileer en vasgehou kan word met haarsproei, versag met 'n lang vroulike rand. Jonger vroue wat hul hare langer gelos het, was geneig om dit los of in 'n eenvoudige poniestert te versier en dit tydens die modieuse hippyfase met blomme of linte te versier. Sowel hare as grimering was eenvoudig, met die klem op natuurlike, gesonde voorkoms-die voorkoms van 'n Amerikaanse meisie langsaan was baie gewild. Blond was die kleur wat dit wou hê, en donkerder hare het dikwels hoogtepunte en 'n sonskynende voorkoms gekry deur hare hare in suurlemoensap te week en in die son te sit.
Vroue maak hul hare reguit deur middel van chemiese regrukprosesse, deur hul hare tuis met 'n strykyster te stryk, of deur dit met groot leë blikkies op te rol terwyl hulle nat is.
> Afro-Amerikaanse mans en vroue het hul hare natuurlik (onverwerkt) in groot Afros begin dra, soms versier met Afro-pikke van hout of plastiek. Teen die einde van die sewentigerjare het die Afro onder Afro-Amerikaners in onguns verval en is dit vervang deur ander natuurlike haarstyle, soos rietrye en dreadlocks.
Sedert die sewentigerjare het vroue hul hare in 'n wye verskeidenheid redelik natuurlike style gedra. In die negentien-tagtigerjare trek vroue hul hare terug met rekkies, rekbare poniesterthouers van lap oor stofbande. Vroue dra ook vandag dikwels glinsterende ornamente, sowel as kappies in kloustyl wat gebruik word om poniestertjies en ander versweerde of gedeeltelik verswakte haarstyle vas te maak.
Tans kan vroue en mans uit 'n wye verskeidenheid haarstyle kies, maar daar word steeds van hulle verwag om hul hare te dra op 'n manier wat aan geslagsnorme voldoen: in 'n groot deel van die wêreld mans met lang hare en vroue wie se hare nie versigtig verskyn nie versorgdes kan verskillende vorme van diskriminasie ondervind, insluitend teistering, sosiale skande of diskriminasie op die werkplek. Dit is ietwat minder waar vir Afro-Amerikaanse mans wat hul hare dra in verskillende style wat oorvleuel met dié van Afro-Amerikaanse vroue, insluitend vlegsels en mielies wat met rubberbande en dreadlocks vasgemaak is.
Lang, vry en natuurlik beskryf hare die beste in die 1970's. Die maanhare van vryvallende krulle, sagte afskeidings en lang rande is aangevul met 'n bruin vel en glansende lippe, sagte klere en die uiteindelike doel was sag, vroulik en romanties. Die kultusreeks 'Charlies Angels' beeld alles uit wat 'n vrou uit die 70's moet wees. Selfs manlike styl word sagter met 'geveerde' snitte, hoogtepunte en sagte lae.Die gebruik van produkte was beperk, want die doel was natuurlike hare en produkte word dienooreenkomstig bemark met 'n toename in die gebruik van plant- en kruie -ekstrakte. Teen die einde van die era het sekere afdelings egter in opstand gekom teen hierdie blomme, romantiese beeld en die kenmerkende, ietwat skokkende voorkoms van die Punk, wat kortliks in die vooruitsig gestel is. Puntige hare, gekleurde helder primêre of fluoresserende kleure, getatoeëerde kopvelle of verregaande Mohikaners pryk in die hoë strate.
The Age of Excess, ook bekend as die 1980's, het minder beperkings en meer vryheid van keuse in style en tendense. Mense was nie meer bereid om aan 'n vaste beeld te voldoen nie, en daar was baie afwykings. Aan die een kant was die 'power dressers' - onberispelike vroue met sterk klere en noukeurig versorgde haarstyle. Die lang bob het 'n gunsteling-presisie gesny en eweredig gekrul, 'n goeie haarkapper was 'n noodsaaklike deel van hierdie vrou se lewe. Hierdie vrou se haarstyl weerspieël beheer, 'n besige werk, 'n gejaagde sosiale lewe, maar boonop selfs haar haarstyl. Die opstandige element daarenteen was besig om Madonna se steeds veranderende styl te volg, en was bereid om onkonvensionele, onstuimige, gekleurde haarkappers aan te pas by hul onkonvensionele, eksentrieke klere.
Gedurende die negentigerjare het haar- en skoonheidstyle konstant verander en byna alles was aanvaarbaar. 'N Groot gier was die Rachel-snit, die karakter van Jennifer Aniston in die' Friends '-hare was lank en glad met langere lae, 'n volwasse rand en omraam met hoogtepunte om die gesig. Kort, onstuimige style soos Meg Ryan en baie variasies oor dieselfde tema was ook uiters gewild. Deurmekaar hare was baie in, maar of dit nou lank of kort lyk, die hele wêreld het beslis blond geword! Veelkleurige hoogtepunte, oral in die blondine - in werklikheid enige blonde skakering, selfs vroeër donkerkop modelle en filmsterre het blonde geword. Met goue trappe en vol, blink blink lippe en bedompige oë was die voorkoms beslis 'n terugslag in die Bridget Bardot 'Sex Kitten' -styl.
Mans aan die ander kant was baie minimalisties in hul benadering - geskeer koppe was aan die orde van die dag. Alles wat meer as 'n sentimeter lank was, is eintlik lank geag en daar was 'n nuwe neiging vir produkte. Voor die negentigerjare het mans alleen met sjampoe klaargekom, of af en toe die vriendin se hare gel geknyp, maar die 'nuwe man' -beeld het maatskappye aangemoedig om allerhande nuwe produkte vir mans te vervaardig. Met 'n nuwe manlike verpakking van manlike toiletware, het dit vir mansbaddens heeltemal aanvaarbaar geword om soveel produkte as vroue te dra.
Huidige tydlyn - 21ste eeu
Die estetiese oorwegings van 'n haarstyl kan deur baie faktore bepaal word, soos die fisiese eienskappe van die onderwerp en die gewenste selfbeeld of die stylistiese artistieke instinkte.
Fisiese faktore sluit in natuurlike haartipe en groeipatrone, gesig- en kopvorm uit verskillende hoeke, en algemene liggaamsverhoudings kan ook mediese oorwegings geld. Selfbeeld kan daarop gemik wees om te voldoen aan die hoofstroomwaardes (besnoeiings in militêre styl of huidige "mode" -style soos die Dido-flip), identifiseer met kenmerkend versorgde subgroepe (bv. Punkhare), of gehoorsaamheid aan godsdienstige voorskrifte (bv. Ortodoks) Jode het betaal, Rastafari het Dreadlocks, Noord -Indiese jatas of die Sikh -praktyk van Kesh), alhoewel dit baie kontekstueel is en 'n 'hoofstroom' voorkoms in een omgewing beperk kan wees tot 'n 'subgroep' in 'n ander.
'N Haarstyl word bereik deur hare op 'n sekere manier te rangskik, af en toe met kamme, 'n haardroër, gel of ander produkte. Die gebruik van hare word dikwels kappers genoem, veral as dit 'n beroep is.
Haarstyle kan ook die toevoeging van bykomstighede (soos kopbande of kappies) insluit om dit op sy plek te hou, die sierlike voorkoms daarvan te verbeter of dit gedeeltelik of heeltemal te bedek met bedekkings soos 'n kippa, hijab, tam of tulband.
2014: Vroue dra uitbreidings vir 'n lang, bedompige voorkoms. Met haarverlies, skeer hulle gereeld hul koppe. Die voorkoms van mans met lang hare is verby, tensy kunstenaars optree.
Tydens die oorlog was dit moeilik om baie produkte te kry. Vroue het klaargemaak met alles wat hulle kon kry. Die lotion is byvoorbeeld gemaak van dinge wat in die huis gevind word, soos bier of suikerwater.
Pypskoonmakers, lappe of penkrulle word gebruik om die hare te draai en vas te maak. Sodra dit droog is, kan die hare uitgewis en geklee word soos benodig. Ryk vroue kan dit bekostig om die haarkapper te besoek en hul hare te laat sit. Diegene wat nie die geld gehad het nie, het net hul hare tuis gesit.
Elektriese krultang was nou beskikbaar, maar sommige vroue sal die ou warm ysters bly gebruik om golwe te skep.
Na die oorlog het kosmetiese produkte meer beskikbaar geword, soos tuisgeld. Dit was makliker om hare te hê, want dit het dit eenvoudig in vorm gesny, en dit het ook lank gehou. Dit was ook minder tydrowend as die daaglikse instelling met rollers of lappe.
Haarstyle van 1944 - plat bo -op en aan die kroon, met krulle omgedraai en vasgesteek om die kante.
Vroue se skoonheidsmiddels
Wat make -up betref, was 'n vroulike gesigspoeier 'n mengsel van krytpoeier en wit lood. Rou vir wange en lippe was boogskieter of die wyn wyn. Wenkbroue en wimpers is swart gemaak met as of poeiermelk, en tande blink met emalje.
Die Romeinse mode bly vandag bestaan ​​in die moderne ontwerpe van die Italianers, Franse en Amerikaners. Baie van die haarstyle van vandag is eenvoudige make -ups van werklike style wat die vroue van antieke Rome gedra het.