Dit is die droom wat uitgestel is - Diverse
Die bure ondertoe skree weer, klop deure, hul gedempte stemme styg deur die vloer. Jy skuifel deur die stapel boeke langs jou bed, reik na jou skootrekenaar en die klankboek wat jy afgelaai het om die stilte van jou eensame aand te verbreek. "Angle of Repose" deur Wallace Stegner. Die man se stem is ryk, kalmerend en vul jou oor met beelde wat jou verby die muwwe mure en matte bruin tapyt van hierdie smerige woonstel laat beweeg.
Dink jy dit is net nog 'n oorgang en sê vir jouself dat dit in orde gaan gaan.
Maar dit help nie. Die nag is die slegste. Nadat u u tande gesmeer het, die ligte afgeskakel en die deur gesluit het, val u neer op u matras, knuffel u notaboek teen u bors en laat u uitputting u dadelik tref, en haal diep asem om die dowwe pyn van die opgerolde spiere wat langs jou rug trek. Die straatlig filtreer deur die blindings. Die kinders langsaan hou weer partytjie. Brokkies snuffel deur die gons van die gesprek - iemand se somerplanne, 'n opwinding van 'n dronk aand, 'n crescendo van gelag, die klap van die agterdeur. Jy is te moeg om kwaad te wees vir die geluid wat uit die ou Victoriaanse huis ontstaan. Sy toegegroeide avokadobome leun oor die heining en gooi vrugte af oor niksvermoedende voetgangers. Bedwelmde hoenders krap aan die stoep en pluk aan botteldakke terwyl studente op en af ​​trap en op die tweede verdieping-balkon na mekaar skree. U lê wakker en luister en worstel met twyfel terwyl u 'n antwoord op die vraag wat Langston Hughes meer as 60 jaar gelede gestel het, saamstel.
'N Uitgestelde droom droog nie op nie en blaas weg, dit verdamp nie in die verdwynde jare van u jeug nie. Dit grendel aan u ribbekas, swel met elke dag wat verbygaan, stoot u ribbes uitmekaar, 'n gewas van ontevredenheid. 'N Uitgestelde droom neem 'n eie lewe. U kan leer om te leef met hierdie goedaardige groei wat swaar aan u sy hang, u kan u bewegings verander om die swaai te akkommodeer, maar dit verdwyn nie.
U leun deur die venster in u onderklere en vertel die enigste ding wat u weet.
As u teen die matras terugval, na die plafon staar, voel u die ontevredenheid en beweeg ongemaklik en probeer u spronge die afgelope paar jaar opspoor totdat u weer by die Humboldt State University staan ​​op die trappies. Founders Hall, blaas jou longe op met diep lugtrekte met die geur van die Stille Oseaan. Die son glinster van die skuins, rooi teël dak af, 'n kort tydjie van die hewige mis wat gewoonlik die rooihoutwoude afdop en die struike en repies versorgde grasperk op Preston Hill omring. Stille Oseaan rododendron en rooi blom blom kom sterk teen die boog wit gange. Die middagson het die plek dik verlaat met die heuningagtige geur van die Stille Oseaan-madrone, met die rooi papieragtige bas wat in fyn krulle afgetrek het.
Hy steek 'n sigaret aan. Jy rimpel jou neus en stap terug. 'U kan 'n wonderlike skrywer wees as u wou,' sê hy en as op die gras flikker. 'U het werk nodig, 'n paar jaar, 'n goeie redakteur, maar u kan dit doen.'
'N Skyf van die Arcata Marsh is sigbaar, 'n stuk gladde water wat tussen die inheemse grasse loer. U skud u kop na sy woorde en verwerp die droom wat u vuis gehad het sedert die dag toe u geleer het om te lees. 'Dit voel nie of dit genoeg is nie,' sê jy voordat jy wegtrek en hoop dat hy sal weet wat jy bedoel.
Hy doen dit nie.
U probeer weer. 'Daar is soveel verkeerd met die wêreld. Ek sou skuldig voel as ek nie aktief iets gedoen het om dinge te verander nie. Ek kon nie 'n goeie skrywer wees om mense te bereik nie. Nie soos Barbara Kingsolver of Toni Morrison of iemand anders nie. "
Hy trek op, stap weg. Jy sit nog 'n uur daar en probeer die woorde wat uit jou mond uitgekom het, regverdig. Iets wat u so suksesvol doen dat u die volgende paar jaar 'n nagraadse graad in omgewingsbeleid volg, van kontinent na kontinent oorslaan, as 'n navorsingsassistent werk en hard druk teen sosiale en omgewingsonreg. Jy hou op om te skryf.
Nou, alleen op 'n matras in 'n donker kamer, wonder u hoe u so vaardig geraak het om die vloer onder u voete uit te sny. Hoe het u so vinnig geword om uself te verloën oor alles wat u ooit wou gehad het, so vinnig om dit 'n edele saak te noem, noodgedwonge in onselfsugtigheid?
"Jesus." U laat die woord uit u mond skree en 'n vloekwoord maak oor wat u godsdienstige opvoeding steeds aandring. Dit was vrees. U was bang om te misluk, bang dat u u siel sou uitstort net om die wêreld daarvan af te weer. 'N Verwerping wat u nie kon verdra nie.
Met hierdie besef besef jy, gooi jy jou notaboek oor die kamer, laat die ou twyfel toemaak, koue woorde draai om jou nek. 'Jy sal nooit goed genoeg wees nie. Gee net op. "
Maar jy het dit al probeer. U het al probeer om iets anders te wees, en dit het u neergeslaan teen 'n doodloopstraat. Jy vryf jou naakte arm oor jou gesig, draai na die muur en luister na die geluide van universiteitstudente wat rondom emmers Dos Equis en PBR staan, terwyl die bas teen jou bene klop. Party aande gooi jy swaar, en kla oor die geluid soos 'n ou vrou, maar vanaand voel jy lus om by die venster uit te leun en 'n honderd eksemplare van ''n droom uitgestel' oor die heining en op hul koppe te laat val. Hulle verrassing is vasgevang in die flikkering van die veranda-lig terwyl u die venster in u onderklere uithang en vir hulle die enigste ding vertel wat u weet.
Jy moet soos die hel teen die deure van jou lewe klop, doelbewus leef, in die woud van jou begeertes ingaan en daar bly. U kan nie waarborg vir mislukking nie, u kan nie waarborg dat die wêreld u nie verwerp nie, maar u drome vir niks uitstel nie, moenie toelaat dat vrees die lewensvoorwaardes bepaal nie. Omhels die boodskap wat Thoreau uitgekap het in die woud van die Walden-dam - steek die blywende stukkies twyfel aan die brand, laat hulle in 'n inferno brand, bewaar die kou wat in die uithoeke van 'n hart onbevredig is, en moet nooit bang wees om jou lewe u eie.
Gaan as jy wil reis. As u wil skryf, tel u pen op. As u in 'n hut in die bos wil woon, begin dan planke saam te hamer. Wat jy ook al wil, gaan doen dit nou. Omdat die droom nie sal verdwyn nie, sal dit nie terugval in die uitspansels van u gedagtes om onthou te word nie, 'n aangename nostalgie, iets geliefdes uit u kinderjare.