Liewe vader, pryse is gelyk aan teleurstelling, omdat net één persoon kan wen. ŉ Ou grap van my: ek het die Ingrid Jonker-prys teen Donald W. Riekert verloor. Indien hierdie tipering die indruk sou skep dat daarmee hierdie twee mensekinders opgehemel word, omdat dit vir hulle moontlik was om met hulle denkwerk die paradys op die hoëveldse Bult te laat neerdaal, sou dit 'n heeltemal verkeerde gevolgtrekking wees (vgl. die breedvoeriger evaluering van hierdie tradisie aan die einde van die volgende artikel). Sylvia36 en haar vriendinne, almal Xhosasprekers, maak beurte om maandeliks by te dra tot 'n spaarplan, en wanneer dit die maand jou beurt is, ontvang jy alles wat "saamgegooi" is, dus die sam sam (wsk. uit Afr. saam-saam). Tog loop beide gedigte uit op ŉ mate van berusting en aanvaarding van die veranderde lyf en ŉ verklaring van verbondenheid met die lyf tot aan die einde van die lewe. ŉ Mens sou dus die stelling kon maak dat beide die gedigte – op die metavlak – identiteitsnarratiewe is waarin die spreker ŉ (vertrouens)breuk tussen haar en haar liggaam moet verwerk ten einde ŉ nuwe persoonlike identiteit te onderhandel, maar ook om vrede te maak met die nuwe, onbekende identiteit wat die konkrete liggaam aangeneem het as gevolg van pyn, lyding, mediese ingreep en verval.