Die #IamAshwinWillemse is vir sommige die stille erkenning dat hulle ook al in ’n Ashwin-oomblik vasgevang was waar hulle gevoel het hulle word geminag.
SuperSport het besluit al drie – Ashwin, Nick Mallett en Naas Botha – saai nie uit totdat ’n onafhanklike oorsig van die voorval afgehandel is nie. Willemse se laaste woorde toe hy van die stel afgestap het, was dat hy nie met mense kan saamwerk wat ander ondermyn nie.
(Vir eers ignoreer ons die rumour mill wat sê hy het onvoorbereid opgedaag, en die kommentaar oor sy sogenaamde gangster life en sy Engels. Daar sal altyd redes wees waarom mense die balke in hul eie oë miskyk.)
Gaan dit net oor kleur? Is dit net ’n geval van wit mense wat swart mense onwelkom laat voel, asof daar ruimte geskep moet word vir die “ander” om aan te pas? Die ander is soms Moslems, soms gay, soms ’n vrou, soms die “vyand”.
Is dit swart mense wat hul mag prysgee en slagoffer speel? Is daar ’n wedloop om te bepaal wie is die victims, die minorities, die bedreigdes?
Hoeveel keer was ek al in geselskap waar mense OOR my praat asof ek nie ’n brein en ’n stem het nie; waar jou mening net nie soveel waarde het as ’n ander s’n nie. Ek ken die gevoel waar jou werkslewe so ondraaglik gemaak word dat jy bedank, maar dan sê hulle jy kon nie die mas opkom nie. #WeSeeYou.