Tannie Elsabe…What a Leg(end)
'n Jaar of twee terug keer 'n dame my voor by 'n kersmark waar ek werk. Ek herken haar vlugtig as die tannie wat gereeld voor in die kerk praat oor Green Park, die plakkerskamp (informele nederseting) waarby sy betroke is. "Jy het mos ons moederskamer en die baba-huis se mure so mooi geverf né?" Nugter is al weer al een met die andwoord oor hoe sy nou dit weet. "wil jy nie my plakkerskamp kom verf nie?" Nogal haar plakkerskamp. En dit is ook so.
Hierdie is steeds die storie wat ek mense vertel waneer hul my vra oor hoe ek juis in Green Park aangekom het. Tannie Elsabe. Hierdie vrou is een van dááí mense. Jy ken haar vyf minute en jy weet jou lewe gaan nie weer dieselfde wees nie. Sy staan vir niemand terug nie, laat haar deur níks onder kry nie, en glo geen droom is te groot om in 'n gebed te verander nie. Sy is 'n voltydse verpleegster, het 'n man en kinders, en dan speel sy nog ma ook vir al wie 'n siel is in Green Park ook(soms mense dubbel haar ouderdom). En natuurlik vir my ook. Nadat ek die eerste keer saam met haar vrou-alleen die plakkerskamp ingery het met haar "Jesus-bakkie" soos sy dit noem, was my lewe nie weer dieselfde nie.
So het ons hierdie naweek wat verby is 'n paas partydjie gehou vir die kinders van Green Park. "Haai kind, en dit so op die heilige Sondag" praat tannie Elsabe hier agter my terwyl ons borrels blaas en die kinders verby ons na die springkasteel jaag. 'n Reuse sukses! Oppad terug hoor ek opgewonde kinders agter in my kar kliek, en tussen deur herken ek die woord "jump" so paar keer. Met al die opwinding in die lug word een van die bakke waarin daar een of ander bederf in vervoer was in my geel kar agter gelaat.
Van vandag is my vakansie ook verby, en ek het half agt by die werk aangemeld. Sewe uur het ek uit die bed gespring, heeltemal verslaap, en toe net die nodige pille gedrink om 'n dag in ons samelewing te oorleef. By die werk wag daar toe twee opgewonde kinders wat elk sy unike eis aan my stel en dit sukkel maar om albei se wense te laat waar word. Na werk is ek terug na my huis om 'n jonger vriendin van my met haar redenaars toespraak te help, en daarna weer Kuilsrivier toe vir 'n volgende afspraak. My maag grom en met eens en ek besef ek het al weer vergeet om vandag te eet. Dinge het net te mal gegaan en dis alreeds na sewe. Buitendien is ek ook nog bewus van die bak agter in my kar en ek is letterlik minder as 'n km van haar huis weg.
Nou kyk. My en tannie Elsabe se vinnige geselsies is selde korter as twee uur en ek weet ek is besig om baie laat te raak. Maar what the hell. Sy mag dalk die bak nodig kry en anders gaan dít ook net in my kar verdwyn (lag maar, sulke dinge gebeur met my). Met skreeunde bande stop ek voor haar huis met Don McLean wat ek sommer so laat aansing terwyl ek haar voordeur klokkie lui. Ag Crap. Lyk my mos hier is nou mense ook.
As daar een mens is wat altyd bly lyk om my te sien is dit tannie Elsabe. "ek het net gestop om die bak af te gee tannie, voor ek hom verloor."( Tannie Elsabe weet al te goed hierdie is baie moontlik) "Kom in , kom in." "nee tannie ek moet regtig oppad wees." "ag laat ek net vir jou 'n stukkie vleis inskep." Ek het al geleer om met tannie Elsabe te sty is tevergeefs. Dit help nie, so moenie eers probeer nie. "goed tannie maar ek moet regtig vinnig maak." binne drie sekondes gee sy my 'n tupper-bakkie met verskillende gebraade vleise én 'n stukkie knoffelbrood. "dis regtig nie nodig nie tannie" probeer ek nog propesteer. "ag kind ons deel mos graag"
Ja tannie. Tannie deel té graag. Tannie deel alles wat tannie het maar meeste tannie se hande, ore, hart, voete, denke, drukkies, en raad. God het mense gemaak wat engele kon wees. En dat het Hy engele gemaak wat maar net soos mense lyk. Waar kry sy haar krag, en blymoedigheid?
Die kos was op voor ek die volgende verkeerslig gehaal het. Nou moet ek net die tupper daar terug kry want teen môre het die weer êrens in my kan gaan wegkruipertjie speel. Ek praat nou die dag met een van my vriende wie se pad al vlugtig met tannie Elsabe sin gekruis het op 'n halwe grond pad in Green Park. Haar naam kom weer iewers in die gesprek op en hy laat hoor heel bewonderend van hom… " Tannie Elsabe…What a Legg"…
Was my lewe maar net 'n Romantic-Comedy…
So…ek het toe gister na my ervaring in Musica wel by die fliek deel uit gekom. Die storie loop soos altyd. Twee siele vind mekaar erens in die malhuis lewe van New York. Hul spanseer tyd saam, en breek op. en dan skielik kom die leters "six weeks later" op die skerm, en albei besef hoe leeg hul lewe is sonder die ander een. Dan begin daar mooi instrumentele musiek speel. Hul albei spring in hul kar, jaag na die bestemming waar hul dink die ander een sal wees, en presies op die selfde tyd, ariveer hulle op presies dieselfde plek, met presies dieselfde intensies. En dit alles terwyl die viool sy klimaks bereik. ai…was my lewe maar 'n romantiese komedie.
Kyk. Dis nie asof my lewe nie romanties is nie. En 'n komedie, dit kan ek jou belowe. Maar kan ek nie maar die woorde saam jam en vir altyd gelukig lewe nie?
My kêrel het my 'n ruk gelede ingelig hy dink nie hy is regtig verlief op my nie. Hy weet nie…maar hy dink amper nie so nie. Hoe laat mens so verhouding werk?
As 'n bitter emisionele dog praktiese mens het ek besef ek sal ernstig moet treur hieroor voor ek sal kan aanbeweeg, dus kan ek dit net so wel so gou as moontlik agter die rug kry.
In hierdie week van rou het ek weereens besef hoekom ek nie van vodka of brandewyn hou nie. Ook het ek agtergekom dis nie noodwendig wys om uit te gaan na jy klaar gemaak het mt jou 18h00 – 11h00 skof nie. Ek het geleer dat om baie shifts te werk mens net moeg maak, en ook dat as jy jouself aan die slaap huil, jou oë die volgende dag heel dag SAL puffy wes. En dit was die einde van dit.
Die volgende week het ek weer opgestaan, met normaliteit (wat dit ook al mag wees) aangegaan, en van voor af probeer.
In my geel kar wat meestal stukkend is speel musiek oor gebreekte speakers en dan haak my laserskyf ook nog. Toe ek deur 'n slag-gat ry byt ek my tong raak en mors ek my slushpuppy oor my nuwe rok uit, net om te sien hoe 'n kamera flits en ek tot die besef kom NOG 'n speedfine is in die pos. My dosent lig my in dat die my skets van 'n aandrok lyk soos 'n "Hip Hop" nommertjie, en my bankrekening is weer leeg. Tussen deur moet ek wawiele en handstane maak saam met die meisie wat ek aupair en voorgee die lewe is 'n fees. waar is die viool en sy klimaks tog?
Dis vandag ses weke nadat my hart gebreek is.
Geen e-pos, sms of foon oproep het al hierdie kant toe gekom nie.
Ek wag ook nie daarvoor nie.
My lewe is nie 'n Romantic-Comedy nie.
En al is my week van treur baie langer as sewe dae lank, weet ek selfs dit sal ook verby gaan. Nuwe dinge sal gebeur. Nuwe kêrels sal my hart kom breek. Nuwe musiek sal oor nuwe speakers speel. En ek sal aanhou wens…was my lewe maar net 'n Romatic-Comedy
Die Kaarte in my Beursie
Vandag toe ek in my beursie krap om my laaste paar sente bymekaar te maak sodat ek vir my Don McLean se "american pie" album kan koop, bessef ek net hoeveel kaarte ek in my beursie het. Kaarte wat ek nooit regtig gebruik nie. Waarvoor hou ek die goed? Maar soos met baie ander vrae, sal Nugter aleen weet! wie ook al hierdie "Nugter" knaap mag wees.
Ek besef toe egter dat hoe min die kaarte ook al gebruik mag word, hulle bestaan is 'n getuienis van my lewe. As 'n vreemdeling hierdie beursie moet optel, sal hul bietjie meer weet oor die vreemdeling op die Lisensie-foto.
Hier volg dan die storie wat my beursie jou mag vertel waneer jy hom dalk eendag sou optel:
"Goeie dag daar vreemdeling! My naam is Dinah Maria Marais. Ek is 'n gebore op **/**/**** en my ID nommer is 02/*************. Ek is 'n vroulike Suid-Afrikaanse burger en het my Kode B bestuurders lisensie ontvang op die 31ste oktober 2006.In 2009, 2010, en in 2011 is en was ek 'n student aan die "Cape Peninsula University of Technology". My studente nr is 209041566 en my haarstyl verander blykbaar elke jaar. Ek neem graag dvd's uit by Stax in Zevenwacht, en by die Vee's Video in 13de laan, Boston. Van tyd tot tyd maak ek kopiee by Artees kuns-winkel, en het toegang tot Bellville, Kaapstad, en Kulsrivier se publieke biblioteke.
Ek Bank my geld by Capitec bank. (waneer ek so iets het) verder doen ek klaarblyklik inkopies by Edgars, en ek is 'n smart-shopper by Pick n Pay. Ek is 'n orgaanskenker en my naasbestaande is Annelie Marais, en sy is beskikbaar by *** *** ****. Ek behoort aan die O-Positiewe bloedgroep en het is 'n skenker by die WP Bloedoortappingsdiens. "
Na ek uiteindelik al my munte uit my beursie gegrawe het en vir dit aan die vrou agter die toonbank oorhandig vra sy my toe wragtig of ek 'n Clicks Club kaart het. "Om wat mee te maak?" wonder ek…
Om 'n broodjie te deel…
Gisteraand praat ek weer met 'n ou vriend wat se loopbaan glad geteer is. Hy is vinnig besig om die korperatiwe leer te klim en daar is nie tyd vir afkyk, en om hoogte vrees te kry nie. Geniet hy dit? Hy sê so. Maar ek wonder tog: Mis hy dit nie om te lewe nie?
Voor jy my kruisig, ek is eenhonderd persent agter 'n goeie loopbaan en baie geld maak. (Ons mag dalk verskil oor wat om met die geld te maak maar dis weer 'n gesprek vir 'n ander dag.) maar die baie bekende uitdrukking : "Work to live, don't live to work", is 'n cliche vir 'n baie goeie rede.
Hoeveel keer per dag jaag ons nie teen 85km/h verby al die mooi in die lewe nie? (en dit nogals in 'n 60km/h zone!) oral om ons is daar splitsekondes van suiwer skoonheid wat ons mis. En waarvoor? Vir 'n groter huis wat ons nie nodig het nie? vir Sekuriteit wat in elk geval nie gewaarborg is nie?
Daar is soveel mooi in die bergie wat sy krummels uit jou drom deel met die straatbrak wat hom getrou volg. En binne die meisie wat onder haar tydskrif skuil van die reen, en vir haar taxi wag, skuil daar iets bekoorliks. Die bedelaar wat jou so irreteer se uitgeleefde plooie en hardseer gesig. Die vreugde op die tannie agter die toonbank gesig as jy vyf sekondes neem om haar oor haar klein-kinders te vra. Die drukkie van 'n kind wat met kliek geluide vir jou iets spesiaals probeer vertel.
Die glimlag wat jy met 'n vreemdeling op 'n park bankie uitruil.
Dis alles so eenvouding en maklik dat die impak wat dit op mens het amper ontmoontlik groot voel. Dat ons as mens instaat is om so 'n magiese efek te verkry met so min inspanning.
My vriend vertel my steeds van al die wonderlike dinge waarmee hy besig is toe ek hom ingedagte in die rede val. Ek vra hom toe: "Waneer laas het jy jou broodjie met iemand gedeel…?"
So…Ek het 'n Blog?
April 24, 2011 in Sonder kategorie
Vir 'n trotse tegnologiese-gestremde is hierdie 'n bitter groot stap.
Waar begin 'n mens skryf oor dit wat jy alles wil skryf? Wat deel 'n mens eerste van al die goed wat jy nog altyd met almal wou deel? En hoe maak 'n mens iets uiters intimiderend iets allesdaags? My vrees vir my skryf-goed deel kom al aan van skool dae af, toe my taal juffrou my spelvoute slegs tot halfpad deur my opstelle gemerk het juis oor hulle so vol op was. (Amper soos duwweltjies in die veldjie agter jou huis. Na jy elke twee tree moet stop, besluit jy halfpad jy moet maar met die goeters in jou voete loop tot by die swaai, want anders sal jy nooit vandag nog daar kom nie.)
Dalk moet ek iets verduidelik omtrent die naam Sonnet Sestet? Miskien moet ek verklaar hoe ek juis by hierdie plek uit gekom het? Maar nie een van hierdie twee onderwerpe is uiters interessant nie. (een rok; twee skoene)
Daarom, vir my eerste "pos" het ek gedink sal ek begin met een van my gunsteling gedigte deur Karin Hougaard:
Met elke groet gee ek 'n stukkie van myself weg. Word ek gedekonstrueer.
sel vir sel losgeskeur uit die enigste werklikheid waarin ek glo – nóú.
los ek my stukkies Los ek my stukkies
op jou deurknop in jou hande
jou tafel jou omhelsing
jou boeke of die klere in jou kas.
Los ek my stukkies Los ek my stkkies
tydig en ontydig om onsigbaar
bewus en onbewus mikroskopies
op ongewone plekke fyn
sonder om iets van myself te verklink
te mis. dat ek hier was
dat ek deel was
Waarom ek nou juis vanaand hierdie gedig oor afskeid wil onthou met my eerste "pos" sal nugter alleen nou weer weet. Maar dit is net vir my té mooi om vir myself te hou. Hoop dit raak jou dalk net so baie soos wat dit teen my siel kom skaar het. Liefde en groete: