Vir die fabula is dit irrelevant waar en hoe in die leesproses (d.w.s. in die teks) die leser van 'n spesifieke gebeurtenis te hore kom. Die sjužet het egter juis die artistieke funksie om 'n bepaalde rangskikking en artistieke ordening van motiewe te bewerkstellig.
Vir Tomaševskij is die fabula dus reeds half-literêr van aard, omdat die fabula as 'n vaste "objektiewe" pool juis die kunstigheid van die sjužet aantoon en beklemtoon. Die fabula is wat in die literêre werk "gebeur", die sjužet is hoe die leser daarvan kennis neem. Nora Krausova stel in 'n artikel "K teorii sujetu" (1969) dat die sjužet dit is wat die leser direk en in 'n bepaalde volgorde waarneem wanneer hy lees, terwyl hy die fabula eers nadat hy klaar gelees het, rekonstrueer. Omgekeer, beweer Krausova, het die skrywer eers die fabula in gedagte en konstrueer daarna die sjužet (Volek, 1977: 144-145).
Hierdie uitspraak van Krausova impliseer 'n bepaalde volgorde in die ontstaan van die literêre werk, nl. dat die outeur eers 'n storie in die kop het en dit daarna in 'n artistieke vorm klee. Hierdie veronderstelling is spekulatief en sekerlik nie altyd waar nie, maar die onderskeid tussen fabula en sjužet is wel geldig.
Šklovskij het fabula en sjužet as 'n nuttige onderskeiding gesien, omdat die funksionele teenstelling tussen die basiese verhaalmateriaal en die uiteindelike artistieke vormgewing in die literêre teks 'n geskikte basis vir die analise van die artistieke verhaalstruktuur vorm. Tekste wat 'n verhaal bevat, is volgens horn sujetgebunden en dié sonder 'n verhaal sujetlos. Aangesien die logiese, kousale en chronologiese verhaallyn die basis van die fabula vorm en die artistieke ordening die basis van die sjužet, is hierdie laaste onderskeiding van Šklovskij ondeurdag en verwarrend. Šklovskij en Tomaševskij se definisies vertoon gebreke, maar hierdie definisies was baanbrekerswerk en vorm 'n belangrike bydrae tot die verhaalteorie.
Tynjanov (Volek, 1977: 146) se uiteensetting van die sjužet van 'n werk as die dinamiek daarvan, 'n dinamiek wat uit die wisselwerking van al die verhoudinge in die teks ontwikkel, stem dus meer ooreen met Scholes & Kellogg (1978: 207) se definisie van PLOT. Hulle beskryf plot ook as die abstrakte dinamiek in die roman, terwyl die grootste bate van die terme fabula en sjužet daarin lê dat dit op konkrete versamelings elemente dui wat ook ooreenstem met die versameling verhalende elemente in die teks.
Lotman, J.M. 1977. The Structure of the Artistic Text (transl. G. Lenhoff & R. Vroom). Michigan: University of Michigan Press.