Op soek na ossewaens onge – Landbou Smalls
OP SOEK NA ossewaens, ongeag die toestand daarvan. Ons sal dit self kom haal, enige plek in SA. Skakel Mariette Joubert by 083 334 0303. Team Flores - 9577 - AIDS Walk Los Angeles
Welcome to Team Flores - 9577's Team Page
Team Flores - 9577 has raised 275% of its goal
Money Raised: $550.00
Team Members	George Flores
George, very nice! lewe | SkalkSkryf
Posts Tagged ‘lewe’
Posted in Louwie, tagged dood, lewe, liefde, Nasate, Toeka, Trichardsfontein, Voorsate on Mei 18, 2014|
4 Comments »	Baie lank gelede was daar:
`n Jonge vryer en sy perd, moontlik ou Poon. Hier is hulle op pad na die buurplaas, opgedres in sy Sondag beste om die buurdogter te gaan vry.
Of die meisie een van hierdie skoonhede was, weet ek nie. Wat ons wel weet is dat dit die netbalspan van Cyferfonteijn van 1927 was.
Na berig word is hier die einste vryer van bo, toe hy nog op laerskool was. In die foto saam met sy tweeling suster en `n ouer sus op pad skool toe. Dit was lank-lank gelede, nog voor telefone en teerpaaie. Goeie ou dae? Ek dink nie so nie.
Die voorsate. Moes by `n begrafnis gewees het. Let op die rouband aan die man links se arm.
Toeka se tyd. Oupa en Ouma middel links, met `n broeisel nasate voor die sinkhuisie in Trichard. Nog die huis, nog Oupa en Ouma bestaan vandag.Ek vermoed ook min van die nasate is nog met ons.
Dit was lank gelede se mense met hulle eie drome en wense, vreugdes en vrese. Stof tot stof.
Die noodsaaklike val na Bowe
Posted in Louwie, tagged Falling Upward, filosofie, godsdiens, lewe, Richard Röhr, Sielkunde on April 9, 2014|
6 Comments »	“Merely to survive and preserve our life is a low-level instinct that we share with good little lizards.”
Aldus Richard Röhr in sy boek “Falling Upward” waaruit ek hier onder knaend aanhaal.
Soms voel dit vir my asof die ganse wêreld bevolk is met “little lizards”.
“A journey into the second half of our own lives awaits us all. Not everybody goes there, even though all of us get older, and some of us get older than others. A “further journey” is a welll-kept secret, for some reason. Many people do not even know there is one. There are too few who are aware of it, tell us about it, or know that it is different from the first half of life.”
Ons is op reis die ewigheid in. Die son is skaars op, die dag lê vars en oop voor ons. Die “little lizards” in die veld begin om wakker te word en klouter stram teen die klippe op, op soek na lêplek in die son ter wille van oorlewing. En dan vertel ons vir die soveelste maal aan mekaar die stories van ons gisters, van ons kinderdae, van die goeie ou tyd op die plaas. Hoe lekker dit was. Hoe ons kaalgat in die plaasdam geswem het, van onwettige jagtogte op die buurman se plaas, van ploeg met osse en touleier speel onder dreigement van pa se lang sweep wat nog os nog touleier ontsien het.
Droogtes word mekaar ook nie gespaar nie, nie vandag nie en ook nie in al die vorige vertellings van dieselfde storie nie. Maar dit was lekker, dit was die lewe onbevange geleef, en nou oor en oor herleef en hervertel. Dan “fast forward” ons na die eerste werk, die eerste salaris, eerste kar, die eerste meisie, en as ons dronk genoeg is ook van die eerste seks (grootliks oordryf met meervoudige meisies en/of orgasmes). Als vreeslik lekker en opwindend. Ons was die beste. Elke grootse projek waaraan gewerk is word oorpeins en weereens bewonder, stuk vir stuk monumentaal herbou. Soos ´n CD speler wat op “loop” gestel is speel ons die storie oor en oor. Daar word niks gesê oor die toekoms nie, geen verwondering uitgespreek oor die hede nie. Die beste deel van die lewe, die enigste deel wat saak maak, lê ver terug.
“Thomas Merton pointed out that we may spend our whole life climbing the ladder of success, only to find when we get to the top that our ladder is leaning against the wrong wall.”
Hierdie reisgenote wat so hunker na die verlede is goeie mense, van die beter ouens wat jy in jou lewe sal ontmoet. Hulle sal uit hulle pad uit gaan om jou en ander vriende te help. Hulle hou van poetse bak en van grappe vertel. Die sout van die aarde waarvan die Bybel praat. Ek hou van die soort mens. Moet net nie met hulle oor die dieper dinge van die lewe probeer gesels nie, veral nie oor godsdiens nie, dan is jy baie gou in die warm water want hulle verstaan jou nie.
Hulle is die “loyal soldier” waarvan Richard Röhr praat. Hy sê: “The loyal soldier can get you through hell with the early decisions that demand black-and-white thinking; but then you have to say good-bye when you move into the subtlety of midlife and later life.” Want hulle kan en sal jou nie volg nie. Hulle word oud soos jy, maar bly in die eerste helfte van hulle lewe vasgevang, want “Life is much easier on the childhood side of the rainbow,” sê Röhr.
“Basically, if you stay in the protected first half of life beyond the natural period, you become a well disguised narcissist (or an adult infant) – both of them are often thought to be successful “good old boys” by the mainstream culture.”
Soms is dit geld (in oormaat of weens gebrek daaraan) wat ons vasvang in die eerste helfte van ons lewe. Alles in die lewe en in ons denke draai om geld en besittings wat net nooit genoeg is nie. Ons ‘sit en vergaan van ellende’ in die duurste aftree oorde of ons huisie by die see. Ons lamenteer oor ander wat meer het as ons, of oor dit wat ons eens gehad het. As ons op ons oudag baie geld het spog ons (soms subtiel, soms brutaal openlik) daarmee en baai in die gloed van die aansien, status en mag wat die geld en die geleerdheid wat dit vir ons gekoop het, meebring. Ons kyk neer op die wat minder as ons het (en dus minder as ons is) en dring daarop aan om bedien te word, en weier hoogmoedig om ons naaste te dien, selfs in hulle nood. Soos kinders sentreer die lewe om die self, die belangrike ek en my onblusbare ego.
“Most people and institutions remain stymied in the preoccupations of the first half of life. By that I mean that most people’s concernes remain those of establishing their personal (or superior) identity, creating various boundary markers for themselves, seeking security, and perhaps linking to what seems like significant people or projects.”
“They keep doing their own kind of survival dance, because no one has told them about their sacred dance.” Die dans van die tweede helfte van die lewe.
For another union, a deeper
Die val na bowe is ´n ontstellende val, selfs angswekkend en eensaam, en onseker, tot jy finaal die bande breek met konvensie, die uitgediende aandrange en verwagtings van ´n stagnante samelewing. Dan val jy vry na bo, na ´n dieper en meer outentieke lewe sonder maskers.
Jy ontmoet die vreemde plaasboer wat jou vertel van dood en oorlewing, en van verdieping wat met die verlies kom. ´n Storie van die stadige dood wat Altzheimers is, en moord wat wegruk in ´n oogwenk. Maar dit is volgende week se storie, waar ons val-val verder loop saam met Röhr.
Posted in Louwie, tagged Buurman, Konjak, Lapa, lewe, Rolex on Februarie 5, 2014|
Leave a Comment »	“Hoe werk dit?” vra my buurman my met trane in sy oë.
Diogenes die wyse
Posted in Louwie, tagged Diogenes, filosofie, lewe, Sport on November 26, 2012|
2 Comments »	Sit in die koelte op die stoep en gesels met die professor. Voor ons strek die vallei grasgroen af tot doer onder waar die rivier deur die hiasante worstel. Beeste en ´n trop skaap, sy trots en rede vir sy lament, loop rustig en wei in die verte.
Die man is bedruk vanoggend, maar weier om negatief te wees oor sy situasie. Vir die afgelope 30 jaar het hy alles wat hy kon in die stukkie grond ingedruk. Sy tyd, sy geld, sy arbeid, sy liefde. Nou moet hy van die plaas af, en vir gaan ander rede as dat hy wit is en in Afrika woon.
As dit enige ander land in die wêreld was, sou hy tot op sy laaste dae op sy geliefde plaas kon bly. Maar hy is in sy sewentigs en witmense wat oud is kan nie in hierdie vervloekte land alleen op ´n plaas bly nie. Sy kinders, professionele mense, moet noodgedwonge verhuis van die plaas af en hulle kan nie die twee oumense alleen agter laat nie. Hulle moet trek.
Is tragies, sê die professor, maar ook die gebodder sal ´n positiewe ellement in sy lewe na vore bring. Als is nie verlore nie.
Dit blyk dat een van die redes vir die kinders se trek, is die kleinkinders se opvoeding. Die ouers wil die kinders in ´n voorste Afrikaanse skool in die stad gaan sit waar die akademie en sport van die hoogste gehalte is, veral die sport. Die laaitie is glo akademies gesproke ´n voorslag student, maar ook en veral ´n uitmuntende sportman. Krieket, atletiek, rugby, boomklim, jy noem dit en hy doen dit.
Sê die professor hy kan nie vir sy kinders besluit nie. Hulle en die kleinkinders se lewe lê voor, syne is min of meer op sy einde. Hulle moet doen wat die beste is, veral vir die kleinkinders se onthalwe. ´n Goeie opvoeding is nie vandag meer onderhandelbaar nie, dit is ´n vereiste in hierdie droewe land van ons, veral as jy wit is en wil oorleef, hier of in die buiteland.
En atletiek is goed, sê die prof. Maar hier stamel hy so effe asof hy nie die moed het om die saak aan te roer nie. Sê hy het al probeer om met die kinders te praat maar hy wil nie inmeng nie. “Maar hoe belangrik is atletiek nou regtig?” Vra hy versigtig. “Ons het dit almal gedoen toe ons jonk was, maar …” en hier raak hy stotterend stil.
Sien ek in my geestes oog ou Diogenes daar in sy ou reënwater houer waarin hy bly langs die straat in Athene met die atleet wat uitasem maar trost na ´n olimpiade by hom kom staan en verkondig; ‘ek is die vinnigste atleet in die wêreld’.
Kyk Diogenes hom so skeef aan en antwoord; “Ek veronderstel dat daar in enige kolonie van miere ook een mier is wat vinniger as al die ander miere kan hardloop. Dink jy die ander miere gee om?”
Dit is dieselfde ding wat die professor nou wil weet. Hoe belangrik is sport uiteindelik in ´n mens se lewe?
Maar Diogenes se antwoord sou vandag moontlik afgelag kon word deur die Bolt’s en die Rooney’s en die Ronaldo’s van die wêreld wat miljoene uit sport maak. Sport is ´n biljoen dollar bedryf. Aanhangers raak mal oor hulle helde. Slaan vuis, breek en brand eiendom af. Rand teenstanders aan.
Sou Diogenes dieselfde antwoord aan ´n vurige All Black of Bloubul ondersteuner gee, as dié dalk in sy opwinding beweer sy span is die beste in die wêreld, sou Diogenes heel moontlik ´n klap teen die kop, of ´n skop onder sy jis kry.
En tog, die vraag implisiet in Diogenes se antwoord van destyds is vandag nog net so geldig soos toe: Gegee die grooter opset van die teater van die lewe, hoe belangrik is dit om vinniger as die volgende ou te kan hardloop, of hoër te kan spring? More is daar ´n nuwe held wat vinniger as jy kan hardloop, meer doelskoppe as jy aanteken, meer geld maak as jy. Dan gee die ander miere nie meer om dat jy vinnig kon hardloop nie. Dan word ´n nuwe mier op die hande gedra. Dan val jou eie kaartehuis in duie.
Dit is wat die professor met sy doktorale graad in die ekonomie so bekommer. Maar hoe verwoord jy dit sinvol aan die nuwe geslag wat obsessief geld en mag en aansien najaag?
Word die storie vertel van Alexander die Grootte wat verneem het van hierdie wyse man Diogenes wat in sy watertank langs die straat bly. Gaan besoek hy hom om te bewys dat Diogenes ook maar net ´n mens met begeertes is soos enige ander mens.
Staan hy voor Diogenes en sê vir hom; ek is die koning van Macedonië, ek kan vir jou enige iets gee wat jou hart begeer. Jy vra wat jy wil en ek sal dit aan jou gee.
Sê Diogenes waar hy op die grond sit; Dankie. Daar is een ding wat jy vir my kan doen, staan bietjie na daardie kant toe, jy staan in my son.
Brusselspruit onnersteun Geelwortel
Posted in Joh, tagged bewussyn, lewe, plante on Desember 23, 2009|
2 Comments »	Brusselspruit tree toe tot die debat, en onnersteun Geelwortel se oproep tot protes teen die gewetenlose aanslag van vegetariërs. Met ‘n formidibale beweging het Brusselspruit saamgespan met wetenskaplikes om te bewys dat plante wel ‘n hoë vlak van bewustheid het. Dit, in teenstelling met vegatariërs se siening dat groente soveel laer af op die voedselketting is dat dit vir hulle heeltemal aanvaarbaar en polities korrek is om Brusselspruit en Geelwortel te eet eerder as Bees, Skaap of Hoenner.
Dr Monika Hilker en haar kollegas van die Instituut vir Biologie by die Vry Universiteit van Berlin het gevind dat Brusselspruit bewus word daarvan dat ‘n Koolmot haar eiers op dié se blare gelê het. Sodra Brusselspruit die chemiese stof benzyl cianied bemerk in die gom waarmee die mot haar eiers aan die blare vasheg, verander sy die chemiese samestelling van haar blare se oppervlakte om ‘n spesifieke wespe aan te lok. Die wepse word aangetrek na die blare waar die mot se eiers is en lê dan háár eiers in die mot se eiers. Sodoende verhoed die Brusselspruit dat die mot se papies uitbroei en haar blare verorber.
Posted in Joh, tagged lewe, oneindigheid, sin on Oktober 19, 2009|
8 Comments »	‘n Wonnerlike ding, die menswees ding. (Ding ôk!)
Net die feit dat mens kan wonner oor die oneindigheid. Die inskrywing op Wikipedia wat handel oor die verskillende konsepte en gebruike van daardie konsepte buig my brein; en tog in ‘n opwindende manier.
Dit laat my dink aan die “sieners” van Castaneda wat drie epistemologiese kategorië beskryf het: die bekende, die onbekende, en die onkenbare. In ons pogings om met die oneindige om te gaan raak ons betrokke by die misterie van die onkenbare. Dis seker waarom terme soos “alef-nul”, “kardinale getalle” en “hernormalisering van die infinitief” so ‘n bekoring vir my inhou: dit wys na geheime wat ek nooit sal kan peil nie. Maar al weet ek dis onkenbaar – vir my – laat ek my telkens verlei deur die wink van die ontelbare sterre.
Die sin van die lewe? Onkenbaar, maar nie onbereikbaar nie. Die verskil tussen ‘n latente oneindigheid en ‘n werklike oneindigheid ? Die onkenbare kan nie geken word nie, maar dit kan belewe word. Of so glo ek.
SkalkSkryf	Blog at WordPress.com. Post to