Uit met die Ouija Board! Hoe die gewilde hulpmiddel vir waarsêery 'n moderne moordsaak beïnvloed het - Inligting - 2022
'N Veroordeelde dubbele moordenaar het die reg op 'n herverhoor gewen op grond van die feit dat vier van die jurie 'n bord van Ouija gebruik het voordat hy hom skuldig bevind het. Beteken dit dat die Britse regstelsel nou die getuienis van ander wêreldse agentskappe in die hof aanvaar? Sekerlik nie?
Die woord "Ouija" is 'n kombinasie van die Franse woord "oui" en die Duitse woord "ja" en beteken "ja, ja". Regoor die antieke wêreld het mense vorms in sand geteken en profesieë gemaak deur te glo dat hulle data uit demoniese en geestelike bronne kanaliseer. Deesdae word Ouija -borde meestal gemaak van eenvoudige houtpanele wat met letters en syfers geverf is, met die woorde "ja" en "nee", en verskyn dit gewoonlik in gruwelverhale as leidrade vir geeste om met gebruikers te kommunikeer. In 'n Smithsonian Magazine -artikel word verduidelik hoe die 'Amerikaanse obsessie met spiritualisme uit die 19de eeu en die oortuiging dat dooies met die lewendes kan kommunikeer' miljoene aanhangers lok voordat belangstelling in die tweede helfte van die 19de eeu 'n hoogtepunt bereik het.
Cesare Lombroso en Charles Richet "beheer" terwyl Palladino tafel swaai, Milaan, 1892. ( Publieke domein )
In hierdie verhaal speel 'n ouija-raad egter 'n sentrale rol in die verandering van die verloop van 'n moordsaak toe Stephen Young van Pembury, Kent, 'n 35-jarige 'n versekeringsmakelaar, in Maart verlede jaar 'n lewenslange vonnis opgelê is vir die moord op die pas -getroude paartjie Harry en Nicola Fuller by hul kothuis in Wadhurst, East Sussex. Die Onafhanklike berig dat die advokaat van mnr. Young, David Penry-Davey QC, sedertdien aan die hof gesê het dat "vier jurylede 'n ouija-raad in 'n hotel gebruik het voordat hulle hul uitsprake teruggekeer het", wat 'n "wesenlike onreëlmatigheid was wat tot die wortel van die hofsaak."
Volgens 'n onderhoud met 'n regter wat in 'n Inside Story -artikel gepubliseer is, in die hotelkamer die aand voor die beoordeling van Stephen Young, is die letters van die alfabet op stukkies papier gedruk en 'n kamerglas is as 'n wyser gebruik. Die jurielede het elkeen 'n vinger op die glas gesit, wat eers na die letters "Walther PPK" beweeg het - wat die tipe geweer was wat in die moordsaak gebruik is. Toe onthul die gees dat dit homself is as "Harry Fuller" en dit het uiteindelik die boodskap geskryf: "Stem môre skuldig ..."
Wees versigtig waarvoor u wens: Ouija -borde is ontrafel
Die bisarre belangrikheid van bloedingsliggame in Middeleeuse proewe
Deelnemers aan 'n Ouija -speletjie. ( CC BY-SA 2.0 )
Die regter het gesê:
"Dit is net reg om te sê dat ek teen hierdie tyd gehuil het, en die ander dames was ook ontsteld. Ons het besef dat dit te ver gegaan het en ons het die oefening beëindig. Ray het die papier weggegooi. Ons het teruggetrek na ons kamers en het ingestem om nie vertel wat ons aan iemand gedoen het. "
Michael Lawson QC for the Crown het aangevoer "die hof moet nie ''n dronk eksperiment' verhef tot 'n erkenning dat dit 'n praktiese uitwerking het nie ', maar hierdie spesifieke bewering kan nie so maklik van die hand gewys word nie. Terwyl die Ouija -raad gebruik is, het 'n paar van die jurie 'geglo' dat hulle met Harry Fuller in verbinding getree het, wat inligting verskaf het oor en wat die uitkoms van die saak beïnvloed.
Lordships het hierdie gebeurtenis uiteindelik as 'op 'n wesenlike onreëlmatigheid' beskou, en dit het vir hulle nie saak gemaak of die Ouija -raad antwoorde van geeste was of nie. Meer nog, hulle was bekommerd dat die regters 'geglo het dat hulle van die oorledene was' en hoeveel hulle oortuigings deur die ontvangde antwoorde beïnvloed kan word.
'N Moderne Ouija -bord plus planchette. ( Publieke domein )
Dit was slegs 400 jaar gelede dat die lot van mense se lewens tydens heksebepalings deur gode, engele en geeste beslis is, en Victoriaanse salonsmediums het geld verdien met behulp van luukse kommunikasietoestelle soos dryf tafels en Ouija -borde. Gelowiges in die paranormale en bonatuurlike beskou Ouija -borde as breëbandverbindings na die ander kant, en sedert die vroeë tye in die geskiedenis van die Ouija -raad het Christelike denominasies dit uitgeslaan.
In 'n onlangse artikel in Jezebel Magazine word godsdienstige kritici bespreek wat meen Ouija -borde onthul inligting wat slegs aan God behoort, en dit is dus 'n instrument van Satan. En in 2001 berig die Houston Chronicle dat 'Ouija -borde in Alamogordo, New Mexico, verbrand is deur fundamentalistiese groepe Harry Potter boeke as 'simbole van heksery'.
'N Verskeidenheid hekstipes word uitgebeeld in Frans Francken The Younger's (Belgain), Heksesabbat , 1606, Victoria en Albert Museum, Londen. ( Publieke domein )
Ek dink wat ons hier sien in die vernietiging van boeke en ikone van die okkulte en regters wat die gevolge daarvan in die hof moet oorweeg, is woede wat manifesteer as woede, veroorsaak deur 'n vrees. Ek sê dit omdat ideologiese denkers boeke in velde verbrand, dat die wetenskaplike gemeenskap sonder vrees of woede oor die weg kom, met die wete dat die 'Ouija -verskynsels', soos hulle dit noem, veroorsaak word deur die ideomotoriese reaksie en dissosiatiewe gemoedstoestande. .
Talking Boards: Terrifying Tales of Ouija Boards and Demons, besit en dood
Opsporing van die oorsprong van die berugte Ouija -raad
In leek se terme, professor in neurologie Terence Hines in sy boek Pseudowetenskap en die paranormale (2003) gesê
'Die onbewuste spierbewegings wat verantwoordelik is vir die bewegende tafels en Ouija -bordverskynsels wat by seances gesien word, is voorbeelde van 'n klas verskynsels as gevolg van wat sielkundiges 'n dissosiatiewe toestand noem ... wanneer die bewussyn op een of ander manier verdeel of afgesny is van sekere aspekte van die individu se normale kognitiewe, motoriese of sensoriese funksies. "
Omdat daar meer gelowiges in die paranormale en bonatuurlike is as wat daar skeptici is, is dit miskien die beste dat die beoordelaars die uitspraak tydens Stephen Young se verhoor heroorweeg het. Hulle het geweet dat met soveel mense wat in die buitengewone magte van Ouija -rade glo, die jurie inderdaad daardeur beïnvloed is, en die beoordelaars het op die wetenskaplike metode gesteun en die menslike sielkunde en geloofstelsels slim ingebou in hul redenasies in die hofsaal.
Waarsêery (uit Latyn waarsê, 'om te voorsien, te voorspel, te voorspel, te profeteer',  wat verband hou met divinus, 'goddelik'), of 'om deur 'n god geïnspireer te word',  is die poging om insig te verkry in 'n vraag of situasie deur middel van 'n okkultiese, gestandaardiseerde proses of ritueel.  In verskillende vorme deur die geskiedenis heen, bepaal waarsêers hul interpretasies van hoe 'n querent moet verloop deur tekens, gebeurtenisse of voortekens te lees, of deur beweerde kontak met 'n bonatuurlike agentskap. 
Waarsêery kan gesien word as 'n stelselmatige metode om die willekeurige fasette van die bestaan ​​wat so verenig is, so te organiseer dat dit insig bied in 'n probleem. As daar 'n onderskeid getref moet word tussen waarsêery en waarsêery, het waarsêery 'n meer formele of ritualistiese element en bevat dit dikwels 'n meer sosiale karakter, gewoonlik in 'n godsdienstige konteks, soos gesien in tradisionele Afrikaanse medisyne. Waarsêery, aan die ander kant, is 'n meer daaglikse praktyk vir persoonlike doeleindes. Spesiale waarsêermetodes wissel volgens kultuur en godsdiens.
Waarsêery word al lank gekritiseer. In die moderne era is dit deur die wetenskaplike gemeenskap afgemaak en skeptici as bygelowige eksperimente ondersteun nie die idee dat waarsêerystegnieke die toekoms eintlik betroubaarder of akkurater kan voorspel as wat daarsonder moontlik sou wees nie.   In die oudheid is dit aangeval deur filosowe soos die akademiese skeptikus Cicero in De Divinatione en die Pyrrhonist Sextus Empiricus in Teen die astroloë. Die satirikus, Lucian, het 'n geestige opstel daaraan gewy Alexander die valse profeet. 
Dowsing soos dit vandag toegepas word, het moontlik gedurende die 16de eeu in Duitsland ontstaan, toe dit gebruik is om metale te vind. 
Reeds in 1518 noem Martin Luther dowsing for metals as 'n daad wat die eerste gebod oortree het (m.a.w., as okkultisme).  Die 1550 -uitgawe van Sebastian Münster's Cosmographia bevat 'n houtsny van 'n dowser met 'n gevurkte staaf in die hand wat oor 'n afgesnyde beeld van 'n mynbedryf loop. Die staaf is gemerk "Virgula Divina-Glück-Rüt" (Latyn: Rod Divine German: Luck-Rod), maar daar is geen teks wat die houtsny vergesel nie. Teen 1556 het Georgius Agricola se behandeling van mynbou en ertsmelting, De Re Metallica, bevat 'n gedetailleerde beskrywing van dowsing vir metaalerts. 
. Daar is baie groot twiste tussen mynwerkers oor die gevurkte takkie, want sommige sê dat dit die grootste nut het om are te ontdek, en ander ontken dit. . Almal gryp die vurke van die takkie met hul hande vas, terwyl hulle hul vuiste klem. Dan dwaal hulle willekeurig heen en weer deur bergagtige streke. Daar word gesê dat op die oomblik dat hulle hul voete op 'n aar plaas, die takkie onmiddellik draai en draai, en deur die werking daarvan word die aar geopenbaar wanneer hulle hul voete weer beweeg en van daardie plek af weggaan, die takkie weer onbeweeglik word. . 
In die sestiende eeu was Duitse mynbou -tegnologie oor die hele Europa in groot aanvraag. Duitse mynwerkers het 'n lisensie om in Engeland te woon en te werk , veral in die Stannaries of Devon & Cornwall en in Cumbria. In ander dele van Engeland is die tegniek in die koninklike myne vir kalamien gebruik. Teen 1638 is Duitse mynwerkers aangeteken met behulp van die tegniek in silwer myne in Wallis. 
Die Midde-Nederduitse naam vir 'n gevurkte stok (Y-staaf) was Schlag-Ruthe   ("slaanstaaf").  Dit is in die 16de eeuse Cornish -dialek vertaal na duschen  (duschan volgens Barrett ) (Middel -Engels, om te "slaan" of te val ).
In 1691 gebruik die filosoof John Locke, wat in die Wes -land gebore is, die term deusing-staaf vir die ou Latynse naam virgula divina.  Dus, dows is sinoniem met staak, vandaar die frases: om dows/staak 'n lig,  tot dows/staak 'n seil. 
In die loodmyn-gebied van die Mendip-heuwels in Somerset in die 17de eeu het die natuurlike filosoof Robert Boyle, geïnspireer deur die geskrifte van Agricola, gekyk hoe 'n praktisyn 'latente are van metale' probeer vind. Boyle het gesien hoe die hassel -skeidingsstaaf ("virgula divinatoria") in die hande van die waarsêer buk, wat protesteer dat hy geen krag op die takkie uitoefen nie Boyle aanvaar die ware geloof van die man, maar homself bly oortuig. 
Alhoewel sommige op soek na water na 'n antieke gebruik beskou word, word daar in ou tekste oor die soektog na water nie melding gemaak van die gebruik van die spreekstaaf nie, en die eerste weergawe van hierdie gebruik was in 1568.   Sir William F. Barrett in sy boek uit 1911 geskryf Psigiese navorsing daardie:
. in 'n onlangse bewonderenswaardige Life of St. Teresa van Spanje word die volgende voorval vertel: Teresa het in 1568 die terrein aangebied vir 'n klooster waarop daar slegs een beswaar was, daar was gelukkig geen watervoorsiening nie, 'n Friar Antonio het 'n takkie in sy hand, stop op 'n sekere plek en lyk asof hy die kruis teken, maar Teresa sê: 'Ek kan regtig nie seker wees of dit die teken is wat hy gemaak het nie, maar hy beweeg in elk geval met die takkie en dan hy het gesê: 'Grawe net hier', het hulle gegrawe, en kyk, 'n oorvloed fontein water het uitgespring, uitstekend vir 'drink, oorvloedig om te was, en dit het nooit opgedroog nie.' 'Soos die skrywer van hierdie lewe sê:' Teresa, wat nie van dowsing gehoor het nie, het geen verklaring vir hierdie gebeurtenis nie ', en beskou dit as 'n wonderwerk. Ek glo dat dit die eerste geskiedkundige verwysing is na water soek.  
In 1662 word dowsing deur 'n Jesuïet, Gaspar Schott, as 'bygelowig of liewer satanies' verklaar, hoewel hy later opgemerk het dat hy nie seker was dat die duiwel altyd verantwoordelik was vir die beweging van die stok nie.  In die 17de eeu in die suide van Frankryk is dit gebruik om misdadigers en ketters op te spoor. Die misbruik daarvan het gelei tot 'n bevel van die inkwisisie in 1701, wat die indiensneming daarvan vir geregtigheidsdoeleindes verbied het. 
'N Epigram van Samuel Sheppard, uit Epigramme teologies, filosofies en romanties (1651) loop so:
Sommige towenaars spog wel met 'n staaf,
Versamel met geloftes en offerande,
En (gedra) sal vreemd knik
Aan verborge skat waar dit lê
Die mensdom is (seker) dat Rod goddelik is,
Want na die rykste (ooit) neig hulle.
Vroeë pogings om 'n verduideliking van dowsing te verduidelik, was gebaseer op die idee dat die skeidingsstang fisies beïnvloed is deur afwykings van stowwe van belang. Die volgende verduideliking is uit William Pryce se 1778 Mineralogia Cornubiensis:
Die korpusse. wat uit die minerale styg en die staaf binnedring, bepaal dat dit moet buig, om dit parallel te maak met die vertikale lyne wat die effluvia beskryf in hul opkoms. Dit lyk asof die minerale deeltjies nou uit die aarde uitgestraal word. Die Virgula [staaf], wat van 'n ligte poreuse hout is, gee 'n maklike deurgang na hierdie deeltjies, wat ook baie fyn en subtiel is, wat dan deur die daaropvolgende gedryf word. hulle, en terselfdertyd ingedruk deur die atmosfeer wat op hulle rus, word gedwing om die klein tussenruimtes tussen die vesels van die hout binne te gaan, en deur hierdie poging verplig hulle dit om te skuins, of loodreg om te sak, om parallel met die klein te word kolomme wat die dampe in hul opkoms vorm.
'N Studie aan die einde van die negentiende eeu het tot die gevolgtrekking gekom dat die verskynsel toegeskryf word aan kriptestesie, waardeur die praktisyn bewusteloos die terrein waargeneem het en die beweging van die staaf onwillekeurig beïnvloed het. 
Dowsing is in die laat 19de en vroeë 20ste eeu in Suid -Dakota uitgevoer om opstalters, boere en boere te help om waterputte op hul eiendom op te spoor. 
Aan die einde van die sestigerjare tydens die Viëtnam -oorlog het sommige mariniers in die Verenigde State gebruik gemaak om wapens en tonnels op te spoor.  So laat as in 1986, toe 31 soldate tydens 'n operasie in die NAVO -boor Anchor Express in Vassdalen, Noorweë, deur 'n stortvloed geneem is, het die Noorse weermag probeer om soldate wat in die lawine begrawe was, op te spoor met behulp van 'n soekmetode. 
Sommige boere en deur wateringenieurs in die VK gebruik nog steeds dowsing, maar baie van die Britse watervoorrade het sedertdien probeer om hulself van die praktyk te distansieer.      In Australië beweer 'n webblaaier dat hy die Gruyere -goudneerslag gevind het. 
Tradisioneel is die mees algemene wipstok 'n gevurkte (Y-vormige) tak van 'n boom of bos. Sommige dowsers verkies takke van spesifieke bome, en sommige verkies dat die takke vars gesny word. Hazel takkies in Europa en heksehasel in die Verenigde State word tradisioneel algemeen gekies, net soos takke van wilger- of perskebome. Die twee ente aan die gevurkte kant word een in elke hand gehou, terwyl die derde (die stam van die Y) reguit vorentoe wys. Die loper loop dan stadig oor die plekke waar hy vermoed dat die teiken (byvoorbeeld minerale of water) kan wees, en daar word verwag dat die wipstang sal daal, neig of ruk wanneer 'n ontdekking gemaak word. Hierdie metode staan ​​soms bekend as "wilgerheks".
Baie dowsers gebruik vandag 'n paar eenvoudige L-vormige metaalstawe. Een staaf word in elke hand gehou, met die kort arm van die L regop gehou en die lang arm vorentoe. As iets "gevind" word, steek die stawe oor mekaar. As die voorwerp lank en reguit is, soos 'n waterpyp, kan die stawe in teenoorgestelde rigtings wys en die rigting daarvan wys. Die stawe kan gemaak word van draadjashangers of draadvlae wat gebruik word vir die opsporing van hulpmiddels. Glas- of plastiekstawe is ook aanvaar. Reguit stange word ook soms vir dieselfde doeleindes gebruik, en was nie ongewoon in die vroeë 19de-eeuse New England nie.
Polisie en militêre toestelle Redigeer
'N Aantal toestelle is vir moderne polisie- en militêre gebruik bemark, byvoorbeeld ADE 651, Sniffex en die GT200.   'n Studie van die Amerikaanse regering het afgeraai om "valse plofbare opsporingstoerusting" te koop, en het opgemerk dat alle toetse getoon het dat die toestelle nie beter as 'n toevallige kans is nie. 
het die MOLE -programmeerbare stelsel wat deur Global Technical Ltd. in Kent, die Verenigde Koninkryk vervaardig is, getoets en dit ondoeltreffend gevind. 
Die ADE 651 is 'n toestel wat deur ATSC (VK) vervaardig word en wyd gebruik word deur die Irakse polisie om plofstof op te spoor.  Baie   het die doeltreffendheid daarvan ontken en beweer dat die ADE 651 nie baie bomaanvalle in Irak kon voorkom nie. Op 23 April 2013 is die direkteur van ATSC, James McCormick, skuldig bevind aan bedrog deur wanvoorstelling en later tot 10 jaar gevangenisstraf gevonnis.  ​​Vroeër het die Britse regering 'n verbod op die uitvoer van die ADE 651 aangekondig.  was die onderwerp van 'n verslag deur die Amerikaanse vloot van die ontploffing van die ontploffing van die Amerikaanse vloot wat tot die gevolgtrekking gekom het: "Die handheld Sniffex -plofstofdetektor werk nie." 
Global Technical GT200 is 'n plofbare detektor van die tipe wat geen wetenskaplike meganisme bevat nie.  
Dowsing studies uit die vroeë 20ste eeu is deur die geoloog John Walter Gregory ondersoek in 'n verslag vir die Smithsonian Institution. Gregory het tot die gevolgtrekking gekom dat die resultate 'n toeval was of verklaar is deur waarnemings van leidrade op die grondoppervlak.  
Geoloog W.A. MacFadyen het gedurende 1943–1944 in Algerië drie dowsers getoets. Die resultate was heeltemal negatief. 
'N Studie van 1948 in Nieu -Seeland deur P. A. Ongley het die vermoë van 75 dokters getoets om water op te spoor. Nie een van hulle was meer betroubaar as toeval nie. Volgens Ongley het "niemand die minste akkuraatheid getoon nie."  Martin Aitken het die Britse dowser P. A. Raine in 1959 getoets. Raine kon nie die plek van 'n begrawe oond wat deur 'n magnetometer geïdentifiseer is, opspoor nie.  
In 1971 is die Britse ingenieur R.A. Foulkes namens die Ministerie van Verdediging deur eksperimente georganiseer. Die resultate was 'nie meer betroubaar as 'n reeks raaiskote' nie. 
Die natuurkundiges John Taylor en Eduardo Balanovski het in 1978 berig oor 'n reeks eksperimente wat hulle uitgevoer het, wat op soek was na ongewone elektromagnetiese velde wat deur neersuigende persone uitgestraal word, wat hulle nie opgemerk het nie. 
'N Oorsig uit 1979 deur Evon Z. Vogt en Ray Hyman het baie gekontroleerde ondersoeke na wateropname ondersoek en bevind dat nie een van hulle beter as toevallige resultate toon nie. 
Drie Britse akademici Richard N Bailey, Eric Cambridge en H. Denis Briggs het eksperimente op die terrein van verskillende kerke uitgevoer. Hulle het suksesvolle resultate in hul boek gerapporteer Dowsing en Kerkargeologie (1988).  Hulle eksperimente is krities ondersoek deur die argeoloog Martijn Van Leusen wat voorgestel het dat hulle swak ontwerp is en die outeurs het die toetsparameters herdefinieer oor wat as 'treffer' of 'gemis' geklassifiseer is om positiewe resultate te verkry. 
'N Studie van grafdowing in Iowa in 2006 het 14 gepubliseerde studies hersien en vasgestel dat nie een van hulle die ligging van menslike begrafnisse korrek voorspel het nie, en eenvoudige wetenskaplike eksperimente het getoon dat die fundamentele beginsels wat algemeen gebruik word om grafte te verduidelik, verkeerd was. 
'N Gerandomiseerde dubbelblinde proefneming in 2012 is uitgevoer om vas te stel of homeopate in staat was om tussen Bryonia en placebo te onderskei deur middel van 'n afwykingsmetode. Die resultate was negatief. 
Kassel 1991 studie Edit
'N 1990-dubbelblinde studie    is in Kassel, Duitsland, onder leiding van die Gesellschaft zur Wissenschaftlichen Untersuchung von Parawissenschaften (Society for the Scientific Investigation of the Parasciences). James Randi het 'n prys van $ 10 000 aan enige suksesvolle webblaaier aangebied. Die driedaagse toets van ongeveer 30 dowsers behels plastiekpype waardeur die watervloei beheer en gelei kan word. Die pype is 50 sentimeter (19,7 duim) begrawe onder 'n gelyk veld, waar elkeen op die oppervlak gemerk is met 'n gekleurde strook. Die dowsers moes vertel of water deur elke pyp loop. Al die dokters het 'n verklaring onderteken waarin hulle saamstem dat dit 'n eerlike toets van hul vermoëns is en dat hulle 'n 100 persent sukseskoers verwag. Die resultate was egter nie beter as toevallig nie, en daarom is niemand die prys toegeken nie.
Betz 1990 studie Wysig
In 'n studie van 1987–88 in München deur Hans-Dieter Betz en ander wetenskaplikes, is 500 dowsers aanvanklik op hul vaardigheid getoets, en die eksperimenteerder het die beste 43 onder hulle gekies vir verdere toetse. Water is deur 'n pyp op die grondvloer van 'n skuur met twee verdiepings gepomp. Voor elke toets is die pyp in 'n loodregte rigting van die watervloei beweeg. Op die boonste verdieping is elke dowser gevra om die posisie van die pyp te bepaal. Gedurende twee jaar het die dowsers 843 sulke toetse uitgevoer, en van die 43 vooraf geselekteerde en uitgebreide getoetste kandidate het ten minste 37 geen dowe-vermoë getoon nie. Daar word gesê dat die resultate van die oorblywende 6 beter as toevallig was, wat tot die gevolgtrekking gekom het dat sommige dokters 'in besonder take' 'n buitengewone hoë suksessyfer toon, wat amper nie as toevallig verklaar kan word nie. Die ware kern van dowser-verskynsels kan as empiries bewys word. " 
Vyf jaar nadat die München -studie gepubliseer is, beweer Jim T. Enright, 'n professor in fisiologie wat die korrekte data -analise -prosedure beklemtoon het, dat die resultate van die studie slegs in ooreenstemming is met statistiese skommelinge en nie betekenisvol is nie. Hy was van mening dat die eksperimente 'die mees oortuigende onveiligheid wat denkbaar is, kan wees dat lopers kan doen wat hulle beweer',  en verklaar dat die data -analise 'spesiaal, onkonvensioneel en aangepas' is. Deur dit te vervang met 'meer gewone ontledings',  het hy opgemerk dat die beste dowser was gemiddeld 4 millimeter (10,16 in) uit 10 meter (32,81 voet) nader aan 'n middellyn-raaiskoot, 'n voordeel van 0,04%, en dat die vyf ander 'goeie' dowsers gemiddeld verder as 'n middellyn was raai. Enright het beklemtoon dat die proefpersone vooraf moes besluit het hoe om die resultate statisties te ontleed as hulle eers daarna die statistiese analise kies wat die grootste sukses getoon het, en dan sou hul gevolgtrekkings nie geldig wees nie, totdat dit deur 'n ander toets wat met dieselfde metode geanaliseer is, herhaal is. Hy het verder daarop gewys dat die ses 'goeie' dowsers in afsonderlike toetse nie beter gevaar het as die kans nie.  'n Ander studie gepubliseer in Patofisiologie veronderstel dat eksperimente soos hierdie wat in die 20ste eeu uitgevoer is, deur mensgemaakte radiofrekwensie-straling inmeng kon word, aangesien die proefpersone se liggame die radiogolwe absorbeer en onbewuste handbewegingsreaksies plaasgevind het na die staande golwe of intensiteit variasies. 
Dowsing word beskou as 'n pseudowetenskap.   
Wetenskapsskrywers soos William Benjamin Carpenter (1877), Millais Culpin (1920) en Martin Gardner (1957) beskou die beweging van dowe stokke as gevolg van onbewuste spieraksie.    Hierdie siening word algemeen aanvaar onder die wetenskaplike gemeenskap     en ook deur sommige in die dowsing -gemeenskap.  Dit is bekend dat die dowsing -apparaat ligte bewegings van die hande versterk wat veroorsaak word deur 'n verskynsel wat bekend staan ​​as die ideomotoriese reaksie: mense se onderbewussyn kan hul liggame beïnvloed sonder om bewustelik te besluit om op te tree. Dit sou die wipstang vatbaar maak vir die onderbewuste kennis of persepsie van die dowsers en ook vir bevestigingsvooroordeel.     
Sielkundige David Marks in 'n 1986 -artikel in Natuur Dit bevat 'n lys van 'effekte wat tot onlangs beweer is paranormaal te wees, maar wat nou vanuit die ortodokse wetenskap verklaar kan word'.  Spesifiek kan dowsing verklaar word in terme van sensoriese aanwysings, verwagtingseffekte en waarskynlikheid. 
Die wetenskapskrywer Peter Daempfle het opgemerk dat dit nie slaag as dowsing aan wetenskaplike toetse onderwerp word nie. Daempfle het geskryf dat hoewel sommige dowsers sukses beweer, dit toegeskryf kan word aan die ondergrondse watertafel wat relatief eenvormig in sekere gebiede versprei is. 
Met betrekking tot dowsing en die gebruik daarvan in argeologie, het Kenneth Feder geskryf dat "die oorgrote meerderheid argeoloë nie dowsing gebruik nie, omdat hulle nie glo dat dit werk nie." 
Die sielkundige Chris French het opgemerk dat "afloop nie werk as dit getoets word onder behoorlik beheerde toestande wat die gebruik van ander leidrade om die teikenlokasie aan te dui, uitsluit nie." 
Hoe die Ouija -raad sy sinvolle reputasie gekry het
Teen die tyd het die meeste vae idees oor die Ouija -bord -gruwelvertelling, waarin demoniese geeste met kinders kommunikeer - selfs besit. Die regisseur Mike Flanagan bevorder hierdie troepe in sy nuwe film 'Ouija: Origin of Evil'. Die familieonderneming is relatief skadeloos totdat die jongste dogter 'n ou Ouija -bord ontdek, probeer om met haar oorlede pa kontak te maak en in plaas daarvan deur die bose geeste besete raak.
Die Ouija -raad het nie altyd 'n sinistere reputasie gehad nie
Trouens, die Ouija-raad het ontwikkel uit Spiritualisme, 'n beweging uit die 19de eeu wat bekend is vir sy optimistiese sienings oor die toekoms en die hiernamaals. Namate die gewildheid van spiritualisme afneem, het die Ouija -bord na vore gekom as 'n gewilde salonspel, eers in die 20ste eeu het die Katolieke Kerk en die gruwelfilmbedryf die spel hermerk as 'n deur na die demoniese.
Daar word gereeld gesê dat die Spiritualist -beweging in 1848 in Hydesville, New York, begin het toe twee susters, Kate en Maggie Fox, 'n reeks geheimsinnige rappte in hul klein huis gehoor het. Niemand kon onderskei waar die raps vandaan kom nie en dit manifesteer in ander huise wat die susters besoek het. Sonder 'n duidelike bron, is die raps toegeskryf aan geeste en dit lyk asof hulle op die vrae van die susters reageer.
Die Fox -susters het oornag bekendes geword en Spiritualisme, 'n godsdienstige beweging wat gebaseer is op kommunikasie met die dooies, is gebore. Spiritualisme het oor die Atlantiese Oseaan en na Suid -Amerika versprei, maar die gewildheid daarvan het na die burgeroorlog toegeneem. Die bloedigste oorlog in die Amerikaanse geskiedenis het baie bedroefde gesinne laat verlang na maniere om met hul verlore geliefdes te praat, en baie het troos gesoek by geestesmediums - mense soos die Fox -susters wat na bewering met die dooies kon praat. In 1893 word spiritualisme 'n amptelike godsdienstige denominasie en in 1897 berig The New York Times dat Spiritualisme wêreldwyd agt miljoen volgelinge het.
Van die begin af het Christen -kritici beweer Spiritualisme is net dun vermomde heksery. Maar spiritualiste was selde donker of morbied. Die spiritualistiese skrywer Andrew Jackson Davis daag selfs die idee van die hel uit en beweer dat alle geeste 'n salige 'Somerland' in die hiernamaals kan betree. Spiritualiste ondersteun ook progressiewe oorsake, waaronder afskaffing, matigheid en stemreg vir vroue.
Kommunikeer met die Spirit World
In hul bloeitydperk het die Spiritualiste talle tegnieke en instrumente ontwikkel om met die dooies te praat. Vroeë spiritualiste was besig met 'n praktyk genaamd 'alfabet roeping', waarin iemand van die alfabet af rammel totdat die gees klop om 'n spesifieke letter aan te dui. Hierdie moeisame metode het 'n vraag na meer doeltreffende maniere om met die dooies te kommunikeer.
Sommige mediums is besig met 'outomatiese skryfwerk'. Die medium gaan in 'n beswymingstoestand en laat die geeste hul hand lei terwyl hulle boodskappe skryf ('n verskynsel wat ook in die film verskyn). Die Franse Spiritualis Allan Kardec het berig dat die geeste tydens 'n seance van 1853 (letterlik ''n sitting' 'of 'n sessie wat met geeste praat) voorstel dat die deelnemers 'n potlood deur 'n onderstebo mandjie steek. Dit het almal in staat gestel om hul hande op die mandjie te plaas om die geeste te help om die potlood oor die papier te lei. Die mandjie het ontwikkel tot 'n toestel genaamd 'n planchette (van die Franse planche, wat bord beteken).
-Wees versigtig waarvoor u wens: Ouija -borde is ontrafel
-Die eksorsisme van Marthe Brossier: die eerste eksorcisme met wetenskaplike kontroles
-Uit met die Ouija -raad! Hoe die gewilde hulpmiddel vir waarsêery 'n moderne moordsaak beïnvloed het
Teen 1886 het Spiritualiste die planchette verder ontwikkel. Die potlode is weggegooi en die planchette is gekoppel aan 'n bord met die alfabet daarop. Daar was talle modelle van hierdie 'praatborde'. Brandon Hodge is die voorste historikus van hierdie outomatiese skryfapparate, met 'n privaat versameling van meer as 200 planchette, asook praatborde en ander séance -apparaat.
Die ontwerp wat die meeste Amerikaners vandag ken, is in 1891 deur die Kennard Novelty Company gepatenteer. Helen Peters, 'n skoonsuster van een van die stigters van die onderneming, het die direksie gevra hoe dit genoem moet word en die kriptiese antwoord 'Ouija' ontvang. In 1882 word William Fuld toesighouer van die onderneming. Fuld het 'n fortuin verdien op die Ouija -bord en verskeie nuwe fabrieke geopen. Eerlik, is hy in 1927 dood toe hy van die dak van 'n fabriek val, beweer hy dat die bord hom opdrag gegee het om te bou.
Van stalspel tot portaal in die hel
Teen die 20ste eeu het die gewildheid van spiritualisme begin afneem, deels as gevolg van bedrog.
Terwyl die meeste mediums aanspraak gemaak het op subjektiewe ervarings van geeste tydens trance-toestande, het sogenaamde 'fisiese mediums' steeds meer uitgebreide chikanery gedoen om die gehoor te oortuig dat hulle 'n werklike ontmoeting met die bonatuurlike het. Sommige van hierdie truuks, soos om kinders in kaste te verberg waar hulle geluide kan maak of voorwerpe kan beweeg, word in Flanagan se film uitgebeeld. In die veertigerjare het die National Association of Spiritualism fisiese mediumskap verbied. Maar toe was die skade aangerig. Die meeste mense het gedink jy is 'n sukkel as jy glo dat jy met die dooies kan praat.
Die Ouija -bord word oor die algemeen beskou as 'n speelkamer met min verband met die okkulte. Maar tydens die Eerste Wêreldoorlog het die gewildheid van die Ouija -raad toegeneem, veral op universiteitskampusse. Die volkskundige Bill Ellis berig dat een professor teen 1920 'n ernstige nasionale bedreiging verklaar het.
Intussen het baie Amerikaanse Katolieke wat reeds tot die heiliges gebid het, aangetrokke tot Spiritualisme. Kerkowerhede het vinnig beweeg om dit teë te werk.
J. Godfrey Raupert was 'n 'psigiese ondersoeker' wat gehoop het om spiritualisme wetenskaplik te 'bewys' voordat hy hom tot Katolisisme bekeer en daarvan afstand doen. Pous Pius X het Raupert opdrag gegee om Katolieke te waarsku oor die Ouija -raad. In 1919 publiseer hy 'n boek genaamd 'The New Black Magic and the Truth About the Ouija Board'.
"Om meer as een rede", het Raupert gesê, "moet die direksie in geen Christelike huishouding geduld word of binne die bereik van die jongmense geplaas word nie."
Ondanks sulke waarskuwings het die verkope steeds gegroei. Hulle het 'n hoogtepunt bereik gedurende die 1960's, toe dit deur die teenkultuur en die gewilde belangstelling in die okkulte versterk is, het die Ouija -raad Monopoly uitverkoop.
Maar dit was William Peter Blatty se roman 'The Exorcist' uit 1971 - tesame met die filmverwerking van 1973 - wat die sinvolle reputasie van die Ouija -bord in die algemene verbeelding bevestig het. Blatty based his story on an actual case of an allegedly possessed boy that occurred in Maryland in 1949. According to a ' diary' seen by Jesuit priests Blatty met at Georgetown University, the boy had been introduced to the Ouija board by an aunt who was interested in Spiritualism the first signs of the boy's possession began shortly after the aunt died. Blatty's story took these details and filled in the gaps.
Methods of divination can be found around the world, and many cultures practice the same methods under different names. During the Middle Ages, scholars coined terms for many of these methods—some of which had hitherto been unnamed—in Medieval Latin, very often utilizing the suffix -mantia when the art seemed more mystical (ultimately from Ancient Greek μαντεία , manteía , 'prophecy' or 'the power to prophesy') and the suffix -scopia when the art seemed more scientific (ultimately from Greek σκοπεῖν , skopeîn , 'to observe'). Names like drimimantia, nigromantia, en horoscopia arose, along with other pseudosciences such as phrenology and physiognomy. 
According to Peter Popham of Die Onafhanklike: "Everybody here has long believed that Prodi's Ouija board tale was no more than an ill-advised and bizarre way to conceal the identity of his true source, probably a person from Bologna's seething far-left underground whom he was pledged to protect." 
What Lies Beneath (2000) includes a séance scene with a board. Paranormale aktiwiteit (2007) involves a violent entity haunting a couple that becomes more powerful when the Ouija board is used. Another 2007 film, Ouija, depicted a group of adolescents whose use of the board causes a murderous spirit to follow them, while four years later, The Ouija Experiment portrayed a group of friends whose use of the board opens, and fails to close, a portal between the worlds of the living and the dead.  The 2014 film Ouija featured a group of friends whose use of the board prompted a series of deaths.  That film was followed by a 2016 prequel, Ouija: Origin of Evil, which also features the device.
China [ edit | wysig bron]
Toy [ edit | wysig bron]
On the July 25, 2007 edition of the paranormal radio show Coast to Coast AM, host George Noory attempted to carry out a live Ouija board experiment on national radio despite the strong objections of one of his guests, Jordan Maxwell, and with the encouragement of his other guests, Dr. Bruce Goldberg, Rosemary Ellen Guiley, and Jerry Edward Cornelius. [ aanhaling nodig ] In the days and hours leading up to the show, unfortunate events kept occurring to Noory's friends and family as well as some of his guests, but these events would likely be considered coincidences. After recounting a near-death experience in 2000 and noting bizarre events taking place, Noory canceled the experiment. 
Early press releases stated that Vincent Furnier's stage and band name "Alice Cooper" was agreed upon after a session with a Ouija board, during which it was revealed that Furnier was the reincarnation of a 17th century witch with that name. Alice Cooper later revealed that he just thought of the first name that came to his head while discussing a new band name with his band. 
Kyk die video: The Scariest Ouija Board Experience Ever.. ZoZo (Januarie 2022).
Copyright 2022 \ Uit met die Ouija Board! Hoe die gewilde hulpmiddel vir waarsêery 'n moderne moordsaak beïnvloed het...