Versindaba » Blog Archive » Resensie: Weerlig van die ongeloof (De Lange)
Resensie: Weerlig van die ongeloof (De Lange)
Weerlig van die ongeloof. Johann de Lange. Protea Boekhuis. ISBN 978-1-86919-451-2. Prys: R140. 75 bladsye. Sagteband.
Getrou aan sy werkswyse gebruik die digter ook in hier minder bekende woorde, soos “telluur” (‘n blink, tinagtige delfstof). In samehang met “koper” kan mens die seunslyf voor jou geestesoog soos “skubbe” sien glans. Ewe suggestieryk is die keuse van “manbaar” en die afbreek van die woord aan die einde van die versreël in die tweede kwatryn, asook die sametrekking van “doelgerig” en “gierig” in die woordvonds “doelgierig”. De Lange se beeldende vermoë word soos gewoonlik deur sy taalaanwending ondersteun. Dit val ook op dat hierdie digter dikwels die enjambement gebruik (hier sigbaar in die oorgang van “ruig” na “in” in die tweede kwatryn), terwyl dit meer algemeen is om in hierdie versvorm ‘n volledige frase per reël te benut. Daarby buit die digter ook die trefkrag van alliterasie uit, soos in “duik & dobber” en “kleur van koper”, maar sy aanwending van klankverbande reik verder: daar is ook nog “lies” wat klankmatig (en betekenisgewys) eggo in die daaropvolgende “ereksies” en “doelgierig”, terwyl “doelgierig” weer klankgewys skakel met “gebuig”, wat op sy beurt rym met “ruig”. Hier is dus, soos in die meeste van De Lange se kwatryne, ‘n kombinasie van klank- en woordspel, met ‘n ritmiese vloei wat uitmond in ‘n treffende visuele voorstelling. ‘n Mens dink hier onwillekeurig aan Eybers se gedig “Jong seun” waar die druipnat jongeling “gaaf en glad” uit die bad klim, en “waar blink haarrankies reeds ontluik”. Die saamlees van dié betrokke verse van hierdie twee digters kan tot ‘n boeiende vergelykende studie lei.
Tags: Weerlig van die ongeloof resensie, Zandra Bezuidenhout resensies
Tuesday, October 18th, 2011 | Resensies.
5 Kommentare op “Resensie: Weerlig van die ongeloof (De Lange)”
Zandra, ek sekondeer! Dit is ‘n besonder boeiende bundel. Ek mis wel ‘n verwysing na Hennie Aucamp se versamelings kwatryne: “Die blou uur” van 1984 en “Koerier” van 1999. Oor die eersgenoemde het Johann de Lange destyds ‘n lowende resensie geskryf en in die laasgenoemde is daar ‘n kwatryn aan hom opgedra.
Die Blou Uur is inderdaad ‘n onderwaardeerde meesterstuk uit die 1980’s. Hoekom het dit so lank geneem vir mense om Aucamp as meer as net ‘n “geleentheidsdigter” (of wat ook al) te sien? Koerier is ook baie goed; ek het dit die naweek weer gelees.
Ja, Daniel, sowaar. My apologie aan Hennie Aucamp! Terwyl ek die resensie geskryf het, het ‘n rilling langs die ruggraat gehad dat ek dalk een of meer belangrike kwatryndigters weglaat. Hoe hou mens tog al die vissies bymekaar. Aan die ander kant was die bedoeling ook nie om almal te inventariseer nie; dit gaan per slot van sake hier om De Lange, nie waar nie? Het nietemin daaraan gedink om jou te vra… Dankie nietemin vir die noodhulp.
Plesier, Zandra. Ek het jou resensie baie geniet.
JOhann, ek is Donderdag in Stellenbosch dan koop ek my kopie!