Die ontdekking van Homo Naledi het ook weer die ou spanning tussen die natuur- en geesteswetenskappe sedert die negentiende eeu (en ook daarvoor) beklemtoon. Die opkoms van die natuurwetenskappe was nogal traumaties vir die geesteswetenskappe asook die teologie en die geloof. Eeue lank was die Bybel die basis vir nadenke oor die natuur en skielik was dit nie meer nodig nie. Dit was soos ‘n skulp wat oopgegaan en ‘n pragtige blom het verskyn wat nooit weer na die skulp sou terugkeer nie. Die blom, die natuurwetenskappe sou voortaan los van die skulp en op sy eie bestaan.
Nicolaus Kopernikus (1473-43) het ook hierdie rustelose drang na studie en ondersoek gehad en hy sou letterlik die wêreld omkeer. Hy het ook gemeen dat deur harde werk, noukeurige waarnemings en fyn wiskundige analises die mens inderdaad die diepste geheimenisse van die natuur kan ken en beskryf. En vir Kopernikus was die hemelligame sy invalshoek. Hoe kon ‘n mens die skynbaar onlogiese bewegings van hemelliggame verstaan? Volgens die wetenskap en Ptolemeïse wêreldbeeld van sy tyd was alles baie eenvoudig: die aarde was plat en die son en die ander hemelliggame het om die aarde gedraai. Dit was eintlik so ‘n wonderlike teorie wat soveel gemoedsrus verskaf het: die aarde, die mens het die middelpunt van God se heelal gevorm en alles (son, maan, sterre) het om die mens en sy wêreld gedraai. En natuurlik het die kerk dit ondersteun.
Dié siening het Kopernikus egter onrustig gemaak. Dit kon sy probleme nie oplos nie, sy vrae oor die son nie beantwoord nie en hy het daarom aangehou om na te vors en dieper te delf. Uiteindelik het hy die son anders verstaan en dít het ‘n omwenteling veroorsaak. Dit is nie die son wat om ons draai nie, maar ons om die son; die aarde staan nie vas nie, maar dit draai op sy eie as om die son; die aarde beweeg en skep valslik die indruk asof ons stilstaan en dit slegs die son en maan is wat beweeg.
Volgens 26-31 het die ballinge híéroor getwyfel. Volgens hulle het hulle reg by God verbygegaan. God sien hulle nie meer raak nie, Hy gee ook nie meer eintlik vir hulle om nie en so het hulle reg ongemerk by Hom verbygegaan. Die profeet beklemtoon dan dat God inderdaad nuwe krag gee. Met dieselfde krag waarmee Hy die wêreld gemaak het, versterk Hy die vermoeide en gee Hy die moedeloses hoop. Dié wat opsien na Hom gee Hy nuwe krag. Hy help dié wat net nie meer verder kan nie, om aan te hou; Hy maak hulle soos arende wat teen die hoogtes en die winde inbeur.