Hoe om die dood van 'n moeder of vader te oorleef - Nuttige wenke - 2021
Hoe om die lewe na die dood van ouers te vestig
Dit is belangrik om te verstaan ​​en te erken dat alles gebeur het soos dit gebeur het. Dit is nie u skuld dat u leef nie. Dit is nie u skuld dat dit nie u is wat toevallig die kankerpasiënt was nie. U kon nie die feit beïnvloed dat alles so was nie. En u ouers wil natuurlik nie hê dat u kanker kry nie .
U weet sekerlik dat 'n persoon gewoonlik op die derde dag na die dood begrawe word. Dan kom hulle op die 9de, 40ste dag, ses maande en 'n jaar bymekaar. Sulke datums is nie per toeval gekies nie, dit is juis sulke tydsraamwerke wat ons geleidelik tot die aanvaarding van die situasie laat kom.
9dae. Gewoonlik kan 'n persoon nog nie heeltemal besef wat gebeur het nie. Daar is gewoonlik twee taktieke hier. Óf self-terugval of oormatige aktiwiteite tydens die voorbereiding van 'n begrafnis. Die belangrikste in hierdie periode is om regtig afskeid te neem van die oorledene. Huil, huil, praat met ander mense.
40dae. Op hierdie stadium kan 'n hartseer persoon nog nie aanvaar wat gebeur het nie, huil, hy droom van die oorledene.
'N Half jaar. Geleidelik neem die aannemingsproses. Dit lyk asof die hartseer "rol", en dit is normaal.
Jaar. Daar is 'n geleidelike aanvaarding van die situasie.
Hoe u uself kan help om die verlies van 'n geliefde te oorleef
Roep uit. Dit maak nie saak of u 'n vrou of 'n man is nie. Dit is baie belangrik om goed te huil en gereeld te doen terwyl dit so nodig is. Sodat gevoelens 'n uitweg vind. As u nie wil huil nie, kan u 'n hartseer film kyk, na hartseer musiek luister.
Praat met iemand. Bespreek u smart soveel as wat nodig is. Al vertel u dieselfde ding aan die tiende kennis, maak dit nie saak nie, en u verwerk die situasie.
Sorg vir u lewe. Dit is baie belangrik om jouself die geleentheid te gee om te bedroef, maar moenie van die lewe ontkoppel nie - baie geleidelik, dag na dag. Om 'n tafel op te tel, sop te kook, te gaan stap, rekeninge te betaal. Dit is gegrond en help om op jou voete te bly.
Kyk na die regimen. As u gereeld aktiwiteite doen, help dit u psige ook om rustiger te wees.
Skryf briewe aan die oorledene. As u skuldgevoelens of ander sterk gevoelens vir die oorledene het, skryf hom 'n brief. U kan dit sonder 'n adres in die posbus plaas, dit na die graf neem of verbrand soos u wil. Dit kan vir iemand gelees word. Dit is belangrik om te onthou dat die persoon gesterf het en dat u gebly het om na u gevoelens te kyk.
Kontak 'n spesialis. Natuurlik is daar situasies waar dit moeilik is om die situasie onafhanklik en selfs met die hulp van geliefdes te oorleef, en 'n spesialis sal u help. Moenie bang wees om 'n sielkundige te kontak nie.
Sorg vir jouself. Die lewe gaan aan. Moenie jouself eenvoudige plesier ontken nie.
Stel doelwitte. Dit is belangrik vir u om die verband met die toekoms te verstaan, so moet u ook beplan. Beplan u onmiddellike doelstellings en begin om dit te verwesenlik.
Stadiums van doodmaak
Die eerste reaksie is skok, gevoelloosheid. In hierdie toestand bly 'n persoon ongeveer 'n week en soms meer. Dit is belangrik dat daar op hierdie oomblik 'n persoon in die omgewing is wat vir u sorg, ondersteuning en hulp sal bied.
Na die skok kom die ervaring van akute hartseer. Dit is 'n periode van trane, spyt oor die ongesegde, onvoltooide, onvervulde. Moenie jouself verwyt nie, hoef nie aan self-vlaggie deel te neem nie. Gedagtes oor die sinloosheid van die lewe, en soms gedagtes oor selfmoord, kan ontstaan.
Vrees en hulpeloosheid is gevoelens wat u nie lank sal verlaat nie. Probeer op hierdie stadium meer gereeld in die samelewing wees. Bel naaste vriende, familielede. As u 'n koppie tee drink en na foto's van die familiealbum kyk, sal u dit makliker maak om te dink dat daar nie ouers in die omgewing is nie.
As die pyn bedaar, sal u sien dat dit deur 'n soort verligting vervang is. Dit is die sogenaamde resessie-fase. Dit beteken nie dat u vergeet dat geliefdes u hart verlaat nie. Dit is net dat jy nie meer bang is vir pyn nie, dat jy oop is vir nuwe lewensvreugdes.
Wat moet u volgende doen? Hoe kan ek die dood van ma en pa oorleef?
Dit is nie maklik om ouers se dood te oorleef nie, maar dit is uiters belangrik, omdat u lewe in die toekoms daarvan afhang. Wat om te doen en hoe om op te tree? Hoe kan ek die dood van vader en moeder oorleef? Wat om te doen as alles wat so onwrikbaar gelyk het, voor ons oë vernietig word?
U hoef nie jouself op te vrolik of te troos nie, hoe gevaarliker is dit om jammer te voel oor jouself en ander te laat doen. U moet die verlies oorleef, siek word, uitbrand. Die dood van 'n geliefde is nie 'n straf vir u ondeugde of foute nie. Ongelukkig is dit 'n belangrike patroon wat nie voorkom kan word nie.
U moet beslis die begrafnis bywoon, ter herdenking. Dit sal ons toelaat om te besef wat gebeur het, om ons te vestig in die gedagte dat daar nie meer 'n inheemse persoon is nie. Goeie woorde en herinneringe tydens die gedenkmaal sal die gees opwek: die geliefde ouer het sy lewe nie tevergeefs geleef nie, hulle onthou hom, hulle is lief vir hom.
Dink daaraan of u die dinge van die dooies wil bewaar. Miskien sal hulle u herinner aan die dood van u ouers. Dan is dit beter om van persoonlike dinge ontslae te raak. Dra dit oor na organisasies wat haweloses help of na 'n verpleeginrigting. As aangename herinneringe met dinge verband hou, of as ouers sommige van hulle skat, is dit beter om dit nie aan vreemdelinge te gee nie. Sit dit net weg, verberg dit dieper in die kas. Na 'n rukkie, wanneer die pyn bedaar, sal sulke dinge u herinner aan die beste dae wat u saam met geliefdes spandeer het.
As u voel dat u nie die verlies op u eie kan oorleef nie, is dit beter om persoonlik 'n sielkundige te kontak. Bespreek u toestand met hom, praat oor ongeluk, gooi emosies uit. 'N Spesialis sal help om u gevoelens en ervarings te verstaan, advies en aanbevelings te gee.
Dikwels word diegene wat die dood van hul ouers oorleef het, letterlik na die begraafplaas getrek. U hoef u nie te ontmoedig of te bedwing nie. Sielkundiges meen dat dit makliker is vir 'n persoon om die gedagte aan verlies te hanteer. Na bewering probeer ons om die skuld te versoen voor die dood, versoening van die graf.
U hoef nie van hartseer te ontsnap nie. En nog meer: ​​moenie dit met alkohol verdrink nie. As hulle bedwelm is, versterk skuldgevoelens en pyn net meer. Geestelike trauma wat ontvang word uit die bewusmaking van die dood van ouers, kan vererger, daar is 'n begeerte om afskeid te neem van die lewe, om weer met geliefdes te verenig. Moenie sulke toestande toelaat nie! Moenie instem om verdriet in 'n glas te verdrink nie! Dit is beter om te huil, smeek, pyn die geleentheid te gee om plek in u lewe in te neem en dan veilig afskeid te neem!
Nadat hy al die fases van die aanvaarding van die dood van ouers oorleef het, voel 'n persoon veranderinge in homself. Natuurlik is die begeerte om van woonplek, werk te verander, nuwe mense te vind om te kommunikeer. Natuurlik sal die ou lewe nooit weer terugkeer nie, maar dit is in u vermoë om dit uit te leef, sodat geliefdes wat naby is of na 'n ander wêreld is, trots op u is!
Pa is oorlede. Vir baie mense wat hul pa verloor het, klink hierdie frase hartverskeurend. En die hart pyn in die bors terwyl hy in 'n woedende ritme klop. Wanneer vader sterf, d.w.s. toe sy vader dood is, het dit gelyk of die binnekant vanself afbreek, asof die wêreld in duie gestort het. En op sulke oomblikke kon hegte vriende help, maar glad nie en ook nie altyd nie. Dit gebeur so dat die woorde van ondersteuning nie net help nie, maar selfs irriterend, vererg, en hoeveel u dieselfde ding kan herhaal. Kalmeer! Hoe kan jy kalmeer? Of trek jouself saam! Hoe? Hoe kan jy kalm wees as die persoon met wie jy grootgeword het, geheime, soms gedeelde geheime gedeel het, om raad gevra het, skielik sterf, jou êrens in die hemel, in die hemel, die heelal laat ... dit sal altyd so wees, dat hy altyd sal lewe, jy kan hom altyd bel, praat, vra hoe dit met sy gesondheid gaan, wat hy doen, wat hy gedoen het ... Maar helaas, almal, op 'n onverwagte of verwagte oomblik verloor ons ons vaders. En dit maak nie saak hoe moeilik dit vir ons was nie, ons moet voortleef, leef, want hy het ons die lewe gegee, omdat hy dit so graag wou hê, omdat dit so moes wees dat die vaders voor hul kinders weggaan. Ja, dit is moeilik, maar dit is onmoontlik om hierdie gedagte te aanvaar: 'Pa is dood.' En hoe sou u hom nie wou teruggee nie - dit is, helaas, onmoontlik, daarom moet u tot die reg kom en die feit aanvaar dat pa gesterf het, dat hy nou nie sal wees nie, dat u sonder hierdie persoon moet leef.
Natuurlik kan u hierdie gedagte weerstaan, maar dit help nie die werklikheid nie. In werklikheid sal dit net erger word deur die feit dat die wens dat die vader leef nie ooreenstem nie, met die werklikheid dat die vader nie meer daar is nie. En dit maak nie saak hoeveel iemand ly nie, die werklikheid sal bly, en die gewenste sal nie vervul word nie. Dit is moeilik om te verstaan ​​en selfs meer te aanvaar, en selfs na baie jare, as hy pa onthou, sal hy pyn hê, daar sal trane wees, sal bitterheid wees, en die lewe sal nie dieselfde wees as voorheen nie.
Maar as u nie u vader kan teruggee nie, kan u u emosionele toestand weer normaal maak. En jy kan weer begin glimlag, leef sonder hartseer. Dit wil voorkom asof dit onmoontlik is, want pa is dood. Maar ek sal jou vertel dat dit moontlik is, en ek sien dit elke dag by verskillende mense wat hul pa verloor het. Daar is intensiewe metodes en tegnieke waarmee u vinnig kan herstel van die verlies van pa. Bevry jou van gevoelens van smart en verlies, van lyding en verlange. Los maar 'n klein hartseer en 'n helder, warm herinnering aan hom, aan jou vader. Moet dus nie wag dat dit gaan sit nie. Klik op die skakel (>>) en volg die aanwysings. En jy kan ontslae raak van hartseer en leef soos tevore, maar daarsonder.
Alles is baie eenvoudiger as wat dit nou lyk.
Ek sal jou nie oorreed nie; jy sal binne 'n uur self sien.
Die lewe eindig altyd in die dood, met die verstand wat ons dit verstaan, maar as dierbare mense hierdie wêreld verlaat, neem emosies oor. Die dood neem sommige in die vergetelheid, maar breek terselfdertyd ander. Wat om te sê vir 'n ma wat die dood van haar enigste seun probeer oorleef? Hoe en hoe kan u help? Daar is nog steeds geen antwoorde op hierdie vrae nie.
Sielkundiges help natuurlik weeskinders. Hulle gee raad oor hoe om die dood van 'n seun te oorleef, maar voordat u na hulle luister, moet u verskeie belangrike dinge verstaan. Dit geld veral vir diegene wat hul vriende of familie wil help om die hartseer te oorleef.
Niemand kan met die dood van hul kind uitkom nie. 'N Jaar, twee, twintig sal verbygaan, maar hierdie pyn en verlange gaan nog nêrens heen nie. Hulle sê die tyd genees. Dit is nie so nie. Net iemand raak gewoond daaraan om met sy smart te leef. Hy kan ook glimlag, doen wat hy liefhet, maar dit sal 'n heeltemal ander persoon wees. Na die dood van die kind lê 'n swart, dowwe leemte vir ewig in die ouers, waarin skerp hoop onvervulde hoop, onuitgesproke woorde, skuld, wrok en woede oor die hele wêreld hang.
Met elke nuwe asem lyk dit asof hierdie fragmente toeneem en die binnekant in 'n bloedige rommel verander. Natuurlik is dit 'n metafoor, maar diegene wat wonder hoe om die dood van hul seun te oorleef, ervaar so iets. Die tyd sal verbygaan, en die bloedige gemors sal alreeds 'n bekende verskynsel word, maar sodra die een of ander eksterne stimulus herinner word aan wat gebeur het, breek die skerp stekels onmiddellik uit die omhelsing van die leemte en huil waansinnig in die reeds effe geneesde vlees.
Stadium van hartseer
Vir ouers is die verlies van 'n seun 'n verskriklike tragedie, omdat dit onmoontlik is om 'n rede te vind wat hierdie vertrek regverdig. Maar die ergste van alles is dat daar geen genesing vir hierdie meel is nie. Saam met die dood van die kind, begrawe die moeder haar hart, is dit onmoontlik om die dood van haar seun te oorleef, net soos dit onmoontlik is om die berg van sy plek af te skuif. Maar lyding kan verlig word. U moet u smart van begin tot einde uitleef. Dit sal ongelooflik moeilik wees, tot die onmoontlike moeilik, maar die natuur self het die natuurlike meganisme gelê om spanning uit moeilike omstandighede te verlig. As u deur al die stappe gaan, sal dit 'n bietjie makliker word. Dus, deur watter stadiums gaan die een wat die dood van sy seun oorleef het, deur:
Meer oor die stadiums
Wat die stadiums van deurmaak van die hartseer betref, voel die ouers aanvanklik 'n skok, duur hierdie toestand van 1 tot 3 dae. Gedurende hierdie periode is mense geneig om te ontken wat gebeur het. Hulle dink dat daar 'n fout was of dat dit 'n slegte droom is. Sommige ouers kom nog jare vas in hierdie stadium. As gevolg hiervan begin hulle ernstige geestelike abnormaliteite ervaar. 'N Ma wat byvoorbeeld 'n eenjarige baba oorlede is, kan baie jare in die park stap en 'n pop in 'n waentjie skommel.
Kort na skok en ontkenning, is daar 'n stadium van snik en tantrums. Ouers kan gulsig skreeu en dan in 'n toestand van volledige emosionele en liggaamlike uitputting val. Hierdie toestand duur ongeveer 'n week en word dan depressief. Tantrums gebeur al hoe minder, maar terselfdertyd begin woede, verlange en 'n gevoel van leegheid in die siel groei.
Na depressie begin ouers treur. Hulle onthou gereeld hul kind en blaai deur die helder oomblikke van sy lewe. Hartseer neem 'n rukkie terug, maar rol dan weer, ek wil praat of met iemand oor my seun praat. Hierdie stadium kan baie duur, maar dan neem die ouers steeds afskeid van hul kind en laat hom gaan. Erge, emosionele pyniging word 'n stil en helder hartseer. Na so 'n tragedie sal die lewe nooit dieselfde wees nie, maar jy moet voortgaan. Dit is net jammer dat die optimistiese toesprake van kennisse nie die vraag beantwoord hoe die moeder die dood van haar seun kan help oorleef nie. Eers nadat u van begin tot einde hartseer ervaar het, kan u verligting ervaar.
Kreatiwiteit, sport, praat
Dit is onmoontlik om die pyn van die verlies van 'n kind te genees, maar u kan dit bekamp, ​​dit verdof en leer om afgelei te word. Hoe kan u die dood van 'n seun oorleef? U kan met 'n eenvoudige begin, byvoorbeeld met kreatiwiteit. Ter ere van die oorlede seun, sou dit lekker wees om 'n prentjie te teken, 'n gedig te skryf of te begin borduur. Oefening lei uitstekend van gedagtes af. Hoe groter die las, hoe dowwer word emosies.
U moet nie alles in uself hou nie; u moet beslis met iemand praat, dit is die beste as dit iemand is wat in 'n soortgelyke situasie verkeer, of sy hartseer kon hanteer. Natuurlik kan dit wees dat daar niemand is om mee te praat nie, dan moet u skryf oor alles wat pla. Dit is baie makliker om u gevoelens uit te druk as in 'n gesprek, behalwe as dit uitgedruk word, hoewel op hierdie manier emosies minder druk sal uitoefen.
In sulke sake is dit beter om die advies van 'n sielkundige te gebruik. Hoe om die dood van hul seun te oorleef, leer hulle beslis nie, maar sal 'n bietjie help. In die eerste plek is dit die moeite werd om 'n goeie spesialis te kontak. Dit geld veral vir diegene wat nie hul ervarings onafhanklik kan hanteer nie. Daar is niks mee verkeerd om na 'n sielkundige te gaan nie; hierdie dokter kan medikasie voorstel wat die emosionele spanning 'n bietjie sal verlig, die slaap en die algemene welstand van die liggaam sal verbeter. Die sielkundige skryf ook 'n paar nuttige aanbevelings neer wat individueel vir elke pasiënt gekies word.
U mag nie hulp van alkohol of verdowingsmiddels gebruik nie, en u hoef ook nie self dwelmmiddels voor te skryf nie. Hierdie metodes help nie om die dood van 'n seun te oorleef nie, maar vererger die situasie net meer.
Volg die daaglikse roetine. Laat krag deur, maar jy moet eet. U moet uself dwing om terselfdertyd bed toe te gaan. Behoorlike behandeling help om die hoeveelheid streshormone in die liggaam te verminder.
Daar is nog 'n manier om hartseer te oorleef. Die dood van 'n seun, soos 'n regte vloek, sal soos 'n swart wolk oor die koppe van ouers hang waar hulle ook al is. Op 'n stadium in hul wêreld het dit leeg geword, was daar niemand anders om lief te hê nie, niemand om aan hulle om te gee nie, niemand om hul hoop op te lê nie. Mense sluit hulself in, hou op om met ander te kommunikeer. Dit lyk asof hulle in hul eie sap kook.
Maar die mens is nie geskape om alleen te leef nie. Alles wat in die lewe van elkeen van ons is, kry ons van ander mense; weier dus nie om te help nie, moenie die oproepe van vriende en familielede ignoreer nie, en u moet die huis ten minste een keer elke paar dae verlaat. Dit lyk vir die mens dat sy lyding ondraaglik is, tyd en aarde het opgehou, en niks anders bestaan ​​nie. Maar kyk rond, het ander mense ophou ly of sterf?
Die moeilikste is om die dood van volwasse kinders te oorleef. Op die oomblik toe dit lyk asof die lewe nie tevergeefs geleef het nie, gaan die grond skielik onder die voete weg as hulle die dood van 'n volwasse seun meld. Die afgelope jare begin nutteloos lyk, omdat alles gedoen is ter wille van die kind. Hoe kan ek die dood van 'n enigste volwasse seun oorleef? In die sielkunde is daar 'n eenvoudige en verstaanbare wet: om u eie pyn te verminder, moet u 'n ander persoon help.
As ouers hul eie kind verloor het, beteken dit nie dat niemand anders hul sorg en liefde nodig het nie. Daar is baie mense, beide kinders en volwassenes, wat die hulp van ander benodig. Mense gee om vir hul kinders, nie omdat hulle dankbaarheid van hulle verwag nie, maar doen dit ter wille van hul toekoms en die toekoms van toekomstige geslagte. Die sorg wat dooie kinders nie meer kan ontvang nie, moet aan ander gerig word, anders sal dit in klip verander en die eienaar daarvan doodmaak.
En in daardie tyd, terwyl iemand jammer voel oor homself en ly, êrens, sonder om op hulp te wag, sal 'n ander kind sterf. Dit is die doeltreffendste manier om die dood van 'n volwasse seun te help oorleef. Sodra weeskindse ouers diegene in nood begin help, sal hulle baie beter voel. Ja, aanvanklik sal dit nie maklik wees nie, maar die tyd sal alle uithoeke glad maak.
Dikwels veroorsaak die dood van 'n kind 'n skuldgevoel by ouers. Предотвратить трагедию, изменить историю - они думают, что могли бы что-то сделать. Но как бы там ни было, человеку не дано предсказывать будущее и менять прошлое.
Также родители считают, что они не вправе больше испытывать счастье после смерти ребенка. Любые положительные эмоции воспринимаются как предательство. Люди перестают улыбаться, изо дня в день делают уже до автоматизма заученные манипуляции, а вечерами просто смотрят в пустоту. Но неправильно обрекать себя на вечные страдания. Для ребенка родители - это целый мир. Wat sou u kind sê as hy sy wêreld in sy afwesigheid verkrummel?
Respek vir die dooies
U kan u respek teenoor die oorledene op ander maniere uitspreek sonder om u tot die ewige pyniging te veroordeel. U kan byvoorbeeld meer gereeld die graf besoek, bid vir rus, 'n album met gelukkige foto's maak of al sy tuisgemaakte poskaarte saamstel. In periodes van verlange moet u net gelukkige oomblikke onthou en bedank vir wat hulle was.
Op die tweede Sondag van Desember om sewe in die aand moet u 'n kers op die vensterbank sit. Op hierdie dag is ouers wat kinders verloor het, verenig in hul hartseer. Elke lig maak dit duidelik dat die kinders hul lewens aangesteek het en vir altyd in die geheue sal bly. En dit is ook die hoop dat verdriet nie vir ewig bestaan ​​nie.
Om hulp te kry, kan u u tot godsdiens wend. Soos die praktyk toon, help geloof baie om verdriet te hanteer. Ortodoksie sê dat 'n ouer na die dood sy kind sal kan sien. Hierdie belofte moedig ou ouers baie aan. Boeddhisme sê dat siele wedergebore word en dat moeder en seun waarskynlik in die volgende aardse lewe weer ontmoet. Die hoop op 'n nuwe vergadering laat die moeder nie toe om te breek of te vroeg te sterf nie.
Dit is waar, daar is diegene wat hulle van die geloof afwend. Hulle verstaan ​​nie hoekom God juis hul kind geneem het toe moordenaars en maniakies oor die hele wêreld rondloop nie. Hartgebroke ouers vertel 'n vader 'n gelykenis.
Eenkeer is 'n dogter by 'n ou man dood. Sy was baie mooi en jonk, die onversoenbare ouer kon eenvoudig nie 'n plek vir haarself vind nie. Na die begrafnis het hy elke dag op die berg Ararat gekom en God gevra waarom hy sy dogter, wat nog baie jare kon lewe, geneem het.
Vir baie maande het die ou man sonder 'n antwoord vertrek, en toe verskyn God eendag voor hom en vra die ou om vir hom 'n staf te maak, dan sal hy sy vraag beantwoord. Die ou man het na die naaste bos gegaan, 'n gevalle tak gevind en 'n staf daaruit gemaak, maar sodra hy daarop leun, breek dit. Hy moes sterker materiaal soek. Hy sien 'n jong boom, kap dit en maak 'n staf, wat blykbaar verbasend sterk was.
Die ou man het sy werk na God gebring, hy het die personeel geprys en gevra waarom hy 'n jong boom kap wat nog moet groei en groei. Die ou man het alles vertel, en toe sê God: 'U het self u vrae beantwoord. Om op die personeel te leun en nie te val nie, is dit altyd van jong bome en takke. Dus in my koninkryk het ek jonk, jonk en mooi nodig wat 'n steun kan wees. '
Kinders is die strale wat ons lewens verlig. Met hul aankoms nadink ons ​​baie en leer ons baie. Dit is net dat nie almal bestem is om 'n gelukkige lewe te hê nie; u moet dit verstaan ​​en aanhou leef, terwyl u die vreugde van die feit dat hierdie kind eens daar was, in u hart bewaar.
Die dood van een van die ouers
Die dood van een van die ouers is die slegste toets wat in u lewe kan plaasvind. As gevolg van ervarings, pyn, hartseer en lyding, kry u die gevoel dat as u dit verduur, u enigiets kan oorleef.
Dit maak nie saak of een van u ouers skielik of na 'n lang siekte sterf nie, hoewel sommige kinders sê dat dit vir hom makliker sou wees as hy skielik sou sterf, want dan hoef hulle nie te kyk hoe hul ma of pa pyn en lyding ervaar nie. .
Baie kinders aanvaar skaars die idee dat een van hul ouers nie meer in die wêreld is nie. As een van u ouers oorlede is, kan u dit soms vergeet en dink dat hy tuis is nadat u dit gelees het. Dit wil vir jou lyk asof jy en hy of sy iets moet doen, en dan word jy skielik deurboor deur die gedagte dat hy of sy glad nie meer daar is nie.
Aanvanklik is dit ongelooflik moeilik om die nuus oor die dood te hanteer. Dit sal beter wees as u nie die eerste dag en nag een sou bly nie. Probeer om heeltyds by u broers of susters te wees, as u een het, of met die res van u ouers. Die feit dat u vrees en 'n gevoel van gevaar ervaar, is normaal, as iemand naby u is, word u wanhoop minder. U kan vind dat alle lede van u gesin so na as moontlik aan mekaar wil wees, kan u sê dat hulle saamtrek.
Hoe om te praat oor wat gebeur het
Volwassenes beskerm kinders teen onnodige lyding, en verberg die besonderhede van die dood, maar op die ou end wil alle kinders vertel word
daaroor. Volwassenes is gewoonlik bang om oor hierdie onderwerp te praat, en as hulle dit doen, moet u self die eerste stap doen. Dit sal u baie gemaklik wees om presies te weet wat en hoe dit gebeur het, om uit te vind wat regtig gebeur het, om die omstandighede van die dood uit te vind, om uit te vind wat die "waar", "wanneer", "hoe" en "waarom" is. As u vermoed dat u ma of pa meer weet as wat hy of sy aan u sê, vra jouself daaroor uit vir jou eie gemoedsrus. Onkunde oor alles wat gebeur het, kan vir u verskriklik wees, en u sal voortdurend in 'n sekere mate in spanning verkeer. U moet die waarheid ken om u gedagtes op te ruim en nie meer daaraan te dink nie. Daarom moet u beter weet van alles. Verduidelik dit aan ma of pa.
Na die dood van een van die ouers ervaar almal in die een of ander mate skok, en grens dikwels aan die begeerte om te sterf. Wil met niemand wil praat, iemand sien en niks doen nie. Die enigste ding wat u wil hê, is om alleen in u kamer te sit en dink. In hierdie toestand vloei die tyd ongemerk. Die gemak van broers en susters en alle ander familielede beteken niks vir u nie. U wil nie skool toe gaan nie, u wil nêrens heen gaan nie; u wil alleen wees met u eie gedagtes. As dit twee of drie weke duur, is dit normaal, en u geliefdes moet gevra word om u deur hierdie skoktoestand te laat gaan en alleen saam met u te brand, aangesien u dit benodig, maar dit moet nie te lank duur nie. Aan die einde van die tweede week, moet u probeer om terug te keer na 'n normale lewenstyl. Begin met familielede praat, gaan soms uit, ten minste na die flieks, begin u handboeke en sporttoerusting uitmekaar haal en probeer ten minste weer u gewone lewe begin.
Dit is te verstane as u bang is om alleen te wees, selfs al gaan u na die badkamer en na u eie kamer. U kan skaars aan die slaap raak en u wil hê dat iemand op hierdie tydstip naby u moet wees. Moenie skaam wees om te sê dat u skielik weer bang geword het vir die donker nie, dit gebeur selfs met volwassenes, vra of u, 'n vriend of familielid, by u kan bly, naby kan slaap, selfs in dieselfde kamer.
Hoe om in 'n onvolledige gesin te woon
Om altyd in 'n gesin te woon waar slegs een van die ouers moeilik is. Al hoe meer vaders sorg vir hul kinders, en met so 'n gesin verlaat hulle gereeld hul werk en leef hulle op sosiale sekerheid. Maar, as 'n reël, is dit baie moeiliker vir gesinne waarin die vrou die enigste ouer is. 'N Enkele vrou met kinders ondervind dikwels probleme om werk te kry; sy word as 'n nuttelose werknemer beskou.
Een van die ontdekkings vir u is dat u moeder of vader meestal omgee vir alledaagse dinge. U sien voortdurend dat hy of sy haarself alles verloën sodat u niks kortkom nie. Maak seker dat u pa of moeder swaarkry as u u klere of 'n plattelandse uitstappie en in die algemeen alles wat goedgesinde kinders het, moet weier. Wees slim en probeer om nie te kla nie en help die gesin soveel as moontlik. Onthou dat dit baie moeilik is vir u pa of ma om u te beperk in geld of plesier, want hy of sy beskou dit as sy skuld, en moenie vergeet dat as die ouer u iets weier nie, dan ly hy daaraan en is bang dat u sal ophou hou van hom.
Reaksie van u vriende
Doen moeite om te verstaan ​​dat u vriende ook probleme ondervind om met u te kommunikeer as gevolg van die dood van een van u ouers. Hulle weet nie hoe om hul meegevoel met u te betoon nie, hulle weet nie waar om met die gesprek te begin nie, hulle is verlore met die blote vermelding van die dood. Dit maak hulle bang dat as hulle oor hierdie onderwerp gaan, jy ontsteld sal wees en sal begin huil, en hulle weet nie hoe om jou te nader nie. U merk dat u vriende dikwels wegkyk en hulle laat sak as hulle u ontmoet. U vriende moet meer weet, en u kan hulle self in die regte rigting lei sodat hulle gemakliker voel. U kan self na hulle toe gaan en praat. En jy en hulle sal terselfdertyd verlig voel as u self spanning verlig deur iets te sê soos: 'Ja, jy weet dat my ma dood is, maar nou is dit alles verby, ek het dit al oorleef, en laat ons nie daaroor praat nie. om dit te sê. "
Dit help regtig om te huil. Soms is baie handig vir albei om saam met u weduwee of pa of 'n weduwee te huil. U kan vind dat u ma of pa terselfdertyd iets doen en huil. As u na hom of haar toe kom, sal dit u 'n groter intimiteit gee as voorheen, sal u meer jammer vir mekaar voel, en dit sal u krag gee.
U kan besluit wat lekker sal wees as u hele gesin een keer per week bymekaarkom, ten minste op Vrydae na ete, om te sit en praat oor wat met u gebeur het, hoe u voel en wat u volgende gaan doen. . Eerstens word verdeling van verdriet verminder deur die helfte, dus nou sal u 'n bietjie beter voel en die geleentheid hê om te praat oor wat u opwind. U kan sien dat die res van die familielede omtrent dieselfde voel, en dat u nie so eensaam sal wees nie. Tweedens, u kan groot verligting ervaar, u sal begin om 'n dagboek te hou. Jou dagboek is vir jou iets soos 'n vriend wat na jou sal luister. U kan u innerlike gedagtes met papier vertrou, want praat is baie moeiliker as skryf. Dit is 'n groot verligting - die vermoë om iemand oor hul gedagtes te bring. Aangesien hulle nou in die dagboek is, is dit gelyk aan die feit dat jy hulle gedeel het. Gedagtes word uitgespreek, en u ervaar nie meer pyn nie.
As 'n ouer weer wil trou
Een van die gebiede waarin u sekerlik probleme ondervind, is die moontlikheid dat u ma of u pa 'n vriend of vriendin sal hê en dat hulle hul lot met hulle sal vereenselwig. U kan dit as 'n manifestasie van respek vir die herinnering aan die oorledene ouer beskou as iemand anders hom of haar kan vervang, terwyl u in u hart voel dat niemand die oorledene sal vervang nie. Probeer u in die plek van u weduwee-ouer plaas wat alleen geword het en kommunikasie, hulp en ondersteuning nodig het, en moontlik finansieel. Nou weet jy wat eensaamheid is, en jy moet verstaan ​​hoe sleg dit is met jou pa of ma om die res van sy lewe alleen te bly.
Een van die maniere waarop jou ma wat haar man verloor het, 'n vriend kan vind, is om te gaan werk as sy nog nie gewerk het nie, en jy sal vrygewig wees as jy positief hierop reageer en verstaan ​​dat dit onregverdig is om te eis, sodat sy tuis bly en net omgee vir jou.
Hoe om aan te pas by stiefpa of stiefma
Aanpassing by u stiefpa of stiefma is een van die moeilikste take wat u moet oplos.
Dit is heeltemal natuurlik en verstaanbaar dat u 'n nuwe persoon beskou as 'n ongenooide gas wat u gesin binnegedring het en die liefde en aandag van u eie persoon aangegryp het. U kan nie net sterk emosionele spanning ervaar nie, maar ook volkome nutteloosheid in u eie huis ervaar, of selfs asof iemand weggeneem het wat vroeër u s'n was.
Dit is vir jou baie moeilik om vas te stel dat dit lyk asof jou ma of pa jou minder liefgehad het, veral vir jou lyk dit asof jou stiefma of stiefpa jou verlore ouer probeer vervang. U kan verontwaardiging en woede voel en die nuwe invloed op alle maniere weerstaan. Aan die ander kant kan u sien dat die stiefpa of stiefmoeder hulself nie die taak gee om u verlore moeder of vader te vervang nie, maar eerder probeer om te wys dat hulle u waardeer, en soms sien u dat u gereeld spesiale aandag geniet.
U sien skielik dat u huis met die koms van 'n stiefpa of stiefma meer stabiel en beter georganiseerd word as voorheen. U voel dat hulle meer vir u begin sorg het, hulle stel belang in en dink met u mening. U sien dat u nou soos 'n volwassene behandel word.
Soms, as u ma of pa 'n tweede huwelik aangaan, word u verlig omdat u dit aangenaam vind om u ma of pa gelukkig te sien en hul lewe meer georganiseerd te wees. Hierdie verligting is gewoonlik te wyte aan die feit dat u nie meer bitterheid ervaar as gevolg van die feit dat u ouer enkel en ongelukkig is nie.
Stiefbroers en -susters
As u ma of pa weer trou, het u moontlik stiefbroers en -susters saam met u stiefma of stiefpa. Dit verloop nooit vlot nie, en wedywerings en konflik kan tussen u begin. As daar rusies en twis tussen u en halfbroers en susters ontstaan, moet u nie dink dat dit net met u gebeur nie, die tyd sal verbygaan en u verhouding sal verbeter. As u ophou om vreemd teenoor mekaar te voel, sal dit makliker wees om vriende te word. Aanvanklik kan dit vir jou lyk asof stiefbroers en -susters nie regte lede van jou gesin is nie, en aanvanklik sal jy hulle waarskynlik as niggies beskou.
Om gewoond te raak aan stiefbroers en -susters is gewoonlik altyd moeiliker as hulle in u huis gaan woon, en die spanning kan verhoog word deur die feit dat daar nie genoeg kamers in u huis is nie. Aanvanklik haat u hierdie mense gewoonlik omdat u u huis met hulle moet deel.
Hoe om verhoudings met nuwe gesinslede te bou
Ondanks talle probleme en probleme kan geleidelik verhoudings met nuwe gesinslede ontstaan. Hier is 'n paar wenke om hierdie situasie te verlig.
Dink aan die probleme wat u ma of pa ervaar.
U stiefbroers en susters, waarskynlik net soos u, voel verwarring en onsekerheid, en u vergeet dit nie.
Probeer om met selfvertroue die toekoms in te kyk, dan sal alles meer optimisties gesien word.
Maak 'n lys van wat u pla, en dink aan wie u die situasie moet bespreek.
Maak 'n lys van alles wat u positief dink, alles wat u in hierdie situasie vir u kan kry.
As iemand iets goeds of vriendelik doen, moet u dit hardop sê.
Probeer om al u negatiewe emosies aan 'n goeie vriend te vertrou, of skryf in 'n dagboek.
Aanvaar my opregte meegevoel! Beset jouself met iets, probeer om afgelei te word! Ek kan niks anders adviseer nie! Net die tyd sal help! My pa is 1 jaar 7 maande gelede oorlede! Nou is dit baie makliker! En toe het ek gedink dat ek dit nie sou oorleef nie! Ek weet nie eens wat pynliker kan wees as om die liefste en naaste persoon te verloor nie! Hou aan!
TYDBEHANDELINGE EN Moorde. 4 lewensjare - OORLEWING.
Januarie 2010 - die dood van die ouma,
Junie 2010 - die dood van die tweede ouma (kanker),
Julie 2010 - die dood van die peetvader (kanker),
my verjaardag is Oktober 2010 - die dood van my ma (uitgebrand in die huis). Onlangs het ons nie baie goed met haar gevaar nie. Ek het twee weke tevore 'n koppie sout (regdeur die kombuis) neergesit, op my verjaardag het ek twee rose gekry (soos ek nou onthou, het ek probeer om dit te lag, om nie na die begrafnis te gaan nie), maar die aand het ek en my suster ook gebel en gesê dat ons huis aan die brand was, soos ek nou onthou, het hulle in 'n paar kamerjas aangehardloop. En die woorde van die brandweermanne dat die vrou daar afgebrand het. Ek het 5 borrels valeriaan saam met Corvalol gedrink, aan die slaap geraak. Die oggend kom 'n buurman en bring 'n skinkbord koeke, sê die ma het gister gebring, gevra om oorhandig te word sodat sy nie aanstoot neem nie. Maar die buurvrou het toe nog nie geweet dat ma nie meer is nie.
4 jaar is verby. Vra wat het verander? NIKS. Ek vra hulle elke dag om verskoning, ek onthou hulle elke dag, ek mis hulle elke dag. JA. Ek het verstaan ​​wat dit beteken om te waardeer. maar ek was nog altyd 'n jukspeler vantevore.
Februarie 2014 - oupa is oorlede.
Ek voel soos 'n vrou wat 'n leeftyd geleef het. Met swart en ou strepe. Ek onthou alles sleg en goed. en ek is net 22 jaar oud.
Ja, ek leef voort. Ek leef, want dit was hulle wat my die lewe gegee het. En vir hulle moet ek lewe. Maar dit is vir my moeilik, baie moeilik. MAAR EEN weet ek seker. MY VERWANTE sal nooit vergeet word nie. My kinders en kleinkinders sal daarvan weet.
Tyd, net tyd. My man is 2 jaar gelede oorlede, die jongste seun was 9 maande oud. Oor 'n jaar
'Hy het siek geword weens my.'
Die verhouding van geestelike en fisieke toestand word psigosomatika genoem, en soortgelyke verskynsels bestaan. Dit beteken egter nie dat kanker slegs ontwikkel as gevolg van senuweespanning nie - baie faktore beïnvloed die ontwikkeling van die siekte (ekologie, genetiese aanleg, die teenwoordigheid van slegte gewoontes), en dit is dikwels moeilik om 'n ondubbelsinnige oorsaak van kanker te bepaal.
Daar is baie gevalle waar mense wat chroniese stres het nie kanker kry nie, en omgekeerd - wanneer 'n suksesvolle en emosioneel stabiele persoon kanker ontwikkel. En dit beteken dat daar geen rede is om te sê dat u gedrag u ouer kanker ontwikkel het nie.
Alle ouers is bekommerd oor hul kinders. Liefdevolle mense is altyd bekommerd oor diegene wat hulle baie liefhet, almal op sekere oomblikke van die lewe is bekommerd en huil hulle "as gevolg van die kind." А потому переживания родителей не означают, что вы были плохим сыном/дочерью. Если родители часто переживали за вас – это означает, что они вас любили. И вам не стоит чувствовать из-за этого вину.
Daarom, as u ma aan kanker gesterf het, moet u uself nie skuldig maak aan die sorgeloosheid nie. Per slot van rekening blyk dit dat die moeder self nie die simptome van die siekte kon evalueer nie, wat moegheid verklaar het deur 'n groot las by die werk en buikpyn deur onreëlmatige voeding. Dikwels is die simptome van kanker moeilik op te spoor, en daarom word die diagnose dikwels gemaak selfs as die siekte ver gevorder het. Daarbenewens is daar geen waarborg dat selfs al sou die tumor vroeër ontdek word nie, dat alles anders sou uitdraai, dat ma nie aan kanker sou sterf nie. Ongelukkig is kanker nie altyd hanteerbaar nie, selfs al is dit vroeg opgespoor.
'Ek kon meer doen'
As u pa of ma aan kanker gesterf het, moet u 'n belangrike ding verstaan: u het alles gedoen wat u kon. As u aktief aan die behandeling deelgeneem het en die pasiënt ondersteun het, het u alles gedoen wat van u afhang. En as gekwalifiseerde dokters u geliefde nie kon red nie - dan was dit skaars moontlik.
U het die kliniek gevind wat u daarin kon slaag. U het die ouer sulke lewens- en behandelingstoestande voorsien waartoe u in staat was. U het na professionele dokters om hulp gekyk - en dit is wat u moes doen. Jy was daar, jy het besorgdheid en deelname getoon, jy het ma of pa jou liefde laat voel - en dit is belangrik.
'Ek kon meer doen' is 'n illusie , wat dikwels voorkom by mense wat verlies ervaar. U het alles in u vermoë gedoen.
Wat om vir die kinders te sê?
Dit is baie belangrik om nie vir die kind te lieg nie. Die kind het die reg om te weet oor die dood van 'n geliefde. Sielkundiges stem hier nie saam of 'n kind saam met hom na die begrafnis geneem word nie. Sommige kinders kan die proses van grawe in die grond negatief ervaar. Daarom is dit belangrik dat 'n emosioneel stabiele persoon langs die kinders is. As 'n kind 'n moeder of vader sterf, moet daar 'n afskeid geneem word.
Dit is belangrik om nie u kind te vertel van ma wat uit die wolke kyk nie. Dit kan angs voeg by wat gebeur. Help die kind om die pyn uit te roep, om die situasie te oorleef. Elke geval is uniek, daarom is dit beter om 'n kindersielkundige te kontak wat sal help met die ervaar van beserings.
, Comments Off on Hoe kan ek die dood van 'n vader oorleef? gestremde
As 'n ouer, vader of moeder sterf, kan hierdie gebeurtenis nie 'n diep spoor agterlaat nie. In hierdie artikel gaan ek praat oor hoe om die dood van 'n vader te oorleef. As u leer oor die dood van 'n vader, veral oor 'n onverwagte dood wat nie deur 'n siekte voorafgegaan word nie, voel u skok of selfs niks. As u 'n begrafnis moet bywoon en alles kan organiseer, kan u tot in die begrafnis in hierdie ongevoeligheid bly, want dinge lei u af.
Dan kan u 'n baie hartseer en verlies ervaar wat onmoontlik lyk om te oorleef. Probeer om nie gevoelens te beperk nie, huil as u wil. Dit is belangrik om die gevoel van hartseer vry te laat. U sal baie onthou van u vader, oor die episodes van u kinderjare, toe hy u ondersteun en verstaan ​​het.
Gedurende hierdie periode is 'n gevoel van woede by ander mense of by u vader oor die feit dat hy gesterf het, of omdat hy u sleg gedoen het, ook normaal. Moenie jouself oor hierdie gevoelens berispe nie, hulle is heeltemal normaal, want jy onthou nou alles wat met jou pa verband hou.
U kan baie skuldig voel omdat u nie in die laaste jare van sy lewe oplettend was teenoor u vader nie, omdat hy hom nie na 'n dokter gestuur het nie, omdat hy nie baie kontak met hom gehad het nie. Hierdie gevoelens is ook normaal. Dit is normaal om selfs die spook van die oorledene te sien - so 'n reaksie kom by baie mense onmiddellik na die dood voor, moenie bang wees daarvoor nie.
Miskien wil u sommige van die oorledene se drome verwesenlik of word wat hy u altyd wou sien. Of jy wil al die dinge wat hy gebruik op dieselfde plekke verlaat, asof hy binnekort die kamer sou binnekom en dit gaan haal. Die eerste keer na die dood van u vader is hierdie reaksie normaal, maar hou in gedagte dat as dit langer as 'n jaar duur, dit beteken dat u hulp nodig het om hierdie verlies te ervaar.
As skuldgevoelens, woede of ander sterk gevoelens 'n paar jaar na die dood van u vader in u woon, of as u onlangs 'n ander beroering ondervind het, moet u hulp soek omdat u 'n ingewikkelde smart het wat u alleen kan oorleef.
Moenie aan hartseer vashou nie, want as u ophou treur, beteken dit nie dat u u vader sal vergeet of ophou om hom lief te hê nie. Hy sal in u hart bly, u sal hom onthou op veral belangrike oomblikke in u lewe, u sal geestelik raad vra as u dit gedurende sy leeftyd gedoen het. Oor die algemeen sal u 'n soort verhouding met hom hê, maar hulle sal nie meer met 'n regte persoon wees nie, maar met 'n beeld. Die betekenis van die periode van rou is juis om die verhouding te herstruktureer en die verlies van die verhouding wat u gehad het, te bedroef.
As u vra hoe om die dood van u vader te oorleef in die hoop dat u die advies van 'n sielkundige sal ontvang oor hoe u die smart vinnig kan ophou en pyn kan ervaar, maar u moet weet dat daar geen manier is om die pyn van verlies vinnig te oorleef nie. Die verdrukking van hartseer is duur, omdat hierdie pyn nie oor 'n jaar of twee sal verdwyn nie, maar nog baie jare binne sal bly, wakker word elke keer as u die dood of 'n vader-kind-verhouding noem.
so, hoe om die dood van 'n vader te oorleef :
1. Huil, praat met iemand wat hom geken het, praat met iemand oor u verhouding met hom en gevoelens oor sy dood.
2. Moenie u gevoelens onderdruk nie: daar is baie gevoelens wat wek ná die dood van 'n geliefde, en hulle is almal normaal.
3. As u nie 'n vlugtige nie, maar 'n baie obsessiewe en konstante gevoel van skuld of woede ervaar, skakel dan na 'n sielkundige om hulp, want u hartseer is ingewikkeld en dit kan nie mettertyd verloop nie.
4. Luister na u opdragte en impulse, dit sal u help om die dood van u vader te oorleef.
5. Lees boeke oor hartseer, artistiek en sielkundig; hoe meer u oor hierdie onderwerp dink, hoe beter ervaar u hartseer.
Ek is skuldig aan die dood van my 87-jarige vader, wat 11 jaar oud blind en later doof is, het hy eensaam, hopeloos gevoel, met leegheid in sy siel wat selfmoord gepleeg het. My skuld is dat ek nie die regte aandag aan hom kon gee toe ek werk toe was nie, en toe ek van die werk af huis toe kom, het ek my geïrriteerd oor sy vrae, sonder om te verstaan ​​hoe blind hy sonder kommunikasie was. Soms kon sy hom moreel beledig. Ek het hom aandag en sorg ontneem, en dit alles het hom tot selfmoord gelei. Hy is moeg vir so 'n lewe. Ek weet nie hoe ek hiermee moet saamleef nie? Valentina.
U vra hoe u moet saamleef met die feit dat u die skuld van die dood van u vader het, asof dit 'n feit is - dat u die skuld het. Blykbaar het hy regtig baie sleg gevoel, aangesien hy selfmoord gepleeg het, en dit is baie hartseer en hartseer, dit is jammer dat hy so sleg gevoel het, en niemand daarvan geweet het nie, insluitend jou. Hy het blykbaar nie gesê dat hy so sleg was nie.
U het na u vader gesorg, en volgens u boodskap was u die enigste wat dit gedoen het. Dit was waarskynlik vir u baie moeilik, vandaar die irritasie. 'N Persoon kan sy energie en vreugde deel net as hy dit self het, en nie omdat hy dit moet doen nie.
Ek weet nie wanneer u vader oorlede is nie, of dit onlangs of lank gelede sou gewees het. As u onlangs erger is, ervaar u hartseer, maar hartseer is tipies om na die skuldige te kyk, insluitend uself. Maar dit beteken nie dat u die skuld van die dood van u vader het nie. U het nie geweet dat hy selfmoord sou pleeg nie, u het nie geweet dat hy so siek was en so gebrek aan kommunikasie het nie, en dit was ook nie vir u maklik nie. U het ook iemand se sorg nodig en verstaan ​​dat u na die werk moet rus, en u vir 'n geruime tyd vervang met u vader. U het eers agterna gesien wat hy kortkom en hoe sleg dit was, maar dan het u dit nie geweet nie, en u kon nie weet of hy nie daaroor praat nie.
Pa is oorlede. Vir baie mense wat hul pa verloor het, klink hierdie frase hartverskeurend. En die hart pyn in die bors terwyl hy in 'n woedende ritme klop. Wanneer vader sterf, d.w.s. toe sy vader dood is, het dit gelyk of die binnekant vanself afbreek, asof die wêreld in duie gestort het. En op sulke oomblikke kon hegte vriende help, maar glad nie en ook nie altyd nie. Dit gebeur so dat die woorde van ondersteuning nie net help nie, maar selfs irriterend, vererg, en hoeveel u dieselfde ding kan herhaal. Kalmeer! Hoe kan u kalmeer? Of trek jouself saam! Hoe? Hoe kan jy kalm wees as die persoon met wie jy grootgeword het, geheime, soms gedeelde geheime gedeel het, om raad gevra het, skielik sterf, jou êrens in die hemel, in die hemel, die heelal laat ... dit sal altyd so wees, dat hy altyd sal lewe, jy kan hom altyd bel, praat, vra hoe dit met sy gesondheid gaan, wat hy doen, wat hy gedoen het ... Maar helaas, almal, op 'n onverwagte of verwagte oomblik verloor ons ons vaders. En dit maak nie saak hoe moeilik dit vir ons was nie, ons moet voortleef, leef, want hy het ons die lewe gegee, omdat hy dit so graag wou hê, omdat dit so moes wees dat die vaders voor hul kinders weggaan. Ja, dit is moeilik, maar dit is onmoontlik om hierdie gedagte te aanvaar: 'Pa is dood.' En hoe sou u hom nie wou teruggee nie - dit is, helaas, onmoontlik, daarom moet u tot die reg kom en die feit aanvaar dat pa gesterf het, dat hy nou nie sal wees nie, dat u sonder hierdie persoon moet leef.
"Ek het weinig aandag aan pa (ma) gegee."
In werklikheid, soos in die voorbeeld hierbo, is hierdie gewaarwording ook 'n illusie. Dit maak nie saak hoeveel ons let op 'n dierbare en naaste persoon nie - omdat hy hom verloor het, sal dit vir ons altyd lyk of ons te min gedoen en gesê het. In sulke situasies lyk dit altyd of hy iets anders kon gedoen het, dat hy nie iets gesê het nie, dat hy nie verduidelik het hoe sterk liefde was nie ... Hierdie gevoelens word veral helder as dit by ouers kom, toe pa of ma aan kanker gesterf het - liewe mense wat soveel gedoen het vir ons in hul lewens, en wat ons, volgens ons, nie daarin geslaag het om met dieselfde sorg en toewyding terug te betaal nie.
U het 'n verhouding met u ouer opgebou soos u geweet het, en gepraat soveel as moontlik. En jou ouer het ook sy lewe so geleef, hy het geweet hoe. En niemand van julle kon voorstel dat u gesin deur kanker geraak sal word nie. En dit is nie u skuld dat pa (of ma) aan kanker gesterf het nie.
'Ek is skaam omdat ek verligting ervaar'
As u so verligting ervaar - is dit nie 'n rede om te glo dat u 'n selfsugtige en koue persoon is nie. Inteendeel: as u na die pyniging van 'n naaste familielid kyk, het u baie gely. Daarom wou u hê dat sy lyding moes eindig, en dat hy nie meer die pyn, vrees en hulpeloosheid hoef te verduur nie. En al hierdie tyd was u ook baie moeilik en bang, en ook moeg. Gevolglik is die gevoel van verligting na die dood van 'n kankerpasiënt verstaanbaar en logies.
Hoe om sonder 'n ouer te leef?
Ongelukkig, dood is 'n natuurlike uitvloeisel van die lewe van enige persoon, en dit kan nie vermy word nie . Almal moet een keer so 'n verskriklike gebeurtenis ondervind soos die dood van 'n geliefde. En gewoonlik gebeur dit dat ouers voor hul kinders vertrek. Hulle lewe het immers ook vroeër begin.
Het jou ma of pa aan kanker gesterf - elke ouer wil altyd van harte hê dat hul kind gelukkig en voorspoedig moet wees, en dat hy goed moet leef . Dit beteken dat u ouer nie wil hê dat u diep en lank na die verlies moet ly nie. Hy was lief vir jou - wat beteken dat hy gelukkig sou wees as jy die trauma kon oorleef en kon voortleef.
Om weer gelukkig te wees, om weer te glimlag beteken nie dat jy 'n dierbare persoon vergeet nie . As u aanhou leef, verraai u hom nie.
Hoe kan u dink aan 'n ouer wat aan kanker gesterf het?
Om die dood van 'n ouer of 'n ander persoon wat aan u dierbaar is, te oorleef, is dit die moeite werd om te verstaan ​​hoe dit onthou moet word, op watter manier dit beter is om herinneringe te vorm.
Dit moet onthou word, maar nie op herinneringe nie . Natuurlik, vir die eerste keer na die verlies aan denke oor 'n afgestorwe persoon en hoe ma of pa aan kanker sterf, sal hulle voortdurend verskyn, en trane sal uit hierdie gedagtes kom. As die siel egter effens makliker word, is dit beter om nie op die herinneringe te fokus nie, maar op die regte lewe te fokus. U moet nie voortdurend na foto's kyk, 'n begraafplaas besoek nie, ens. Natuurlik is dit belangrik dat iemand moet onthou en onthou, maar dit is net so belangrik dat die meeste van sy tyd gewy is aan gedagtes en aktiwiteite wat nie verband hou met die tema van die dood nie - dit is die enigste manier om terug te keer na die lewe sonder om op die berg vas te lê en die ouer se dood te oorleef.
Dit is belangrik om uit hartseer herinneringe te onttrek en dit nie te vermy nie . Soos ons reeds opgemerk het, is dit nodig om van gedagtes afgelei te word en ten volle betrokke te raak in die gewone sake van die werklike lewe. Om aandag af te skakel beteken egter nie dat jy sekere gedagtes van jou wegdryf nie. As u uself oortuig "moet net nie aan verlies dink nie", sal die effek die teenoorgestelde wees: hartseer gedagtes kom gereeld by u op, en onderdrukte emosies sal nie 'n uitweg kry nie, maar met 'n groot las in u siel gaan sit. Daarom moet jy jouself toelaat om te bedroef, maar bietjie vir bietjie om jouself te stimuleer om weer terug te keer.
As moeder of pappa aan kanker sterf, bly die ouer in die geheue van sy kinders presies soos in die laaste stadiums van die siekte. Swakheid, prikkelbaarheid, 'n slegte voorkoms - om 'n geliefde in hierdie toestand te sien, is baie pynlik, en daarom bly hierdie aaklige beelde in die geheue. egter 'n mens moet daarna streef om die geliefde te onthou soos hy in die lewe was, en nie hoe hy vertrek het nie . Immers, sterf is slegs 'n deel van die lewe, die einde daarvan, en nie die lewe self nie. Oor die lang jare van my lewe het baie goeie herinneringe opgebou - hoe hierdie man gelyk het, watter karakter hy besit het, wat hy gedoen het, wat hy liefgehad het en wat hy nie liefgehad het nie, en hoe hy jou behandel het. Dit is wat onthou moet word; dit is wat saak maak. Boonop sou elke persoon wat aan kanker gesterf het, graag onthou word as gesond en vrolik, en nie as siek en swak nie.
Hoe om emosies te hanteer?
Dus kan die volgende aanbevelings onderskei word:
2. Moenie bekommerd wees oor hartseer alleen nie . Om soveel erge geestelike pyn te oorleef soos die dood van 'n ouer, moet u u gevoelens deel en voel dat u nie alleen is nie. Maak dus seker dat u met ander mense gesels, u gedagtes met hulle deel, na ondersteuning van geliefdes soek en net kommunikeer - selfs as u nie regtig wil nie. Miskien sal kommunikasie aanvanklik nie regtig plesier bring nie, maar dit is kontak met ander mense wat jou nie in staat sal stel om in jouself geïsoleer te word nie, maar alleen met jou hartseer.
3. Al is jou geliefde, ma of pa, oorlede, is dit belangrik om voort te gaan met jou gewone aktiwiteite . Daarom is dit beter om nie werk te verlaat nie, tyd aan u gunsteling aktiwiteite te spandeer en aan te hou om huishoudelike take te verrig. Natuurlik ervaar almal hartseer op hul eie manier - dit is makliker vir iemand om 'n aktiewe sosiale lewe te lei, en iemand moet alleen wees. As die behoefte aan alleenheid en vrede groot is, dan kan u in hierdie geval 'n vakansie bekostig, maar dit sal in elk geval beter wees as dit nie baie groot is nie - as 'n persoon wat hartseer ervaar 'n lang tyd alleen is en nie van hartseer gedagtes afgelei word nie, dan gebeur dit negatiewe emosies te herstel, wat kan lei tot depressie.
4. As u moeder aan kanker gesterf het, is vader, ouma, oupa, eggenoot of 'n ander naaste persoon oorlede, kan u daarvan in kennis gestel word raadpleeg 'n sielkundige . Die dood van 'n geliefde is 'n moeilike toets waarmee baie mense onafhanklik kan klaarkom . Daarom is dit in sulke gevalle raadsaam om professionele hulp te soek - sielkundiges wat met die probleem van verlies werk, sal 'n persoon help om die verlies te oorleef, 'n uitweg uit hartseer gee, die gesigshoek verander en stadig, stap vir stap, weer 'n vol lewe begin leef.
Die dood van 'n ouer is natuurlik 'n verskriklike verlies, wat baie moeilik is om met mekaar te versoen. Maar onthou dat u lewe verder gaan - en u ouer wil graag hê dat u moet voortgaan om hierdie pyn van u siel af te laat. К сожалению, не на все события своей жизни мы можем повлиять, не всегда мы в силах что-то изменить. Но даже сильную боль можно пережить – сначала боль потери является острой, но со временем чувство пустоты пройдет. Постарайтесь настроить себя на то, что пережить смерть родителя необходимо – и тогда вы сможете вспоминать о дорогом человеке, который был рядом с вами, без слез, а с теплом и легким сердцем.
Да, вашего папы больше нет рядом с вами. Но, покидая этот мир, он не хотел, чтобы вы страдали. Moenie jouself pynig met gedurige herinneringe dat jy nie iets vir hom gedoen het nie, nie tyd gehad het om vriendelike woorde te sê nie.
Sê vir jouself dat jy alles in jou vermoë gedoen het vir pa. En as u nie tyd gevind het vir aangename woorde wat aan hom gerig is nie, is dit nie die ergste nie. Hy het waarskynlik geweet dat jy van hom hou. Maar nou het die tyd aangebreek om hom geestelik te laat gaan.
Om te laat gaan beteken nie om te vergeet nie. Maar om na 'n geliefde te sorg, is nodig. Huil, trane verlig die siel, om die pyn van verlies in jouself te hou, is gevaarlik. Stel jou voor dat hartseer verdwyn met trane.
Om afgelei te word, kan en behoort u u ervarings met geliefdes te deel, is dit die moeite werd om na 'n afspraak met 'n sielkundige te gaan. Die belangrikste ding is om nie geïsoleer te raak nie.
Moet in geen geval voedsel weier nie, selfs al is daar geen aptyt nie. Probeer om genoeg slaap te kry, neem natuurlike kalmeermiddels as slapeloosheid nie loslaat nie.
Kommunikeer met die natuur, kry 'n katjie of hondjie. Ons kleiner broers lei af en troos. Hulle hou ons heeltemal ongeïnteresseerd en verwag niks terug nie.
Onthou dat ouers in hul kinders bly. Kleinkinders lyk soms verbasend soos hul grootouers. Niks verdwyn spoorloos terwyl die mensdom leef nie.
Die herinnering aan geliefdes wat nie meer by ons is nie, help en ondersteun. As die pyn van verlies bedaar, sal die herinneringe aan u vader u troos in die see van alledaagse storms wees.
Elkeen van ons moet besef dat die vertrek van ouers onvermydelik is. Hierdie kennis help ons om die tyd wat aan ons toegeken word, lewendig te leef, sonder om te eindig met oneindige hartseer wat nog niemand gehelp het om die smart te hanteer nie.
Help diegene wat moeiliker is. In die omgewing is daar mense wat dringend versorging nodig het, hulle nie verwerp nie, gee u warmte. En binnekort sal die pyn van verlies bedaar, sal daar kragte kan voortleef.
Die dood is 'n eksistensiële werklikheid. Sy is net, of ons dit wil hê of nie. 'N Persoon wat versoen met die feit dat hy fyn is, verstaan ​​die ware waarde van die lewe en weet hoe om dit te geniet. Waarom bekommerd wees oor iets wat u nie kan vermy nie? En steeds, as ons geliefde mense ons verlaat, word emosies met ons koppe bedek. Die pyn van die verlies is so sterk en dit lyk of u op die rand van waansin is.
Die tydsduur van verdriet duur deur vyf fases:
Die eerste fase begin vanaf die oomblik dat die persoon die hartseer nuus leer. Die eerste reaksie is ontkenning. Hy wil nie glo wat hulle vir hom gesê het nie, hy kan 'nie hoor' en die spreker verskeie kere vra nie. Gedagtes rommel in my kop: 'Miskien is dit 'n fout?', 'Ek dink ek droom almal hiervan,' 'Dit kan nie wees nie,' ens. Dus probeer iemand hardkoppig om nie 'n skokkende werklikheid in te laat nie, om geestelike pyn te vermy, om homself teen lyding te beskerm. Hierdie verskynsel is 'n sielkundige verdediging. Op die oomblik kan hy objektief dink, word die werklikheid as verwronge beskou.
Dan kom aggressie - 'n meer aktiewe weerstand teen wat gebeur het, 'n begeerte om skuldiges te vind en te straf. As 'n reël val diegene wat die nuus gebring het, onder die arm. En dikwels kan 'n persoon aggressiewe optrede in sy adres rig. Al sy ingewande skree en word kwaad, en wil nie die pynlike gegewe waarneem nie. 'Wie is die skuld?', 'Dit is onregverdig!', 'Waarom presies hy?' - Soortgelyke vrae vul die hele bewussyn.
Nadat hy met die hulp van aggressie in die tweede fase niks verander het nie, begin die treurende mens met die lewe en God beding: "Ek sal nie dit of dat doen nie; net alles kan terugkom, ek word wakker, alles blyk 'n fout te wees." Of iemand glo of nie 'n wonderwerk, 'n geleentheid om alles te verander. Sommige gaan kerk toe, ander gebruik towenaars, ander bid eenvoudig - aksies kan alles wees, maar hulle is almal daarop gemik om die werklikheid te verander.
Dit verg baie krag om weerstand te bied en sodra 'n persoon uit energie is, kom 'n periode van depressie in. Niks help nie: geen trane, geen aksie nie. Hande sak, belangstelling in alles gaan verlore, apatie bedek sy kop, soms wil 'n persoon nie leef nie, waardeloos voel. Skuld, wanhoop en hulpeloosheid lei tot isolasie. Dikwels is die treurende oord na oormatige gebruik van alkohol en dwelmmiddels om die pyniging op een of ander manier te verlig.
Die laaste fase word gekenmerk deur trane wat verligting bring. Daar is 'n verskuiwing in die aandag op positiewe herinneringe aan die oorledene. Nederigheid kom met die realiteite van die lewe, die onvermydelikheid van die dood. Die woedende emosies bedaar geleidelik en word vervang deur rustige hartseer en dankbaarheid teenoor die oorlede geliefde. 'N Man kry weer sy innerlike ondersteuning, begin planne maak vir die toekoms.
Daar is dus 'n verlies aan lewe in die ideale vorm. Maar soms kom 'n konfyt lank in een van die stadiums voor. In sulke gevalle, as die treurman nie genoeg van sy hulpbronne het nie, is dit die moeite werd om sielkundige ondersteuning te soek, waar die oorblywende stadiums met die spesialis voltooi sal word.
As iemand na aan u sterf, kan 'n gevoel van verlies heeltemal oorweldig word. Daar is niemand om maklik te laat vaar nie. Daarom, as die vader sterf, kan dit lyk asof dit onmoontlik is om hierdie verlies te oorleef. Is so 'n reaksie normaal op hartseer? Hoe om jou gevoelens te hanteer? Hoe kan ek die dood van 'n vader oorleef?
Herken en treur die verlies
Dikwels is die eerste gevoel wat kom na die nuus van die dood van 'n geliefde, ongeloof. Die dood is nie 'n natuurlike gebeurtenis nie, so wat gebeur het, lyk onmoontlik. Dit kan voorkom asof u nie hiermee saamstem nie, bekommernisse kan vermy. Daarom is ontkenning of ongeloof normaal. Daarom is daar moontlik nie trane op een slag of tydens 'n begrafnis nie.
Na 'n sekere tyd kom bewustheid egter, en dit is altyd onverwags. Soms sê hulle van sulke gevoelens dat hulle 'met hul koppe bedek' of 'omhels', sodat hulle nie anders kan dink nie. ' Gedurende hierdie periode moet u u gevoelens ontketen en u verlies treur.
'N Mens moet nie toelaat dat iemand besluit of die reaksie op die hartseer normaal is nie. Dit kan vir iemand lyk of iemand te veel treur of nie genoeg nie. So 'n mening van ander is beter om te vergewe en te vergeet. Reaksie op hartseer is 'n individuele konsep, en niemand kan hul standaarde oplê nie.
Een manier om jou gevoelens vry te laat, is om trane vrye teuels te gee. Alhoewel dit vir iemand mag lyk dat as iemand sy gevoelens weerhou, dit vir hom makliker sal wees, of dat dit 'n teken van krag is. In werklikheid is dit nie heeltemal waar nie. 'N Man huil nie omdat hy swak is nie, maar omdat hy pyn het. Trane is 'n natuurlike reaksie; die liggaam is so gestruktureer dat stowwe wat die senuweestelsel kalmeer, saam met trane vrygestel word. Dus help trane regtig om te kalmeer. Dit is waar, nie van toepassing op mense wie se huil in 'n histeriese toestand verander nie.
U kan u gevoelens verlig deur oor u gevoelens te praat. Mag die vrees vir misverstand of onwilligheid om ander te ontstel, stop. Maar as almal alleen met smart sukkel, sal dit die situasie net vererger. Ná die pous se dood sal dit makliker wees vir ma en kinders as hulle saamtrek. En hiervoor moet u praat, insluitend oor gevoelens, vrees en pyn.
U hoef nie uself en familielede met mekaar te vergelyk en te besluit wie slegter is en wie treuriger nie. Arme mense, en om mekaar te ondersteun, is makliker om hul gevoelens te hanteer.
Dit is waarskynlik dat iemand, as gevolg van erge pyn, iets sal sê wat die sintuie seermaak. Dit is die moeite werd om te onthou dat sy pyn nou by hierdie persoon praat. In werklikheid, dink hy nie so nie, voel hy op die oomblik net reg.
Daar is situasies waar dit onmoontlik is om oor u gevoelens te praat, of eenvoudig nie met iemand nie. Sommige mense merk op dat hulle 'n bietjie beter gevoel het nadat hulle hul gevoelens op papier uitgespreek het. Dit kan 'n dagboek wees waarin alles wat bekommerd is, geskryf word, of briewe aan die oorledene. Een vrou het langer as tien jaar briewe aan haar seun geskryf. Volgens haar het dit haar gehelp om haar hartseer te oorleef.
Dit maak nie saak wat die verhouding met pa was nie, familielede het ver van mekaar of van naby af gewoon, want aan wie hy gesterf het en ander faktore, kom skuldgevoelens by almal wat geliefdes moes verloor. Ons onderbewuste probeer dus verduidelik wat gebeur het. In my gedagtes verskyn: "as ek hom oorreed het om dokter toe te gaan ...", "as ons dan nie stry nie ...", ens. Dit is deel van die reaksie op die verlies wat u nie kan hanteer nie. Dit is die moeite werd om te onthou dat hierdie gevoelens nie 'n werklike rede is om te soek na die oorsaak van wat in u gedrag gebeur het nie.
Skuldgevoelens is 'n simptoom wat verskyn ongeag die omstandighede.
Daar moet onthou word dat ons, hoe lief ons ook al vir die oorledene is, ongelukkig nie alles kan voorsien en elke tree kan rig nie. Om iets denkbeeldig of werklik te mis, beteken glad nie dat die vader nie geliefd was nie. Dit is twee verskillende dinge om iemand dood te wil hê en niks te kan voorspel nie.
Dit is duidelik dat niemand die begeerte gehad het om sy vader te beseer nie. Daarom hoef 'n mens homself nie skuldig aan sy dood te beskou nie.
Skuldgevoelens na die dood van sy vader kan nie net op homself gerig word nie. Vrae kan by ander gesinslede ontstaan. As u dit bloot in u kop blaai, kan u regtig in iemand se skuld, direk of indirek glo. As hierdie gedagtes nie rus gee nie, is dit die moeite werd om versigtig uit te klaar wat 'n familielid hieroor dink. Die belangrikste ding is om my van beskuldigings te weerhou.
Die doel van die gesprek is nie om die skuldige te vind nie, maar om ontslae te raak van gedagtes wat u kan ontstel. As dit blyk dat u nie sonder hierdie gesprek kan klaarkom nie, moet u u woorde baie noukeurig kies. En moenie verbaas wees om teenvrae te hoor nie - alle familielede het waarskynlik gedagtes oor iemand se skuld.
Benewens skuldgevoelens, kan daar 'n gevoel van gemiste geleentheid wees. Hoeveel dinge is nog nie gesê of gedoen nie! Ongelukkig kan niemand die perfekte kind vir hul vader wees nie. Dit beteken nie dat pa nie genoeg geliefd was nie. Dit beteken dat alle mense nie perfek is nie, en dit moet erken word in verhouding tot hulself.
Hoe om verder te leef
Direk na die tragedie kan dit lyk of die lewe opgehou het. Heel waarskynlik sal probleme met slaap en eetlus begin. Daar moet bewustelik pogings aangewend word om so gou as moontlik weer terug te keer na die gewone daaglikse roetine. As u nie weer met die gewone roetine kan terugkeer nie, is dit sinvol om na 'n sielkundige te gaan om hulp te vra.
Moenie die probleem met alkohol oplos nie. Dus kom probleme bloot op, en die oplossing daarvan word uitgestel. Om probleme in 'n gevorderde stadium op te los, is moeiliker.
Die vader het dikwels baie verantwoordelikhede. Maar selfs as dit nie so is nie, moet daar na sy dood baie ernstige besluite geneem word. Dit sluit vrae in, byvoorbeeld:
Wat om te doen met die dinge van die oorledene en met alles wat aan hom herinner?
Moet ma na ouer kinders verhuis?
As die kinders nog te jonk is om geld te verdien, hoe kan ma dan haar gesin onderhou? Hoe kan hulle haar help?
Sommige meen dat dit noodsaaklik is om onmiddellik van die oorledene se dinge ontslae te raak, sodat niks die siel kan ontstel nie. Baie weduwees en kinders van die oorledene is egter spyt dat hulle met so 'n besluit gehaas het. Natuurlik sal hierdie dinge aanvanklik waarskynlik pyn veroorsaak, en miskien moet hulle verwyder word. Maar dan, as die pyn effens bedaar, kan dit lyk asof 'n sterk begeerte iets raak wat met die oorledene verband hou. Daarom is dit die moeite werd om iets as 'n aandenking te laat.
Nog 'n ernstige besluit is om die moeder na volwasse kinders te verskuif. Vir kinders is dit miskien die enigste regte besluit wat so gou as moontlik geneem moet word. So 'n stap is egter 'n ekstra spanning vir ma. Dit is nie nodig om haar te haas nie: miskien is dit die beste vir haar om haar verlies te treur in die huis waar sy saam met haar man gewoon het.
'N Baie moeilike situasie kan wees wanneer 'n moeder die verpligting bepaal om haar kinders finansieel te versorg. Direk na die voorval kan daar gedink word: "Na die dood van my man het ek niks meer nodig nie." Dit is nie selfsug nie, dit is pyn. Maar dit is die situasie wanneer u moet nadink oor die toekoms van u kinders en van u. Dit is die moeite werd om iemand naby te vra om uit te vind oor die moontlike voordele en betalings by staatsinstellings en op die plek van die oorledene. U hoef nie hulp te weier nie.
Moenie tot uiterstes gaan nie. As haar ma na die dood van haar man werk toe gaan, kan die kinders nog meer pyn ervaar. U mag nie verwag dat alles na die herverdeling van verantwoordelikhede onmiddellik sal wees nie. U moet uself en u gesin tyd gee om aan sulke veranderinge gewoond te raak.
Geduld met jouself en ander
Dikwels weeg die pyn van verlies 'n persoon langer as wat hy verwag het. Daarom moet u geduldig wees en nie uself of familielede veroordeel vir skielike opwindende emosies nie. Van jaar tot jaar kan skynbaar verdwaalde gevoelens weer en weer terugkom. Dit is normaal. Soms word diegene wat treur oor die verlies, van die een uiterste na die ander gegooi: die een wil voortdurend oor die dooies praat, die een wil nie onthou nie, sodat hy nie skade kan berokken nie.
Geduld sal nodig wees in verhouding tot ander. Baie van hulle sal waarskynlik ongemaklik voel en nie weet wat om te sê nie. In sulke situasies sê mense dikwels iets onvanpas of taktloos - nie omdat hulle kwaadwillig bedoel is nie.
Sommige wat hul pa verloor het, is bang as 'n skerp pyn begin bedaar. Dit wil voorkom asof die liefde vir hom verswak het. Maar dit is nie so nie. Om pyn te laat gaan, is nie te vergeet nie. Dit beteken om te fokus op wat goed was en aanhou leef. Dit is nie 'n verraad nie, maar 'n geleidelike.
Natuurlik, onmiddellik na die dood van die pous, kan dit lyk of daar nooit verligting sal kom nie. Maar as u die verlies aanvaar en treur, die tyd neem om ernstige besluite te neem en geduldig met emosies om te gaan, kan u mettertyd beter voel.
Vraag aan die sielkundige
19 Januarie 2012 was 'n vreeslike dag in my lewe - dit was op hierdie dag dat my ma saam met pa in ons arms gesterf het. Die dag begin soos gewoonlik dat hy gereed is vir werk, sy ma soen, en na 20 minute bel hy en sê in 'n hees stem dat hy sleg voel met sy hart. Hoe wonderbaarlik hy by die huis gekom het, bly 'n raaisel (. 50 minute het ons op 'n ambulans gewag, maar nie gewag nie - my geliefde pappa is dood. Dan was daar dokters, polisie, rituele agente, 'n begrafnis. 14 dae het verloop - ek voel dat ek nie Ek kry my ongeluk - ek huil elke dag, wag vir hom van die werk af, en vra geestelik dat hy moet droom. Ek mis hom mis.
Help my asseblief om hartseer te hanteer. Ma en ek is net leeg ((
Hallo Julia! innige empatie met u smart.
pa is oorlede en hierdie hartseer en verlies vir jou, vir ma, vir die gesin - die verlies van 'n geliefde pa vir jou, die verlies van 'n man vir ma. hartseer, jy het een vir twee, maar verskil in verlies - jou ma het haar man, lewensmaat, jou vader verloor. en hierdie pyn, wrok, woede, woede, leegheid sal nie vinnig verbygaan nie, want dit is belangrik vir u en u moeder om hierdie vertrek te besef en te aanvaar, om dit te laat gaan. dit alles sal geleidelik plaasvind - laat nou al u gevoelens wees - pyn, hopeloosheid, hartseer. U moet dit leef en ervaar om hierdie verlies te versoen en te besef - praat met u moeder oor u gevoelens, huil, luister na u moeder, onthou u vader. in sulke beelde, sal u hom geleidelik laat gaan en in u hart 'n herinnering aan hom laat
dink - wat wil jou vader as hy daar is, vir JOU HIER hê? dit is onwaarskynlik dat u voortdurend daaraan sou ly, waarskynlik sou hy sien dat sy lewe nie tevergeefs was nie - dat daar 'n dogter is wat groei en wat gelukkig sal wees in die lewe (want net dit is wat ouers wil hê - om kinders gelukkig te sien), sodat moeder die krag in haarself sou vind om voort te leef, hom te onthou en sy toekomstige kleinkinders te onthou.
dit is 'n moeilike stadium, maar slegs deur die herkenning van pyn kan u dit aanvaar en geleidelik terugkeer na hierdie wêreld - om te leef, te kommunikeer, verhoudings te bou - u het die hele pad vooruit en dat u dit kan bekostig om te lewe - u sal nie u vader hiervan verraai nie.
U besef dat die pyn verdwyn as u u pa kan onthou en na u herinneringe kan glimlag
As dit moeilik is om hierdie periode te oorleef - kontak persoonlik 'n sielkundige om die verhouding emosioneel te beëindig.
so 'n verlies is 'n uiters moeilike ervaring, laat jouself huil, huil. As daar iets onuitgesproke, onuitgesproke is - doen dit net - skryf 'n brief aan u vader, sodat u die geleentheid kry om te voltooi wat onvoltooid is. Praat oor jou vader - dit is nou belangrik, onthou goeie oomblikke, oomblikke van geluk, liefde en warmte - laat hierdie beeld in die siel van jou en jou moeder bly. Moenie snikke terughou nie - u moet al die swaarkry uitroep.
En dink daaraan: dit is baie moeilik vir jou en jou ma; jy is sonder 'n geliefde, geliefde gelaat. En pa het 'n nuwe lewe, 'n nuwe bestaan ​​- ons weet nog nie watter een nie. Dit is onwaarskynlik dat u lang hartseer hom in hierdie nuwe bestaan ​​sal help - dit sal meer korrek wees as hy kalm en gelukkig is vir sy geliefdes. Gaan geleidelik uit die smart. Die lewe is die moeite werd om te lewe!
En kyk hier memoriam.ru
Kontak u as u verstaan ​​dat u glad nie te kampe het nie.
Kyk na die video: Verlang na die Hemelstad Ds Gustav Opperman Woorde uit sy Woning Hebreers 11 (Desember 2021).
Copyright 2021 \ Internet tydskrif hoe om alles te doen \ Hoe om die lewe na die dood van ouers te vestig