Die 26-jarige Bezuidenhout, ook ’n televisieaanbieder, akteur, seremoniemeester en skrywer, sê die “mokumentêr” Hotel het gehelp om dit te doen.
“Toe ek op skool was, was kykNET nie iets waaroor jy gepraat het nie. kykNET was iets wat jou ouers gekyk het. Daar is nou verskriklik baie skoolkinders en studente wat dit kyk. Dis fantasties.
Bezuidenhout, wie se loopbaan as ’n skerpskertser begin het, sê al die ander werk wat sedertdien gevolg het, het daaruit gespruit.
Hy het Die kliek op Via aangebied en was onlangs die aanbieder van Die ware naarheid, ’n satiriese nuusprogram wat hy erken omstredenheid veroorsaak het.
“My liefde vir truie het sy ontstaan in my eerste jaar op universiteit (Universiteit van Kaapstad) gehad toe ek by ’n tweedehandse klerewinkel ’n trui gekoop het. Dit het tot baie kommentaar gelei en ek het besef hierdie jersey maak ’n impak. Ek het regtigwaar ook daarvan begin hou om dit te dra. Dis vir my mooi.
“Sonder dat ek dit beplan het, het dit ’n ding geword. Ek het gedink mense sal my as die ou met die snor en die hare begin ken. Nou is dit ‘o, jy is die ou met die truitjies’.
“Mense glo my nie, maar ek dra hierdie truie as alledaagse kledingstukke en nie net vir onderhoude of tydens optredes nie. Dit het ’n stokperdjie geword om nice ou truie te versamel. Die spesiaalste is as jy kan sien iemand het dit met die hand gebrei.
“Ek weet nie hoeveel van hulle ek het nie. Miskien so tussen 20 en 30. Hulle is verspreid tussen my blyplek in die Kaap, by my meisie in Linden en my ouers in Kempton Park. Dit raak net meer en meer. Ek het selfs een met my gesig op wat ’n fan spesiaal vir my gemaak het. Ek het verwag dit gaan k*k lyk. Min het ek geweet sy het ’n boetiek en kan behoorlik klere maak. Dit was so goed gedoen, ek dra dit skaars, dis só ’n spesiale trui.”
Bezuidenhout het onlangs die boek Truitjie roer my nie: Oor Kempton en ander k-woorde uitgegee, wat hy saam met Erns Grundling, skrywer, joernalis en sy agent, geskryf het.
“Ek kry so baie vrae oor die truie, die stand-up-komedie en my grootwordjare. Die boek beantwoord dit. Dis wel nie ’n memoire soos ek wat nou terugkyk op my loopbaan nie. Ek was geïnspireerd deur Trevor Noah se boek.
“My boek het op die ou einde, sonder dat ek dit so beplan het, ’n baie persoonlike draai gevat. ’n Lang liefdesverhouding is beëindig terwyl ek dit geskryf het. Ek het gevoel ek moet dit ook in die boek deel. Ek probeer in die boek deel wie en wat ek agter geslote deure is.”