In ‘n boodskap oor evolusie aan die Pouslike Akademie vir Wetenskappe (22 Oktober 1996) merk pous Johannes Paulus II op dat, terwyl daar verskillende teorieë oor die evolusie bestaan, die feit van die evolusie van die menslike liggaam uit laer vorme van lewe “meer as ‘n hipotese” is. Die menslike lewe, het hy egter onderstreep, word deur ‘n “ontologiese verskil” geskei van alles wat minder as menslik is. Die geestelike siel het nie eenvoudig ontstaan uit die somtotaal van lewende materie nie en is ook glad nie ‘n suiwer epifenomeen van materie nie. Geloof stel ons in staat om te bevestig dat die menslike direk deur God geskape is. Dié boodskap van die pous het nogal opslae gemaak.
Hier het ‘n mens dus te doen met ‘n tegniese diskussie onder mikrobioloë waarop ek nie wil ingaan nie. In die guns van Michael Behe en sy denkskool kan ons sê dat die moontlikheid van skielike groot veranderinge wat deur ‘n hoër intelligensie teweeggebring word, nie a priori uitgesluit mag word nie. Maar ons kan dit ook as ‘n gesonde beginsel neem dat God nie in die geskape orde inmeng tensy dit noodsaaklik is nie. Indien die ontstaan van organe soos die “bakteriële flagellum” verklaar kan word deur die geleidelike akkumulasie van kleinere toevallige variasies, dan behoort die Darwinistiese verklaring voorkeur te geniet. Dit sou egter onverstandig wees om die saak vir die geloof te bou op dit wat die wetenskap nog nie duidelik kon verklaar nie, aangesien die wetenskap miskien wel in die toekoms in staat sal wees om dinge te verklaar wat huidiglik onverklaarbaar voorkom. Die geskiedenis leer ons dat God nie gereduseer kan word tot dit wat die menslike verstand kan verklaar word nie.
Doeloorsaaklikheid is van besondere belang in die ryk van lewende organismes. Die organe van ‘n dierlike of menslike liggaam kan nie begryp word tensy daar in terme van hul doel gedink word nie. Die brein kan nie begryp word sonder om na die denkvermoë te verwys wat die doel van die brein is nie. Net so min kan ‘n mens sinvol oor die oog praat sonder om na die oog se funksie om te sien te verwys nie.
Die Katolieke Kerk hou steeds daarvan vas dat die menslike siel nie die produk van die of ander biologiese oorsaak is nie, maar direk deur God geskape is. Hierdie Kerkleerstelling laat die vraag ook ontstaan of God da ook nie noodsaaklik betrokke is by die vorming van die menslike liggaam nie, aangesien die menslike liggaam ontstaan by die instorting van die siel. Die koms van die menslike siel verbind die liggaam met die siel en maak hulle tot een menslike liggaam. Hoewel dit vir die wetenskaplike moeilik is om die presies oomblik vas te stel waarin die evoluerende liggaam oorgaan van ‘n mensagtige na ‘n menslike liggaam, sou dit tog absurd wees vir ‘n dier – byvoorbeeld ‘n sjimpansee – om ‘n liggaam te besit wat volstrek identies is met die menslike liggaam.
Vir die mens is dit natuurlik om in God te glo en dié geloof kan bevestig word deur wysgerige/filosofiese bewyse. Oor die algemeen glo Christene egter nie omdat hulle deur dié wysgerige/filosofiese bewyse oortuig is nie, maar omdat hulle die Persoon van Jesus aanbid, Hy wat ons deur sy woorde en dade van God geleer het. Dit is onmoontlik om ‘n volgeling van Jesus en ‘n ateïs te wees.