Die kernwapenwedloop - Verloop van Geskiedenis - 2021
Die kernwapenwedloop was sentraal tot die Koue Oorlog. Baie mense het gevrees waarheen die Koue Oorlog gaan, met die geloof dat hoe meer kernwapens jy gehad het, hoe sterker was jy. Beide Amerika en Rusland het hul voorraad kernwapens op groot skaal opgebou.
Die wêreld het baie verander toe die VSA die H-bom in 1952 ontplof het. Hierdie een bom was kleiner in grootte as die Hiroshima-atoombom, maar 2500 keer kragtiger. Die Russe het in 1953 'n H-bom vervaardig en die wêreld het 'n baie gevaarliker plek geword. Dit is egter moontlik dat die blote mag van hierdie wapens en die vrees dat hulle ontlok het, 'n kernoorlog kon stop.
Die VSA het 'n bomwerper vervaardig - die B52 - wat 6 000 myl kon vlieg en 'n kernbelasting kon lewer. So 'n ontwikkeling het massiewe finansiële steun van die regering geverg - iets wat Amerika kon bekostig om te doen en wat Rusland nie kon doen nie. Rusland konsentreer op die vervaardiging van groter bomme - 'n baie meer effektiewe prosedure.
In Oktober 1957 het die wêreld kennis gemaak met die vrees vir 'n raketaanval toe Sputnik geloods is. Dit sou lei tot ICBM's: interkontinentale ballistiese missiele. As gevolg hiervan het Amerika die DEW-lyn rondom die Arktiese gebied gebou - Defence en EArly Warningstelsel.
Aan die einde van die vyftigerjare het Amerikaanse intelligensie geraam dat 20 miljoen Amerikaners in 'n Russiese raketaanval sou sterf en 22 miljoen gewond sou word.
Gedurende die 1960's het die Russe hul geld in die vervaardiging van meer missiele gemaak, ongeag die kwaliteit, terwyl Amerika minder maar beter kwaliteit missiele gebou het - die Atlas kon met 'n snelheid van 16,000 km / u 5,000 myl ry. Teen 1961 was daar genoeg bomme om die wêreld te vernietig.
Desondanks is groot klem op nuwe wapenstelsels gelê: mobiele rakettelansiers is gebou, missiele is ondergronds in silo's gehuisves en in 1960 is die eerste Polaris-duikboot gelanseer met 16 kernmissiele. Elke raket het vier spoorkoppe gedra wat op verskillende stede gerig kon wees; daarom het een duikboot 64 kernkraghoofde effektief gedra.
In 1967 ontplof China 'n H-bom. China was 'n kommunistiese land. In die weste het die NAVO buitengewoon gevoel soos die onderstaande tabel toon, en moes haar geloof dus in kernmissiele plaas.
troepe : NAVO 2,6 miljoen. Warskou-verdrag 4 miljoen
tenks : NAVO 13.000. Warskou-verdrag 42.500
artillerie : NAVO 10.750. Warskou-verdrag 31.5000
Gedurende die 1960's het die teorie van MAD ontwikkel - Wedersydse versekerde vernietiging. Dit het beteken dat as Rusland die weste sou aanval, die weste sou sorg dat hulle op die regte manier weerwraak sou neem, d.w.s. daar geen wenners sou wees nie.
Teen 1981 het die VSA 8.000 ICBM's en USSR 7.000 ICBM's
Teen 1981 het die VSA 4000 vliegtuie gehad wat 'n kernbom kon lewer. Rusland het 5000 gehad.
Amerikaanse bestedings vir verdediging vir 1981 = 178 miljard dollar. Teen 1986 was dit 367 miljard dollar.
Teen 1986 word geskat dat daar oor die hele wêreld 40.000 kernkraghoofde was - die ekwivalent van een miljoen Hiroshima-bomme. Volgens die Britse intelligensie sal slegs een mediumgrootte H-bom in Londen in wese alles vernietig wat tot 30 myl daarvandaan woon.
Teenoor sulke geweldige statistieke, moes wêreldleiers na 'n posisie beweeg waar hulle mekaar meer vertrou. Gedurende die 1960's en 1970's is 'detente' gebruik om slegte verhoudings tussen die supermoondhede te verlig. Dit sou eindig op die vergadering van Reykjavik tussen presidente Reagan en Gorbatsjof, wat in die toekomstige vergaderings (indien daar min opgedoen is op die vergadering in Reykjavik), werklike vordering gemaak het met die besnoeiing van kernwapens.