Regeringshoof van Italië en Duce van Fascisme
24 Desember 1925 – 25 Julie 1943
27ste Eerste Minister van Italië
31 Oktober 1922 – 25 Julie 1943
Duce van die Italiaanse Sosiale Republiek
Eerste Maarskalk van die Ryk
30 Maart 1938 – 25 Julie 1943
29 Julie 1883
Predappio, Forlì, Italië
Giulino, Como, Italië
Republikeinse Fascistiese Party (1943-1945)
Nasionale Fascistiese Party (1921-1943)
Italiaanse Fasci van die geveg (1919-1921)
Fasci revolusionêre Aksie (1914-1919)
Outonome Fasci Rewolusionêre Aksie (1914)
Italiaanse Sosialistiese Party (1901-1914)
Koninklike Italiaanse weermag
11de Bersaglieri Regiment
Benito Amilcare Andrea Mussolini (29 Julie 1883 - 28 April 1945) het Italië regeer as 'n diktator vanaf 1922 tot 1943. Hy was die stigter van 'n anti-demokratiese, fascistiese staat deur gebruik te maak van propaganda; deur die totale beheer van die media, het hy die bestaande demokratiese regeringstelsel afgebreek. Anders as die Nasionaal-Sosialistiese bewind in die Duitse Ryk het Mussolini 'n bloeiende kunslewe bevorder. Ook was Italië die eerste diktatoriale staat in Europa wat ná die Eerste Wêreldoorlog 'n grootskaalse program van stadsbeplanning geloods en nuwe argitektoniese visies verwesenlik het waarin ook modernisme 'n belangrike rol sou speel.
Die onderskeie regerings het min aandag gegee aan die oplossing van die binnelandse sosiaal-ekonomiese probleme, wat veral ná 1918 vererger het. Dit het die sosiale onrus laat toeneem en 'n vrees vir 'n Bolsjewistiese revolusie by die gevestigde burgery laat ontstaan. Mussolini se optrede het by talle mense die hoop laat ontstaan dat hy die oorsake van hul ontevredenheid en angs uit die weg sou kon ruim. In die vestiging van sy Fascistiese staat het Mussolini hierdie verwagtinge tot sy voordeel aangewend.
2 Swaai na regs
3 Binnelandse politiek
4 Buitelandse politiek
5 Die Tweede Wêreldoorlog
Mussolini se geboortehuis
Benito Amilcare Andrea Mussolini is op 2 Julie 1883 op die gehuggie Varano di Costa by Predappio in die streek Romagna in Noordoos-Italië as die seun van 'n smid en 'n onderwyseres gebore. Sy vader was 'n ateïs, 'n Republikein en 'n sosialis. Dit, saam met die linkse tradisie in Romagna en sy armoedige jeug, het in groot mate daartoe bygedra dat Mussolini vroeg reeds rebels en sosialisties geword het. Hy het vir 'n kort tydjie onderwys gegee, maar dit het hom nie bevredig nie. Sy avontuurlus het hom in 1902 na Switserland laat vertrek, waar hy met Marxisme in aanraking gekom het. Nadat hy sy militêre diensplig voltooi het, het hy in die destydse Trentino (toe nog in Oostenryk) sekretaris van 'n Italiaanse vakbond geword en 'n sosialistiese blad uitgegee. Dit het later tot sy uitsetting uit Oostenryk gelei.
As sekretaris van die sosialistiese federasie van die provinsie Forli het Mussolini in 1910 met die weekblad La Lotta di Classe ("Klassestryd") begin. Hy het tot die linkervleuel van die sosialistiese party behoort en het onder die invloed van Friedrich Nietzsche en Georges Sorel (1847-1922) 'n voorstander van aksie en geweld geword. Hy was ook teen parlementêre demokrasie gekant en het voorgegee dat hy teen nasionalisme en militarisme was.
In 1908 het hy en Rachele Guidi, dogter van sy vader se minnares, begin saamwoon. In 1916 is hulle in die hof getroud en in 1925 in die kerk. Vyf kinders is uit die huwelik gebore. Hy het egter geen geheim daarvan gemaak dat hy aan sy vrou ontrou was nie en het talle minnaresse gehad. Tydens sy premierskap is hy in propagandastukke voorgestel as die beliggaming van die Fascistiese ideaal: jeugdig, gesond (hy het aan 'n maagkwaal gely) en selfversekerd.
Swaai na regs[wysig | wysig bron]
Nadat die reformiste in 1912 uit die Partito Socialista Italiano (PSI) gesit is, het Mussolini hoofredakteur van die partyblad Avanti ("Vooruit") in Milaan geword. In 1914 het hy van die partybeleid afgewyk deur te pleit vir Italiaanse deelname aan die oorlog. As gevolg daarvan moes hy afstand doen van die hoofredakteurskap van die koerant. Hy het toe 'n nuwe koerant, Pop 010 d'ltalia ("Volk van Italië" ), begin. Nouer kontak met nasionaliste en die behoefte aan subsidies vir sy koerant het daartoe gelei dat Mussolini al hoe minder anti-kapitalisties geword het.
Ná die oorlog, waarin hy aan die front gewond is, het hy 'n aantal strydgroepe tot stand gebring wat uit veterane bestaan het: die sogenaamde Fasci Italiani di Combattimento. Dié groepe se eerste aksieprogramme het nog 'n redelike linkse inslag gehad, hoewel daar ook heelparty tegemoetkominge ten opsigte van die regses was. Die nasionalistiese digter en joernalis Gabriele D'Annunzio, wat in September 1919 die Dalmatiese stad Fiume met 'n groep vrywlligers beset het, was 'n bron van inspirasie vir die Fascistiese styl: swart hemde, onderskeidingstekens, strydkrete en bulderende toesprake van balkonne af.
Binnelandse politiek[wysig | wysig bron]
Latina, gestig in 1932, is een van vyf città nuove of nuutgestigte stedelike nedersettings suid van Rome en dien as administratiewe setel van die eweneens nuutgestigte gelyknamige provinsie in die Agro Pontino
Hoewel Mussolini altyd teen die Kerk gekant was, was hy opportunisties genoeg om ter wille van sy prestige en gewildheid 'n verdrag met die Kerk aan te gaan. Pous Pius XI (1922-1939), wat die Fascisme as 'n bolwerk teen die Kommunistiese bedreiging beskou het, het in 1929 die Lateraanse Verdrae met Mussolini gesluit. Hiervolgens het die pous die koninkryk Italië erken en self die soewereine mag oor die Vatikaanstad verkry. Roomse Katolisisme het die staatsgodsdiens geword. Die opvoeding van die jeug het egter 'n twispunt gebly: Mussolini het vergeefs probeer om dit geheel en al in die hande van die staat te hou. Mettertyd het die pous hom ook verset teen die voorneme om in navolging van Hitler die sogenaamde rassewette in Italië in te stel.
Benito Mussolini saam met Adolf Hitler, met wie hy die Spil- en later die Staalverdrag aangegaan het.
Mussolini het na ekonomiese selfbestuur (outargie) en na die uitbreiding van die bevolking gestreef en 'n uitgebreide propagandaveldtog vir groot gesinne is gevoer. 'n Groeiende bevolking sou egter meer ruimte nodig hê, en om hierin te voorsien, het Mussolini die Pontynse moerasse suidoos van Rome laat drooglê en malaria uitgeroei wat die gebied geteister het sedert die gesofistikeerde Romeinse besproeiingstelsel daar in die laat-antieke tydperk in verval geraak het.
Tussen 1927 en 1939 is sowat 3 000 setlaargesinne (meestal uit Noordoos-Italië) hier in landboudorpe gevestig asook vyf nuwe stedelike nedersettings (città nuove) aangelê. Die Agro Pontino, soos dit in Italiaans bekendstaan, word as een van die fascistiese bewind se groot suksesse gereken. Tans het die gebied, wat deel uitmaak van die provinsie Latina en waar wyn, graan en vrugte verbou word, 'n bevolking van meer as 'n halfmiljoen.
Buitelandse politiek[wysig | wysig bron]
Om sy ekonomiese en bevolkingspolitiek te verwesenlik, het Mussolini die Italiaanse grondgebied buite die landsgrense probeer uitbrei. Sy buitelandse beleid is egter in groot mate beïnvloed deur sy wrok ten opsigte van die Verdrag van Versailles (1919). waarvolgens Italië na sy mening te min ontvang het. Hy het daarna gestreef om die Middellandse See weer 'n mare nostrum ("ons see", soos die Romeine in die Oudheid dit genoem het) te maak. Hy het onder meer ook graag na die "grootse verlede" van Italië verwys.
Mussolini, Hitler, Schmidt en Chamberlain, 1938
In Oktober 1935 het Mussolini 'n aanval op Ethiopië gedoen. Die Volkebond het ekonomiese sanksies teen Italië ingestel, maar dié sanksies is net gedeeltelik toegepas en kon nie voorkom dat Ethiopië in Mei 1936 verower is nie. Die gemeenskaplike vyandskap van die meeste Europese moondhede het daartoe gelei dat Mussolini en Hitler 'n bondgenootskap gevorm het. Dié samewerking het in Oktober 1936 uitgeloop op die Spilverdrag tussen Berlyn en Rome. Mussolini was later geheel en al ondergeskik aan Hitler, met wie hy in 1939, nadat Albanië verower is, die militêre Staalverdrag gesluit het.
Die lewelose liggame van (van links) die voormalige kommunistiese politikus Nicola Bombacci, Benito Mussolini, sy minnares Clara Petacci, die minister Alessandro Pavolini en die bekende fascistiese politikus Achille Starace word in 1945 op die Plaza Loreto in die stad Milaan uitgestal.
Toe Hitler Pole in 1939 binneval, was Italië nie voorbereid op die oorlog nie en hy het tot in Julie 1940 neutraal gebly. Nadat Italië tot die oorlog toegetree het, moes Duitsland Mussolini teen die einde van 1940 in Griekeland en Noord-Afrika te hulp snel. Die Italianers het al hoe meer teen Mussolini gekant geraak en in Julie 1943 is hy ná 'n mosie van wantroue deur die koning uit die Groot Raad van die Fasciste ontslaan. Die invalsleër van die Geallieerde Magte was toe reeds in die suide van Italië.
Toe die Duitse oorgawe in April 1945 dreig, het hy saam met sy minnares Clara Petacci na Switserland probeer vlug. Naby die grens is hulle egter deur Italiaanse kommuniste gevange geneem en op 28 April 1945 is hulle naby die Comomeer deur 'n vuurpeloton tereggestel. Hulle is na Milaan gebring en daar by 'n motorhawe in die openbaar onderstebo opgehang.
Wêreldspektrum, Vol. 20, 22-24, ISBN 0 908409 61 3
↑ Daniela Spiegel: Die Città Nuove des Agro Pontino im Rahmen der faschistischen Staatsarchitektur. Berliner Beiträge zur Bauforschung und Denkmalpflege. Berlin: Michael Imhof Verlag 2010