Niemand weet vir seker waar of wanneer die frase ontstaan ​​het nie, maar "Balling the Jack" het die Noord-Amerikaanse leksikon as spoorwegslang ingeskryf, wat verwys na 'n trein wat teen volle spoed gaan. "Balling" verwys na die geblokte vuis, 'n spoorweg-ingenieur het aan sy bemanning gewaarsku om op die steenkool te gooi sodat die trein vinniger sou reis. Die "jack" was die trein self, 'n meganiese jackass wat swaar vrag oor groot afstande kon dra sonder moeite.
Van die spoor af
Vroeë 20ste-eeuse hipsters het die frase opgetel en dit 'n eksotiese konnotasie gegee. Enigiemand wat die baadjie verlaat het, was fisies op die dansvloer of in die slaapkamer. Met verloop van tyd het dit gebruik om 'n besonder wilde seksuele ontmoeting te beskryf.
Uiteindelik is die naam toegepas op 'n slibende, slypende, sensuele dans wat in honk tonke en juke gewrigte uitgevoer word. In 1913 is 'n formele weergawe van die dans bekendgestel aan die New York-teatergehore toe dit in die musiekverslag "The Darktown Follies" by die Lafayette-teater in Harlem plaasgevind het. Toe produsent Flo Ziegfeld dieselfde jaar die dans na sy Follies op Broadway gebring het, het liedjieskrywers Jim Burris en Chris Smith 'n meegaande liedjie, 'Ballin' the Jack, getiteld '.
Daardie lied het 'n crossover-treffer geword, met gewilde weergawes wat in blues, jazz, ragtime en pop weergawes aangeteken is. Dit is opgeneem deur honderde kunstenaars, waaronder Bing Crosby en Danny Kaye.
Judy Garland en Gene Kelly het tot die vertoning gedans in die 1942-rolprent "For Me and My Gal."
Die liedjie verskyn nie in die enkel-diskografie van die bekende bluessanger, Big Bill Broonzy nie , maar hy het die term nog meer populêr gemaak toe hy dit sing as die refrein in die liedjie "I Feel So Good" wat hy in 1941 op die Okeh-etiket aangeteken het: