Dis tyd vir `n rugby-indabaSA rugby is deurmekaar (Foto: woligovabe.xlx.pl) Jimmy Stonehouse sê hy sou nie Japan toe gegaan het as hy die land se groot tekort aan Superafrigters kon voorsien nie. Ons Superspanne suig aan die agterste speen. Dis nie nuus nie. Dat daar niks aan gedoen word, is ook nie nuus nie. Dat elke unie in `n ander rigting trek ook nie. Dat die Kiwi’s banger is om in Australië as in Suid-Afrika te speel, is dalk nuus. Stonehouse het die week laat blyk dat hy dalk in die land sou gebly het as hy geweet het daar gaan drie Superposte vakant raak (plus natuurlik die Southern Kings s`n wat ook beskikbaar is). Dit sou `n groot rol gespeel het sê die man wat die Pumas verlede jaar – met hul karige talent en al – weer laat opstaan het. Stonehouse het Woensdag genoem dat hy sy naam in die hoed gegooi het vir die Sharks, Bulls en die Southern Kings. Hy is ook deur “een of twee” unies genader. Ons gaan al vinniger agteruit Intussen skryf die NZ Herald statistieke toon dat die Kiwi’s se Superspanne eerder in die Republiek kom toer, ondanks die lang vlugte, ons fisieke styl en die hoogte bo seevlak. Sedert 2011 het Kiwispanne 44,2% van hul wedstryde in die Republiek gewen en net 33,3% teen Wallabyspanne. Wat tuiswedstryde betref, is dit amper 76% seges teen SA spanne teenoor net 71% teen die Aussies. ♦ Op die oomblik sit ons en kyk hoe ons sewespan verswak en `n goeie voorsprong verloor. ♦ Net een van ons spanne het by Superrugby se uitspeelfase betrokke geraak, en dan ook maar in die sewende plek en deur die agterdeur wat Sanzar geskep het. ♦ Sodra ons o.20s teen sterk opposisie speel wat nie fisiek domineerbaar is nie, ontspoor hulle heeltemal. Hoekom moet afrigters soos Stonehouse, Allister Coetzee, Alan Solomons, Jake White en selfs Os du Randt hul heil oorsee gaan soek? Voeg hierby die naam van John Plumtree wat al sedert die 1980s nou bande met Suid-Arika het, Natal in 1990 sy eerste Curriebeker laat wen het en vir die Blitsbokke gespeel het. Hoekom is `n rugbybrein soos Brendan Venter nie méér betrokke nie? Dalk oor die fyngevoeligheid van gepamperlangde spelers? Kan die unies dit verander en `n slag met moderne idees vorendag kom? Die spel het aanbeweeg, maar ons afrigters en ons spelers het gestagneer. `n Rugby-indaba is broodnodig oor speelstyl, afrigting van skoolvlak af boontoe en die wyse waarop unies aan uitgediende afrigtingspersoneel vashou. Die eerste geleentheid is seker ná die Wêreldbeker, wanneer ons straks ook wyser sal wees. Of dit sal gebeur, is natuurlik `n heel ander kwessie. Maar die gevaarligte brand helder. Dis `n kwessie van saamstaan, of onder gaan.