1: agterste voorportaal 2: getande rand 3: siliêre spier 4: siliêre sonule 5: Schlemm se kanaal 6: pupil 7: voorkamer 8: kornea 9: iris 10: lenskorteks 11: lenskern 12: siliêre apparaat 13: konjunktiva 14: onderste skuinsspier 15: onderste rektusspier 16: mediale rektusspier 17: retinale arteries en are 18: optiese skyf 19: dura mater 20: sentrale retinale arterie 21: sentrale retinale aar 22: optiese senuwee 23: vortikose aar 24: bulba-skede 25: makula 26: put 27: sklera 28: choroïed 29: boonste rektusspiere 30:retina
Daar is seker min voorwerpe wat in voorkoms so baie verskil soos die oog en die kamera, en tog het hulle baie gemeen. Sowel die oog as die kamera het 'n lens, en in albei is die doel van hierdie lens om 'n skerp beeld van voorwerpe wat waargeneem word, op 'n liggevoelige materiaal daaragter te vorm. In die kamera is' hierdie liggevoelige materiaal die film; in die oog is dit 'n uiters gevoelige vlies wat die retina genoem word. 'n Verdere ooreenkoms tussen die kamera en die oog is die diafragma wat oop en toe kan gaan en sodoende die hoeveelheid lig wat binnegelaat word, beheer. 'n Diafragma van metaal word in die kamera gebruik; in die oog is dit die iris wat hierdie taak verrig.
Die lens van die kamera word van glas gemaak, en die vorm en brandpuntafstand is dus vas. As ons 'n skerp beeld op die film wil kry, moet ons die afstand tussen die lens en die film verander. Maar die lens van die. oog is sag en die vorm kan verander word deur die werking van die lensspiere. Veranderinge in die vorm verander ook die brandpuntafstand van die lens en sodoende word altyd 'n skerp beeld op die retina gevorm. Wanneer ons dus ons blik van 'n voorwerp naby aan ons na 'n afgeleë voorwerp verskuif, of omgekeerd, moet die brandpuntafstand van die lens verander. Dit geskied sonder ons medewete en heeltemal outomaties. Hierdie aanpassingsvermoë word akkommodasie genoem.
Die liggevoelige retina bedek byna die hele binnekant van die oogbol. Dit het 'n uiters ingewikkelde struktuur en bestaan uit altesame tien verskillende lae van spesiale selle en senuvesels. Die belangrikste van hierdie tien lae is die negende laag. Dit bevat selle wat van wee hul vorms stafies en keëls genoem word. Hierdie selle is die liggevoelige dele van die retina wat die ligstrale tot senu-impulse omskep. 'n Eienaardige kenmerk van die retina is dat die lagie stafies en keëls feitlik heel agter in die retina lê. Dit beteken dat lig wat deur die lens en die ander ligbrekingsmedia (9ie horingvlies, wateragtige liggaam en die glasagtige liggaam) gefokusseer word, deur agt lae weefsel moet dring voordat dit die liggevoelige laag bereik. Aangesien die retina egter deursigtig is, het dit geen invloed op die beeld nie.
Na skatting is daar sowat' 125 miljoen stafies en 7 miljoen keëls in die menslike retina. Die name van die twee soorte selle is afgelei van die enkele sitoplasmauitsteeksel wat 'elke sel het. Party uitsteeksels is lank en dun (die staties), terwyl ander korter en dikker is (die keëls).
Elke stafie bestaan uit die staaf, die vesel en die staafliggaam. Die ·staaf is die sitoplasma-uitsteeksel. Lg. bestaan uit twee dele: 'n dun buitenste segment en 'n dun binneste segment. Daar is goeie rede om te vermoed dat dit die binneste deel van die stafie is wat liggevoelig is. Die staafvesel strek van die onderpunt van die staaf. 'n Entjie van die staaf verdik die vesel om die staafliggaam, waarin die selkern in 'n dun lagie sitoplasma lê, te vorm.