Adam Barrett, Universiteit van Sussex
Op 'n eindige planeet is eindelose ekonomiese groei onmoontlik. Daar is ook baie bewyse dat in die ontwikkelde wêreld 'n volgehoue ​​toename in BBP verhoog nie geluk nie.
Terug in 1930 het die ekonoom John Maynard Keynes voorspel dat groei sou eindig binne 'n eeu - maar hy was onduidelik of 'n na-groei-kapitalisme werklik moontlik was. Vandag beskou die hoofstroom ekonomiese denke steeds groei as 'n belangrike beleidsdoelwit wat noodsaaklik is vir die gesondheid van 'n kapitalistiese ekonomie. Daar bly 'n besorgdheid dat uiteindelik 'n kapitalistiese ekonomie sal val sonder groei.
Ek het onlangs gepubliseer nuwe navorsing Dit dui op 'n ander siening - dat 'n na-groei-ekonomie eintlik meer stabiel kan wees en selfs hoër lone kan bring. Dit begin met die aanvaarding dat kapitalisme onstabiel en geneig is tot krisis selfs gedurende 'n tydperk van sterk en stabiele groei - soos die groot finansiële ineenstorting van 2007-08 getoon het.
vorige studies op "na-groei-ekonomie" het geneig om te soek na 'n ontwykende lekker plek waar die ekonomie bestendig en robuust genoeg sal wees om alle skokke te hanteer. Maar die teoretisering van die lyne misluk om die vraag of 'n einde aan groei in die algemeen 'n ekonomie min of meer stabiel sou maak, aan te spreek.
Vir hierdie studie het ek 'n nuwe wiskundige makro-ekonomiese model ontwikkel, wat gebruik maak van die Amerikaanse ekonoom Hyman Minsky se teorie van finansiële onstabiliteit. Hy het aangevoer dat finansiële krisisse in kapitalistiese stelsels verwag moet word, aangesien periodes van ekonomiese voorspoed leners en leners aanmoedig om geleidelik meer roekeloos te wees. Minsky se werk is eerder voor die 2008-ongeluk oor die hoof gesien, maar sedertdien het hy meer aandag gekry.
Die model het 'n banksektor ingesluit wat besighede se rente op lenings hef. Op dié manier kan dit die kommer aanspreek dat hierdie belangrike kenmerk van kapitalisme op sigself 'n behoefte aan groei kan skep. (Terwyl ander aspekte van finansiering hervorm kan word vir 'n na-groei-ekonomie, is dit moeilik om 'n kapitalisme sonder skuld en rente voor te stel.) Die model het ook 'n basiese arbeidsmark met dinamiese lone ingesluit.
Die analise is gebaseer op 'n "komplekse stelseldinamika" -benadering. Eenvoudige aannames kombineer om 'n "nie-lineêre" model van 'n ekonomie te skep waarvan die gedrag divers en onvoorspelbaar is. Hierdie benadering is noodsaaklik vir 'n volledige begrip van die skommelinge, siklusse - en af ​​en toe krisisse - dat werklike ekonomieë deurloop.
As ek na die resultate kyk, was ek geïnteresseerd in of daar 'n sprake was van 'n ontplofbare poging. In 'n stabiele scenario fluktueer die groei van produksie (BBP) rondom die groei in produktiwiteit. Maar in 'n onstabiele scenario sal die skommelinge groter en groter word tot 'n ineenstorting plaasgevind het.
Ek het 'n paar scenario's gehardloop waarin produktiwiteit vir ewig groei (by 2% per jaar), en sommige waar produktiwiteit ophou groei. Die resultate het getoon dat, indien enige, nulgroei scenario's meer geneig bly om stabiel te bly.
Baie belangriker vir stabiliteit was skuldgedrag. In lyn met Minsky se teorie probeer die vinniger besighede hul skuldvlakke verander in reaksie op skommelinge, des te meer waarskynlik is daar 'n krisis.
Die resultate het getoon dat besighede nie bykomende skuld moet aanskakel wanneer daar 'n ekonomiese opswaai is nie, en ook nie as hulle 'n paniek-geïnduksieerde skuldbetaling ondergaan tydens 'n tydelike afswaai nie. Die resultate het selfs voorgestel dat lae skuldvolatiliteit belangriker was vir stabiliteit as die algehele skuldvlak.
Vanuit geleidelike en skielike oorgange na 'n na-groei-ekonomie het ek bevind dat dit nie 'n krisis sal veroorsaak nie. Die resultate het ook getoon dat 'n einde aan groei nie die stygende ongelykheid sou veroorsaak nie. In plaas daarvan sal die deel van die wins aan werkers eintlik toeneem.
Uiteindelik stel my eksperiment voor dat 'n skuif na 'n stabiele na-groei-ekonomie kon bereik word sonder om ons hele bankstelsel af te breek, en met die handhawing van 'n positiewe rentekoers op lenings.
Daar is natuurlik hervormings wat aan die wêreldwye finansiële stelsel gemaak moet word. Ek het gevind dat 'n einde aan groei die winste vir sake-eienaars verminder. As dit dus relatief maklik bly dat geld oor grense heen vloei, kan beleggers 'n na-groei-land vir 'n vinnig groeiende ontwikkelende land laat vaar. Daarbenewens word besighede besit vir aandeelhouers wat op groei belangstel as 'n middel om vinnige winsophoping te verseker.
Dit mag wees dat omgewingsbewustes wat probeer om die aarde se hulpbronne te beskerm, nie die krag het om die buitensporige kapitalisme te bekamp nie. Die groei het egter vertraag in gevorderde lande, en sommige hoofstroomkommentators en ekonome is nou voorspel 'n oorgang na 'n na-groei-era, ongeag ons omgewingsbeleid, wat beteken dat die studie van na-groei-ekonomie 'n veld is wat self sal groei.