Paulus gebruik die beeld van ’n soldaat wat wag staan en gereed is, iemand wat paraat is en nie aan die slaap raak nie, maar getrou op sy pos bly. Vandag is nog ’n kans op die wagpos van die lewe, jy sal verseker ook vandag die aanvalle van versoeking beleef en jy sal ook dalk moeg raak om te veg vir wat goed en reg is. Daarom moet ons mekaar bemoedig om gereed te bly, ons weet immers dat Jesus Christus klaar die grootste stryd oorwin het en dat ons vir ewig saam met Hom sal lewe.
Maar dit is ook 'n verhaal met 'n laagtepunt, broers en susters. Want die oomblik toe Elia hoor dat Isebel letterlik sy bloed soek, hardloop Elia die barre, troostelose woestyn in waar hy onder 'n besembos eindig met die woorde: `Nou is dit genoeg Here!. Laat my sterwe. Ek kan nie meer nie!’
Ek dink, broers en susters, dat dit ontsettend moet wees wanneer 'n mensse lewe so 'n punt bereik het. Waar iemand werklik meen dat daar niks meer op sy sakelys van die lewe oorbly wat die moeite werd is nie. Laat die bekendheid van hierdie verhaal nie dat ons hierdie moontlikheid miskyk nie. Mense kom wel soms by die punt wat hulle werklik meen dat die heel beste moontlikheid, inteendeel, dat die enigste en laaste moontlikheid totale oorgawe aan ellende, die dood is.
Maar goddank, broers en susters, God gee nie sommer met iemand boedel oor nie. Nie ons God vol liefde, genade en lankmoedigheid nie. Juis daarom skryf God ook hier nie vir Elia af nie, maar stuur Hy 'n engel om Elia te gaan bemoedig. Elia het gemeen sy pad het by die besembos doodgeloop, maar God maak daarvan 'n nuwe begin. Hy skuif die donkergordyne voor Elia weg. Hy maak vir hom nuwe deure oop. Want so is God: waar ons meen ons het onsself vasgeloop, ken Hy nog baie ander paaie.
Kom ek gee u sy antwoord, 1 Konings 19:9: ‘EK sal in Israel die seweduisend laat oorbly wat nie die Baälbeeld aanbid het nie’. Ek sal 'n paar ware gelowiges laat oorbly. Ek sal my verbond in standhou. Ek sal die geskiedenis van my heil, die geskiedenis van volkere en kerke, laat voortgaan.
Want omdat God daarvoor sorg, soos Hy in die tyd van Elia by wyse van die7000 oorgeblewe getroues gesorg het, sal God se saak voortgaan. Ek wil amper sê: juis dit is die enigste sekerheid wat 'n mens kan hê in die tye waarin ons leef. En hierdie sekerheid moet ons nie alleen van weet nie, ons moet dit glo, leef en uitleef.
In ons spore omdraai en positief by God se plan betrokke raak. Dat ons sal bid vir God se kerk en sy koninkryk, ook vir ons land. Dat ons ons doelbewus sal beywer vir die saak van God, maar ook vir die gemeenskap waarin ons leef. Dat ons die hande sal uitsteek na ander wat saam met ons in Christus as die enigste Verlosser glo, maak nie saak wie hulle is nie. Maar bo alles, dat ons elkeen onsself sal verbind tot diensbaarheid aan ‘n saak wat baie groter is as al die klein ou dingetjies wat ons soms so kinderagtig verdeel.