Haile Selassie en die Volkebond - Geskiedenis Podcasts - 2022
TOEPASSING OP DIE LEER VAN NASIES
'Ek, Haile Selassie I, keiser van Ethiopië, is vandag hier om te beweer dat die reg aan my volk te danke is, en die bystand wat agt maande gelede daaraan beloof is, toe vyftig nasies beweer het dat aggressie gepleeg is in stryd met internasionale verdrae.
Daar is geen presedent vir 'n staatshoof wat self in hierdie vergadering praat nie. Maar daar is ook geen presedent dat 'n volk die slagoffer is van sulke onreg en tans bedreig word deur sy aggressor te laat vaar nie. Daar was ook nog nooit 'n voorbeeld van 'n regering wat voortgegaan het om die stelselmatige uitwissing van 'n nasie op barbaarse maniere te doen nie, in stryd met die mees plegtige beloftes wat deur die nasies van die aarde gemaak is dat daar nie gebruik moet word teen onskuldige mense nie. gif van skadelike gasse. Dit is om 'n volk wat vir sy eeue oue onafhanklikheid sukkel, te verdedig dat die hoof van die Ethiopiese Ryk na Genève gekom het om hierdie opperste plig na te kom, nadat hy self aan die hoof van sy leërs geveg het.
Ek bid tot die Almagtige God dat Hy nasies sal spaar vir die verskriklike lyding wat my volk net toegedien is, en waarvan die hoofmanne wat my hierheen getrek het, die afgryslike getuies was.
Dit is my plig om die regerings wat in Genève saamgestel is, wat verantwoordelik is vir die lewens van miljoene mans, vroue en kinders, in kennis te stel van die dodelike gevaar wat hulle bedreig, deur die lot wat Ethiopië gely het, aan hulle te beskryf. Die Italiaanse regering het nie net teen krygers oorlog gevoer nie. Dit het veral bevolkings wat van vyandigheid verwyder is, aangeval om hulle te terroriseer en uit te roei.
Aan die begin, teen die einde van 1935, gooi Italiaanse vliegtuie bomme met traangas op my leërs. Die gevolge daarvan was maar gering. Die soldate het geleer om te versprei en te wag totdat die wind vinnig die giftige gasse versprei het. Die Italiaanse vliegtuig gebruik toe mosterdgas. Vate vloeistof is op gewapende groepe gegooi. Maar dit beteken ook dat dit nie effektief was nie; die vloeistof het slegs 'n paar soldate geraak, en vate op die grond was self 'n waarskuwing aan troepe en die bevolking van die gevaar.
Dit was in die tyd toe die operasies vir die omsingeling van Makalle plaasgevind het dat die Italiaanse opdrag, uit vrees vir 'n roete, die prosedure gevolg het wat nou my plig is om die wêreld aan die kaak te stel. Spesiale spuite is aan boord van vliegtuie geïnstalleer sodat dit oor groot gebiede kon verdamp, 'n fyn, doodswerende reën. Groepe van nege, vyftien, agtien vliegtuie het mekaar gevolg sodat die mis wat van hulle uitgereik is, 'n deurlopende vel vorm. Dit was so dat vanaf die einde van Januarie 1936 soldate, vroue, kinders, beeste, riviere, mere en weivelde voortdurend met hierdie dodelike reën deurdrenk het. Om alle lewende wesens stelselmatig dood te maak, om waters en weivelde te vergiftig, het die Italiaanse bevel sy vliegtuie oor en oor laat verbygaan. Dit was die belangrikste metode van oorlogvoering.
Verwoesting en skrik
Die baie verfyndheid van barbaars het bestaan ​​uit verwoesting en terreur in die digbevolkte dele van die gebied, die punte wat die verste verwyder is van die vyandelikheidstoneel. Die doel was om vrees en dood oor 'n groot deel van die Ethiopiese gebied te versprei. Hierdie vreesaanjaende taktiek het geslaag. Mans en diere het geswig. Die dodelike reën wat uit die vliegtuig geval het, het almal wat dit aangeraak het, vlieg van pyn. Almal wat die vergiftigde water gedrink het of die besmette kos geëet het, het ook onder vreeslike lyding beswyk. In tienduisende het die slagoffers van die Italiaanse mosterdgas geval. Dit is ten einde die beskaafde wêreld wat die Ethiopiese volk toegedien is aan die beskaafde wêreld aan die kaak te stel, wat ek besluit het om na Genève te kom. Niemand anders as ek en my dapper metgeselle in wapens kon die Volkebond die onmiskenbare bewys bring nie. Die appèlle van my afgevaardigdes wat na die Volkebond gerig is, het sonder enige antwoord gebly; my afgevaardigdes was nie getuies nie. Daarom het ek besluit om self te kom getuig van die misdaad wat teen my volk gepleeg is en Europa 'n waarskuwing te gee van die straf wat daarvoor wag, as dit sou buig voor die voltooide feit.
Is dit nodig om die Vergadering te herinner aan die verskillende stadia van die Ethiopiese drama? Ek het die afgelope twintig jaar, hetsy as Erfgenaam, Regent van die Ryk, of as keiser, nooit opgehou om my pogings aan te wend om die voordele van die beskawing aan my land te bring nie, en veral om verhoudinge met goeie buurmanskap met aangrensende magte te vestig. In die besonder het ek daarin geslaag om die Verdrag van Vriendskap van 1928 met Italië te sluit, wat die oord absoluut verbied, onder enige voorwendsel, om wapenstilstand te plaas, deur mag te vervang en die versoening en arbitrasie waarop die beskaafde lande internasionale orde gebaseer het, te vervang.
Country More Verenigde
In sy verslag van 5 Oktober 193 het die Komitee dertien my pogings en die resultate wat ek bereik het, erken. Die regerings het gedink dat die toetrede van Ethiopië tot die Liga, terwyl hulle daardie land 'n nuwe waarborg gee vir die handhawing van haar territoriale integriteit en onafhanklikheid, haar sou help om 'n hoër vlak van beskawing te bereik. Dit lyk nie of daar in Ethiopië vandag meer wanorde en onsekerheid is as in 1923. Inteendeel, die land is meer verenig en die sentrale mag word beter nagekom.
Ek moes nog groter resultate vir my mense verkry het as die Italiaanse regering, die regering wat die opstand opgewek en die rebelle gewapen het, nie in alle opsigte belemmer was nie. Die regering van Rome het, soos hulle vandag openlik verklaar het, nooit opgehou om voor te berei op die verowering van Ethiopië nie. Die Vriendskappe wat dit met my onderteken het, was nie opreg nie; hulle enigste doel was om die werklike bedoeling daarvan vir my te verberg. Die Italiaanse regering voer aan dat hy al 14 jaar voorberei op sy huidige verowering. Dit erken daarom vandag dat dit die verdrag van vriendskap in 1928, toe dit die Pact of Paris Pays of the Explage War onderteken het, die hele wêreld bedrieg het toe dit die toelating van Ethiopië tot die Volkebond ondersteun het. Die Ethiopiese regering het in hierdie plegtige verdrae bykomende waarborge van sekuriteit gegee wat hulle in staat sou stel om verdere vordering te bereik op die spesifieke hervormingspad waarop hy sy voete gestel het, en waaraan hy sy volle krag en sy hele hart gewy het. .
Die Wal-Wal-voorval, in Desember 1934, het vir my 'n donderweer geword. Die Italiaanse provokasie was voor die hand liggend en ek huiwer nie om 'n beroep op die Volkebond te doen nie. Ek het die bepalings van die verdrag van 1928, die beginsels van die Verbond, beroep; Ek het die prosedure van versoening en arbitrasie aangemoedig. Dit was ongelukkig vir Ethiopië die tyd toe 'n sekere regering van mening was dat die Europese situasie dit ten alle koste noodsaaklik maak om die vriendskap van Italië te bekom. Die prys wat betaal is, was die afstand van Ethiopiese onafhanklikheid aan die gierigheid van die Italiaanse regering. Hierdie geheime ooreenkoms het, in teenstelling met die verbintenisse van die Verbond, 'n groot invloed op die verloop van die gebeure uitgeoefen. Ethiopië en die hele wêreld het gely en ly nog steeds die rampspoedige gevolge daarvan.
Hierdie eerste oortreding van die Verbond is deur baie ander gevolg. Die Romeinse regering het homself aangemoedig in sy beleid teen Ethiopië, en het koorsagtig voorbereidings getref met die gedagte dat die samewerkende druk wat op die Ethiopiese regering begin uitoefen is, miskien nie die weerstand van my volk teen die Italiaanse oorheersing sou oorkom nie. Die tyd moes aanbreek, en daarom is allerlei probleme in die pad gesteek om die prosedure te verbreek; van versoening en arbitrasie. Daar is allerhande hindernisse in die pad van die prosedure geplaas. Regerings het probeer om die Ethiopiese regering te verhoed om arbiters onder hul onderdane te vind: toe eenmaal die arbitrale tribunaal opgerig is, word druk uitgeoefen sodat 'n toekenning wat Italië goedkeur, toegeken moet word.
Dit alles was tevergeefs: die arbiters, waarvan twee Italiaanse amptenare was, moes eenparig erken dat in die Wal-Wal-voorval, soos in die daaropvolgende voorvalle, geen internasionale verantwoordelikheid aan Ethiopië toegeskryf moes word nie.
Na aanleiding van hierdie toekenning. die Ethiopiese regering het opreg gedink dat 'n era van vriendelike betrekkinge met Italië geopen kan word. Ek het my hand lojaal aan die Romeinse regering aangebied. Die vergadering is deur die verslag van die Komitee van Dertien, gedateer 5 Oktober 1935, ingelig oor die gebeure wat plaasgevind het na die maand Desember 1934 en tot 3 Oktober 1935.
Dit sal voldoende wees as ek enkele van die gevolgtrekkings van die verslag nr. 24, 25 en 26 aanhaal. "Die Italiaanse memorandum (met die klagtes van Italië) is op 4 September 1935 op die Raad se tafel gelê, terwyl die eerste appèl van Ethiopië aan die Raad gemaak is op 14 Desember 1934. In die tussenpos tussen hierdie twee datums het die Italiaanse regering die oorweging van die vraag deur die Raad teengestaan ​​omdat die enigste toepaslike prosedure in die Italo-Ethiopiese verdrag was. van 1928. Verder het die versending van Italiaanse troepe na Oos-Afrika regdeur die hele tydperk verloop. Hierdie versendings van troepe is deur die Italiaanse regering aan die Raad voorgehou as nodig vir die verdediging van sy kolonies wat deur Ethiopië se voorbereidings getrek is. Inteendeel, Ethiopië het die aandag gevestig op die amptelike uitsprake wat in Italië gemaak is, wat na sy mening geen twyfel gelaat het nie "oor die vyandige voornemens van die Italiaanse regering nie."
Die Ethiopiese regering het van die begin van die geskil af op vreedsame wyse 'n skikking beywer. Dit het 'n beroep op die prosedures van die Verbond gedoen. Die Italiaanse regering wou streng hou by die prosedures van die Italo-Ethiopiese Verdrag van 1928, het die Ethiopiese regering toegestem. Dit het altyd gesê dat dit die arbitrale toekenning getrou sou uitvoer, selfs al sou die beslissing daarteen strydig wees. Daar is ooreengekom dat die vraag na die eienaarskap van Wal-Wal nie deur die arbiters hanteer moes word nie, omdat die Italiaanse regering nie tot so 'n kursus sou instem nie. Dit het die Raad gevra om neutrale waarnemers uit te stuur en aangebied om homself te leen tot enige navrae waarop die Raad besluit.
Nadat die Wal-Wal-geskil deur middel van arbitrasie besleg is, het die Italiaanse Govemmcnt egter sy gedetailleerde memorandum aan die Raad voorgelê ter ondersteuning van sy aanspraak op vryheid van optrede. Daar word beweer dat 'n saak soos dié van Ethiopië nie met die middele wat deur die Verbond voorsien is, besleg kan word nie. Daar word verklaar dat, "aangesien hierdie vraag 'n belangrike belang het en van die grootste belang is vir die Italiaanse veiligheid en beskawing", sou dit "nie sy belangrikste elementêre plig versuim het nie, het dit nie eens en vir altyd opgehou om vertroue in Ethiopië te plaas nie vryheid om enige maatreëls te neem wat nodig mag word om die veiligheid van sy kolonies te verseker en om sy eie belange te beskerm. "
Dit is die bepalings van die verslag van die Komitee van Dertien, die Raad en die Vergadering het eenparig die gevolgtrekking aanvaar dat die Italiaanse regering die verbond geskend het en in 'n staat van aggressie was. Ek het nie gehuiwer om te verklaar dat ek nie oorlog wou hê nie, dat dit my opgelê is, en dat ek alleen moes veg vir die onafhanklikheid en integriteit van my mense, en dat ek in daardie stryd die verdediger van die saak van alle klein mense was State blootgestel aan die gierigheid van 'n magtige buurman.
In Oktober 1935. Die 52 nasies wat vandag na my luister, het my die versekering gegee dat die aggressor nie sou seëvier nie, dat die hulpbronne van die Verbond gebruik sou word om die regeringsperiode en die mislukking van geweld te verseker.
Ek vra die twee-en-vyftig nasies om nie vandag die beleid waarteen hulle agt maande gelede begin het, te vergeet nie, en op geloof waarvan ek die weerstand van my volk gerig het teen die aggressor wat hulle die wêreld aan die kaak gestel het. Ondanks die minderwaardigheid van my wapens, die totale gebrek aan vliegtuie, artillerie, ammunisie, hospitaaldienste, was my vertroue in die Liga absoluut. Ek het gedink dat dit onmoontlik is dat twee en vyftig nasies, insluitend die magtigste in die wêreld, suksesvol deur 'n enkele aggressor teengestaan ​​moet word. As ek op die geloof agv verdrae vertrou, het ek geen voorbereiding op oorlog gemaak nie, en dit is die geval met sekere klein lande in Europa.
Toe die gevaar dringender word, as ek bewus was van my verantwoordelikhede teenoor my mense, het ek gedurende die eerste ses maande van 1935 bewapeninge probeer bekom. Baie regerings het 'n embargo aangekondig om dit te voorkom, terwyl die Italiaanse regering deur die Suezkanaal alle fasiliteite gekry het om sonder staking en sonder protes, troepe, wapens en ammunisie te vervoer.
Gedwing om te mobiliseer
Op 3 Oktober 1935 het die Italiaanse troepe my gebied binnegeval. 'N Paar uur later het ek algemene mobilisering bepaal. In my begeerte om vrede te handhaaf, het ek, volgens die voorbeeld van 'n groot land in Europa aan die vooraand van die Groot Oorlog, my troepe dertig kilometer onttrek om sodoende enige voorwendsel van provokasie te verwyder.
Oorlog het toe plaasgevind in die gruwelike omstandighede wat ek voor die Vergadering gestel het. In daardie ongelyke stryd tussen 'n regering wat meer as twee en veertig miljoen inwoners beveel het, het hy finansiële, industriële en tegniese middele beskikbaar wat dit in staat gestel het om onbeperkte hoeveelhede te skep van die wapens wat die meeste met die dood omgekom het, en andersyds 'n klein mense van twaalf miljoen inwoners, sonder wapen, sonder hulpbronne wat net die reg van eie saak het en die belofte van die Volkebond.
Watter werklike hulp is Ethiopië verleen deur die vyftig lande wat die regering van Rome skuldig verklaar het aan die verbondbreuk en onderneem het om die oorwinning van die aggressor te voorkom? Het elkeen van die Staatslede, soos dit sy plig was om te doen op grond van sy ondertekening, aangeheg by artikel 15 van die Verbond, die aggressor beskou as 'n oorlogshandeling wat persoonlik teen homself gerig was? Ek het al my hoop op die uitvoering van hierdie ondernemings geplaas. My vertroue is bevestig deur die herhaalde verklarings wat in die Raad gemaak is dat aggressie nie beloon moet word nie, en dat die mag eindig deur gedwing te word om voor regs te buig.
In Desember 1935 het die Raad dit duidelik gemaak dat sy gevoelens in harmonie was met die gevoelens van honderde miljoene mense wat in alle wêrelddele protes aangeteken het teen die voorstel om Ethiopië te ontwrig. Daar is voortdurend herhaal dat daar nie bloot 'n konflik tussen die Italiaanse regering en die Bond van Nadons was nie, en dat ek daarom persoonlik alle voorstelle tot my persoonlike voordeel van die Italiaanse regering geweier het, sou ek my mense verraai en die Verbond van die Volkebond. Ek het die saak van alle klein mense wat met aggressie bedreig word, verdedig.
Wat van beloftes?
Wat het geword van die beloftes wat ek so lank gelede as Oktober 1935 gemaak het? Ek het met smart opgemerk, maar sonder verrassing dat drie magte hul verbintenisse onder die verbond as absoluut van geen waarde beskou het. Hul verbintenisse met Italië het hulle gedwing om te weier om enige maatreëls te tref om die Italiaanse aggressie te stop. Inteendeel, dit was vir my 'n ernstige teleurstelling om die houding van 'n sekere Regering te leer ken, wat, alhoewel hy ooit sy ywerige verbintenis met die Verbond protesteer, onvermoeid al sy pogings aangewend het om die nakoming daarvan te voorkom. Sodra 'n maatreël wat waarskynlik vinnig effektief sou wees, voorgestel is, is verskillende voorwendsel bedink om die oorweging van die maatreël selfs uit te stel. Het die geheime ooreenkomste van Januarie 1935 voorsiening gemaak vir hierdie onvermoeide belemmering?
Die Ethiopiese regering het nooit verwag dat ander regerings hul soldate se bloed sou vergiet om die Verbond te verdedig wanneer hul eie persoonlike belange nie op die spel was nie. Krygers in Ethiopië het slegs vir maniere gevra om hulself te verdedig. By baie geleenthede het ek finansiële hulp gevra vir die aankoop van wapens. Die hulp is my voortdurend geweier. Wat beteken dan in die praktyk artikel 16 van die Verbond en kollektiewe veiligheid?
Die gebruik van die Ethiopiese regering van die spoorweg van Djiboeti na Addis Abeba was in die praktyk 'n gevaarlike wapentransport vir die Ethiopiese magte. Op die oomblik is dit die hoof, indien nie die enigste manier om die Italiaanse besettingsleërs te voorsien. Die reëls van neutraliteit moes vervoer wat vir die Italiaanse magte bedoel is, verbied het, maar daar is nie eens neutraliteit nie, want artikel 16 verleen aan elke lid van die Liga die plig om nie neutraal te bly nie, maar om nie die aggressor nie, maar die slagoffer van aggressie. Is die Verbond gerespekteer? Word dit vandag gerespekteer?
Uiteindelik is daar in hul parlemente net 'n verklaring gemaak deur die regerings van sekere magte, waaronder die invloedrykste lede van die Volkebond, dat aangesien die aggressor daarin geslaag het om 'n groot deel van die Ethiopiese gebied te beset, hulle voorstel om nie die aansoek voort te sit nie van enige ekonomiese en finansiële maatreëls wat teen die Italiaanse regering besluit is. Dit is die omstandighede waarin die Vergadering van die Volkebond op versoek van die Argentynse regering vergader om die situasie wat deur Italiaanse aggressie geskep word, te oorweeg. Ek voer aan dat die probleem wat vandag aan die Vergadering voorgelê word, baie wyer is. Dit is nie net 'n kwessie van die oplossing van die Italiaanse aggressie nie.
Dit is kollektiewe veiligheid: dit is die bestaan ​​van die Volkebond. Dit is die vertroue dat elke Staat in internasionale verdrae moet plaas. Dit is die waarde van die beloftes wat aan klein state gemaak word dat hul integriteit en onafhanklikheid eerbiedig en verseker sal word. Dit is die beginsel van die gelykheid van state aan die een kant, of andersins die verpligting wat op die magte van smail gelê word om die bande van valsheid te aanvaar. Kortom, dit is internasionale moraliteit wat op die spel is. Het die handtekeninge slegs 'n verdragswaarde aangeheg in soverre die ondertekende magte 'n persoonlike, direkte en onmiddellike belang het?
Geen subtiliteit kan die probleem verander of die gronde van die bespreking verskuif nie. Dit is in alle opregtheid dat ek hierdie oorwegings aan die Vergadering voorlê. In 'n tyd waarin my mense met uitwissing gedreig word, en die steun van die Liga die finale hou kan verhoed, mag ek toegelaat word om volkome openhartig te praat, sonder terughoudendheid, in alle regstreekse optrede soos deur die reël van gelykheid gevra word. tussen alle lidmate van die Liga?
Behalwe vir die Koninkryk van die Here, is daar op hierdie aarde geen nasie wat beter is as enige ander nie. Sou dit gebeur dat 'n sterk regering dit vind dat dit 'n swak volk met straffeloosheid sal vernietig, dan val die uur vir daardie swak volk op om 'n beroep op die Volkebond te gee om hul beslissing in alle vryheid te gee. God en die geskiedenis sal u oordeel onthou.
Ek het gehoor dat daar beweer word dat die onvoldoende sanksies wat reeds toegepas is nie hul doel bereik het nie. Op geen tydstip en onder geen omstandighede kon sanksies wat opsetlik onvoldoende, opsetlik sleg toegepas is, 'n aggressor keer nie. Dit is nie 'n geval van die onmoontlikheid om 'n aggressor te stop nie, maar van die weiering om 'n aggressor te stop. Toe Ethiopië versoek en gevra het dat sy finansiële hulp moet kry, was dit 'n maatreël wat onmoontlik was om toe te pas, terwyl finansiële steun van die Bond, selfs in tye van vrede, aan twee lande en presies aan twee lande wat geweier het, verleen is om sanksies teen die aggressor toe te pas?
Gekonfronteer deur talle oortredings deur die Italiaanse regering van alle internasionale verdrae wat toevlug tot wapen verbied, en die gebruik van barbaarse metodes van oorlogvoering, is dit my pynlike plig om daarop te let dat die inisiatief vandag geneem is om sanksies te bewerkstellig. Beteken hierdie inisiatief nie in die praktyk die verlating van Ethiopië aan die aggressor nie? Op die vooraand van die dag toe ek op die punt was om 'n uiterste poging aan te wend om my volk te verdedig voor hierdie Vergadering, ontneem hierdie inisiatief Ethiopië nie een van haar laaste kanse om daarin te slaag om die steun en waarborg van die lidmate te verkry nie? Is dit die leiding wat die Volkebond en elkeen van die Staatslede geregtig is om van die groot magte te verwag wanneer hulle hul reg en hul plig om die optrede van die Liga te lei, aanvoer? Gaan state die aangesig van aangesig tot aangesig met die voltooide feit opstel, gaan die state die vreeslike presedent van buig voor krag opstel?
U vergadering sal ongetwyfeld voorstelle gemaak het vir die hervorming van die Verbond en om die waarborg van kollektiewe veiligheid doeltreffender te maak. Is dit die Verbond wat hervorming nodig het? Watter ondernemings kan enige waarde hê as die wil om dit te behou ontbreek? Dit is internasionale moraliteit wat op die spel is en nie die artikels van die verbond nie. Namens die Ethiopiese volk, 'n lid van die Volkebond, versoek ek die Vergadering om alle nodige maatreëls te tref om respek vir die Verbond te verseker. Ek hernu my protes teen die oortredings van verdrae waarvan die Ethiopiese volk die slagoffer was. Ek verklaar in die gesig van die hele wêreld dat die keiser, die regering en die bevolking van Ethiopië nie voor krag sal buig nie; dat hulle hul bewerings handhaaf dat hulle alle middele in hul vermoë sal gebruik om die oorwinning van reg en die respek van die Verbond te verseker.
Ek vra die 22 lande wat die Ethiopiese bevolking 'n belofte gegee het om hulle te help in hul verset teen die aggressor, wat is hulle bereid om vir Ethiopië te doen? En die groot magte wat die waarborg van kollektiewe veiligheid belowe het aan klein state op wie die bedreiging opweeg dat hulle eendag die lot van Ethiopië kan ly, vra ek watter maatreëls is u van plan om te neem?
Verteenwoordigers van die wêreld Ek het na Genève gekom om die pynlikste van die pligte van die hoof van 'n staat in u midde te ontslaan. Watter antwoord sal ek aan my mense moet teruggee? "
Die passievolle toespraak van Haile Selassie het tot niet gekom. Italië het Abysinnia binnegeval en die internasionale opinie geveg.