'Animal House' vrygestel in teaters - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
'Animal House' vrygestel in teaters
Op 28 Julie 1978 het National Lampoon's Animal House, 'n filmfilm oor die 1960's kollege -broederskap met John Belushi in die hoofrol, begin in die VSA, vervaardig met 'n beraamde begroting van $ 3 miljoen, Dierehuis het 'n groot kassie-treffer geword, 'n rits filmimitasies en 'n deel van die popkultuurgeskiedenis geword met onvergeetlike reëls soos "Vet, dronk en dom is geen manier om deur die lewe te gaan nie, seun."
Aan die fiktiewe Faber College (die Universiteit van Oregon was 'n stand-in tydens die verfilming), Dierehuis gesentreer rondom die onbetwisbare Delta House-broederskap, wie se lede bier-deurdrenkte toga-partytjies en growwe grappe geniet het, soos om 'n perd in die dekaankantoor te sit. Dierehuis was die eerste groot treffer vir regisseur John Landis, wat aan die stuur was Die Blues Brothers (1980), Handelsplekke (1983) en Kom na Amerika (1988). Die rolverdeling van die film bevat 'n toe onbekende Kevin Bacon (Footloose, Mystic River), Karen Allen (Raiders of the Lost Ark) en Tom Hulce (Amadeus), wat almal toe eers hul filmloopbane begin het.
Dierehuis is mede-geskryf deur Doug Kenney, Harold Ramis en Chris Miller, wie se dae aan die Dartmouth College in die vroeë 1960's 'n inspirasie vir die film was. Dierehuis was die eerste film wat in verband met Nasionale Lampoon, 'n universiteitstydskrif wat die eerste keer in 1970 gepubliseer is en bekend is vir sy donker humor. Ander Nasionale Lampoon films ingesluit Vakansie (1983), wat geskryf is deur John Hughes, onder regie van Ramis en met 'n hoofrol SNL aluin Chevy Chase.
Op daardie stadium Dierehuis vrygestel is, speel John Belushi, wat die partytjie -dier Bluto Blutarsky gespeel het, 'n hoofrol in die TV -sketskomedieprogram Saturday Night Live. Belushi, wat op 24 Januarie 1949 gebore is, verskyn op SNL van 1975 tot 1979 en speel saam in die trefferfilm Blues Broers met sy SNL castmate Dan Akroyd. Belushi is op 5 Maart 1982 in die Chateau Marmont -hotel in West Hollywood, Kalifornië, dood op 33 -jarige ouderdom aan 'n oordosis dwelms.
LEES MEER: Die laaste dae van John Belushi: wat het tot sy skielike dood gelei?
15 Wilde feite oor Dierehuis
Toga! Toga! Toga! Op die 40ste herdenking van sy première, hier is 'n paar lekker feite oor Dierehuis dit bring u terug na u universiteitsdae.
1. DIE FILM WAS OORSPRONKLIK OOR CHARLES MANSON.
Die eerste konsep van die draaiboek deur Harold Ramis en Douglas Kenney was getiteld Laser Orgie Girls, en het gegaan oor die kultusleier en moordenaar op hoërskool. Die draaiboek is onmiddellik verwerp.
2. DIE SLOTTEKNIP IS DIE RESULTAT VAN 'N DRIE MAANDSE BREINSTORMERINGSessie.
Tydens 'n propvol sessies het die skrywers almal verhale oor hul Griekse lewe bygedra: Chris Miller van sy tyd in Alpha Delta Phi in Dartmouth, Ramis in Zeta Beta Tau aan die Washington Universiteit in St. Louis, Kenney in die Spee Club by Harvard, en vervaardiger Ivan Reitman in Delta Upsilon aan die McMaster Universiteit.
3. DIE FILMMAKERS HET ANDER Akteurs in gedagte gehad vir die hoofrolle.
Hulle wou oorspronklik hê dat Dan Aykroyd D-Day sou speel, Brian Doyle-Murray met Hoover, Bill Murray as Boon en Chevy Chase met Otter.
4. CHRIS MILLER SE WERKLIKE VREDELIKHEID NAAM VON SY WEG IN DIE FILM.
Sy pandnaam, soos die karakter van Thomas Hulce in die film, was "Pinto."
5. DOUGLAS KENNEY HET 'N ACHTERGRONDSROL AS' N FRAT SEUN.
Hy speel Stork, die Delta -broer wat almal dink 'breinskade' is.
6. U KAN DONALD SUTHERLAND DANKIE VIR DIE SKEPPING VAN DIE FILM.
Universal Studios het die fliek net groen verlig omdat Sutherland, wat 'n herkenbare ster was, aangemeld het om as professor Jennings te verskyn.
7. DIT HET JOHN BELUSHI 'N STER GEMAAK.
Belushi verskyn op SNL vir drie jaar, maar Dierehuis was sy grootskermdebuut. Tydens die vervaardiging van die film het hy die fliek van Maandag tot Woensdag geskiet en teruggevlieg na New York om te doen SNL Donderdag tot Saterdag.
8. DIT WAS KEVIN BACON SE EERSTE FLIEK.
Bacon speel Omega -pand Chip Diller.
9. FABER COLLEGE IS EINTLIK DIE UNIVERSITEIT VAN OREGON.
Dit was die enigste skool wat die produksie op die kampus sou laat skiet.
10. DIE OREGON DEAN TOEGANG TOT DIE FILMERING OMDAT 'N VORIGE GEMISTE GELEENTHEID.
Jare vroeër het hy die aanbod om die produksie te laat verwerp, verwerp Die gegradueerde op kampus skiet. Omdat hy nie 'n ander in Hollywood wou laat verbygaan nie, het hy die produksie goedgekeur sonder om te lees DierehuisSe draaiboek. Hy het hulle so 'n carte blanche gegee dat sy eie kantoor gebruik is om Dean Wormer se kantoor in die film te verfilm.
11. DIE STUDIO HOU NIE VAN JOHN LANDIS SE KEUSERKIESER NIE.
Landis tik op die komponis Elmer Bernstein om die partituur te doen, want Landis was 'n kinderjare met Bernstein se seun. Op daardie stadium in sy loopbaan, was Bernstein bekend daarvoor dat hy epos aangeteken het Die Tien Gebooie en ernstige dramas soos Om 'n Mockingbird dood te maak, so die ateljee was skepties dat hy geskik sou wees vir 'n brutale komedie. Hulle is gewen nadat Landis Bernstein die komedie laat opneem het asof dit een van sy ernstige dramas was, en sodoende die absurditeit van wat op die skerm gebeur, vertolk.
12. SOOS ENIGE GOEIE FRAT, HET DELTA TAU CHI 'N LATIN MOTTO.
Delta se leuse is "Ars Gratia Artis, "Latyn vir" Art for art. "
13. BELUSHI HET EINTLIK NIE 'N VYFDE JACK DANIELS GEMAAK NIE.
In teenstelling met gerugte, was dit ystee - en nie ware whisky nie - in die bottel wat Belushi sny nadat Delta van die kampus verdryf is.
14. OTIS DAG VERANDER SY NAAM NA SY KARAKTER'S IN DIE WARE LEWE.
Die akteur DeWayne Jessie het Otis Day, die leier van die orkes in die Dexter Lake Club, gespeel en sy naam wettiglik verander na Otis Day nadat hy gewild geword het ná die vrystelling van die fliek. Hy toer tot vandag toe nog saam met die orkes Otis Day and the Knights.
15. DIERHUIS IN 1979 'N KORTLEWE TV-SPINOFF.
Delta House, wat op ABC uitgesaai is, is na drie maande gekanselleer. Ramis, Miller en Kenney het die proef-episode geskryf, terwyl die akteurs wat Dean Wormer, Flounder, D-Day en Hoover speel, almal hul rolle heroorweeg het. Die program bevat ook die televisie -debuut van Michelle Pfeiffer, wat 'The Bombshell' gespeel het.
Nasionale Lampoon is begin deur Harvard -gegradueerdes en Harvard Lampoon alumni Doug Kenney, Henry Beard en Robert Hoffman in 1969, toe hulle die eerste keer 'n "Lampoon" -naam vir 'n maandelikse nasionale publikasie gelisensieer het. Die Harvard Lampoon is in 1876 gestig as 'n jarelange tradisie van die kampus, wat die latere National Lampoon Brand beïnvloed het in sy evolusie van illustrasie-swaar publikasies tot satiriese humor, wat wissel van kort fiksie tot strokiesprente. Die tydskrif se eerste uitgawe is gedateer April 1970. Die maatskappy wat die tydskrif besit het, is Twenty First Century Communications genoem.
Na 'n wankelrige begin vir 'n paar uitgawes, het die tydskrif vinnig in gewildheid gegroei. Soos Die Harvard Lampoon, individuele kwessies het temas gehad, insluitend onderwerpe soos "The Future", "Back to School", "Death", "Self-Indulgence" en "Blight". Die tydskrif herdruk gereeld materiaal in die "beste van" omnibusversamelings. Die skrywers het met vreugde gemik op elke soort telefoniesheid en het geen spesifieke politieke standpunt gehad nie, alhoewel individuele personeellede sterk politieke sienings gehad het.
Thomas Carney, skryf in Nuwe tye, het die geskiedenis en styl van die Nasionale Lampoon en die impak wat dit op die nuwe golf van komedie gehad het. "The National Lampoon", het Carney geskryf, "was die eerste keer dat die nie-Joodse humor in jare verskyn het-nie antisemities nie, net nie-Joods. ... Dit was nie 'n Joodse straat-slim humor as 'n verdedigingsmeganisme nie, dit was sny-en-brand-dinge wat afwisselend in toonhoogte was, maar baie op die offensief beweeg het. Dit was altyd minagting van alles, meestal jouself, 'n soort omgekeerde deïsme . "
Nasionale Lampoon was 'n maandblad vir die grootste deel van sy publikasiegeskiedenis. Talle "spesiale uitgawes" is ook gepubliseer en gelyktydig op kiosks verkoop. Sommige van die spesiale uitgawes was bloemlesings van herdruk materiaal, ander was heeltemal oorspronklik. Bykomende projekte was 'n kalender, 'n liedboek, 'n versameling oordragontwerpe vir T-hemde en 'n aantal boeke. Die tydskrif verkoop geel binders met die Lampoon -logo, wat bedoel is om 'n jaar se uitgawes op te slaan.
Die oorspronklike kunsdirekteure was die spotprenttekenaar Peter Bramley en Bill Skurski, stigters van New York se Cloud Studio, 'n alternatiewe kultuur-uitrusting wat destyds bekend was vir sy eklektiese styl. Bramley het die Lampoon se eerste voorblad en het suksesvolle tekenprente, Arnold Roth en Gahan Wilson, daartoe gelei om gereelde bydraers te word.
Vanaf die agtste uitgawe is die kunsrigting van die tydskrif oorgeneem deur Michael C. Gross, wat die voorkoms van die tydskrif tot 1974 regisseer het. 'N Paar van die Nasionale Lampoon Die mees vurige en humoristiese voorblaaie is ontwerp of onder toesig van Gross, insluitend:
Die massamoordenaar van die oorlog in die Viëtnam-oorlog, William Calley, het die sinnelose grynslag van Alfred E. Neuman gedraai, kompleet met die parodiese slagspreuk 'What, My Lai?' (Augustus 1971) 
Die ikoniese Argentynse rewolusionêr Che Guevara wat besprinkel is met 'n roompastei (Januarie 1972)  kyk bekommerd na 'n rewolwer wat teen sy kop gedruk word, met 'n beroemde onderskrif: "As u nie hierdie tydskrif koop nie, sal ons doodmaak This Dog "(Januarie 1973): Die voorblad is bedink deur die skrywer Ed Bluestone.  [a] Fotograaf Ronald G. Harris het aanvanklik gesukkel om die toestand van die hond humoristies te laat lyk in plaas van pateties. Die oplossing was om die rewolwer te druk deur die klikgeluid te veroorsaak dat die hond se oë in die getoonde posisie skuif. Dit was die bekendste Lampoon cover gag, en is deur ASME gekies as die sewende grootste tydskrifvoorblad van die afgelope 40 jaar.    Hierdie uitgawe is een van die mees gesogte en versamelbare onder al die National Lampoon se uitgawes.
'N Replika van die honger kind uit die voorblad van George Harrison se liefdadigheidsalbum Die konsert vir Bangladesj, gemaak in sjokolade en met 'n groot hap uit sy kop gehaal (Julie 1974) 
Michael Gross en Doug Kenney het 'n jong ontwerper gekies Besoek Peter Kleinman genoem om die span van Gross en David Kaestle op te volg. Tydens sy Lampoon ampstermyn, was Kleinman ook die kunsdirekteur van Swaarmetaal tydskrif, uitgegee deur dieselfde maatskappy. Die bekendste van Kleinman's Lampoon voorblaaie was "Stevie Wonder met 3D-bril" geverf deur Sol Korby,  'n gefotografeerde 'Nose to The Grindstone'-omslag wat 'n man se gesig teen 'n draaiende slypwiel druk om die Werk uitgawe, die "JFK's First 6000 Days" -uitgawe met 'n portret van 'n ou John F. Kennedy, die "Fat Elvis" -omslag wat 'n jaar voor Elvis Presley se dood verskyn het, en baie van die Mara McAfee -voorblaaie in 'n klassieke Norman Rockwell -styl . Kleinman het die logo's ontwerp vir Dierehuis en Swaarmetaal. Kleinman het in 1979 vertrek om 'n advertensie -agentskap te open.
Hy is opgevolg deur Skip Johnson, die ontwerper wat verantwoordelik was vir die Sondagkoerantparodie en die omslag "Arab Getting Punched in the Face" van die Wraak uitgawe. Johnson het verder gegaan Die New York Times. Hy word gevolg deur Michael Grossman, wat die logo en styl van die tydskrif verander het.
In 1984 keer Kleinman terug as kreatiewe regisseur en gaan terug na die logo en styl van die sewentigerjare, wat baie van die kunstenaars en skrywers uit die bloeitydperk van die tydskrif terugbring. Hy het vier jaar later vertrek om 'n loopbaan in korporatiewe bemarking te volg. Op daardie tydstip het die Nasionale Lampoon tydskrif 'n tydperk van skerp agteruitgang betree.
Elke gewone maandelikse uitgawe van die tydskrif het 'n hoofartikel voor in die tydskrif gehad. Dit blyk dikwels eenvoudig te wees, maar was altyd 'n parodie. Dit is geskryf deur wie ook al die redakteur van die betrokke uitgawe was, aangesien die rol onder die personeel gedraai het. 'N Paar uitgawes is deur die gas geredigeer.
Komedie -sterre John Belushi, Chevy Chase, Gilda Radner, Bill Murray, Brian Doyle Murray, Harold Ramis en Richard Belzer het die eerste keer nasionale aandag gekry vir hul optredes in die National Lampoon se verhoogprogram en radioprogram. Die eerste drie het daarna deel geword van Saturday Night Live Die oorspronklike golf van Not Ready for Primetime Players, Bill Murray het Chase vervang toe Chase vertrek SNL na die eerste seisoen, en Brian Doyle Murray verskyn later as 'n SNL gereeld.  Harold Ramis speel verder in die Kanadese sketsprogram SCTV en beklee die rol as hoofskrywer, en vertrek daarna na seisoen 1 om 'n produktiewe regisseur en skrywer te wees wat werk aan films soos Dierehuis, Caddyshack, Spookbusters, en nog vele meer. Brian Doyle Murray het rolle in tientalle films vertolk, en Belzer is 'n Emmy-bekroonde TV-akteur.
Gerald L. "Jerry" Taylor was die uitgewer, gevolg deur William T. Lippe. Die sakekant van die tydskrif is beheer deur Matty Simmons, voorsitter van die direksie en uitvoerende hoof van Twenty First Century Communications, 'n uitgewery.
Ware feite wysig
'True Facts' was 'n afdeling naby die voorkant van die tydskrif wat ware maar belaglike items uit die werklike lewe bevat. Saam met die mastkop was dit een van die min dele van die tydskrif wat feitelik was. 'Ware feite' bevat foto's van onbedoelde snaakse tekens, uittreksels uit belaglike koerantberigte, vreemde opskrifte, ens. John Bendel was jare lank in beheer van die afdeling "True Facts" van die tydskrif. Steven Brykman het die afdeling "Ware feite" van die National Lampoon -webwerf geredigeer. Verskeie "True Facts" -versamelingsboeke is in die 1980's en vroeë 90's gepubliseer, en verskeie uitgawes van die ware feite van die tydskrif is gedurende die 1980's gepubliseer.
Foto Funnies Wysig
Die meeste uitgawes van die tydskrif bevat een of meer "Foto Funny" of fumetti, strokiesprente wat foto's in plaas van tekeninge as illustrasies gebruik. Die karakters wat in die Lampoon se Foto Funnies verskyn het, was gewoonlik skrywers, redakteurs, kunstenaars, fotograwe of bydraende redakteurs van die tydskrif, wat dikwels saam met naakte of halfnaakte modelle gespeel is. In 1980 verskyn 'n sagtebandversamelingboek, National Lampoon Foto Funnies wat as deel van National Lampoon Comics verskyn het, is gepubliseer.
Snaakse bladsye wysig
Die "Funny Pages" was 'n groot gedeelte agter in die tydskrif wat geheel en al uit verskillende strokiesprente bestaan ​​het. Dit bevat werk van 'n aantal kunstenaars wat ook stukke in die hoofgedeelte van die tydskrif laat publiseer het, waaronder Gahan Wilson, Ed Subitzky en Vaughn Bode, sowel as kunstenaars wie se werk slegs in hierdie afdeling gepubliseer is. Die gewone snitte sluit in "Dirty Duck" deur Bobby London, "Trots and Bonnie" deur Shary Flenniken, "The Appletons" deur BK Taylor, "Politeness Man" deur Ron Barrett en vele ander stroke. 'N Samestelling van Gahan Wilson se "Nuts" -strook is in 2011 gepubliseer. Die kopskrifkuns van die Funny Pages-logo, wat in elke uitgawe bo Gahan Wilson se "Nuts" geplaas is, en 'n gemaklike, outydse gesin wys wat snaakse koerante in koerantgrootte lees, is deur Mike Kaluta geteken.
Ander goedere Redigeer
Af en toe adverteer die tydskrif Lampoon-verwante goedere te koop, insluitend T-hemde wat spesiaal ontwerp is.
Die tydskrif bestaan ​​van 1970 tot 1998. Sommige meen dat die beste tydperk dit van 1971 tot 1975 was, hoewel dit gedurende die sewentigerjare en die vroeë tagtigerjare op 'n maandelikse skedule geproduseer is, en gedurende die tyd goed gevaar het.
Aan die einde van die tagtigerjare het 'n baie ernstiger agteruitgang egter ingetree. In 1989 was die onderneming wat die tydskrif en sy verwante projekte beheer het (wat deel was van "Twenty First Century Communications") die onderwerp van 'n vyandige oorname deur Daniel Grodnik , 'n Hollywood -vervaardiger, en Tim Matheson, 'n akteur wat gespeel het in die eerste groot treffer van die Lampoon, Animal House. In 1991 is dit heeltemal verkoop aan 'n ander onderneming, "J2 Communications".
Op daardie stadium is 'National Lampoon' slegs as waardevol beskou as 'n handelsnaam wat aan ander ondernemings gelisensieer kon word. Die tydskrif is vanaf 1991 onreëlmatig en selde uitgegee. 1998 was die laaste uitgawe.
Die eerste uitgawe was April 1970 teen November daardie jaar, Michael C. Gross het die kunsdirekteur geword. Hy het 'n verenigde, gesofistikeerde en geïntegreerde voorkoms van die tydskrif behaal, wat die humoristiese aantrekkingskrag daarvan verbeter het.
Die suksesvolste verkoopstydperk van National Lampoon was 1973–75. Die nasionale oplaag het 'n hoogtepunt bereik van 1 000 096 eksemplare van die uitgawe van "Pubescence" in Oktober 1974.  Die maandelikse gemiddelde van 1974 was 830,000, wat ook 'n hoogtepunt was. Voormalige Lampoon redakteur Tony Hendra se boek Gaan te ver bevat 'n reeks presiese sirkulasiesyfers.
Dit was ook gedurende hierdie tyd dat Lemmings (National Lampoon) Show en The National Lampoon Radio Hour -program uitgesaai is, wat belangstelling en lof bring vir die National Lampoon -handelsmerk met tydskriftalent soos skrywer Michael O'Donoghue wat vir Saterdagaand sou skryf Leef saam met baie van die spelers wat oorgaan van Lemmings (National Lampoon) en The National Lampoon Radio Hour.
Die tydskrif is deur baie beskou as 'n kreatiewe hoogtepunt gedurende hierdie tyd. Daar moet egter op gelet word dat die uitgewersbedryf se kioskverkope gedurende daardie tyd uitstekend was vir baie ander titels: daar was verkoopspieke vir Mal (meer as 2 miljoen), Speel seun (meer as 7 miljoen), en televisie gids (meer as 19 miljoen).
Sommige aanhangers meen dat die gloriedae van National Lampoon in 1975 geëindig het,  hoewel die tydskrif lank daarna gewild en winsgewend gebly het. Gedurende 1975 het die drie stigters (Kenney, Beard en Hoffman) voordeel getrek uit 'n uitkoopklousule in hul kontrakte vir $ 7,5 miljoen.Ongeveer dieselfde tyd het die skrywers Michael O'Donoghue en Anne Beatts vertrek om by die NBC -komedieprogram aan te sluit Saturday Night Live (SNL). Terselfdertyd het die Nasionale Lampoon Show John Belushi en Gilda Radner het die groep verlaat om by die oorspronklike septet van SNL's Nie gereed vir Primetime -spelers nie.
Die tydskrif was 'n springplank vir die Amerikaanse bioskoop vir 'n generasie komedieskrywers, regisseurs en kunstenaars. Verskeie alumni het gaan skryf en skryf SNL, Die David Letterman Show, SCTV, Die Simpsons, Getroud. met kinders, Naghof, en verskillende films, insluitend National Lampoon's Animal House, Caddyshack, National Lampoon's Vacation, en Spookbusters.
Terwyl sommige van die oorspronklike skeppers vertrek het, bly die tydskrif gewild en winsgewend, aangesien dit verskyn het deur John Hughes en hoofredakteur PJ O'Rourke, saam met kunstenaars en skrywers soos Gerry Sussman, Ellis Weiner, Tony Hendra, Ted Mann, Peter Kleinman, Chris Cluess, Stu Kreisman, John Weidman, Jeff Greenfield, Bruce McCall en Rick Meyerowitz.
In 1985 het Matty Simmons (wat tot op daardie stadium slegs aan die sakekant van die Lampoon gewerk het) as hoofredakteur oorgeneem. Hy het die hele redaksie afgedank en sy twee seuns, Michael Simmons en Andy Simmons, as redakteurs aangestel, Peter Kleinman as kreatiewe direkteur en redakteur, en Larry "Ratso" Sloman as uitvoerende redakteur. Die tydskrif was op 'n steeds wankelrige finansiële basis, en vanaf November 1986 word die tydskrif ses keer per jaar in plaas van elke maand gepubliseer.
In 1989 is die tydskrif verkry deur 'n vyandige oorname deur 'n sakevennootskap van die vervaardiger Daniel Grodnik en die akteur Tim Matheson (wat 'Otter' in die rolprent uit 1978 gespeel het) National Lampoon's Animal House). Grodnik en Matheson het die medevoorsitters/mede-uitvoerende hoofde geword. Gedurende hul ampstermyn het die aandeel van minder as $ 2 tot $ 6 gestyg, en die tydskrif kon sy maandelikse advertensiebladsye verdubbel. Die maatskappy het sy hoofkwartier van New York na Los Angeles verhuis om op film en televisie te fokus. Die uitgewersbedryf het in New York gebly. Grodnik en Matheson het die maatskappy in die 1990's verkoop.
In 1991 is die tydskrif (en nog belangriker, die regte op die handelsnaam "National Lampoon") gekoop deur 'n onderneming genaamd J2 Communications ('n onderneming wat voorheen bekend was vir die bemarking van Tim Conway's Dorf video's), onder leiding van James P. Jimirro.
Die fokus van J2 Communications was om geld te verdien deur die handelsnaam "National Lampoon" te lisensieer. Die onderneming was kontraktueel verplig om ten minste een nuwe uitgawe van die tydskrif per jaar te publiseer om die regte op die naam Lampoon te behou. Die maatskappy het egter gedurende die negentigerjare baie min belangstelling in die tydskrif self gehad; die aantal uitgawes per jaar het skerp en onreëlmatig afgeneem. In 1991 is 'n poging tot maandelikse publikasie gedoen, en nege uitgawes is daardie jaar gepubliseer. Slegs twee uitgawes is in 1992 vrygestel. Dit is gevolg deur een uitgawe in 1993, vyf in 1994 en drie in 1995. Gedurende die laaste drie jaar van sy bestaan ​​is die tydskrif slegs een keer per jaar gepubliseer.
1998, laaste uitgawe Edit
Die tydskrif se laaste gedrukte publikasie was November 1998, waarna die kontrak heronderhandel is, en in 'n skerp ommekeer is J2 Communications toe verbied om die tydskrifte uit te gee. J2 was egter steeds die eienaar van die regte op die handelsnaam, wat dit aan ander gebruikers voortgesit het. In 2002 is die gebruik van die handelsnaam en die regte om ou materiaal te herpubliseer verkoop aan 'n nuwe, en andersins onverwante, maatskappy wat verkies het om homself National Lampoon, Incorporated te noem.
In 2007 het National Lampoon, Inc. in samewerking met Graphic Imaging Technology, Inc. 'n versameling van die hele 246 uitgawes van die tydskrif vrygestel in 'n pdf -formaat wat saam met die Adobe Acrobat -leser gesien kan word. Op die omslag van die DVD-boks verskyn 'n herontwikkeling van die "Death" -uitgawe van Januarie 1973, met die onderskrif wat lui: "If You Don't Buy This DVD-ROM, We'll Kill This Dog". Die bladsye kan op beide Windows (vanaf Windows 2000) en Macintosh (vanaf OSX) stelsels gesien word.
Tydens sy aktiefste tydperk het die tydskrif talle produksies in 'n wye verskeidenheid media opgedis. Nasionale Lampoon uitgegee boeke, spesiale uitgawes, bloemlesings en ander gedrukte stukke, insluitend: 
Spesiale uitgawes Redigeer
Die beste van National Lampoon No., 1971, 'n bloemlesing
Die bors van die nasionale lampoon ('n "Beste van" nr. 2), 1972, 'n bloemlesing
Die beste van National Lampoon No. 3, 1973, 'n bloemlesing, kuns onder leiding van Michael Gross
National Lampoon Die beste van #4, 1973, 'n bloemlesing, kuns onder leiding van Gross
Die National Lampoon Encyclopedia of Humor, 1973, geredigeer deur Michael O'Donoghue en kuns onder leiding van Gross.
Hierdie publikasie bevat die valse Volkswagen -advertensie hierbo, wat deur Anne Beatts geskryf is. Die bedrogspul is op die inhoudsbladsy gelys as 'Doyle Dane Bernbach', die naam van die advertensie -agentskap wat die ikoniese advertensieveldtog van die 1960's vir Volkswagen vervaardig het. Volgens Mark Simonson se "Very Large National Lampoon Site": "As u 'n afskrif van hierdie uitgawe koop, kan u agterkom dat die advertensie ontbreek. As gevolg van 'n regsgeding deur VW oor die advertensie vir ongemagtigde gebruik van hul handelsmerk, was NatLamp genoodsaak om die bladsy (met skeermeslemmes!) Van enige afskrifte wat hulle nog in voorraad gehad het (wat volgens my bykans die helfte van die eerste druk van 250 000 eksemplare was) en alle daaropvolgende herdrukke. "
National Lampoon Comics, 'n bloemlesing, 1974, kuns onder leiding van Gross en David Kaestle
National Lampoon The Best of No. 5, 1974, 'n bloemlesing, kuns onder leiding van Gross en Kaestle
National Lampoon 1964 High School Yearbook Parody, 1974, onder redaksie van P.J. O'Rourke en Doug Kenney, kuns onder leiding van Kaestle. 
National Lampoon bied die baie groot boek met komiese grappies aan, 1975, onder redaksie van Sean Kelly
National Lampoon Die 199ste verjaardagboek, 1975, geredigeer deur Tony Hendra
National Lampoon The Gentleman's Bathroom Companion, 1975 onder redaksie van Hendra, kuns onder leiding van Peter Kleinman
Amptelike National Lampoon Bicentennial Calendar 1976, 1975, geskryf en saamgestel deur Christopher Cerf en Bill Effros
National Lampoon Art Poster Book, 1975, Ontwerprigting deur Peter Kleinman
Die beste van die nasionale lampoon nr. 6, 1976, 'n bloemlesing
National Lampoon The Iron On Book 1976, Oorspronklike T-hempontwerpe, geredigeer deur Tony Hendra, kuns onder leiding van Peter Kleinman.
National Lampoon Songbook, 1976, onder redaksie van Sean Kelly, musikale parodieë in bladmusiekvorm
National Lampoon The Naked and the Nude: Hollywood and Beyond, 1977, geskryf deur Brian McConnachie
Die beste van die nasionale lampoon nr. 7, 1977, 'n bloemlesing
National Lampoon bied Franse strokiesprente aan, 1977, onder redaksie van Peter Kaminsky, vertalers Sophie Balcoff, Sean Kelly en Valerie Marchant
National Lampoon The Up Yourself -boek, 1977, Gerry Sussman
National Lampoon Gentleman's Bathroom Companion 2, 1977, kuns onder leiding van Peter Kleinman.
National Lampoon The Book of Books, 1977 onder redaksie van Jeff Greenfield, kuns onder leiding van Peter Kleinman
Die beste van National Lampoon nr. 8, 1978, 'n bloemlesing, Voorbladfoto deur Chris Callis, kuns onder leiding van Peter Kleinman
National Lampoon's Animal House Book, 1978, Chris Miller, Harold Ramis, Doug Kenney Art Direction deur Peter Kleinman en Judith Jacklin Belushi
National Lampoon Sunday Newspaper Parody, 1978 (beweer dat dit 'n Sondaguitgawe van die Dacron, Ohio is ('n spoof in Akron, Ohio) Republikein -Demokraat, hierdie publikasie is oorspronklik uitgegee in los koerantafdelings, wat 'n egte Amerikaanse Sondagkoerant naboots.) Art Direction and Design deur Skip Johnston
National Lampoon bied Claire Bretécher aan, 1978, werk deur Claire Bretécher, Franse satiriese tekenaar, 1978, Sean Kelly (redakteur), vertaler Valerie Marchant
Iets hoër in Kanada, 1978, Anthology of Canadian humor van National Lampoon. Sean Kelly en Ted Mann (redakteurs)
Tekenprente selfs ons sal dit nie durf druk nie, 1979, Sean Kelly en John Weidman (Redakteurs), Simon en Schuster
National Lampoon The Book of Books, 1979, Geredigeer deur Jeff Greenfield. Ontwerp en kuns geregisseer deur Peter Kleinman
National Lampoon Tenth Anniversary Anthology 1970–1980 1979 Geredigeer deur P.J. O'Rourke, kuns onder leiding van Peter Kleinman
National Lampoon Best Of #9: The Good Parts 1978-1980, 1981, die laaste bloemlesing.
Sou u 'n gebruikte oorlog van hierdie man koop?, 1972, onder redaksie van Henry Beard
Briewe van die redakteurs van National Lampoon, 1973, onder redaksie van Brian McConnachie
National Lampoon This Side of Parodies, 1974, onder redaksie van Brian McConnachie en Sean Kelly
Die sameswering van die sagteband, 1974, Anthology, Brian McConnachie (redakteur) Warner Paperback Library
Die werk van seks, 1974, geredigeer deur Brian McConnachie
'N Vuil boek!, 1976, Seksuele humor uit die Nasionale Lampoon. P.J. O'Rourke (redakteur). Nuwe Amerikaanse biblioteek,
Nog 'n vuil boek Seksuele humor van die Nasionale Lampoon. P.J. O'Rourke en Peter Kaminsky (redakteurs)
Spesiale uitgawes en boeke van 'True Facts'
Nasionale Lampoon Ware Feite, 1981, saamgestel deur John Bendel, spesiale uitgawe
National Lampoon Peekers & amp Ander ware feite, 1982, deur John Bendel, spesiale uitgawe
National Lampoon bied ware feite aan: die boek, 1991, deur John Bendel "Amazing Ads, Stupefying Signs, Weird Wedding Announcements, and Other Absurd-but-True Monsters of Real-Life Funny stuff" deur John Bendel, paperback deur Contemporary Press (nou McGraw Hill)
National Lampoon bied meer ware feite aan, 1992 Contemporary Press
National Lampoon se groot boek met ware feite: 2004 splinternuwe versameling absurde, maar ware, snaakse dinge uit die werklike lewe
Nasionale Lampoon Radio -ete, 1972, vervaardig deur Tony Hendra
Lemmings, 1973, 'n album met materiaal wat uit die verhoogvertoning geneem is Lemmings, en vervaardig deur Tony Hendra
National Lampoon Missing White House -bande, 1974, 'n album uit die radioprogram, kreatiewe regisseurs Tony Hendra en Sean Kelly
Amptelike Nasionale Lampoon Stereo Toets en Demonstrasie Rekord, 1974, bedink en geskryf deur Ed Subitzky
National Lampoon Gold Turkye, 1975, kreatiewe direkteur Brian McConnachie. Voorbladfotografie deur Chris Callis. Art Direction deur Peter Kleinman
National Lampoon Goodbye Pop 1952–1976, 1975, kreatiewe direkteur Sean Kelly
Nasionale lampoon wat nie snaaks is nie, wat siek is, 1977. Kuns onder leiding van Peter Kleinman. Geïllustreer deur Sam Gross
National Lampoon's Animal House (album), 1978, klankbaanalbum uit die fliek
Grootste treffers van die National Lampoon, 1978
National Lampoon Sex, Drugs, Rock 'n 'Roll & amp the End of the World, 1982
'N Skerp parodie van Les Crane se treffer "Desiderata" uit 1971, geskryf deur Tony Hendra, is opgeneem en vrygestel as "Deteriorata", en bly in die onderste dele van die Advertensiebord tydskrifkaarte vir 'n maand aan die einde van 1972. "Deteriorata" het ook een van geword Nasionale Lampoon se topverkoperplakkate.
Die galmende tema na Dierehuis het effens hoër gestyg en in Desember 1978 effens langer getoon.
Nasionale Lampoon Radio Aandete, 1972, vervaardig deur Tony Hendra
Die amptelike National Lampoon Car Stereo -toets en demonstrasieband, 1980, bedink en geskryf deur Ed Subitzky
'N Enkele CD -uitgawe, National Lampoon Gold Turkye opnames van Die National Lampoon Radio Hour, is in 1996 deur Rhino Records vrygestel.
'N Stel met drie CD's Koop hierdie boks of ons skiet hierdie hond: die beste van die National Lampoon Radio Hour is in 1996 vrygestel.
Baie van die ouer albums wat oorspronklik op vinyl was, is weer uitgereik as CD's en 'n aantal snitte van sekere albums is beskikbaar as MP3's.
Die National Lampoon Radio Hour was 'n nasionaal gesindikeerde radiokomedieprogram wat weekliks van 1973 tot 1974 op die lug was. Sien 'n volledige lys van programme.  Die voormalige redakteur van Lampoon, Tony Hendra, het hierdie formaat later in 2012 herleef vir The Final Edition Radio Hour, wat in 2015 'n podcast vir National Lampoon, Inc. geword het.
Ware feite, 1977–1978, geskryf deur Peter Kaminsky, Ellis Weiner, Danny Abelson en Sylvia Grant
Lemmings (1973) was Nasionale Lampoon se suksesvolste teateronderneming. Die produksie buite Broadway het die vorm aanneem van 'n parodie op die Woodstock-fees. Saam geskryf deur Tony Hendra en Sean Kelly, en geregisseer en vervaardig deur Hendra, stel dit John Belushi, Chevy Chase en Christopher Guest in hul eerste groot rolle bekend. Die vertoning het verskeie maatskappye gevorm en het 'n jaar lank by die New York Village Gate gehou. 'N Toerprogram met die naam "That's not Funny That's Sick" het in 1976-77 deur die VSA en Kanada getoer
Die National Lampoon Radio Hour, 1975, met John Belushi, Brian Doyle, Bill Murray, Gilda Radner en Harold Ramis.
As ons laat is, begin sonder ons!, 1979, hoofskrywer Sean Kelly
National Lampoon's Class van '86: Hierdie vertoning is in 1986 by die Village Gate opgevoer, in die 1980's op die kabel uitgesaai en daarna op VHS beskikbaar.
Delta Huis, 1979, Universal Television for ABC-TV Network (twee afgeleide broederhuisprojekte, NBC's Brothers and Sisters en CBS 'Co-Ed Fever is op dieselfde tyd uitgesaai. Nie een van die reekse was suksesvol nie.)
National Lampoon se komedie -uitspeelwedstryde, 1990, Showtime Networks
Daar bestaan ​​aansienlike onduidelikheid oor wat eintlik 'n Nasionale Lampoon film.
Gedurende die sewentigerjare en vroeë tagtigerjare is 'n paar films gemaak as afrondings van die oorspronklike Nasionale Lampoon tydskrif, met behulp van sy kreatiewe personeel. Die eerste teateruitreiking, en verreweg die suksesvolste Nasionale Lampoon film was National Lampoon's Animal House (1978). Met John Belushi in die hoofrol en geskryf deur Doug Kenney, Harold Ramis en Chris Miller, het dit die komediefilm van daardie tyd met die hoogste wins geword. Met 'n lae begroting, was dit so uiters winsgewend dat die naam "National Lampoon" wat op die titel van 'n film toegepas word, as 'n waardevolle verkoopspunt beskou word.
Daarna is talle films gemaak met 'National Lampoon' as deel van die titel. Baie hiervan was nie-verwante projekte, want teen daardie tyd kon die naam "National Lampoon" slegs eenmalig, deur enige onderneming, gelisensieer word. Kritici soos die Orlando SentinelIs Roger Moore en Die New York Times'Andrew Adam Newman het geskryf oor die goedkoop van die Nasionale LampoonDie film Imprimatur in 2006, 'n resensie van Associated Press, het gesê: "The National Lampoon, wat eens 'n handelsnaam bo byna alle ander in komedie was, het 'n afkorting geword vir patetiese frat boy humor." 
Die eerste van die Nasionale Lampoon films was 'n nie-suksesvolle film gemaak vir TV:
National Lampoon's Animal House Redigeer
In 1978 het National Lampoon's Animal House was vrygestel. Met 'n klein begroting het dit fenomenaal goed gevaar by die loket. In 2001 beskou die United States Library of Congress die film as 'kultureel betekenisvol' en bewaar dit in die National Film Registry.
Die draaiboek het sy oorsprong in 'n reeks kortverhale wat voorheen in die tydskrif gepubliseer is. Dit sluit in Chris Miller se 'Night of the Seven Fires', wat 'n broederskap -inleiding gedramatiseer het en die karakters Pinto en Otter bevat, wat prosa -weergawes van die toga -partytjie, die 'road trip' en die dooie perdvoorval bevat. 'N Ander bron was Doug Kenney se "First Lay Comics", , wat die engel- en duiweltoneel en die winkel met 'n winkelkar insluit. Volgens die skrywers was die meeste van hierdie elemente gebaseer op werklike voorvalle.
Die film was van groot kulturele belang vir sy tyd, soos Die New York Times beskryf die tydskrif se tydperk van die sewentigerjare as "Hedonisme in volle swang en politieke korrektheid in sy kinderskoene." Animal House, soos die artikel beskryf, was 'n belangrike rolprentmanifestasie van die kultuur.
'N Artikel uit The Atlantic Monthly beskryf hoe Dierehuis vang die stryd tussen "elitist wat gewillig in lyn was met die onderneming, en die soort vol kooks wat geweier het om getem te word. "Dit konsep was 'n belangrike figuur van die vroeë National Lampoon Magazine, volgens 'n Die New York Times 'n artikel oor die beginjare van die tydskrif en mede-stigter Douglas Kenney se komedie as 'n "bevrydende reaksie op 'n rigiede en skynheilige kultuur."
Nasionale Lampoon se klasbyeenkoms Redigeer
Hierdie film van 1982 was 'n poging van John Hughes om iets soortgelyk aan te maak Dierehuis. Nasionale Lampoon se klasbyeenkoms was egter nie suksesvol nie.
National Lampoon's Vacation Redigeer
Die film, wat in 1983 vrygestel is National Lampoon's Vacation was gebaseer op die van John Hughes Nasionale Lampoon verhaal "Vakansie '58". Die finansiële sukses van die film het aanleiding gegee tot verskeie opvolgfilms, waaronder Nasionale Lampoon se Europese vakansie (1985), Nasionale Lampoon se Kersvakansie (1989), gebaseer op John Hughes se "Christmas '59", Vegas Vakansie (1997), en mees onlangs Vakansie (2015), almal met Chevy Chase.
Soortgelyke films Edit
Die film van Robert Altman O.C. en Stiggs (1987) was gebaseer op twee karakters wat in verskeie geskrewe stukke verskyn het Nasionale Lampoon tydskrif, insluitend 'n uitgawe lange verhaal uit Oktober 1982 getiteld "The Utterly Monstrous, Mind-Roasting Summer of O.C. and Stiggs." Die film, wat in 1984 voltooi is, is eers in 1987 vrygestel toe dit in 'n klein aantal teaters vertoon is en sonder die naam "National Lampoon". Dit was nie 'n sukses nie.
Na aanleiding van die sukses van Dierehuis, MAD tydskrif het sy naam verleen aan 'n komedie uit 1980 met die titel Die Akademie op. Hoewel twee van Dierehuis se medeskrywers was die Lampoon Doug Kenney en Chris Miller, Up the Academy was streng 'n lisensie -maneuver, sonder kreatiewe insette Mal se personeel of bydraers. Dit was 'n kritieke en kommersiële mislukking.
In 2015 word 'n dokumentêre film bekendgestel National Lampoon: Drunk Stoned Brilliant Dead. Die film bevat baie inhoud uit die tydskrif, sowel as onderhoude met personeellede en aanhangers, en dit verduidelik hoe die tydskrif die verloop van humor verander het.
Die film van 2018 'N Nuttelose en dom gebaar, 'n biografie van mede-stigter Douglas Kenney, beeld ook die vroeë jare van die tydskrif uit. Die film is in 2018 beskryf New York Times artikel as 'n "momentopname van 'n oomblik waar die nuutste teen-kultuur-impuls van komedie vrolik en moedswillig aanstootlik was." In dieselfde artikel word gesê dat Kenney 'n komiese holte en verrotting in die samelewing waarneem wat hy en sy maats opgelei het om op te spoor.
Five Ways ' Animal House ' het die wêreld verander
Miskien is die silwer randjie in die onlangse heengaan van die komiese akteur/skrywer/regisseur Harold Ramis dat hy baie welverdiende lof en huldeblyke ontvang het. Nie dat Ramis ooit oor die hoof gesien is nie, maar as u kollegas John Belushi, Bill Murray, Dan Akroyd, Chevy Chase en Rodney Dangerfield is, is u geneig om uit te skyn. Tog is die komiese CV van Ramis net so stewig soos enigiemand anders. Ooit.
Ramis het in sommige films opgetree, soos in Strepe en Spookbusters, maar hy was 'n legendariese regisseur, bv. Caddyshack, National Lampoon's Vacation, en Groundhog Day, en 'n skrywer, in al die bogenoemde en meer. Miskien was Ramis se kroonjuweel as draaiboekskrywer sy werk oor waarskynlik die snaaksste film wat ooit gemaak is, National Lampoon's Animal House, saam met mede-geskryf Nasionale Lampoon tydskrifskrywers, Doug Kenney en Chris Miller.
Dierehuis (1978) is 'n lae, lae voorkop, ou humor op sy beste. Dit is albei 'n dom snaakse fliek, maar, soos alle goeie dom komedies, slim uitgevoer. Na alles, Nasionale Lampoon was 'n uitvloeisel van die Harvard -universiteit se humorpublikasie, Harvard Lampoon, en Miller self was ook 'n Ivy Leaguer (Dartmouth). Hierdie ouens was ver van dom, net hoogs subversief en wou die grense van onbeskoftheid verskuif, alles in die naam van 'n lekker lag.
Dierehuis was die los verhaal van die grootmense, WASP -elites van die fiktiewe Faber College en die Omega House -broederskap, teenoor die opstandige, partydierverwerpers van Delta House en die uiteindelike triomf van Deltas. Die Delta House -helde was bedrieglik en eerder verneder, maar hulle was uiters aangenaam en selfs warm. Belushi se legendariese karakter, "Bluto", was byvoorbeeld 'n rigtinglose slob, en hy het nie eens soveel reëls nie, maar in die film het hy jou nuwe beste vriend geword, sowel as 'n komiese legende. Landis het hom beskryf as 'n kruising tussen Harpo Marx en die Cookie Monster. (Karp, 2006)
Wat Ramis en die Dierehuis span het talle talent, mal persoonlike verhale en Kenney se duidelike visie van Amerika in 1962, die rolprent se toonsetting. Destyds was die onskuldige gevoel van die 󈧶's besig om te eindig en die land was op die afgrond van 'n missielkrisis en volgehoue ​​sluipmoorde, Viëtnam, Altamont en Richard Nixon, maar dit was ook aan die rand van die Beatles en die Stones , vrye liefde en 'n teenkulturele opstand. Aan die een kant was diegene met die volwasse verantwoordelikhede en lewensstyle, insluitend oorlogvoering, sinnelose outoritarisme, arbitrêre magsmisbruik en slegte musiek, dit wil sê die Omegas. Aan die ander kant was Delta House en, wel, pret.
Die film is 109 minute van belaglike gesukkel - en feitlik almal tref sy stempel, 'n dosyn klassieke vangfrases en aanhalings ('Sewe jaar kollege', 'vet', dronk en dom is geen manier om deur die lewe te gaan nie, seun . ", Ens., Ens.), En 'n halfdosyn of meer klassieke tonele ('n perd kry 'n hartaanval, die uitvoering van" Shout ", ens.). Verder sou ek dit aan u, Greg …er, leser, stel Dierehuis het die wêreld inderdaad op die volgende vyf maniere verander.
1. Dierehuis Verander die universiteitslewe vir altyd - ten goede en ten kwade, maar meestal beter
Ramis, Kenney en Miller het elkeen uit hul eie broederskap -ervarings geput terwyl hulle die Dierehuis draaiboek. Miller se frat-ervaring is veral verneder en daarom het sy verhale en karakters gedien as die belangrikste sjabloon (en het die karakters van die regte byname gekry, byvoorbeeld "Otter" en "Flounder", en dus "Animal House"). Ramis het voorheen, sonder grap, by 'n geestesafdeling gewerk, wat ook 'n groot pluspunt was. (Simmons, 2012)
Met die drie wat al hul gekste verhale kombineer en oordryf, plus baie kreatiwiteit in Hollywood, Dierehuis het 'n geïdealiseerde weergawe geword van die gekste en mees aksiebelaaide kollege-ervaring ooit, terwyl dit op die een of ander manier nog steeds redelik haalbaar was. Die universiteitsgebonde jeug in die wêreld sou nooit weer tevrede wees om net universiteit toe te gaan om weg te kom van die mense nie, 'n paar keggers te gooi, seks te hê en opvoeding te kry.
Waar ook al die balk gestel is vir universiteitspartytjies, Dierehuis vat die kroeg, breek dit aan die brand en maak 'n vuur. Die hele idee van die universiteitsstyl is verander in 'n nuwe en uiterste kunsvorm. Bier bier? Bluto ruk 'n hele bottel Jack, Jack. Kragkrag? Flounder gooi op op die Dekaan. Hou jy van jou huisorkes? Jammer, maar hulle is waarskynlik nie goed genoeg om Otis Day en die toerusting van die Knights te dra nie. Dink u dat u dit 'by die man hou' deur TP'ing op die vierwiel? Die Deltas het die tuiskoms -parade vernietig. 'N Nuwe standaard, of 'n nuwe gebrek van standaarde, is eerder vasgestel.
By die vrylating daarvan, Dierehuis was 'n verrassende en massiewe loketreffer, en het uiteindelik een van die beste winsgewende komedies van alle tye geword. Dit is duidelik dat universiteitskampusse gereageer het op die uiterste vlak van partytjie, los seksualiteit en rebellie van die onbevoegde teenoor die owerhede. Toga-partytjies, 'n hoogtepunt in die film, het 'n hernieude mode geword, en het destyds selfs 'n volblad-banneropskrif in die Washington Post 'Dubbele geheime proeftydperk' het deel geword van die nasionale leksikon en Amerikaanse jeug het ontdek dat dit blykbaar so was nie die Duitsers wat Pearl Harbor gebombardeer het.
Hollywood-skepping of nie, 'n hele klomp broers en seuns van meisies, sowel as nie-universiteitstudente, het almal probeer om die Delta-lewe na te boots. Lewers is geoffer, waardigheid het verlore gegaan en eksamens is geblaas. Maar daar was pret. Die nalatenskap van die film duur vandag nog voort, terwyl die film-DVD's steeds verkoop word en nuwe generasies kyk en kyk weer na 'n universiteitsopleidingsfilm en die beste reëls van die film memoriseer.
Dit is nie maklik om die impak van iets soos 'n Dierehuis. 'N Hele paar komedies wat in die nasleep daarvan vrygestel is, weerspieël duidelik die benadering en styl daarvan, insluitend slegs in die vroeë jare Porky's, Wraak van die Nerds, en Polisie Akademie reeks '(meer oor die film nalatenskap, hieronder).
'N Ander neiging tot die universiteit het net so gebeur onmiddellik na die Delta se aankoms in teaters aan die einde van die 󈨊's en in die vroeë 󈨔's. Toevallig of nie, en ek sou voorstel dat dit meestal 'nie' was nie, maar die lente-wegbreek het van 'n (relatief) onskuldige tyd gegaan om stoom in Florida af te blaas tot in sommige stede 400,000-sterk Bacchanalian-uitbarstings. Teen 1986 het die destydse jeugkultuurstandaard, MTV, 'n jaarlikse week begin met die programmering van liggings vanaf Fort Lauderdale en ander springpunte.
Daar was geen oorlog om te protesteer nie, geen duidelike stryd om burgerregte om te voer nie, hoekom kan u nie die leemte vul nie? Dierehuis het beslis aan studente 'n paar doelwitte gebied om voor te skiet en 'n heel nuwe gebied van moontlikhede vir hul vrye tyd. In 1987 het die rapgroep The Beastie Boys 'n uitroepteken op die neiging geplaas met die vrystelling van hul selfparodieuse, tong-in-die-kies treffer (alhoewel nie almal die grap het nie), "(You Gotta) Fight for your Right ( om te partytjie!) ".
Net so, in werklikheid, as u dit regtig afbreek, Dierehuis is nie net baie slim in die hantering van gesag nie, maar dit is ook nie so gewetenloos soos wat dit eers blyk nie. Onthou dat die karakter Pinto se bewuste letterlik in die vorm van 'n engel en 'n duiwel in een toneel verskyn en dat die engel in werklikheid die oorhand kry.
Ja, ek sou krediteer/blameer Dierehuis vir die meeste van die bogenoemde. Die bestaan ​​van die film Dierehuis het volgens my berekeninge (hoewel dit nie gepubliseer of eweknie-beoordeel is nie) 'n daling van die GPA's van die Amerikaanse kollege-studente gemiddeld .18 grade per semester veroorsaak. Dit kan in werklikheid direk aan twee basiese faktore toegeskryf word. Eerstens, om eerlik te wees, is dit moeilik om om 09:00 met 'n kater by Engelse Lit 101 te kom. Tweedens, in die algemeen is dit meer aanloklik as om saam met jou vriende te kuier en gek te wees saam met jou vriende. Saam met die afname in GPA's, het beide die "aangename" en altyd-gesag-kwotasies gedurende dieselfde tydperk baie toegeneem.
2. Dierehuis 'N Nuwe bloudruk vir teenkulturele en kollege -komedies opgestel
Dit is amper vanselfsprekend, maar saam met al die voorheen genoemde komedies uit die vroeë 821780's en die eie van National Lampoon Vakansie reeks, die meeste elke andersins ondermynende, kru en/of universiteitskomedie sedert, insluitend die Amerikaanse pastei films, Ou skool, en Die Babbelas reekse, is almal duidelik baie verskuldig Dierehuis. Regtig, DierehuisSe skaduwee is so lank dat selfs komedies wat skiet vir hierdie goue standaard, maar tog te kort skiet, steeds as artistieke en kommersiële suksesse beskou kan word, indien nie klassieke nie, in hul eie reg.
3. Dierehuis Die gebruik van ernstige, klassieke musiek in komedies bekendgestel
Landis kry volle eer as die eerste filmmaker wat ernstige, klassieke musiek gebruik het in 'n subversiewe, skelm komedie. Dit was 'n vindingryke en teen -intuïtiewe besluit wat nie net verhoog het nie Dierehuis maar het die hele genre verander. Die klassieke musiek help om die sterk en stoute Omegas, met die los, prettige Deltas, uit te lig en te kontrasteer. Die Deltas word terloops verteenwoordig deur periodemusiek wat een van die beste en wildste garage -rock en R & ampB is wat ooit opgeneem is (meer hieroor, hieronder).
Landis het die legendariese filmkomponis Elmer Bernstein, van Die Pragtige 7, Die 10 gebooie, en Om 'n Mockingbird dood te maak roem, onder andere, om die "Faber College Theme" te skryf, 'n trotse en selfbelangrike klinkende skoollied. Landis gebruik ook Brahms se "Academic Festival Overture" met dieselfde tema. In die openingskoot gebruik Landis die stuk van Brahms terwyl die kamera na die edele standbeeld draai, wat die stigter van Faber College, Emil Faber, verewig. Die te ernstige toon word versterk terwyl die kamera na Faber se klassieke, dom woorde gaan: "Kennis is goed."
Soos die film vorder, gebruik Landis dan die klassieke musiek om die Delta frat seuns tot heroïese vlakke. Die musiek swel namate die verwerpers en rebelle hul "futiele en dom", maar hoogs doeltreffende omverwerping van die kampusinstelling oprig. Die 'Faber Theme' speel dan af tydens die klimatiese en rampspoedige Homecoming -parade, maar nou is dit die Deltas aan die bokant. Nou is dit die afslaers wat hul eie, nuwe en trotse nalatenskap het.
Na Dierehuis, Landis, Ramis en ander komediemakers het voortgegaan om met Bernstein saam te werk, insluitend die komedieklassieke Die Blues Brothers, Spookbusters, Strepe, en Vliegtuig!. Die gebruik van klassieke musiek het sedertdien de rigueur geword vir baie van die mooiste komedies.
4. Dierehuis Verjong twee klassieke musikale genres en eras
Beide Amerika se amptelike partydanslied, "Shout", en die garage-rocklied, "Louie, Louie", was in die vroeë jare gewild, maar Dierehuis het die liedjies nuwe lewe gegee en dit gehelp om dit selfs meer ikonies te maak, indien nie tydloos nie.
Min liedjies is ooit in 'n beter of meer opwindende konteks aangebied as 'Shout', soos gedek deur die fiktiewe Otis Day -band tydens die toga -partytjie (en oorspronklik geskryf en uitgevoer deur die Isley Brothers). Dit is byna onmoontlik om na die toneel te kyk sonder om saam te sing. Die skare wieg werklik en rol en reageer terug op Day se oproepe ("Hey-ay-ay-ay!").
Ander hoogtepunte is Chris Montez se garage-dance juweel, "Let's Dance", en twee van die soul legend Sam Cooke se briljante liedjies uit die era, "Twisting the Night Away" en die spot-on, "Wonderful Word" ("Don't weet baie van die geskiedenis ... maar ek weet dat ek van jou hou ").
Byna die eerste helfte van die film is die enigste nie-klassieke musiek 'Louie, Louie', wat herhaaldelik op die agtergrond gespeel word as die Deltas-partytjie. Die gewilde weergawe van die Kingsmen word gebruik en ook 'n Bluto-geleide, laatnag, dronk sing-a-long-weergawe. So was die klankbaan vir toekomstige universiteitslewe.
5. Dierehuis Het bewys dat selfs as die onderneming wen, dit verlore gaan
Wat die tema van die film Establishment versus counter culture betref, is die bose meesterbrein Dean Wormer geskoei op Richard Nixon en ook gedeeltelik op die werklike dekaan van Miller in Dartmouth. Die karakters Greg Marmalard en Doug Neidermeyer verteenwoordig toe onderskeidelik die politieke en militêre lakeie van die onderneming.
Nixon was natuurlik die aangesig van alles wat die teenkultuur haat oor die Amerikaanse vestiging en gesagsfigure. Nixon was die 'skelm' in ontkenning, paranoïes, selfveragtend en het agter geslote deure haat vir Jode en Afro-Amerikaners uitgespook. Nixon was die man wat toegelaat het dat die Viëtnam -oorlog voortduur.
Maar teen die tyd dat Ronald Reagan se "Morning in America" ​​in 1980 aankom, kan 'n mens beslis argumenteer dat diegene wat geld vir geld, mag, ooreenstemming en sosiale konserwatisme, dit wil sê die Omegas van die wêreld, behaal het. Dit hang egter af van die definisie van sukses.
Natuurlik was Nixon en Wormer op die hoogtepunt van sukses en mag op hul onderskeie gebiede. Tog lyk dit asof ook nie een van die karakters hul lewens in die geringste mate geniet nie. Dit was regtig die punt van Ramis en die onderneming. U kan ontnugter word, die 'verkeerde' agtergrond, verkeerde verbindings, verkeerde velkleur, ens. Hê, maar u kan steeds meer voluit lewe as die wêreld se makelaars.
Wat Nixon betref, die man het nie juis warm gelyk nie, het baie deernis gehad, of andersins, glimlag jy nou. Kortom, dit lyk asof Nixon, nes Wormer, heeltemal sonder humor was. Die teenkulturele joernalis Hunter S. Thompson het eenkeer oor Nixon geskryf: 'Ek kon my nie voorstel dat hy vir niks lag nie, behalwe miskien 'n parapleeg wat Demokrate wou stem, maar nie die hefboom op die stemmasjien kon bereik nie.' (Thompson, 1979). Die Leier van die Vrye Wêreld, maar, en net soos sy filmavatar in Dean Wormer, nie in staat om homself te laat lag nie? So, wat is die punt? Soos die voorste advokaat van Delta House, Otter, dit sou stel daardie nie ''n beskuldiging van die Amerikaanse manier nie?'
Karp, Josh (2006). 'N Tevergeefs en dom gebaar: hoe Doug Kenney en National Lampoon die komedie vir altyd verander het. Chicago Review Press.
Simmons, Matty (2012). Vet, dronk en dom: die binneverhaal agter die maak van 'n huis. St. Martin 's Griffin.
Eugene - Universiteit van Oregon
Herleef die berugte tonele van & quotAnimal House & quot; op die University of Oregon -kampus met behulp van die UO & aposs & quotAnimal House & quot -kaart.
Onthou jy toe Flounder die perd in & quotDean Wormer & aposs office & quot bring? Dit is regtig Johnson Hall. Hierdie historiese gebou uit 1915 huisves steeds administrasiekantore, insluitend die kantoor van die president. En die & quotEmily Dickinson College & quot; waar Otter vier afsprake optel met 'n valse truuk van rouw - dit is eintlik Gerlinger Hall, gebou in 1919 as 'n fasiliteit vir vroue. Gerlinger Hall is in 2016 opgeknap om die historiese buitekant te bewaar en omskep binne ruimtes in ateljees, vergaderruimtes en ontspanningsruimtes.
U het gewen en sien baie van die oorspronklike EMU & quot; fishbowl & quot; waar die kosgeveg plaasgevind het, en ook nie die Hayward Field -standplase waar Bluto op die cheerleaders gespioeneer het nie, aangesien albei die terreine omvattend opgeknap is. Maar u kan nog steeds kyk na ꃊrson Hall, ਏlounder en Pinto & aposs koshuis, en die koshuiskombuis waar 'n golfbal in 'n pot sop spat.
Langs Oos 11de, tussen Hilyard- en Alderstraat, is die filmwebwerwe vir die pretensieuse & quot; Omega House, & quot; die vervalle & quot; Delta House & quot; en die & quotPi Pi Pi Sorority House & quot. Die & quot; Omega House & quot; behoort tot die huidige Phi Kappa Psi-broederskap en word nog geleef. Maar alles wat oorbly van die & quotDelta House & quot; is 'n gedenkplaat. Die gebou wat vir die verfilming gebruik is, is in die 80's afgebreek. Die & quotPi Pi Pi Sorority House & quot; eens die Sigma Nu -broederskap - behoort nou aan die Northwest Christian College.
Die rolverdeling van 'Animal House, ' Toe en nou
Die rolverdeling van die komedie -klassieke 'Animal House' het loopbane in toneelspel, regie en vervaardiging gevolg sedert die film 40 jaar gelede verskyn het.
Dierehuis vertel die wonderlik chaotiese verhaal van wanpassings in die kollege -broederskap wat met hul dekaan en die mededingende broederskap en rsquos -president worstel om hul plek op die kampus te behou. 'N Perdood, 'n dubbel-geheime proeftydperk, 'n aantal mislukte eksamens en 'n een-nag staanplek met die dekaan & rsquos se vrou, laat die lede van Delta Tau Chi (spoiler alert!) Verdryf en beplan 'n uitgebreide wraak.
Hierdie foto word dikwels toegeskryf aan die inspirasie vir die filmfilmgenre, maar hoewel dit 40 jaar gelede vrygestel is, is die impak daarvan op film en komedie vandag nog duidelik.
Noudat die film sy 40ste verjaardag bereik het, het hy die eerste keer in die teaters verskyn op 28 Julie 1978 en mdash Die Hollywood Reporter breek af wat die hoofakteurs sedert die broederskaplede gedoen het en#39 uit Faber College gesit het.
Bishop is gebore en getoë in San Diego, Kalifornië, en het die Hoërskool Will C. Crawford bygewoon.  Oorspronklik 'n klarinetskrywer, het hy sy broer oorreed om 'n kitaar vir hom te koop nadat hy die Beatles aanskou het Die Ed Sullivan Show.  In 1967 stig hy sy eerste groep, die Weeds, 'n Britse invasie-styl band. 
Nadat die Onkruid gevou het, verhuis Bishop na Los Angeles op soek na 'n solo -opnamekontrak.  Gedurende 'n skraal tydperk van agt jaar, waar hy "deur byna elke etiket en vervaardiger" verwerp is,  het hy voortgegaan om liedjies te skryf en uiteindelik 'n werk van $ 50 per week by 'n uitgewery gekry. 
Biskop se breek kom toe 'n vriendin, Leah Kunkel, vir Art Garfunkel een van Bishop se demobande gee. Garfunkel het twee van sy liedjies, "Looking for the Right One" en "The Same Old Tears on a New Background", gekies om op te neem vir die platinumalbum Breek weg.  Via die beskerming van Garfunkel het Bishop uiteindelik in 1976 'n opnamekontrak met ABC Records verkry. 
Bishop se eerste album, Sorgelose, het twee van sy grootste treffers ingesluit. Die eerste enkelsnit, "Save It for a Rainy Day", stel Bishop voor aan die luisterende publiek en gaan na nommer 22 op die Advertensiebord enkelspelkaart.  Die volgende enkelsnit, Bishop se hoogste ranglys tot nog toe, "On and On", bereik 'n hoogtepunt op nommer 11.  Die album self het tot nommer 34 op die Advertensiebord albums grafiek.  Eric Clapton, Art Garfunkel en Chaka Khan het almal hul talente tot die album bygedra.
Sorgelose het goud geword, net soos Bishop se daaropvolgende album Bish, vrygestel in 1978.  Bish Dit bevat 'n enkele enkelsnit, 'Everybody Needs Love', wat die nommer 32 bereik het. Die album bevat ook 'n gladde klassieke genaamd 'A Fool At Heart' met Chaka Khan en Natalie Cole op agtergrondsang.  Bishop se derde album, Red Cab na Manhattan, wat in 1980 vrygestel is, kon nie 'n kaart maak nie en was sy laaste vrystelling in nege jaar in Noord -Amerika.
Bishop het musiek vir baie rolprente geskryf en uitgevoer. In 1978 het hy die oorspronklike liedjie "Dream Girl" en tema bygedra National Lampoon's Animal House, wat hy in falsetto gesing het. In 1980 het Bishop agtergrondsang bygedra tot "This Must Be Love", van Phil Collins se debuut solo -album Gesigs waarde. [ aanhaling nodig ] Die volgende treffer van Bishop, wat in 1982 op nommer 25 was , was "It Might Be You", die tema uit die film Tootsie, ongewoon omdat dit nie deur Bishop geskryf is nie. Geskryf deur Dave Grusin, Alan Bergman en Marilyn Bergman, is dit genomineer vir 'n Oscar vir beste oorspronklike liedjie.
Biskop se komposisie "Separate Lives", gesing deur Phil Collins en Marilyn Martin, uit die 1985 -film Wit nagte, is genomineer vir 'n Oscar -toekenning vir die beste oorspronklike liedjie, met 'Say You, Say Me' uit dieselfde film. Bishop het die liedjie geskryf oor sy skeiding met die aktrise Karen Allen, wat ook verskyn het Dierehuis. Bishop het gesê: 'Ek skryf baie beter as ek hartseer en hartseer of weemoedig is.' 
Ander filmmusiek sluit in: "Somewhere in Between" (geskryf en uitgevoer) van Die Chinese sindroom (1979), "Your Precious Love" (opgevoer met Yvonne Elliman) van Roadie (1980),  "If Love Takes You Away" (geskryf en uitgevoer) van Somerliefhebbers (1982), "Unfaithfully Yours (One Love)" (geskryf en uitgevoer) van Ontrou joune (1984), "Something New in My Life" (uitgevoer) van Micki & Maude (1984), "The Heart Is So Willing" (uitgevoer) van Die geldput (1986), "All I Want" (uitgevoer) van Alles wat ek wil hê vir Kersfees (1991) en "You Can Do Anything" (geskryf en uitgevoer deur Bishop en Jeff Jones) uit Barney se groot avontuur (1998). Boonop is die oorspronklike weergawe van "Walkin 'on Air" (geskryf en uitgevoer deur Bishop) in die film van 1986 Die seuntjie wat kon vlieg.
In 1989 het Bishop die album vrygestel Rolbal in Parys met Phil Collins (medevervaardiger van sommige liedjies), Eric Clapton en Sting wat bydra. Die album bevat 'n opgeknapte weergawe van "Walkin 'on Air", hierdie keer met tromme, produksie en bykomende koor van Collins. Hierdie weergawe het 'n nommer 13 -treffer geword op die Adult Contemporary -grafiek. In 1987 het die Noorse swing/pop -duo Bobbysocks! het hul eie weergawe van "Walking on Air" (as "Walkin 'on Air") opgeneem as die titelsnit van hul album Loop op die lug.
Op 25 Junie 2019, Die New York Times Magazine het Biskop gelys onder honderde kunstenaars wie se materiaal na bewering in die 2008 -universele brand vernietig is. 
Ander verskynings Redigeer
Bishop verskyn in verskeie rolprente as 'n 'sjarmante' karakter, waaronder vier onder regie van John Landis. Hy het 'n cameo -rol gehad, genaamd "Charming Guy", in Die Kentucky Fried Movie (1977), verskyn as 'n haas in die berugte segment "Catholic High School Girls in Trouble". Behalwe dat hy die temalied buite die skerm gesing het, het Bishop ook 'n komedie, genaamd "Charming Guy with Guitar", in National Lampoon's Animal House (1978), as die aspirant -volksanger wie se kitaar John Belushi verpletter.
Bishop hou steeds die verpletterde kitaar as 'n aandenking. Hy verskyn in Die Blues Brothers (1980), genoem "Charming Trooper", wat sy horlosie breek tydens die jaag van die winkelsentrum. Hy verskyn, baie kortliks, in Twilight Zone: The Movie (1983), aangewys as "Charming G.I.", in die Viëtnam -oorlogstoneel. Bishop verskyn ook, as "Blue London", in Harry Jaglom's Iemand om lief te hê (1987).
Eric Clapton noem Bishop in sy outobiografie as een van sy gunsteling sanger-liedjieskrywers. 
Ander kunstenaars Edit
Talle kunstenaars het liedjies wat deur Bishop geskryf is, opgeneem. Dit sluit in: 
Ontmoedig Alpha Alpha, die oorspronklike 'Animal House'
Onherkenning en 'n trefferfilm het Alpha Delta -broederskap in Dartmouth 'n mitiese reputasie gegee. Die huis staan ​​steeds op die kampus, waar dit tans as kantoorruimte dien. Maar hoe was dit regtig om deel te wees van die broederskap? Volgens sommige van sy oudstudente was dit nie presies soos 'National Lampoon's Animal House' nie, maar die film het ten minste een deel in die kol: die musiek.
Otis Day and the Knights, die fiktiewe, ware soulgroep, het gesê die voormalige AD-broer en oudstudentadviseur John Engelman '68 was 'die soort band wat ons by AD sou hê.'
"Ons musiek was ritme en blues, Motown, soulmusiek," het Engelman gesê, in teenstelling met die "Britse invasie" -musiekneiging van die laat 1960's.
Die dae van partytjies en musikale gaste wat in die sale van AD pryk, is egter sedertdien verby. Met die huis herken en afgesluit in 2015 het alumni die geleentheid gehad om na te dink oor die nalatenskap van AD te midde van voortgesette veldtogte vir herinstelling.
Huislewe en geskiedenis
Dartmouth erken sy hoofstuk van die Alpha Delta Phi -broederskap in 1846 amptelik. die broederskap sou loop. 'N Gearchiveerde' Besoekersregister 'vir die broederskap lees voor' Dartmouth Chapter, Alpha Delta Phi ', met' Phi 'deur 'n enkele reël.
Engelman beskryf die broederskaplandskap van die 1960's as ietwat anders as wat dit vandag is, en het benader dat ongeveer 40% tot 45% van die studente aan die Griekse lewe deelgeneem het. Vanaf die akademiese jaar 2019-2020 maak 63% van Dartmouth-studente deel uit van die Griekse stelsel. Hy noem 'n beperking op die grootte van die broederskap as 'n faktor agter die laer affiliasiegetalle en vermoed dat 'n neiging onder die studente om gesag en tradisie te bevraagteken sommige mense van die Griekse lewe kan verdryf.
Die partye het destyds "baie sterk drank" ingesluit, het Engelman gesê - maar nie te veel vroue nie. Dartmouth sou eers in 1972 heeltemal mede -opvoedend word, en die paar vroue wat partytjies besoek het, het bestaan ​​uit ''n paar date en vriendinne' of 'n groep vroue van Colby Junior College, wat Engelman as 'net vriende' beskryf het.
Engelman het gesê dat die "groot naweke" van Dartmouth die grootste menigte getrek het.
'U tipiese naweek - Homecoming, Winter Carnival, Green Key - vind 'n band Vrydagaand, 'n band Saterdagaand en 'n band Sondagmiddag,' het hy gesê.
Sowel Engelman as Nirav Kapadia '03 het gepraat oor AD se voorkeur vir bands uit ander stede - Engelman noem plekke soos New York, Boston, Washington, DC en Chicago - bo kampusbande.
Engelman het gesê dat die Sondagmiddag-partytjie die 'grootste partytjie op kampus' sou wees, aangesien minder huise destyds partytjies sou hou.
Oor die algemeen, het Engelman gesê, "was daar in daardie dae nie soveel aan die gang nie, want daar was geen vroue op die kampus nie."
'Daar was nie baie harde, groot partytjies nie,' het hy gesê. 'Dit was nie 'n ongewone aand vir 'n klomp mense om te sit en bridge speel en bier drink en lekker kuier nie.
Kapadia, 'n lid van die huis in die vroeë 2000's, het gesê dat hy 'nie baie opgewonde was oor die Griekse stelsel' toe hy na Dartmouth gekom het nie. Nadat hy egter opgemerk het dat baie studente destyds aan die Griekse lewe of 'n senior samelewing deelgeneem het, het Kapadia gesê dat hy 'besef het hoe eensaam dit op die kampus kan wees as u besluit om nie by 'n huis aan te sluit nie'.
Kapadia het opgemerk dat hy deur middel van AD 'baie mense ontmoet het met wie hy absoluut niks gemeen het nie'. Hy het ook opgemerk dat baie van sy rugbyspanmaats by die huis aangesluit het en het opgemerk dat daar ook baie voormedisynstudente in die huis was, wat 'die ooreenkoms' verseël het, aangesien hy self voorgeneem was.
Kapadia beskryf die huis as '' 'n goeie plek om huis toe te kom '' toe hy daar woon, begin sy tweede somer.
"Daar was altyd iets aan die gang, soos: as hulle nie bierpong in die kelder speel nie, skiet hulle swembad bo. As hulle nie bo -op skiet nie, kyk hulle na 'n film of speel videospeletjies," het Kapadia gesê .
Hy onthou dat die huis redelik oop is vir die kampus, en baie studente na die Winter Carnival -partytjies, met lewendige disko -orkeste, lok. Vir die Green Key -naweek sou AD 'n band op sy stoep aanbied en studente sou in die tuin bymekaarkom, het hy gesê.
Kapadia beskryf ook die uiteenlopende sosiale samestelling van die lede van die huis, insluitend "Alter Delta" - studente wat belangstel in "die alternatiewe leefstyl ... die ouens wat musikante is en 'n gek sak speel, en poësie lees," "Aggro Delta" - studente wat in sportspanne en "Aca Delta" was-studente, waaronder Kapadia en ander voormedisyne in die broederskap.
'' Elkeen van hierdie groepe, u sou dit nie noodwendig op hoërskool voorstel nie, almal by dieselfde tafel ', het Kapadia gesê. "Maar by AD was ons almal deel van hierdie baie lewendige en diverse mengsel."
AD het bekendheid verwerf as die 'Animal House' -broederskap - 'n reputasie wat dit gekry het, aangesien een van die drie draaiboekskrywers, Chris Miller '63, 'n lid van AD was toe hy op die kampus was.
Miller het vir die tydskrif National Lampoon begin skryf, het Engelman gesê en verhale soos "Tales of the Adelphian Lodge: The Night of the Seven Fires" gepubliseer oor sy "Hell Night", of begin -ervaring en "More Tales of the Adelphian Lodge: Pinto's First Lay "oor sy ervaring om sy maagdelikheid te verloor. Hierdie verhale het toe die 1978 -film "Animal House" help inspireer.
"Animal House is fiksie," het Engelman gesê, maar verduidelik dat die rolprente se karakters ten minste deur werklike lede van die huis beïnvloed is. Bluto Blutarsky, gespeel deur John Belushi in die film, was nie 'n regte persoon nie, maar Engelman het opgemerk dat hy 'twee of drie broers van AD ontmoet het wie se persoonlikheid en wie se optrede die karakter van Bluto Blutarsky ingelig het'. Die broederskapspresident in die film, Robert Hoover, was op dieselfde manier gebaseer op 'aspekte van die karakter van twee of drie van die ouens wat president van die broederskap was', het Engelman gesê.
Kapadia het gesê dat die partytonele van die film, soos die toga -partytjie, 'redelik naby' was aan sy ervarings in AD. Hy het bygevoeg dat die huis die grootste deel van sy sosiale uitgawes bestee het om bands na partytjies te bring. Alkohol sou 'realiseer', maar as ons nie die musiek het nie, is dit nie noodwendig 'n partytjie wat die moeite werd is om by te woon nie, 'het hy gesê.
Kapadia het ook opgemerk dat Animal House gebaseer was op 'n vroeër tydperk as toe hy lid was, en dat die 'Delta House' uit die film gebaseer was op 'n aantal verskillende broederskapshuise. Hy onthou dat een persoon vir hom gesê het dat 'n meerminbeeld met twee visbakke op haar bors in die film eintlik 'n voorstelling was in die Kappa Kappa Kappa -broederskap, nie AD nie.
'Die fliek het groot gewildheid gekry,' het Engelman gesê. '... Niemand het verwag dat dit die treffer sou wees nie, maar nadat dit deur die rolprentteaters was, was dit tot dusver die grootste komedie in die geskiedenis. En [Miller] was bekend. "
'N Deel van die gewildheid, het Engelman gesê, was dat soveel broederskaplede en oudstudente regoor die land' eienaarskap van Animal House geëis het."
Engelman het verduidelik dat as hy na die huis as 'n alumni -adviseur kyk, kan hy sien dat 'dit presies is wat 'n broederskap moet wees: 'n broederskap wat mekaar ondersteun. Hulle hou ook baie van partytjies hou, wat deel was van hul ondergang. Maar hulle het ook goeie dinge gedoen. "
Hy verwys na gebeure wat die broederskap sou plaasvind, soos 'n kampuswye literêre wedstryd in die 2000's wat Alpha Delta Phi-alumnus en Engelse professor Richard Eberhart, klas van 1926, vereer het, en 'n kampusbespreking in 2000 waarin homofobie op die kampus ondersoek is. Hierdie geleentheid, georganiseer in die nasleep van die destydse "eks-gay-aktivis", Yvette Schneider, se omstrede toespraak waarin sy 'oorgang van homoseksualiteit na die Christendom' beskryf, bevat 'n studentepaneel en maak besprekings oop oor "heteroseksisme en die integrasie van alternatiewe seksualiteit in die Grieks stelsel, "as berig The Dartmouth op daardie stadium.
John Pepper '91 Tu '97 herinner aan 'n soortgelyke ervaring in die huis.
'Daar was waarskynlik te veel drink en te veel afleiding van die rede waarom ons na Dartmouth gekom het, en daar was 'n paar gevolge wat nie goed was nie,' het hy gesê. 'Terselfdertyd was daar baie diep vriendskappe wat gevorm is. "
Deur die sterkte van hierdie bande te beklemtoon, het Pepper opgemerk dat 'n groep AD -alumni onlangs gevlieg het om 'n mede -oudstudent te besoek wat met breinkanker gehospitaliseer is, terwyl ongeveer 20 ander alumni hom ingeroep het oor Zoom.
Ontkenning en verder
Die kollege het AD in April 2015 amptelik onterken nadat die vorige herfs berig was lede wat gebrandmerk word met 'n warm strykyster, 'n praktyk wat die kollege ondersoek het.
Teen die tyd dat dit herken is, die broederskap reeds geskors is sedert September 2014 nadat hy nie die identifikasie nagegaan het voordat hy alkohol bedien het nie en nie 'n groot gebeurtenis by die kollege aangemeld het nie. Die kollege noem 'n driejarige geskiedenis van dissiplinêre oortredings, insluitend waas, alkohol aan minderjariges en die aanbied van ongeregistreerde partye, as faktore in sy besluit.
Volgens Engelman, stadsverordeninge mandaat dat niemand in die AD -huis kan woon nie, wat op grond is wat nog deur die alumni besit word, maar dat daar kantoorruimtes te huur is. Die alumni verhuur ook sosiale ruimtes in die huis aan broederskap -alumni vir geleenthede, en alumni -onthale word ook in die huis gehou, het Engelman gesê.
Pepper, die president van AD se alumni -korporasie, het bygevoeg dat daar onlangs Anonymous Alcoholics -vergaderings in die ruimte was.
Daar is planne onder AD -alumni om 'n manier te vind om die huis te laat herleef. Dit is nie ongewoon dat broederskaphuise op die kampus van Dartmouth na die herkenning terugkeer nie. Phi Delta Alpha -broederskap, Beta Theta Pi -broederskap - wat na die Dartmouth -kampus teruggekeer het as die plaaslike Beta Alpha Omega -broederskap - en Zeta Psi -broederskap is almal heringestel nadat hulle deur die kollege ontken is.
Pepper het verduidelik dat AD beplan om binne die jaar 'amptelik met erkenning of sonder 'n amptelike verbinding met Dartmouth-studente te maak', en die gedagte laat vaar dat dit 'moontlik saamwerk'. Hy het bygevoeg dat die pandemie die planne vertraag het "om studente uit te nooi om deel te wees van die organisasie.
Kapadia, wat ook in die AD -raad is, weerspieël die fokus op die toekoms van die broederskap.
"Ons wil nie noodwendig net terugkeer as 'n gewone ou broederskap nie, net soos al die ander broederskap. .
Alhoewel die verhouding tussen die kollege en AD vol kontroversies was, het Pepper gesê dat "die [AD] alumni -groep in sy geheel Dartmouth ongelooflik ondersteun", en dat baie vorige lede in die Raad van Trustees of die Alumni -raad is. Die president van die universiteit, Phil Hanlon '77, is veral 'n oudstudent van die huis.
"Daar is dinge oor [AD se] verlede wat mense nie trots maak nie, maar die realiteit is dat ons almal vorentoe moet kyk. So dit is wat ons doen," het Pepper gesê.
Die akteur James Daughton soos Greg Marmalard (links) by die aktrise Mary Louise Weller aansluit in haar rol as Mandy Pepperidge tydens 'n besoek aan Skinner Butte in Eugene in 'n beeld van "Animal House", wat vanjaar 40 word. Of jy nou dink dat die film goed verouder het sedert die vrystelling daarvan in 1978, dit bly in die herinneringe van diegene wat die gebied tuis noem. Die Register-Guard kyk na die nalatenskap van die fliek en kyk weer na sommige van die plekke wat oorbly. [Chris Pietsch/The Register-Guard]
Het in 1986 'n parkeerterrein geword, die webwerf van die fiktiewe Delta Tau Chi -broederskap wat in die film "Animal House" verskyn, leef weer in 'n publisiteit wat nog steeds tydens die skietery in 1977 verskyn het. Die webwerf word nou beset deur die Northwest Christian University School of Education and Counselling en Oregon Foot and Enksentrum. [Chris Pietsch/The Register-Guard] Die Visbak in die Erb Memorial Union op die Universiteit van Oregon -kampus die plek vir die beroemde "voedselgeveg" -toneel in die film "Animal House". Die ligging is deur die jare baie keer opgeknap, maar die hutte met uitsig oor Universiteitsstraat is terug, wat die fasiliteit baie laat lyk het soos in 1977. [Chris Pietsch/The Register-Guard] Die Phi Kappa Psi -broederskap in Eugene is gebruik as die plek vir een van die broederskap in die film 'Animal House'. Lede van die rolverdeling sit op die grasperk van die perseel in 'n foto van die film wat in 1977 geskiet is terwyl hulle lede van die mededingende Delta House bespot. [Chris Pietsch/The Register-Guard]
[VIDEO] Vir dekades verlore, word die 󈧿 Corvette uit Animal House te koop
Kyk na hierdie onderhoud met Paul Smith, eienaar van die 1959 Corvette wat in 1978 'n hoofrol gespeel het in die kultus -klassieke "Animal House " -fliek.
Nadat die film toegedraai is, het Smith die Corvette teruggeneem na sy huis, en dit was sedertdien in sy motorhuis om stof op te vang.
Hierdie histories belangrike Corvette is te koop, met 'n veiling beplan op Bring a Trailer middel April, hoewel die senders, Eyes on Classics, sê dat hulle intussen oop is vir aanbiedinge.
Behalwe vir die verband met die film, het hierdie Corvette egter nie veel te doen nie. Alhoewel dit al dekades lank nie bestuur word nie, benodig dit 'n nuwe verfwerk en 'n interieur en ander opknapping meganies en kosmeties om dit weer in volle glorie te kry. Maar dit is nog steeds goed in sy huidige toestand, so miskien is dit beter om 'n uitstalling te wees op 'n plek soos die National Corvette Museum, waar dit 'n mooi uitstalling in sy huidige toestand van oorlewendes sou maak.
In die onderhoud is dit duidelik dat Paul 43 jaar later nog nie gedink het dat Animal House nog steeds in die nuus sou wees nie. Op die oomblik dat die fliek verfilm word, het sy ster John Belushi pas in sy reg gekom nadat hy sy debuut gemaak het op "Saturday Night Live " in 1975. Ongelukkig sou Belushi vier jaar na die vrystelling van die film en#8217's dood wees van 'n oordosis dwelms.
Animal House " het gemengde resensies gekry ten tye van die vrystelling daarvan, hoewel die tydskrif Time en kritikus Roger Ebert dit as een van die beste van die jaar beskou het. Dit het eintlik een van die winsgewendste films ooit geword, met meer as $ 141 miljoen in teaters en videoverhurings nadat dit op 'n skamele begroting van $ 2.8 miljoen gefilm is.
Die begroting het 'n enorme $ 400 ingesluit vir Smith vir 'n maand lange huur van sy 1959 Corvette. 'N Ander Corvette van 'n ander eienaar was ook 'n rugsteun vir ekstra beeldmateriaal en promosies.
In sy jonger dae was Smith 'n suksesvolle jaer en NHRA -kampioen, en hy het 'n goeie reputasie in sy geboortestad gekry. Nadat hy van die optrede afgetree het, sou hy die roem en motorkennis in 'n loopbaan as verkoopsman by Bob Cochran Auto Sales voorstel, maar dit het nie uitgewerk nadat Smith geweier het om sy hare te sny soos versoek nie.
Terwyl hy by die handelaar was, het hy egter opgemerk dat twee korvette op die erf sit, insluitend hierdie rooi een.
My vrou hou van die rooi, en Smith onthou, alhoewel hy self nie van die magwiele daarop gehou het nie. Die ander een het wieldeksels op, en toe ek met die man daar by die motor se perseel praat, besluit ek dat ek die rooi een sou koop as ons die twee motors kon wiel. Ek het dit vir my vrou gegee omdat sy verstaan ​​het hoe ek rondbeweeg en al die dinge. Dit is hoe ek die motor gekry het. "
Maar die Corvette was nooit regtig 'n voertuig van Smith nie, so ek kan nooit onthou dat ek daarheen gery het nie, om eerlik te wees, het hy gesê.
Nadat hy sy loopbaan verlaat het, het Smith gehelp om films te vervoer. Toe hy hoor Universal Pictures maak gereed om te skiet "Animal House " as 'n rolprent uit die 1962-era aan die Universiteit van Oregon, het hy gehelp om tydsgeskikte voertuie te vind om in die fliek te gebruik en het toe sy 1959 Corvette aangebied om gebruik te word vir damesman van Delta, Eric "Otter " Stratton (gespeel deur Tim Matheson).
In die film is die Corvette die eerste ding wat Pinto en Flounder sien as hulle Delta House vir die eerste keer nader. Later ry Otter met die motor na die Rainbow Motel op Old Mill Road, waar hy geslaan is deur ouens van die Omega House.
Smith was te besig om te help om die vervoerafdeling seepglad te laat werk om baie aandag aan die verfilming te gee, sê hy nou.
Ja, dit was net nie vir my baie belangrik om dit te doen nie, het hy gesê. As ek iets anders het om te doen, is dit wat ek gedoen het. Ek het glad nie baie van die verfilming gekyk nie. [Ek] moes by die hoofman bly - die bestuurder se kaptein - hulle wil [hulle] vingers slaan en hulle wou hê jy moet daar wees - wou nie vir jou hoef te gaan jag nie. "
Smith sê dit was 'n lang tyd nadat hulle skoongemaak en die stad verlaat het voordat ek die film in sy volledige toestand gesien het. Die film was so besonders dat dit vir my nie van groot belang was nie. "
Tog erken hy dat dit 'n opwinding was om sy Corvette op die skerm te sien. " Ek wens net daardie maer wit mure was breë wit mure, " het hy geknip.
Chadley Johnson van Eyes on Classics sê die ikoniese foto van Belushi wat op die voorste spatbord sit, met ander rolspelers om hom, lyk amper soos 'n feesfoto - soos die film gemaak is, dink ons ​​dat dit 'n treffer sal wees , laat ons almal op die Corvette sit en 'n foto neem. "
Ek dink dat dit waarskynlik waar is, en Smith stem saam. Ek was nie daar toe die foto geneem is nie, maar ek dink dit was presies wat die ooreenkoms was. "