Michelle Obama het my laat huil - Versamelings
Michelle Obama het my laat huil
Ek was by die kruidenier vir seltzer en spinasie.
Ek was nie van plan om die Oprah Magazine te koop nie,
en my man rol sy oë toe ek dit impulsief gryp en dit in ons mandjie voeg.
Maar Michelle Obama was saam met Oprah op die voorblad, en dit was 'n groot saak omdat Oprah al 105 uitgawes op die voorblad (of saam met haar honde) verskyn het.
"EKSKLUSIEWE EERSTE ONDERHOUD van die WIT-HUIS," lui die voorblad.
En ek is verkoop.
En daarom is ek op die metro en O se onderhoud met Michelle lees; ek hoef haar nie eers 'n dame te noem nie? Ek voel asof ons vertroud is met minder formele terme - en ek weet dit nog nie, maar ek is op die punt om te begin huil.
Sy praat oor die wit huispastei (sinvol goed, beskikbaar op enige uur) en meubels (moet bewoonbaar wees - moet 'n fort uit die Withuis-kussings kan bou!), Maar veral praat sy van mense.
En wat sy sê, klink bekend en ontroerend, want dit is die refrein van die Obama-veldtog wat ons weet meer as 'n klankbyt was: 'Dit - alles gaan oor die mense.'
'Hoe is jy 'n ander vrou vandag as wat jy was toe Barack Obama sy kandidatuur in 2007 aangekondig het?' Vra Oprah.
'Ek is meer optimisties. Meer hoopvol. Dit kom van reis oor die hele Amerika en kontak met soveel verskillende mense ... Dit was vreemdelinge se vriendelikheid. Ek dink dat ons almal rondom kombuistafels moet leer ken. Dit het my verander. Dit het my gehelp om ander mense die voordeel van die twyfel te gee ... Ek het ons gedeelde waardes gesien. Ons wil in beginsel dieselfde dinge vir onsself en mekaar hê… .Mense waardeer hul gemeenskappe. Hulle wortel vir mekaar…. "
En dit is wat my laat huil. Ek ken daardie gevoel van reis en konneksie oor warm tortilla's in Teotitlan del Valle, Mexiko, oor klein vingers koffie en kompakte, handvormige arepas wat op almendra blare aan die kant van die pad in Mompox, Colombia, oor 'n warm pot stoom. in Fuzhou, China, waar 7 mense wat ek nie ken nie, hulle eetstokkies in die borrelende sous gooi.
Dit is die rede waarom ek reis - dink ek - om met mense oor kos te gaan sit en te konnekteer, en in die daad verander te word.
Ek het die onderhoud voltooi, die tydskrif gesluit en in my tas geprop. Ek glimlag na die vrou wat oorkant my sit en sy gee die glimlag terug. Ek het nadink oor hoe dit kan lyk as ons almal rondom kombuistafels ontmoet ... met 'n goeie sny pastei om tussen ons te deel.
Wat is 'n reismoment wat u verander het, wat u dwing om ander die voordeel van die twyfel te gee of u gedeelde waardes en behoeftes te erken? Deel u ervarings hieronder.