Cascio was tegnologiebestuurder by Global Business Network en Direkteur van Impakanalise vir die Sentrum vir Verantwoordelike Nanotegnologie. In 2009 is Cascio gelys as een van die top 100 globale denkers deur die Foreign Policy Magazine. Michio Kaku het hom 'n toonaangewende futuris met "...'n lang loopbaan van dink oor die buitelyne van môre genoem". Hy het artikels geskryf vir verskeie publikasies oor 'n verskeidenheid onderwerpe, insluitende die toekoms van menslike evolusie, onderwys in die inligtingstydvak , en opkomende tegnologieë. Sedert 2016 was hy 'n Senior Venoot by die Instituut vir Etiek en Opkomende Tegnologieë, 'n navorsingsvenoot by die Institute for the Future, en 'n lid van die Ensia Advisory Council. Cascio het in Mei 2017 'n Eredoktorsgraad ontvang ter erkenning van sy lewenswerk deur die Universiteit van Gevorderde Tegnologie.
In 2006, toe die konsep van 'n koolstofvoetspoor 'n omgewings gesprekstema geword het, het Cascio besluit om 'n illustratiewe voorbeeld te gee deur gebruik te maak van 'n gewilde alledaagse item: die kaasburger. Met inagneming van alle faktore wat in die vervaardiging en aflewering van een kaasburger gegaan het, het Cascio bereken dat die ekwivalent van 3,6-6,1 kg koolstofdioksied gegenereer is. Om die resultaat op 'n ander manier te interpreteer, het Cascio beraam dat die jaarlikse uitlaat van kaasburger produksie en verspreiding in die Verenigde State vergelykbaar is met dié van alle sportnutsvoertuie wat destyds op Amerikaanse paaie bestuur is.
In 2008 het Cascio saamgewerk met Jane McGonigal as scenario-ontwerper en administrateur vir Superstruct; 'n grootskaalse voorspellingswedstryd wat spelers genooi het om sosiale media te gebruik om te beskryf hoe hulle sou reageer op vyf hipotetiese maar waarskynlike bedreigings vir die mensdom teen die jaar 2019. Die voorlegging volg op die struktuur van die tienjaarvoorspellingsverslae wat deur die Institute of The Future gebruik word. Dit het in Oktober 2008 begin en 5000 spelers het oor 'n tydperk van ses weke deelgeneem.
Cascio was sedert 2005 'n bydraer tot besprekings oor die etiek en praktiese aard van geo-ingenieurswese. In 2009 het hy 'n versameling van sy essays self gepubliseer onder die titel Hacking the Earth. Hierdie essays beklemtoon dat geo-ingenieurswesestrategieë nie die onderliggende oorsake van aardverwarming aanspreek nie, en dat die gevolge noukeurig opgeweeg sal moet word. Nietemin, Cascio beweer dat geo-ingenieurswese ernstig oorweeg word as 'n manier om die toename in globale temperatuur tot 'n minimum te beperk.
Hy reageer in dieselfde publikasie 'n jaar later, en Cascio het aangevoer dat menslike kognisie altyd ontwikkel het om omgewingsuitdagings aan te spreek, en dat die uitdagings wat deur die internet gestel word, nie anders is nie. Die 'vluglees' waarna Carr verwys het, was 'n vorm van aandagstekort veroorsaak deur die onvolwassenheid van filteralgoritmes. Cascio het verder aangevoer dat die probleem sal afneem aangesien menslike behoeftes hul eie evolusionêre druk uitoefen om die algoritmes te verbeter.