Gits, ek is nou nie juis 'n IT boffin nie, so sal nie weet hoekom sommige nie die foto's sien nie. Hierdie is die 1'e keer wat ek nie foto's as attachements bysit nie, maar dit als eers ge-upload het.
Die van julle wat al hier was sal weet watse stukkie juweel van 'n aarde hierdie is. Ongenaakbaar hard, bar en verlate, maar met 'n wonder soete prag as 'n vergoeding vir jou moeite om hier uit te kom.
Die ding met sand ry is dat 'n man moet momemtum kry so gou as moontlik. Wegtrek in 2'e, opstaan en 3'e rat haak so gou jy kan. Hoe meer momentum jy het hoe minder gaan die wiele spin of vassteek, en hoe meer begin jy te plane oor die sand. Die masjien dans sy dans onder jou en dit voel soms wild, maar solank jy vorentoe druk bly die perd regop.
Dit wil nie sê daar was nie meer oopsies of noue ontkominge nie.. Inderdaad daar was heelwat, en ons elkeen het om die beurt 'n draai ge-overshoot, klippe wat lurk in die binne hoek van 'n draai presies in die lyn waar jy ry gedodge en selfs 'n lekker high side gesien toe my voorwiel vassteek in die middelman om 'n draai. Hope pret.
Alhoewel die bene en arms gepomp was van al die aksie, was ons kort voor lank by die park se Suidelike ingang waar ons welkome reenwater kon skep en die gawe oom wat daar werk vir ons olie en petrol kon organise. Lohan se 640 het begin olie lek op sy counter shaft seel en die olie vlak was laag, 'n gevaarlike situasie as 'n man nie kan optop nie. Willem se DRZ 400 het net so 250 km range en sy petrol was gevaarlik laag met al die sand ryery. So hierdie is sommer 'n moerse dankie aan oom vir die gebaar. Dit word opreg waardeer!
Soos ons Brand-se-Baai verby steek verlaat die koel Weskus luggie ons en maak plek vir 'n vuurwarm wind. Ek het vir 'n oomblik gedink my engin kook en dat die warm wind opstyg van my masjien af, maar na 'n stop bevestig die ander manne dat hulle dit ook voel. Die hitte is weer op ons, en ons maak een laaste stop op die kus voor ons terug draai binneland toe vir 'n welverdiende biertjie of 3 in Lutzville.
Die harde deel is agter ons en dis nou net so 100 km huis toe waar daar lekker skaap tjoppies en 'n groot vuur wag.
Vinnige besluit geneem, en ek en Lohan vat die pad Nieuwoudtville toe om die sleepwa te gaan haal, Willem se fiets wil nie verder ry nie. Wikus sal intussen vir Willem sleep tot in Vredendal en daar by 'n watergat vir ons wag.
Soos ek en Lohan oor die Knersvlakte aanry is die hitte iets verskrikliks. Dit het 'n persoonlikheid van sy eie. Deur Vanrynsdorp sien ons hoe die bliksem strale op die Hantam hoogte slaan en 'n pikswart wolk oor die berg hang. Presies in die rigting waarin ons moet deur ry. Hoe nader ons aan Vanrynspas kom hoe erger begin die wind te waai en die weerlig te slaan. Op een stadium is daar rook wolke regs van ons, soos die weerlig die gras aan die brand slaan, stofstorms links van ons en deur dit als die reuk van nat stof soos ons al hoe nader aan die storm kom. Die druppels begin al hoe groter en meer intens afkom en ek begin as te ware koud kry. Wat 'n kontras van 15 minute terug! 10 km om te gaan, in die middel van Vanrynspas op, besluit daai fat lady mos weereens dat sy nog nie gesing het nie, en boom! da breek my ketting net soos die hemels behoorlik begin oopmaak.
Nee gelukkig het ek 'n bullet gedodge daar! Voorste sprocket lyk nou soos 'n gangster, so paar voortande missing, maar behalwe vir dit niks..