Wat is delusies en hoe kan ons dit die beste behandel? - InnerSelf.com
Broccoli kan help om verkoue en virusinfeksies te voorkom
'n Chemikalie in broccoli, Brusselse spruite en ander kruisbloemige groente kan help om te voorkom en ...
Intelligente masjiene Doen 'n beter werk as mense in Mediese Diagnose
Tot nou toe was medisyne 'n gesogte en dikwels uiters winsgewende beroepskeuse. Maar in die…
John Done, Universiteit van Hertfordshire
Van mening dat wolke uitheemse ruimtetuie is om te dink dat MI6-agente jou in ongemerkte motors volg, is wanprente die kenmerk van ernstige geestesongesteldheid. Selfs sielkundiges en psigiaters wat met bedrieglike pasiënte werk, bly verbaas oor waarom iemand sulke oortuigings moontlik kan hou wanneer die getuienis duidelik teenstrydig is. En as ons hulle nie regtig kan verstaan ​​nie, hoe moet ons help?
Byvoorbeeld, kan dit wees dat waanbeelde eintlik net ekstreme perseptuele illusies is - die wolk lyk regtig soos 'n ruimteskip? In hierdie geval sal die verduideliking heeltemal rasioneel wees. Of lei dit tot 'n wanorde in die rasionaliteit, waarby die persoon die korrekte bewyse het, maar die verkeerde gevolgtrekkings maak?
Hoe om wanpersies te verstaan, is die onderwerp van baie sielkundige navorsing. Een standaardbenadering is om toetse te gebruik wat kognitiewe vaardighede soos persepsie of redenasie assesseer. Persepsietoetse kan ondersoek of die persoon met die ruimteskip wanhoop meer sensitief is as nie-misleidende mense tot illusies of om sinvolle patrone te sien in teenstelling met ewekansige punte.
Maar sulke toetse is arm om lig te werp op hoekom sulke bizarre oortuigings met so 'n oortuiging gehou kan word. Om mee te begin, het hierdie toetse nie daarin geslaag om betroubaar te onderskei tussen misleide en nie-misleide mense. Hulle verduidelik ook nie hoekom iemand met sensitiewe persepsie net ruimtetuie en net in wolke sien nie, eerder as in ander kromvorms - soos sommige geboue en heuwels - ook.
Gebaseer op my eie navorsing om waanprobleme te bestudeer, dink ek die logika van hierdie sielkundige toetsbenadering is misplaas. Elke wanhoop is baie spesifiek, sodat die afbreek van 'n pasiënt se geloofstelsel eie is aan sommige, maar nie alle oortuigings nie. Daarom het ons metodes nodig wat hierdie spesifieke versteurde oortuigings ontbloot, met meer fokus op die spesifieke inhoud en hoe dit met 'n verandering van perspektief verander.
Ek dink ons ​​kan 'n rykdom van kennis insamel oor die afbreek van oortuigings deur semi-gestruktureerde onderhoude - om die bedrieglike pasiënt te kry om die waarheid van hul eie bedrieglike oortuigings te evalueer asook om hulle te assesseer wanneer dit deur 'n ander persoon, soos die onderhoudvoerder, uitgedruk word. Hier is 'n voorbeeld van die kliniek.
AM ('n bedrieglike pasiënt) glo dat hy robotte in sy kop het wat hom met GPS beheer. Toe hy gevra is: "Hoe oortuig is jy dat dit waar is?", Het berig dat hy "110% seker" was en in sy sekerheid onwrikbaar was ("Ek is nie mal en nooit gewees nie"). Maar toe ek dieselfde perspektief vanuit 'n derdepersoonlike perspektief aangebied het, het ek (die sielkundige) jou ontmoet in die White Horse-kroeg. Tydens ons gesprek vertel ek jou dat ek robotte in my kop het wat my beheer met GPS. Hoe oortuig sou jy wees dat hierdie geloof van my waar is? "AM het geantwoord:" Ek wil meer weet ". Op die vraag: "Sou daar enige twyfel wees?" Antwoord: "Ja, ek sal onseker wees."
Ek het geweet dat hierdie pasiënt 'n onstuimige romantiese verhouding gehad het, maar dit was nie die onderwerp van enige dwaling nie, so ek het voortgegaan met die aanbieding van 'n ander oortuiging wat ek beweer het om te hou: dat my vrou sake gehad het met verskeie mans. Om dit te doen, het ek gereflekteer: "Ek sal nie seker wees nie. Dis 'n moeilike een, want ek het 'n meisie ... en ek maak my bekommerd oor of sy bedrieg, maar ek weet sy is nie ... Jy leer iemand ken nie. "
Wat kan ons van AM se antwoorde maak? Sy rasionaliteit is rotsbodem wanneer hy oor sy eie dwaling beraadslaag, maar twyfel kruip in wanneer dieselfde geloof die van 'n ander persoon word. Ons sien dan wat lyk soos 'n baie volmaakte rasionele houding wanneer ek praat oor my besorgdheid oor my vrou. Dit toon duidelik dat ons nie net pasiënte met 'n dwaling as irrasioneel of presies dieselfde kan hanteer as enige ander persoon met wanorde nie. Maar AM kan ongewoon wees, dus ons moet 'n groter groep pasiënte ondersoek om te sien hoe algemeen hierdie patroon voorkom en dan wat dit kan beteken ten opsigte van behandelingsopsies.
Ons uitdaging as navorsingsielkundiges is om sistematiese benaderings te ontwikkel om verskillende vlakke van rasionaliteit (of irrationaliteit) vas te lê. Dit is nie reguit nie, aangesien dit nodig is om wolly filosofiese konsepte oor rasionaliteit te omskep in 'n mate wat geassesseer kan word.
Semi-gestruktureerde onderhoude kan ons ook help om "geloofskaarte" te gee, wat wys waar rasionaliteit ongeskonde is, in teenstelling met afbreek. Op hierdie manier kan ons meer sistematies wees oor die aanvanklike kliniese toestand en die herstel van rasionaliteit tydens die verloop van terapie meet. Deur slegs te kyk in gebiede waar daar 'n probleem was om te begin.
Vir mense met 'n eerste episode van 'n psigose, die behandelings aanbeveel deur NICE sluit in beide anti-psigotiese medikasie en sielkundige terapie. Maar in die laaste 15 jaar het ons besef dat hoe vroeër die intervensie - selfs diegene wat die risiko loop vir psigose - kan opspoor aansienlike langtermynvoordele en selfs voorkomend wees. Maar om sulke mense op anti-psigotiese medikasie te plaas, is vol probleme en daarom is die behandelingsriglyne vir pasiënte met risiko's slegs terapie.
Soos in a onlangse papier In die Britse Tydskrif vir Psigiatrie, "het behandelings vir skisofrenie egter 'n plato bereik. Daar is in die afgelope dekade geen groot deurbraak nie. "Deur my metode van onderhoudvoering openbaar pasiënte vir hulself die foutiewe logika wat hulle gereeld gebruik. Dit is baie kragtiger as om 'n sielkundige daaroor te les en kan uiteindelik dit makliker maak om denkpatrone en gedrag te verander. Om sulke derdepersoonperspektiewe in werklike terapie te bou, moet ondersoek word.
John Done, Navorsingsgenoot van Sielkunde, Universiteit van Hertfordshire. Hy is 'n sielkundige wat ondersoek instel na die sielkundige probleem van psigose. Sy besondere belangstelling bied 'n manier om die aard en sielkundige meganisme vir die bizarre simptome van psigose te verstaan, wat die vader van psigiatrie, Carl Jaspers, as onbegryplik beskou het.
"Down" tyd, bemagtiging en gemeenskap
In Amerika lyk dit asof ons enigste 'af' tyd die daaglikse rit na en van die werk is, wat, as dit gebeur ...