6 onpretensieuse meerjariges wat my blombeddings in September versier * Oor plante
Die koms van die herfs beteken nie dat helder, kleurvolle plante in die tuin saam met warm dae moet verdwyn nie. Deur meerjariges vir blombeddings versigtig te kies, kan u die teenwoordigheid van vars blomme in u omgewing byna hou tot die begin van die winter. As u die blombeddings aan die begin van die herfs wil verfris, sal hierdie plante sekerlik u belangstelling wek. Sommige van hulle is alreeds bekend aan blomkwekers, en sommige is onder die nuwe produkte wat gewild raak - in elk geval, die teenwoordigheid van sulke meerjariges in die tuin waarborg u blomtuine se prag en helderheid van kleure.
1. Japannese anemoon
Maar meestal word anemone, of anemone, egter met lentebloeisels geassosieer Japannese anemoon - Dit is 'n plant van die laat somer of vroeë herfs. Japannese anemoon groot blomme, wat bestaan ​​uit vyf blare van pienk en frambose kleure, word onderskei. Hulle omring die middel van die blom met baie heldergeel meeldrade. Afhangend van die verskeidenheid, kan bloeiwyses eenvoudig of semi-dubbel wees.
Die blom duur 'n paar weke, en as 'n reël val sy hoogtepunt op September. 'N Ligpienk waas van blomblare anemoon verdun die bloedrooi kleure van die herfs en voeg 'n romantiese atmosfeer in die tuin. Selfs nadat die blomblare van die anemone afgeval het, lyk die gelerige koppe op die hoë stingels steeds aantreklik en versier hulle die herfstuin.
In die somer sal die Japannese anemoon nie tevergeefs 'n plek in die blombeddings inneem nie, maar dit voldoende versier met sy gekerfde, pragtige blare. Daarbenewens is die anemone van die blom buite die blom laag en hou hul vorm goed.
Gedurende die blomtydperk kan die hoogte van die plant 60 tot 90 sentimeter bereik en sommige variëteite kan 'n kouseband benodig. In die blomme tuine in 'n natuurlike styl word die anemoon egter gereeld in sy natuurlike vorm gelaat, en sy voetstukke buig elegant oor die grond.
Hierdie bekoorlike meerjarige verkies klam grond (sonder stagnasie van water), sodat blomme in die meeste tuine sal groei met gereelde natmaak. As u in die grond plant, is dit beter om kompos te maak om die vogvermoë te verhoog, en dan die bosse jaarliks ​​in die lente en herfs te dek.
Onder geskikte omstandighede groei die Japanese anemoon goed en vorm hy gordyne, wat dit veral indrukwekkend laat lyk. Delikate bloeiwyses lok vlinders na die tuin.
Onthou dat die eenjarige plant, wat ons voorheen aster genoem het, eintlik callistefus genoem word. Maar die 'regte' asters is gewoonlik meerjariges. Daar is tientalle soorte asters, maar wêreldwyd die gewildste Nuwe Belgiese asters, wat dikwels deur die mense genoem word "Septemberinki".
Die gewilde naam weerspieël die blomtyd van hierdie asters ten volle, want hulle begin regtig sedert September oopmaak, maar bly blom tot laat herfs.
Nuwe-Belgiese moderne asters kom in byna al die kleure van die reënboog. Daaronder kan u suiwer wit (Wit dames) en maroen (Krimson Brokad) Maar die meeste variëteite verteenwoordig steeds 'n pers-violet kleurskema.
In die hoogte het hierdie asters ook 'n redelike wye verspreiding. Van dwergvariëteite (tot 30 sentimeter), byvoorbeeld, "Taini Toy" of Alice Haslam. Hulle maak 'n wonderlike randjie wat die vorm deur die hele seisoen sal behou, en aan die einde van die somer sal dit met blomme bedek wees.
Die plaaslike omgewing is versier met houers met bloeiende dwerg asters. In die herfs word die komposisies dikwels aangevul met pampoene van 'n nuwe gewas en 'n kaspot met dwergkrysante, wat elegant en stylvol lyk.
Vir die middelste plan van die blomtuin is mediumgrootte asters tot 40 sentimeter hoog, soos Herbstgass Von, wat gekenmerk word deur ligte pienk blomme. Die hoogste variëteite kan 180 sentimeter bereik, en benewens die hooffunksie - die agtergrond van die blomtuin, kan hulle ook gebruik word as heinings of as versiering van buitegeboue.
Teen die aand en op bewolkte dae sluit en val Nieu-Belgiese astermandjies, maar sodra die son opwarm, kleur hulle weer die tuin in, en blom hulle nog weke.
Nuwe Belgiese Astra is een van die mees onpretensieuse meerjariges en 'n plant van "klein versorging". Dit groei goed op gedreineerde, matig klam gronde, in die volle son of in ligte gedeeltelike skadu. Om byvoorbeeld swamsiektes van blare, soos poeieragtige skimmel, te voorkom, is dit belangrik om goeie lugsirkulasie te verseker en nie die gordyne met asters te verdik nie.
Nadat u geplant het, kan u die bosse elke twee of drie jaar skei om die ander uithoeke van u tuin met vrolike "septembers" te versier.
Lees meer oor ander soorte asters in die herfs blomtydperk in die artikel Amerikaanse asters in tuinontwerp - soorte en variëteite, versorging.
3. 'n Prominente rekenmeester
Beskuldigers is nie net veelkleurige matte wat stewig gevestig is in rotstuine nie. Prominente rekenmeester - inderdaad sigbaar van ver af. Hierdie meerjarige het elastiese regop stingels en word 20-50 sentimeter hoog.
'N Prominente geval is versier met 'n blomtuin van die lente tot die laat herfs. In April-Mei kom jong blare van die aarde af en lyk soos sjarmante koolkool. Daarna styg die stingels na bo en ontwikkel groot vlesige blare daarop, afhangende van die verskeidenheid, 'n uiteenlopende kleur (grys, witrand, pienkerig, bordeaux en selfs amper swart).
Die kadet het 'n baie lang ontluikende fase, maar selfs gedurende hierdie periode - amper die hele somer - lyk dit skouspelagtig. Die uiterlike aantrekkingskrag van die druiftuin word nie net veroorsaak deur die veelkleurige, ekspressiewe blare nie, maar ook deur die feit dat die digte gordyne van die begraafplaas hul vorm goed hou en verskil in die pragtige struktuur van die bos.
Sommige variëteite begin blom einde Julie-vroeg in Augustus, maar meestal is hierdie variëteit 'n blomplant in die herfs en die hoofversiering van die blomtuin in September. Gedurende hierdie periode word die wingerde van die wingerde verlig en talle klein blomsterre geopenbaar, en dit lyk ongelooflik teen die agtergrond van dowwe vlesige blare.
Alhoewel die algemeenste kleur van die kadens pienkerig is, is nie almal pienk nie. Talle blare van frambose en koraalblare, waarvan sommige met wit blomme blom (meestal wit blare, Frosty Morne.
Individuele kultivars word onderskei deur oorspronklike fawn geel bloeiwyses ("Geel Xenox") Afwisselende herfstkadette en in hoogte. Byvoorbeeld, graad skop met pienk blare groei nie meer as 20 sentimeter nie, en die beroemde Graanmatrone kan 'n hoogte van 45 cm bereik.
Soos ander plante met meerjarige plante, verdwyn die steentjie wat prominent is in die winter ondergronds. In die herfs snoei van stingels is dit nie nodig nie, en verbleikte bloeiwyses kan aan voëls in die laat herfs oorgelaat word.
Aanklaer is buitengewoon onpretensieus en droogteverdraagsaam, die sleutel tot sukses in die verbouing daarvan is 'n sonnige plek en water slegs tydens 'n droogte. In gedeeltelike skaduwee kan die bosse uitmekaar val en met oormatige vog verrot word of deur swamsiektes beïnvloed word.
Highlander Deesdae kry dit baie aanhangers onder plantliefhebbers wat verkies om blombeddings in 'n natuurlike styl te skep. Dit word onderskei deur betroubaarheid, aantreklike kleur van bloeiwyses en 'n lang blomperiode - van Augustus tot Oktober.
Helder spikkeltjies van die bergklimmer het 'n karmynrooi kleur wat nie so gereeld by meerjarige plante voorkom nie. Regop bloeiwyses is veral skouspelagtig teen die agtergrond van breë blare wat van die herfs deur groen goudkleurig word.
'N Bykomende bonus van die plant is weerstand teen losies. Ondanks die feit dat die hoogte van die hooglander 100-120 sentimeter is, met 'n boswydte van ongeveer 70 sentimeter. Dit het 'n kragtige wortel, maar dit word nie stadig as gevolg van die stadige groei nie en groei in 'n netjiese gordyn. Met verloop van tyd kan dit swakker plante wat in die omgewing groei, onderdruk.
Beste vennote: graan en groot meerjariges wat 'n waardige duet by hom kan maak sonder om mekaar te verstop (Miscanthus, Nuwe Belgiese aster, gierst).
Die bergtwerper verkies humusryke, vogbestande grond, maar kan 'n effense droogte hanteer en groei op lae-vrugbare grond. Hierdie soort bergklimmer kom uit gematigde streke, daarom het dit goeie winterhardheid (sone 4). Groei in volle son of in 'n ligte gedeeltelike skaduwee.
Hierdie heerlike geel rooibokke het minder blomme as die meeste ander rooibekkies, maar hierdie plant is ongelooflik skouspelagtig. Rudbeckia triloba word onderskei deur 'n hoë stabiele steel en lugige bloeiwyses, bestaande uit baie heldergeel madeliefies met 'n ekspressiewe swart middel.
Die gewildste variëteit van hierdie soort rudbeckia 'Prairie Glow' het 'n nog aantrekliker voorkoms. Uitdrukkende donkerrooi stingels is opmerklik vir hierdie kultivar, maar blomme wat aan die begin van die ontbinding 'n geel-oranje kleur het, verdien spesiale aandag, en in die toekoms, wanneer dit oplos, vermeerder roesige skakerings. Terselfdertyd maak die verlaging van die temperatuur ook die mandjies helderder. Dus kan bloeiwyses wat met verskillende intensiteit geverf word, op die plant waargeneem word, wat 'n baie skilderagtige effek skep.
Die blom van die rudbeckia triloba is van korte duur, maar dit is altyd wenslik in die herfs menggrens en word perfek gekombineer met hoë kruie (gierst, miscanthus, molinia, rietstrooi).
Planthoogte van 80 sentimeter tot 1,5 meter. Vir die grootste effek is dit beter om verskillende eksemplare in die gordyn te plant, aangesien die bosse nie te vertak is nie en weinig breed word.
Rudbeckia is veeleisend vir groeitoestande, maar dit hou veral van vogbestande, nie te droë grond en sonnige plekke nie. Die plant benodig geen ekstra aantrekkingskrag en spesiale sorg, behandeling van plae en siektes nie. Daarom kan rudbeckia triloba veilig 'n ander blom genoem word "vir die lui."
Aangesien rudbeckia nie blom nie, is dit nie nodig om verdwaalde bloeiwyses af te sny nie. Afgeronde saadkoppe word die beste in die blomtuin gelaat, sodat dit die menggrens ekstra strukturele uitdrukking gee.
Die oorspronklike verteenwoordiger van die plantaardige gesin. Soms vind u hierdie plant met die naam 'pienk skilpad', die bynaam wat Chelone verkry het omdat die tweelipige, ligte framboosblomme met 'n kap 'n paar ooreenkomste het met die kop van 'n skilpad.
Afhangend van die verskeidenheid, kan bloeiwyses pienk, pienk-pers en helderwit kleur hê. Die blom begin vanaf middel laat Augustus en duur tot laat herfs. Gedurende die somer versier chelone die blomtuin met aanhoudende geribde stingels, versier met donkergroen breë spiesvormige blare wat in pare sit.
Helone is regdeur die groeiseisoen baie aantreklik. Hierdie meerjarige kan 'n ster van skadu-blombeddings genoem word, want met 'n hoë onpretensieusheid gee dit die dekoratiefste effek. En buitendien begin dit blom as baie ander sierplante al vervaag het.
Helone verkies vogtige, humusryke gronde. Dit groei die beste in gedeeltelike skaduwee, maar verdra dit gereeld in volle son om gereeld te water. In die lente word aanbeveel om die toppe van die stingels te knyp om die hoogte van volwasse plante te verminder en meer kompakte bosse te kry. Omdat die plante soms te sterk is, strek die plante uit en kan hulle ondersteuning nodig hê.
Die risoomcheloon versprei stadig en vorm wye bosse. Terselfdertyd versprei die wortel nie te veel sonder om probleme op die naburige erwe te veroorsaak nie. Onder optimale toestande kan meerjariges self saai.