Proestukkie: Sy mooiste woorde | Alta Cloete
Die opgewonde gedruis van die skare groei aan tot 'n magtige dreuning wat jy tot in jou voetsole kan voel. Die manne van Sons of the Rainbow verskyn een vir een op die verhoog, buig of waai elk op sy kenmerkende manier, neem dan sy plek by sy instrument in. Deborah sug 'n diep sug van pure lekkerkry. Daar's niks soos 'n Sons-konsert om die reënboognasie bymekaar te bring nie. Ryk en arm, jonk en oud, mooi en lelik – almal is hier, saamgebind deur die musiek. En nie sommer enige musiek nie – die gatskopmusiek van Niel van Heerden en sy manne van die Kaapse Vlakte.
Deborah laat sak haar moeë lyf op die luukse leer van haar rusbank, trek haar netjiese werksteweltjies met stadige, lui bewegings van haar voete af. Aa, die verligting … Die baadjie van haar pakkie gly gewillig van haar skouers af, die stywe Franse vlegsel gee maklik mee toe sy die rekkie aftrek en haar vingers deur haar hare woel. So ja, dis beter … Sy strek lui vir die glasie sjerrie op die koffietafel, elke beweging bereken om gereed te wees vir die magiese oomblik waarvoor sy met elke kykslag van die DVD saam met die skare wag – die verskyning van Niel van Heerden en sy bekende geel kitaar.
Ag, en is die man nie elke keer 'n fees vir die oog nie. 'n Rockster met spiere, nie iets wat jy op enige verhoog raakloop nie. En dis nie dat sy so danig erg is oor spiere nie, dis net dat dit so ongewoon is in die vermaaklikheidsbedryf. Die meeste manne jol mos asof dit uit die mode gaan in daardie eerste jare op die pad – en na dertig begin dit alreeds so stadig wys. Maar nie hier nie – o nee, op sewe-en-dertig is daardie lyf topfiks en gesond, net gespierd genoeg om die bakvissies na hul asem te laat snak en hulle ma's delikaat te laat sluk met 'n bedeesde hand voor die mond. En sy vele manlike bewonderaars – oud en jonk – met afguns te vervul.
Want ja, Niel van Heerden se aanhang strek oor grense van kultuur, geslag en ouderdom. En as hy eers onder jou vel ingekruip het, raak jy nie maklik weer ontslae van hom nie. Natuurlik wil jy ook nie, en met elke nuwe liriek wat jy lees, raak jy vaster aan die man; met elke konsert wat jy bywoon, raak die krag van sy persoonlikheid en sy talent jou nog 'n bietjie dieper. So is dit vir haar en so is dit vir duisende ander.
Deborah sluit haar oë, laat haar kop slap agtertoe val in 'n gebaar van pure plesier. Sy ken die video so goed, sy hoef nie eens te kyk nie. Nou lig hy die geel kitaar 'n oomblik as erkenning vir die applous, maak oogkontak met sy dromspeler … en daar gaan hulle. En die skare is met hulle, vir die volle duur van die konsert van drie uur of langer.
Sy voel dankbaar hoe die spanning van die werksweek uit haar lyf vloei, die gejaag van vergadering na vergadering, die worsteling om deur die stapel nuwe manuskripte te kom wat van hoofkantoor af aangestuur word. Nauurlik is sy dankbaar Boegoe Boeke floreer so ooglopend ten spyte van druk ekonomiese tye, natuurlik is sy dankbaar vir die talle nuwe skrywers wat in Afrikaans na vore tree. Maar dat dit harde werk is om die koring van die kaf te skei, kan niemand ontken nie. En ongelukkig is daar genoeg kaf – swak manuskripte van aspirant-skrywers wat dink 'n mens kan sommer tjop-tjop 'n roman aframmel en dit speel-speel verkoop aan huisvrouens met krullers in die hare en niks beters om te doen as stories lees en stofsuig nie.
Run Baby Run bars meteens uit haar selfoon op die koffietafel. Dit bly maar een van haar gunstelingliedjies, die verhaaltjie van die jongman op vlug van die dwelmbase van die Vlakte; 'n lied van hoop, vol van die smagting na 'n beter lewe op 'n beter plek. Teensinnig strek sy vir die foon, probeer na die skermpie loer terwyl sy Niel op die TV-skerm ook in die oog probeer hou.