Asof die geraas kan versteur. Stories vir kinders - Waardes - 2021
Asof die geraas kan versteur. Stories vir kinders
Deur Asof die geraas kan versteur, die Argentynse skrywer Gustavo Roldan, vertel ons dat almal, absoluut alle diere leef en vrek. Dat die dood, wanneer dit op die regte tyd plaasvind, nie 'n slegte ding was nie. Daardie pragtige en aangrypende kinderverhaal begin met die nuus dat 'n dier op die punt was om te vrek, en dat ander diere geen rede gehad het om bang of ontsteld te wees nie. 'N Storie wat op 'n eenvoudige en subtiele manier oor die dood praat, met kinders.
Dit was asof die wind hartseer begin bring het. En skielik het al die diere die nuus gehoor. Hulle oë en monde het groot geword, en hulle monde het oopgeval sonder om te weet wat om te sê.
Daar was niks om te sê nie.
Die wolke wat die wind gebring het, bedek die son. En die wind het stilgebly, dit het opgehou om wind te wees en dit was 'n geruis tussen die blare, dit het opgehou om te murmureer en dit was skaars 'n woord wat van mond tot mond geloop het totdat dit in die verte verlore geraak het. Nou weet almal: die ou tatoe was op die punt om te sterf.
Die diere het hom dus omsingel en na hom omgesien, maar nie geweet wat om te doen nie.
- Daar is niks te doen nie - sê die tatoeëring in 'n stem wat skaars gehoor kan word. Buitendien lyk dit vir my asof dit tyd geword het.
Baie kinders en baie getatoeëerde kleinkinders kyk met lang hartseer in hul oë aan.
- Maar, meneer Tatú, dit kan nie wees nie! - Sê die luis - as hy ons gister net al die dinge vertel wat hy aan die tier gedoen het.
- Onthou jy die kere wat jy die jakkals geterg het?
-En wat van die avonture wat u met Don Sapo gehad het?
"En hoe lag hy vir die paddas se leuens!"
Verskeie quirquinchos, corzuelas en baie klein ape, wat nog nie van die dood gehoor het nie, het sonder begrip daarna gekyk.
- Haai, meneer padda! sê 'n klein aap met 'n lae stem. Wat word van don tatú? Hoekom sê my pa dat hy gaan sterf?
- Kom, ouens - het die padda gesê - kom ons gaan rivier toe, ek gaan jou vertel.
En baie quirquinchos, corzuelas en ape het hom gevolg tot by die rivieroewer, sodat die pad hulle sou vertel wat die dood is. En hy het vir hulle gesê dat alle diere leef en vrek. Dat dit altyd gebeur het en dat die dood, toe dit op die regte tyd gekom het, nie 'n slegte ding was nie.
- Maar don sapo - vra 'n corzuela -, dan gaan ons nie meer met don tatú speel nie?
- Nee. Ons gaan nie meer speel nie.
- En hy is nie hartseer nie?
- Glad nie. En weet jy hoekom?
- Nee, meneer Toad, ons weet nie ...
- Hy is nie hartseer nie, want hy het baie gespeel, omdat hy al die speletjies gespeel het. Daarom is hy gelukkig.
"Seker," sê die luis. Hoe hy gespeel het!
- Maar hy gaan nie meer teen die tier veg nie!
- Nee, maar hy het al alles beveg wat hy kon. Hy het die tier nooit maklik laat rus nie. Dit is ook waarom hy gelukkig is.
- Sekerlik! sê die luis. Hoe hy baklei het!
- En buitendien was hy altyd verlief. Dit is ook baie belangrik om baie lief te hê.
- Hy het homself wel met sy stories geamuseer, meneer Toad! het die leguaan gesê.
- Hoe nie! As ons meer as een verhaal saam opmaak, en daarom vertrek hy gelukkig, want hy het graag pret gehad en hy het baie pret gehad.
'Waar,' sê die luis. Hoe amusant!
- Maar ons gaan hartseer wees, meneer Toad.
'' N Bietjie ja, maar ... 'Die stem bly in sy keel en die pad se oë word nat. Nou ja, ons moet nog 'n laaste keer groet.
- Wat gebeur dat daar soveel stilte is? - Het die tatoeëring in daardie stem gevra wat skaars gehoor kon word -. Ek dink my tou het al opgeraak. Kan u my help om in die grot te kom?
Die luis, wat op die kop van die Rhea was, het 'n traan geval, maar dit was so klein dat niemand dit raakgesien het nie. Die tatoe kyk rond, laat sak toe, maak sy oë toe en sterf. Baie oë het nat geword, baie tande gebal, 'n koue rilling het deur baie liggame gegaan. Hulle het almal gevoel dat 'n baie groot klip teen hulle druk. Niemand het iets gesê nie.
Sonder om geraas te maak, asof die geraas kan versteur, beweeg die diere weg.
Die wind het gewaai en gewaai en die boetes begin wegdra. Dit het gewaai en gewaai, en die wolke het geskei vir die son om die blomme te verf. Die wind rammel die bome se blare en fluit deur die droë gras.
- Onthou jy - het die padda gesê - toe hy die jakkals ooreengekom het om mielies te plant?
Gustavo Roldan Hy was 'n Argentynse skrywer. Hy het 'n graad in moderne briewe aan die Fakulteit Filosofie en Geesteswetenskappe aan die Nasionale Universiteit van Córdoba behaal. Hy het as joernalis en onderwyser gewerk en homself toegewy aan skryf, die koördinering van literêre werksessies vir skryf en refleksie, en die regie van versamelings kinderboeke. Hy het ook werksessies en vergaderings met kinders in skole en biblioteke regoor die land gehou.
U kan meer artikels lees soos Asof die geraas kan versteur. Stories vir kinders, in die kategorie Kinderverhale op die terrein.