Ek bedien - Boekbesprekings, fiksie - 2022
Deur Rosanne E. Lortz
Uitgewer: Anno Domini, 1 Januarie 2009
In hierdie roman word die gebeure uiteengesit van een ridder, Sir John Potenhale, wat onder die Swart Prins, Edward, seun van Edward III, gedien het tydens sy veldtogte in Frankryk in die middel van die 14de eeu.
Die verhaal begin met Sir John Potenhale wat die weduwee van 'n ander ridder soek. Hy kom lewer iets van waarde by die weduwee van die ridder wanneer sy hom vra om haar te vertel hoe sy haar man ontmoet het en sy verhaal te begin op die punt toe hy tot ridder geslaan is. Potenhale begin dan met sy verhaal toe hy 'n skildhouer was vir Sir John Chandos, wat 'n ridder was in diens van koning Edward en sy seun. Potenhale is gelukkig genoeg om prins Edward se ridders en drome van die dag te aanskou wanneer hy ook ridder sal word.
Na die slag van Crecy, ridder Edward Potenhale en neem hom in sy diens en huishouding. Potenhale ontmoet Margery, 'n dame wat wag op die neef van die prins, Joan van Kent, en raak verlief op haar. Die Swartplaag slaan egter toe en Potenhale word deur skuldgevoelens oorval of hy 'n ridder moet bly of sy siel moet red en kloosterbeloftes moet aflê. Die boek beskryf sy innerlike stryd met sy ridder, sy groeiende vaardighede en avonture as ridder, en sy liefde vir Margery.
Die boek was opwindend en aangenaam. Baie van die nuwe gedetailleerde veldslae in Calais, Crecy, op see en militêre optogte deur Frankryk. Daar is die klein sybalk van Potenhale wat Margery nastreef, maar die boek fokus nie regtig op hul liefdesverhaal nie, dit is eerder 'n verhaal van sy ervarings as ridder en van sy verhouding met die man van die weduwee, Sir Geoffroi. Potenhale ontmoet hom na 'n geveg waar Geoffroi as Potenhale se gevangene geneem word. Geoffroi bly vir 'n jaar in die toesig van die Engelse totdat 'n losprys geopper kan word om hom te bevry. Potenhale respekteer die Franse ridder baie en dit is in hom dat hy raad vra of hy 'n ridder moet bly of heilige bevele moet neem.
Die beskrywings van gevegte was glad nie vervelig nie, en het die verhaal kleur gegee. Ek het gevind dat Potenhale 'n interessante karakter is, en ek hou van die manier waarop die verhaal in sy eerste persoon vertel word. Ek het dit geniet om te sien hoe hy as 'n ridder groei en ek hou van die draai van die syverhaal oor sy liefde vir Margery en die probleme rondom hul vereniging. Potenhale se verhouding met die Swart Prins en die agtergrond van die geteisterde Engeland, flagellante, opvattings van verlossing en ridderlike eer, maak die boek ook goed gelees.
Daar is maar een klein klagte - daar is 'n reël aan die einde van die boek waar die skrywer verwys na tennis en ek vind dit 'n baie vreemde analogie vir 'n Middeleeuse historiese roman. Ek het die geskiedenis van tennis en dit deurgegaan tegnies in die 12de eeu bestaan ​​het, het dit as 'n handbalsport bestaan ​​en was dit nie so bekend nie. Die verwysing wat in die roman gemaak word, is baie modern van toon en ek het dit skokkend uit sy plek gevind. Ek pas glad nie en moet verwyder word.
Al met al was die boek wonderlik en ek beveel dit aan vir 'n ligte somerlees. Dit is 'n gevegsgewrig en plot swaar, maar in die minste nie vervelig nie, en ek het dit baie geniet.
Kyk die video: Kobus Le Grange Marais (Julie 2022).
'N Vrou is die teenoorgestelde van 'n hond. Die hond verstaan ​​alles, maar kan niks sê nie ... gister staan, en jy het vandag gekom. Ondanks die feit dat 'n vrou vir 'n paar miljoen jaar langs 'n persoon gewoon het, is daar steeds baie geheimsinnig en onverstaanbaar in haar gedrag en lewenstyl. 'N Insane vrou is 'n vrou wat aan die einde van seksuele omgang "nie in my skree nie !!!" Wat jy saai - dan sal jy die hel vind