En so het dit gekom, na jare van uitgerekte onderhandelinge, verlengde spertye en 'n diplomatieke dans van ongekende verhoudings - 'n ooreenkoms wat 'n nuwe era vir Iran se verhoudings met die wêreld kan aandui. Van media tot akademie wissel kommentaar van versigtige optimisme tot hawkiese veroordeling - maar die historiese aard van hierdie transaksie is een ding wat die meeste eens is. Behalwe die tegniese besonderhede van die ooreenkoms lê 'n triomf van diplomasie en die potensiaal, indien nie vir 'n herrangskikking van Amerikaanse belange in die Midde-Ooste, dan beslis 'n aansienlike aanpassing wat sy tradisionele bondgenote in die streek betref.
Die ooreenkoms het gekom wat kommentators aangehaal as die langste aaneenlopende onderhandelinge sedert die Camp David-ooreenkoms onderteken in 1979. Die vereiste geduld en diplomatieke nous wat nodig is om hierdie vlak van interaksie in stand te hou is verlig, gedeeltelik deur die verhoudings tussen die hoof onderhandelaars ontwikkel tydens hierdie marathon gesprekke.
Een ding wat in die onderhandelinge uitgekom het, was die oënskynlik goeie verhouding tussen die hoofprotone, naamlik die Amerikaanse staatssekretaris, John Kerry, en die Iraanse minister van buitelandse sake, Mohammad Javad Zarif, en ook tussen ander lede van die onderhandelingspanne. Zarif, 'n gesoute diplomaat, is meer as enige vorige Iraanse minister van buitelandse sake bemagtig om die onderhandelinge te onderneem, terwyl hy uitgestel is na die wense van die hoogste leier van Iran, Ali Khamenei, en sy persoonlike rooi lyne vir die onderhandelinge.
Wat voorheen opgetree het as ambassadeur Iran se aan die VN van 2002-2007, Zarif was 'n volkome diplomaat wees, die aanbieding van 'n gesig van matigheid en diplomatieke volwassenheid ver verwyder van die revolusionêre aanstellerig van die Islamitiese Republiek wat histories in die nuus gegryp het. Kerry het ook 'n lang en voortreflike stamboom in buitelandse sake, en soos Zarif gespeel die kombinasie van eerlikheid en respek nodig in sulke delikate onderhandelings.
Hulle gesamentlike wandeling deur middel van Genève, en die talle glimlaggende foto-ops wat die gesprekke tussen nie net Kerry en Zarif geproduseer het nie, maar ook met die breër P5 + 1-verteenwoordigers, toon dat daar 'n respekvolle verhouding tussen die kante opgebou is. Dit is uitgedra deur Kerry's baie openbare aanbod van commiserations aan die Iraanse onderhandelaar Hossein Fereydoun (broer van Iran se president Hassan Rouhani) tydens die gesprekke met sy ma.
'N Verdere persoonlike verbinding is weer afgedwing tussen die "nommer twee" onderhandelaars van die VSA en Iran, die VSA energie sekretaris, Ernest Moniz, en hoof van Atoomenergie-agentskap Iran se Ali Akbar Salehi. Albei het bande met die bekende Massachusetts Institute of Technology (MIT) waar Moniz as 'n professor gewerk en Salehi het sy doktorale studies voltooi. By die aanhoor van die Salehi het onlangs 'n oupa geword het, Moniz het Salehi aangebied met MIT-gebosseleer baba geskenke by die gesprekke.
Dit is ver verwyder van die wedersydse wantroue en vermoede wat verhoudings in die verlede verwoes het, en terwyl die ontwikkelende verhouding nie aan beide kante deur konserwatiewe faksies by die huis ondersteun is nie, het dit die kritieke momentum verskaf wat nodig was om onderhandelinge tot 'n wedersyds aangename gevolgtrekking te bring. Kontrasteer hierdie persoonlike chemie met die rypheid wat nou Amerikaanse verhoudings met Israel kenmerk, ten spyte van die Israeliese premier Netanyahu se Baie welkom onder Senaat Republikeine, en 'n mens kan sien hoe prioriteite kan verander.
Die geslaagde afsluiting van die gesprekke het die ander streeksmagte in die Midde-Ooste voorspelbaar verlaat, en hul eenmalige sekuriteitsbeveiliger sal nou meer met Iran begin werk oor wyer streeksaangeleenthede. Israel is vokaal In die verklaring van sy teenkanting teen enige ooreenkoms, met Iran as 'n voortgesette bedreiging, en Netanyahu het daarin geslaag om die Amerikaanse president in die proses te vervreem deur 'n ongekende ingryping in Amerikaanse binnelandse sake in sy toespraak tot die Kongres in Maart.
Dit was 'n oënskynlik desperate skuif deur Netanyahu, maar een wat nie sy verkiesingsveldtog benadeel het nie, wat hom later aan bewind teruggekeer het. Die Saudis het ook hul kommer uitgespreek voor die ooreenkoms, met die minister van buitelandse sake van Saoedi-Arabië, Prince Turki al-Faisal, wat verklaar dat "wat ook al uit hierdie gesprekke kom, ons dieselfde sal hê" (wat dieselfde kernkrag beteken) - en ook 'n verskoning vir die neem van 'n meer assertiewe streek teenwoordigheid teenoor Iran.
Die skewe lense van nasionale belang wat hierdie twee state gebruik het om die gesprekke te sien, en hul daaropvolgende aksies wat daarop gemik is om Iran se koue te ontwrig, dui op twee belangrike, maar blykbaar dryf bondgenote van die VSA. Hulle speel hul speelgoed uit die kinderwagen .
Nuwe aanstellerig, nuwe roetes?
Dit is nie toevallig dat die positiewe geluide wat in die opbou van die transaksie gemaak is, parallel was met bewegings om die groeiende Iraanse invloed in die streek te weerspieël nie. Iran het voordeel getrek uit die Amerikaanse veldtogte in Irak en Afghanistan met groter invloed in die lande en hou 'n sterk hand in sy bande met Hezbollah in Libanon en die voortgesette oorlewing van die Assad-regime in Sirië.
Die jongste vermeende bedreiging kom deur middel van sy beweerde invloed op die Houthi rebelle in Jemen, hoewel daar is min bewyse van hoe diep hierdie invloed eintlik loop, en die kompleksiteit van die konflik is nie maklik verdeel in 'n Shia-Sunni digotomie. Maar Saoedi-Arabië gelukkig gedrink die sektariese Kool-aid en het aan die voorpunt van pogings om die Houthi vooraf in Jemen toonbank deur al sy bomme veldtog daar.
Ten spyte van Saoedi poog om Iran te verf as die werklike mag agter die Houthi beweging, beteken dit nie dieselfde strategiese belange in Jemen het dat Saoedi-Arabië het, en die invloed daarvan op die gebeure daar nie van kritieke belang. Wat dit is deels 'n aanduiding van 'n poging om die dooi tussen Iran en die VSA teen te werk, maar dit het backfired deurdat dit 'n buitensporige vlak van invloed op Iran wat nie gebaseer is op 'n werklikheid gegee.
Dit en die onlangse oproep tot die gesamentlike samestelling van die Arabiese Liga, bewys die besef dat dinge kan verander en daarom moet lande soos Saoedi-Arabië en Egipte in die lig van die vermeende dalende Amerikaanse verbintenis tot hul belange in die streek optree. So 'n duidelike aanpassing van die verhouding tussen die VSA en die Midde-Ooste sal met voorspelbare oproerigheid van hawks in die VSA en in Europa ontmoet word - met die gewone aansprake op Iraanse menseregte en die ondersteuning van terrorisme word uitgewis, wat in vergelyking met die blinde oog teen die baie dieselfde optrede van hul Arabiese bondgenote slaan van al te bekende dubbele standaarde.
Kowtowing na die Saoedi-koning
Toegegee, daar is baie meer uitgebreide ekonomiese en militêre netwerke tussen die Weste en hul tradisionele Arabiese bondgenote, maar die meeste goed ingelig waarnemers van die Midde-Ooste sal verstaan ​​dat skynheiligheid loop deur die hart van Wes-belange in die streek. Ons sien Westerse regerings kowtowing na die nuwe Saoedi-koning, die vlieënde van die Saoedi-vlag halfstok gehang in die Verenigde Koninkryk na die dood van Koning Abdullah se ten spyte van die land se haglike menseregte rekord en 'n gebrek aan beheer oor sy burgers in die stryd teen ekstremisme.
Ons sien hoe die agteruit dousers van die Arabiese Lente in die vorm van al-Sisi in Egipte en die Khalifa dinastie in Bahrain steeds ondersteun, hoe China se leier is 'n welkome gas by die Wit Huis. Is dit dus tyd vir Westerse regerings ophou voorgee dat hulle 'n belang in die bevordering van 'n etiese buitelandse beleid? Natuurlik, kan Iran se rekord op sekere gebiede wees onsmaaklik, maar ewe sleg rekords in die hele streek en verder word ook gereeld gesmeer onder die diplomatieke tapyt. Dit is nie 'n oproep vir 'n onetiese buitelandse beleid natuurlik meer 'n hartseer aanklag van die huidige stand van internasionale sake en die blywende krag van die nasionale belange.
Ten spyte van pogings om die kernonderhandelinge van groter streeksbelange te skei, kan die twee gekoppel word. As dit 'n oorwinning vir pragmatisme en diplomasie is, dan kan 'n nuwe hoofstuk ook in Iran-Amerikaanse bande geopen word. Dit kan lei tot meer eksplisiete samewerking in die stryd teen die Islamitiese Staat, 'n wortel het voorlopig deur Rouhani gevang by die VN se Algemene Vergadering in 2014. Wat dit ook vir die res van die Midde-Ooste moet demonstreer, is dat dit 'n lewensvatbare internasionale vennoot kan wees ten spyte van verskansing.
Dr Edward Wastnidge is dosent in Politiek en Internasionale Studies aan die Open Universiteit, VK. Sy hoof navorsingsgebied het betrekking op die politiek en internasionale betrekkinge van die Midde-Ooste en Sentraal-Asië, met spesifieke fokus op kontemporêre Iraanse politiek en buitelandse beleid. Sy hoof navorsingsgebied het betrekking op die politiek en internasionale betrekkinge van die Midde-Ooste en Sentraal-Asië, met spesifieke fokus op kontemporêre Iraanse politiek en buitelandse beleid.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > vyandelikhede > Wat Iran Kernraamwerk Deal kan beteken vir die streek en die wêreld