Dit is duidelik dat herinnering ten nouste gemoeid is met die verbeelding: "Memory is a derivative of imagination". Die verlede is afwesig, onbereikbaar en bestaan slegs in herinnering, in die verbeelding: die herinnering is beelde wat in die plek van die verlede staan. Hierdie verbeelding is, soos in die eerste deel van die opstel geredeneer, slegs moontlik deur taal. Deur te vertel, word die orde van chronologie en kousaliteit geskep. Hierdie orde is egter vir Breytenbach 'n "vals bewussyn". Enige representiasie is immers 'n representasie deur handelingskomposisie.
Wanneer Ricoeur aan die einde van Time and Narrative (1988) dit het oor 'n "narratiewe opvatting van identiteit", sluit dit aan by die idee dat narratiewe nie alleen 'n begrip van tyd moontlik maak nie, maar dat dit ook noodsaaklik is vir 'n begrip van identiteit. Individuele identiteit is immers afhanklik van 'n self wat oor tyd heen herkenbaar bly as die-self-de. Die manier waarop hierdie "self " 'n samehang verkry, waarop die self herken kan word as dieselfde self van jare tevore, is deur die same-hang wat aan die self gegee word deur die vertelling.
Breytenbach is bewus van die belang van taal, van vertelling, vir identiteit. Die "ek", skryf Breytenbach reeds in Boek een (1987), is 'n "lykswa van ekke". Hiermee word te kenne gegee dat die ek eintlik 'n samevoeging is van al die ekke wat dit voorafgegaan het. Maar daardie "ekke" is almal reeds dood. Hulle is nie die ek van die hede nie. En hierdie ek is ook reeds sterwend en as die moment verby is, is dit weer 'n ander ek wat hierdie ek as lyk saamry. Die enigste manier waarop al die "ekke" saamgevoeg kan word, is deur hulle chronologies en kousaal te verbind, deur 'n vertelling.
A Veil of Footsteps word reeds deur die subtitel gekwalifiseer as 'n werk waarin identiteit by implikasie sentraal staan: "a memoir of a nomadic fictional character". Dit is duidelik dat hier 'n "karakter" tot stand kom, deur herinnering. Die karakter word egter gekwalifiseer deur sowel "nomadies" as "fiksioneel". Daarmee word aangesluit by 'n opvatting van identiteit wat deurgaans in Breytenbach se werk voorkom: identiteit, die self, is 'n fiksie, 'n skepping soos 'n karakter in 'n roman; maar hierdie identiteit is ook nie 'n vaste gegewe nie, dit is nomadies - voortdurend veranderend.
Die manier waarop 'n persoonlike identiteit moontlik gemaak word (al sy dit 'n immer-verskuiwende en "gemaakte" identiteit) is deur die geheue. Daarom is hierdie boek ook 'n "memoir". Die vermoë om te onthou, om aktief sekere gebeurtenisse in herinnering te kan roep, stel ons in staat om ons eie voortbestaan oor tyd heen te ervaar as iets samehangends, as 'n lewe wat "myne" is. Daarom is herinnering noodsaaklik vir persoonlike identiteit.5
Herinnering maak dit moontlik om verskillende ervarings oor tyd heen te koppel aan 'n outobiografie, 'n self. Daarom maak herinnerings aan ons eie ervarings van die verlede dit ook moontlik dat ons elkeen onsself kan ervaar as 'n unieke wese, met 'n eie verantwoordelikheid.
Die memoir skenk aan 'n individu die moontlikheid van 'n identiteit. Wat Breytenbach egter in A Veil of Footsteps doen - soos reeds in sy vroeëre werk - is om 'n identiteit gebaseer op herinneringe en vertellings, te bevraagteken. So 'n identiteit is slegs moontlik vir 'n "fiktiewe karakter".
Peter Brooks (1984: 7) beweer dat die romankuns en geskiedenisse van die 18de en 19de eeu tot 'n groot mate bepaal hoedat identiteit gesien word; dat persoonlike identiteit verstaan word soos die identiteit van 'n karakter in 'n roman. Breytenbach vermy 'n ongeproblematiseerde opvatting van persoonlike identiteit as dieselfde as 'n karakter se identiteit. Daarom is hierdie memoir nie van Breyten Breytenbach nie maar van 'n "fiktiewe karakter". Boonop is hierdie fiktiewe karakter "nomadies", dus reisend, nooit vaspenbaar op een plek nie. Identiteit is nie 'n cogito wat wag op ontdekking nie maar is die produk van 'n proses - 'n vertelproses - en daarom die produk van die verbeelding.
Voorts is daar in A Veil of Footsteps nie 'n handelingskomposisie wat 'n "geheel", met begin, middel en einde vorm nie. Die plot word nie voortgedryf deur wat Barthes die "hermeneutiese kode" of die "proaretiese kode" genoem het nie. Altwee hierdie kodes word onderlê deur kousaliteit en chronologie waardeur sin aan die indviduele betekenisse binne die geheel van die vertelling toegeken word.