Australiese argeoloë het dekades gelede die term Steentydperk laat vaar, en u ook - Inligting
'Steentydperk' is 'n term wat dikwels gebruik word om te verwys na vroeë periodes in die menslike kulturele evolusie, toe opsetlik skerp klipvlokkies die belangrikste snyhulpmiddel was.
Maar dit word ook gebruik om kulture te beskryf wat as 'agterlik' of 'primitief' beskou word. Is hierdie gebruik relevant, of selfs akkuraat?
Hoe 'n tegnologie vergeet is - en herontdek is
Die vroegste klipgereedskap ons weet tot op 3,3 miljoen jaar gelede, gemaak deur onbekende menslike voorouers in Afrika.
Steenbewerking was 'n belangrike tegnologie, aangesien hominiene oor die hele wêreld versprei het, en dit het tot die ystertydperk, wat ongeveer 3000 jaar gelede begin het, gebly. Daarna het die gebruik daarvan in sommige dele van die wêreld begin afneem.
'N Tipiese Oldowan-eenvoudige kapgereedskap. Hierdie voorbeeld is afkomstig van die Duero -vallei, Valladolid. ( CC BY-SA 2.5 )
Teen die Middeleeue, van ongeveer 500 tot 1400 vC, het kennis van klipbewerking in Europa byna heeltemal verlore gegaan.
Vuursteenpyl en spiespunte is dikwels in die veld gevind. Mense het gedink dit is wapens wat in die Oorlog in die hemel - die Bybelse verhaal van wanneer die engele Lucifer verdryf het - of gemaak is deur elwe en feetjies .
Eers in die vroeë 1700's het die Europese mense besef dat klipgereedskap - wat gereeld in verband met uitgestorwe dierbene voorkom - die werk van vroeëre mense kan wees.
'N Franse sendeling het 'n belangrike sprong gemaak. In 1724 het Joseph-Francois Lafitau opgemerk dat Iroquois-mense in Kanada klipgereedskap gebruik wat soortgelyk is aan dié wat op Europese argeologiese terreine gevind is. Uit hierdie waarneming het hy voorgestel dat kontemporêre kulture as 'n analogie vir die verlede gebruik kan word.
Die oudste bylfragment ter wêreld gevind in Australië
DNA -studie vind dat Aboriginale Australiërs die oudste beskawing ter wêreld is
Geskryf in Stone: Neolithic Weapons and Tools of the Australian Aboriginals
Meer as 100 jaar later, in 1859, publiseer Charles Darwin On the Origin of Species. Hy het voorgestel dat diersoorte met verloop van tyd verander deur natuurlike seleksie, soms 'oorlewing van die sterkstes' genoem.
Van toepassing op menslike samelewings, het die teorie van Darwin aanleiding gegee tot 'n rasgebaseerde idee van 'vooruitgang' - met die wit, Christelike man op die hoogtepunt van menslike evolusie.
Charles Darwin, het die wit Christelike mannetjie op die hoogtepunt van evolusie geplaas. ( Publieke domein )
Die Amerikaanse antropoloog Lewis Morgan, in sy boek uit 1877 Antieke samelewing , het aangevoer dat alle menslike bevolkings deur die fases van "Savagery, through Barbarism to Civilization" gegaan het. Volgens hom was klipgereedskapstegnologie 'n kenmerk van wreedheid.
Die plan was om inheemse mense te bou as lewende verteenwoordigers van die verlede wat nog nooit ontwikkel het nie. Dit was nie meer 'n analogie nie, maar 'n oordeel.
In die 19de en 20ste eeu is hierdie idees sinister gebruik, aangesien Europese nasies hul kolonies in inheemse lande uitgebrei het.
Deur inheemse mense laer op die evolusionêre leer te plaas, is volksmoord, gronddiefstal en gedwonge bekering tot die Christendom geregverdig - alles in die naam van 'beskawing'. Die gebruik van klipgereedskap het dus 'n aanspreeklikheid geword.
Steengereedskap vs landbou
In Australië word 'steentydperk' nie gesien as 'n tegnologie wat deur Aboriginale mense beoefen word nie, maar eerder as die essensie van wat dit was.
Daar word aanvaar dat mense uit die "Steentydperk" geen stelsel van grondbesit het nie. Daarvoor moes u die land verbeter deur middel van landbou - byvoorbeeld deur plantegroei, bewerking en veeteelt.
Daar word aanvaar dat mense uit die Steentydperk geen stelsel van grondbesit het nie. (Beeld: © Kovalenko I via Fotolia)
'N Voorbeeld van hierdie konsep kom in die wetenskapfiksie voor boek en blockbuster -fliek The Mars. Ruimtevaarder Mark Watney, verlate op Mars, verbou aartappels om homself aan die lewe te hou, en lei hom daarna sê:
Hulle sê sodra jy iewers verbou het, het jy dit amptelik gekoloniseer. So, tegnies, het ek Mars gekoloniseer.
In onlangse jare is erken dat wat die Europese indringers by hul aankoms in Australië gesien het, 'n landskap was wat deur duisende jare se grondbestuur saamgestel is, eerder as 'n wildernis.
Ironies genoeg was die gebruik van klipgereedskap om saad of graan te maal eens 'n kenmerk van vroeë landbou. Maar argeoloë het getoon dat Aboriginale mense (waarskynlik vroue) hierdie tegnologie duisende jare voor mense in Europa of die Midde -Ooste gebruik het.
Aboriginale Australiërs het minstens 17 000 jaar saam met die Megafauna bestaan
Antieke gereedskap het duisende jare in Australië ontwikkel voordat dit in Europa verskyn het
Nuwe bevindings in Australië het skokkende gevolge vir menslike beroep, uitwissing van spesies en teorieë uit Afrika
Australiese inheemse klipmes in handvatsel gemonteer. (CC BY 4.0)
Die suksesvolste tegnologie in die menslike geskiedenis
Teen die 1960's het argeoloë en antropoloë wegbeweeg van die idee van 'vooruitgang', beïnvloed deur die werk van die Duits-Amerikaanse antropoloog Franz Boas.
In plaas daarvan om in 'n hiërargie van evolusie ingedeel te word, word menslike kulture as intern samehangende sosiale en politieke stelsels beskou. Inheemse wêreldbeskouings was min of meer "gevorderd" as Westerse.
Maar ou idees sterf hard, veral as dit hedendaagse politieke strukture ondersteun. Sommige mense in Australië hou vandag nog die mening dat Aboriginale mense in die Steentydperk leef.
In teenstelling met wat algemeen geglo word, is klipgereedskapstegnologie nie eenvoudig nie. Dit is hoogs vaardig en vereis kennis van geomorfologie, geologie, breukmeganika en die termiese eienskappe van klip.
Duisende argeoloë wat klipgereedskap bestudeer, kan slegs die kompleksiteit van 'n wetenskap benader wat die Aboriginale in staat gestel het om te oorleef en te floreer deur sommige van die mees uitdagende omgewingsveranderings in die menslike geskiedenis.
Klipgereedskap word nog steeds gemaak en gebruik, en nie net deur inheemse mense nie. In 1975 het die argeoloog Don Crabtree het 'n operasie ondergaan met obsidiaanse kopvelle hy het self vervaardig.
Obsidiaan lemme veroorsaak minder weefselskade as chirurgiese staalmesse, en die wonde genees vinniger. Chirurge steeds gebruik hulle.
Steenverwerking is een van die suksesvolste tegnologieë wat mense en hul voorouers gebruik het - van 3,3 miljoen jaar gelede tot vandag.
Aboriginale kulture verteenwoordig nie ou samelewings nie. Dit is naïef om aan te neem dat dit nie ook die produk is van duisende jare se aanpassing en innovasie nie. Hulle is nie meer lewende verteenwoordigers van die verlede as enige ander hedendaagse samelewing nie.
Argeoloë in Australië het dekades gelede die term "steentydperk" laat vaar. So moet jy ook.
Talk: Geskiedenis van inheemse Australiërs
"Horde" is Mongools vir "weermag". Ek twyfel of die Australiese inboorlinge ook Mongools was. Is dit 'n kunsvorm wat ek nie uit antropologie ken nie, of is dit net 'n vreemde woordkeuse? Ek weet ook nie wat 'dele van een platteland' beteken nie. IAmNitpicking (kontak) 19:13, 28 Augustus 2015 (UTC)
'Horde' is 'n afgeskryfde tegniese term in antropologie. Bandvereniging. David Woodward ☮ ♡ ♢ ☞☽ 09:20, 4 Januarie 2020 (UTC)
Ek weet nie hoekom u dink dat die vorige weergawe meer akkuraat was nie.
1. Die afwesigheid van die vermelding van Aborigines na die referendum is 'n bewys dat die Grondwet verander het: voorheen was dit 'n uitsondering op die Statebond se bevoegdheid om rassewette te maak. Ek het die verandering bondig verduidelik.
2. Die Statebond het nie regte nie, dit het magte en verantwoordelikhede. Die ding met regte is dat dit nie weggeneem kan word nie, terwyl magte en verantwoordelikhede deur referendum weggeneem kan word. Regte behoort aan individue, nie aan regerings nie.
Hierdie tipe taal verskyn 'n paar keer in hierdie artikel sonder 'n aanhaling. Dit lees soos 'n advertensie vir Australiese toerisme. --Zaurus (kontak) 03:26, 24 April 2018 (UTC)
Sedert Desember 2019 [update] deurlopende navorsing oor oënskynlike haardjies en dopmiddels. "laag is gedateer deur tegnieke wat bekend staan ​​as opties gestimuleerde luminescentie, termoluminescentie en aminosuurrasemisasie op 120,000 -jarige ouderdom." Verdere resultate deur die kaggelkenner sal in Maart 2020 verskyn. "The Coast Diaries: Warrnambool, waar die menslike geskiedenis herskryf kan word" Sydney Morning Herald. Guardian Australië dieselfde studie Maart 2019 "''n Groot sprong': mense het moontlik twee keer so lank in Australië gewoon as wat ons gedink het". Oorspronklike papier PDF THE MOYJIL SITE, SUID-WES VICTORIA, AUSTRALIË: BRAND EN OMGEWING IN 'N 120.000 JAAR KUS MIDDEN-NATUUR OF MENSE?
Daar was twee vorige omgewingsstudies wat die besetting dateer tot 130 000, gebaseer op ontbossing deur 'n vuurboerdery 'genoem in Ou nuus artikel, insluitend:
Die relatief 'brand-verdraagsame', bloekom-gedomineerde woude het vanaf die laaste interglacial, sowat 130 000 jaar gelede, begin uitbrei, tesame met groot toenames in die hoeveelheid houtskool in die sediment. Sedertdien het die hoeveelheid houtskool nie net op 'n algemeen hoë vlak gebly nie, maar die algemene oorheersing van oop bloekombos word gedurende die warmer periodes behou, behalwe vir 'n koel-gematigde interstadiale interval (sone D) tydens die laaste ys.
Sommige van hierdie materiaal is bygevoeg by die hoofafdeling van die inheemse Australiërs. David Woodward ☮ ♡ ♢ ☞☽ 10:08, 4 Januarie 2020 (UTC)
Prehistoriese Australië, geskiedenis van inheemse Australiërs, Australiese argeologie het almal dieselfde omvang: die tydperk tussen die eerste persoon in Australië tot die Europese kolonisasie. Die geskiedenis van inheemse Australiërs is die mees volledige en samehangende van die 3, so ek stel voor om die ander 2 in hierdie een te herlei. Gebruiker: Dunkleosteus77 | druk om te praat 14:28, 11 Desember 2020 (UTC)
Teenstaan samesmelting van enige. Daar is 'n mate van verdubbeling in die huidige inhoud, maar hulle het beslis verskillende omvang. Australiese argeologie dek 'n streekspesialisasie op die gebied van argeologie, en dek, soos ander reeds aangedui het, historiese/post-koloniale argeologie, sowel as aspekte van professionele praktyk wat in een van die ander twee artikels nie in plek sou wees nie. Die ander twee oorvleuel tans meer, hoofsaaklik omdat die geskiedenis van inheemse Australiërs 'n lang opsomming bevat van materiaal waarvoor Prehistory of Australia die hoofartikel behoort te wees. Maar ons moet nie die geskiedenis van 'n hedendaagse volk gelykstel aan 'n verre geskiedenis nie. Die geskiedenis van inheemse Australiërs moet meer fokus op onlangse geskiedenis (uitgebrei tot vandag toe, wat duidelik buite die omvang van die voorgeskiedenisartikel val), terwyl Prehistorie van Australië meer in detail kan ingaan op dinge soos vroeë hominiede verspreiding, artefakt tipologieë, genetiese geskiedenis, ens. onnodige gewig vir 'n artikel oor die geskiedenis van 'n hedendaagse volk (daar is op die oomblik waarskynlik 'n bietjie te veel daarvan in die artikel), en in dié opsig gee samesmelting meer geloofwaardigheid aan die dwaling dat Aboriginale Australiërs 'prehistories' was totdat hulle Europeërs ontmoet, nie minder nie. Die manier waarop hierdie artikels nou gestruktureer is, stem ook ooreen met wat ons vir die res van die wêreld doen, met die meeste streke wat aparte argeologie van/in *, prehistoriese/prehistorie van *en geskiedenis van *artikels het. - Joe(praat) 15:26, 12 Desember 2020 (UTC)
TeenstaanAustraliese argeologie dek die ontwikkeling van die gebied van argeologie in Australië en is nie beperk tot gebeure en projekte wat verband hou met prehistoriese/prekoloniale navorsing nie. Die voorgeskiedenis van Australië oorvleuel op sommige maniere met die geskiedenis van inheemse Australiërs, maar om dit saam te voeg, veronderstel die aanname dat 1. die inheemse bevolking van Australië slegs 'uit die geskiedenis' gegaan het onder die invloed van kolonisasie 2. die identiteit van die mense wat na die Europese kolonisasie geword het die 'inheemse Australiërs' is die onveranderlike identiteit van die argeologiese kulture wat in die 'voorgeskiedenis' van Australië ontwikkel het. Ek dink dat dit 'n baie beknopte lesing is wat gebaseer is op kultuurhistoriese argeologie en 'n samesmelting wat die moderne identiteit van die inheemse Australiërs onbedoeld terugplaas na 'n verre verlede waarin dit nie nodig was om hulle as inheems te beskryf nie en met mekaar in wisselwerking te tree. soos verskillende plaaslike identiteite na vore gekom en mettertyd verdwyn het.-Maleschreiber (kontak) 15:37, 17 Desember 2020 (UTC)
Die voorwoord van Voorgeskiedenis van Australië (2de uitgawe wat hierdie jaar gepubliseer is) bevat 'n relevante afdeling oor terminologie, insluitend:
@HiLo48, Laterthanyouthink, Joe Roe, Maleschreiber en Kerry Raymond: Dit lyk asof Australiese argeologie sy eie artikel sal bly, maar waarheen is ons besig om die inhoud van die geskiedenis van inheemse Australiërs na Prehistoriese Australië en geskiedenis van Australië te verskuif? Gebruiker: Dunkleosteus77 | druk om te praat 02:34, 30 Desember 2020 (UTC)
TEENSTAAN Daar is aparte artikels vir Prehistoriese Brittanje, Prehistorie van Frankryk, ens. Daar moet 'n bietjie opruiming van beide artikels wees om duplisering te verminder en 'n duideliker onderskeid te maak tussen die tydperke. Dit sou gepas wees dat die geskiedenis van inheemse Australiërs 'n opsomming van die voorafgeskrewe rekordperiode en 'n skakel na die artikel Prehistory of Australia insluit op dieselfde manier as History of the British Isles. Garyvines (kontak) 09:15, 3 Januarie 2021 (UTC)
Eerstens - die term en dissiplinêre omvang van die Australiese argeologie bevat maritieme argeologie, historiese argeologie, industriële argeologie en kontemporêre argeologie. Op hierdie basis sou dit nie nuttig lyk as Wikipedia die Australiese argeologie uitsluitlik omskryf as inheemse argeologie nie (ongeag wat sommige Australiese argeoloë dink). Elke onderafdeling het sy eie werkomvang en sy metodologiese benadering. Ek sou die Australiese argeologie apart hou.
Voorgeskiedenis is 'n term wat al dekades lank nie deur Australiese argeoloë gebruik word nie - nie net omdat die meeste van ons inheemse kollegas dit aanstootlik vind nie, maar omdat dit 'n noordelike halfrond/Europese waardestelsel opdoen en baie koloniale bagasie bevat. Een manier om met inheemse gemeenskappe hieroor in gesprek te tree, is om kontak te maak met die Australiese inheemse argeoloëvereniging http://www.australianindigenousarchaeologistsassociation.com.au/Drspacejunk (kontak) 01:15, 5 Januarie 2021 (UTC)
Hi Joe, ek het na u Google Scholar -soektog gekyk, en ek kan u vertel dat 'n goeie deel van die aanhalings deur mense is wat nie argeoloë is nie of nie Australiërs is nie. Om eerlik te wees, was ek egter behoorlik geskok om te sien wie albei die afgelope dekade 'voorgeskiedenis' gebruik. Die argeologiese gemeenskap het die terminologie verander, wat ek as praktisyn, onderwyser en aktiewe deelnemer aan die gemeenskap oor die afgelope 35 jaar kan sê. Byvoorbeeld, op my universiteit leer ons uitdruklik argeologiestudente om dit nie te gebruik nie! U sal seker al die literatuur wat nie prehistorie gebruik nie, deurblaai om hierdie verandering te sien, dink ek. Ek sal nadink oor 'n bron. Drspacejunk (kontak) 06:35, 10 Januarie 2021 (UTC)
Ek sou sê dat ek u as 'n deskundige op die gebied beskou, en 'n goeie bron hieroor. Ek wil nie mense aanstoot gee nie, so aangesien dit die geval is, wil ek ONDERSTEUNING ontroerende Prehistorie van Australië → Geskiedenis van inheemse Australiërs. Ons het nie 'n reeks oor Prehistory of. vir elke kontinent (byvoorbeeld, Prehistory of North America -herleidings na History of North America), so ek sou argumenteer dat die titel History of Indigenous Australians presedent het as ons konsekwent wil bly oor artikeltitels. Gebruiker: Dunkleosteus77 | druk om te praat 19:17, 10 Januarie 2021 (UTC) Ondersteuning samesmelting van die geskiedenis van Australië en die geskiedenis van inheemse Australiërs, teenstaan samesmelting van die Australiese argeologie en die geskiedenis van inheemse Australiërs. Sommige van die omvang van die Australiese argeologiese artikel staan ​​op sigself ondanks oorvleueling. Deku -skakel (kontak) 09:02, 2 Mei 2021 (UTC)
Die Steentydperk is gelyktydig met die evolusie van die genus Homo, met die moontlike uitsondering van die vroeë Steentydperk, wanneer spesies voor Homo moontlik gereedskap vervaardig het.  Volgens die ouderdom en ligging van die huidige bewyse is die wieg van die genus die Oos -Afrikaanse skeurstelsel, veral in die noorde in Ethiopië, waar dit omring word deur grasvelde. Die naaste familielid onder die ander lewende primate, die genus Pan, verteenwoordig 'n tak wat voortgegaan het in die diep bos, waar die primate ontwikkel het. Die kloof het gedien as 'n kanaal vir beweging na suidelike Afrika en ook noordwaarts langs die Nyl na Noord -Afrika en deur die voortsetting van die skeuring in die Levant na die uitgestrekte grasvelde van Asië.
Vanaf ongeveer 4 miljoen jaar gelede (mya) het 'n enkele bioom hom gevestig vanaf Suid -Afrika deur die skeuring, Noord -Afrika en oor Asië tot in die moderne China. Dit word onlangs 'transkontinentale' savanne 'genoem'.  Begin in die grasvelde van die kloof, Homo erectus, die voorganger van die moderne mens, het 'n ekologiese nis as 'n werktuigmaker gevind en 'n afhanklikheid daarvan ontwikkel en 'n "gereedskap toegeruste savannebewoner" geword. 
Begin van die Steentydperk
Die oudste indirekte bewyse wat gevind is van die gebruik van klipgereedskap, is versteende dierbene met gereedskapmerke, wat 3,4 miljoen jaar oud is en in die Laer Awash -vallei in Ethiopië gevind is.  Argeologiese ontdekkings in Kenia in 2015, wat identifiseer wat die oudste bewys kan wees van die gebruik van gereedskap wat tot dusver bekend was, het getoon dat Kenyanthropus platyops ('n 3,2 tot 3,5 miljoen jaar oue Plioseen-hominienfossiel wat in 1999 in die Turkanameer, Kenia ontdek is) was moontlik die vroegste gereedskapgebruikers wat bekend was. 
Die oudste klipgereedskap is opgegrawe vanaf die terrein van Lomekwi 3 in Wes -Turkana, noordwes van Kenia, en dateer uit 3,3 miljoen jaar oud.  Voordat hierdie "Lomekwiaanse" gereedskap gevind is, is die oudste bekende klipgereedskap op verskeie plekke in Gona, Ethiopië, gevind op sedimente van die paleo-Awash-rivier, wat dit tot op hede dien. Al die gereedskap kom van die Busidama -formasie, wat bo 'n diskonformiteit of ontbrekende laag lê, wat van 2,9 tot 2,7 mya sou gewees het. Die oudste webwerwe wat ontdek is om gereedskap te bevat, is gedateer op 2.6-2.55 mya.  Een van die opvallendste omstandighede oor hierdie terreine is dat dit afkomstig is van die laat plioseen, waar vermoedelik dat gereedskap slegs in die Pleistoseen ontwikkel het. Graafmachines in die omgewing wys daarop dat: 
. die vroegste vervaardigers van klipgereedskap was vaardige vuursteenkappers. Die moontlike redes vir hierdie oënskynlike abrupte oorgang van die afwesigheid van klipgereedskap na die teenwoordigheid daarvan, sluit in. leemtes in die geologiese rekord.
Die spesie wat die Plioseen gereedskap gemaak het, bly onbekend. Fragmente van Australopithecus garhi, Australopithecus aethiopicus,  en Homo, moontlik Homo habilis, is gevind op plekke naby die ouderdom van die Gona -gereedskap. 
In Julie 2018 meld wetenskaplikes die ontdekking in China van die bekendste oudste klipgereedskap buite Afrika, wat na raming 2,12 miljoen jaar oud is. 
Einde van die Steentydperk
Die vernuwing van die tegniek van smelterts word beskou as die einde van die Steentydperk en die begin van die Bronstydperk. Die eerste baie belangrike metaal wat vervaardig is, was brons, 'n legering van koper en tin of arseen, wat elkeen afsonderlik gesmelt is. Die oorgang van die Steentydperk na die Bronstydperk was 'n tydperk waarin moderne mense koper kon smelt, maar nog nie brons vervaardig het nie, 'n tyd wat bekend staan ​​as die Kopertydperk (of meer tegnies die Chalcolithic of Eneolithic, wat beide 'koper -klip' ​​beteken) '). Die Chalcolithic volgens konvensie is die aanvanklike tydperk van die Bronstydperk. Die Bronstydperk is gevolg deur die Ystertydperk.
Die oorgang uit die Steentydperk het tussen 6000 en 2500 vC plaasgevind vir 'n groot deel van die mensdom wat in Noord -Afrika en Eurasië woon. Die eerste bewyse van menslike metallurgie dateer tussen die 6de en 5de millennia vC in die argeologiese terreine van Majdanpek, Yarmovac en Pločnik in die hedendaagse Serwië (insluitend 'n koperbyl uit 5500 vC wat tot die Vinca-kultuur behoort), hoewel dit nie as deel beskou word nie van die Chalcolithic, bied dit die vroegste bekende voorbeeld van kopermetallurgie.  Let op die Rudna Glava -myn in Serwië. Ötzi die Ysman, 'n mummie van ongeveer 3300 v.C., het 'n koperbyl en 'n vuursteenmes saamgedra.
In sommige streke, soos Afrika suid van die Sahara, is die Steentydperk direk gevolg deur die ystertydperk.  Die Midde -Ooste en Suidoos -Asiatiese streke vorder verby die steentydtegnologie rondom 6000 vC. [ aanhaling nodig ] Europa en die res van Asië het omstreeks 4000 vC na die Steentydperk samelewings geword. [ aanhaling nodig ] Die proto-Inka-kulture van Suid-Amerika het op 'n Steentydperk-vlak tot ongeveer 2000 vC voortgeduur, toe goud, koper en silwer hul intrede gemaak het. Die mense van die Amerikas het veral nie 'n wydverspreide gedrag van brons of yster na die Steentydperk ontwikkel nie, hoewel die tegnologie bestaan.  Die vervaardiging van klipgereedskap het voortgegaan selfs nadat die Steentydperk op 'n gegewe gebied geëindig het. In Europa en Noord -Amerika was meulstene tot ver in die 20ste eeu in gebruik, en is dit nog steeds in baie dele van die wêreld.
Konsep van die Steentydperk
Die terme "Steentydperk", "Bronstydperk" en "Ystertydperk" is nie bedoel om aan te dui dat vooruitgang en tydsperiodes in die voorgeskiedenis slegs gemeet word aan die tipe gereedskapmateriaal nie, eerder as byvoorbeeld sosiale organisasie, voedselbronne uitgebuit, aanpassing by klimaat, aanvaarding van landbou, kook, vestiging en godsdiens. Net soos erdewerk, bied die tipologie van die klipgereedskap gekombineer met die relatiewe volgorde van die tipes in verskillende streke 'n chronologiese raamwerk vir die evolusie van die mensdom en die samelewing. Dit dien as 'n diagnostiese datum, eerder as om die mense of die samelewing te kenmerk.
Litiese analise is 'n belangrike en gespesialiseerde vorm van argeologiese ondersoek. Dit behels die meting van klipgereedskap om die tipologie, funksie en tegnologieë daarvan te bepaal. Dit bevat wetenskaplike studie van die litiese vermindering van die grondstowwe en metodes wat gebruik word om die prehistoriese artefakte wat ontdek word, te maak. Baie van hierdie studie vind plaas in die laboratorium in die teenwoordigheid van verskillende spesialiste. In eksperimentele argeologie probeer navorsers om replika -instrumente te skep om te verstaan ​​hoe dit gemaak is. Flintknappers is vakmanne wat skerp gereedskap gebruik om vuursteen tot vuursteen te verander.
Benewens litiese analise, gebruik veld -prehistorici 'n wye verskeidenheid tegnieke wat afkomstig is van verskeie velde. Die werk van argeoloë om die paleokonteks en die relatiewe volgorde van die lae te bepaal, word aangevul deur die pogings van geologiese spesialiste om rotslae te identifiseer wat gedurende geologiese tyd van paleontologiese spesialiste ontwikkel is om pote, spore te identifiseer en te identifiseer en plantspesies van natuurkundiges en chemici in laboratoriums wat die ouderdomme van materiale bepaal deur koolstof-14, kalium-argon en ander metodes. Die studie van die Steentydperk was nog nooit beperk tot klipwerktuie en argeologie nie, alhoewel dit belangrike vorme van bewyse is. Die hoof fokus van studie was nog altyd op die samelewing en die lewende mense wat daaraan behoort het.
Die konsep van die Steentydperk is nuttig, maar dit het ook sy beperkings. Die datumbereik van hierdie tydperk is dubbelsinnig, betwis en veranderlik, afhangende van die betrokke gebied. Alhoewel dit moontlik is om te praat van 'n algemene 'steentydperk'-tydperk vir die hele mensdom, het sommige groepe nooit metaalsmeltingstegnologie ontwikkel nie, en het dit in die sogenaamde' steentydperk 'gebly totdat hulle tegnologies ontwikkelde kulture teëgekom het. Die term is vernuwend om die argeologiese kulture van Europa te beskryf. Dit is moontlik nie altyd die beste met betrekking tot streke soos sommige dele van Indië en Oseanië nie, waar boere of jagter-versamelaars klip vir gereedskap gebruik het totdat die Europese kolonisering begin het.
Argeoloë van die laat 19de en vroeë 20ste eeu nC, wat die stelsel van driejarige ouderdom by hul idees aangepas het, het gehoop om kulturele antropologie en argeologie op so 'n manier te kombineer dat 'n spesifieke tydgenoot gebruik kan word om die lewenswyse en oortuigings van die mense wat 'n bepaalde steentydse tegnologie gebruik. As 'n beskrywing van mense wat vandag leef, die term Steentydperk is omstrede. Die Vereniging van Sosiale Antropoloë ontmoedig hierdie gebruik en beweer: 
Om enige lewende groep as 'primitief' of 'steentydperk' te beskryf, impliseer onvermydelik dat hulle lewende verteenwoordigers is van 'n vroeë stadium van menslike ontwikkeling wat die meerderheid van die mensdom agtergelaat het.
In die 1920's het Suid-Afrikaanse argeoloë wat die versamelings van klipgereedskap van die land georganiseer het, opgemerk dat dit nie pas by die nuut gedetailleerde stelsel van drie-eeue nie. In die woorde van J. Desmond Clark, 
Daar is vroeg besef dat die drievoudige verdeling van kultuur in klip-, brons- en ystertydperk wat in die negentiende eeu vir Europa aangeneem is, geen geldigheid in Afrika buite die Nylvallei het nie.
Gevolglik het hulle 'n nuwe stelsel vir Afrika voorgestel, die drie-fase stelsel. Clark beskou die drie-ouderdomstelsel as geldig vir Noord-Afrika in Afrika suid van die Sahara, die drie-fase stelsel was die beste.  In die praktyk dra die mislukking van Afrikaanse argeoloë om hierdie onderskeid in gedagte, óf om te verduidelik watter een dit bedoel, by tot die aansienlike twyfel wat reeds in die literatuur voorkom. Daar is in werklikheid twee Steentydperke, een deel van die Drie-eeu en die ander drie-fase. Hulle verwys na een en dieselfde artefakte en dieselfde tegnologie, maar wissel na gelang van plek en tyd.
Die driefase-stelsel is in 1929 deur Astley John Hilary Goodwin, 'n professionele argeoloog, en Clarence van Riet Lowe, 'n siviele ingenieur en amateur-argeoloog, voorgestel in 'n artikel met die titel "Stone Age Cultures of South Africa" ​​in die joernaal. Annale van die Suid -Afrikaanse Museum. Teen daardie tyd was die datums van die vroeë steentydperk, of paleolitiese, en laat steentydperk, of neolitiese (neo = nuut), was redelik stewig en word deur Goodwin as absoluut beskou. Hy het dus 'n relatiewe chronologie van periodes met drywende datums voorgestel, wat die vroeëre en latere steentydperk genoem sou word. Die Middelsteentydperk sou nie sy naam verander nie, maar dit sou nie Mesolitiese beteken nie. 
Die duo het dus die Steentydperk herontdek. In Afrika suid van die Sahara is ysterbewerkingstegnologieë egter onafhanklik uitgevind óf vanuit die noorde op die Sahara afgekom (sien yster metallurgie in Afrika). Die Neolitiese is hoofsaaklik gekenmerk deur herdersgenootskappe eerder as groot landbougenootskappe, en hoewel daar kopermetallurgie in Afrika sowel as bronssmelting was, herken argeoloë tans nie 'n aparte kopertydperk of bronsouderdom nie. Boonop was die tegnologieë wat in die 'stadiums' ingesluit is, soos Goodwin dit genoem het, nie presies dieselfde nie. Sedertdien het die oorspronklike relatiewe terme geïdentifiseer geraak met die tegnologieë van die Paleolitiese en Mesolitiese, sodat hulle nie meer relatief is nie. Daarbenewens was daar 'n neiging om die vergelykende graad te verlaag ten gunste van die positiewe: wat lei tot twee stelle vroeë, middel- en laat -steentydperke van heel ander inhoud en chronologieë.
Deur vrywillige ooreenkoms [ aanhaling nodig ] argeoloë respekteer die besluite van die Pan-Afrikaanse kongres oor voorgeskiedenis, wat elke vier jaar vergader om die argeologiese sake wat voorgelê word, op te los. Afgevaardigdes is eintlik internasionaal; die organisasie neem sy naam uit die onderwerp.  Louis Leakey was die gasheer van die eerste een in Nairobi in 1947. Dit het destyds Goodwin en Lowe se 3-fase stelsel aangeneem, die stadiums wat vroeër, middel en later genoem moes word.
Probleem van die oorgange
Die probleem van die oorgange in argeologie is 'n vertakking van die algemene filosofiese kontinuïteitsprobleem, wat ondersoek hoe vermoedelik diskrete voorwerpe van enige aard wat op enige manier aangrensend is, 'n verhouding van enige aard het. In argeologie is die verband een van oorsaaklikheid. As dit aanvaar kan word dat tydperk B van periode A afstam, moet daar 'n grens wees tussen A en B, die A -B -grens. Die probleem lê in die aard van hierdie grens. As daar geen duidelike grens is nie, dan het die bevolking van A skielik opgehou om die gebruike kenmerkend van A te gebruik en skielik dié van B te begin gebruik, 'n onwaarskynlike scenario in die evolusieproses. Meer realisties bestaan ​​daar 'n duidelike grensperiode, die A/B -oorgang, waarin die gebruike van A geleidelik verlaag word en die van B verkry word. As daar geen oorgange bestaan ​​nie, is daar geen bewys van kontinuïteit tussen A en B.
Die Steentydperk van Europa is kenmerkend van 'n tekort aan bekende oorgange. Die vernuwers van die 19de en vroeë 20ste eeu van die moderne stelsel vir drie-eeue het die probleem van die aanvanklike oorgang, die 'gaping' tussen die paleolitiese en die neolitiese, erken. Louis Leakey het 'n antwoord gegee deur te bewys dat die mens in Afrika ontwikkel het. Die Steentydperk moes daar begin het om herhaaldelik deur migrerende bevolkings na Europa vervoer te word. Die verskillende fases van die Steentydperk kan dus daar verskyn sonder oorgange. Die las op Afrikaanse argeoloë het al hoe groter geword, want nou moet hulle die ontbrekende oorgange in Afrika vind. Die probleem is moeilik en voortdurend.
Na die goedkeuring daarvan deur die Eerste Pan-Afrikaanse kongres in 1947, is die drie-stadium chronologie deur die Derde Kongres in 1955 gewysig om 'n eerste tussenperiode tussen vroeg en middel in te sluit, om die Fauresmith- en Sangoan-tegnologie te omvat, en die tweede intermediêre periode tussen Middel en later, om die Magosiaanse tegnologie en ander te omvat. Die chronologiese basis vir definisie was heeltemal relatief. Met die aankoms van wetenskaplike middele om 'n absolute chronologie te vind, was die twee tussengangers die wil van die wyses. Hulle was eintlik middel- en laer -paleolitiese. Fauresmith word nou beskou as 'n gesig van Acheulean, terwyl Sangoan 'n gesig van Lupemban is.  Magosian is ''n kunsmatige mengsel van twee verskillende tydperke'. 
Nadat die tussengangers ernstig ondervra is, het hulle twee jaar daarna nie op die volgende Pan -Afrikaanse kongres gewag nie, maar is hulle amptelik in 1965 (weer op adviesbasis) verwerp deur Burg Wartenstein -konferensie #29, Sistematiese ondersoek na die African Later Tertiary and Quaternary,  'n konferensie in antropologie gehou deur die Wenner-Gren Foundation, in Burg Wartenstein Castle, wat dit toe in Oostenryk besit het, bygewoon deur dieselfde geleerdes wat die Pan African Congress bygewoon het, waaronder Louis Leakey en Mary Leakey, wat gelewer het 'n proefvoorstelling van haar tipologiese analise van vroeë Steentydperk -gereedskap, wat ingesluit moet word in haar bydrae van 1971 tot Olduvai kloof, "Opgrawings in beddens I en II, 1960–1963." 
Alhoewel die tussentydperke verby was, het die soektog na die oorgange voortgegaan.
In 1859 het Jens Jacob Worsaae die eerste keer 'n indeling van die Steentydperk in ouer en jonger dele voorgestel op grond van sy werk met Deense kombuismiddels wat in 1851 begin het.  In die daaropvolgende dekades ontwikkel hierdie eenvoudige onderskeid tot die argeologiese tydperke van vandag. Die belangrikste onderafdelings van die Drie-eeuse Steentydperk oorskry twee tydperkgrense op die geologiese tydskaal:
Die geologiese grens van Plioseen -Pleistoseen (hoogs geglaseerde klimaat)
Die paleolitiese tydperk van argeologie
of Epipaleolitiese tydperk van argeologie tydperk van argeologie
Die opeenvolging van hierdie fases wissel geweldig van een streek (en kultuur) na 'n ander.
Die paleolitiese of paleolitiese (uit Grieks: παλαιός, palaios, "oud" en λίθος, litos, "klip" aangesteek. "ou klip", geskep deur argeoloog John Lubbock en gepubliseer in 1865) is die vroegste afdeling van die Steentydperk. Dit beslaan die grootste deel van die mensdom se tyd (ongeveer 99% van die "menslike tegnologiese geskiedenis", , waar 'mens' en 'menslikheid' geïnterpreteer word as die genus Homo), wat strek vanaf 2,5 of 2,6 miljoen jaar gelede, met die eerste gedokumenteerde gebruik van klipgereedskap deur hominans, soos Homo habilis, aan die einde van die Pleistoseen, ongeveer 10 000 v.C.  Die paleolitiese era eindig met die Mesolitiese, of in gebiede met 'n vroeë neolitisering, die epipaleolitiese.
Op terreine wat uit die Laer Paleolitiese Tydperk dateer (ongeveer 2 500 000 tot 200 000 jaar gelede), is eenvoudige klippiesgereedskap gevind in verband met die oorblyfsels van die vroegste menslike voorouers. 'N Ietwat meer gesofistikeerde Laer Paleolitiese tradisie, bekend as die Chopper-snywerktuigbedryf, word wyd versprei in die oostelike halfrond. Hierdie tradisie was vermoedelik die werk van die hominin -spesie genaamd Homo erectus. Alhoewel daar nog nie sulke fossielgereedskap gevind is nie, word geglo dat H. erectus waarskynlik gereedskap van hout en been sowel as klip gemaak het. Ongeveer 700 000 jaar gelede het 'n nuwe Laer Paleolitiese hulpmiddel, die handbyl, verskyn. Die vroegste Europese handbyle word toegewys aan die Abbevilliaanse industrie, wat in Noord-Frankryk in die vallei van die Somme ontwikkel is, en 'n latere, meer verfynde handbyltradisie word gesien in die Acheuliaanse bedryf, waarvan bewyse gevind is in Europa, Afrika , die Midde -Ooste en Asië. Sommige van die vroegste handbyle is by Olduvai Gorge (Tanzanië) gevind in samewerking met reste van H. erectus. Benewens die handbyltradisie het daar 'n duidelike en baie verskillende klipgereedskap-industrie ontwikkel, gebaseer op klipvlokkies: spesiale gereedskap is gemaak van bewerkte (noukeurig gevormde) vuurvlokkies. In Europa is die Clactonian -industrie een voorbeeld van 'n vloktradisie. Die vroeë vlokbedrywe het waarskynlik bygedra tot die ontwikkeling van die middelste paleolitiese vlokkegereedskap van die Mousteriaanse industrie, wat verband hou met die oorblyfsels van die Neanderdalmens. 
Die vroegste gedokumenteerde klipgereedskap is gevind in Oos -Afrika, onbekende vervaardigers, op die 3,3 miljoen jaar oue terrein van Lomekwi 3 in Kenia.  Beter bekend is die latere gereedskap wat behoort aan 'n bedryf wat bekend staan ​​as Oldowan, na die tipe perseel Olduvai Gorge in Tanzanië.
Die gereedskap is gevorm deur stukke van 'n rivier klippie, of klippe soos dit, met 'n hamersteen af ​​te slaan om groot en klein stukke met een of meer skerp rande te verkry. Die oorspronklike klip word 'n kern genoem, die gevolglike stukke, vlokkies. Tipies, maar nie noodwendig nie, word klein stukkies losgemaak van 'n groter stuk, in welke geval die groter stuk die kern genoem kan word en die kleiner stukke die vlokkies. Die algemene gebruik is egter om al die resultate vlokkies te noem, wat verwarrend kan wees. 'N Verdeel in die helfte word bipolêre afskilfering genoem.
Gevolglik word die metode dikwels 'kern-en-vlok' genoem. Meer onlangs word die tradisie 'klein vlokkies' genoem, aangesien die vlokkies klein was in vergelyking met die daaropvolgende Acheulese gereedskap. 
Die kern van die Oldowan is die maak en dikwels onmiddellike gebruik van klein vlokkies.
'N Ander benamingskema is "Pebble Core Technology (PBC)": 
Klipkernen is. artefakte wat gevorm is deur verskillende hoeveelhede harde slagwerk.
Verskeie verfynings in die vorm is choppers, discoïdes, poliëders, subspheroïede, ens. Genoem. Tot op hede is geen redes vir die variante vasgestel nie: 
Vanuit 'n funksionele oogpunt lyk dit asof klippekerne ontwerp is vir geen spesifieke doel nie.
Hulle sou egter nie sonder doel vervaardig gewees het nie: 
Klipkernen kan nuttig wees in baie sny-, skraap- of kaptaaktake, maar. hulle is nie besonder doeltreffender in sulke take as 'n skerp rots nie.
Die hele punt van hul nut is dat elkeen 'n 'skerp rots' is op plekke waar die natuur dit nie verskaf het nie. Daar is addisionele bewyse dat Oldowan, of modus 1, gereedskap gebruik is in 'perkussietegnologie', dit wil sê dat dit ontwerp is om aan die stomp kant vasgegryp te word en iets met die rand te slaan, waaruit hulle die naam choppers gekry het. Moderne wetenskap kon soogdiere se bloedselle op Mode 1 -instrumente in Sterkfontein, lid 5 -Oos, in Suid -Afrika opspoor. Aangesien die bloed afkomstig was van 'n nuwe moord, het die gereedskapgebruikers waarskynlik die moord gedoen en die gereedskap gebruik om te slag. Plantreste wat aan die silikon van sommige gereedskap gebind is, bevestig die gebruik om plante te kap. 
Alhoewel die presiese spesies wat die gereedskap vervaardig het onbekend bly, is modus 1 -gereedskap in Afrika hoofsaaklik vervaardig en gebruik Homo habilis. Daar kan nie gesê word dat hulle hierdie gereedskap ontwikkel het of dat dit die tradisie tot tegnologie bygedra het nie. Hulle het 'n tradisie van nog onbekende oorsprong voortgesit. Aangesien sjimpansees soms perkussie natuurlik gebruik om voedsel in die natuur te onttrek of voor te berei, en óf onveranderde stene óf stene wat hulle verdeel het, kan gebruik, kan die tradisie baie ouer wees as die huidige rekord. [ aanhaling nodig ]
Teen die einde van Oldowan in Afrika het 'n nuwe spesie in die reeks verskyn Homo habilis: Homo erectus. Die vroegste 'ondubbelsinnige' bewyse is 'n hele skedel, KNM-ER 3733 ('n vonds-identifiseerder) van Koobi Fora in Kenia, gedateer tot 1,78 mya.  'n Vroeë skedelfragment, KNM-ER 2598, gedateer tot 1.9 mya, word ook as 'n goeie kandidaat beskou.  Oorgange in die paleoantropologie is altyd moeilik om te vind, indien nie onmoontlik nie, maar gebaseer op die 'langbeen'-ledemorfologie wat gedeel word deur H. habilis en H. rudolfensis in Oos -Afrika is 'n evolusie van een van die twee voorgestel. 
Die mees onmiddellike oorsaak van die nuwe aanpassings blyk 'n toenemende dorheid in die streek te wees en gevolglike inkrimping van die park -savanne, afgewissel met bome en bosse, ten gunste van oop grasveld, gedateer 1.8–1.7 mya. Gedurende die oorgangstydperk het die persentasie weidings onder die fossielspesies toegeneem van 15–25% tot 45%, wat die voedselvoorraad versprei en 'n fasiliteit onder die jagters vereis om gemaklik langer afstande af te lê, wat H. erectus duidelik gehad het.  Die uiteindelike bewys is die "verspreiding" van H. erectus "oor 'n groot deel van Afrika en Asië, aansienlik voor die ontwikkeling van die Mode 2 -tegnologie en die gebruik van vuur."  H. erectus het gereedskap van modus 1 oor Eurasië gedra.
Volgens die huidige bewyse (wat te eniger tyd kan verander) word modus 1 -instrumente gedokumenteer van ongeveer 2,6 mya tot ongeveer 1,5 mya in Afrika,  en tot 0,5 mya daarbuite.  Die genus Homo is bekend van H. habilis en H. rudolfensis van 2,3 tot 2,0 mya, met die nuutste habilis 'n boonste kakebeen van Koobi Fora, Kenia, van 1,4 mya. H. erectus is gedateer 1.8–0.6 mya. 
Volgens hierdie chronologie is modus 1 geërf deur Homo van onbekende Hominane, waarskynlik Australopithecus en Paranthropus, wat moes voortgegaan het met modus 1 en daarna met modus 2 totdat hulle uitsterf nie later nie as 1.1 mya. Intussen woon hulle tegelykertyd in dieselfde streke H. habilis het die gereedskap geërf rondom 2.3 mya. Op ongeveer 1.9 mya H. erectus het op die verhoog gekom en saam met die ander geleef. Modus 1 word nou gedeel deur 'n aantal Hominane oor dieselfde omvang, vermoedelik in verskillende nisse, maar die argeologie is nie presies genoeg om te sê watter nie.
Oldowan uit Afrika
Gereedskap uit die Oldowan -tradisie het die eerste keer onder argeologiese aandag in Europa gekom, waar dit, aangesien dit opdringerig en nie goed gedefinieerd was nie, in vergelyking met die Acheulean 'n raaisel was. Die raaisel sou deur die Afrikaanse argeologie in Olduvai toegelig word, maar intussen, in die vroeë 20ste eeu, het die term 'Pre-Acheulean' in die klimatologie gebruik geword. C.E.P, Brooks, 'n Britse klimatoloog wat in die Verenigde State werk, het die term gebruik om 'n 'kalkagtige klei' onder 'n laag gruis in Hoxne, Sentraal -Engeland, te beskryf waar Acheulean -gereedskap gevind is.  Of enige gereedskap daarin gevind kan word en watter tipe nie bekend was nie. Hugo Obermaier, 'n hedendaagse Duitse argeoloog wat in Spanje werk, het gesê:
Ongelukkig kan die stadium van die menslike industrie wat met hierdie afsettings ooreenstem, nie positief geïdentifiseer word nie. Al wat ons kan sê, is dat dit voor-Acheulees is.
Hierdie onsekerheid word verhelder deur die daaropvolgende opgrawings by Olduvai, maar die term word steeds gebruik vir pre-acheuliese kontekste, hoofsaaklik in Eurasië, wat nog nie gespesifiseer of onseker is nie, maar met die verstandhouding dat dit 'n klippie-instrument is of sal blyk te wees . 
Daar is baie assosiasies van modus 2 met H. erectus in Eurasië. H. erectus - Mode 1 -assosiasies is skraler, maar dit bestaan ​​wel, veral in die Verre Ooste. Een sterk bewys bewys dat slegs die gevolgtrekking gekom kan word H. erectus Eurasië bereik: in Yiron, Israel, is modus 1 -instrumente gevind wat dateer uit 2,4 mya,  ongeveer 0,5 my vroeër as die bekende H. erectus vind. As die datum korrek is, het 'n ander Hominaan voorafgegaan H. erectus uit Afrika of die vroegste H. erectus moet nog gevind word.
Na die aanvanklike verskyning in Gona in Ethiopië om 2.7 mya, dateer klippie gereedskap van 2.0 mya in Sterkfontein, lid 5, Suid -Afrika, en vanaf 1.8 mya in El Kherba, Algerië, Noord -Afrika. Die vervaardigers het reeds klippiesgereedskap in Yiron, Israel, op 2.4 mya, Riwat, Pakistan, op 2.0 mya en Renzidong, Suid -China, op meer as 2 mya gelos.  Die identifisering van 'n fossielskedel by Mojokerta, Pernung -skiereiland op Java, gedateer tot 1,8 mya, as H. erectus, dui daarop dat die Afrika -vondste nie die vroegste in Afrika is nie, of dat erectus eintlik nie in Afrika ontstaan ​​het nie, behalwe op die vlaktes van Asië.  Die uitkoms van die kwessie wag op meer aansienlike getuienis. Erectus is ook gevind in Dmanisi, Georgia, vanaf 1,75 mya in samewerking met klippie -gereedskap.
Kiezelgereedskap word die nuutste gevind, eers in Suid -Europa en daarna in die noorde. Hulle begin in die oop gebiede van Italië en Spanje, die vroegste gedateer tot 1,6 mya in Pirro Nord, Italië. Die berge van Italië styg vinnig in die raamwerk van die geologiese tyd teen 1,6 mya, hulle was laer en bedek met grasveld (soos baie van die hooglande nog steeds is). Europa was andersins bergagtig en bedek met digte woud, 'n formidabele terrein vir savanne-inwoners in warm weer. Daar is ook geen bewyse dat die Middellandse See in Gibraltar of elders begaanbaar was nie H. erectus of vroeër hominane. Hulle het moontlik Italië en Spanje langs die kus bereik.
In Noord -Europa word klippiesgereedskap vroeg in Happisburgh, Verenigde Koninkryk, vanaf 0,8 mya gevind. Die laaste spore kom uit Kent's Cavern, gedateer 0,5 mya. Teen daardie tyd H. erectus word egter uitgesterf, maar blykbaar het 'n meer moderne weergawe ontwikkel, Homo heidelbergensis, wat die gereedskap moes geërf het.  Hy verduidelik ook die laaste van die Acheulean in Duitsland op 0.4 mya.
In die laat 19de en vroeë 20ste eeu het argeoloë gewerk aan die aannames dat 'n opeenvolging van Hominane en kulture heers, dat die een die ander vervang. Tans word die teenwoordigheid van veelvuldige hominans wat vir lang tydperke tegelykertyd naby mekaar woon, aanvaar, en ook teen die tyd dat die voorheen veronderstelde 'vroegste' kultuur in Noord -Europa aangekom het, het die res van Afrika en Eurasië gevorder tot die middel- en bo -paleolitiese , sodat al drie oor die hele aarde vir 'n tyd lank tydelik was. In 'n gegewe streek was daar 'n vordering van Oldowan na Acheulean, laer na bo, sonder twyfel.
Die einde van Oldowan in Afrika is veroorsaak deur die voorkoms van Acheulean, of Mode 2, klipgereedskap. Die vroegste gevalle is in die 1,7–1,6 mya -laag in Kokiselei, Wes -Turkana, Kenia.  By Sterkfontein, Suid -Afrika, is hulle in lid 5 Wes, 1.7–1.4 mya.  Die 1.7 is 'n redelik seker, redelik standaard datum. Modus 2 word gereeld in samewerking met H. erectus. Dit is logies dat die mees gevorderde gereedskap deur die mees gevorderde Hominan vernuwend moes wees, en dit word gewoonlik erkenning gegee aan die innovasie.
'N Modus 2 -gereedskap is 'n tweehoek wat bestaan ​​uit twee konkawe oppervlaktes wat mekaar sny om 'n voorpunt te vorm, behalwe in die geval van gereedskap wat 'n punt bevat. Meer werk en beplanning gaan oor die vervaardiging van 'n modus 2 -instrument. Die vervaardiger slaan 'n plaat van 'n groter rots af om as 'n leemte te gebruik. Dan word groot vlokkies van die veld geslaan en in tweesnydings ingewerk deur harde slag op 'n aambeeldklip. Uiteindelik word die rand geretoucheer: klein vlokkies word met 'n been- of houthamer geslaan om dit skerp of skerp te maak. Die kern kan óf die leë of 'n ander vlok wees. Spasies word oorgedra vir die vervaardiging van voorraad op plekke waar die natuur geen geskikte klip verskaf het nie.
Alhoewel die meeste modus 2 -instrumente maklik van modus 1 onderskei kan word, is daar baie ooreenkomste tussen sommige Oldowan en sommige Acheulean, wat tot verwarring kan lei. Sommige Oldowan -gereedskap word noukeuriger voorberei om 'n meer gereelde rand te vorm. Een onderskeidende maatstaf is die grootte van die vlokkies. In teenstelling met die Oldowan "klein vlok" tradisie, is Acheulean "groot vlok": "Die primêre tegnologiese onderskeid wat tussen Oldowan en die Acheulean bly, is die voorkeur vir groot vlokkies (& gt10 cm) as spasies vir die maak van groot snywerktuie (handaksels en skeersels) ) in die Acheulean. "  "Large Cutting Tool (LCT)" het ook deel geword van die standaardterminologie. 
In Noord -Afrika bly die teenwoordigheid van modus 2 'n raaisel, aangesien die oudste vondste afkomstig is van Thomas Quarry in Marokko om 0,9 mya.  Argeologiese aandag verskuif egter na die Jordaan -skeurvallei, 'n verlenging van die Oos -Afrikaanse skeurvallei (die oostelike oewer van die Jordaan gly stadig noordwaarts terwyl Oos -Afrika van Afrika afgestoot word). Daar is 'n tekort aan bewyse van die gebruik van die Nylvallei, maar Hominane kon maklik langs die oewer van die Rooi See aan die oorkant van die Rooi See van die Ethiopië langs die oewer van die Rooi See bereik het. 'N Kruising sou nie nodig gewees het nie, maar dit is meer waarskynlik daar as oor 'n teoretiese, maar onbewese landbrug deur óf Gibraltar óf Sicilië.
Intussen het Acheulean in Afrika verby die 1.0 mya -punt gegaan en ook verby die uitwissing van H. erectus daar. Die laaste Acheulean in Oos -Afrika is in Olorgesailie, Kenia, gedateer op ongeveer 0,9 mya. Sy eienaar was nog steeds H. erectus,  maar in Suid -Afrika word Acheulean by Elandsfontein, 1.0–0.6 mya, geassosieer met die Saldanha -man, geklassifiseer as H. heidelbergensis, 'n meer gevorderde, maar nog nie moderne, afstammeling waarskynlik van H. erectus. Die Thoman Quarry Hominans in Marokko is eweneens heel waarskynlik Homo rhodesiensis,  in dieselfde evolusionêre status as H. heidelbergensis.
Acheulean uit Afrika
Modus 2 is die eerste keer uit Afrika bekend by 'Ubeidiya, Israel, 'n plek nou aan die Jordaanrivier, waarna Homo op lang termyn (honderde duisende jare) gereeld aan die oewer van 'n palaeo-meer op 'n veranderlike vlak besoek word. sedert verdwyn. Die geologie is geskep deur opeenvolgende "oortreding en regressie" van die meer  wat gelei het tot vier siklusse van lae. Die gereedskap is geleë in die eerste twee, Cycles Li (Limnic Inferior) en Fi (Fluviatile Inferior), maar meestal in Fi. Die siklusse verteenwoordig verskillende ekologieë en dus verskillende dwarssnitte van die fauna, wat dit moontlik maak om dit te dateer. Dit lyk asof dit dieselfde faunale samestellings is as die Ferenta Faunal -eenheid in Italië, bekend uit opgrawings by Selvella en Pieterfitta, gedateer op 1,6–1,2 mya. 
By 'Ubeidiya dui die merke op die bene van die diersoort wat daar aangetoon word dat die vervaardigers van die gereedskap die moord op groot roofdiere geslag het, 'n aktiwiteit wat as' opruiming 'bestempel is.  Daar is geen lewende vloere nie, en hulle het ook nie bene verwerk om die murg te verkry nie. Hierdie aktiwiteite kan dus nie as die enigste of selfs die tipiese ekonomiese aktiwiteit van Hominane verstaan ​​word nie. Hulle belangstellings was selektief: hulle het hoofsaaklik die vleis van Cervids geoes,  wat na raming tot vier dae na die moord beskikbaar was sonder om te bederf.
Die meerderheid van die diere op die terrein was van "Palaearktiese biogeografiese oorsprong".  Hierdie oorvleuel egter die bereik van 30-60% van die "Afrika -biogeografiese oorsprong".  Die bioom was Middellandse See, nie savanne nie. Die diere het nie deurgegaan nie, daar was bloot 'n oorvleueling van normale omvang. Van die Hominane, H. erectus het verskeie kraniale fragmente gelaat. Tande van onbepaalde spesies was moontlik H. ergaster.  Die gereedskap word geklassifiseer as 'Lower Acheulean' en 'Developed Oldowan'. Laasgenoemde is 'n betwiste klassifikasie wat deur Mary Leakey geskep is om 'n Acheuleaanse tradisie in Bed II by Olduvai te beskryf. Dit is gedateer 1.53–1.27 mya. Die datum van die gereedskap oorskry dus waarskynlik nie 1.5 mya 1.4 nie, word dikwels as 'n datum gegee. Hierdie chronologie, wat beslis later as in Kenia is, ondersteun die hipotese 'uit Afrika' vir Acheulean, indien nie vir die Hominane nie.
Uit Suidwes -Asië, soos die Levant nou genoem word, het die Acheulean homself stadiger ooswaarts uitgebrei en by Isampur, Indië, ongeveer 1,2 mya aangekom. Dit verskyn eers in China en Korea na 1mya en glad nie in Indonesië nie. Daar is 'n merkbare grens wat die verste omvang van die Acheulean ooswaarts aandui voor 1 mya, die Movius Line genoem, na sy voorsteller, Hallam L. Movius. Aan die oostekant van die lyn gaan die tradisie van klein vlokkies voort, maar die gereedskap word ook in modus 1 bewerk, terwyl die kante afskil. In Athirampakkam in Chennai in Tamil Nadu het die Acheulese ouderdom begin by 1.51 mya, en dit is ook vroeër as Noord -Indië en Europa. 
Die oorsaak van die Movius -lyn bly spekulatief, of dit nou 'n werklike verandering in tegnologie of 'n beperking van die argeologie is, maar na 1 mya is bewyse wat nie vir Movius beskikbaar is nie, die voorkoms van Acheulean. Die Acheulean -terrein in Bose, China, is byvoorbeeld gedateer 0.803 ± 3K mya.  Die outeurs van hierdie chronologies later Oos -Asiatiese Acheulean bly onbekend, net soos of dit in die streek ontwikkel het of ingebring is.
Daar is geen grenslyn tussen modus 1 en modus 2 in die weste nie, maar modus 2 is ewe laat in Europa as in die Verre Ooste. Die vroegste kom uit 'n rotsskuiling by Estrecho de Quípar in Spanje, gedateer tot meer as 0,9 mya. Daar is ook tande van 'n onbepaalde Hominan gevind.  Die laaste modus 2 in Suid -Europa kom van 'n deposito by Fontana Ranuccio naby Anagni in Italië gedateer op 0,45 mya, wat gewoonlik gekoppel is aan Homo cepranensis, 'n "laat variant van H. erectus", 'n fragment waarvan die skedel by Ceprano naby gevind is, gedateer 0.46 mya. 
Hierdie tydperk is veral bekend as die era waarin die Neanderthalers in Europa en die Nabye Ooste gewoon het (ongeveer 300 000–28 000 jaar gelede). Hulle tegnologie is hoofsaaklik die Mousteriaanse, maar die fisiese eienskappe van die Neanderthaler is ook gevind in dubbelsinnige verband met die meer onlangse Châtelperroniaanse argeologiese kultuur in Wes -Europa en verskeie plaaslike nywerhede soos die Szeletian in Oos -Europa/Eurasië. Daar is geen bewyse vir Neanderthalers in Afrika, Australië of die Amerikas nie.
Neandertalers het hul bejaardes verpleeg en rituele begrafnis beoefen wat 'n georganiseerde samelewing aandui. Die vroegste bewyse (Mungo Man) van vestiging in Australië dateer uit ongeveer 40 000 jaar gelede toe moderne mense waarskynlik uit Asië oorgekom het deur eilandspring. Bewyse van simboliese gedrag, soos liggaamsversiering en begrafnis, is dubbelsinnig vir die Middelpaleolitiese en is steeds onderhewig aan debat. Die Bhimbetka -rotsskuilings toon die vroegste spore van die menslike lewe in Indië, waarvan sommige ongeveer 30 000 jaar oud is.
Van 50 000 tot 10 000 jaar gelede in Europa eindig die Bo -Paleolitiese einde met die einde van die Pleistoseen en die begin van die Holoseen -era (die einde van die laaste ystydperk). Moderne mense versprei verder oor die aarde gedurende die periode wat bekend staan ​​as die Bo -Paleolitiese.
Die Bo -paleolitiese mark word gekenmerk deur 'n relatief vinnige opeenvolging van dikwels komplekse steenartefaktegnologieë en 'n groot toename in die skepping van kuns en persoonlike ornamente. Gedurende die tydperk het tussen 35 en 10 kya ontwikkel: van 38 tot 30 kya Châtelperronian, 40-28 Aurignacian, 28-22 Gravettian, 22-17 Solutrean en 18-10 Magdalenian. Al hierdie nywerhede behalwe die Châtelperronian word geassosieer met anatomies moderne mense. Skrywing van die Châtelperronian is nog steeds die onderwerp van baie debat.
Die meeste geleerdes dateer die aankoms van mense in Australië op 40 000 tot 50 000 jaar gelede, met 'n moontlike reeks tot 125 000 jaar gelede. Die vroegste anatomies moderne menslike oorskot wat in Australië (en buite Afrika) gevind is, is dié van Mungo Man wat op 42 000 jaar oud is.  
Die Amerikas is gekoloniseer via die Bering -landbrug wat gedurende hierdie tydperk deur laer seevlakke blootgestel is. Hierdie mense word die Paleo-Indiërs genoem, en die vroegste aanvaarde datums is dié van die Clovis-kultuurterreine, ongeveer 13 500 jaar gelede. Wêreldwyd was samelewings jagter-versamelaars, maar bewyse van streeksidentiteite begin verskyn in die groot verskeidenheid klipgereedskapstipes wat ontwikkel word om in baie verskillende omgewings te pas.
Die tydperk wat begin het vanaf die einde van die laaste ystydperk, 10 000 jaar gelede, tot ongeveer 6 000 jaar gelede, word gekenmerk deur stygende seevlakke en 'n behoefte om aan te pas by 'n veranderende omgewing en nuwe voedselbronne te vind. Die ontwikkeling van Mode 5 (mikroliet) gereedskap het begin in reaksie op hierdie veranderinge. Hulle is afgelei van die vorige paleolitiese gereedskap, vandaar die term Epipaleolithicum, of was tussen die Paleolithicum en die Neolithicum, vandaar die term Mesolithic (Middle Stone Age), wat vir dele van Eurasië gebruik is, maar nie daarbuite nie. Die keuse van 'n woord hang af van die presiese omstandighede en die neiging van die argeoloë wat die terrein opgrawe. Mikroliete is gebruik vir die vervaardiging van meer doeltreffende saamgestelde gereedskap, wat lei tot 'n intensivering van jag en visvang en met toenemende sosiale aktiwiteit die ontwikkeling van meer komplekse nedersettings, soos Lepenski Vir. Die huisdier van die hond as jaggenoot dateer waarskynlik uit hierdie tydperk.
Die vroegste geveg het tydens die Mesolitiese tydperk plaasgevind op 'n plek in Egipte, bekend as begraafplaas 117.
Die Neolitiese, of die nuwe steentydperk, is ongeveer gekenmerk deur die aanvaarding van landbou. Die verskuiwing van voedselversameling na voedselproduksie, op sigself een van die mees revolusionêre veranderinge in die menslike geskiedenis, gaan gepaard met die sogenaamde neolitiese revolusie: die ontwikkeling van erdewerk, gepoleerde klipgereedskap en die bou van meer komplekse, groter nedersettings soos Göbekli Tepe en Çatal Hüyük. Sommige van hierdie kenmerke het selfs vroeër op sekere plekke, in die oorgang Mesolitiese, begin. Die eerste neolitiese kulture het omstreeks 7000 vC in die vrugbare halfmaan begin en konsentries na ander dele van die wêreld versprei, maar die Nabye Ooste was waarskynlik nie die enigste kern van landbou nie, die verbouing van mielies in Meso-Amerika en rys in die Verre Ooste. ander wees.
As gevolg van die toenemende behoefte om plante te oes en te verwerk, het artefakte van gemaalde klippe en gepoleerde klippe baie meer wydverspreid geword, insluitend gereedskap vir maal, sny en kap. Skara Brae in Orkney, voor Skotland, is een van die beste voorbeelde in Europa van 'n neolitiese dorp. Die gemeenskap bevat klipbeddens, rakke en selfs 'n binnetoilet wat aan 'n stroompie gekoppel is. Die eerste grootskaalse konstruksies is gebou, insluitend nedersettingstorings en mure, byvoorbeeld Jericho (Tell es-Sultan) en seremoniële terreine, byvoorbeeld: Stonehenge.Die Ġgantija -tempels van Gozo in die Maltese argipel is die oudste vrystaande strukture ter wêreld wat opgerig is c. 3600–2500 vC. Die vroegste bewyse vir gevestigde handel bestaan ​​in die Neolitiese, met nuut gevestigde mense wat eksotiese goedere oor afstande van baie honderde myle invoer.
Hierdie feite toon dat daar voldoende hulpbronne en samewerking was om groot groepe in staat te stel om aan hierdie projekte te werk. In watter mate dit 'n basis was vir die ontwikkeling van elite en sosiale hiërargieë, is 'n kwessie van voortdurende debat.  Alhoewel sommige laat neolitiese samelewings komplekse gestratifiseerde hoofde gevorm het soortgelyk aan Polinesiese samelewings, soos die Ancient Hawaiians, gebaseer op die samelewings van moderne stamgenote op 'n ekwivalente tegnologiese vlak, was die meeste Neolitiese samelewings relatief eenvoudig en egalitêr.  'n Vergelyking van kuns in die twee eeue lei sommige teoretici tot die gevolgtrekking dat neolitiese kulture merkbaar meer hiërargies was as die paleolitiese kulture wat hulle voorafgegaan het. 
Vroeë Steentydperk (ESA)
Die vroeë steentydperk in Afrika moet nie geïdentifiseer word met 'Ou steentydperk', 'n vertaling van paleolitiese, of met paleolitiese, of met die 'vroeë steentydperk' wat oorspronklik bedoel het wat die paleolitiese en mesolitiese geword het nie. In die aanvanklike dekades van die definisie daarvan deur die Pan-Afrikaanse Kongres van Prehistorie was dit in Afrika parallel met die Bo- en Middelpaleolitiese. Sedertdien het radiokoolstof -datering egter getoon dat die Middelsteentydperk in werklikheid gelyktydig met die Middelpaleolitiese tyd is.  Die vroeë steentydperk is dus gelyktydig met die laer paleolitiese en bevat toevallig dieselfde hooftegnologieë, Oldowan en Acheulean, wat onderskeidelik klipgereedskap van modus 1 en modus 2 vervaardig het. Die ligging en chronologie van die terreine en die presiese tipologie is egter 'n duidelike streeksbegrip.
Die Middelsteentydperk was 'n periode van Afrika se voorgeskiedenis tussen die vroeë Steentydperk en die Laat Steentydperk. Dit het ongeveer 300 000 jaar gelede begin en ongeveer 50 000 jaar gelede geëindig.  Dit word beskou as 'n ekwivalent van die Europese Middelpaleolitiese.  Dit word geassosieer met anatomies modern of byna modern Homo sapiens. Vroeë fisiese bewyse kom van Omo  en Herto,  beide in Ethiopië en dateer onderskeidelik op c. 195 ka en by c. 160 ka.
Later Steentydperk (LSA)
Die Later Steentydperk (LSA, soms ook die Laat Steentydperk) verwys na 'n tydperk in die Afrikaanse voorgeskiedenis. Die begin daarvan is min of meer gelyktydig met die Europese Bo -Paleolitiese. Dit duur tot historiese tye, en dit sluit kulture in wat ooreenstem met Mesolitiese en Neolitiese in ander streke.
Klipgereedskap is gemaak van verskillende klippe. Vuursteen en kers is byvoorbeeld gevorm (of afgebreek) vir gebruik as snygereedskap en wapens, terwyl basalt en sandsteen gebruik is vir grondgereedskap, soos kwartstene. Hout, been, dop, geweier (takbokke) en ander materiale is ook wyd gebruik. Gedurende die mees onlangse deel van die tydperk is sedimente (soos klei) gebruik om erdewerk te maak. Landbou is ontwikkel en sekere diere is ook mak gemaak.
Sommige spesies nie-primate kan klipgereedskap gebruik, soos die see-otter, wat perlemoenskulpe daarmee breek. Primate kan klipgereedskap gebruik en vervaardig. Hierdie kombinasie van vaardighede is meer opvallend by ape en mans, maar slegs mans, of meer algemeen Hominane, is afhanklik van die gebruik van gereedskap om te oorleef.  Die belangrikste anatomiese en gedragsfunksies wat nodig is vir die vervaardiging van gereedskap, wat slegs deur Hominans besit word, is die groter duim en die vermoë om vas te hou deur 'n verskeidenheid grepe. 
Voedselbronne van die paleolitiese jagter-versamelaars was wilde plante en diere wat uit die omgewing geoes is. Hulle hou van vleis van diere, insluitend lewers, niere en brein. Groot peulgewasse was lank voor die landbourevolusie deel van die menslike dieet, soos blyk uit argeobotaniese vondste uit die Mousteriaanse lae van die Kebara -grot in Israel.  Boonop dui onlangse bewyse aan dat mense tot 23 000 jaar gelede wilde graankorrels in die Bo -Paleolithikum verwerk en verbruik het. 
Teen die einde van die gletsering in Wisconsin, 15 000 tot 9 000 jaar gelede, het massa -uitwissing van Megafauna, soos die wollerige mammoet, in Asië, Europa, Noord -Amerika en Australië plaasgevind. Dit was die eerste Holoseen -uitwissingsgebeurtenis. Dit het moontlik die eetgewoontes van mense van daardie ouderdom aangepas en met die opkoms van landboupraktyke het plantaardige voedsel ook 'n gereelde deel van die dieet geword. 'N Aantal faktore is vir die uitwissing voorgestel: beslis te veel jag, maar ook ontbossing en klimaatsverandering.  Die netto effek was om die groot omvang wat die groot diere benodig, te fragmenteer en in elke fragment stukkend te blus.
Skuiling en habitat
Ongeveer 2 miljoen jaar gelede, Homo habilis Daar word geglo dat dit die eerste mensgemaakte struktuur in Oos-Afrika gebou het, wat bestaan ​​uit eenvoudige klipwerk om takke van bome in posisie te hou. 'N Soortgelyke sirkelvormige klipstelsel wat vermoedelik ongeveer 380 000 jaar oud is, is by Terra Amata, naby Nice, Frankryk, ontdek. (Kommer oor die datering is geopper, sien Terra Amata). Verskeie menslike habitats wat uit die Steentydperk dateer, is wêreldwyd ontdek, waaronder:
'N Tentagtige struktuur in 'n grot naby die Grotte du Lazaret, Nice, Frankryk.
'N Struktuur met 'n dak met hout, ontdek in Dolni Vestonice, Tsjeggië, dateer uit ongeveer 23 000 vC. Die mure was gemaak van gepakte kleiblokke en klippe.
Baie hutte van mammoetbene is gevind in Oos -Europa en Siberië. Die mense wat hierdie hutte gemaak het, was kundige mammoetjagters. Voorbeelde is gevind langs die Dniepr -riviervallei van die Oekraïne, onder meer naby Chernihiv, in Morawië, Tsjeggië en in die suide van Pole.
'N Dierskuil tent van ongeveer 15000 tot 10000 vC, in die Magdalenian, is in Plateau Parain, Frankryk, ontdek.
Prehistoriese kuns is sigbaar in die artefakte. Prehistoriese musiek word afgelei uit instrumente wat gevind word, terwyl parietale kuns op enige soort rotse gevind kan word. Laasgenoemde is rotstekeninge en rotskilderye. Die kuns het al dan nie 'n godsdienstige funksie gehad nie. 
Rotstekeninge verskyn in die Neolitiese. 'N Petroglief is 'n intaglio abstrakte of simboliese beeld wat op verskillende klippe gegraveer is volgens verskillende metodes, gewoonlik deur prehistoriese mense. Dit was 'n dominante vorm van voorafskrywende simbole. Rotstekeninge is in verskillende dele van die wêreld ontdek, waaronder Australië (rotsgravures in Sydney), Asië (Bhimbetka, Indië), Noord -Amerika (Death Valley National Park), Suid -Amerika (Cumbe Mayo, Peru) en Europa (Finnmark, Noorweë) ).
In paleolitiese tye is meestal diere geverf, in teorie dié wat as voedsel gebruik is of as sterkte verteenwoordig is, soos die renoster of groot katte (soos in die Chauvet -grot). Soms is tekens soos kolletjies geteken. Skaars menslike voorstellings sluit handafdrukke en halfmens-/halfdierfigure in. Die grot van Chauvet in die Ardèche departement, Frankryk, bevat die belangrikste grotskilderye van die paleolitiese era,  wat uit ongeveer 36 000 vC dateer.   Die Altamira -grotskilderye in Spanje is tussen 14 000 en 12 000 vC gedoen en het onder meer bisons getoon. Die saal van bulle in Lascaux, Dordogne, Frankryk, dateer van ongeveer 15 000 tot 10 000 v.G.J.
Die betekenis van baie van hierdie skilderye bly onbekend. Dit is moontlik gebruik vir seisoenale rituele. Die diere word vergesel van tekens wat dui op 'n moontlike magiese gebruik. Pylagtige simbole in Lascaux word soms geïnterpreteer as kalender- of almanakgebruik, maar die bewyse bly steeds interpretatief. 
Sommige tonele van die Mesolitiese kan egter getik word, en as gevolg van hul verskillende modifikasies, is dit redelik duidelik. Een hiervan is die gevegstoneel tussen georganiseerde bande boogskutters. Byvoorbeeld, "die marsjerende krygers", 'n rotsskildery by Cingle de la Mola, Castellón in Spanje, dateer uit ongeveer 7 000–4 000 v.C., toon ongeveer 50 boogskutters in twee groepe aan wat marsjeer of in stap na mekaar hardloop, elke man dra 'n buig in die een hand en 'n vuis pyltjies in die ander hand. 'N Lêer van vyf mans lei een orkes, waarvan een 'n figuur met 'n' hoed met 'n hoë kroon 'is.
In ander tonele elders dra die mans hoofrokke en knieversierings, maar veg andersins naak. Sommige tonele beeld dooies en gewondes uit, vol pyle.  Die een word herinner aan Ötzi the Iceman, 'n mummie uit die koperouderdom wat onthul is deur 'n smeltende gletser van die Alpe, wat ineengestort het van bloedverlies weens 'n pylwond in die rug.
Australiese argeoloë het dekades gelede die term "Stone Age " laat val, en u ook
Die term "Stone Age " word gebruik om na vroeë periodes in die menslike kulturele evolusie te verwys, en om kulture te beskryf wat beskou word as "backward " of "primitive ". Hierdie houding kan teruggevoer word na 1877, toe die Amerikaanse antropoloog Lewis Morgan aangevoer het dat alle menslike bevolkings deur drie ontwikkelingsfases gevorder het: Wreedheid, barbaarsheid en beskawing.
Steenbewerking was 'n belangrike tegnologie, aangesien hominiede oor die hele wêreld versprei het, en dit het tot die Ystertydperk, wat ongeveer 3000 jaar gelede begin het, gebly. Daarna het die gebruik daarvan in sommige dele van die wêreld begin afneem. In teenstelling met wat algemeen geglo word, is klipgereedskapstegnologie nie eenvoudig nie. Dit is hoogs vaardig en vereis kennis van geomorfologie, geologie, breukmeganika en die termiese eienskappe van klip.
'N Voorbeeld van hierdie konsep kom voor in die wetenskapfiksieroman en blockbuster -film The Martian. Ruimtevaarder Mark Watney, verlate op Mars, verbou aartappels om homself aan die lewe te hou, wat hom laat sê:
"Hulle sê sodra jy iewers verbou het, het jy dit amptelik gekoloniseer. So, tegnies, het ek Mars gekoloniseer."
Teen die 1960's het argeoloë en antropoloë wegbeweeg van die idee van & ldquoprogress & rdquo, beïnvloed deur die werk van die Duits-Amerikaanse antropoloog Franz Boas.
In plaas daarvan om in 'n hiërargie van evolusie ingedeel te word, word menslike kulture as intern samehangende sosiale en politieke stelsels beskou. Inheemse wêreldbeskouings was min of meer geadvanceerd en rdquo as Westerse.
Dit verskyn weer wanneer Aboriginale mense te veel politieke trekkrag kry, soos hierdie tweets demonstreer:
Hierdie artefakte, vervaardig uit glas, het buitengewone vaardigheid vereis en is ook waardeer vir hul estetiese eienskappe.
Klipgereedskap word nog steeds gemaak en gebruik, en nie net deur inheemse mense nie. In 1975 het die argeoloog Don Crabtree 'n operasie ondergaan met obsidiaanse kopvelle wat hy self vervaardig het.
Obsidiaan lemme veroorsaak minder weefselskade as chirurgiese staalmesse, en die wonde genees vinniger. Chirurge gebruik dit steeds.
Argeoloë in Australië het dekades gelede die term & ldquoStone Age & rdquo laat vaar. So moet jy ook.
Alice Gorman is lid van die Australian Institute of Aboriginal and Torres Strait Islander Studies.
Skrywers: Alice Gorman, senior lektor in argeologie en ruimtewetenskap, Flinders Universiteit
Die nuwe argeologiese vondste
Opgrawings van die onderste (bekend as AB-Lw) en boonste (AB-Up) argeologiese vlakke het meer as 250 klipwerktuie en byna 600 fossieloorblyfsels opgelewer.
'N Wye verskeidenheid diere is geïdentifiseer, waaronder olifante, perde, renosters, seekoeie, wildsbokke, varke, hiënas en krokodille. Hierdie diere het tans 'n relatief oop habitat van savanne met permanente water in die omgewing, wat soortgelyke toestande in die verlede voorstel.
Die steengereedskap vind meestal snywerktuie en skerp snywerktuie wat gebruik word vir die verwerking van karkasse. Die gereedskap is gemaak van kalksteen en vuursteen wat waarskynlik naby ou stroombeddens in die omgewing opgevang is.
Hulle is tipies van die Oldowan -steengereedskapstegnologie wat van Oos -Afrikaanse terreine bekend is en tussen 2,6 miljoen en 1,9 miljoen jaar gelede dateer. Maar die Ain Boucherit -vonds toon ook 'n paar subtiele variasies, veral met die teenwoordigheid van baie eienaardige sferoïdale gereedskap waarvan die funksie onbekend is.
https://images.theconversation.com/files/247644/original/file-20181128-3. 1200w, https://images.theconversation.com/files/247644/original/file-20181128-3. 1800w, https://images.theconversation.com/files/247644/original/file-20181128-3. 754w, https://images.theconversation.com/files/247644/original/file-20181128-3. 1508w, https://images.theconversation.com/files/247644/original/file-20181128-3. 2262w "groottes =" (minwydte: 1466px) 754px, (maksimum breedte: 599px) 100vw, (minwydte: 600px) 600px, 237px ">
Twee voorbeelde van klipgereedskap van Ain Boucherit. 'N Oldowan-kern waaruit skerp snyvlokkies verwyder is (links). Skerp snyvlokkie wat gebruik kan word vir slagwerk op die bene (regs).
Sommige van die fossielbene toon baie spesifieke merke wat nie van natuurlike oorsprong kan wees nie, maar eerder as gevolg van 'n opsetlike aktiwiteit.
Twee tipes is geïdentifiseer. Die eerste was afmerkings wat gemaak is van skerp rande vlokkies, wat daarop dui dat velle, ontruiming en ontsmettingsaktiwiteite (foto hieronder) aangedui word. Die tweede sluit in slagmerke van 'n hamersteen, wat dui op murg ekstraksies.
Dit toon die vroeë hominiene van vleis en murg van diere aan. Dit is in ooreenstemming met ander studies van grootliks hedendaagse Oos -Afrikaanse terreine.
https://images.theconversation.com/files/247643/original/file-20181128-3. 1200w, https://images.theconversation.com/files/247643/original/file-20181128-3. 1800w, https://images.theconversation.com/files/247643/original/file-20181128-3. 754w, https://images.theconversation.com/files/247643/original/file-20181128-3. 1508w, https://images.theconversation.com/files/247643/original/file-20181128-3. 2262w "groottes =" (minwydte: 1466px) 754px, (maksimum breedte: 599px) 100vw, (minwydte: 600px) 600px, 237px ">
'N Klein beentjie met steenwerktuie.
Dit was nogal 'n uitdaging om die webwerf te vind, maar die relatiewe standpunte van AB-Up (binne Olduvai-gebeurtenis) en AB-Lw ('n paar meter onder Olduvai) het ons in staat gestel om onderskeidelik ongeveer 1,9 miljoen en 2,4 miljoen jaar gelede af te lei.
Ons het u maklik gemaak om 'n PDF -e -boek te vind sonder om te grawe. En deur toegang tot ons e -boeke aanlyn te hê of deur dit op u rekenaar te stoor, het u maklike antwoorde met Stone Tools In Human Evolution Gedragsverskille tussen tegnologiese primate. Om aan die gang te kom met die vind van klipgereedskap in menslike evolusie gedragsverskille tussen tegnologiese primate, is u tereg op ons webwerf, met 'n uitgebreide versameling handleidings.
Uiteindelik kry ek hierdie e -boek, dankie vir al hierdie klipgereedskap in menslike evolusie Gedragsverskille tussen tegnologiese primate wat ek nou kan kry!
My vriende is so mal dat hulle nie weet hoe ek al die e -boek van hoë gehalte het nie, wat hulle nie het nie!
Senior lektor in argeologie en ruimtestudies, Flinders Universiteit
Dr Alice Gorman is 'n professionele argeoloog wat al meer as 20 jaar in die inheemse erfenisbestuur werk en erfenisadvies verskaf vir die mynbedryf, stedelike ontwikkeling, staatsdepartemente, plaaslike raad en Aboriginal Native Title -groepe.
Haar navorsing behels die bestuur van kultuurerfenis van ruimteverkenning, met die fokus op wentelafval (bv. Vanguard 1), aardse lanseerplekke soos Woomera en Kourou, en opsporingstasies soos Orroral Valley in die Australiese Hoofstad. Sy was die pionier in die konsep van ruimte as 'n kulturele landskap, en is die enigste argeoloog wat orbitaalafval bestudeer. Behalwe ruimte -argeologie, is sy 'n spesialis in ontleding van klipgereedskap en die Aboriginale gebruik van bottelglas na Europese vestiging.
Sy het in 2005 by die Departement Argeologie aan die Flinders Universiteit aangesluit om in die Nagraadse Program in Kultuurerfenisbestuur klas te gee.Van 2012 - 2014 het Alice verlof geneem om terug te keer na die erfeniskonsultasiebedryf, en werk as 'n senior kultuurerfenisadviseur by Wallis Heritage Consulting en Ecology and Heritage Partners, Adelaide.
Alice is lid van die American Institute of Aeronautics and Astronautics, die Space Industry Association of Australia en die World Archaeological Congress Space Heritage Task Force. Haar navorsing oor ruimteverkenning verskyn in National Geographic, The Monocle, Archaeology Magazine, Financial Review en ABC Radio. Sy publiseer ook die blog Space Age Archaeology, wat deur die National Library of Australia as 'n belangrike wetenskaplike publikasie geargiveer word. Sy is 'n lid van die redaksie van The Journal of Toaster Studies.
2 November is 20 jaar sedert die eerste inwoners op die Internasionale Ruimtestasie (ISS) aangekom het. Die wentelbaan is sedertdien voortdurend beset. Twintig agtereenvolgende lewensjare in die ruimte maak die ISS.
Alice Gorman is 'n ruimte -argeoloog wat werk aan ruimtevullis in die wentelbaan van die aarde, diep ruimtesondes en planetêre landingsplekke. Sy ondersoek wat ons uit hierdie items en plekke kan leer as materiële voorwerpe, en ook hulle.
Steentydperk is 'n term wat dikwels gebruik word om te verwys na vroeë periodes in die menslike kulturele evolusie, toe opsetlik skerp klipvlokkies die belangrikste snyhulpmiddel was. Maar dit word ook gebruik om kulture te beskryf wat gesien word as.
As 'n argeoloog wat in die afgeleë gebiede rondom Woomera en die Nullarbor -vlakte werk, is my begrip van Suid -Australië eers deur rotse en grond ingelig. Dit was 'n landskap van fossiele en spoorfossiele die.
Geskiedenis: skoongemaak. Hoe ironies. Hulle was nie, dit is.
Waarom is ons so bang vir die werklike waarheid, as 'n trots Maori?
Links kan nie die waarheid hanteer nie.
Maori geskiedenis is "a " geskiedenis van NZ, nie " die ". En dit is beslis nie deurlopend nie. Daar is 'n geskiedenis voordat hulle aangekom het en baie leemtes is gevul deur wetenskap, DNA -toetsing, geologie -argeologie en koolstofdatering.
NZ is 180 jaar gelede (Mei 1841) gekoloniseer, nie 200 jaar nie.
En wat is die tradisionele vrugte wat in kohi-tatea ryp geword het?
Die langverwagte konsep-kurrikulum vir die sogenaamde "Aotearoa New Zealand 's Histories " is opgebou rondom slegs drie groot idees " – alles oor Maori en kolonisasie. Hulle is:
• " Maori geskiedenis is die grondslag en deurlopende geskiedenis van Aotearoa Nieu -Seeland. "
• Die geskiedenis van Aotearoa NZ is gevorm deur die uitoefening en gevolge van mag. "
• " Kolonisasie en die gevolge daarvan was die afgelope 200 jaar sentraal in ons geskiedenis en beïnvloed steeds alle aspekte van die Aotearoa NZ -samelewing. "
Dit vertaal blykbaar te beteken:
1. Bevordering van "Supremacy " (soos in "Māori ").
2. "Subjugation " (van "Māori deur kolonialiste ").
3. "Klag " (die samelewing moet voortgaan om die verlede te herstel ").
Met ander woorde, die kurrikulum is geskryf deur hard-linkse aktiviste/akademici!
Waarom ondersteun Arbeid die radikaal-links, politiseer en herskryf die geskiedenis van die NZ '?
Ek het vir jou gesê dat die linkses dit sou regkry met hul uiterste wêreldbeskouing en hul spesiale merk wakker gif.
Hulle kan hulself nie help nie.
Sterkte as jy 'n kind op skool in Nieu -Seeland is. Jy sal wiskunde haat en die meeste van die land haat.
As hulle nie 'n mate van balans toon nie, kan ons die kinders leer hoe die eerste premier van die Arbeid 'n rassis teenoor die Chinese was.
Dit sal Labour nie baie stemme verloor nie. Die meeste Chinese migrante hier is georiënteerd op die vrye mark, en die ouer Chinese onthou die amptelike vooroordeel wat daar was tot onlangs.
Chuck: Maar Savage was blykbaar 'n gay kas, so hy is waarskynlik ander sondes vergewe.
DG, terwyl ons oor die onderwerp van ' blykbaar ' verskyn, verskyn die naam J Marshall.
'N Tipiese linkse poging om 'n menere te verneder. Hy was nie 'n botty bandiet nie!
DG: Gaan hand in hand met die Arbeidersbeweging!
Dit kan meer insiggewend wees om 'n paar NZ -politici van die 1920's en 1930's te identifiseer nie rassiste.
In plaas van drie groot idees, kan dit letterlik tot een verminder word.
Witman sleg, bruin man goed.
Maar merk my woorde, hiervan sal niks baat nie. In werklikheid sal dit die basis vir 'n vinnig groeiende onafhanklikheid/separatistiese beweging, verdeeldheid en onenigheid in ons samelewing voortduur.
Hierdie voorgestelde, verpligte geskiedeniskurrikulum moet 'n skrikwekkende vooruitsig wees vir die ouers van jong Europese kiwi's.
Al wat ek regtig hieroor kan sê, is as dit ooit ons klaskamers op groot skaal breinspoeling bereik, om 'n Polinesiese etno-nasionalistiese agenda te bevorder.
'N Paar aanhalings van Vladimir Iljitsj Lenin
Gee my vier jaar om die kinders te leer en die sade wat ek gesaai het, nooit te ontwortel nie.
Gee my net een generasie jeug en ek sal die hele wêreld verander "
In die praktyk gebring deur Mao Tse Tung, oftewel die Kulturele Revolusie
En intussen het ons in die afgelope 50 jaar van die top van die OESO in die onderwys na die onderkant gegaan, net minder as 40% van ons onlangse skoolverlaters is funksioneel ongeletterd (nie in staat nie of sukkel om 'n koerant te lees); ontvang kwalifikasies in rekordgetalle en ons wetenskap- en wiskunde -onderrigvermoëns is op die onderste vlak, soos aangetoon deur die resultate van ons kinders.
Wat 'n groot jammerte is ons nie.
Vervolgens word verpligte Maori by die reeds hardgedrukte kurrikulum gevoeg.
Ja, dit sal ons kinders tot wêreldklopers verander.
Ag .. maar dr Bassett is oud, wit, reguit en manlik.
Bassett was ook 'n lid van die Lange -regering, wat die 'VERDRAG ' so in ons wetgewing vasgemaak het dat dit die hooffokus van toekomstige wetgewing kan word.
Het hom lank geneem om die lig te sien ' te veel akademiese studie, nie naby genoeg 'REAL WORLD ' ervaring in sy jonger jare nie.
Dit het niks te doen met (wat sal wees) om 'n eensydige geskiedenisbeskouing te leer nie.
Wenslike eienskappe inderdaad. Hy sal wysheid hê wat nie die linker jeug of die regering besit nie.
Dit is regtig ontstellend. Wat voorgestel word, is indoktrinasie, nie opvoeding nie. Ek neem aan dat die doel is om die gevoel van wit skuld in die komende geslagte te verswelg en die idee te bevorder dat Maori die enigste outentieke bevolking van Nieu -Seeland is. Dit is 'n ernstig perverse, ontmenslikende projek wat gekant moet word. Soveel as moontlik moet teen die leerplan ingedien word, en hul kommer aan parlementslede en ministers duidelik maak.
Ons wil ons geld terug hê. Ons het 'n belasting op ekwiteitsontwikkeling verdien vir ons bydrae wat die stambetalings tot dusver oorskry.
Klink omtrent reg. Dien in, nee, implementering is 'n vergete gevolgtrekking. Om in hierdie (openbare betrekkinge -oefening) konteks voor te lê, is 'n duim vas vir hierdie ondemokratiese en wrede waansin.
Die geskiedenis word deur die oorwinnaars geskryf (of hergeskryf). En die wakkeres styg nou. Ons het reeds die krag van die indoktrinerende jeug gesien wat klimaatsgebaarpolitiek betref.
Natuurlik, gegewe dat die onderwysstelsel so ver agter raak in vakke wat eintlik vir die lewensonderhoud van die burgers belangrik is, behoort dit die burgers kwaad te maak. Maar die linkerkant is redelik skerp, en saai altyd die saad van verdeeldheid en dompel die individuele kapasiteit af ….
Ongetwyfeld sal die boeke van Dr. Bassets en Michael Kings uit die biblioteke verwyder word ten gunste van die revisioniste -siening.
Ek gaan so ver om te sê dat die geskiedenis van die Suid -eiland aansienlik verskil van die geskiedenis van die Noord -eiland.
Ek dink eintlik dat Ngai Tahu heel moontlik 'n gedeelte van die kurrikulum kan vra, want die SI is grootliks deur setlaars soos walvisjagters en ander wat by Maori gewoon het, gevestig.
Om die grootste stamgebied te ignoreer, saam met een van die vreedsaamste Maori -stamme, sou 'n skokkende aanklag teen jong maori's op die suideiland en ander wees.
Nie alle Maori's dink dieselfde nie.
Ngai Tahu was besig met 'n gewelddadige inval en besetting van die Suid -eiland. Hulle is 'n Noord -eiland stam.
Ek wonder of dit in die heropvoedingspakket sal wees.
Of hul vyf nedersettings uit die Kroon.
En die ongerieflikste:
Sommige Maori -stamme het die koloniste aktief ondersteun en beskerm.
Ek is nie te opgewonde oor die nuwe geskiedenis -kurrikulum nie, en ek verwag dat baie kinders (pakeha en maori's verveeld en afgeskakel sal word).
Jong kinders is ingestel op die nuwe wêreld/die toekomstige wêreld en hulle stel meer belang om te weet wat mense op hul eie ouderdom doen in opwindende verre plekke.
Ek dink die NZ -geskiedenisleerplan doen ons kinders 'n groot nadeel deur hulle nie aan te moedig om na buite te kyk nie (anderkant die Stille Oseaan) en iets te leer uit die geskiedenis van die mense en lande wat 'n invloed op hul lewens gehad het (die beskawings van Europa, die ME, Asië, Amerika en Afrika).
Maggy, ek het 'n paar boeke oor vroeë Maori's en ek sal dit waardeer, aangesien Google hul inhoud skoonmaak van alles wat daarop dui dat die geskiedenisleerplan bunkum is.
Saam met my regsgraad het ek 'n BA in geskiedenis en politiek van 'n regte universiteit. Uit my geheue het ek drie vraestelle in die geskiedenis van Nieu -Seeland gedoen as deel van die graad. Terwyl die landoorloë relatief objektief behandel is, maar onthou dat dit 30 jaar gelede was, onthou ek nie enige melding van die Musket Wars.
Dr Paul Moon, 'n geskiedkundige wat ek bewonder, meen dat tot 40 000 Maori's of die helfte van die destydse Maori -bevolking in die Musket -oorloë tussen 1818 en 1840 vermoor is. Ek glo Crosby, wie se boek nog steeds die taak is om oor daardie oorloë te werk, beraam dat 20-30 000 dood is. Wat ook al die korrekte syfer is, dit is ten minste tien, indien nie 20 keer soveel Maori as die wat gedood is in wat Tariana Turia die Maori -slagting " genoem het, dit wil sê die Land Wars.
As die Musket Wars nie 30 jaar gelede op die kurrikulum was nie, toe Wokeism op sy beste 'n saailing was, eerder as die indringende, versmorende wingerdstok wat dit nou is, kan u wed dat daar geen sprake is van die Musket Wars in die geskiedenis van ons kinders nie. binnekort onderwerp word.
Tensy dit Honkey die skuld het dat hy die muskiete verkoop het, moet dit tog 'n ander se skuld wees.
kowtow: ja..en een van die klein stukkies wat ek onthou uit die NZ -geskiedenisklasse van 30 jaar gelede: teen ongeveer 1825 is 'n muskiet so waardevol gevind dat die seëlaars en walvisjagters TWEE TONSE aartappels vir een kan eis. 8230 en blykbaar was die muskiete wat hier verkoop is, ver van die beste van die reeks, maar as u teenstanders slegs wapens in die hand het, is 'n massiewe understatement.
Aangesien een van die temas van die leergang kontak- en voorkolonisasieperiode is, kan ek nie sien hoe die Musket-oorloë uitgesluit kan word nie, en dit is een van die vroegste en mees verwoestende gevolge van Europese kontak.
Ek het 'n direkte familiêre verband met die Musket Wars, en ek sou doodgemaak word as dit nie deel was van die kurrikulum nie, omdat dit 'n vormende deel van ons geskiedenis is. U kan die Pakeha nie blameer vir die Musket Wars nie, en ook nie dat u die betrokke iwi bewapen het nie, want iwi was op soek na muskiete, kanonne, skote en poeier sodra hulle die moontlikhede begryp wat die tegnologie hulle gebied het.
So sodra seëlaars, walvisjagters en handelaars opdaag, sal die plaaslike iwi begin handel dryf, verkieslik vir muskiete, skote en poeier. Hulle het hul vroue geprostitueer vir die wapens en Māori het toe 'n heeltemal ander siening ten opsigte van seksualiteit gehad. Die sendelinge het dit werklik onderdruk. Hulle het ook aartappels verbou, baie aartappels tot die hongersnood om genoeg aartappels te kweek om vir gewere te kan handel. En dit is tonne en tonne aartappels wat verbou word. Dit is net in Noordland.
Korereakeka, die hedendaagse Russell, was die plek waar die Pakeha -skepe meestal handel gedryf het, herstelwerk gedoen het en revictueel was. Dit was bekend as die helgat van die Stille Oseaan vanweë die drank, hoerery, moorde, diefstal en ander misdade wat daar werklik was. Dit was wetteloos. Teen ongeveer 1815 en#8211 1820 het die plaaslike hoof Hongi Hika besorg geraak oor die wetteloosheid en die impak wat dit op sy eie mense kon hê. Hy was skerp genoeg om te weet dat tradisionele Māori -geregtigheid die Pakeha sou verdryf en hy wou die handel behou. Hy het 'n versoekskrif aan die Pommy -goewerneur in die NSW -kolonie versoek om 'n wetstoepassingsgroep te verskaf, maar die goewerneur het geweier. Dit het gelei tot 'n reis van Hongi na die Verenigde Koninkryk om die koning te sien (George III). In plaas daarvan het hy die toekomstige William IV gesien, want George III was die "Mad King " wat geestesgesondheidsprobleme gehad het. Dit het nog 20 jaar geneem voordat die Poms besluit het om NZ te belê.
Ngati: Goeie kommentaar Meneer … alles wat u hierbo gesê het, stem ooreen met my kennis van die NZ -geskiedenis voor en onmiddellik nadat die Britte teësinnig 'n ander kolonie aangeneem het, 'n kolonie wat hulle destyds skynbaar min bied. Baie vlas en kauri vir skeepe ' spars … maar geen diamante, geen minerale behalwe steenkool nie, en hulle het baie daarvan gehad, en in teenstelling met Indië, was dit nie 'n klimaat wat geskik was vir die verbouing van katoen nie, of 'n mark vir enigiets wat die Britte gemaak het.
Ek vind dit nogal skynheilig van hulle. As dit die vroeë intrekkers was wat die muskietoorloë gevoer het met tienduisende wat gedood en tienduisende meer as slawe was, sou u nooit die einde daarvan gehoor het nie!
Dit alles het gebeur voor die " oplegging " van die regering in 1840. Ek het oplegging in aanhalings geplaas omdat Wikipedia sê dat dit opgelê is.
Oplegging beteken gedwonge. Meer vooroordeel van iemand in die akademie?
Ek was baie beïndruk met die balans en perspektief wat u op vorige plasings verskaf het. Ek is seker dat sommige mense u allerhande name noem vir die diepte van u begrip (o, rassiste!).
Daar is duidelik verskillende weergawes van ons geskiedenis.
Dr Leonie Pihama lig ons in dat die ellende van moderne Maori -vroue begin het met die aankoms van Europese koloniseerders.
Kolonisateurs het geweld, siekte, oorlog en vernietiging gekoop,
Of sy het geen kennis van die Māori-stamgeskiedenisse wat vol is van verhale oor stamgevegte nie, of sy verdraai doelbewus die gebeure wat binne die Maori-gemeenskappe plaasgevind het in voorafkontakdae.
Michelle Duff moet teruggaan skool toe om te leer dat die werkwoord wat hy saambring, anders is as die werkwoord om te koop.
Wat die artikel betref waarin beweer word dat honkey wimmins onbeduidend was … … .. die verdrag is onderteken namens Queenie Victoria wat oor die grootste Ryk op aarde regeer het.
Sal hulle dit leer in die geskiedenis oor opvoedingsstrydsessies?
Ek het 7 jaar in 'n ander Polinesiese samelewing geleef, en daar is min verskil. Geweld en oorlog is ingebou. Siekte word nie gehelp deur oorvloedige eet nie.
Kev: Tonga is altyd 'n interessante gevallestudie, want soos u waarskynlik weet, is dit nooit gekoloniseer nie (baie van die jong Woke is nie bewus daarvan wat dit heerlik maklik maak om hulle vas te trek met verhale van "racist " behandeling van die inboorlinge, soos alkohol wat nie voor 1980 aan Tongans verkoop is nie, en dit was in werklikheid besluite deur die Tongaanse heersers self).
Toe ek die eerste keer daar in 1982, amper 40 jaar gelede, daarheen was, was dit baie minder ontwikkel as nou. Byna geen Tongane het motors gehad nie; dit was gereserveer vir die regering (en nie baie daarvan nie), die Tongaanse elite en buitelanders. Op Tongatapu, die hoofeiland, was daar geen elektrisiteit buite die hoofstad Nuku nie, en dit was nog steeds algemeen dat boere hul produkte in perdekarre op die mark bring. Alhoewel hulle beslis groot mense was, het ek gelees dat hulle die grootste ter wêreld is en dat daar min vetsug was. Ek onthou baie reuse van beide geslagte, maar baie min vetes.
Die rede was eenvoudig, byna elke gesin het homself gevoed uit hul belastingtoewysing (elke Tongaanse mannetjie is wetlik geregtig op 8 hektaar om te kweek om hom en sy gesin te voed) en deur vis te vang. Daar was 'n baie basiese supermark wat basies vir die palangis voorsiening gemaak het. Die Tongane het oral gestap of fietsgery.
Toe ek byna 20 jaar later terugkeer, was die verandering dramaties, en natuurlik meer motors en meer kroeë (toe ek die eerste keer daar was, was die enigste tralies in die baie min hotelle) Ek het destyds gedink dat die tweede verandering 'n merkbare verbetering, maar ek het sedertdien van plan verander en die konings en koningin van Tonga het geweet wat hulle doen toe hulle alkoholverkope aan hul mense verbied.
Daar is nou wydverspreide vetsug as gevolg van die invoer van goedkoop vetterige vleis van hier en die Verenigde State en daar is 'n epidemie van diabetes en ander nie-oordraagbare vetsugverwante siektes as 'n direkte gevolg. Dit is nie ongewoon om jong jong ampute te sien wat 'n ledemaat verloor het as gevolg van 'n swak bestuurde diabetes nie.
Aangesien die plek nooit gekoloniseer is nie, wie se skuld is dit dan alles? Beslis nie die palangi's nie.
Ja, Tonga is 'n interessante voorbeeld wat toon, ja, 'n Polinesiese samelewing hoef nie formeel gekoloniseer te word nie (dit was slegs 'n Britse protektoraat) om verwoes te word deur die gemengde voordele van die Westerse beskawing.
Ek het in 1971 'n week daaraan bestee en die koninklike familie het regeer. Tongaanse is hul eie mense. Sendelinge het moontlik invloed gehad, maar Tonga het die oorhand gekry.
Ek kan dink aan sogenaamde beskaafde blanke Europese samelewings waar geweld en oorlog gebou word. Kyk net na die VSA as 'n voorbeeld. Eintlik is dit 'n briljante voorbeeld. Die twee grootste en wreedste oorloë in die geskiedenis is in Europa begin en geveg.'N Sogenaamde beskaafde Europese nasie het 'n gruwelike misdaad teen die mensdom gepleeg deur volksmoord op Jode, gays en ander te pleeg deur die massamoord van meer as 6 miljoen individue.
Moet dus nie vir ons Polynesiërs preek oor die sogenaamde superieure blanke morele beskawing as geskiedenis en huidige gebeure toon dat u in werklikheid immorele massamoorde is met 'n meerderwaardigheidskompleks nie. Mense wat in glashuise woon en#8230
Ngati wie? U kan uself nie ontslae raak van die gene waarmee u gesukkel het nie. Maak vrede met u ontstellende skaduwee sprinkaan. Ons rasse -herinneringe strek tot in ons donker en verre voorvaderlike verlede, dit sal nooit uitgewis word nie.
Ek dink nie daar is baie samelewings nie (en beslis geen ras nie) wat in verskillende stadiums geen gruweldade gepleeg het nie.
Die mense hier weet dat die leergang baie eensydig sal wees; dit lyk asof niemand oor iets anders praat nie.
Verder het ek nog nooit 'n ander wedloop gesien hoe hulle in die verlede, net blankes, sleg was nie.
Gaddafi is die enigste ander voorbeeld wat ek gehoor het wat om verskoning gevra het vir die Arabiese slawehandel.
Dit sou dieselfde Maori -kultuur wees, waar sukses in die geveg gevolg is deur 'ondertroue' tussen die oorwinnaars en die oorwonne (dws verkragting)?
Maggy, dit is goed gedokumenteer Russell was bekend as die ' -bordeel van die Suid -Stille Oseaan en die Maori -vrou was baie vrygewig met hul guns aan die walvisjagters.
Gunstelinge is 'n tweerigting -uitruil. 'N Matroos kan 'n vrou kry en 'n dorp kry 'n permanente bron van baie rykdom.
Ek beskou myself- en my familie, vriende en kollegas sal met my saamstem- om 'n persoon te wees wat mense aanvaar vir wie hulle is en nie vir hul velkleur of kulturele agtergrond nie. My Maori/ Tongaanse kleindogter en my Indiese lewensmaat sou beslis met my selfevaluering saamstem. Maar ongelukkig, namate ek meer en meer gelees het oor die bevooroordeelde NZ -geskiedenis wat in ons skole gepropageer moet word, hoe meer ek lees van die goewerneur -generaal wat wilde bewerings maak oor die ongeregtigheid van die Kroon teenoor Maori, hoe meer hoor ek van die Groene Maori -koukus wat vra dat 'n veranderde politieke stelsel wat apartheidspraktyke insluit, hoe meer ek voel ek word. Ek is bang dat ek nie alleen sal wees nie.
Die huidige ras-aasklimaat, ver van die waarneem van ongeregtighede van die verlede en die hede, sal nie rasse nader aan mekaar bring nie, maar sal ons verdeel en uiteindelik tot groter onrus en ongelukkigheid in ons land lei.
Ongelukkigheid, dit wil sê vir almal.
Goed gesê Nukuleka. Die enigste mense wat baat by hierdie euwel is ekstremiste met 'n agenda om die samelewing te beheer.
Kyk die video: Oude film Australie
Copyright © salvadoryoscar.com | Australiese argeoloë het dekades gelede die term Steentydperk laat vaar, en u ook...