Die term Satanisme is sedert die laat Middeleeue gebruik om na 'n aantal verskillende geloofstelsels binne verskeie kontekste te verwys. Aanhangers van Satanisme - of buitestaanders wat beweer dat hulle 'n beskrywing sou gee van Satanisme - het steeds 'n groot verskeidenheid geloofsoortuigings aan Satanisme toegeskryf, wat van die letterlike aanbidding van 'n kwaadwillige geestelike wese (teïstiese Satanisme) of ondermynende praktyke en rituele, waarin Christelike simbole bespot word (veral die sogenaamde Swart Mis) tot by die beweerde herontdekking van 'n antieke, misverstane religie gestrek het soos byvoorbeeld Setianisme, wat Satan aan die Egiptiese god Set gelykgestel het.
Eers met die Verligting van die 18de eeu het vername digters en denkers gestalte gegee aan die moderne Satanisme as 'n nuwe filosofiese rigting met 'n menslike gesig. Dit was 'n sinnebeeld vir die moderne mens se bevryding van onnatuurlike Christelik-kerklike leerstellings en dwange.
Die belangrikste huidige betekenis verwys egter na die religieuse stroming, wat in sy moderne vorm in die Verenigde State onder meer met die stigting van die Kerk van Satan ontstaan het en in wese óf 'n ateïstiese filosofie verteenwoordig, wat die morele waardes van teïstiese godsdienste soos die Christendom bespot en dit verwerp as onnatuurlik en huigelary en 'n selfbewuste lewenstyl volgens die natuurlike instinkte van die mens bepleit; óf teïstiese of politeïstiese strominge wat die klemtoon op 'n spirituele geloofservaring lê.
In teenstelling met byvoorbeeld die Christendom en die Islam, wat deur Sataniste by die sogenaamde "Pad van die Regterhand" gereken word en waar gelowiges bepaalde religieuse wette "eerbiedig", is die "Pad van die Linkerhand" aan die vergoddeliking van die mens gewy en beskou die bewussyn van die eie bestaan as 'n besonderse geskenk en as 'n kans vir die ontwikkeling van die menslike potensiaal.
In sy religieuse betekenis, wat uit die 18de eeu dateer, verwys die term Satanisme veral na die apoteose of vergoddeliking van die mens deur Satan en is vir die eerste keer deur Robert Southey as 'n trefwoord gebruik, waarmee hy sy teenstander Lord Byron probeer diskrediteer het. Lord Byron se drama Cain (1821) word as die eerste Satanistiese werk van die wêreldliteratuur beskou.
In sy werk Paradise Lost het John Milton reeds in 1667 Satan as 'n wesen beskryf wat die mens graag bewus wil maak van sy potensiaal om self kennis en goddelikheid te verwerf. 'n Latere verskynsel was die sogenaamde Hellfire Clubs, anti-Christelike verenigings in 18de eeuse Groot-Brittanje.
Vandag bestaan talle onafhanklike Sataniese groepe of "kerke" wêreldwyd, waarvan die drie grootstes die Kerk van Satan, die Tempel van Set en die Kerk van Sataniese Vrywording ("Church of Satanic Liberation") is. Omdat hierdie groepe nie hul ledesyfers bekend maak nie en kleiner groepe nie deur 'n sentrale struktuur beheer word nie, is dit moeilik om te bepaal presies hoeveel mense deelneem aan georganiseerde Satanisme. Volgens skattings is dit enkele duisend, maar nuwe media soos die internet bied vir baie belangstellendes die moontlikheid om meer inligting oor Religieuse Satanisme te kry.
Die term Satanisme het tenminste in etimologiese opsig sy oorsprong in die gedagtewêreld van die Ooste, wat deur die leerstelling van 'n dualistiese wêreld, waarin die stryd tussen goed en kwaad 'n belangrike rol speel, gekenmerk word. Een van die oudste dualistiese religies is die Zoroastrisme, 'n geloofstelsel, wat die stryd tussen die skeppergod Ahoera Mazda en Ahriman sentraal staan. Gnostiese stromings soos die Middeleeuse Kathaarse Christene het hierdie dualisme oorgeneem.
"Satan" (Hebreeus שטן) beteken letterlik "teenstander", en in die boek Job vervul hy die funksie van 'n soort prokureur-generaal. Satan kan dus wél 'n positiewe rol speel, wat in teologiese opsig steeds ondergeskik bly - hy tree slegs in opdrag van God op. In die Joodse religie is hy die aanklaer by God se regterstoel.
'n Polariserende beskouing van die wêreld as die plek, waar die stryd tussen goed en kwaad sou plaasvind, het sy oorsprong in Persiese en Babiloniese tradisies, wat die Joodse kultuur later beïnvloed het. Satan of "die duiwel" speel egter net 'n baie klein rol in die Joodse godsdiens, en hy kom nouliks in die Ou Testament van die Bybel voor.
Eers in later Joodse mitologieë soos die apokriewe Etiopiese Boek Enog, wat waarskynlik in die 1ste eeu v.C. ontstaan het, word Satan as 'n hooggeplaaste engel beskryf, wat as aanvoerder van 'n engel-rebellie uit die hemel gewerp is en in ballingskap op die aarde moet leef. Hierdie mites het veral in die Christelike godsdiens posgevat.
In die Christelike godsdiens word die primitiewer laat-Joodse beskouings oorgeneem en Satan gevolglik as die teenstander van God beskryf. Die beweerde belaglikheid van baie Christelike leerstellings en morele waardes is later deur 'n teenbeweging gekritiseer, waarin God deur Satan vervang is en Christelike simbole dikwels in 'n ander betekenis gebruik word. Hierdie beweging is egter minder konsekwent as byvoorbeeld suiwer ateïstiese stromings, en dit maak nog steeds deel uit van die Christelike kultuur.
Danksy moderne navorsing en kritiese ondersoek van historiese tekste word Satan as 'n religieuse figuur in die Westerse wêreld steeds meer gedemitologiseer. Die ontwikkeling van Satan in die Joodse wêreld van 'n aanklaer na 'n spirituele wese, wat God se gesag probeer ondermyn, gaan volgens sommige deskundiges gepaard met die demonisering van opponerende groepe, aan wie dikwels kwaadwillige gedrag en doeleindes veronderstel is.
Middeleeuse of Gotiese Satanisme sou neergekom het op die aanbidding of verering van die duiwel (soos gedefinieer deur die Christendom) deur die gebruik van baie ou heidense praktyke of die "ontheiliging" van die Rooms-Katolieke Kerk se rituele. Dit het na bewering rituele ingesluit soos menslike offers, die breek van kruise, die uitspreek van vloeke, die Swart Mis (Swart Nagmaal) en om 'n mens se siel aan die duiwel te "verkoop" in ruil vir hulp.
Sataniste wat glo dat Satan 'n lewende wese of godheid is, aanbid en volg hom nie soos Christene God byvoorbeeld aanbid nie.