Moet u u kind kweek? - aanneming en pleegsorgLees Meer
Hoof aanneming en pleegsorgMoet u u kind kweek?
Deur Carol Bainbridge Opgedateer 01 Julie 2019
Moeder / Getty Images
Kweekhuiskinders is kinders wie se ouers hulle vinniger en vroeër leer om te leer as wat toepaslik is vir die kognitiewe ouderdom van die kinders.
Die term kom van die werkwoord "hothousing", wat navorsers bedoel het om te verwys na ouers se pogings om 'n 'superbaby' te skep, met ander woorde, 'n genie. Hierdie ouers bied elke soort verryking wat hulle vir hul kind kan aan, vanaf die kinderskoene. Hulle speel klassieke musiek vir hul babas en gebruik selfs flitskaarte om hul baba voor te berei op lees en wiskunde. As hul kinders kleuters word, begin die regte lesse oor lees en wiskunde deur gebruik te maak van flitskaarte of met ander onderrigmetodes. Hulle bied ook 'n klavier- of vioolles vir hul kinders aan, begin gereeld as die kinders drie of vier is en doen alles in hul vermoë om hul kinders in die 'beste' kleuterskool te kry, wat volgens hulle diegene is wat akademici beklemtoon.
Kinders van broeikaste word dikwels te veel toegewy aan aktiwiteite wat hul ouers glo dat dit noodsaaklik is vir hul kinders se sukses in die lewe. Die twee sleutelterme in hierdie definisie is "druk" en "kognitiewe ouderdom." Kinders met begaafde kinders is nie gewoonlik huiskinders nie, al leer hulle vinniger en vroeër as die meeste kinders op hul ouderdom. Die leer is egter kindgesentreerd, wat beteken dat die begeerte om te leer van die kind afkomstig is, nie die ouer nie. Begaafde kinders kan ook kweekhuiskinders wees as en wanneer hul ouers die vroeë leer begin en daarop aandring.
Die probleem met kinders in die huis
Die grootste probleem by kinders met huise is dat dit meer negatief as positief is. Ons lees gereeld oor vreemde kinders wie se brande op hul kleure brandend was toe hulle nog jonk was, maar toe skaars verflou voordat die kinders volwassenes geword het. Vyfjarige talentvolle musikante of agtjarige wiskundefluitjies het blykbaar hul talent verloor voordat hulle die kans gehad het om veel daarmee te doen. Soveel belofte het verlore gegaan.
Oorweeg die geval van William James Sidis. Hy is 'n uitstekende voorbeeld van 'n hothous-kind. William is ongetwyfeld 'n begaafde kind gebore, maar sy ouers was nie tevrede om hul seun op sy eie te laat ontwikkel nie. Hulle het hom gedwing om te leer van die dag van sy geboorte af. Dit is onwaarskynlik dat William sou kon bereik wat hy gedoen het, maak nie saak hoe hard sy ouers gestoot het as sy brein nie ontwikkelingsgereed was nie. U kan byvoorbeeld flitskaarte in u kind se gesig stoot en haar druk om te leer lees, maar as haar brein nie gereed is nie, sal haar leesvaardighede beperk wees.
Arme William het homself nie meer as 'n minuut gehad nie. As gevolg van die stoot van sy ouers, het William op 16-jarige ouderdom cum Harde met 'n graad in wiskunde gegradueer. Wat het hy met daardie graad gedoen? Hy het probeer om wiskunde te onderrig, maar dit het nie goed gevaar nie, want hy was jonger as die studente wat hy geleer het. Hy het opgehou met onderrig en het in wese probeer om weg te steek van die publiek deur vreemde werk te doen wat niks met wiskunde te doen gehad het nie, hoewel hy boeke onder verskillende skuilname geskryf het. Een van die boeke bevat 'n bespreking van waarna ons nou verwys as 'swartgatsteorie'. Hy is op 46-jarige ouderdom in sy kelderwoonstel oorlede.
Die verhaal van William James Sidis is miskien 'n uiterste voorbeeld, maar miskien net omdat hy so beroemd was. Ons weet dat ander kinders gestoot word - en dat baie van hulle hul belofte agterlaat. Ouers kweek gereeld hul kinders in die hoop dat hulle 'n begaafde kind sal skep, maar begaafde kinders is nie immuun teen hothous nie. Dit is nooit 'n goeie idee nie.