John Bidwell - Inligting
John Bidwell is gebore in Chautauqua County op 5 Augustus 1819. Opvoed by skole in Ashtabula County in Ohio, word hy 'n skoolonderwyser in Westport. Hy het ook 'n klein plaas in die omgewing gekoop.
In 1840 het Bidwell vakansie gehou in St. Toe hy terugkom huis toe, ontdek hy dat 'n plaaslike eiser sy plaas gesteel het. Die man se reputasie as geweld was so erg dat die owerhede van Platte County nie bereid was om Bidwell se grondregte af te dwing nie. Teleurgesteld oor hierdie gebeure besluit Bidwell om Missouri te verlaat. Nadat hy 'n boek van Antoine Robidoux gelees het, het hy begin dink aan die moontlikheid om na Kalifornië te emigreer. Soos Bidwell destyds verduidelik het: "sy beskrywing van die land het 'n paradys laat lyk". Bidwell is ook geïnspireer deur die verhale oor hoe mans soos John Sutter, John Marsh en Thomas Oliver Larkin 'n sukses gemaak het om naby die monding van die Sacramento -rivier te woon.
Bidwell het nou die Western Emigration Society gestig en nuus gepubliseer dat hy van plan was om 'n groot wa -trein na Kalifornië te neem. Die idee was baie gewild en binnekort het die genootskap die name van 500 mense gehad wat aan hierdie belangrike gebeurtenis wou deelneem. Winkeliers in Missouri, uit vrees vir 'n vinnige afname in kliënte, het besluit om 'n veldtog teen die idee te voer. Plaaslike koerante het verhale gepubliseer oor die gevare van reis oor die land na Kalifornië. Daar is ook baie publisiteit gegee Reis na die Great Western Prairies, 'n boek deur Thomas Farnham. In die boek beskryf Farnham in detail die ontberinge wat mense op die reis sou ondervind.
As gevolg van hierdie veldtog het slegs 'n klein groepie opgedaag om Sapling Grove op 9 Mei 1841 te verlaat. Dit sluit Josiah Belden en Charles Weber in. Dit sou die eerste wa -trein ooit wees wat mense van die Missouri -rivier na Kalifornië geneem het. Die Bidwell -ekspedisie het slegs vyf vroue ingesluit. Bidwell het later erken dat die party niemand insluit wat ooit in Kalifornië was nie: "Ons onkunde oor die roete was volledig. Ons het geweet dat Kalifornië wes lê, en dit was die omvang van ons kennis." Toe Bidwell dus hoor dat 'n groep sendelinge, onder leiding van Pierre-Jean De Smet, en gelei deur die ervare Tom Fitzpatrick, ook van plan was om na Fort Hall te reis, is daar besluit om te wag totdat hulle by Sapling Grove aankom. Fitzpatrick het ingestem om die partytjie van Bidwell na Fort Hall te neem. Bidwell het later beweer dat dit 'n baie belangrike faktor in die party se voortbestaan ​​was: "dit was goed wat ons gedoen het (wag vir Fitzpatrick), want andersins sou waarskynlik nie een van ons Kalifornië bereik het nie weens ons onervarenheid".
Die gesamentlike partytjie het Sapling Grove op 12 Mei 1841 verlaat. Soos Frank McLynn daarop gewys het: "Die sendelinge se vier karre vorm die voorhoede, elk getrek deur twee muile wat saam gekoppel is. Die hoofpartytjie het bestaan ​​uit agt waens wat deur muile of perde getrek is. . Agter was die voertuie wat die stadigste beweeg - ses waens wat deur osse getrek is. " Hulle volg die Sante Fe -roete vir twee dae voordat hulle vertrek op 'n dowwe pad wat deur bonthandelaars gemaak is wat reeds die reis na Fort Laramie onderneem het.
Op 16 Mei 1841 skryf De Smet in sy joernaal: "Ek hoop dat die reis goed sal eindig; dit het sleg begin. Een van ons waens is op die stoomboot gebrand; 'n perd het weggehardloop en is nooit gevind nie; 'n tweede het geval siek, wat ek verplig was om teen 'n verlies vir 'n ander te verruil. Sommige muile het geskrik en weggehardloop en hul waens verlaat; ander met waens het in die modder vasgesteek. diep klowe, moerasse en riviere. "
Die reis het nog moeiliker geword nadat u die Kansasrivier oorgesteek het. Die lang gras afgewissel met bome, het veroorsaak dat die meeste gesinne die swaar meubels wat hulle in hul waens wou vervoer, laat vaar het. Vader Nicolas Point het geskryf dat die 'terrein tussen Westport en die Platte een van die eindelose golwe is wat 'n perfekte ooreenkoms met dié van die see het as dit deur 'n storm opgewek word'. Point het ook aangeteken dat die party op 'n enkele dag 'n dosyn ratelslang met hul swepe doodgemaak het sonder om die spoor te verlaat.
Op 4 Junie het een van die partytjies, Nicholas Dawson, alleen gaan jag en is deur 'n groep Cheyenne -dapper gevange geneem. Hulle het sy klere uitgetrek en sy muil, geweer en handwapen gesteel. Dawson is daarna vrygelaat en teruggejaag na die wa. Tom Fitzpatrick het uitgegaan om die Cheyenne te ontmoet en nadat hulle onderhandel het oor die terugkeer van die muil en geweer, het hulle saam 'n vredespyp gerook.
Nege dae later het die wa -trein sy eerste dood beleef. Soos John Bidwell verduidelik: ''n Jong man met die naam Shotwell, terwyl hy 'n geweer uit die wa haal, trek hy die snuit so na hom toe dat dit afgaan en hom in die hart skiet. het ongeveer 'n uur gelewe en gesterf in volle besit van sy sintuie. "
Op 22 Junie het die reisigers Fort Laramie in Wyoming bereik. Die metodiste -prediker, Joseph Williams, was geskok toe hy sien dat die bergmanne inheemse Amerikaanse "vroue" het. Hy het ook opgeteken dat hy die houding van Fitzpatrick ten opsigte van godsdiens afgekeur het: "Ons leier, Fitzpatrick, is 'n goddelose wêreldse man en is baie gekant daarteen dat sendelinge onder die Indiane gaan. Hy het 'n mate van intelligensie, maar is deïsties in sy beginsels."
Die wa het twee dae later die fort verlaat. Hulle het langs die suidelike oewer van die Noord -Platte -rivier gereis totdat hulle die gevreesde North Fork -kruising bereik het. Dit was te diep om te ry, sodat hulle baie moeite gehad het om die ander kant te bereik. Die pioniers het egter reggekom met die verlies van net een verdrinkte muil.
In Julie het die reisigers gesukkel om genoeg buffels te vind om dood te maak. Die moeilike terrein het beteken dat die treintjie stadiger gery het. Die reis van Fort Laramie na Soda Springs in Idaho het agt en veertig dae geneem om die 560 myl, gemiddeld twaalf myl per dag, af te lê. Daar was 'n kort pouse by Soda Springs om te jag.
Op 11 Augustus het die twee groepe hul eie gang geloop. Pierre-Jean De Smet en Tom Fitzpatrick noordwaarts na Fort Hall, terwyl die John Bidwell-partytjie op die roete na Kalifornië voortgaan. Slegs drie en dertig mense verkies om saam met Bidwell te gaan. Fitzpatrick het Bidwell probeer oortuig om sy reis na Kalifornië te laat vaar en eerder na Oregon te gaan. Smet het later opgeteken: "Hulle het suiwer begin met die ontwerp om hul fortuin in Kalifornië te soek ...
Bidwell het vier mans na Fort Hall gestuur om advies in te win oor hoe om na Kalifornië te kom. Frank McLynn, die skrywer van Wagons West: The Epic Story of America's Overland Trails (2002) het daarop gewys: "Die beste intelligensie wat by Fort Hall beskikbaar was, was dat die emigrante wat aan Kalifornië gebonde was, noord van die Salt Lake moes gaan voordat hulle weswaarts sou swaai, maar nie te ver noord sou beweeg nie, uit vrees dat hulle 'n doolhof van ruig sou raakloop. canyons, afgronde en slote; aan die ander kant, as hulle te ver suid gaan, sal hulle waarskynlik eindig deur te sterf van dors in die spoorlose woestyn. "
Die wa kon nie water kry om te drink nie. Die water wat hulle in die Great Salt Lake -omgewing gevind het, was brak en het 'n slegte reuk van swael. Die enigste manier waarop die vloeistof gedrink kon word, was wanneer dit in sterk koffie gebrou is. Selfs die perde sou dit net op hierdie manier drink. Voedsel was ook 'n probleem, en op 5 September besluit hulle om 'n os dood te maak en die wa wat hy trek, te laat vaar.
Die volgende fase van hul reis was die kruising van die Nevada -woestyn. Na twee dae bereik hulle Rabbit Hole Spring. Na die roetes wat deur inheemse Amerikaners geskep is, het hulle uiteindelik by Mountain Spring naby Pilot Peak aangekom. Dit is hier dat nog twee waens laat vaar is en die osse wat die vragte trek, doodgemaak en geëet is. Vir die volgende drie dae het die ses oorblywende waens suidwaarts beweeg, oor Silver Zone Pass en die Goshute -vallei.
Op 15 September is die besluit geneem om die waens aan die voet van die Pequopberge te laat vaar. Soos Frank McLynn daarop gewys het: "Die redenasie was duidelik: hulle kon vinniger aangaan, makliker onderhandel oor 'n rowwe en heuwelagtige land, en sou hulle vleis in die vorm van osse hê, wat nou oorskiet aan trekkragvereistes. Natuurlik , sou hulle nie meer kon beweer dat dit die eerste wa -trein was wat Kalifornië bereik het nie, maar oorlewing was die probleem. Toerusting en voorrade word afgelaai en op die rug van muile en osse verpak. skerp en pak die pakkies af. " Een van die partye het geskryf dat: "Bidwell en Kelsey die waens die meeste sou mis, want hulle span was osse, en 'n bees is nie maklik om in te pak of te pak nie."
Nadat hulle op 21 September 'n paar warmwaterbronne aan die voet van die Rubyberge verbygesteek het, kom hulle by Mary's River (later herdoop tot die Humboldtrivier). Een reisiger noem dit "die gemeenste, modderigste, vuilste, stroom denkbaar". Hulle volg sy suidelike vurk noordwaarts na die Humboldt Sink, 'n moerasagtige gebied, waar die rivier in die woestyn verdwyn. Hulle kon slegs die vreemde wildsbok of 'n jackrabbit doodmaak. Hulle het nou so min kos gehad dat hulle die pakdiere begin doodmaak het. Hulle ontmoet 'n partytjie van Shoshone wat vir hulle kos gee wat hulle aan toffie -appels herinner. Die pioniers het egter hul aptyt vir hierdie kos verloor toe hulle ontdek dat dit 'n mengsel van heuning is en sprinkane, krieke en sprinkane opgebreek het.
Op 18 Oktober bereik die Bidwell -party die Walkerrivier aan die oostelike voet van die Sierra Nevada -berge. In die volgende paar dae het hulle vier diere verloor terwyl hulle die berge oorgesteek het. Op 22 Oktober vermoor die pioniers die laaste osse. Een van die partye, Josiah Belden, beweer dat hy die afgelope twintig dae van niks anders as eikels leef nie. Hulle het uiteindelik die top naby Sonora -pas bereik en was naby aan hongersnood toe hulle die Stanislausrivier in Kalifornië gevind het. Teen die einde van die maand het hulle die San Joaquin -vallei bereik. 'N Lid van die Miwok-stam het vir hulle gesê Marsh's Fort was naby.
Van die 69 mense in Bidwell se party wat van Sapling Grove vertrek het, het slegs 33 mense op 4 November Marsh's Fort bereik. Die party het egter die eerste emigrante geword om van Missouri na die Stille Oseaan -kus oor land te reis. Cheyenne Dawson het geskryf: 'Ons het verwag dat ons 'n beskawing sou vind, met groot velde, mooi huise, kerke, skole, ens. In plaas daarvan het ons huise gevind wat lyk soos onbrande bakstene, sonder vloere, sonder skoorstene en met deure vir deure en vensters gesluit deur luike in plaas van glas. "
Volgens Frank McLynn, die skrywer van Wagons West: The Epic Story of America's Overland Trails (2002) vier van die party, Bidwell, Josiah Belden, Charles Weber en Robert Thomas, het uiteindelik almal miljoenêrs geword. "Robert Thomas het die eienaar geword van die groot Tehama Ranch in Tehama County. Charles Weber het 'n fortuin verdien en die stad Stockton gestig, en Josiah Belden, die eerste burgemeester van San Jose, was 'n ander wat uiters ryk geword het."
John Marsh, die eienaar van Marsh's Fort, het vir hulle vark- en beestortillas voorsien. Toe hy die volgende oggend vir hulle 'n rekening van vyf dollar gee, het hulle besluit dat hulle nie nog 'n aand van Marsh se gasvryheid kon bekostig nie, en hulle het die fort verlaat op soek na werk. Bidwell het beraam dat daar in 1841 slegs ongeveer honderd blanke inboorlinge van die Verenigde State in Kalifornië was.
Kort nadat hy in Kalifornië aangekom het, ontmoet Bidwell John Sutter: "Sutter het ons met ope arms en op 'n prinslike manier ontvang, want hy was 'n man met die mees beleefde adres en die mees beleefde maniere, 'n man wat in enige samelewing kon skitter. ons kom nie vir hom onverwags nie. Daar sal onthou word dat een van ons manne met die naam Jimmy John in die Sierra Nevada geskei is van die hoofparty. tot by Sutter se nedersetting ... Deur hierdie man het Sutter gehoor dat ons geselskap van dertig man al iewers in Kalifornië was. Hy laai dadelik twee muile met voorraad wat uit sy privaat winkels geneem is, en stuur twee mans saam om ons te soek. "
Bidwell het by Sutter gaan werk: "Die eerste werk wat ek in Kalifornië gehad het, was in Sutter se diens, ongeveer twee maande na ons aankoms by Marsh's. Hy het my verloof om na Bodega en Fort Ross te gaan en daar te bly totdat hy die eiendom kon verwyder. wat hy by die Russe gekoop het. Ek het daar veertien maande gebly totdat alles verwyder is; ek het in die Sacramento -vallei opgekom en die Sutter van sy Hock Farm (so genoem uit 'n groot Indiese dorp op die plek) oorgeneem, daar 'n bietjie meer as 'n jaar. "
Bidwell het goud ontdek op die oewers van die Feather River tydens die Kaliforniese Gold Rush in 1848. Die jaar daarna het hy die Rancho Chico van 22 000 hektaar noord van Sacramento gekoop. Dit was 'n groot sukses en Bidwell het die bekendste landboukundige in Kalifornië geword.
Bidwell raak betrokke by die politiek en dien in die senaat van Kalifornië. Aanvanklik 'n lid van die Demokratiese Party, was hy 'n lid van die Kongres van die Republikeinse Party van 1865 tot 1867. Hy trou op 16 April 1868 met die diep gelowige Annie Kennedy. Annie ondersteun stemreg en verbod vir vroue. Na hul huwelik het hulle in die Bidwell Mansion in Chico gewoon. Die huis was die basis vir hul politieke aktiwiteite en gaste was Susan B. Anthony, Frances Willard, Ulysses S. Grant, Andrew Johnson, Rutherford B. Hayes en William T. Sherman.
Bidwell het by die Anti-Monopoly Party aangesluit en in 1875 het Bidwell vir die goewerneur van Kalifornië gehardloop. Hy was ten volle toegewyd aan die matigheidsbeweging en was in 1892 die presidentskandidaat van die Prohibition Party. Die Demokratiese kandidaat, Grover Cleveland, het die verkiesing gewen met 5,556,918 stemme, terwyl Bidwell slegs 264,133 kon bestuur.
Bidwell, 'n voorstander van die transkontinentale spoorlyn en 'n voorstander van inheemse Amerikaanse regte, publiseer sy outobiografie, Eggo's van die verlede, net voor sy dood op 4 April 1900.
Hy (Pierre-Jean De Smet) was geniaal, van goeie teenwoordigheid, en een van die heiligste manne wat ek ooit geken het, en ek kan nie wonder dat die Indiane hom deur God beskerm het nie. Hy was 'n man met groot vriendelikheid en groot liefde onder alle omstandighede; dit lyk asof niks sy humeur versteur nie ... Soms gaan 'n kar oor en breek alles daarin; en op sulke tye sou Vader de Smet dieselfde wees - straal van goeie humor.
Die party wie se lotgevalle ek oor die vlaktes gevolg het, was nie net die eerste wat uit die Ooste direk na Kalifornië gegaan het nie; ons was waarskynlik die eerste wit mense, behalwe Bonneville se party van 1833, wat ooit die Sierra Nevada oorgesteek het. Dr Marsh's ranch, die eerste nedersetting wat ons in Kalifornië bereik het, was geleë in die oostelike voetheuwels van die Coast Range Mountains, naby die noordwestelike uiteinde van die groot San Joaquin -vallei en ongeveer ses myl oos van Monte Diablo, wat genoem kan word die geografiese sentrum van Contra Costa County. Daar was geen ander nedersettings in die vallei nie; dit was klaarblyklik nog net so nuut soos toe Columbus Amerika ontdek het, en daaroor was talle duisende wilde perde, van elande en bokke. Dit was een van die droogste jare ooit in Kalifornië. Die land was bruin en uitgedroog; in die hele staat het koring, bone, alles misluk. Beeste het amper honger gely, en die mense, behalwe 'n paar van die beste gesinne, was sonder brood en het hoofsaaklik vleis geëet, en dit was dikwels van 'n baie swak gehalte.
Dr Marsh het vier of vyf jaar tevore via New Mexico na Kalifornië gekom. Hy was in sekere opsigte 'n merkwaardige man. In beheer van die Engelse taal het ek amper nooit sy gelyke gesien nie. Ek glo nog nooit dat hy medies gestudeer het nie, maar hy was 'n goeie leser: soms lê hy die hele dag in die bed en lees, en hy het 'n geheue wat alles wat hy gelees het, stereotipeer, en in daardie dae in Kalifornië kon so 'n man maklik die rol aanneem van dokter en praktyk medisyne. Trouens, met die uitsondering van dr. Marsh, was daar in Kalifornië toe geen enkele dokter nie. Ons was verheug om 'n Amerikaner te vind, maar toe ons met hom kennis maak, vind ons hom een ​​van die mees selfsugtige sterflinge. Die aand van ons aankoms het hy twee varke vir ons doodgemaak. Ons het baie dankbaar gevoel; want ons het glad nie herstel van die honger na swak muilvleis nie, en toe hy sy Indiese kok vir ons tortillas (koekies) wou berei, vir elkeen een gee, was daar twee en dertig in ons geselskap, en ons was nog dankbaarder ; en veral toe ons verneem dat hy van sy saadkoring moes gebruik, want hy het geen ander nie. Toe ons hoor dat daar nie iets anders is as geld in die land nie, en dat slagmesse, gewere, ammunisie en alles van die aard beter was as geld, het ons ons dankbaarheid die eerste aand aan die dokter uitgespreek deur 'n geskenk 'n blikkie poeier, 'n ander lood of 'n slagmes, en 'n ander stel goedkoop, maar bruikbare stel chirurgiese instrumente. Die volgende oggend het ek vroeg opgestaan, onder die eerstes, om iets van ons gasheer te leer oor Kalifornië, wat ons kan doen en waarheen ons kan gaan, en hoe vreemd dit ook al mag lyk, sou hy skaars 'n vraag beantwoord. Dit lyk asof hy in 'n slegte humeur was, en onder meer het hy gesê: 'Die onderneming het al meer as honderd dollar se uitgawes vir my betaal, en God weet of ek dit ooit sal regkry of nie.' Ek was nie in staat om hiervoor verantwoording te doen nie, het uitgegaan en vir 'n paar van die partytjies vertel en gevind dat ander op 'n soortgelyke manier weggesteek is. Ons het 'n konsultasie gehou en besluit om so gou as moontlik te vertrek. Die helfte van ons partytjie het besluit om terug te keer na die San Joaquin -rivier, waar daar baie wild was, en die winter te jag, veral na otter, waarvan die velle drie dollar elk werd was. Die res - ongeveer veertien - het daarin geslaag om inligting te kry van dr. Marsh waarmee hulle die stad San José, ongeveer veertig myl na die suide, begin vind het, destyds bekend onder die naam Pueblo de San José, nou die stad San José . Min of meer van ons gevolge moes by Marsh's gelaat word, en ek het besluit om daar te bly kyk, en om intussen kort uitstappies oor die land te maak. Nadat die ander vertrek het, het ek suidwaarts begin reis en gekom by wat nou Livermore Valley genoem word, destyds bekend as Livermore's Ranch, wat behoort aan Robert Livermore, 'n boorling van Engeland. Hy het 'n vaartuig verlaat toe hy net 'n seuntjie was, en het getrou en geleef soos die inheemse Kaliforniërs, en was net soos hulle baie kundig in die lasso. Livermore's was die grensboerdery en meer blootgestel as die ander aan die verwoesting van die perdedief-Indiane van die Sierra Nevada (voorheen genoem). Daardie vallei was vol wildebeeste, duisende van hulle, en hulle was gevaarliker vir een te voet, net soos ek, as grizzlybere. Deur in die slote en agter bome te gaan, het ek na 'n Mexikaanse boerdery aan die uiterste westelike punt van die vallei gegaan, waar ek die hele nag bly staan ​​het. Dit was een van die bekende boerderye en behoort aan 'n Kaliforniër genaamd Don José Maria Amador - meer onlangs aan 'n man met die naam Dougherty. Die volgende dag sien ek niks om my aan te moedig nie, en ek begin terugkeer na die plaas van Marsh.
Onderweg, toe ek bymekaarkom waar twee paaie of eerder paaie bymekaarkom, val ek in met een van die veertien mans, M. C. Nye, wat na San José begin het. Hy het aansienlik opgewonde gelyk en berig dat by die sending van San José, ongeveer vyftig kilometer oorkant die stad San José, al die mans gearresteer en in die tronk gesit is deur generaal Vallejo, Mexikaanse opperbevelhebber van die weermag onder goewerneur Alvarado, is hy alleen teruggestuur om Marsh te vertel en hom dadelik te laat verduidelik waarom hierdie gewapende mag die land binnegeval het. Ons het Marsh na donker bereik. Die volgende dag begin die dokter na die sending van San José, byna dertig kilometer ver, met 'n lys van die geselskap wat ek hom gegee het. Hy was ongeveer drie dae weg. Intussen het ons 'n boodskap aan die mans op die San Joaquin -rivier gestuur om hulle te laat weet wat gebeur het, en hulle is dadelik terug na die plaas om die uitslae af te wag. Toe Marsh terugkom, het hy onheilspellend gesê: "Nou, manne, ek wil hê dat julle almal in die huis moet kom, en ek sal julle julle lot vertel." Ons het almal ingegaan, en hy het aangekondig: "Julle manne wat vyf dollar het, kan paspoorte hê en in die land bly en gaan waar julle wil." Die feit was dat hy eenvoudig paspoorte gekry het vir die vra; hulle het hom niks gekos nie. Die mans wat by die sending gearresteer is, is bevry sodra hul paspoorte aan hulle uitgereik is, en hulle het onmiddellik na San José gegaan. Maar vyf dollar! Ek veronderstel nie dat iemand vyf dollar gehad het nie; nege tiendes van hulle het waarskynlik nie 'n sent geld gehad nie. Die name is genoem en elke man het besluit om die bedrag in iets te gee, en as hy nie geld of effekte kon opdok nie, sou hy vir die res sy brief gee. Al die name is genoem behalwe my eie. Daar was geen paspoort vir my nie. Marsh het my beslis nie vergeet nie, want ek het hom self die lys van ons name verstrek. Miskien was sy idee - soos ander vermoed het en later vir my gesê het - dat ek sonder 'n paspoort op sy plaas sou bly en 'n handige hand aan die werk sou gee.
Die volgende oggend voor dag het ek na die sending van San José begin om 'n paspoort vir myself te kry. Mike Nye, die man wat die nuus van die arrestasie gebring het, het saam met my gegaan. 'N Vriend het my 'n arme ou perd geleen, net geskik om my komberse te dra. Ek het in 'n hewige reënstorm aangekom en is in die kalaboos ingetrek en drie dae daar gehou sonder om te eet, en die vlooie was so talryk dat dit 'n ligte kleur bedek en verduister. Daar was vier of vyf Indiërs in die gevangenis. Hulle is gestryk, en hulle het aanhou om 'n klokkie te lui, as 'n straf, veronderstel ek, want daar word gesê dat hulle perde gesteel het; moontlik behoort hulle aan die Perdedief-stamme oos van die San Joaquin-vallei. Wagwagte was by die deur gestasioneer. Deur 'n gerasperde venster het ek 'n beweging na 'n Indiese seun gemaak en hy het vir my 'n handvol boontjies en 'n hand vol manteca gebring, wat deur Mexikane in plaas van varkvet gebruik word. Dit het gelyk asof hulle my sou verhonger van die dood. Nadat ek drie dae daar was, het ek deur die deur 'n man gesien wat ek uit sy ligte hare 'n Amerikaner was, hoewel hy in die wilde skilderagtige gewaad van 'n inheemse Californiër was, insluitend serape en die enorme spore wat die vaquero. Ek het die wagter by die deur laat hom groet. Hy was 'n Amerikaner, 'n inwoner van die Pueblo van San José, genaamd Thomas Bowen, en hy het vriendelik na Vallejo gegaan, oorkant die pad in die groot sendinggebou, en vir my die paspoort aangeskaf. Ek dink ek het nou die paspoort, onderteken deur Vallejo en in Spaans geskryf deur Victor Prudon, sekretaris van Vallejo. Almal by die sending het Marsh se optrede as 'n verontwaardiging uitgespreek; so iets was nog nooit vantevore bekend nie. Ons het al gehoor dat 'n man met die naam Sutter 'n kolonie begin wat honderd kilometer ver in die noorde in die Sacramento -vallei begin. Geen ander beskaafde nedersettings is iewers oos van die kusreeks probeer nie, voordat Sutter gekom het dat die Indiërs die hoogste koning geword het. As die beste ding wat ek moes doen, was ek nou vasbeslote om na Sutter's te gaan, daarna 'Sutter's Fort' of New Helvetia genoem. Marsh het gesê ons kan die reis binne twee dae onderneem, maar dit het ons agt geneem. Die winter het ernstig gekom, en die winter in Kalifornië het toe, soos nou, reën beteken. Ek het drie metgeselle gehad. Dit was nat toe ons begin, en baie van die tyd het ons deur reën gereis. Strome was uit hul oewers; slote swem; vlaktes is oorstroom; die grootste deel van die land was inderdaad oorstroom. Daar was geen paaie nie, net paadjies, slegs deur Indiërs getrap en wild. Ons was verplig om die paadjies te volg, selfs al was hulle onder die water, want ons diere het eenkant toe gestap toe hulle in die modder was. Die grootste deel van die pad was deur die streek wat nou tussen Lathrop en Sacramento lê. Ons het uit voorraad gekom en was ongeveer drie dae sonder kos. Die spel was volop. maar moeilik om in die reën te skiet. Boonop was dit onmoontlik om ons ou vuurwapenslotgewere droog te hou, en veral die poeier in die panne. Op die agtste dag het ons by die nedersetting van Sutter gekom; die fort was toe nie begin nie. Sutter het ons met ope arms en op 'n prinslike manier ontvang, want hy was 'n man met die mees beleefde adres en die mees beleefde maniere, 'n man wat in enige samelewing kon skitter. Dit lyk asof hy in Kalifornië aangekom het, en in die noorde afgewyk, het hy miskien 'n bietjie afgekom na die nedersetting van Sutter, voordat ons by Dr. Marsh gekom het. Hy laai dadelik twee muile met proviand wat uit sy private winkels geneem is, en stuur twee mans saam om ons te gaan soek. Maar hulle het ons nie gevind nie en het met die proviand teruggekeer na Sutter's. Later, na 'n lang soektog, het dieselfde twee mans, wat weer deur Sutter gestuur is, ons spoor getref en dit na Marsh's gevolg.
John A. Sutter is gebore in Baden in 1803 van Switserse ouers, en was trots op sy verbintenis met die enigste republiek van gevolg in Europa. Hy was 'n warm bewonderaar van die Verenigde State, en sommige van sy vriende het hom oorreed om oor die Atlantiese Oseaan te kom. Hy het eers na 'n vriend in Indiana gegaan by wie hy 'n rukkie gebly het en gehelp om grond skoon te maak, maar dit was 'n saak waaraan hy nie gewoond was nie. So het hy na St. Louis gegaan en die middele wat hy het in goedere belê, en as 'n nuwe Mexikaanse handelaar na Santa Fe gegaan. Nadat hy onsuksesvol was in Santa Fe, keer hy terug na St. Louis, sluit hom aan by 'n groepie vangmanne, gaan na die Rocky Mountains en vind sy weg in die Columbia -rivier na Fort Vancouver. Daar het hy planne beraam om na die kus van Kalifornië te probeer om 'n kolonie te vestig. Hy het 'n vaartuig geneem wat na die Sandwich -eilande gegaan het, en daar sy planne meegedeel aan mense wat hom bygestaan ​​het. Maar omdat daar geen vaartuig direk van die Sandwich -eilande na Kalifornië was nie, moes hy 'n Russiese vaartuig per sitka neem. Hy het soveel krediet en hulp gekry as wat hy kon op die Sandwich -eilande en het vyf of ses inboorlinge laat vergesel om die beoogde kolonie te begin. Hy het verwag dat hy vir sy koloniste na Europa en die Verenigde State sou stuur. Toe hy in 1840 aan die kus van Kalifornië kom, het hy 'n onderhoud met die goewerneur, Alvarado, gehad en toestemming gekry om die land te verken en 'n plek vir sy kolonie te vind. Hy het na die baai van San Francisco gekom, 'n bootjie aangeskaf en die grootste rivier verken wat hy kon vind, en die plek gekies waar die stad Sacramento nou staan.
Die eerste werk wat ek in Kalifornië gehad het, was in diens van Sutter, ongeveer twee maande na ons aankoms by Marsh's. Ek het daar veertien maande gebly totdat alles verwyder is; hulle het in die Sacramento -vallei gekom en die leiding geneem vir Sutter van sy Hock Farm (so genoem uit 'n groot Indiese dorp op die plek), en daar 'n bietjie meer as 'n jaar gebly - in 1843 en 'n deel van 1844.
Byna almal wat na Kalifornië gekom het, het die punt bereik om Sutter's Fort te bereik. Sutter was een van die mees liberale en gasvrye mans. Almal was welkom - een of honderd man, dit was alles dieselfde. Hy het eienaardige eienskappe; sy behoeftes het hom gedwing om alles te neem wat hy kon koop, en hy het alles betaal wat hy kon betaal; maar hy kon nie byhou met sy betalings nie. En so bevind hy hom gou geweldig - byna hopeloos - in die skuld. Sy skuld aan die Russe beloop aanvanklik iets naby honderdduisend dollar. Rente het vinnig toegeneem. Hy het ingestem om koring in te betaal, maar sy oeste het misluk. Hy het op alle maniere gesukkel, groot gebiede op koring gesaai, sy beeste en perde laat groei, en 'n meelwerk probeer bou. Hy hou sy lanseer na en van die baai, met huide, talg, pelse, koring, ensovoorts, en keer terug met hout wat met die hand gesaag is in die rooibosboorde wat die naaste aan die baai is en ander voorrade. Dit het gemiddeld 'n maand geneem om 'n reis te maak. Die tarief vir elke persoon was vyf dollar, ingesluit kos. Sutter het baie ander nuwe ondernemings begin om verligting te kry van sy verleenthede; maar ondanks alles wat hy kon doen, het dit toegeneem. Elke jaar het hy hom erger en slegter daaraan toe gevind; maar dit was deels sy eie skuld. Hy het mans in diens geneem - nie omdat hy hulle altyd nodig gehad en winsgewend kon aanstel nie, maar omdat dit in die vriendelikheid van sy hart eenvoudig 'n gewoonte geword het om almal in diens te neem wat werk wou hê. Solank hy iets het, vertrou hy enigiemand met alles wat hy wil hê - verantwoordelik of andersins, kennisse en vreemdelinge. Die grootste deel van die arbeid is gedoen deur Indiërs, veral wilde diere, behalwe 'n paar van die sendings wat Spaans gepraat het. Die wilde mense het Spaans geleer vir sover hulle iets geleer het, dit is die taal van die land, en almal moes iets daarvan leer. Die aantal mans wat by Sutter in diens is, kan van 100 tot 500 aangegee word - laasgenoemde getal tydens die oestyd. Onder hulle was smede, timmermanne, leerlooiers, wapensmede, vaqueros, boere, tuiniers, wewers (om wolkomberse te weef), jagters, saagmakers (om hout met die hand te saag, 'n gewoonte wat in Engeland bekend is), skaapwagters, vangers en , later, meulskrywers en 'n distilleerder. Kortom, Sutter het elke onderneming en onderneming moontlik begin. Hy het probeer om 'n soort militêre dissipline te handhaaf. Kanonne is gemonteer en in elke rigting gewys deur omhelsings in die mure en bastions. Die soldate was Indiërs, en elke aand nadat hulle van die werk af gekom het, is hulle geboor onder 'n wit offisier, gewoonlik 'n Duitser, wat optrek na die musiek van fife en drum. 'N Bewaker was altyd by die hek, en gewone klokke het mans na en van die werk geroep.
John Bidwell - Geskiedenis
Five Views: 'n Etniese historiese terreinopname vir Kalifornië
Die Mechoopda Indian Rancheria, wat vandag verteenwoordig word deur die Wilson Home in Sacramento Avenue 620 in Chico, Kalifornië, is een van die laaste geboue van die historiese rancheria op die plaas van generaal John Bidwell. Die huis is 'n houtraam, enkelverdieping-struktuur met 'n suidelike ingang en 'n onderdak voorstoep. Die huis kan een van die oorspronklike houtraamstrukture wees wat deur die Indiane in die 1870's op die Bidwell Ranch gebou is, of een van drie tipes huise wat deur 'n argitek in opdrag van mev. Annie Bidwell in 1910 ontwerp is. Die Wilson Home is nou 'n privaat woning en behoort aan die afstammelinge van die familie. Die omgewing wat onmiddellik rondom die perseel is, word hoofsaaklik gebruik vir verhuring aan studente wat aan die California State University, Chico, 'n entjie daarvandaan, gaan.
Voor Europese kontak dui bewyse aan dat die Indiërs 'n groot verskeidenheid voedsel en materiaal uit verskillende ekologiese gebiede het, en dat daar honderde dorpsgebiede tussen die riviere Sacramento en Feather in die Chico -gebied was. (Hill, 1978:7) Jedediah Smith, the first American trapper to record his visit, entered the region in 1828. Brigades of Hudson Bay Company trappers came shortly thereafter. In 1841, a United States Exploratory Expedition reported that the game around the Feather River had decreased substantially because of the large numbers of animals taken by Bay Company trappers. (Hill, 1978:9) Depletion of food resources seriously affected the Indians living in the region, and tension increased between them and the newly arrived Whites. By 1849, General John Bidwell had established a ranch near Chico Creek. Most of his work force was made up of Mechoopda Indians. More Mechoopdas came to the Bidwell Ranch after the death of rancher John Potter. The leader of Potter's Mechoopda ranch workers asked Bidwell to take them on to his ranch in order that they might continue working. Bidwell agreed to their request and relocated this group of Mechoopdas to the areas between Main and Orient streets and First and Fourth streets in Chico.
Kyk die video: Slo Mo - A Very Nice Move, Mount u0026 Shoot - Sporting Clays. Ray Brown Shooting Instruction