Shakespeare se Hamlet behandel deur Delacroix - Verskeie
Shakespeare se Hamlet behandel deur Delacroix
Hamlet se verwyte aan Ophelia.
Die lied en die waansin van Ophelia.
Die selfmoord van Ophelia.
Titel: Hamlet se verwyte aan Ophelia.
Skrywer: DELACROIX Eugène (1798 - 1863)
Tegniek en ander aanduidings: Litografiese suite "Hamlet": Reproaches d'Hamlet à Ophélie. "Gaan na 'n klooster!" Wet III, toneel I
Stooring plek: Eugène Delacroix Museum-webwerf
Titel: Die lied en die waansin van Ophelia.
Tegniek en ander aanduidings: Litografiese suite "Hamlet": die lied en die waansin van Ophélie. "Sy sneeuwit kleed was besaai met blomme."
Titel: Die selfmoord van Ophelia.
Tegniek en ander aanduidings: Litografiese suite "Hamlet": Die selfmoord van Ophélie. 'En allereers steek haar los, drywende klere haar 'n paar oomblikke op die water.'
Shakespeare se ontdekking
Die publikasie van Shakespeare se werke wat deur Ducis vertaal is, het 'n sekere belangstelling in die Engelse teater uit die Empire gewek. Die skepping van die Shakesperiaanse drama Otello deur Rossini in die Italiaanse teater in Parys (5 Junie 1821) verteenwoordig 'n belangrike gebeurtenis in die geskiedenis van vertonings in die XIXe eeu. Maar in Mei 1825 ontdek hy die energie van die Shakespeare-karakters tydens 'n reis na Londen Richard III, Hendrik VI, Othello en Storm. Tussen 1824 en 1859 het die skilder ongeveer twintig skilderye aan Shakespeare gewy, waarvan die helfte oor Hamlet handel.
Delacroix en Hamlet
Delacroix het die tegnieke van ets en litografie in die 1820's geleer. Na die sukses wat sy karikature en sy dokumentêre plate in die Salon ontmoet, pak hy die gegraveerde portret aan, daarna die illustrasie met sy eerste meesterwerke. kunswerk: Faust en Hamlet. Daar onthul hy 'n werklike belangstelling in swart en wit, wat sy werk oor kleur sal aanvul in 'n balans tussen skilderkuns, drukwerk en tekenwerk.
Die litografiese suite waaraan Delacroix wy Hamlet tussen 1834 en 1843 is die mees volledige getuienis van die skilder se bewondering vir Shakespeare se werk deur sy hele lewe. Dit is geensins 'n harmonieuse illustrasie van die vyf bedrywe van die toneelstuk nie, maar ware skeppings waarin die kunstenaar se indrukke van die teater die emosioneelste in haar oë saamsmelt met emosionele intensiteit.
Die drie afdrukke toon 'n vooroordeel vir soberheid met baie min karakters, 'n versiering wat tot die wesenlike beperk is en 'n baie strakke omlysting van die figure wat die uitdrukking van houdings en gesigte beklemtoon.
Die toneel in die kabinet waar Hamlet Ophelia ontmoet, herinner aan "Marguerite au rouet" in die komposisie en dekor. Ophelia lyk huiwerig, neergesit, sit in die helder lig, haar bene in die skaduwee, haar hande op haar knieë gebind. Sy lyk oorweldig terwyl Hamlet oor haar skouer na haar kyk en haar wegstoot, sy arm na haar uitgestrek. Die gebruik van chiaroscuro en skerp diagonale onderstreep die algemene spanning in die skildery ondanks 'n sekere naïwiteit in die tekening, wat volgens Yves Bonnefoy 'n diep versteuring by die kunstenaar verraai.
Die druk wat die toneel van Ophelia se lied en waansin oproep, kom blykbaar direk uit die skilder se teaterherinneringe. Ons vind daar die spesiale kunswerke wat die publiek van destyds getref het en waaroor die pers berig: 'Sy sug, snik, sidder, sy gekke gehuil, sy liedjies, sy stiltes, sy ekspressiewe blou oë en sy wit vel, wat val en die vindingryke gebruik van 'n lang swart sluier maak haar dadelik tasbaar. "
Die dood van Ophelia is 'n onderwerp wat die skilder sy hele lewe lank sal inspireer (hy sal drie weergawes daarvan in die skilderkuns maak). Van sy jeug af was Delacroix geïnteresseerd in die tradisionele tema van jong vroue in die bad, en het die naiades wat Rubens geskilder het, gekopieer vir Die aanvang van Marie de Medici (Musée du Louvre), wat 'n ware wetenskap van ligweerkaatsings op nat vlees demonstreer, maar ook 'n sekere onbeholpenheid in die weergawe van drywende voorwerpe. Die horisontale kader van die toneel, die posisie van die langwerpige liggaam met 'n hand wat nog aan die takke vashou, sy sketsagtige voorkoms, beklemtoon die tragiese en onherstelbare aard van die dood. Hy beskryf self die verdrinkingsdood van Ophelia as "'n tak wat half in die golwe geval het".
Gebrek aan sukses
Delacroix se gravures het egter nie die sukses van die publiek gewen nie, en die belangrikste rol wat die teater in die geboorte van die romantiek gespeel het. Die kunstenaar het selfs so ver gegaan om "jammer bladsye" op te roep wat die kunstenaar beter sou doen om in sy bokse te hou. Sommige baanbrekende kunskritici soos Paul de Saint-Victor in Druk van 31 Mei 1864 was egter entoesiasties: "Lees weer Hamlet deur dit te vergelyk met die litografieë van Eugène Delacroix, sal die drama lewendig word en met nuwe ligte verlig word. Hy het die karakters wat tussen lewe en drome dryf, in hul eie vorm aangeneem; ons kan hulle nie meer op 'n ander manier voorstel as dié wat hy aan hulle geleen het nie. [...] Eugène Delacroix, met sy diep gevoel van poëtiese dinge, het dit verstaanHamlet was bowenal 'n geheimsinnige drama, en om dit te letterlik te wil interpreteer, sou op 'n manier 'n graf wees. "
Bram DIJKSTRA, Die afgode van die bose, Parys, Le Seuil, 1992. Anne MARTIN-FUGIER, Aktrises: aktrises in Frankryk in die 19de eeu, Parys, ingewikkelde heruitgawe, 2008 Anne MARTIN-FUGIER, Die Romantiek, Parys, Hachette, coll. "Daily Life", 1998. Mario PRAZ, The Flesh, Death and the Devil in the 19th Century Literature, Parys, Denoël, 1977. Jean-Claude YON, Kulturele geskiedenis van Frankryk in die 19de eeu, Parys, Colin, 2010.