Die vleispotte van St. John
JY LEES NOU Die vleispotte van St. John
In die hartjie van Londen is ’n smulpaap se droom – én dis onder die top-20 wêreldrestaurante
In vele opsigte is St. John ’n doodgewone restaurant. Die interieur is wit en strak. Die kos is eenvoudig en vullend, en probeer niks meer as Britse boerekos wees nie, met ’n sterk klem op vleis en allerlei organe van vark, bees en skaap. Dik, soet en stroperige poedings. Vars, bonkige groen, oranje en bruin groente. Maar wat reputasie betref, is St. John allesbehalwe gewoon. Sedert die restaurant in 1994 sy deure oopgemaak het, het dit die kultusstatus van ’n geliefde volkslied of besonderse rolprent verkry. Kritici, kosskrywers, internasionale smulpape en kokke - keelvol vir moderne cuisine waar alles in torinkies gestapel is, in ’n bont en delikate sousie dryf en met die een of ander geklitste skuim bedek word - het St. John soos ’n verlore familielid aangegryp en omhels.
Vóór my besoek het ek foto’s van Fergus met belangstelling bestudeer. Die dromerigheid van ’n kunstenaar is wat ek gesien het. Daar was egter nie tyd vir droom met ons aankoms by St. John nie. My en drie ander se monde moes gevoed word. En dit het nie gelyk of die spyskaart sou teleurstel nie. Klein stukkies vleis of vis vir voorgereg. Groter stukke vleis of vis of voël vir hoofgereg. Poedings wat jou tandpyn gee as jy net na hul name kyk. My persoonlike belangstelling was in die vleis, waarvoor St. John bekend is danksy Fergus se filosofie: “As jy nou so ver gegaan het om die dier vir jou tafel te slag, is dit net ordentlik om soveel van die dier te eet as wat jy kan.” Vir meer hieroor kan Fergus se klassieke kookboek, gepas genaamd The Whole Beast - Nose to Tail Eating, geraadpleeg word.