Hy het baie moeg begin raak vir die leuen wat hy geleef het. Toe besef hy dit is tyd, skryf Rian van Heerden.
Ek het vir hulle in Durban gaan kuier en hulle vir aandete na die Bluff Spur geneem. Hulle het oorkant my gesit en was besig om daai ou houtspyskaarte van Spur te beloer.
Rian van Heerden: “Meer mense moes weet. Ek moes ’n brief skryf aan die koerant . . .” Foto: Hanneri de Wet
My ma het ’n oomblik stilgebly en toe sag gesê: “Ons weet al lankal, my kind.” My pa het steeds na die spyskaart gekyk en gesê: “Hoe dink jy is die crumbed mushrooms hier?”
Ek was eerlikwaar trots dat ek hierdie twee mense se seun was. Hulle het dit en die jare daarna vir my baie maklik gemaak.
Toe hy my daardie Saterdagoggend in die CNA bel met die nuus van sy toetsuitslae, het dit geklink asof hy in ’n goeie bui was en ek was onmiddellik verlig. Ek het hom in elk geval gevra wat die dokter te sê gehad het. Sy antwoord het my bene laat wankel: “Kolonkanker. Ek het drie maande.”
Geleidelik het hy egter minder en minder begin praat. Maar ons het geweet hy kan ons hoor en ek en my ma sou opgewekte staaltjies uit die verlede vertel: “Onthou jy daai keer toe jou pa . . .”
Ek was op pad om allerhande wortels en kruiemengsels in Durban te gaan soek toe een van die susters vra of sy my vir ’n oomblik kan sien.
“Jou pa gaan sterf. Ons kan niks daaraan doen nie. Hy sal dit eerder verkies dat jy hier by hom is in sy laaste tydjie hier.”
Ek het gebly. En daardie selfde aand het hy vir die laaste keer met my gepraat. Hy het na sy suurstofmasker beduie en ek het gevra dat hy net geduldig moes wees, die suster was op pad. Hy kyk my toe reguit in die oë, glimlag en sê: “En dit . . . my fokken laaste uur.”
Hierna het hy sy oë toegemaak. Ek het onmiddellik beter gevoel. Soos gewoonlik het hy ’n ernstige situasie met humor probeer ligter maak. Hy was gereed om te gaan. En ek het besef dat my pa die dapperste mens is wat ek ken.
Ek is van goeie stoffasie gemaak en met my ouers se seën en ondersteuning destyds is die fondament gelê vir wat ek volgende moes doen. Ek wou baie graag vir almal vertel, maar dit was ’n proses wat daardie dag in die Spur begin het. Ek het steeds ontken dat ek gay was as iemand my sou vra.
Met die eerste publikasie van die Son-skinderkoerant op hande het ’n joernalis my gebel om te hoor of ek gay is, aangesien ek in ’n stadium gereeld in gay-klubs opgemerk is.
Ek het alles ontken, maar hy het steeds voortgegaan met die storie. Ek het my op bladsy drie van die eerste uitgawe bevind. Nogals in die wit pak wat ek vir ’n Voorblad-publisiteitsfotosessie gedra het.
Ek onthou hoe ek letterlik daardie dag ’n paar keer gaan loer het om te sien of die aantal Son-koerante in my plaaslike supermark minder word, maar gelukkig het dit nie gelyk of dit soos soetkoek verkoop nie!
Ek het egter baie, baie moeg begin raak vir hierdie leuen wat ek geleef het. Meer nog, ek was uiters alleen.