(‘n Nagedagte vir Ilse: as ‘n mens gedigskryf as brugbou sien, het swak kuns ERNSTIGE nagevolge. Ek trap versigtiger nou.) Hulle slaan ons doen en late van hul kampstoele af gade. ‘n Man staan later van sy stoel af op en praat met ons van ‘n afstand af. Na my mening bereik die bundel dan ’n definitiewe crescendo in die voorlaaste drie gedigte: “tunisië”, “dag” en “papierblom”. “tunisië” (50) handel oor ’n fiksionele bomontploffing in die Tunisiese hoofstad op presies dieselfde moment as wat ’n Afrikaanse skrywer (vermoedelik Joan Hambidge, aan wie die vers opgedra word) in die hotel besig is om ’n skryfsel in die “simpele bastertaal / uit die ander punt van die kontinent” neer te krabbel. Ronel de Goede (Foster) debuteer in 1993 met die digbundel Skoop. ‘n Woord-verwerkingspeletjie vir die beginner. Wie het ooit ‘n siel in sy vrye toestand gesien? ‘n Mens weet dit skaars of sy ‘n vorm en watter vorm sy het, en of sy groot of klein is nie; kortom, ‘n mens is daar heeltemal onkundig.