Rent-to-own - ook bekend as `n huurkontrak of huurkoop - is `n huurooreenkoms wat die huurder `n opsie bied om `n huurgeld na `n bepaalde tydperk te koop. Huur-na-eie ooreenkomste is `n alternatief vir huurders wat nie kan bekostig om `n groot deposito te betaal om `n verband te verseker nie, maar wat steeds hul eie huis wil besit. Terwyl op die oppervlak die konsep huur-tot-eie lyk, lyk dit as `n lewensvatbare alternatief vir beide kopers en verkopers in `n onstabiele mark. Die werklike praktyk impliseer groot finansiële risiko`s vir albei partye.
Finansiering nie gewaarborg nie
Potensiële verlies van belegging
`N Huuropsie dra dieselfde risiko`s vir die huurder / koper as `n tradisionele verband, maar sonder die voordeel van moontlike herstel. As die huurder byvoorbeeld op sy huurbetalings versuim, verloor hy die eiendom op dieselfde manier as hy sy huis andersins sou verloor. In teenstelling met negatief, het die huurder geen wettige opsies om sy belegging te herstel nie. Hy kan nie die eiendom verkoop nie, omdat hy dit nog nie besit nie. Die verhuurder kan volle eienaarskap van die eiendom neem, ongeag hoe naby die huurtermyn die huurder mag wees, en die huurder verbeur in wese enige oortollige geld wat hy betaal het vir sy uiteindelike afbetaling by die huis.
Nadat die huurkontrak verstryk het en die huurder kies om die eiendom te koop, benodig sy waarskynlik steeds finansiering, en daar is geen waarborg dat sy dit sal kan kry nie. Om `n verband te verseker, is die uitsluitlike verantwoordelikheid van die huurder, en as sy nog steeds nie `n verband kan bekostig nie en / of haar kredietgeskiedenis nog nie voldoende is vir oorweging nie, verloor sy die geld wat sy reeds in die eiendom belê het. Omgekeerd is die verhuurder nou vas met die eiendom en geen potensiële koper om dit te koop nie. Korttermyn-huur-tot-eie-reëlings is besonder riskant om hierdie rede.
In `n tipiese huur-na-eie ooreenkoms betaal die koper elke maand meer as die werklike billike markhuur. Die addisionele huurgeld gaan eintlik na die uiteindelike afbetaling vir die aankoop van die eiendom - soos `n spaarplan wat in die huurbetalings ingebou is. Die huurder en die verhuurder besluit saam wat die maandelikse betaling sal wees, insluitend die bykomende bedrag wat op die afbetaling betaal moet word. Wanneer die huurkontrak verstryk, soek die huurder dan finansiering om die aankoop van die eiendom te verseker. Op hierdie punt word dit dan die uitlener se besluit watter bedrag toegepas kan word teen die afbetaling. As die lener besluit dat `n kleiner of groter gedeelte van die huur van toepassing is op die afbetaling, dan is die huurder of die verhuurder op die tydstip van die verkoopgeld geldgeld.
Nie alle huur-tot-eie ooreenkomste noodwendig voordeel van die verkoper. Terwyl die huurder tipies die opsie koop om die eiendom later te koop, is die huurder nie te koop nie te eniger tyd nadat die huurooreenkoms verstryk het. Hy het net die opsie om dit te doen. Om sy belange te beskerm, kan `n verhuurder `n huurkontrakreëling bepaal, `n minder algemene huurkontrak wat die huurder bind om die eiendom te koop. Dit dra egter `n groter risiko vir verlies aan albei partye in die geval. die huurder kan nie finansiering finansier nie. Nog `n reëling behels die huurder en verhuurder wat `n huurkontrak aangaan. Sodoende kan die huurder sonder enige boete huurgeld gee sonder om die verhuurder `n uitweg te gee van die uiteindelike verkoop. In elk geval aanvaar die verhuurder die risiko van `n moontlike beduidende verlies.