Vesting van Louisbourg - Geskiedenis Podcasts - 2022
Vesting van Louisbourg
Die vesting van Louisbourg (Forteresse De Louisbourg) was 'n 18de -eeuse Franse versterkte stad wat sorgvuldig gerekonstrueer is. Dit is eintlik die grootste rekonstruksie in sy soort in Noord -Amerika.
Die vesting van Louisbourg het in 1719 begin op wat die Franse die Ile Royale (Kaap Bretonse eiland) genoem het, en was 'n bloeiende hawe -en -handelsentrum vir kabeljouvissers. Twee keer suksesvol beleër deur die Britte in 1745 en 1758, is die vesting van Louisbourg ook deur die Britte afgebreek.
Die vesting van Louisbourg, wat sedert 1961 gerestoureer is, is 'n tydskapsel van sy eie verlede wat in 1744 in sy bloeitydperk gevries is. Besoekers kan die stad besoek, insluitend winkels, huise en verdediging. Van Junie tot middel Oktober is daar daaglikse gidse en gekostumeerde akteurs op die webwerf (beskikbaar by vooraf bespreking op ander tye).
Die Franse weermag het die vesting van Louisbourg in 1713 gestig en sy versterkte hawe in die suidwestelike deel van die hawe, en dit vernoem ter ere van Lodewyk XIV.  Die hawe is sedert minstens die 1590's deur Europese seelui gebruik, toe dit bekend was as English Port en Havre à l'Anglois. Die Franse nedersetting wat uit 1713 dateer. Die nedersetting is verbrand die eerste dag toe die Britte tydens die beleg van Louisbourg (1745) geland het. Die Franse is geterroriseer en het die Grand Battery, wat die Britte die volgende dag beset het, laat vaar. Dit is in 1748 na Frankryk terugbesorg, maar in 1758 deur die Britte herower.
Na die inhegtenisneming in 1758, is die vestings in 1760 gesloop en die stad in 1768 deur die Britse magte laat vaar. 'N Klein burgerlike bevolking het daar bly woon nadat die weermag vertrek het. 
Engelse setlaars het daarna 'n klein vissersdorpie oorkant die hawe gebou vanaf die verlate terrein van die vesting. Die dorp het stadig gegroei met bykomende lojaliste -setlaars in die 1780's. Die hawe het toegankliker geword met die bou van die tweede Louisbourg -vuurtoring in 1842 op die plek van die oorspronklike Franse vuurtoring wat in 1758 vernietig is. 'N Spoorlyn het Louisbourg eers in 1877 bereik, maar dit is swak gebou en verlate na 'n bosbrand. Die aankoms van Sydney en Louisburg Railway in 1894 het egter groot hoeveelhede winterkooluitvoer na die ysvrye waters van Louisbourg Harbour gebring as 'n winterkoolhawe. Die hawe is deur die Kanadese regering gebruik Montmagny in 1912 om lyke te land nadat die RMS gesink het Titanic. In 1913 het die Marconi Company 'n transatlantiese radiostasie hier gestig.
Die stad Louisbourg, wat in 1901 ingelyf is, is opgeneem toe alle munisipale eenhede in die Kaap Breton County in 1995 saamgevoeg is tot 'n enkele vlak munisipaliteit. 
    2006 bevolking aangepas om by 2011 se grense te pas.
Die huidige gemeenskap word deur die grotendeels Engelssprekende bevolking "Lewisburg" uitgespreek, en is deur die jare deur sowel plaaslike as besoekers geïdentifiseer. Die dorp is oorspronklik gespel Louisburg en verskeie maatskappye, waaronder die Sydney en Louisburg Railway, het hierdie spelling aangeneem. Op 6 April 1966 het die Nova Scotia Volksraad "'n Wet om die naam van die stad Louisburg te verander" goedgekeur, wat daartoe gelei het dat die stad sy amptelike naam na die oorspronklike Franse spelling verander het Louisbourg.
Louisbourg se ekonomie word oorheers deur die seisoenale toerismebedryf en die verwerking van seekos. Die uitputting van grondvisvoorrade het die afgelope dekades die plaaslike visverwerkingsbedrywighede negatief beïnvloed.
In die 1960's het Parks Canada 'n gedeeltelike rekonstruksie van die vesting van Louisbourg voltooi. Vandag is hierdie National Historic Site van Kanada die belangrikste ekonomiese motor van die stad, wat baie inwoners in diens het en jaarliks ​​duisende toeriste lok. Die vesting hou elke paar jaar grootskaalse historiese herontwerpe om belangrike historiese gebeurtenisse te merk en besoekers na die stad te lok. Die mees onlangse in Julie 2008 herdenk die 250ste herdenking van die eerste Britse belegoorwinning oor die Franse magte in Julie 1758.  Die stad se meer onlangse geskiedenis word bewaar in die Sydney- en Louisburg -spoorwegmuseum in die gerestoureerde treinstasie in die middel van die stad. 
Die gemeenskap bied jaarliks ​​die Louisbourg Crab Fest aan.  'n Groot gholfbaan en 'n woonbuurt word beplan naby die gemeenskap wat deur Nick Faldo ontwerp is. Die oord sou na verwagting in 2010 oopgemaak word, maar die ontwikkeling het tot stilstand gekom in die resessie. 
Louisbourg is die tuiste van die Louisbourg Playhouse, 'n teatergeselskap wat in 'n Elizabethaanse teater werk, wat as rekwisiet in die Disney-rolprent uit 1994 gebruik is Squanto: A Warrior's Tale. 
Louisbourg beleef 'n vogtige kontinentale klimaat wat deur die see beïnvloed word (Köppen -klimaatklassifikasie Dfb). Die hoogste temperatuur wat ooit in Louisbourg aangeteken is, was 34,0 ° C (2 ° C) op 2 September 2010 en 15 Julie 2013.   Die koudste temperatuur wat ooit aangeteken is, was −26,0 ° C (−15 ° F) op 18 Januarie 1982. 
Klimaatdata vir Fortress of Louisbourg, norme van 1981–2010, uiterstes 1972 – hede
Gemiddelde sneeuval cm (duim)
Gemiddelde neerslagdae (≥ 0,2 mm)
Gemiddelde reëndae (≥ 0,2 mm)
Gemiddelde sneeu dae (≥ 0,2 cm)
Bron: Omgewing Kanada   
Louisbourg (gespel Louisberg) is in die verhaal van Nathaniel Hawthorne genoem Onderkant. Die stad is ook 'n belangrike plek vir Thomas H. Raddall se roman uit 1946 Roger Sudden. Die stad "Louisburg" word genoem in Henry Wadsworth Longfellow's Evangeline. Die film van 2011 Neem hierdie wals begin met 'n heropvoeringstoneel uit die vesting en bevat die vuurtoring in verskeie skote.
Vesting van Louisbourg: van geskiedenis tot historiese terrein
Op 'n laagliggende skiereiland langs die noordoostelike oewer van die Kaap Bretonseiland, lyk dit of die vesting van Louisbourg uit die see opstaan ​​as dit met water nader. Hierdie skilderagtige kompleks van vyftig geboue wat uit 'n ander era blykbaar oorleef het, is landwyd langs roete 22 van Sydney af net so indrukwekkend. Besoekers was eers naby genoeg om die besonderhede te sien, en sien dat die ensemble amper omring is deur versterkings, 'n opset uit die 18de eeu wat lyk asof dit al eeue daar is. Dit het natuurlik nie. Want dit is die vesting van Louisbourg, 'n versterkte stad wat 'n vyfde rekonstruksie is van wat eens op daardie plek gestaan ​​het: die 250-geboue ville fortifiée opgerig deur Franse koloniste tussen 1713 en 1745. Die doelwitte van die ambisieuse Kanadese heropbouprojek van die tweede helfte van die 20ste eeu, gebou tussen 1961 en 1982, was om 'n belangrike kulturele toerisme -aantreklikheid in Atlantiese Kanada te skep en om belangstelling en trots aan te moedig in 'n toe min bekende deel van die Kanadese geskiedenis.
'N Erfenisterrein vol geskiedenis
Die eindresultaat is die Fortress of Louisbourg National Historic Site, 'n rekonstruksiesone van 10 hektaar omring deur 1,17 km vestings ('n kwart van die oorspronklike totaal), wat weer op 'n beskermde gebied geleë is. byna 60 vierkante kilometer. In totaal is die vesting een van die grootste nasionale historiese terreine in die land. Die grootliks beboste gebied buite die gerekonstrueerde 18de -eeuse stadterrein is veel meer as 'n buffer; dit het 'n geweldige erfeniswaarde. Buite die herboude mure van die vesting vind die argeologiese spore van Franse nedersettingsgebiede en verdedigingsposisies die oorblyfsels van Kanada se eerste vuurtoring, die strande waar aanvallers in 1745 en 1758 aan wal gekom het en die oorblyfsels van die vele belegskampe en batterye wat deur New England -magte opgerig is in 1745 en Britse magte in 1758. Alhoewel die amptelike naam van die hele beskermde erfenisgebied die vesting van Louisbourg is, is dit 'n 20ste -eeuse benaming. In die 18de -eeuse bloeitydperk was die stad en die hawe en die omliggende binneland bekend aan die Franse wat daar gewoon het en aan die administrasie in Versailles wat dit so hoog geag het as Louisbourg, of Port de Louisbourg, of Ville de Louisbourg.
Die vesting het in 1928 'n Kanadese nasionale historiese plek geword, dekades voordat enige heropbou sou plaasvind. Aanvanklik is slegs 'n klein gedeelte van dit wat nou beskerm word, opsy gesit. Die fokus was op die ligging van die dorp en die vuurtoring, en dit is voorafgegaan deur 'n golf grondonteiening en die verwydering van geboue. In 1935-36 het die Kanadese regering 'n metselmuseum gebou, 'n gebou wat vandag nog bestaan. Vir 'n kwarteeu word die geskiedenis van Louisbourg aangebied deur middel van artefakte, kaarte, dokumente, portrette en 'n groot model. Eers toe die regering in die sestigerjare besluit het om 'n hele gedeelte van die historiese terrein te ondersoek en te herbou, is die museum oortollig, hoewel dit in die tagtigerjare opgeknap sou word as 'n uitstallingsgebied wat die verhaal van Louisbourg vertel na die vertrek van die Franse tot die tyd van die heropbou -era. 'N Tweede golf van onteienings en verwydering van geboue het tydens die 1960's langs die noordelike oewer van die hawe van Louisbourg en by Kennington Cove plaasgevind om plek te maak vir 'n reeks nuwe dienste en omdat historiese terrein -estetika van die tydperk vereis het om te verwyder wat as 'n mens gedink word as "moderne indringings".
Die 'regte' Louisbourg
In sy oorspronklike manifestasie van die 18de eeu was Louisbourg 'n bewering van Frankryk se vasberadenheid om sy ekonomiese en strategiese belange in die Atlantiese Kanada te behou. Die primêre begeerte was om 'n basis vir die winsgewende kabeljou vissery te behou nadat Newfoundland ingevolge die bepalings van die Verdrag van Utrecht (1713) aan Groot -Brittanje afgestaan ​​is. Die algehele vissery in die Noord -Atlantiese Oseaan was baie meer waardevol vir Frankryk as wat die pelsbedryf ooit was, hetsy as bron van direkte winste of as 'n onskatbare kwekery van seemanne vir die vloot. In Louisbourg se geval was die hawe nie net die middelpunt vir kabeljou -uitvoer na Frankryk nie, maar ook 'n spil- of oorladingshawe in 'n driehoekige handelsstelsel wat Frankryk, die Antille en Kanada betrek het. Voltaire self beskryf die Kaap -Bretonse kolonie as 'die sleutel' tot Frankryk se besittings in Noord -Amerika, vanweë die impak daarvan op die maritieme ekonomie van die moederland.
Vir die Britte en die Anglo-Amerikaners, aan die ander kant, het die Louisbourg wat tussen 1713 en die 1740's ontwikkel het, om ekonomiese, militêre en vlootredes as 'n bedreiging gedompel. Vir die merkantilisistiese denke van die era, beteken Louisbourg se welvaart in die maritieme omgewing (met gemiddeld 150 vaartuie wat elke jaar in en uit die hawe vaar) dat dit kabeljouvisse wegneem en rykdom verhandel van die Anglo-Amerikaanse koloniste. Die samestelling van die situasie was die metselwerk in Europese styl wat die Franse tussen 1720 en 1745 in Louisbourg opgerig het. As gevolg hiervan het die Franse vesting op die kuslyn van Kaap Bretonse eiland groot geword in Britse en Anglo-Amerikaanse denke. Benjamin Franklin skryf byvoorbeeld aan die vooraand van die aanval in New England op Louisbourg in 1745 dat die vesting van Kaap Breton 'n 'moeilike moer is om te kraak'. Nadat Louisbourg gevange geneem is (dit is eintlik twee keer gevange geneem, beide in 1745 en 1758), was dit nie meer 'n simbool van die Franse teenwoordigheid in Kanada nie. In plaas daarvan het dit 'n simbool geword van hoe Britse wapenmagte en die opkomende meerderwaardigheid van die Royal Navy op die oop see die oorhand gekry het in die lang Anglo-Franse keiserlike wedywering in Amerika.
Herbouing van Louisbourg oor die ruïnes van die verlede
Met die heropbou van die vesting van Louisbourg in die middel van die 20ste eeu, het die vroeëre simboliese assosiasies minder belangrik geword. Die besluit van die regering van Kanada om 'n hele hoek van die lank verdwene Franse koloniale stad te herbou as 'n soort "Williamsburg-Noord", het die vesting van Louisbourg 'n nuwe betekenis gegee as die land se mees ambisieuse voorbeeld van 'n destydse gewilde manier om met erfenis om te gaan: die rekonstruksie van 'n verteenwoordigende steekproef sodat die publiek kan ervaar wat dikwels as 'lewende geskiedenis' beskryf word. Die term bedoel die gebruik van gekostumeerde tolke binne geboue en buitekamers wat ingerig is om die voorkoms van 'n vervloë historiese tydperk te gee. In die geval van die vesting van Louisbourg was die tydperk wat vir die interpretasieprogram gekies is, die somer van 1744, net voordat die stad die eerste keer die skadelike gevolge van bombardement en nederlaag voel. Tog het die personeel van die vesting hulself nooit beperk tot 'n eksklusiewe "lewende geskiedenis" -benadering nie. Die Parks Canada -geadministreerde webwerf gebruik ook didaktiese uitstallings, modelle, films en begeleide toere om aspekte van die komplekse geskiedenis van die webwerf te kommunikeer wat moeilik of onmoontlik is om oor te praat met die fokus op 1744.
Dit is opmerklik dat die Louisbourg van die 18de eeu nie net insluit wat vandag binne die grense van die Fort of Louisbourg National Historic Site val nie. Die historiese Louisbourg het die hele kuslyn wat rondom die niervormige hawe strek, ingesluit, insluitend wat vandag die moderne gemeenskap van Louisbourg is. Die kompartementering van die eens verenigde nedersettingsgebied in twee hoofdele-een deel in 'n moderne munisipaliteit en die ander op 'n historiese terrein wat vir openbare onderwys en plesier afgesonder is-het nie oornag gebeur nie. Kort na die tweede en laaste inname van Louisbourg in 1758, het die Britte elke Franse soldaat en burger wat hulle kon, saamgevat en na Brittanje gestuur en die burgerlikes na Frankryk. Die gedwonge verhuising het moontlik tot 10 000 mense betrek, want daar was bykans 'n dosyn ander Franse gemeenskappe op Île Royale (Kaap Bretonseiland) wat geraak is. Twee jaar later, in 1760, het die Britse premier, William Pitt, beveel dat alle vestings van Louisbourg stelselmatig gesloop moet word, ingeval die plek weer aan Frankryk terugbesorg word. (Dit het nie gebeur nie, want toe die verdragsproses om die Sewejarige Oorlog te beëindig het, van alles wat eens in Nieu-Frankryk was, slegs die eilande Saint-Pierre et Miquelon behoue ​​gebly het as Franse besittings.) 'N Britse garnisoen het gebly in Louisbourg tot 1768, sonder om die metselwerk te vestig, maar nog steeds in die stad te bly wat ernstig beskadig is tydens die bombardement van 1758. Toe die soldate uiteindelik uittrek, het die meerderheid van die gemeenskap van honderde Britse, Ierse en Anglo- Amerikaanse burgerlikes wat grootgeword het na die verowering.
In die daaropvolgende dekades het 'n klein burgerlike gemeenskap bly woon in die omgewing van wat vroeër die Franse was intra muros van Louisbourg, hoewel hulle in die dosyne tel waar die Franse bevolking eens byna drieduisend bereik het. In die loop van die 19de eeu het 'n nuwe Louisburg begin groei (gespel sonder die tweede "o" totdat dit weer in die 1960's ingevoeg is). Die nuwe gemeenskap wat vorm begin aanneem het, was toenemend oorkant die hawe geleë vanaf die laagliggende skiereiland waar die ville fortifiée eens gestaan ​​het. En so gaan die stad vandag voort; die huise, besighede, ens. Van die moderne Louisbourg word hoofsaaklik gevestig langs wat die Franse in die 18de eeu die côte nord.
Die erfenisbesetting van Louisbourg 'n kwessie van eienaarskap
Vir die herdenking van die 18de -eeuse besetting van die gebied en gepaardgaande gebeurtenisse van militêre belang, het die Britse garnisoen 'n tydelike klipteken aangebring vir wat hulle bereik het met die verowering van die plek net voor hulle in 1768 terugtrek. Die volgende monument is opgerig in 1895 toe 'n private Amerikaanse organisasie (General Society of Colonial Wars) 'n hoë kolom in die gebied van die mees prominente ruïnes van die terrein opgerig het in wat vroeër die Bastion du Roi [Koninklike vesting]. Die geleentheid was die 150ste herdenking van die oorwinning van die New Englanders in 1745. Die herdenking het betogings geloods deur die Akadiese senator Pascal Poirier en ander groepe in Kanada, wat beweer het dat die federale regering nie moet toelaat dat buitelanders die land binnekom om monumente op te rig nie wat Franse Kanadese as 'n nederlaag beskou het. Eerste minister Mackenzie Bowell het geantwoord dat dit 'n privaat samelewing is wat 'n monument op privaat grond oprig, die regering het geen rol in die regulering van sulke aangeleenthede nie.
En so het dit gebly tot in 1919, toe die federale regering 'n adviesliggaam oor die lengte van die arm gestig het (Historic Sites and Monuments Board of Canada - Commission des lieux et monuments du Canada) om advies te gee oor historiese herdenkings. Een van die eerste terreine wat tydens die aanvanklike vergadering van 1919 vir herdenking oorweeg is, was Louisbourg. Tog is dit eers in 1928 'n amptelike nasionale historiese plek, nadat die aanvanklike projek van grondonteiening verby was. Destyds, die vervloë intra muros van Louisbourg bestaan ​​uit hope puin en grond met 'n paar dosyn beskeie houthuise, heininglyne en weidende diere.
In die 1930's en 1940's het 'n aantal nie-regeringsorganisasies (godsdienstige ordes en ander) bykomende monumente in Louisbourg opgerig, wat 'n nasionale historiese plek geword het. Al die monumente is nog steeds daar, maar in die geval van die hoë kolom van die General Society of Colonial Wars, is dit in die vroeë 1960's na Rochefort Point verplaas om plek te maak vir die heropbou van die Bastion du Roi. Dit is beskadig tydens die beweging en is nou net 'n bietjie meer as die helfte van die oorspronklike hoogte.
'N Gevaarlike erfenisgebied
Dat die vesting van Louisbourg oor tyd 'n meerjarige plek is, is duidelik. Die uitdaging van sy omgewing, die laagliggende skiereiland aan die rand van die Atlantiese Oseaan, is miskien minder duidelik. Dit is 'n skouspelagtige omgewing wat 'n sterk en lewendige gevoel van plek bied. Tog is daar 'n onheilspellende deel van die omgewing, want die seevlak in Louisbourg is vandag reeds minstens 'n meter hoër as in die middel van die 18de eeu. Die styging in seevlak duur al duisende jare aan - 5000 jaar gelede was die huidige hawe in Louisbourg 'n binnelandse meer - en daar word voorspel dat die Atlantiese Oseaan in die volgende honderd jaar nog 'n meter kan styg. Tydens sekere storms, wanneer winde kombineer met 'n stygende gety, is daar reeds groot oplewings wat soms 'n paar dele van die heropbou van die vesting en die nabygeleë Rochefortpunt oorstroom en beskadig het.Kan dit wees dat die see en kus -ligging wat van kardinale belang was vir die welvaart en betekenis van Louisbourg in die 18de eeu, gelei sal word tot die geleidelike insakking en uiteindelike verdwyning van 'n belangrike nasionale historiese plek? Dit is 'n vraag wat gevra moet word aan baie historiese kusgebiede, met die vesting van Louisbourg in die voorhoede.
Versterkte stad [wysig | wysig bron]
Vestings van Louisbourg.
Die vesting van Louisbourg was die hoofstad vir die kolonie Île-Royale, ΐ ] en was geleë aan die Atlantiese kus van Kaap Bretonseiland naby sy suidoostelike punt. Die ligging van die vesting is gekies omdat dit maklik was om te verdedig teen Britse skepe wat Quebec City wou aanval. Suid van die fort het 'n rif 'n natuurlike versperring gelewer, terwyl 'n groot eiland 'n goeie plek vir 'n battery bied. Hierdie verdediging het Britse skepe gedwing om via 'n kanaal van vyf honderd voet die hawe binne te gaan. Die fort is gebou om die winsgewende Noord -Amerikaanse vissery in Frankryk te beskerm en 'n basis te bied en om Quebec City te beskerm teen Britse invalle. Α ] Om hierdie rede het dit die byname 'Gibraltar of the North' of 'Dunkirk of America' gekry. Banke. Honderd sestien mans, tien vroue en drie en twintig kinders vestig hulle oorspronklik in Louisbourg. Β ]
Burgers en ondernemings [wysig | wysig bron]
Louisbourg was 'n groot genoeg stad om 'n kommersiële distrik, 'n woonbuurt, militêre arena's, markplekke, herberge, tavernes en voorstede te hê, asook geskoolde arbeiders om al hierdie ondernemings te vul. Γ ] Vir die Franse was dit die tweede belangrikste vesting en kommersiële stad in Nieu -Frankryk. Slegs Quebec was vir Frankryk belangriker. Δ ] Die bevolking van Louisbourg het vinnig toegeneem. In 1719 het 823 mense hierdie maritieme stad hul tuiste genoem. Sewe jaar later, in 1726, was die bevolking 1,296, in 1734 was dit 1,616, en teen 1752 was die bevolking van Louisbourg 4,174. Ε ] Natuurlik het die bevolkingsgroei nie sonder gevolge gekom nie. Pokke het die bevolking in 1731 en 1732 geteister, Ζ ], maar Louisbourg het bly groei, veral ekonomies.
Ekonomie [wysig | wysig bron]
Anders as die meeste ander stede in Nieu -Frankryk, het Louisbourg nie staatgemaak op landbou of die seigneuriese stelsel nie. ΐ ] Louisbourg self was 'n gewilde hawe en was die derde besigste hawe in Noord -Amerika (na Boston en Philadelphia.) soos lewertraan. Die Noord -Atlantiese visseryhandel het meer as tienduisend mense in diens gehad, en Louisbourg is beskou as die 'kwekery vir seelui.' Louisbourg was 'n belangrike belegging vir die Franse regering omdat dit 'n sterk kommersiële en militêre vastrapplek in die Grand Banks gegee het. Vir Frankryk was die visserybedryf winsgewender as die bonthandel. ⎖ ] In 1731 het Louisbourg-vissers 167 000 kwintaal kabeljou en 1600 vate lewertraan uitgevoer. Daar was ongeveer 400 skep-vissersvaartuie wat elke dag die meeste vang. Ook sou sestig tot sewentig oseaanskoeners uit Louisbourg vertrek om vis verder langs die kus te vang. ⎗ ] Die kommersiële sukses van Louisbourg kon skepe van Europa, Wes -Indië, Quebec, Acadia en Nieu -Engeland bring. Η ]
Vestings [wysig | wysig bron]
Gebou wat die Governor's Apartments en die King's Bastion Barracks huisves.
Louisbourg was ook bekend vir sy versterkings, wat die oorspronklike Franse bouers agt en twintig jaar geneem het om te voltooi. Die ingenieur agter die projek was Jean-Francois du Vergery de Verville. Verville het Louisbourg as sy plek gekies vanweë sy natuurlike hindernisse. ⎘ ] Die fort self het Frankryk dertig miljoen lewens gekos, wat koning Lodewyk XV laat grap het dat hy die pieke van die geboue vanuit sy paleis in Versaille moes kon sien. ⎙ ] Die oorspronklike begroting vir die fort was vier miljoen lewens. ⎚ ] Twee en 'n half myl muur omring die hele fort. Aan die westekant van die fort was die mure dertig voet hoog en ses en dertig voet oor, beskerm deur 'n breë sloot en skanse. Die stad het vier poorte wat na die stad lei. Die Dauphin -hek, wat tans gerekonstrueer word, was die besigste, wat gelei het tot die uitgebreide visverbindings rondom die hawe en na die hoofpad wat die binneland inloop. Die Frederick Gate, ook gerekonstrueer, was die ingang aan die water. Die Maurepas -hek, wat na die smalste plekke kyk, verbind die visserye, wonings en begraafplase op Rocheford Point en is uitgebrei versier, aangesien dit baie sigbaar was vir aankomende skepe. Die koningin se hek aan die yl bevolkte seewaterkant het min nut gehad. Louisbourg was ook die tuiste van ses bastions, waarvan twee gerekonstrueer is. Dauphin-bastion, algemeen bekend as '' demi-bastion 'vanweë die aanpassing daarvan, die koning se bastion, die koningin se bastion, die prinses bastion, die Maurepas bastion en die Brouillon bastion. Aan die oostekant van die fort het vyftien gewere na die hawe gewys. Die muur aan hierdie kant was slegs sestien voet hoog en ses voet breed. Louisbourg was een van die 'grootste militêre garnisoene in die hele nuwe Frankryk', en daar is baie gevegte gevoer en lewens is hier verloor. ⎛ ] Die fort het die omhelsing om honderd-agt-en-veertig gewere te monteer, maar geskiedkundiges het geraam dat slegs honderd omhulsels kanonne aangebring het. 'N Klein eiland in die hawe -ingang, wat van die belangrikste fort, maar nog steeds 'n deel van Louisbourg, losgemaak is, is ook versterk. Die mure op die eilandbattery was tien voet hoog en agt voet dik. Een en dertig pond gewere was teen die hawe gemonteer. Die eiland self was klein, met plek vir slegs 'n paar klein skepe om daar aan te lê. ⎜ ] 'n Nog groter versterkte battery, die Royal Battery was oorkant die hawe van die stad geleë en het 40 gewere gemonteer om die hawe se ingang te beskerm.
Eerste beleg: 1745 [wysig | wysig bron]
Die vesting is aangeval in twee groot beleërings: een keer in 1745 en die weer in 1758. Die eerste belegging behels 'n New England -mag wat deur 'n Britse Royal Navy -eskader gesteun is. Die aanvallers van New England het daarin geslaag toe die vesting op 16 Junie 1745 kapituleer. 'N Groot ekspedisie deur die Franse om die vesting onder leiding van Jean-Baptiste de La Rochefoucauld de Roye, hertog d'Anville die volgende jaar te herower, is deur storms, siektes en Britse vlootaanvalle voordat dit ooit die vesting bereik het.
Louisbourg het teruggekeer [wysig | wysig bron]
In 1748 het die Verdrag van Aix-la-Chapelle, wat die oorlog van die Oostenrykse opvolging beëindig het, Louisbourg na Frankryk teruggebring in ruil vir die gebied wat in Nederland verkry is en die Britse handelspos in Madras in Indië. Maurepas, die minister van see, was vasbeslote om dit terug te kry. Hy beskou die versterkte hawe as noodsaaklik om die Franse oorheersing in die visserye van die gebied te behou. Die walging van die Franse in hierdie transaksie is ooreenstem met die van die Engelse koloniste. Die New England -magte het vertrek en die beroemde Louisbourg -kruis saamgeneem wat in die vestingskapel gehang het. Hierdie kruis is eers in die Harvard-universiteit se argiewe herontdek, maar in die latere helfte van die 20ste eeu word dit nou op lang termyn aan die historiese terrein van Louisbourg geleen.
Nadat hulle Louisbourg prysgegee het, het Brittanje in 1749 sy eie versterkte stad op Chebuctobaai gestig, wat hulle Halifax genoem het. Dit het gou die grootste Royal Navy -basis aan die Atlantiese kus geword en was 'n groot aantal Britse weermagbeamptes. Die 29ste Regiment of Foot was daar gestasioneer, hulle het die grond skoongemaak vir die hawe en nedersetting.
Tweede beleg: 1758 [wysig | wysig bron]
Die Noord -Amerikaanse (Amerikaanse) kolonies van Brittanje brei uit na gebiede wat Frankryk teen die 1750's geëis het, en die pogings van die Franse magte en hul Indiese bondgenote om die westelike passe en benaderings af te sluit waardeur Amerikaanse koloniste weswaarts kon beweeg, het gou gelei tot die skermutselinge wat ontwikkel het in die Franse en Indiese Oorlog in 1754. Die konflik het in 1756 uitgebrei tot die groter Sewejarige Oorlog, waarby al die groot Europese moondhede betrokke was.
'N Grootskaalse ontplooiing van die Franse vloot in 1757 het 'n poging tot aanranding deur die Britte in 1757 afgeweer. Onvoldoende vlootondersteuning die volgende jaar het egter 'n groot Britse gesamentlike operasie laat beland vir die beleg van Louisbourg in 1758, wat na 'n beleg van ses weke geëindig het. op 26 Julie 1758 met 'n Franse oorgawe. ⎝ ] Die vesting is deur die Britte gebruik as 'n beginpunt vir sy beleg van Quebec in 1759 wat uitgeloop het op die Slag van die Vlakte van Abraham.
Die vestings in Louisbourg is stelselmatig in 1760 deur Britse ingenieurs vernietig om te verhoed dat die stad en die hawe in die toekoms deur die Franse gebruik kan word, sou die vredesproses die Kaap Bretonse eiland na Frankryk terugbring. Die Britte het 'n garnisoen tot 1768 in Louisbourg gehou.
Vanaf 1688 was daar 'n aantal militêre veldtogte tussen die Franse en hul bondgenote en die Engelse in die streek. Ingevolge die Verdrag van Utrecht, wat die oorlog van die Spaanse opvolging beëindig het, is die Franse kolonie Acadia aan Groot -Brittanje afgestaan. Die stamme van die Wabanaki-konfederasie het 'n lang geskiedenis gehad van die aanval op Britse nedersettings langs Noord-New England in die huidige Maine. Gedurende die 17de en vroeë 18de eeu het die Wabanaki in verskeie veldtogte geveg, waaronder in 1688, 1703, 1723, 1724.  [a] Baie van die Britse militêre leiers van die beleg van Louisbourg kom uit Noord-New England, wie se familielede is dood tydens die aanvalle.
In die somer van 1744 het New Englanders se kommer oor verdere aanvalle op die Noordelike New England toegeneem nadat 'n Franse en Wabanaki -mag van Louisbourg na die nabygeleë Britse vissershawe Canso gevaar het, 'n klein fort op Grassy Island aangeval en dit tot op die grond afgebrand het. , neem 50 Britse gesinne gevange. Hierdie hawe is deur die New England -vissersvloot gebruik, maar die Canso -eilande (insluitend Grassy Island) is deur sowel Brittanje as Frankryk betwis.
Die gevangenes wat tydens die Canso -aanval geneem is, is eers na Louisbourg gebring, waar hulle vryheid gekry het om rond te beweeg. Sommige van die militêre manne het deeglik kennis geneem van die vesting se ontwerp, uitleg en toestand, asook die grootte en toestand van die garnisoen en bewapening.  Hierdie mans is uiteindelik na Boston vrygelaat, waar hul intelligensie, saam met die wat deur handelaars wat in Louisbourg sake gedoen het, nuttig was om die aanval te beplan.
Die Franse, militêre en burgerlike was in Louisbourg nie in die beste toestand nie. Die voorraad was in 1744 kort, en die vissers was huiwerig om te vaar sonder voldoende voorsiening. Die militêre rang en beweer beweer dat hulle 'n deel van die buit uit die Canso -aanval beloof is, wat in plaas daarvan na offisiere gegaan het, wat dieselfde proviand verkoop het en daarby baat gevind het.  In Desember 1744 het die troepe gemut oor die slegte toestande en betaling wat maande te laat was. Selfs nadat waarnemende goewerneur Louis Du Pont Duchambon daarin geslaag het om die ontevredenheid stil te maak deur terugbetaling en voorrade vry te laat, was die volgende winter uiters gespanne, aangesien die militêre leierskap 'n taai greep op die situasie behou het. Duchambon was selfs huiwerig om hulp te vra, uit vrees dat die boodskap onderskep sou word en verdere onrus sou veroorsaak. Die onrus het egter na Boston gekom. 
In 1745 verseker die goewerneur van die Provinsie Massachusettsbaai, William Shirley, die steun van die Massachusetts -wetgewer met 'n smal marge vir 'n aanval op die vesting. Hy en die goewerneur van die provinsie New Hampshire, Benning Wentworth, het die ondersteuning van ander kolonies gesoek. Connecticut het 500 troepe verskaf, New Hampshire 450, Rhode Island 'n skip, New York tien kanonne en Pennsylvania en New Jersey fondse.  Die mag was onder bevel van William Pepperrell van Kittery (in die gedeelte van die Massachusetts -kolonie wat nou die deelstaat Maine is), en 'n vloot koloniale skepe is bymekaargemaak en onder bevel van kaptein Edward Tyng geplaas. Goewerneur Shirley het 'n versoek aan kommodoor Peter Warren, die hoofoffisier van die Royal Navy se Wes -Indiese stasie, gestuur om vlootondersteuning in die geval van 'n ontmoeting met Franse oorlogskepe, wat enige van die koloniale skepe aansienlik sou verlaat. Warren het hierdie aanbod aanvanklik van die hand gewys, sonder toestemming van Londen om te help. Slegs 'n paar dae later ontvang hy bevele van die Admiraliteit om voort te gaan om die visserye in New England te beskerm. Die ekspedisie het in Boston begin in etappe, begin vroeg in Maart 1745, met 4200 soldate en matrose aan boord van 'n totaal van 90 skepe.
Canso en Port Toulouse Edit
Die mag het by Canso gestop om te herbesorg. Daar word hulle deur Commodore Warren ontmoet en die ekspedisie met 16 skepe vergroot. Einde Maart het die vlootmagte Louisbourg begin blokkeer, maar ysvelde word die lente van die Golf van St. Die swak weer en die algemene toestand van disorganisering van die vlootmagte van New England het tot gevolg gehad dat die ekspedisie talle vertragings veroorsaak het, maar hulle het steeds besig gehou om die Franse vissery en skeepvaart te teister in die waters rondom Île-Royale.
Aangesien die ysvelde einde April verdwyn het, het die beleg ernstig begin. Pepperell se landmagte vaar in vervoer vanaf Canso. Op 2 Mei beleër hy Port Toulouse (die huidige St. Peter's, Nova Scotia) sowel as die vernietiging van verskeie kusdorpe in die gebied tussen Canso en Louisbourg.
Op 11 Mei het John Gorham en sy veldwagters die aanklag gelei om troepe aan die oewers naby die vesting te land. Hulle het probeer om hul walvisbote by Flat Point Cover te laat land terwyl hulle onder die vuurkrag van die Here Montague, Boston -pakkie en Massachusetts. Gorham is afgeweer deur 20 Franse troepe wat die baai beset het. Gorham hergroepeer vinnig met verskeie ander vaartuie en die operasie is herlei na Kennington Cove. Die Franse troepe kon hulself nie betyds herposisioneer om die landing van Britse troepe te stop nie. Nadat 1500 Britte reeds aan die wal was, het 200 Franse troepe aangekom om die Britte af te weer, onder leiding van Pierre Morpain en De la Boularderie. Morpain het teruggetrek terwyl De La Boularderie hom as gevangene oorgegee het. Die Britte sou teen die einde van die dag 2000 troepe laat land. 
Vernietiging van die vissery Redigeer
Terwyl die meeste van die troepe by die aanval op die Royal Battery, die Island Battery en Fort Louisbourg aangeval het, was ander besig om rondom die vesting te soek en klein vissersdorpies te vernietig. Op 8 Mei het die Mi'kmaq verdedig teen 'n aanval op Margaret's Bay naby en het sewe van Warren se troepe doodgemaak.  Op 11 Mei het die Engelse sewentien Franse doodgemaak of gevange geneem en die Franse het drie Engelse gewond. 
Op 19 Mei het Edward Tyng in die vaartuig HMS Prins van Oranje saam met die skip Massachusetts vernietig St. Ann's Bay, brand die stad en stuur.  Hulle het 20 mense doodgemaak en 25 gevangenes geneem. Die Franse het een Britse troep doodgemaak.  Op 21 Mei het die Prins van Oranje word verbind deur die Verdediging en hulle vernietig Ingonish en verbrand 'n stad met 80 huise. Hulle het voortgegaan om die dorpe Bradore en Bayonne te vernietig. 
Op 23 Mei val 20 Britse troepe van Jeremiah Moulton se regiment 'n klein dorpie aan. Terwyl hulle in die dorp was, was hulle omring deur 100 vegters bestaande uit Franse en Mi'kmaq. Hulle het 18 van die 20 Britse troepe doodgemaak. 
Op 30 Mei val die Mi'kmaq by Chapeau Rouge (L'Ardoise) dertien Engelse soldate van kaptein Fletcher se bemanning op die Boston -pakkie, wat hout en water gesoek het.  Hulle het sewe Engelse soldate doodgemaak, waarvan drie met 'n kopvel gedoen is. Hulle het ook drie gevangenes geneem, van wie twee later geslag gevind is en een later aan wonde dood is. 
Op 24 Junie het die Verdediging en die Boston -pakkie het 'n plundering -ekspedisie aan die oewer naby "Laten" gestuur. 
Vesting van Louisbourg – Kom vir die geskiedenis en bly vir die brood!
Louisbourg is 'n kusgemeenskap aan die oostelike kus van die Kaapse Bretonse eiland. Hierdie gebied is ook die tuiste van die vesting van Louisbourg! Terwyl u in die stad is, kan u ook smul aan vars plaaslike seekos, stap en fietsry in die pragtige natuur, geniet die plaaslike kultuur en ontspan. Die gemeenskap bestaan ​​uit ongeveer 1000 inwoners, maar dit groei eksponensieel gedurende die somer met toeriste van regoor die wêreld.
Die omgewing bied iets vir alle voorkeure met hutte, kothuise, kampeerplekke, herberge en bed en ontbyt. Neem u tyd om die omgewing en die gasvryheid daarvan werklik te geniet! Soos enige kusgemeenskap in Nova Scotia, is Junie tot Oktober die beste maande om te besoek, maar die vesting self is die hele jaar deur oop, maar met beperkte ure gedurende die laagseisoen. Wat Louisbourg in grootte ontbreek, maak dit goed vir geleenthede en interessante plekke. Daar is vroeg in Augustus 'n jaarlikse krapfees en dit is die tuiste van die Louisbourg Playhouse Theatre Company en die Sydney en Louisbourg Railway Museum. Daar is ook 'n skilderagtige vuurtoring wat u nie kan misloop nie. Maar die belangrikste trekpleister is natuurlik die National Historic Site - The Fortress of Louisbourg!
Hoe kom u by The Fortress of Louisbourg
Of jy nou die J.A. Douglas McCurdy -lughawe of as u per motor aankom, lei alle paaie na roete 22. Dit is geleë by afrit 8 van snelweg 125. Die wonderlike ding van roete 22 is dat dit u deur Louisbourg neem, sodat u die stad kan verken. Goed gemerkte bordjies neem u direk na die vesting van Louisbourg, aan u regterkant.
Om van die Canso Causeway af te ry, sal u ongeveer 2,5 uur neem om by die vesting aan te kom. As u vanaf Sydney ry, neem die rit u 50 minute en vanaf Glace Bay is dit ongeveer 'n uur. Roete 22 is boomryk en in 'n goeie toestand. Ry veilig en u volgende stop, die vesting van Louisbourg, vervoer u terug in die tyd!
Wat om te verwag as u by The Fortress of Louisbourg aankom?
Gedurende die hoogtepunt van die toeristeseisoen kan u verwag dat die vesting 'n besige plek sal wees. Daar was nommerplate van regoor Noord -Amerika wat wonderlik was om te sien!
As u op die pad na die vesting draai, word u ingelig oor watter parkeerareas daar plekke beskikbaar is. Hulle is genommer P1-P5. Die pad ry eenrigting deur die parkeerareas en na die besoekersentrum, dan kan u óf terugkeer na die parkeerareas óf afrit. Parkeerterreine P1 en P2 was die besigste met geen parkeerplek in sig nie.
Ons het uiteindelik in P3 parkeer.Daar was baie kampeerders en sleepwaens, maar ook 'n paar passasiersmotors. Van daar stap jy na die Besoekersentrum om kaartjies te koop en die bus te haal - ja die bus! Laat ek verduidelik!
In die besoekersentrum word u bedien in een van die amptelike tale van Kanada, Frans of Engels. Die toegangskoste vir die 2018 -seisoen is $ 17,60 vir volwassenes, $ 14,95 vir bejaardes met jongmense (17 en jonger) gratis! Gee ten tyde van die betaling inligting oor die bus na die vesting, asook 'n kaart/gids vir die besoek. Dit het ons gehelp om te besluit wat om te sien op grond van die ligging en doel van elke gebou, aangesien die vesting baie uitgebrei is!
Die besoekersentrum het waskamergeriewe, 'n geskenkwinkel en 'n plek om kommentaar te lewer oor u besoek. Dit bevat ook uitstallings om te sien, en dit is natuurlik waar u in die bus klim.
Slegs met 'n spesiale pas kan u self na die vesting ry, anders neem u 'n gemaklike bus en 'n bus met lugversorging. Die rit vanaf die besoekersentrum is ongeveer 2 kilometer en 'n luidspreker gee u 'n bietjie geskiedenis terwyl die vesting van Louisbourg te siene kom.
Die aflaai is op plek 1, soos aangedui op die kaart in die gids, en die bus ry elke 15 minute. As u gereed is om te vertrek, gaan u terug na hierdie plek en ry die bus terug na die besoekersentrum.
Die vesting van Louisbourg - hoe histories is dit?
Die vesting self is histories, maar die geskiedenis van die vesting is baie interessant! Dit het in 1920 'n nasionale historiese plek geword, en met goeie rede.
Die hawe, wat oorspronklik in 1713 deur die Franse gevestig is, het 'n goed verdedigde vesting geword, veral om strategiese redes teen die Engelse. Die ligging het dit maklik gemaak om te verdedig teen Britse skepe wat die St. Lawrence -rivier binnekom, wat die enigste manier was om goedere na ander dele van Frans -Kanada, soos Quebec en Montreal, te kry. Uitgebreide versterkings het oral in die stad Louisbourg gegroei en is ook ondersteun deur twee kleiner omliggende garnisoene.
Die vesting is in 1745 deur Britse koloniste gevange geneem weens verskeie swakhede, waaronder die afstand vanaf Frankryk en Quebec. Dit sou dan as 'n bedingingsinstrument gebruik word en uiteindelik terugkeer na die Franse in ruil vir 'n stad in België in 1748. Britse magte het dit weer aangeneem tydens die sewejarige oorlog in 1758 en 'n paar jaar later is die versterkings vernietig deur Britse ingenieurs . Die Britte het daarna tot 1768 'n garnisoen op die terrein gehou.
Dit is duidelik dat ons net aan die oppervlak krap. Om meer te lees oor hierdie fassinerende onderwerp, google: Fortress of Louisbourg!
Baie mane later, in die 1960 's en 1970 's, het Louisbourg die grootste heropbouprojek in Noord -Amerika geword. Dit het die vesting en 'n deel van die stad weer lewendig gemaak, soms met die oorspronklike klipwerk.
Hierdie projek het ook gehelp om baie mynwerkers in Kaap Breton in diens te neem en hulle waar nodig op te lei. Die vaardighede wat aangeleer is, het ook die talle inwoners help om 'n bestaan ​​te verdien toe die projek geëindig het.
Wat sal u sien as u die fort van Lousibourg besoek?
As u by die busaflaai kom, sien u die Desroches-huis met sy groen sooldak en 'n rustieke binnekant. Hier kry u 'n blik op wat u ook in die vesting self sal sien.
U gaan dan na Dauphin Gate, die ingang na die vesting. By die hek word u begroet deur 'n 'soldaat' in antieke klere. In karakter sal hulle die vraag vra: "Wat is u besigheid hier?"
Sommige basiese beginsels is beskikbaar binne die vesting, insluitend WiFi, waskamers, restaurante en geskenkwinkels. Die kos is gebaseer op die tydsperiode en bestaan ​​uit 'n werklike sitrestaurant in die styl van 'n 18de -eeuse taverne. Daar is ook 'n klein kafee wat kos bedien, en hulle bak ook brood uit die 1700's om te geniet. Ons het die brood gemis, maar dit word sterk aanbeveel, want dit is 'n belewenis om te beleef. Koop 'n papiersak vol brood uit die ou dae - wel, vars gebak, maar SOOS die ou dae! U kan hierdie lekkerny in gebou #9 by die King's Bakery koop!
Vir 'n prys is daar 'n geleentheid om 'n muskiet te skiet en 'n kanon af te vuur, so beplan daarvoor as dit u pas!
Ons was mal daaroor om te sien hoe mense met kostuums rondloop, take verrig soos in die 1700's en die algemene gevoel dat u deur die geskiedenis loop - wel omdat u dit is.
Wat is daar in die geboue?
Sommige van ons gunsteling plekke onder die vele was geboue soos #27 Carrerot House, waar u die boutegnieke van die era kan sien. Dit is ongelooflik om te dink aan wat ons vandag het, met moderne konstruksie binne handbereik, in teenstelling met die vindingrykheid van die era wat hulle in staat gestel het om sulke geboue te bou - ongelooflik.
'N Ander gunsteling was die bou van nommer 19 in die besoekersgids, die militêre kapel. Ons het buite gesels met 'n "akteur" in 'n kostuum wat ons vertel het van die kapel en wat dit destyds vir die groter gemeenskap beteken het.
Toe ons binne was, was dit pragtig met lewendige blou en goud rondom, en ons moes die verpligte foto's in die belydenisstalletjie kry.
In gebou #21, King's Bastion Barracks, het ons alles geleer oor die heropbou van die vestings. Dit sluit in hoe hulle die hele bemanning, blou afdrukke en ure se arbeid bymekaar gebring het om dele van die vesting te herbou. 'N Baie goed uiteengesit en insiggewende uitstalling.
Gebou #20 is die Governor's Apartments. Hier het ons gesien hoe die ander helfte gedurende daardie tye geleef het. Die woonstelle gee 'n blik op die grandiose kombuise, slaapkamers, eetkamers en kantore van die bestuurders gedurende hierdie moeilike tye. Ons het selfs gesien hoe die ander helfte na die pot gaan. U weet nooit wat u by die vesting van Louisbourg sal vind nie!
Daar is diere, waaronder ganse en hane, sowel as onderhoude tuine.
'N Ander interessante gesig is agter die gebou #34/35, die Louisbourg -kruis. New England -magte het die kruis uit die vestingskapel geneem in 1748. In die laaste helfte van die 20ste eeu is dit herontdek in die argiewe van die Harvard -universiteit en word dit nou aan die historiese terrein geleen!
Waarom moet u die vesting van Louisbourg besoek?
Cape Breton Island is 'n pragtige deel van ons provinsie met soveel te bied, insluitend vriendelike mense, ryk kultuur en natuurwonders.
Louisbourg is 'n lieflike gemeenskap en die vesting van Louisbourg is 'n historiese plek wat op enige reisiger se reisplan behoort te wees. As u van geskiedenis, argitektuur, kanonne of 'n eetlust hou, is daar iets vir almal! Ons het 'n heerlike middag gehad en dit was die moeite werd om terug te keer in die geskiedenis!
Lees meer oor Louisbourg en hierdie streek van Kaap Breton deur na die podcast van Meggan 's – The Travel Mug Podcast -episode hier te luister:
Wat was u gunsteling deel van die besoek aan die vesting van Louisbourg? Ons hoor graag van u, laat ons 'n opmerking agter!
Is u op soek na meer om te doen in Nova Scotia ?? Kyk gerus na 'n paar van ons ander plasings vir goeie idees!
Polly 's Cove Hike
*Dit is nie 'n geborgde pos nie; ons opinies is ons eie.
** Alle regte voorbehou – hierdie inhoud mag op geen manier gekopieer of gereproduseer word sonder skriftelike toestemming nie.
*** Spesiale dank aan Holly MacDonald vir die gebruik van haar stad Louisbourg -foto's
Die Vesting van Louisbourg (Frans: Forteresse de Louisbourg) is 'n Nasionale Historiese en Sy twee beleërings, veral dié van 1758, was keerpunte in die Anglo-Franse stryd om wat vandag Kanada is. 
Die oorspronklike nedersetting is in 1713 gemaak en het aanvanklik Havre à l'Anglois genoem. Daarna het die vissershawe gegroei tot 'n belangrike kommersiële hawe en 'n sterk verdedigde vesting. Die vestings het uiteindelik die stad omring. Die mure is hoofsaaklik tussen 1720 en 1740 gebou. Teen die middel van die 1740's was Louisbourg, vernoem na Louis XIV of Frankryk, een van die omvangrykste (en duurste) Europese versterkings wat in Noord-Amerika gebou is.  Dit is ondersteun deur twee kleiner garnisoene op Île Royale in die huidige St. Peter's en Englishtown. Die vesting van Louisbourg het groot swakhede opgedoen, aangesien dit op laagliggende grond opgerig is wat deur heuwels in die omgewing beveel is en die ontwerp daarvan hoofsaaklik gerig was op aanvalle op die see, wat die verdediging op die land relatief swak laat. 'N Derde swakheid was dat dit ver van Frankryk of Quebec af was, waaruit versterkings gestuur kon word. Dit is in 1745 deur die Britse koloniste gevange geneem en was 'n belangrike bedingingsbron in die onderhandelinge wat gelei het tot die 1748 -verdrag wat die oorlog beëindig het van Oostenrykse Sukses. Dit is aan die Franse teruggegee in ruil vir grensdorpe in die huidige België. Dit is in die Seven Years ' War gevange geneem, waarna die vestings stelselmatig deur Britse ingenieurs vernietig is.  Die Britte het nog tot 1768 'n garnisoen in Louisbourg gehad.
Die vesting en die stad is gedeeltelik gerekonstrueer in die 1960's en 1970's, met behulp van die oorspronklike klipwerk, wat werklose steenkoolmynwerkers verskaf het. Die hoof -steenhouer vir hierdie projek was Ron Bovaird. Die webwerf word bedryf deur Parks Canada as a living history museum. Die webwerf staan ​​as die grootste heropbouprojek in Noord -Amerika. 
In 1713 stig die Franse 'n kolonie aan die oostekant van die Kaap Bretonse eiland in die noorde van Nova Scotia. Die administratiewe sentrum is Louisbourg genoem ter ere van koning Lodewyk XIV en het die groot voordeel dat dit op 'n ysvrye hawe geleë is. 'N Gelyknamige vesting is gebou (1720-40) om te beskerm teen vyandelike invalle in die Golf van St Lawrence. In 1745, as deel van King George's War (of die oorlog van die Oostenrykse opvolging in Europa), is Louisbourg suksesvol aangeval deur Engelse koloniale magte onder William Pepperrell en 'n koninklike vlootkontingent onder Peter Warren. Louisbourg was veral besorg oor die skeeps- en hengelbelange van New England, aangesien dit die basis was vir Franse privaatmense. Tot groot ergernis van die koloniste is die vesting onder die voorwaardes van die Verdrag van Aix-la-Chapelle (1748) aan die Franse terugbesorg. Baie Amerikaanse koloniste, terwyl hulle nog steeds trotse onderdane van die koning was, was woedend toe hul grootste militêre verowering deur 'n penstamp in 'n ver land ontken is. Die beleg van Louisbourg Die koloniale wedywering tussen Frankryk en Brittanje het tot in die volgende dekade voortgeduur. Die laaste hoofstuk het plaasgevind in die Franch en die Indiese Oorlog, en die vesting in Louisbourg was weer 'n gesigspunt. In 1758 is die Franse garnisoen in Louisbourg beman deur slegs 3 000 man. Hierdie magte is in die vroeë lente aangevul deur die aankoms van vyf skepe, wat die taak moes kry om die hawe te beskerm teen 'n verwagte Britse aanval. Franse bekommernisse was goed gegrond. 'N Britse weermag van 12 000 man was onderweg onder Jeffrey Amherst. Die soldate is op 120 vervoerskepe gedra en word ondersteun deur 'n vloot eskader onder bevel van admiraal Edward Boscawen.
'N Landing is op 8 Junie in 'n klein inham wes van die vesting onderneem. Toestande was uiters gevaarlik - die see was rof en die Franse het 'n posisie op die kranse hierbo gehou. Ondanks vroeë terugslae kon die Britte hul soldate aan wal kry, hoofsaaklik weens die beplanning en rit wat deur James Wolfe uitgestal is. In die daaropvolgende weke het die Britte hul beheer uitgebrei in 'n boog oor die landgebied ten weste van Louisbourg en 'n beleg begin. Op 12 Junie, om die Britse posisie verder te versterk, het Wolfe 'n mag van 1.200 man deur 'n dik mis gelei na Lighthouse Point, 'n onverdedigde kaap oorkant die hawe van die fort. Vanaf hierdie tydstip kon die Britse gewere Battery Island beheer - die Franse buitepos wat die ingang van die hawe bewaak het. Die teenwoordigheid van Britse vuurkrag op Lighthouse Point het die Franse gedwing om hul skepe buite bereik en nader aan die wal te skuif. Hierdie stap het spoedig die ongelukkige gevolg gehad dat die vaartuie binne die bereik van die Britse artillerie aan die kus geplaas is toe die beleëringslyn binne 200 meter van die stad verskerp het. Drie van die skepe is op 21 Julie deur artillerie vernietig en die ander twee het vier dae later op 'n verrassingsaanval geval. Die beleg het die Franse soldate en burgerlikes in die fort baie gevreet. Die bevelvoerder het geen redelike verwagting van verligting verwag nie en gee op 27 Julie oor. Die val van Louisbourg was 'n belangrike gebeurtenis in die oorlog, wat die Britte beheer oor die monding van die St. Lawrence -rivier gegee het en die deur oopgemaak het vir die noodlottige Quebec -veldtog van die volgende jaar. Die nuus van hierdie Britse oorwinning volg op die hakke van die berigte van forte Duquesne en Frontenac en dui op 'n skerp verandering in die lotgevalle van die oorlog. Sien die plaaslike kaart van Louisbourg.
Sien ook die tydlyn van die Franse en Indiese oorlog.
Ook Indian Wars Time Table.
Verken die geskiedenis van die Vesting van Louisbourg
Wonder u waarom die vesting van Louisbourg gebou is? Waarom koppel Cape Breton dit so sterk aan hul geskiedenis?
Wat is die verband tussen die vesting van Louisbourg en die geskiedenis van Nieu -Frankryk? En wat het dit te doen met die wenke van wrok tussen die Engelse en die Franse in Kanada?
Die Franse vestig hulle in Louisbourg na aanleiding van die Verdrag van Utrecht. Hierdie verdrag sou 'n einde maak aan die Spaanse opvolgingsoorlog wat in Europa woed. In die ooreenkoms sou Frankryk Kaap Breton en Prince Edward Island in die huidige Atlantiese Kanada behou.
Ek dink dat sommige historici sou sê dat hierdie verdrag die begin was van die einde van Frankryk se uitbreiding na die Nuwe Wêreld !!
Destyds het Kaap Breton Isle Royale genoem en Prince Edward Island Isle Saint-Jean. Hierdie twee klein eilandjies was die enigste basisse langs die Atlantiese kus wat aan die Franse behoort het.
Louisbourg sou 'n lewendige gemeenskap en 'n besige kommersiële ekonomie word. Vir die Franse het dit die tweede belangrikste hawe en kommersiële sentrum in Nieu -Frankryk geword, naas Quebec. Onthou, op hierdie tydstip was die kabeljouvisvangs baie belangrik, net soos die bonthandel.
Oorloë het egter nog in Europa gewoed!
Die jaar is nou 1745:
Die probleem is dat die Britte nie ver op die vasteland Nova Scotia en verder suid in New England is nie.
Oorlog is verklaar tussen Brittanje en Frankryk in 1745. Dit was nie 'n losstaande voorval nie, aangesien die Oostenrykse opvolgingsoorlog in Europa aan die gang was. Dit was net 'n kwessie van tyd voordat Britse magte en Franse magte weer in Noord -Amerika daarby was.
New England wou die vesting van Louisbourg hê en nou het hulle hul kans gehad. Hulle het geweet dat die vesting onvoorbereid was vir 'n aanval en dat hulle ten volle gebruik gemaak het. Die ekspedisie is gelei deur Massachusettes Govenor William Shirley. Dit sal minder as twee maande neem !!
Drie jaar later eindig die oorlog met die Verdrag van Aix-La-Chapelle. Frankryk sou Louisbourg herwin in ruil vir hul steun aan die Protestantse monargie in Brittanje.
New England was woedend !! Hulle het nou geweet dat hulle nie Brittanje kan vertrou nie !!
1758: die laaste geveg.
Die jaar 1758 sou die geskiedenis van Kanada verander. Die Britte sou die tweede keer in Louisbourg wees. Die seige sou net 7 weke neem !!
Generaal James Wolfe was daar! Hy sou voortgaan na Quebec en die Britse troepe in die geveg op die vlaktes van Abraham lei.
'N Paar jaar gelede het ek Boston besoek. Ek sou 'n standbeeld van generaal Wolfe teëkom. Ek het die indruk gekry dat hy as 'n held beskou word. Ek onthou dat ek met 'n gevoel van minagting getref is oor sy beeldjie! 'N Vreemde gevoel sou ek sê!
Die tweede seige in Louisbourg sou die toneel wees vir die val van New France in Noord -Amerika! Louisbourg was bloot 'n steen in Quebec City en daarna Montreal. Die val van Montreal in 1760 het beteken dat Frankryk nie meer mag in Kanada gehad het nie.
Die Verdrag van Parys in 1763 sou Kanada formeel deur Frankryk aan Brittanje afstaan. Dit het Cape Breton ingesluit. Isle Royale was daar nie meer nie!
Frankryk sou die eilande St Pierre en Miquelon net voor die kus van Newfoundland behou. Tot vandag toe (al is dit 'n interessante geskiedenis), behoort dit tot Frankryk en word dit gebruik as 'n visvangbasis vir Franse vissers.
Die Britte wou seker wees dat Louisbourg nooit weer uit sy as sou opstaan ​​nie. Dit beveel die totale vernietiging van die vesting.
Sy ondergang sou egter nie duur nie, en ja, dit sou inderdaad weer uit die as opstaan.
Die heropbou sou begin! Die enigste tekortkominge vir die toekoms van die vesting van Louisbourg is deur die duisende toeriste wat elke jaar na Kaap Breton stroom om dit te besoek!