Slag van Kernstown: die leërs - Geskiedenis Podcasts - 2022
Slag van Kernstown: die leërs
Brigadier-generaal James Shields (gewond), kolonel Nathan Kimball
Eerste Brigade: kolonel Nathan Kimball (was ook bevelvoerder oor die afdeling op die veld)
14de Indiana: luitenant -kolonel William Harrow
8ste Ohio: kolonel Samuel S. Carroll
67ste Ohio: luitenant-kolonel Alvin C. Viris
84ste Pennsylvania: kolonel William G. Murrey (vermoor)
Tweede Brigade: kolonel Jeremiah C. Sullivan
39ste Illinois: kolonel Thomas O. Osborn
13de Indiana: luitenant-kolonel Robert S. Foster
5de Ohio: luitenant-kolonel John H. Patrick
62ste Ohio: kolonel Francis B. Pond
Derde Brigade: kolonel Erastus B. Tyler
7de Indiana: luitenant-kolonel John F. Creek
7de Ohio: luitenant-kolonel luitenant-kolonel William R. Creighton
29ste Ohio: kolonel Lewis P. Buckley
110ste Pennsylvania: kolonel William D. Lewis, Jr.
1ste Wes -Virginia: kolonel Thomas Thoburn
Kavalerie: kolonel Thornton F. Brodhead
1st Squadron Pennsylvania: Kaptein John Keys
Independent Companies, Maryland: Kapteins Henry A. Cole, William Firey en John Horner
1ste Wes -Virginia (Bataljon): majoor B. F. Chamberlain
1ste Ohio (Kompanjie A en C): Kaptein Nathan D. Menken
1ste Michigan (Bataljon): Luitenant-kolonel Joseph T. Copeland
Artillerie: Luitenant-kolonel Philip Daum
A, Wes -Virginia: Kaptein John Jenks
B, Wes -Virginië
H, 1ste Ohio: Kaptein James F. Huntington
L, 1ste Ohio: Kaptein Lucius N. Robinson
E, 4de VSA: Kaptein Joseph C. Clark, jr.
Eenheid Gedood Gewond Ontbreek Totaal
Eerste Brigade 45 200 1 246
Tweede Brigade 23 69 0 92
Derde Brigade 43 171 21 235
Kavalerie 3 6 0 9
Generaal-majoor Thomas J. Jackson
Garnett's Brigade: Brigadier-generaal R. B. Garnet
2de Virginia: kolonel J. W. Allen
4de Virginia: luitenant-kolonel Charles A. Ronald, majoor AG Pendleton
5de Virginia: kolonel William H. Harman
27ste Virginia: kolonel John Echols (gewond), luitenant-kolonel A. J. Grigsby
33ste Virginia: kolonel Arthur C. Cummings
Virginia Battery (Rockbridge Artillery): Kaptein James H. Wateres
Virginia Battery: Kaptein Joseph Carpenter
Burks's Brigade: kolonel Jesse S. Burks's
21ste Virginia: Luitenant-kolonel John M. Patton, Jr.
42ste Virginia: luitenant-kolonel D.A. Langhorne
1ste Virginia (Ierse) Bataljon: Kaptein D. Bridgford
Virginia Battery: luitenant James Pleasants
Fulkerson's Brigade: kolonel Samuel V. Fulkerson
23ste Virginia: Luitenant-kolonel Alex. Taliaferro
37ste Virginia: luitenant-kolonel R. P. Carson
Virginia Battery (Danville Artilley): Luitenant A. C. Lanier
7de Virginia: kolonel Turner Ashby
Virginia Battery: Kaptein. R. Kou
Garnett's Brigade 40 168 153 361
Burk's Brigade 24 114 39 167
Fulkerson se Brigade 15 76 71 162
Kavalerie 1 17 18 0
Totaal 80 375 263 718
Getalle betrokke by die geveg
General Shields verslae ("Official Records", XII., Pt. I., p.342 "):" Ons magte in infanterie, kavallerie en artillerie het nie meer as 7000 ... Ons het 6000 infanterie, 'n kavalleriemag van 750 en 24 stukke artillerie. "
Generaal Jackson in sy verslag ("Official Records", XII, Pt. I., p.383): "Ons nommer teenwoordig op die aand van die geveg was van infanterie, 3087, waarvan 2742 verloof was; 27 stukke artillerie , waarvan 18 verloof was. Vanweë die onlangse swaar kavaleriediens en die omvang van die land wat beskerm moet word, was slegs 290 van hierdie arm teenwoordig om aan die verlowing deel te neem.
Gebaseer op Gevegte en leiers van die burgeroorlog: II: noord na Antietam, pp.299-300
Die Army of the Potomac is in 1861 gestig, maar was toe slegs die grootte van 'n korps (relatief tot die grootte van die Unie -leërs later in die oorlog). Sy kern is die genoem Weermag van Noordoos -Virginia, onder brig. Gen. Irvin McDowell, en dit was die leër wat die oorlog se eerste groot geveg, die eerste slag by Bull Run, geveg het (en verloor het). Die aankoms in Washington, D.C., van generaal -majoor George B. McClellan, het die samestelling van die leër dramaties verander. McClellan se oorspronklike opdrag was om die afdeling van die Potomac, wat die departement van Noordoos -Virginia onder McDowell en die departement van Washington onder brig. Genl Joseph K. Mansfield. Op 26 Julie 1861 is die departement van die Shenandoah, onder bevel van genl.maj Nathaniel P. Banks, saamgevoeg met die departemente van McClellan en op daardie dag het McClellan die Army of the Potomac gevorm, wat saamgestel was uit alle militêre magte in die voormalige departemente van Noordoos -Virginia, Washington, Pennsylvania en die Shenandoah. Die mans onder Banks se bevel het 'n infanteriedivisie in die Army of the Potomac geword.  Die weermag het met vier korps begin, maar dit is tydens die skiereilandveldtog verdeel om nog twee te produseer. Na die Tweede Slag van Bull Run het die Army of the Potomac die eenhede opgeneem wat onder genl.maj John Pope gedien het.
Dit is 'n gewilde, maar foutiewe oortuiging dat John Pope in die somer van 1862 bevel gegee het oor die Army of the Potomac ná die onsuksesvolle veldtog van McClellan. Inteendeel, die pous se weermag het uit verskillende eenhede bestaan ​​en is die Army of Virginia genoem. Gedurende die tyd wat die Army of Virginia bestaan ​​het, het die Army of the Potomac sy hoofkwartier op die Virginia -skiereiland, en daarna buite Washington, DC, met McClellan nog in bevel, hoewel drie korps van die Army of the Potomac na die noorde van Virginia gestuur is en was tydens die Noord -Virginia -veldtog onder operasionele beheer van pous.
Die Army of the Potomac het tydens sy bestaan ​​baie strukturele veranderinge ondergaan. Die leër is deur Ambrose Burnside verdeel in drie groot afdelings van twee korps elk met 'n reserwe wat uit nog twee bestaan. Hooker het die groot afdelings afgeskaf. Daarna het die individuele korps, waarvan sewe in Virginia oorgebly het, direk by die weermaghoofkwartier aangemeld. Hooker het ook 'n Kavalleriekorps geskep deur eenhede te kombineer wat voorheen as kleiner formasies gedien het. Aan die einde van 1863 is twee korps na die weste gestuur, en in 1864 is die oorblywende vyf korps in drie saamgestel. Burnside se IX Corps, wat die weermag vergesel het aan die begin van Ulysses S. Grant se Overland -veldtog, het later weer by die weermag aangesluit. Vir meer inligting, sien die afdeling Korps hieronder.
In 1869 is die Society of the Army of the Potomac gestig as 'n veteraanvereniging. Dit het sy laaste reünie in 1929 gehad.
Vanweë die nabyheid aan die groot stede in die noorde, soos Washington, DC, Philadelphia en New York, het die Army of the Potomac meer kontemporêre mediadekking gekry as die ander veldleërs van die Unie. Hierdie dekking het bekendheid verwerf vir 'n aantal eenhede van hierdie leër. Individuele brigades, soos die Ierse Brigade, die Philadelphia Brigade, die Eerste New Jersey Brigade, die Vermont Brigade en die Yster Brigade, het almal tydens die Burgeroorlog en daarna baie bekend geword by die algemene publiek.
Die weermag bestaan ​​oorspronklik uit vyftien afdelings, die Artillery Reserve en die Cavalry Command. Onder bevel van Edwin V. Sumner, William B. Franklin, Louis Blenker, Nathaniel P. Banks, Frederick W. Lander (Vervang deur James Shields na Lander se dood op 2 Maart 1862, Silas Casey, Irvin McDowell, Fitz John Porter, Samuel P. Heintzelman, Don Carlos Buell (Vervang deur Erasmus D. Keyes in November 1861), William F. Smith, Joseph Hooker, John A. Dix, Charles P. Stone (Vervang deur John Sedgwick in Februarie 1862), George A McCall, George Stoneman (Vervang deur Philip St. George Cooke in Januarie 1862) en Henry J. Hunt. Omdat hierdie reëling te moeilik sou wees om in die geveg te beheer, het president Lincoln op 13 Maart 1862 'n bevel uitgereik waarin die leër verdeel is in vyf korps onder leiding van MG Irvin McDowell (I Corps Franklin's Division: BG William B. Franklin, McCall se afdeling "Pennsylvania Reserves": BG George A. McCall en McDowell se ou afdeling onder BG Rufus King.), BG Edwin V. Sumner (II Korps Sumner se ou afdeling onder BG Israel B. Richardson, Sedgwick's Division: BG John Sedgwick a nd Blenker's Division: Louis Blenker.), BG Samuel P. Heintzelman (III Corps Porter's Division: BG Fitz John Porter, Hooker's Division: BG Joseph Hooker and Heintzelman's old Division under BG Charles S. Hamilton), BG Erasmus D. Keyes (IV Corps Keyes se ou afdeling onder BG Darius N. Couch, Smith's Division: BG William F. Smith en Casey's Division: BG Silas Casey), MG Nathaniel P. Banks (V Corps sou later die XII Corps Banks se ou afdeling onder BG Alpheus word S. Williams, Shield's Division: BG James Shields en 'n Cavalry Division onder BG John P. Hatch). Die vyf hooggeplaaste offisiere in die weermag, McClellan, was nie tevrede hiermee nie, aangesien hy van plan was om te wag totdat die weermag in die geveg getoets is voordat hy sou oordeel watter generaals geskik was vir die korpsbevel.
Na die Slag van Williamsburg op 5 Mei, het McClellan versoek en toestemming gekry om twee toevoegingskorps te stig; dit het die V Corps geword, onder leiding van BG Fitz-John Porter, en die VI Corps, onder leiding van BG William B. Franklin, albei persoonlike gunstelinge van syne. Na die Slag van Kernstown in die vallei op 23 Maart het die administrasie paranoïes geraak oor die aktiwiteite van "Stonewall" Jackson daar en die moontlike gevaar wat dit vir Washington DC en die ontevredenheid van McClellan inhou, het die afdeling van Blenker van die II Corps losgemaak en dit na Wes gestuur Virginia om onder die bevel van John C. Fremont te dien. McDowell se korps is ook losgemaak en in die Rappahannock -omgewing gestasioneer.
In Junie 1862 is George McCall se afdeling van McDowell se korps (die Pennsylvania Reserves Division) na die Skiereiland gestuur en tydelik verbonde aan die V Corps. In die Seven Days Battles was die V Corps sterk betrokke. Veral die Pennsylvania Reservate het groot verliese gely, waaronder die afdelingsbevelvoerder, wat deur die Konfederate gevange geneem is, en twee van sy drie brigadiers (John F. Reynolds, ook gevange geneem, en George Meade, wat gewond is). Die III Corps het in Glendale geveg, maar die res van die weermag was nie sterk betrokke by die week lange stryd nie, behalwe Slocum se afdeling van die VI Corps, wat gestuur is om die V Corps by Gaines Mill te versterk.
Die Army of the Potomac het tot in Augustus op die Virginia -skiereiland gebly toe dit na Washington DC Keyes teruggeroep is en een van die twee IV Corps -afdelings permanent as deel van die nuutgeskepte Department of the James agtergelaat is, terwyl die ander afdeling, onder bevel van brig. Genl Darius Couch was verbonde aan die VI Korps.
Tydens die Tweede Slag van Bull Run was die III en V Corps tydelik verbonde aan die weermag van die pous, die voormalige het groot verliese gely en is teruggestuur na Washington om daarna te rus en op te knap, sodat dit nie aan die Maryland -veldtog deelgeneem het nie. Die V Corps het tydens die geveg omstredenheid veroorsaak toe Fitz-John Porter nie die bevele van Pous behoorlik uitgevoer het nie en Stonewall Jackson se flank aangeval het ondanks sy protes dat James Longstreet se troepe die pad blokkeer. Pous blameer die verlies by Second Bull Run op Porter, wat in die hof was en 'n groot deel van sy lewe deurgebring het om homself vry te laat. Sigel se bevel, wat nou die XI Corps herontwerp het, het ook die Maryland -veldtog in Washington deurgebring om te rus en op te knap.
In die Maryland -veldtog het die Army of the Potomac ses korps gehad. Dit was die I Corps, onder bevel van Joe Hooker nadat Irvin McDowell uit sy bevel verwyder is, die II Corps, onder bevel van Edwin Sumner, die V Corps, onder leiding van Fitz-John Porter, die VI Corps, onder leiding van William Franklin, die IX Corps , onder leiding van Ambrose Burnside en voorheen die Departement van Noord -Carolina, en die XII Corps, onder leiding van Nathaniel Banks tot 12 September, en aan Joseph K. Mansfield gegee net twee dae voor Antietam, waar hy in aksie vermoor is.
By Antietam was die I en XII Corps die eerste uitrustings van die Unie om te veg, en albei korps het enorme verliese gely (plus die verlies van hul bevelvoerders), sodat hulle byna verdeeld was en hul brigades regimentsterk was nadat die geveg verby was . Die II- en IX -korps was ook sterk betrokke, maar die V- en VI -korps het grootliks buite die geveg gebly.
Toe Burnside in die herfs die bevel oor die leër by McClellan oorgeneem het, het hy die leër in vier groot afdelings saamgestel. Die Right Grand Division was onder bevel van Edwin Sumner en het die II en XI Corps, die Center Grand Division, onder bevel van Joe Hooker, uit die V en III Corps, en die Left Grand Division, onder bevel van William Franklin, bestaan ​​uit die VI en I Korps. Boonop het die Reserve Grand Division, onder bevel van Franz Sigel, bestaan ​​uit die XI en XII Corps.
Op Fredericksburg was die I Corps onder bevel van John F. Reynolds, die II Corps deur Darius Couch, die III Corps deur George Stoneman, die V Corps deur Daniel Butterfield, die VI Corps deur William F. Smith en die IX Corps deur Orlando Willcox. Die XI -korps is onder bevel van Franz Sigel en die XII -korps deur Henry Slocum, maar nie een van die korps was op Fredericksburg teenwoordig nie, eersgenoemde kom eers nadat die geveg verby was, en laasgenoemde was by Harper's Ferry gestasioneer.
Na Fredericksburg is Burnside uit bevel van die leër verwyder en vervang deur Joe Hooker. Hooker het onmiddellik die groot afdelings afgeskaf en ook die kavallerie vir die eerste keer georganiseer in 'n behoorlike korps onder leiding van George Stoneman in plaas daarvan dat hulle ondoeltreffend onder infanteriedivisies versprei word. Burnside en sy ou IX Corps vertrek na 'n bevel in die Western Theatre. Die I, II en XII Corps het dieselfde bevelvoerders behou as tydens die Fredericksburg -veldtog, maar die ander korps het weer nuwe bevelvoerders gekry. Daniel Butterfield is deur Hooker gekies omdat sy nuwe stafhoof en bevel van die V Corps na George Meade gegaan het. Daniel Sickles het bevel gekry oor die III Corps en Oliver Howard die XI Corps nadat Franz Sigel bedank het en geweier het om te dien onder Hooker, sy junior in rang. William Franklin het ook om dieselfde rede die weermag verlaat. Edwin Sumner, wat in sy 60's was en uitgeput was vir veldtogte, het ook vertrek en is 'n paar maande later oorlede. William F. Smith bedank uit bevel van die VI Corps, wat deur John Sedgwick oorgeneem is. Die I en V Corps was nie beduidend betrokke tydens die Chancellorsville -veldtog nie.
Tydens die Gettysburg-veldtog is die bestaande organisasie van die weermag grotendeels behou, maar 'n aantal brigades wat uit korttermyn nege maande regimente bestaan ​​het, het vertrek namate hul aanstellingsvoorwaardes verstryk het. Darius Couch bedank uit bevel van die II Korps na Chancellorsville, die korps wat na Winfield Hancock gaan. Die Pennsylvania Reserves Division, nadat hy 'n paar maande in Washington DC gebly het om te rus en te herstel van die veldtogte van 1862, keer terug na die weermag, maar is by die V Corps gevoeg eerder as om weer by die I Corps aan te sluit. George Stoneman is verwyder uit bevel van die kavaleriekorps deur Hooker na 'n swak prestasie tydens die Chancellorsville -veldtog en vervang deur Alfred Pleasanton.
George Meade is op 28 Junie skielik aangestel as die bevelvoerder van die weermag, slegs drie dae voor die slag van Gettysburg. Tydens die geveg het die I-, II- en III -korps sulke ernstige verliese gely dat dit amper nie funksioneel was as gevegseenhede aan die einde nie. Een korpsbevelvoerder (Reynolds) is dood, 'n ander (Sikkels) het 'n been verloor en is permanent uit die oorlog, en 'n derde (Hancock) is ernstig gewond en het nooit heeltemal van sy beserings herstel nie. Die VI -korps was nie beduidend betrokke nie en is meestal gebruik om gate in die lyn tydens die geveg te prop.
Vir die res van die oorlog is korps bygevoeg en van die weermag afgetrek. IV Corps is opgebreek ná die Peninsula -veldtog, met sy hoofkwartier en 2de afdeling wat in Yorktown agtergebly het, terwyl die 1ste afdeling noordwaarts beweeg het, verbonde aan die VI Corps, in die Maryland -veldtog. Die dele van die IV -korps wat op die skiereiland oorgebly het, is na die departement van Virginia oorgedra en op 1 Oktober 1863 ontbind.  Diegene wat by die Army of the Potomac gevoeg is, was IX Corps, XI Corps (Sigel's I Corps in die voormalige Army of Virginia), XII Corps (Banks's II Corps van die Army of Virginia), bygevoeg in 1862 en die Cavalry Corps, geskep in 1863. Agt van hierdie korps (sewe infanterie, een kavallerie) het gedurende 1863 in die weermag gedien, maar vir uitputting en oordragte, is die leër in Maart 1864 herorganiseer met slegs vier korps: II, V, VI en Kavalerie. Van die oorspronklike agt is I en III Corps ontbind weens swaar ongevalle en hul eenhede in ander korps saamgevoeg. Die XI- en XII -korps is laat in 1863 na die Weste beveel om die Chattanooga -veldtog te ondersteun, en hoewel dit in die XX Corps gekombineer is, keer hulle nooit terug na die Ooste nie.
Die IX -korps keer in 1864 terug na die weermag, nadat hulle in 1863 na die Weste gestuur is en daarna langs, maar nie as deel van, die Army of the Potomac van Maart tot 24 Mei 1864 gedien het. Op die laaste datum was IX Corps formeel by die Army of the Potomac gevoeg.  Twee afdelings van die Kavalleriekorps het in Augustus 1864 oorgeplaas na genl.maj. Philip Sheridan se leër van die Shenandoah, en die 2de afdeling alleen het onder Meade se bevel gebly. Op 26 Maart 1865 is die afdeling ook aan Sheridan toegewys vir die afsluiting van die oorlog. 
Brigadier -generaal Irvin McDowell: bevelvoerder van die weermag en departement van Noordoos -Virginia (27 Mei - 25 Julie 1861)
Generaal -majoor George B. McClellan: bevelvoerder van die militêre afdeling van die Potomac, en later die weermag en departement van die Potomac (26 Julie 1861 - 9 November 1862)
Generaal -majoor Ambrose E. Burnside: bevelvoerder van die Army of the Potomac (9 November 1862 - 26 Januarie 1863)
Generaal -majoor Joseph Hooker: bevelvoerder van die weermag en departement van die Potomac (26 Januarie - 28 Junie 1863)
Generaal -majoor George G. Meade: bevelvoerder van die Army of the Potomac † (28 Junie 1863 - 28 Junie 1865)
† generaal -majoor John G. Parke het tydens hierdie tydperk by vier geleenthede tydens die afwesigheid van Meade kort tydelike bevel geneem)
Luitenant-generaal Ulysses S. Grant, hoof-generaal van alle leërs van die Unie, het sy hoofkwartier by die Army of the Potomac gevind en Meade operasionele leiding gegee vanaf Mei 1864 tot April 1865, maar Meade het die bevel oor die Army of the Army Potomac.
of First Manassas: McDowell (as "Army of Northeastern Virginia"), insluitend die Seven Days Battles: McClellan, insluitend die Tweede Slag van Bull Run (I, XI, XII Corps het deelgeneem onder beheer van die Army of Virginia), insluitend die Slag van Antietam of Sharpsburg: McClellan: Burnside: Hooker: Hooker/Meade (Meade aangestel op 28 Junie 1863): Meade: Meade: Meade, insluitend die Battle of the Crater: Grant/Meade, insluitend Lee se oorgawe by Appomattox Court House: Grant /Meade
Hieronder is die groot opsomming van die verliese wat die Army of the Potomac en die Army of the James, van 5 Mei 1864 tot 9 April 1865, opgedoen het in die Adjudant-Generaal se kantoor, Washington:
Die leërs by die Slag van Kernstown - Geskiedenis
Veldtog: Early's Maryland Campaign, oftewel Early's Raid en Operations Against the B & ampO Railroad (Junie-Augustus 1864)
Hoofkommandante: [C] Lt.genl Jubal Vroeë [U] brig. Genl George Crook
Kragte betrokke: [C] Vier infanteriedivisies (Gordon, Rodes, Ramseur en Breckinridge/Wharton), vier brigades kavallerie en artillerie, in totaal ongeveer 13 000 [U] Drie infanteriedivisies (Thoburn, Duval en Mulligan), twee kavallerie afdelings (Averell en Duffi), en drie batterye artillerie, wat ongeveer 10 000 tel.
Ongevalle: [C] nie aangemeld nie, ongeveer 600 (100k/500w) [U] ongeveer 1200 (120k/600w/480m en ampc)
Kaart van Virginia Civil War Battles in 1864
Slag van Kernstown kaart
2de Slag van Kernstown -kaart
Betekenis: einde Junie en vroeg in Julie 1864 het luitenant -generaal Jubal A. Early se Konfederale weermag die strategiese Shenandoah Valley -gang gebruik om Maryland te terroriseer, 'n unie -leër te verslaan by Monocacy en te marsjeer na Washington, DC Slegs die afleiding van versterkings van die Army of the Potomac, vasgevang in die loopgrawe voor Petersburg, het die inval teruggedraai. Vroeg terug na die vallei en behaal 'n beslissende oorwinning oor George Crook se bevel op Second Kernstown op 24 Julie. Daarna het hy kavallerie gestuur om Chambersburg, Pennsylvania, op 30 Julie te verbrand. Hierdie rampe het genl. Generaal U.S. Grant genoop om onmiddellik stappe te neem om die probleem van die Vallei op te los. Die VI -korps en elemente van die XIX -korps is na die vallei teruggestuur en verenig met die korps van Crook (die Army of West Virginia genoem). Bykomende kavallerie -eenhede is na die vallei herlei. Belangriker nog, Grant het die verskillende militêre distrikte van die streek in die middelste militêre distrik verenig en genl.maj. Philip Sheridan as algemene bevelvoerder aangestel. Sheridan het op 7 Augustus by Harpers Ferry die bevel geneem oor die pas gedoopte Army of the Shenandoah. Sheridan se leierskap en sy sterk versterkte leër het die gety teen die Konfederale mag in die Shenandoah -vallei gekeer.
Rutherford B. Hayes, later president van die Verenigde State, was bevelvoerder oor 'n brigade tydens die geveg links van die Amerikaanse lyn. Lt. William McKinley, nog 'n toekomstige Amerikaanse president, was die assistent van Hayes. John C. Breckinridge (neef van presidentsvrou Mary Todd Lincoln), voormalige senator en vise -president van die Verenigde State, was bevelvoerder van die Konfederale afdeling wat Hayes gekonfronteer het. Intussen dien genl George "Old Blood and Guts" Patton se oupa, kolonel George S. Patton, as 'n brigade -bevelvoerder onder Breckinridge. Kolonel Patton sterf daarna tydens die Derde Slag van Winchester, VA. (Sien die Pattons.)
Tweede Slag van Kernstown Burgeroorlogskaart
Burgeroorlog 2de Slag van Kernstown Battlefield Map
Fase Een. Skermutselinge te Kernstown (23 Julie): Die middag van 23 Julie 1864 vorder CS -kavallerie aggressief teen die Valley Pike af en ry Amerikaanse kavalerie van Newtown (Stephens City) na Kernstown. Brig. Genl. George Crook het die infanteriedivisie van Duval beveel om oor die snoek te gaan en die stad Konfederate te verwyder, wat hulle met moeite gedoen het. Crook het toe sy infanterie teruggetrek na Winchester agter Abrams Creek, en 'n brigade kavalerie na piket Kernstown gelaat. Die CS -leër het in die omgewing van Strasburg kamp opgeslaan met sy hoofkwartier by die Kendricks -huis: Ramseur by Capon Grade, Rodes by Fisher's Mill, Wharton en Gordon op Hupp's Hill. Die CS -kavallerie het na die omgewing van Newtown teruggetrek.
Fase twee. Vooruitgang van CS Infanterie (24 Julie): Met die eerste lig het die CS infanterie hul laers naby Strasburg verlaat en met die Valley Pike gevorder. By Bartonsville is die afdeling van Ramseur weswaarts op sypaaie na die middelpad gerig. Gordon, Wharton en Rodes het voortgegaan op die snoek. Vroeër twee kolomme kavallerie na die ooste en weste gestuur met 'n wye maneuver om by Winchester en die federale agterkant bymekaar te kom. Kavalerie het die opmars van die snoek af gelei en teen die belangrikste Amerikaanse mag in Kernstown teen ongeveer 1000 uur te staan ​​gekom. Omstreeks die middag bereik die voorhoede van die CS -infanterie Kernstown. Gordon ontplooi links van die Valley Pike, Wharton regs. Ramseur ontplooi oorkant die middelweg by mevrou Massie se huis. Rodes het oos van die Snoek beweeg, na 'n kloof.
Fase drie. Amerikaanse ontplooiing op Pritchard's Hill: Crook het inligting ontvang dat Early se weermag nader kom en twee van sy drie afdelings in lyn gebring net noord van Hoge's Run in Kernstown. Mulligan se afdeling het die Amerikaanse sentrum agter 'n klipheining by die Pritchard House gehou, ondersteun deur kapt Henry DuPont se artillerie wat op Pritchard's Hill aan sy agterkant was. Duval se twee brigades is geskei en op Mulligan se flanke geplaas, terwyl Hayes se brigade die Amerikaanse lyn oos van die Valley Pike uitsteek. 'N Sterk skermutseling is naby die Opequon -kerk aangebring. Thoburn se afdeling was in reserwe op Pritchard's Hill, regs agter die hooflyn van die VSA. Kavalerie het albei flanke beskerm.
Fase vier. CS Attack on Center: Omstreeks 12 uur vorder die afdeling van Gordon in die ry wes van die snoek, ry die skermutselinge terug en sluit met die Amerikaanse hooflyn in die omgewing van Opequon Church. Mulligan se afdeling het 'n teenaanval gekry, ondersteun deur Hayes aan sy linkerkant en het die kerkhof in besit geneem. Soldate het daar beskut teen die intense afvuur agter klipheinings en grafstene in die begraafplaas. Gordon hergroepeer en vorder weer, en dwing Mulligan om 250 meter terug te val na die klipheining langs Pritchard's Lane. Gordon het die Opequon -kerk bereik, maar kon nie verder vorder nie. CS artillerie is suid van die kerk grootgemaak om Amerikaanse artillerie op Pritchard's Hill te betrek. Een van Wharton se brigades kom aan die regterkant van Gordon in lyn. Crook het sy magte herposisioneer. Duval se regterflankbrigade is weswaarts beweeg, dwarsoor Middle Road. Thoburn se afdeling is na vore gebring om die gaping tussen Mulligan en Duval te vul. Elemente van Duffi ' se kavallerie ondersteun die regterflank op die middelpad en het Cedar Creek Grade in die weste gepik.
Fase vyf. CS Attack on Left: Ramseur se afdeling kom in lyn van die Middle Road aan die linkerkant van Gordon en vorder. Gordon het 'n brigade na die oop grond wes van die Opequon -kerk geskuif en saam met Ramseur teen Thoburn gevorder. Sonder bevele het Gordon se brigade Amerikaanse troepe aangeval en verdryf wat agter twee klipheinings skuil. Thoburn trek terug na die basis van Pritchard's Hill, buig sy lyn terug na die noorde en ontdek Mulligan se regterflank. Ramseur het met krag gevorder, terwyl hy regs gery het om Thoburn se lyn te konfronteer en 'n groot enfiladevuur teen Mulligan se lyn te bring.
Fase ses. CS Attack on Right: Wharton se afdeling het langs die rant oos van die Pike beweeg om die Amerikaanse linkerflank wat Hayes inhou, te bedreig. Elemente van Averell se kavalleriedivisie kon hierdie maneuver vertraag, maar het onttrek sonder om betrokke te raak. In samewerking met Ramseur se opmars aan die linkerkant, val Wharton ongeveer 1500 uur aan en draai die VSA vinnig links. Hayes het teruggetrek na die klipmure wat langs die Valley Pike gelê het en sy brigade bymekaargekom, oos reghoekig na die sentrum wat deur Mulligan gehou word.
Fase sewe. US Retreat: Drie CS -afdelings trek nou saam om die Amerikaanse sentrum te omhul. Mulligan se afdeling was uit drie rigtings onder skoot. Terwyl hy probeer om die verdediging te rig, is Mulligan self deur vyf mini ' balle deurboor en dodelik gewond geval. 'Lê my neer en bewaar die kleure!' Het hy na die beamptes geslaan wat hom wou help. Die Amerikaanse sentrum het in duie gestort en soldate het agterna begin stroom. Hayes se brigade het lank genoeg op die kruin van Pritchard's Hill gestaan ​​om die Amerikaanse artillerie te laat ontsnap. Elemente van Duffi ' se kavallerie het 'n kort teenaanval langs die middelweg gemaak en tyd gekoop vir die afdeling van Thoburn om in relatief goeie toestand uit te tree.
Fase Agt. Aksies vir agterwagte: 'n brigade van Thoburn se afdeling het naby die tolhek by die kruising van die Valley Pike- en Cedar Creek -graad gestaan, terwyl die res van Crook se infanterie deur die strate van Winchester teruggetrek het. Die afdeling van Rodes het intussen van die Valley Pike na die Front Royal Road oorgesteek en noordwaarts opgeruk om die federale toevlugsoord af te sny en slegs ligte teenkanting van die Amerikaanse kavalerie teëgekom. Rodes het die federale magte noordwaarts na Stephenson's Depot gevolg en honderde gevangenes geneem totdat die duisternis die agtervolging beëindig het. Die CS -kavallerie vorder nie soos vroeër verwag is nie. Die ongeorganiseerde federale leër het teruggetrek na Bunker Hill waar dit hergroepeer het. Crook het die terugtog voor dagbreek voortgesit en uiteindelik op 27 Julie die Potomacrivier bereik. 'N Paar dae na die geveg is federale gevangenes in Star Fort aangehou.
Slag van Kernstown, Virginia, kaart
2de Slag van Kernstown, VA., Kaart
Huidige toestand van die slagveld
Die kern van die slagveld, die Amerikaanse sentrum en die doel van beslissende CS -aanvalle, is Pritchard's Hill en die Pritchard Farm, wat in besit is van die Charles Hardy Grim Estate. Die eiendom "Pritchard-Grim" (ongeveer van rte. 652 tot Pritchard's Hill en vanaf rte. 628 na die historiese Opequon Church, ongeveer 200 hektaar) is landbougrond wat 'n duidelike ooreenkoms met die voorkoms van die burgeroorlog behou. Die eiendom het 'n fyn baksteen -struktuur (Pritchard House), 'n raamhuis en verskeie buitegeboue wat dateer uit die tyd van die geveg. Kol. James Mulligan, bevelvoerder van die Unie -sentrum, is gewond voor en sterf twee dae na die geveg in die Pritchard -huis. Die klipheining wat deur Mulligan se infanterie verdedig word, loop steeds langs Pritchard's Lane. CS -magte val oor die oop weide suid van die huis. Pritchard's Hill het gedien as 'n sterkpunt van die artillerie van die Unie en is tydens die slotfases van die geveg direk aangerand.
Die Opequon -kerk was die fokuspunt van die aanvanklike stryd teen die oorspronklike gebou wat tydens die oorlog vernietig is, maar in 1896 herbou is. Die vakbond se beskrywings beskryf hoe daar agter grafstene in die begraafplaas gevuur word. 'N Aangrensende pakkie (begrens deur rte 37, Cedar Creek Grade en Middle Road na die stadsgrense van Winchester) is hoofsaaklik landboukundige met 'n paar nuwe koshuise langs Middle Road en Cedar Creek Grade. Hierdie land, ongeveer 275 hektaar, was beduidend tydens First Kernstown, en was die plek van die VSA heel regs in Second Kernstown, veranker op Sand Ridge totdat dit deur Ramseur se opmars omgedraai is. Van ongeveer 2 200 hektaar slagveldkern, uitgesluit Rodes se strewe en kavalerie -aksies, bly 'n geskatte 625 hektaar aangrensende oop grond oor.
Ramseur se ontplooiingsgebied op Middleweg word deur die vierbaanbaan gesny. 37-omseil. Gordon se ontplooiingsgebied word beset deur 'n industriële gebou en 'n behuisingsonderverdeling. Die gebied waar Wharton sy beslissende flankbeweging gemaak het en Rutherford B. Hayes se brigade aanval, word beset deur 'n industriële park met 'n hoë digtheid langs US 11 en die spoorweggang. Digte nywerheids- en kommersiële ontwikkeling kenmerk die grond aangrensend aan en oos van die VSA 11. Die eiendom Pritchard-Grim en Pritchard's Hill is die laaste gedeeltes oop grond suid van die Winchester-stadsgrense.
Die meeste historiese geboue van die ou Kernstown het verlore gegaan, met die uitsondering van Hoge's Ordinary of Beemer's Tavern, wat in kantoorruimte opgeknap is en 'n kantoor-kommersiële ontwikkeling van 5 hektaar veranker. Taylor bied 'n nuttige tekening van hierdie struktuur in sy sketsboek. Die Frederick County Historical Society het onlangs nuwe interpretatiewe tekens en 'n kaart langs die Opequon Church opgerig, wat die aksie meer begryplik maak vir besoekers.
2de Slag van Kernstown
Slag van Kernstown Burgeroorloggeskiedenis
Persepsie van bedreigings vir die slagveld
Grond oos van US 11 (Valley Pike) langs die treinspore is ontwikkel vir 'n grootskaalse nywerheids-/sakepark. Roete 11 is kommersieel/nywerheidsgebonde en is dig ontwikkel van suid van Kernstown tot by die stadsgrense van Winchester, wat kommer veroorsaak oor moontlike ontwikkelingsplanne wes van die snelweg. 'N Nuwe besigheids-/kantoorpark is onlangs naby die ingang van die Opequon -kerk gebou, met die hoofstuk van Hoge's Ordinary.
'N Amptelike beplanningsamptenaar het egter opgemerk dat die oorweging van waterskeiding en grondwater die ontwikkeling in die gebiede Pritchard's Hill en Sand Ridge minder wenslik maak. Hierdie faktore moet in ag geneem word voordat enige ontwikkelingsplanne goedgekeur kan word. Residensiële ontwikkeling dring aan op die noordelike deel van Pritchard's Hill. Op die oomblik bly 'n groot deel van hierdie grond in privaatbesit en is dit sedert die burgeroorlog min verander. Die plaas Pritchard-Grim en aangrensende gedeeltes van Pritchard's Hill word besit deur die Charles Hardy Grim Estate. Vooruit na: Tweede Slag van Kernstown en Shenandoah Valley en die Amerikaanse Burgeroorlog.
Aksies tydens die Eerste Slag van Kernstown, 11:00 tot 16:45
Jackson verhuis noord van Woodstock en arriveer voor die pos van die Unie in Kernstown omstreeks 11:00, Sondag 23 Maart. Die godsdienstige godsdienstige Jackson verkies om gevegte op die sabbat te vermy, maar gedurende sy loopbaan in die burgeroorlog het hy nie geskroom toe militêre voordeel verkry kon word nie. . Δ ] Hy skryf later aan sy vrou:
Jackson het geen persoonlike verkenning verrig voordat hy Turner Ashby op 'n idee gestuur het teen die posisie van Kimball op die Valley Turnpike terwyl sy hoofmag - die brigades van kolonel Samuel Fulkerson en brig. Genl Richard B. Garnett (die Stonewall Brigade, Jackson se eie eerste bevel) - het die Union -artillerieposisie op Pritchard Hill aangeval. Die leidende brigade onder Fulkerson is afgeweer, so Jackson besluit om om die regterkant van die Unie te beweeg, ongeveer 2 myl wes op Sandy Ridge, wat blykbaar onbeset was. As dit suksesvol was, kon sy manne langs die rug van die rant beweeg en agter in die Unie ingaan en hul ontsnappingsroete na Winchester blokkeer. Kimball het die maneuver teëgestaan ​​deur sy brigade onder kolonel Erastus B. Tyler na die weste te skuif, maar Fulkerson se manne het 'n klipmuur bereik wat voor 'n oopte op die rif uitkyk voordat die Unie -manne kon. Jackson se assistent, Sandie Pendleton, het 'n duidelike uitsig gekry vanaf die rant van die Unie -magte wat teen hulle opgestaan ​​het en hy beraam dat daar 10 000 was. Hy het dit aan Jackson gerapporteer, wat geantwoord het: "Sê niks daaroor nie. Ons is gereed daarvoor." Ζ ]
Rondom 16:00 val Tyler Fulkerson en Garnett aan deur 'n onortodokse benadering met sy brigade te gebruik in 'nader kolom van afdelings' - 'n brigadefront van twee kompagnies met 48 kompanjies wat in 24 reëls agter hulle in 'n ry van ongeveer 75 meter breed was, en 400 meter lank, 'n moeilik beheersbare formasie en sonder aanvallende krag aan die voorkant. Die Konfederate kon hierdie aanval tydelik met hul minderwaardige getalle teëwerk deur hewige sarsies agter die klipmuur af te skiet. Jackson, wat uiteindelik die sterkte van die krag wat hom teëstaan, besef, jaag versterkings na links, maar teen die tyd dat hulle om 18:00 kom, het Garnett se Stonewall -brigade opraak, en hy trek hulle terug en laat Fulkerson se regterflank bloot. Jackson het tevergeefs probeer om sy troepe bymekaar te kry, maar die hele Konfederale mag is gedwing om 'n algemene toevlug te neem. Kimball het geen effektiewe strewe georganiseer nie. Η ]
In die lente van 1862 het die Konfederale genl. Thomas "Stonewall" Jackson sy afdeling van 3 800 man in die onderste Shenandoah-vallei gemanoeuvreer en 'n groter uniemag wat daarheen gestuur is, saamgebind. Toe sommige van die Unie -troepe vroeg in Maart ooswaarts gestuur is, het Jackson op die aanval gegaan. Verdedigende Winchester was 8 500 Federale onder brig. Genl James Shields. Hulle het daar op 22 Maart met Konfederale kavallerie onder kolonel Turner Ashby opgetree waar Shields gewond is, en bevel val op kolonel Nathan Kimball. Die volgende dag het Kimball 'n verdedigende posisie in Kernstown aan die buitewyke van Winchester gevestig. Jackson het Ashby aan sy regterkant gestuur en Kimball van links met twee infanteriebrigades aangeval, waaronder sy naamgenoot Stonewall Brigade. Kimball het teenaanval gekry, maar Jackson se manne het hard baklei. Laat op die dag het die Konfederate, met min ammunisie, teruggetrek sonder die bevel van Jackson. Jackson het tevergeefs probeer om sy getalle en uitgeputte troepe bymekaar te kry. Ondanks die oorwinning van die Unie in die eerste geveg van Jackson se 1862 -vallei -veldtog, is president Abraham Lincoln versteur deur die bedreiging van Jackson teen Washington en het die versterkings van die Unie die vallei teruggestuur.
War of the Rebellion: Serial 015 Bladsy 0377 Hoofstuk XXIV. BATTLE OF KERNSTOWN, VA.
voor ons agter 'n klipmuur met 'n vreeslike effek, maar die kolom het vorentoe beweeg en hulle van hul deksel af in 'n oop bos gedryf toe ons manne hulle 'n stort van lood hael gee. Die tydige aankoms van die veertiende Indiana, luitenant-kolonel Harrow, in hierdie ongelyke wedstryd was van groot diens, gevolg deur kort daarna die tagtig-kolonel Foster, en nog later deur die sewe-en-sestig, luitenant-kolonel Voris, en Vyfde Ohio, luitenant-kolonel Patrick, wat die vyand in die skemering in die nag verval en sy dooies en gewondes op die veld laat. Ons het van hom een ​​6 en een 12 ponder geweer, met hul sautjies, en ongeveer 300 gevangenes van hom afgeneem. Die verlies van die vyand by dood en gewond kon nie minder as 500 gewees het nie.
Om te praat van die heroïese dade van diegene wat in die geveg betrokke was, sou te veel ruimte verg in hierdie kort verslag. Die offisiere en mans gedra hulle net so galant soos altyd, en hulle het groot eer. Die veldoffisiere van die verskillende regimes het hulself manmoedig beoefen; baie van hulle het hul perde vroeg onder hulle laat skiet, die verloofing is ander ernstig gewond, maar tog het hulle met hul manne vorentoe gedruk, vasbeslote om te oorwin of te sterf. Waar almal so goed gevaar het en soveel dapperheid getoon het, sou dit onregverdig wees om een ​​te noem sonder om alles te noem. Dat beamptes en mans hul plig uitgevoer het, die gevolg hiervan duidelik-generaal, E. S. Quay, en assistent-de-kamp, ​​Henry Z. Eaton, van my personeel, is ek baie dank verskuldig vir die spoedige uitvoering van hul onderskeie pligte. Hiermee gee ek u 'n verslag van die dooies en gewondes van my bevel.*
Alles word met respek ingedien.
Ek is, meneer, baie eerbiedig, u gehoorsame dienskneg,
Kolonel, bevelvoerder van Derde Brigade.
Waarnemende brigade-generaal KIMBALL,
Nommers 21. Verslag van kolonel Williams D. Lewis, jr., Honderd -en -tiende Pennsylvania Infanterie.
HDQRS. 110ste Regiment PA. VOLS., SKILDE -AFDELING,
Winchester, Va., 27 Maart 1862.
ALGEMEEN: Ek het die eer om te rapporteer dat my bevel op die middag van Sondae, 23 Maart, die kamp verlaat het, 3 1 2 myl op die hoofpad oos op Winchester, op bevel van kolonel Tyler, Derde Brigade, en met sy bevel voortgegaan dadelik na die aksietoneel daardie middag. Die brigade is beveel aan die agterkant en aan die linkerflank van die vyand, en is naby kolom gemarsjeer deur onderverdeling in en onder die dekking van 'n dik bos, toe 'n dodelike vuur onmiddellik op hulle toeslaan, wat ons troepe vir 'n oomblik verbyster. Hulle het gou herstel, en my bevel, met die res van die brigade, het na die buitewyke van die bos gevorder en die vuur met groot gees teruggegee. Daarna het hy gevind dat die vyand 'n sterk posisie agter 'n klipheining oor 'n kloof reg oorkant ons sentrum beklee en teister
* Ingevoeg in hersiene verklaring, p. 346.
Die oggend van 24 Julie het Early sy leër noordwaarts teen Crook opgeruk. Konfederale kavallerie het soggens sy eweknie van die Unie suid van Kernstown teëgekom en hewige skermutselinge het uitgebreek. Koeriers het Crook op die aanval ingelig. Crook het steeds geglo dat Early se infanterie die vallei verlaat het en het slegs twee van sy afdeling met kavalleriestut gestuur om die aanval te ontmoet. Vroegmiddag het die infanterie van albei leërs op die veld aangekom. Die Konfederale posisie strek goed tot aan elke kant van die Valley -snoek suid van Kernstown, veranker op elke flank op hoë grond en word deur kavalerie afgeskerm. Generaal -majoor John B. Gordon se afdeling vorm die Konfederale sentrum langs die Valley Turnpike. Die afdeling van Ramseur het aan sy linkerkant gevorm met sy flank op Sandy Ridge, wes van Kernstown, wat deur kolonel William "Mudwall" Jackson se kavallerie vertoon word. Brig. Genl. Gabriel C. Wharton se afdeling, onder leiding van genl.maj John C. Breckinridge, vorm die Konfederale regs, met sy flank wat deur brig. Genl John C. Vaughn se kavallerie. Hy het sy infanterie aanvanklik in 'n bos verberg en sy kavallerie en skermutseling gestuur om die Federals in die geveg te lok, en sodoende Crook se wanopvatting dat hy die Konfederale infanterie uit die vallei verlaat het, uitgestuur.
Die Unie -infanterieposisie was steeds saamgevoeg rondom die Valley Pike in Kernstown, geanker deur kolonel James A. Mulligan se afdeling op Pritchard's Hill, een van die sleutels tot die sukses van die Unie tydens die Eerste Slag van Kernstown in 1862. Aan sy regterkant was kolonel Joseph Thoburn afdeling op Sandy Ridge gevorm. Links van hom vorm die toekomstige president Rutherford B. Hayes se brigade oos van die vallei. Crook het kavallerie onder Averell gestuur om om die regterflank van die Konfederasie te ry en agter in te klim. Toe die twee leërs skermutselinge mekaar teëkom, het die geveg begin. Dit het gou duidelik geword vir die federale afdelingsbevelvoerders dat hulle gekonfronteer word met 'n beter Konfederale mag wat hulle aarsel om aan te val en die inligting aan Crook oorgedra het.
Crook het vinnig ongeduldig geraak deur die gebrek aan sy afdelingsbevelvoerders om die Konfederale posisie aan te val, en wantrou hul verslag van die Konfederale sterkte. Hy het Mulligan beveel om die konfederate aan te val met ondersteuning van Hayes se afdeling. Om 13:00. die infanterie van die Unie trek onwillig uit en verlaat Pritchard's Hill. Mulligan se afdeling het bitterlik sy stand gehou in die Opequon Church, waar die opmars daarvan deur Gordon se manne gestuit is. Terwyl die brigade van Hayes ondersteun het, het Breckinridge die afdeling van Wharton in die noordooste opgeruk in 'n diep kloof wat loodreg op die Valley Turnpike geloop het. Hy het die afdeling in die kloof verander, wat sy beweging van die Federale op die draaipunt getoets het. Toe Hayes die pad verby die kloof kom, beveel Breckinridge 'n aanklag en die konfederate val die blootgestelde flank van Hayes aan en stuur sy afdeling terugtrek, met baie ongevalle.
Thoburn was veronderstel om Mulligan se regterflank in die aanval te ondersteun, maar as gevolg van die topografie van die slagveld het hy van Mulligan geskei geraak en was daar min aksie tydens die geveg. Gordon's Confederates het die gaping in die Unie -lyn uitgebuit om regs op Mulligan te kom, en toe Hayes se afdeling breek, bevind Mulligan hom tussen twee konfederale afdelings. Mulligan beveel onmiddellik om terug te trek en is dodelik gewond toe hy probeer om sy troepe bymekaar te maak en 'n volledige roete tydens die terugtog te voorkom. Die Konfederale infanterie het die vlugtende Federale heeltemal terug deur Winchester gedruk en die kavallerie het tot in West Virginia op hul hakke gehou.
Averell se kavallerie het probeer om die konfederate te flankeer soos beveel, maar hardloop vas in Vaughn se kavalerie op die Front Royal Pike. Die skok van die onverwagse Konfederale kavallerie -aanval het die Federale kavallerie na Martinsburg laat jaag. Toe die vlugtende kavallerie die terugtrekwa en artillerietreine noord van Winchester teëkom, het dit 'n paniek onder die federale spanmanne veroorsaak, wat veroorsaak het dat baie hul aanklagte laat vaar het toe hulle terugval. Baie van die waens moes verbrand word om te verhoed dat hulle in Konfederale hande val. Toe die nag val, vee die Konfederale kavallerie die platteland op soek na Federals wat verlore geraak het uit hul eenhede. Die meeste Federals het die nag in die reën deurgebring, versprei oor die platteland, om te probeer om te keer dat hulle gevange geneem word.
Die eerste slag van Kernstown
Om 9:00 vm. op 23 Maart 1862 het die Konfederale artillerie onbeperk naby die Valley Turnpike en op hierdie hoogte, genaamd Pritchard's Hill, gevuur om die eerste slag van Kernstown te begin. Unie -artillerie het op hierdie knolle gerol en gereageer deur 700 ronde skote in die komende vyf uur af te gooi. Meer as 300 vakbond -soldate het op die hoogte saamgedrom om die artillerie te beskerm terwyl kolonel Nathan Kimball, die bevelvoerder van die Unie -slagveld, die hoofkwartier op dieselfde heuwel opgerig het.
Kimball het die Konfederale infanterie suksesvol afgeweer in sy poging om die artillerie vroeg die middag van hierdie grond af te verdryf, net om hulpeloos te kyk hoe generaal Jackson sy Konfederale artillerie vinnig van die Valley Turnpike na die kruin van Sandy Ridge skuif (die randlyn een kilometer na u regs). Teen 15:30 onderdruk Jackson se kanon die posisie van die artillerie van die Unie. Op hierdie heuwel het Kimball aggressief teëgestaan ​​deur twee infanterie -aanvalle vinnig opeenvolgend te loods in 'n poging om "Stonewall" Jackson uit sy bevelvoerende posisie te dwing.
Teen sononder het Kimball se aanvalle Jackson se troepe van Sandy Ridge verdryf en twee kanonne en 250 gesonde soldate vasgevang teen die aand. Die Konfederate het ook 450 sterftes en gewondes in hul geledere van die daglange stryd opgedoen. Kolonel Kimball se mans, vermoor en gewond, is genommer
byna 600 vir die dag. Sy oorwinning het hom bevorder tot die rang van brigadier -generaal. Kimball, 'n dokter in Indiana voor die oorlog, het die enigste veldbevelvoerder in die burgeroorlog geword wat sowel Robert E. Lee (Cheat Mountain in West Virginia) as 'Stonewall' Jackson (Kernstown) in afsonderlike verbintenisse verslaan het.
Kolonel Nathan Kimball Kolonel Nathan Kimball se stewige leierskap in Kernstown is herhaal in later burgeroorlogveldtogte. Kimball, wat in 1865 as generaal -majoor aangestel is, tree uit die weermag nadat hy aan 22 oorwinnings teen drie verliese deelgeneem het.
Kolonel William Murray Kolonel William Murray het die grootste deel van die Kernstown -stryd op hierdie knell met sy 84ste Pennsylvania -infanterie deurgebring totdat hy beveel is om die Konfederale kanonne op Sandy Ridge laatmiddag te laai. Murray is 40 meter van die suidelike artillerie doodgemaak, die hoogste offisier wat op 23 Maart 1862 gesterf het.
Opgerig deur Shenandoah At War The Knowledge Point, historiese en toerismesentrum van die Universiteit van Shenandoah.
Onderwerpe. Hierdie historiese merker word in hierdie onderwerplys gelys: Oorlog, Amerikaanse burger. 'N Beduidende historiese datum vir hierdie inskrywing is 23 Maart 1862.
Ligging. 39 & deg 8.769 ′ N, 78 & deg 11.817 ′ W. Marker is in Winchester, Virginia. Marker betaalde advertensie
is op Battle Park Drive, 'n half kilometer wes van Saratoga Drive, aan die regterkant wanneer u wes ry. Raak vir kaart. Marker is by of naby hierdie posadres: 610 Battle Park Dr, Winchester VA 22601, Verenigde State van Amerika. Raak vir aanwysings.
Ander merkers in die omgewing. Minstens 8 ander merkers is binne loopafstand van hierdie merker. Tweede Slag van Winchester ('n paar tree van hierdie merker af) Die Tweede Slag van Kernstown ('n paar treë van hierdie merker) 'n ander merker wat ook die eerste slag van Kernstown genoem word (ongeveer 0,2 myl weg) The Pritchard House (ongeveer 0,2 myl weg) 'n ander merker wat ook die Tweede Slag van Kernstown (ongeveer 0,2 myl weg) genoem is Kernstown Battlefield (ongeveer 0,3 myl weg). Raak aan vir 'n lys en kaart van alle merkers in Winchester.
Verwante merker. Klik hier vir 'n ander merker wat verband hou met hierdie merker. Hierdie merker het die gekoppelde merker vervang.
A Most Terrible Musketry: The Battle of Kernstown
Teen die middag van 23 Maart 1862, was die kruispad van Kernstown, Virginia, senuweeagtig deur die Confederacy's Valley Army. Onder bevel van generaal -majoor Thomas J. Jackson was die Rebelle die afgelope elf dae op die vlug en was hulle gretig om die tafels om te draai vir hul Yankee -agtervolgers. Jackson, beter bekend as "Stonewall", het sy nom-de-guerre verdien vir hardnekkige gevegte tydens die Eerste Slag van Mannassas in Julie 1861. 'n West Point-gegradueerde en voormalige professor aan die Virginia Military Institute, kombineer hy sy professionele opleiding met 'n aangebore taktiese vermoë wat hom uiteindelik 'n byna perfekte slagveldrekord besorg het. Sy onkonvensionele genie vir strategiese operasies, wat vandag nog in militêre akademies oor die hele wêreld bestudeer word, beskou hom as een van die grootste soldate in die Amerikaanse geskiedenis.
Maar in die stryd wat op die velde en heuwels van Kernstown sou afspeel, het Jackson die grootste onwaarskynlike teenstanders in die gesig gestaar. Alhoewel twee federale generaals binne enkele minute van die slagveld af was, het die bevel van die uniemagte deur 'n onwaarskynlike wending gebeur op 'n obskure Hoosier -kolonel met beperkte gevegservaring. Die legendariese burgersoldaat uit Martin County, Indiana - Nathan Kimball, was die lot om die legendariese Stonewall en die grootste uitdaging van sy lewe te konfronteer.
Kimball, gebore in Fredericksburg, Indiana op 22 November 1822, beskik oor sowel ambisie as 'n skerp intellek wat hom vroeg as leier gekenmerk het. Hy studeer aan Indiana Asbury College in 1841, en ondersteun homself kortliks as onderwyser voordat hy met 'n mediese loopbaan begin.
Teen 1845 neem Kimball 'n graad aan die Universiteit van Louisville, trou en vestig hom in Washington County waar Kimball 'n florerende praktyk begin. Sy suksesvolle loopbaan as landdokter is egter onderbreek deur die uitbreek van die Meksikaanse Oorlog in 1846. Kimball, wat reeds 'n baie gerespekteerde lid van sy gemeenskap was, het 'n groep vrywilligers op die been gebring en die manne na 'n oorlog gelei toe hulle aangestel is. na die 2de Indiana Infanterie.
Die jong kaptein het waardevolle ervaring opgedoen tydens die veldtog van Zachary Taylor in die noorde van Mexiko, maar die prestasie van die regiment tydens die Slag van Buena Vista op 23 Februarie 1847 was 'n verleentheid wat dekades lank by die staat sou spook. In die lig van 'n dreigende Mexikaanse bajonet -aanklag, het die groen troepe van die 2de paniekerig gevlug, wanordelik gevlug en die Amerikaanse lyn feitlik losgemaak. Kimball, wat wanhopig probeer het om die oorblyfsels van sy onderneming bymekaar te kry, is afgeweer.
Ondanks 'n harde Amerikaanse oorwinning, was die optrede van die 2de, wat tydens die nasleep van die oorlog as skandalig beskou is, 'n bron van groot beskuldiging. Uiteindelik was die skuld vir die ineenstorting van die regiment op sy bevelvoerder, kolonel William Bowles van Orange County, en die junior offisiere van die regiment, waaronder Kimball, het grootliks die imbroglio vrygespring met hul reputasie ongeskonde.
Na die oorlog het Kimball sy praktyk na Martin County verskuif en sy hoed lomp in die politieke arena gegooi. Kimball, 'n lid van die ontbinde Whig -party, het in 1847 'n verkiesing vir die staats senaat verloor en het ook nie sy poging om 'n setel by die kieskollege in 1852 te misluk nie. .
Die opkoms van die Republikeine tydens die presidentsverkiesing van Abraham Lincoln in 1860 was 'n waterskeidingsgebeurtenis vir 'n verdeelde nasie, en die daaropvolgende afstigtingskrisis en die uitbreek van burgeroorlog het Kimball weer 'n uniform aangetrek. Soos in 1846, het hy 'n vrywilligersmaatskappy uit Martin County opgerig en is hy as kaptein verkies. Hy is egter vinnig opdrag gegee aan kolonel van die nuwe regiment, die 14de Indiana. Kimball het nie net die regte politieke verbintenis vir so 'n afspraak nie, hy was die enigste offisier in die regiment wat aansienlike militêre ervaring gehad het.
Die regiment, wat grootliks uit die landbouers en arbeidersklas van die suidweste van Indiana gewerf is, was baie swak voorbereid op aktiewe veldtogte. Die aangewese manne was heeltemal nie gewoond aan militêre dissipline nie en die offisiere van die regiment, wat uit die geledere verkies is, was weinig beter. Kimball het skaars twee maande gehad om sy mans op te lei voordat hulle in Julie 1861 aan die voorkant beveel is.
Die 14de was toegewys aan die ruwe heuwels in die weste van Virginia en het 'n paar ellendige maande deurgebring teen rebelle op Cheat Mountain, maar die haas om die swak opgeleide Hoosiers tot aksie te dwing, het dit gou vertel. Ongeagte slegte weer en gewone heimwee saam om die geeste van die onervare soldate teen die einde van Augustus te laat dreineer, het die moraal aansienlik agteruitgegaan. en 'n virtuele muitery is bedreig. 'N Skyn ​​van orde is herstel na 'n dissiplinêre ineenstorting wat 'n handjievol krygshowe ingesluit het.
Ondanks die moeilike begin, het Kimball die volgende winter sy ruwe Hoosiers in regte soldate verander. Die troepe was bekwaam om te kla - die ewige prerogatief van die soldaat - maar Kimball het selde die voorwerp van hul woede geword. 'Hy is 'n nougesette soldaat', het een privaat gesê, 'en hy is lief vir sy manne, en hulle weet dit almal, en daarom is hulle lief vir hom.' Hierdie opregte besorgdheid oor hul welsyn het 'n vertroue in toewyding van die manne geïnspireer, wat volgens hom 'oral en altyd en teen alle kanse' sou volg. Sulke sentiment sou die volgende jaar broodnodig wees.
In die lente van 1862 was 'n ambisieuse federale poging om die oorlog te beëindig deur een groot strewe na die Konfederale hoofstad. Generaal -majoor George McClellan, onder bevel van die Army of the Potomac, het 'n groot plan beraam om Richmond nie deur 'n veldtog te neem nie, maar deur 'n massiewe amfibiese operasie wat die stad onverwags uit die ooste sou bedreig. President Lincoln het die operasie gruwelik goedgekeur, met die nadruklike voorwaarde dat McClellan die verdediging van sy eie kapitaal sou verseker en, volgens die president se woorde, "Los Washington veilig." McClellan beveel gevolglik sy leër se V Corps, wat toe in die Shenandoah -vallei gestasioneer was, om hom in die noorde van Virginia te posisioneer en sodoende die benaderings na Washington te dek.
Gebeurtenisse in die vallei was skynbaar gunstig vir so 'n stap. In die eerste week van Maart het die bevelvoerder van die V Corps, generaal -majoor Nathaniel Banks, teen Stonewall Jackson's Valley Army getrek en die Konfederate genoop om Winchester, die belangrikste padknooppunt in die noordelike Shenandoah, te ontruim. Met die getal Rebel -weermag op sy hakke, is dit veilig geag om die V Corps na Richmond te verplaas.
Jackson was ewe vasbeslote om so 'n stap te voorkom. In opdrag om die federale troepe in die Shenandoah te weerhou van samewerking met McClellan, het Stonewall vinnig opgetree toe hy op 21 Maart in kennis gestel is dat die V Corps blykbaar uit die vallei is. 'Hy was bang dat die Federale hierdie militêre distrik sou verlaat', en ek het besluit om hulle met al my beskikbare magte te volg.
Die V Corps se uittrede uit die vallei was inderdaad op hande. General Banks was ook bereid om die noordelike Shenandoah wyd oop te laat vir 'n konfederale strewe om sy bevel uit te voer, en hy het sy 2de afdeling onder Brigadier -generaal James Shields in die omgewing van Winchester gestasioneer.
Op 22 Maart verskyn die voorhoede van die rebelleër by Kernstown, ongeveer twee kilometer suid van Winchester. Shields het troepe ontplooi om dit wat hy as 'n blote Konfederale betoging beskou het, teë te werk, maar terwyl dit die aand herken word, word dit onverwags deur 'n skietvuur getref. Na die terugkeer na Winchester, het dokters van die weermag ontdek dat die generaal se linkerarm gebreek is, sy skouer en sy pynlik beseer is, en hy sukkel om by sy bewussyn te bly. Terwyl Shields in die bed lê, het hy die bevel oor die afdeling oorgedra aan sy senior brigade -bevelvoerder, kolonel Nathan Kimball.
Kimball, hoewel hy nog nie 'n brigadier se ster moes ontvang nie, was die winter gevorder tot brigade -bevel. Maar met dagbreek op 23 Maart 1862 het die beskeie Hoosier -offisier skaars meer bevel gegee as 'n groep mans in 'n geveg.
Dit was 'n Sondagoggend, en die meeste troepe van die Unie het 'n dag sonder probleme in die kamp verwag. Shields, wat stadig herstel het in Winchester, het met Banks beraadslaag en albei was dit eens dat die stryd die vorige dag bloot die gevolg was van 'n onindrukwekkende rebelle -kavallerie -ondersoek. Banks het die middag planne beraam om die stad te verlaat.
Toe die gevegte omstreeks 09:00 hervat word, het Kimball die Konfederale skermutselinge gekonfronteer en vinnig sy eie posisie rondom Pritchard's Hill gekonsolideer, 'n vooraanstaande hoof van die Valley Turnpike, die gebied se primêre noord-suidweg. Vanuit sy siekbed in Winchester het Shields Kimball aangemoedig om vorentoe te gaan vanuit sy posisie in Pritchard's Hill en die vyandelike skermutselinge in te ry, en vermaan dat "daar geen krag voor u is nie, maar dat ons die ander dag teëgekom het."
Kimball verdwyn. Omdat hy besef dat 'n groter konfederale mag in die gebied is, het hy die res van die afdeling opgeroep om sy Pritchard's Hill -lyn te versterk en 'n verdedigende houding te behou. Drie uur lank het Kimball gespaar met die Konfederate in sy voorkant en geweier om te wyk.
Teen 1:30 raak Shields woedend oor die statiese situasie en stuur Kimball nog 'n bevel om die aanval te druk. Oortuig dat die vyand nog nie sy 'ware krag' getoon het nie, het Kimball die besluit geneem om die direkte bevel van Shield te verontagsaam.Hy het later verduidelik dat die generaal onmoontlik 'die situasie, die sterkte van die vyand en die posisies wat die onderskeie magte beklee, nie kon begryp nie, en was tevrede dat hy van sy bed in die stad vyf myl na agter nie die bewegings behoorlik kon uitvoer nie wat deur die noodsaaklike situasie vereis kan word, het ek besluit om in die verdediging te bly en in die posisie wat my lyn nou beklee. "
Kimball se versigtigheid was nie misplaas nie. Kort nadat hy Shield se tweede bevel geweier het, het die grootste deel van Jackson se mag twee kilometer suidwaarts verskyn. Verrassend genoeg was die beroemde Konfederale bevelvoerder nooit van plan om die oggend 'n aanval te loods nie. Jackson was 'n baie vroom presbiteriaan en was heeltemal onwillig om op die sabbat te veg, maar na foutiewe berigte dat slegs een federale brigade hom teëgestaan ​​het, voel hy verplig om sy hele mag in die stryd te werp en die Federals van Pritchard's Hill te verdryf. Die vrome Jackson het 'n verontskuldigende uiteensetting gegee van sy besluit om die Federals op Lord's Day te slaan. 'Belangrike oorwegings', het hy verduidelik, 'het dit nodig gemaak.'
Hy was egter nie dwaas genoeg om Pritchard's Hill reguit te nader nie. Jackson het sy troepe wes van die omdraaipad beweeg, en het gemik op 'n lae rant wat suidwes tot noordoos was. Die posisie, wat onder die inwoners bekend was as Sandy Ridge, het die omliggende terrein, insluitend Pritchard's Hill, oorheers en dreigend na regs en agter na Kimball gelei. Toe die Konfederale artillerie op die rand onbegrens het en op die posisie van Kimball begin skel, besef die kolonel dat hy uitgemanoeer is en in 'n benarde posisie was. Hy het onmiddellik troepe begin verskuif na 'n desperate aanval op Sandy Ridge.
Vreemd genoeg het beide Kimball en Jackson onder verkeerde aannames gewerk wat die sterkte van sy teenstander betref. Kimball, met ongeveer 5 000 mans tot sy beskikking, het Jackson se mag ernstig oorskat as sy eie. Jackson, onder bevelvoerder van minder as 3 000, het die Yankees by slegs een brigade, nie 'n hele afdeling nie, onderskat. Toe een van sy personeeloffisiere uiteindelik die grootste deel van Kimball se mag waarneem en die fout rapporteer, begroet die onstuitbare Stonewall die skokkende nuus met kenmerkende kalmte. "Sê niks daaroor nie," was sy antwoord, "ons is daarvoor."
Namate die geveg ontwikkel het, was albei kante ernstig onder druk. Die plaasvelde wat Sandy Ridge bekroon het, is deur 'n netwerk van klip- en spoorheinings gekruis wat 'n groot voordeel vir enige verdediger bied. Jackson, wat uiteindelik besef het dat hy oortref is en dus nie in staat is om Winchester te gryp nie, het hom tevrede gehou om sy posisie te beklee totdat hy sy magte kon terugtrek nadat dit nag geword het.
Omstreeks 16:00 het die eerste federale troepe hul aanval op Sandy Ridge geloods. Die manne van die Unie het 'n verdwaalde vuur trotseer en deur die tientalle afgekap, terwyl hulle vorder teenoor vasbeslote Konfederale troepe wat goed beskerm was agter 'n klipmuur. Kimball het verdere versterkings gestuur om die aanval te versterk, maar regiment na regiment het voor die klaargemaakte Konfederale borswerke gestop. Nadat hulle gedwing is om haastig hul posisie naby Pritchard's Hill te verskuif om die rebelle op Sandy Ridge te hanteer, het die Federale grotendeels in stukke oorgegaan. In die verwarring van die gevegte kon hul uiteenlopende aanvalle hul numeriese superioriteit nie ten volle benut nie.
Ondanks die hoë lewenskoste, het die aanval stadig daarin geslaag om die Konfederale lyne te verswak. Om die toenemende druk van Kimball se troepe teë te werk, moes Jackson sy lyn verder na die Valley Turnpike strek om sy regterflank te beskerm. Stonewall se maneuver het daarin geslaag om voortgesette federale aanvalle af te dwing, maar in die proses is sy eie lyne tot by die breekpunt gestrek.
Die hewige gevegte op Sandy Ridge het die mees ervare troepe geskok. Burgers in Winchester was geskok oor die geluid van die geveg. 'N "Verskriklikste en langste volgehoue ​​muskiet" het dit beskryf, "nie volley na volley nie, maar een het angswekkende rol voortgesit." Kimball het die woedende "woede" van die geveg opgemerk en selfs Jackson, 'n gierige veteraan met twee dekades se ervaring, het gesê dat hy nie onthou het nie "nadat hy so 'n gedruis van muskietery gehoor het".
Teen 17:00 het sulke wrede gevegte niks meer as 'n bloedige dooiepunt opgelewer nie. Die leërs het meer as 'n uur geworstel met min resultate behalwe dooie en gewonde mans. Kimball was vasbeslote om Jackson se lyne voor die aand te breek, en beveel een van sy laaste bloedlose regimente na die inferno op Sandy Ridge: die Hoosiers van die 14de Indiana.
Na Kimball se bevordering tot brigade -bevel val die leiding van die regiment op luitenant -kolonel William Harrow. Harrow, 'n prokureur in Knox County, het 'n onbeskaamde persoonlikheid gehad wat hom nie die liefde van die mans in die geledere besorg het nie. Die harddrywende Harrow, wat bestem was vir afdelingsbevel voor die einde van die oorlog, het die grondslag gelê vir 'n aggressiewe bevelstyl toe hy sy 450 man op die dubbele vlug na die vuurlyn lei.
Toe die troepe teen die helling van Sandy Ridge klim, was die hele heuwel omring deur vuurwapens. Toe dit lyk asof dit grys geklede soldate aan die voorkant was, het die wankelrige Hoosiers losgebrand. 'N Alleenstaande figuur ruk na die regiment en roep hulle woes om hul vuur in die verwarring te hou; hulle het per ongeluk aan die agterkant van die 5de Ohio oopgemaak. Die bevelvoerder van die Buckeyes, luitenant -kolonel John Patrick, het die Hoosiers aan die linkerkant aangespoor, waar hy, 'n geskreeu, 'baie sekwes' sou ontmoet.
Die regiment het tot die uiterste linkerkant van die federale lyn in aksie gekom. Die mans was vasbeslote om hul plig te verrig, "het doelbewus na hul plekke opgeruk asof hulle op 'n boor was." By die eerste Konfederale vlug val die regimentele standaarddraer. Sy metgesel wat die nasionale vlag gedra het, het toe albei baniere gelig en gewaai, net om 'binne ongeveer twee sekondes' neergeskiet te word.
Mans het begin val, en een soldaat het gedink dat die geluid van koeëls wat in sy kamerade klap, vreeslik soortgelyk was aan die geluid van tapyt skoonmaak by die huis. Die 14de Indiana het 'n maalstroom binnegekom. Ongeveer 90 meter van die voorkant af, "het 'n lang krans van blou rook oor 'n lae klipmuur gesak," onthou ene Hoosier, "hieruit flits 'n vuur voortdurend. Tussen ons lyn en hierdie muur lê dooies en gewondes in hope." Harrow se soldate het op verskillende maniere te kampe gehad met die grimmige brutaliteit van gevegte. Sommiges, verlam van vrees, val op die grond, die meeste stoïsynig staan ​​hulle op en ruil vuur met die vyand. Maar in 'n enkele geval van persoonlike heldhaftigheid, sou die optrede van 'n privaat van Kompanjie G die gang van sake verander.
Paul Truckey, 'n timmerman van Vincennes, het vorentoe gespring en met sy geweer omhoog gewaai en uitgeroep: "Kom, seuns!" Hy hardloop toe hardop na die rebelle terwyl 'n hond 'n haas agtervolg, laai en skiet terwyl hy gaan. Gegalvaniseer deur Truckey se optrede, is 'n aantal stemme gehoor wat 'vorentoe' roep en die hele regiment het spontaan na die rebellelyn gestorm.
Toe die Yankees binne twintig meter van die klipmuur was, het luitenant -kolonel John Patton van die 21ste Virginia, feitlik gelyktydig, 'n onttrekkingsbevel van sy brigade -bevelvoerder ontvang. Die stormloop van aankomende Hoosiers was reeds verslete deur herhaaldelike federale aanvalle, meer as wat die Konfederate kon weerstaan. Uiteindelik uit die geveg vrygelaat, versprei die Virginiane van die rand af.
Die vlug van die 21ste Virginia, wat die uiterste regterkant van Jackson se weermag beset het, het sy flank blootgestel en 'n algemene ineenstorting van sy strydlyn veroorsaak. Die hele afdeling van Kimball het daarna sy voordeel benut en die vyand noukeurig agtervolg. Federale eenhede het hopeloos vermeng geraak in die verwarring en kaptein Elijah Cavins van die 14de Indiana het opgemerk dat "die konfederate in wanorde teruggeval het, en ons het net so groot in wanorde gevorder, oor klipmure en oor heinings, deur bosbessies en ondergroei ... brigades, regimente en kompanie het gevorder in een promiskue, gemengde en onbeheerbare massa. Beamptes het hulself hees geskreeu om orde uit verwarring te probeer bring, maar al hul pogings was tevergeefs. "
Die terugtrekkende rebelleër het stadig teruggetree en 'het dit steeds baie warm gemaak vir ons manne,' saamtrek 'in elke kloof en agter elke heuwel - of afsonderlik tussen die bome weggekruip.' 'N Volledige roete van die Konfederale magte is deur sulke hardnekkige gevegte afgeweer, en die nag het Jackson in staat gestel om sy gehawende leër uit die veld te onttrek.
'N Vreeslike prys is betaal vir die noordelike oorwinning. Jackson het 'n totale verlies van 790 Kimble -sterftes by Kimball aangemeld. Die 14de Indiana het 54 algehele ongevalle gely. 'N Federale chirurg se herinneringe aan die gruwelike slagveld het sulke koue statistieke ongelukkig gehumaniseer. "O, wat 'n gesig," onthou hy, "bene stukkend, koppe afgeskeur, gesigte vermink, arms gebreek, plasse bloed, ingewande wat uitsteek en elke denkbare verminking."
Ironies genoeg het Jackson se taktiese nederlaag in Kernstown 'n strategiese oorwinning vir die Konfederasie geword. Ontsteld oor die rebellepoging op Winchester, het die federale owerhede onmiddellik beveel dat Banks 'V Corps terug in die vallei was, wat McClellan se algehele pogings om versterkings vir sy skiereilandveldtog te verseker, gefrustreer het. Gedurende die daaropvolgende drie maande het Jackson's Valley Army sy federale teenstanders in 'n reeks oorwinnings van die een einde van die Shenandoah na die ander oorskry, uitgemanoeuvreer. Eenvoudig bekend as die Valley -veldtog, het Stonewall se briljante generaalskap teen oorweldigende kans sy plek in die panteon van Amerika se militêre leiers verseker. Die geveg in Kernstown was die enkele geval waarin die Konfederale legende op die slagveld verslaan is.
General Shields, wat op 30 April die bevel oor die 2de afdeling hervat het, het Kimball aanvanklik krediet gegee vir die oorwinning. Shields het sy dank uitgespreek vir Kimball se onafhanklike bestuur van die geveg en het die kolonel geprys "vir sy toewyding aan die belange en eer van die bevel en die seindiens wat hy in hierdie noodgeval verrig het."
Terselfdertyd moedig Shields foutiewe koerantberigte aan oor die geveg wat hom toevertrou het aan bevel by Kernstown. Sy amptelike verslag oor die verlowing was weinig meer as 'n onakkurate en blatante poging om persoonlik voordeel te trek uit die oorwinning. Daarin beweer hy dat hy die baasbrein van die federale strategie op 23 Maart was en beweer dat Kimball eenvoudig "my bevele uitgevoer het". Nathan Kimball het natuurlik 'n vinnige en losse behandeling van die feite gekry. In 'n brief aan 'n vriend dring hy daarop aan dat "ek die volle bevel gehad het en die bewegings van die hele geveg persoonlik beplan en gelei het ... U sal dus nie wonder dat ek geïrriteerd is oor die onstuimige en valse verhale wat verskyn het nie. die koerante. "
Kimball dien gedurende die res van die oorlog met lof en verdien uiteindelik die rang van brevet -majoor -generaal. Hy is ernstig gewond op Fredericksburg en is in 1863 genomineer vir luitenant -goewerneur van Indiana, maar het die aanbod geweier om by sy manne te bly. Later oorgeplaas na die westelike teater, het hy bevel gegee oor troepe in Vicksburg, Atlanta, Franklin en Nashville.
Na die einde van die oorlog hervat Kimball sy privaat praktyk en tree hy weer in die politiek. Hy word die eerste bevelvoerder van die Groot Leër van die Republiek in Indiana, en dien as staatsverteenwoordiger van Marion County. In 1873 word hy aangestel as landmeter -generaal van Utah Territory, kort werk hy as regeringsdokter by die Amerikaanse Indiese Agentskap in Fort Hall, Idaho, Kimball word posmeester in Ogden, Utah, waar hy op 21 Januarie 1898 oorlede is.
Vir Nathan Kimball het erkenning as die enigste federale beampte van Stonewall Jackson die beste geblyk. As gevolg van die valse weergawes van die geveg wat in die lente van 1862 begin draai het, het die gewildste geskiedenis van die oorlog tot vandag toe die oorwinning in Kernstown in die algemeen toegeskryf aan die bedlêende en ongeskikte General Shields. Alhoewel dit dikwels deur die geskiedenis verswak is, is Kimball altyd deur sy mans verdedig. 'Die Hoosier -soldate is lief vir kolonel Kimball,' verduidelik 'n lid van die 14de Indiana. Die oorwinning in Kernstown "is behaal deur ons magte onder kolonel Kimball. Die eer is syne, en hy moes aan hom erken het wat sy verdienste verdien. "
Jackson verhuis noord van Woodstock en arriveer voor die pos van die Unie in Kernstown omstreeks 11:00, Sondag 23 Maart. Die godsdienstige godsdienstige Jackson verkies om gevegte op die sabbat te vermy, maar gedurende sy loopbaan in die burgeroorlog het hy nie geskroom toe militêre voordeel verkry kon word nie. . Hy skryf later aan sy vrou:
Jackson het geen persoonlike verkenning verrig voordat hy Turner Ashby op 'n idee gestuur het teen Kimball se posisie op die Valley Turnpike terwyl sy hoofmag die brigades van kolonel Samuel Fulkerson en brig. Genl Richard B. Garnett (die Stonewall Brigade, Jackson se eie eerste bevel) — het die Union -artillerieposisie op Pritchard Hill aangeval. Die leidende brigade onder Fulkerson is afgeweer, so Jackson besluit om om die regterkant van die Unie te beweeg, ongeveer 2 myl wes op Sandy Ridge, wat blykbaar onbeset was. As dit suksesvol was, kon sy manne langs die rug van die rant beweeg en agter in die Unie ingaan en hul ontsnappingsroete na Winchester blokkeer. Kimball het die maneuver teëgestaan ​​deur sy brigade onder kolonel Erastus B. Tyler na die weste te skuif, maar Fulkerson se manne het 'n klipmuur bereik wat voor 'n oopte op die rif uitkyk voordat die Unie -manne kon. Jackson se assistent, Sandie Pendleton, het 'n duidelike uitsig gekry vanaf die rant van die Unie -magte wat teen hulle opgestaan ​​het en hy beraam dat daar 10 000 was. Hy het dit aan Jackson gerapporteer, wat geantwoord het: "Sê niks daaroor nie. Ons is gereed daarvoor."
Rondom 16:00 val Tyler Fulkerson en Garnett aan deur 'n onortodokse benadering met sy brigade te gebruik in 'nader kolom van afdelings' —a brigade voor twee kompagnies met 48 kompanieë wat in 24 lyne agter hulle opgestel is, in ongeveer 75 meter breed, en 400 meter lank, 'n formasie wat moeilik is om te beheer en sonder aanvallende krag aan die voorkant. Die Konfederate kon hierdie aanval tydelik met hul minderwaardige getalle teëwerk deur hewige sarsies agter die klipmuur af te skiet. Jackson, wat uiteindelik besef het hoe sterk die krag was wat hom teëstaan, stuur kolonel Jesse Burks se brigade, wat in reserwe gehou is, maar teen die tyd dat hulle om 18:00 kom, het Garnett se Stonewall -brigade opraak, en hy het hulle teruggetrek , wat die regterflank van Fulkerson blootgestel het. Paniek het onder die Konfederate ingetree, en toe Burks se brigade opdaag, word dit in die vlugtende skare gevang en gedwing om terug te trek. Jackson het tevergeefs probeer om sy troepe byeen te bring. Hy het 'n soldaat uitgeroep "Waarheen gaan jy, man?" Die soldaat antwoord dat hy nie meer ammunisie het nie. "Gaan dan terug en gee hulle die bajonet!" Jackson gesê. Die soldaat het hom egter geïgnoreer en aanhou hardloop. Kimball het geen effektiewe strewe georganiseer nie. Daardie aand het 'n kavalleris saam met Jackson by 'n kampvuur langs die Valley Pike gesit en grappenderwys gesê: "Daar is berig dat hulle terugtrek, generaal, maar ek dink hulle trek agter ons aan." Jackson, nie bekend vir sy sin vir humor nie, het geantwoord: "Ek dink ek is tevrede, meneer."
Slag van Tweede Kernstown
Na die Slag van Rutherford's Farm op 20 Julie, was luitenant -generaal Jubal Early se Army of the Valley suid van Strasburg naby Fisher's Hill geleë. Met die uniemagte wat Stephen D. Ramseur se magte op Rutherford's Farm op 20 Julie verslaan het, was die bevel van die Unie oortuig dat Early in volle toevlug was. Hierdie toename in vertroue veroorsaak dat die 6de korps van die Unie onder genl.maj. Horatio Wright uit die Shenandoah -vallei beveel word. Hierdie korps het teruggegaan om Grant rondom Richmond te versterk. Dit het die enigste uniemagte in die vallei onder bevel van brig. Genl George Crook. Crooks Army of West Virginia het uit ongeveer 12 000 man bestaan ​​en was suid van Winchester in die omgewing van Kernstown geleë.
Vroeg was bekommerd. Hy is deur generaal Robert E. Lee beveel om die Unie -magte in die Shenandoah -vallei beset te hou en te keer dat hulle terugkeer na Richmond. Toe hy dus nuus hoor van die vlugtende 6de korps, moes hy optree in 'n poging om hulle in die vallei te hou. Voor die geveg op 24 Julie het Early talle kavaleriepartye gestuur om met die uniesoldate in Kernstown te skermutseling. Baie van die bevelvoerders van die Unie beskou dit as 'n skerm wat Early se terugtog beskerm. Crook het self geglo Early se tyd in die vallei was voltooi en hy het teruggetrek na Richmond.
Op die oggend van 24 Julie besluit Early om sy magte noord van Fishers Hill te skuif in 'n poging om Crook by Kernstown te ontwrig. 16 000 Konfederale veterane het posisies ingedien terwyl hulle saamstap, en aan elke kant van die Valley Turnpike. Early se lyn strek van die agterpad na die weste in die rigting van die Front Royal Road in die ooste. Die belangrikheid hiervan is egter dat al drie die paaie noordwaarts na Winchester gelei het.
Generaal -majoor John C. Breckenridge
Teen 10:00 het konfederale soldate op die slagveld aangekom. Generaal -majoor John B. Gordon se afdeling is beveel om aan die westekant van die Valley Turnpike suid van die Opequon Church in Kernstown te ontplooi. Terselfdertyd marsjeer generaal -majoor Stephen D. Ramseur se afdeling langs die Back Road en posisioneer hulle langs Sandy Ridge wat anker aan die linkerkant van Gordon is. Crook se mag van byna 12 000 man het nie verwag dat die grootste deel van Early se mag die oggend naby Kernstown sou opdaag nie. Baie mans het hierdie Sondag in Julie kerkdienste in die kamp bygewoon. Toe Crook die ontplooiing van die Konfederale lyne sien en dink dat dit weer 'n skerm is deur Early sy terugtog suid te beskerm.
Crook het besluit om eens en vir altyd vroeg te ry. Sy bevel bestaan ​​uit drie klein afdelings infanterie en twee afdelings kavallerie. Hy het beveel dat sy artillerie, onder kapt Henry DuPont, op die hoë grond van Pritchard's Hill geplaas moet word. Union artilleris het dieselfde tegniek gebruik om Stonewall Jackson twee jaar tevore tydens die Eerste Slag van Kernstown te verslaan. Daarna het hy 'n afdeling infanterie onder kolonel James Mulligan beveel om in Pritchard's Hill af te beweeg en Gordon se manne te betrek.
Pritchard Grim House van Pritchard's Lane, foto deur skrywer.
Early se plan was om Mulligan en die infanterie van die Unie aan die voorkant van die Opequon -kerk vasgebind te hou. Terselfdertyd sou Ramseur sy Noord -Caroliniërs en Virginiërs uit die bos beweeg en die regterflank van die Unie aanval. Om Ramseur teë te staan, beveel Crook kolonel Joseph Thoburn se verdeling na die slag van die geveg. Terwyl Mulligan 'n hewige vuur in die gesig staar, gee hy terug na die Pritchard -huis.Op hierdie tydstip in die geveg onthou 'n Konfederale: "Dit was duidelik in die gedagtes van die Konfederate, sodra die skermutseling begin het, dat aggressiewe leierskap in die geledere van die vyand ontbreek, en dat die oorwinning maklik sou wees." Crook beveel toe nog 'n afdeling onder kolonel Rutherford B. Hayes aan sy linkerkant om te help met die verdediging van Mulligan. Altesaam het Mulligan en Hayes slegs 3 000 man getel. Early se plan was goed op dreef. Maar sy tweede in bevel het 'n beter kans gehad om te slaan.
John C. Breckenridge was Early se hoofondergeskikte. Hy nader Early met 'n gewaagde maneuver. Hy het gesien hoe skelms aan die linkerkant flank, veranker deur die bevel van Hayes, onbeskermd en het hom as 'n maklike teiken voorgestel. Hy het aan Early voorgestel dat hy brig. Generaal Gabriel Wharton se afdeling deur 'n kloof in die ooste. Hierdie kloof sal sy bewegings verberg en hierdie opdrag direk op die skelmsflank plaas. Vroeg by die plan gehou en Breckenridge het persoonlik die afdeling van Wharton gelei.
Teen 03:00 was Wharton se Virginians in posisie. Hulle het hulself geopenbaar en 'n dodelike vlug in die onbeskermde flank van Haye gelanseer. 2 500 Konfederate het op die geïsoleerde 36ste en 23ste Ohio losgebrand. Hierdie mans het vinnig gebreek en na veiligheid gevlug. Majoor Jewett Palmer van die 36ste Ohio onthou eenvoudig: "Ons was afgekap deur die telling ... Manne wat ingeroep is, het afgegaan, want ek het hulle nooit sien val nie." Terwyl honderde Ohioans om veiligheidsvlugte gevlug het, het 'n man uit Cleveland onthou dat die Konfederate, 'soos duiwels geskreeu het, vorentoe gedruk en volley na volley in ons flank gegooi het, wat ons nie kon terugbring nie.' Die plan van Breckenridge het skitterend gewerk. Crook se lyn begin wankel. Toe sy linker ineengestort het, beweeg sy sentrum onder Mulligan terug na hul laaste posisie langs Pritchard se baan.
Toe die manne van Mulligan langs 'n klipmuur saamtrek, word hy deur 'n koeël getref en val hy op die grond. Mulligan, 'n flambojante Ier, was geliefd onder sy manne. Gevolglik, toe hy val, het talle mense om hom vergader om hom te help. Een van die mans wat hom omring het, was sy neef, lt.James Nugent. Dit alles het Konfederale skerpskutters aangetrek en Nugent is doodgeskiet. Nadat Mulligan sy geliefde neef sien skiet het, het sy mans 'n laaste bevel gegee: 'Lê my neer en red die vlae. Nou kan jy my niks baat nie. Stoor u kleure! " Mulligan sou dae na die geveg in die Pritchard -huis sterf.
Terwyl Mulligan nou dodelik gewond lê, breek sy lyn na agter. Die vlugtende Unie -soldate stroom deur die strate van Winchester tot by die buitenste verdediging daarvan.
Toe die beskieting deur die agtervolgende Konfederate voltooi was, bevind Crook se bevel hulle 'n hele 15 kilometer noord van Kernstown naby Bunker Hill. Dit was die mees oortuigende oorwinning deur Early se bevel in die somer van 1864. John Worsham, 'n Virginian, het dit duidelik gesê toe hy van hierdie verlowing praat: "die maklikste oorwinning van die oorlog".
Early se oorwinning tydens die Tweede Slag van Kernstown was die toppunt van die sukses van die Konfederasie in die Vallei in 1864. Early's Army of the Valley het slegs 200 slagoffers gely toe die dag klaar was. Crook aan die ander kant gely het byna 1200, met 'n meerderheid gevang tydens die terugtog van die Unie. Crook het later eenvoudig gesê: 'Ek het hul krag twee keer afgeweer en hulle bestuur toe hulle my linkerkant gedeeltelik draai en in verwarring gegooi het.' Met hierdie oorwinning het Early weer die Shenandoah -vallei beheer. Hy het nog 'n geleentheid gesien om noord van die Potomac te slaan.