Geyser se Skrifverstaan het sy dogmatiese verstaan bepaal, maar dit was ook nie 'n onderneming wat in 'n vakuum plaasgevind het nie. Eksegese en hermeneutiek moes neerslag vind in die praktyk. Vervolgens het sy Skrifverstaan sy politieke en sosiale betrokkenheid bepaal. Goeie voorbeelde hiervan is sy beredenering in die publikasie Vertraagde Aksie in 1960 waarin hy die profetiese stem laat hoor het dat Skrifinterpretasie:
Soortgetrou is die ideologie nooit in sy eie voorstelling die volslae teenoorgestelde van liefde nie. Dis in eie aanspraak selfs 'n soort liefde, 'n liefde met beperkings en kwalifikasies, die eie-liefde oftewel liefde-vir-die-eie en 'n neutrale welwillendheid teenoor die nie-eie solank as laasgenoemde nie sy gesigsveld betree en die uitvoering van sy ideële programme beswaar nie. In werklikheid het die liefde-vir-die-eie van die ideologie met liefde niks te maak nie; dis die tweelingbroer van die haat. Die liefde van die Logos is, leef en vra selfverloëning; die liefde-vir-die-eie beoog, leef en vra selfbehoud. (bl. 306)
Geyser toon ook 'n sensitiwiteit vir die politieke konteks waarin die eerste-eeuse geloofsgemeenskap gesitueerd was:
In die eerste plek het Stendahl 'n wig gedryf tussen wat klaarblyklik die breër belange van Paulus se briewe en die eng 'introspektiewe' Augustynse en Lutherse interpretasie van Paulus was, naamlik die fokus op individuele verlossing en regverdiging deur geloof - idees wat die Westerse wetenskaplike interpretasie van Paulus oorheers het. In effek het Stendahl dus getoon dat die Protestantse obsessie met regverdiging deur geloof as 'n oplossing vir die soeke na individuele verlossing, 'n twyfelagtige Skriftuurlike basis het. Paulus se woorde, geneem buite konteks van hulle briefgerigde wêreld, is nou te lees as antwoorde vir die soeke na sekerheid oor die mens se verlossing uit 'n gemeenskaplike menslike dilemma (Stendahl 1963:86).
In sy identifisering van hierdie interafhanklike aspekte, het Krister Stendahl, in sleutellesings en artikels wat meer as 50 jaar gelede gepubliseer, dus 'n verskanste Westerse Christelike verstaan van Paulus uitgedaag en die weg gebaan na 'n bevrydende kritiek van Paulus en sy briewe en hulle daaropvolgende neerslag in die Westerse kultuur. Sy belangrikste bydrae was om die introspektiewe individualisme en die fokus op teologiese leerstellings te ontmasker. Stendahl het selfs sover gegaan as om uit te wys dat die 'introspektiewe gewete' nie net 'n kenmerkende Westerse ontwikkeling was nie, maar 'n 'Westerse plaag' wat historiese verstaan in die algemeen oorheers het (ibid.:17).