VIVIENNE WESTWOOD Orb Belt - Black | veryexclusive.co.uk
/ VIVIENNE WESTWOOD Orb Belt - Black
VIVIENNE WESTWOOD Orb Belt - Black
Size 32 measures: Length: 131cm
Buckle dimensions: Height: 4.5cm x Width: 7cm
Orb Belt by Vivienne Westwood
Features iconic Orb buckle fastening in gold-tone metal
Embossed branding at the end of the belt Bloesem van Carina Diehl op canvas, behang en meer
Bloesem van Carina Diehl
Notre Dame van Carina Diehl
Parijs, reuzenrad, beeldhouwwerk van Carina Diehl
Lafayette van Carina Diehl
Fuchsia bloem van Carina Diehl Geskryf deur Bethany Van Vleet en Denise Bodman
Elke bekende kultuur op aarde het spesiale woorde vir kinders om hul ouers te noem. XiXinXing via Getty Images
Een van ons, Bethanië, het een keer, lank gelede, by die kruidenierswinkel agtergeloop en probeer inhaal. Sy het haar ma se naam “Ma!” Uitgeroep en tot haar frustrasie het die helfte van die vrouens daar omgedraai en die ander helfte Bethanië geïgnoreer, met die veronderstelling dat dit iemand anders se kind was.
Hoe gaan Bethany haar ma se aandag kry? Sy het 'n geheime truuk geken wat seker sou werk: Haar ma het 'n ander naam. Sy noem "Denise!" en magies, net haar ma (die ander een van ons) draai om.
Maar waarom gebruik byna alle kinders dieselfde naam vir hul ouers? Dit is die soort vraag ons geniet dit om te ondersoek as wetenskaplikes wat studeer gesinne en menslike ontwikkeling.
Die geluide wat regoor die wêreld gehoor word
Oor die hele wêreld is die woorde vir “ma”, “pa”, “ouma” en “oupa” amper dieselfde. Ander woorde is nie naastenby so eenders nie.
Neem byvoorbeeld 'hond'. In Frans is “hond” “chien”; in Nederlands is dit “hond”; en in Hongaars is dit 'kutya'. Maar as u u moeder se aandag in Frankryk, Nederland of Hongarye moes kry, sou u 'Maman', 'Mama' of 'Mamma' noem.
U kan in elke land ter wêreld 'Mamma' sê, en mense sal baie goed weet wie u bedoel. En het u opgelet dat “Pappa” ook soortgelyk is in tale - “Papa,” “Baba,” “Tad” en “Pappa”?
Wetenskaplikes het dieselfde ding opgemerk. George Peter Murdock was 'n antropoloog, wat 'n wetenskaplike is wat mense en kulture bestudeer. Pete, soos sy vriende hom noem, reis in die veertigerjare die hele wêreld rond en versamel inligting oor gesinne van oraloor. Hy het 1940 soortgelyke woorde vir “ma” en “pa” ontdek.
Pete het hierdie gegewens oorhandig aan taalkundiges, die wetenskaplikes wat taal bestudeer, en hulle uitgedaag om uit te vind waarom hierdie woorde dieselfde klink. Roman Jakobson, 'n bekende taalkundige en literêre teoretikus, destyds het 'n hele hoofstuk geskryf oor “mama” en “papa.”
Die eerste geluide wat babas maak, is die wat met die lippe gemaak word en maklik gesien kan word: m, b en p. Hierdie klanke word vinnig gevolg deur ander klanke wat maklik gesien kan word: t en d. Dit is moontlik dat, as babas oefen om hierdie maklike geluide (mamamamama) te maak of hierdie geluide te produseer terwyl sy verpleeg of drink uit 'n bottel, die moeder 'mama' hoor. Sy glimlag dan van vreugde en sê: 'Mamma! Jy het gesê Mamma! ”
Die baba is natuurlik gelukkig om die moeder gelukkig te sien, so die baba sê dit weer. Bingo, “Mama” word gebore. Net so kan die baba 'dadadadada' of 'papapapa' beoefen, en die reaksies van die ouers lei daartoe dat die baba 'dada' of 'papa' herhaal.
Hierdie woorde verwys na die twee belangrikste mense in die meeste babas se lewens, gevolg deur soortgelyke woorde vir grootouers - nana, tata, bobcia, nonno, opa, omo - wat ook dikwels belangrike rolle speel.
Die versterking van almal se rolle
Maar daar is meer aan hierdie verhaal. As kinders baie geluide kan sê, waarom noem hulle nie hul ouers Ella, Zoheb, Dipankar of Denise nie?
Dit is omdat ons almal reëls het wat die meeste van ons volg. Hierdie is reëls wat verband hou met ons kulture, ons samelewings en selfs ons gesinne. Ons het reëls vir hoe om mense te groet (hand te skud, te knuffel), hoe om vurke of eetstokkies te gebruik, wat ons onderwyser moet noem (“Mev. Bell”) en selfs waar om aan die etenstafel te sit.
Ons dink nie aan hierdie dinge as 'reëls' nie; hulle is net daar. Een van hierdie soort reëls in die meeste families regoor die wêreld is dat ouers die hoofde van die huishouding is en dat kinders veronderstel is om na hulle te luister. Deur ouers 'Ma' of 'Pappa' te noem, help dit om by hul rolle te bly.
Gesinne bepaal die weergawes wat die beste vir hulle werk. Jules Ingall / Moment via Getty Images
Sommige ouers voel dat as u hulle op hul voornaam noem, u nie meer dink dat hulle die baas is nie (en ouers hou gewoonlik nie daarvan nie). Maar elke gesin is anders, wat deel uitmaak van wat die lewe so interessant maak. Sommige gesinne het hul eie reëls wat verskil van u gesin se reëls.
Die meeste kinders noem hul ma 'Ma', maar sommige kinders doen dit nie, en dit is reg. Byvoorbeeld, vir ons gesinsreëls, kan ons kinders ons soms "Denise" en "Mom Bethany" noem.
Die volgende keer dat jy “Mamma!” Uitroep in die winkel, of dit nou in New York, Parys, Hong Kong of Durban is, kyk hoeveel moeders draai om. Dit is alles as gevolg van 'n mengsel van biologie (maklike klanke om te sien en te maak), die omgewing (ouers is gelukkig dat jy dit gesê het en glimlag) en kultuur (reëls).
As u kinders het as u groot word, wat wil u hê dat hulle u moet noem?
Bethany Van Vleet, senior lektor in gesins- en menslike ontwikkeling, Arizona State University en Denise Bodman, hoofdosent in sosiale en gesinsdinamika, Arizona State University
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Verhoudings > Familie > Waarom noem kinders hul ouers 'ma' en 'pa'?