Dit was aanvanklik vir Carmen baie moeilik om Mieke se klompvoetjies te aanvaar. Sy sê dat sy nou eers gemaklik daaroor kan praat.
Met Mieke se geboorte was Carmen aanvanklik teleurgesteld omdat sy nie normaal kon kraam nie en ’n keisersnee moes kry, maar min het sy geweet wat nog wag. “Ons het nooit enigiets verdags op die sonar raakgesien nie. Dis eers met die geboorte dat ons uitgevind het sy het klompvoetjies. My man het in die teater vir my gesê Mieke se voetjies lyk snaaks. Die dokter het die diagnose beaam, maar ek was baie deurmekaar. Ek het nie geweet wat ’n klompvoetjie is nie. Ek giggel nou nog partykeer daaroor, want ek het aanvanklik gedink Mieke het dalk meer as twee voete. Ek het haar voetjies die eerste keer werklik gesien toe ek self kon opstaan om haar doek te ruil.” Mieke is die Donderdag gebore, maar Carmen sê die diagnose het haar eers die Sondag gevang.
“Ek spot nou en sê ek het nooit baby blues gehad nie; ek het net gehuil oor my kind se voete. Gerrit was van die begin af baie rustig en kalm. Hy het baie navorsing gedoen en was baie positief, maar was onseker oor die pad vorentoe.
“Hy het dadelik ’n ortopedis hier van Kroonstad hospitaal toe laat kom om te kom kyk en ’n verwysing gegee na ’n pediatriese ortopedis in Bloemfontein.”
Carmen vertel hulle het aanvanklik nie geweet hoe moeilik dit sou wees om die gips te verwyder nie. “Ná die eerste afhaalproses het ons agtergekom dat wanneer die gips in lou water geweek word, dit binne sowat vyf minute sag word. Daarna word dit soos ’n verband afgedraai. Dit was omtrent ’n gemors!” Maar die goeie nuus was dat hulle ná die eerste gipssessie al ’n verskil kon sien. “Die vordering was ongelooflik.” Ná die eerste agt weke moes Mieke se haksenings in ’n operasie losgesny word.
“Ek en Gerrit was albei baie gespanne en onseker. Vrae het deur my kop gemaal. Ons was albei in die teater. Ek het ’n knop in my keel gehad en sal nooit die geluid vergeet toe die dokter die enkeltjies sny nie. Sy het verskriklik gehuil. Die dokter het heeltyd gesê sy huil nie omdat sy seer het nie, maar oor die ongemak. Mieke moes op haar magie lê en ek moes haar boude plat teen die bed druk. My man het haar met ’n foppie probeer troos.” Nadat die snywond genees het, moes Mieke nog twee weke lank gips dra. Daarna is sy met spesiale skoentjies toegerus.
“Sy dra die skoentjies nou elke dag 23 uur lank en namate die voete verbeter en sy ouer word, sal sy dit bedags meer dikwels kan uittrek. Sy baklei nogal teen die skoentjies: Sy skop en spartel op haar beste as rustyd verby is! Ek probeer maar om die skoentjies aan te trek terwyl sy slaap.” Al twee Mieke se voete lyk nou normaal, sê Carmen. “ ’n Mens sou nooit kon raai dat daar iets fout was nie. Die dokters hét gesê haar voete sou 100% regkom, maar in daardie stadium dink jy as ouer dis onherstelbaar. Jy wil met elke gipsruiling moed verloor omdat jy dink dis vir haar seer en ongemaklik. Sodra ’n mens na die skoene oorskakel, word dit baie meer hanteerbaar.”
Die behandeling en gips was vir haar en haar familie baie meer traumaties as vir Mieke, vertel Carmen. “Met die eerste twee gipsruilings het sy wel vreeslik gehuil. Dis baie ontstellend om jou kind so te sien. Ek het langs daardie bedjie gestaan en net trane gesluk. Ek het altyd probeer om sterk te wees en nie voor Mieke te huil nie.
Nog ’n uitdaging was dat hulle elke keer lank moes wag voor die gips droog was. “Dit duur sowat 12 uur voor die gips droog is, afhangend van die weer. Mieke se gips is in die hartjie van die winter aangebring. Ons kon die ortopedis met elke afspraak eers vieruur die middag sien, en die aande was dus baie lank en koud en die gips wou nie droog word nie. Ek het later geleer om dan nie vir haar ’n broekie of rekpakkie aan te trek nie: Ek het van my wolslaapkouse oor die gips getrek en dit net kort-kort omgeruil met droë kouse, wat baie gehelp het.”
“Ons huur haar skoentjies teen R650 by Steps SA, ’n steungroep vir kinders met klompvoetjies. Wanneer dit te klein word, bestel ons nuwes teen dieselfde prys. Die spalk wat die skoentjies 60 grade uitmekaar hou was ’n eenmalige R1 200 en kan verstel word namate sy ouer word.”
Dit was vir haar aanvanklik baie moeilik om te aanvaar dat Mieke klompvoetjies het, erken Carmen. “Ek het myself daaroor verwyt. Niemand in ons familie het geweet wat dit is of wat sou voorlê nie. My ma en skoonma het saam met my gehuil. Gerrit was die sterk een wat geduldig was en getroos het. Hy het die navorsing gedoen en die vrae gevra. Hy het my staande gehou.”
“Ek is vandag spyt daaroor, want die meeste foto’s wat ek van haar het is net van haar gesiggie, omdat ek skaam was vir haar en skuldig gevoel het. Ek het dit aanvaar die dag toe ek besef het dis nie my skuld nie: Sy is ’n gesonde baba en ons kan haar help en haar voetjies regstel.”
Die ortopedis is baie tevrede met Mieke se vordering. “Ek en Gerrit moet net baie streng wees oor die dra van haar skoentjies en ek moet haar voetjies elke dag masseer sodat hulle nie styf word en terugdraai nie.
“Ek is dankbaar dat ons deurgedruk het. ’n Dokter wat ons ortopedis gehelp het, het gevra ons moet asseblief net aanhou, want baie ouers kry hul baba so jammer dat hulle tou opgooi. Ek kan vandag sê dit was nie maklik nie, maar as ons nie deurgedruk het nie, sou sy later dalk operasie ná operasie moes deurmaak wat baie erger sou wees.
“Ek glo sy is heeltemal genees en dat haar voete haar nie gaan keer om te leer loop of haar lewe te geniet nie. Sy gaan blom en presteer, haar beste gee in alles, soos sy reeds doen. Sy was van die begin af ’n vegter. Ek besef elke dag hoe leeg ons lewe was voor sy gebore is.”
Mieke dra steeds spesiale skoentjies ná die operasie wat vir die volkome herstel van haar voetjies sal sorg.