Opmerkings oor die kaart gaan - Versamelings
Opmerkings oor die kaart gaan
Hoe kan jy versoen word as jy weg is van familie en vriende en na 'n totaal ander plek waar jy alles weer moet leer?
NA 6 DAE voel ek of ek ten minste weet waar die son opgaan.
Hierdie tyd van die jaar kom dit oor die noordelike flank Cerro Piltriquitron, net noord van die mees gekartelde kamrif.
As u op 'n nuwe plek aankom, is dit nodig ubicar, om op te spoor en nie net eksterne dinge soos waar hulle tuisgemaakte brood of empanadas of lakens verkoop nie, maar eintlik te wees ubicado, om jouself te voel geleë in die plek.
Vir my begin dit altyd met plekname en terreinkenmerke van die omliggende voetheuwels en gebiede, enige watervloei, oseane - sowel as heersende wind- of weeraanwysings. Op plekke waar die stedelike of voorstedelike landskap so uitgestrek is dat geen van hierdie landmerke (Buenos Aires) beskikbaar is nie, lyk dit meer as 'n vertroue.
Gister was danksegging. Ek het wakker geword in 'n semi-funk, 'n nuwe werklikheid wat lyk asof dit (a) in al my reis (waarskynlik 3 jaar saam) ek nog nooit regtig aan myself gedink het as 'n 'ex-pat' nie, maar ek voel nou soos een, en (b) ek het geen werklike emosionele verwysing of presedent vir enige hiervan nie. My standaardreaksie was om na die berge te gaan.
Chacras onder Piltriquitron. Beeld: Tetsumo
Ek het die pad verby ons land geneem en dan noordwaarts gesny op Camino de los Nogales. Dit is die mees begeerlike land in die hele Patagonië, en chacras of plase (meestal organies) loop aan albei kante van die pad tot by die voet van Cerro Piltriquitron.
Behalwe vir die Caranchos (Polyborus plancus), hierdie soort Suid-Amerikaanse valke met vlerke wat soos kondore gevorm is, was asof daar nêrens beweging of mense was nie. Ek het besef dat dit siesta was.
Op die pad was breë velde met rye frambosebosse en hop vir die plaaslike brouerye. Langs die rande het lupiene en ander veldblomme gegroei. Uiteindelik was dit warm dat ek my polypro-hemp uittrek en onder die skaduwee van die Nogales (okkerneutbome) ingetrek het.
Na 'n rukkie het ek 'n perdespoor gevind wat van die pad en langs 'n woudkruid verdwyn het. Op 'n stadium het ek beweging gesien, wat twee perde was. Een het sy kop laat sak, en sy nek opgelig en my met 'n ultrableekblou oë bevestig. Toe verdwyn hulle albei in die bos.
Nog tien minute se stap en ek het 'n maklike plek gevind om deur die heiningdrade te eend. Dit was nie noodwendig die hoë toegang tot die berg waarna ek gesoek het nie, maar dit het gelyk asof hierdie versteekte stuk hout eintlik beter was - buite die son, buite sig.
As ek depressief voel, help dit om tydelik te verdwyn (ideaal binne 'n golf, maar dit is 'n ander storie), en ek het besef dat dit op sommige maniere net so van die kaart af was as wat ek in 'n lang tyd was. In watter gids of in enige boek was hierdie klein lappie inheemse Sipresbos?
In watter gids of in enige boek was hierdie klein lappie inheemse Sipresbos?
Later stap ek terug stad toe en koop 'n paar opklapstoele en my eie klein dankseggingsdinee, 'n dun kerf van bife de lomo met kapokaartappels, wat ek later wil voorberei met emosionele versterking van dosisse rou knoffel, vars pietersielie en Malbec.
Die aand was ek op my wyn-wandeling voor die ete deur die buurt, probeer om 'n goeie prentjie te kry (lyk onmoontlik), en op pad terug was daar die oomblikuiteindelik, waar ek amptelik al die kinders wat langsaan woon (13, op een of ander manier almal onder die ouderdom van 15) ontmoet het.
Die manier waarop u op 'n nuwe plek met die plaaslike kinders kommunikeer, is waarskynlik die belangrikste (en onthullendste) situasie wat u in die gesig staar as daardie bevoorregte mofo wat nou in hul omgewing woon. Geen psigoanalytikus of terapeut kan u ooit 'n eerliker of ondeurdagte beoordeling gee van wie u is nie, as die kinders wat lyk asof hulle heeldag in die vuil speel, maar hulle die hele tyd deurkyk en deur fronte kyk.
Hoe sokker in Patagonië lyk. Beeld: jaytkendall
Hoe dit ook al sy, ek het 'n koppie wyn in my hand gehad. Die hele bemanning was in die omgewing tussen ons twee huise, die twee oudste seuns met 'n sokkerbal. Een van hulle het gesien hoe ek kom en bedoel om uit die pad te kom, maar besef toe dat ek eintlik vir die bal kom.
Hy probeer toe verby my dribbel, maar ek skiet in en kry die bal (sê iets wat uitgekom het, dink ek, Huaa!) En dribbel dan rond in die stof wat my wynbeker bo ons koppe hou (albei lag ons) tot hy kry natuurlik die bal terug. Klein ou het eintlik klippe gehad.
'Wat sit daar in jou beker?' Vra die kind.
'Wyn,' sê ek. 'Vandag is 'n vakansie waar ek vandaan kom [dit het gelyk of dit 'n goeie regverdiging' was] Danksegging. '
"Georgië. Los Estados Unidos. Te ubicas? Dit is die staat reg bo Florida. "
Die hele kring van die kinders het toe toegesluit, drie ander seuns en vier meisies van 5 tot tien jaar oud, wat elkeen 'n ander vuil gesigs- en uiters glimlaggende baba op haar heup dra.
Ek het terselfdertyd gedink (a) as ek nou net 'n foto van hierdie gesigte kon neem, van hoe gestok hulle is, (b) as my ma die foto sien, sal sy waarskynlik eers sien hoe vuil hulle is en dan elke ander potensiële emosie / persepsie sal waarskynlik geblokkeer word, behalwe vir angs en angs oor my keuse om hierheen te kom, en (c) hoe bekommerd is dit dat Layla hierdie bemanning gaan ontmoet?
Die meisies wou die babas vir my wys. Die seuns wou weet of ek 'n motor het (ek het my skoene gewys.) Ek het aan almal verduidelik dat my vrou Lau en dogter Layla volgende week saam met ons vet kat Lulu en ons hond Julio kom.
Ek het gevra oor hulle honde, die een wat die mooiste is, en dan asof daar 'n soort beweging in die bosse in die straat af is, en al drie hul honde met hul kat wegry en die geleentheid gebruik om van agter af te ontsnap van die tuin. Dadelik begin al die seuns agter hulle aanhardloop en hardloop.
Hierna het ek teruggekeer huis toe en my ouers oorgeslaan vir danksegging. Die stokvlak wat ek die hele dag redelik wakker gehou het, het dadelik verdamp toe ek geluister het na die ma se stem wat die 'konsert' van die kinders van die niggies beskryf. Dit was nie dat ek nie daarna wou luister nie, dit is net dat die vrae wat ons mekaar moes vra - hoe gaan dit met u - op een of ander manier vasgevang is en nie kon vloei nie.
Ek weet hulle ly omdat ek nie meer vir hulle is nie ubicado. Seattle was ver van Florida af, maar steeds op die kaart. Patagonië is 'n abstrakte konsep, êrens ondenkbaar ver (selfs al is dit nie) nie, al praat ons nog net daar op die telefoon.
Die Son is nou verby die hoeke van die oggend, hoog oor die vallei, hoewel hierdie huis nog opwarm. Om op te spoor en geleë te wees, nie in 'n droom of illusie nie, maar op grondvlak, waar jy ook al is as jy klaar is met lees of skryf, waar jy ook al is as jy aan die slaap raak of wakker word, en daar 'n paar minute daar knip terwyl jy uitkyk u tent of venster: u wil net aanhou om vir uself, u gesin en almal te sê: 'Moenie bang wees nie, wees gestokkel! Ons is almal saam, net stroomaf beweeg, sien jy? '
Hoe versoen u die reis in totaal ander rigtings as u, u vriende en familie? Deel asseblief u gedagtes in die kommentaar hieronder.