PressReader - Kuier: 2017-04-19 - Paar­tjies móét oor ver­skil­le praat
Paar­tjies móét oor ver­skil­le praat
Baie glo nog dat ’n man en vrou saam kerk toe moet gaan en in een God moet glo. Maar is dit reg­tig so een­vou­dig?
Kuier - 2017-04-19 - Inhoud - DEUR B­ren­den Rui­ter
Jy sal baie ge­luk­kig wees as jy ’n ge­lief­de vind wat pre­sies die­self­de sie­nin­ge en ge­loof as jy het. Maar ’n mens kan nie al­tyd kies op wie jy ver­lief raak nie. En wan­neer kra­ke be­gin wys, kan ver­skil­le oor gods­diens of ge­loof dalk selfs jou ver­hou­ding kel­der.
God is die lief­de, ver­klaar die By­bel. Maar kan lief­des­ver­hou­dings ver­skil­le in gods­diens weer­staan? Wat is die he­den­daag­se sie­ning oor ver­hou­din­ge tus­sen men­se van ver­skil­len­de de­no­mi­na­sies?
Ken­ny En­gel­brecht (47) van Kuilsrivier bui­te Kaap­stad sê sy hu­we­lik van meer as 20 jaar staan sterk ten spy­te daar­van dat hy en sy vrou, Clau­dia (45), uit­een­lo­pen­de sie­nin­ge oor gods­diens deel.
“Ek het in ’n Chris­te­li­ke huis groot­ge­word, maar het reeds op ’n jong ou­der­dom se­ke­re vrae oor gods­diens en ver­al Chris­ten­skap ge­had. My kerk­ver­plig­tin­ge het ek maar net na­ge­kom om­dat ek moes. Teen die tyd wat ek be­gin stu­deer het, het ek be­gin op­lees oor an­der ge­lo­we en al hoe meer vrae het ont­staan. Ek glo ons moet van ê­rens af kom en in ’n Ho­ër Mag glo, maar ek het nog nie my vre­de in ’n spe­si­fie­ke ge­loof ge­vind nie. Dit kan wees dat ek een­dag tot an­der in­sig­te kom, maar vir nou is dit hoe ek voel,”sê Ken­ny.
Aan die be­gin van sy hu­we­lik was daar bie­tjie krap­pe­rig­heid oor sy sie­ning van gods­diens, maar hy en sy vrou het dit vroeg reeds uit­ge­klaar.“My vrou glo in die Chris­ten-God, maar be­hoort nie aan ’n spe­si­fie­ke de­no­mi­na­sie nie. Sy lees haar By­bel en bid, vir my ook, maar sy is nie oor­dre­we gods­diens­tig nie. Een van ons twee seuns is ge­doop, maar hul­le moet self een­dag be­sluit wat hul­le wil doen. Ek en my vrou ver­staan me­kaar,”sê hy.
Ken­ny sê lief­de be­hoort nie ge­meet te word aan waar jy kerk­gaan of in wie jy glo nie.“As twee men­se by­me­kaar wil wees, sal hul­le al­les doen om dit te maak werk, maak nie saak waar hul lo­ja­li­tei­te lê nie,”re­ken hy.
Jus­tin A­pril en Em­ma R­ho­de (al­bei 33) van Sil­ver­sands in die Kaap en le­wens­maats vir die af­ge­lo­pe 15 jaar, sê die ge­heim vir ’n ver­hou­ding waar gods­diens nie ’n rol speel nie, is re­spek.“Em­ma be­hoort aan die Nu­we A­pos­to­lie­se kerk en ek aan die Rooms-Ka­to­lie­ke kerk. Son­dae gaan ons elk­een na ons eie kerk en dit pla nie­mand nie. Daar was ook nooit ’n be­spre­king van wie moet waar gaan nie, dit het net na­tuur­lik ge­beur,”sê Jus­tin.
Hy sê al­bei pa­re ou­ers is ge­wor­tel in hul on­der­skeie ker­ke, maar is nie voor­skrif­te­lik oor wie waar moet kerk­gaan nie.
Em­ma sê hul twee kin­ders is in haar kerk ge­doop, maar daar was ook nie e­ni­ge druk nie.“Daar was nie druk van my ou­ers of van Jus­tin se ou­ers nie. Ons ver­hou­ding is op re­spek ge­bou.”
Sy ver­tel van hoe haar ou­ma van die Mos­lem-ge­loof oor­ge­kom het na die Chris­ten-ge­loof en dat daar nie pro­ble­me was nie.“Uit­ein­de­lik bly dit ’n keu­se van die in­di­vi­du,” sê sy.
tye het ver­an­der
Kui­er het met ’n pre­di­ker van die Ang­li­kaan­se kerk ge­sels om sy sie­ning te kry oor gods­diens in ver­hou­din­ge.“Ge­loof word as kind in die huis aan­ge­leer en wan­neer daar­die kind as groot­mens van ge­loof moet ver­an­der, kan dit moei­lik wees. Ons het groot­ge­word met die i­dee dat die vrou na haar man se kerk oor­gaan, maar dees­dae wil vroue nie meer so mak­lik
in­gee nie. Wan­neer jy op ’n hoë ou­der­dom na ’n nu­we kerk moet oor­gaan en aan nu­we ri­tu­e­le moet ge­woond raak, kan dit tot ver­vreem­ding en on­ge­mak lei,”sê die pre­di­ker, wat nie sy naam ge­noem wil hê nie om­dat hy nie as amp­te­li­ke kerk­woord­voer­der praat nie.
Vol­gens die pre­di­ker is die i­de­aal, na sy me­ning, dat die ge­sin as ge­heel saam moet kerk­gaan.“As ’n ge­sin saam kerk­gaan, kan dit sta­bi­li­teit by die kin­ders kweek, maar dit moet nie as die be­gin en die ein­de ge­sien word nie.”
Hy sê hy het al in sy be­die­ning ge­vind dat een par­ty in ’n ver­hou­ding ’n af­keer in die kerk het.“Ek het on­langs ’n ge­val ge­had waar een per­soon voel hy vind nie vre­de in die kerk nie. In ’n ge­val soos daai sal ek voor­stel dat die per­soon eer­der tuis­bly en in sy bin­ne­ka­mer wor­stel, hoe­wel dit ook goed is dat ’n mens in die ge­meen­skap van die hei­li­ges kom,”sê die pre­di­ker.
Lief­de oor­kom als
Uit­ein­de­lik, voeg die pre­di­kant by, gaan die By­bel oor die lief­de en moet gods­diens nie in die pad van ver­hou­dings staan nie.
“As daar lief­de is, ver­al die lief­de van God, kan e­nig­iets oor­kom word. Kerk­men­se moet eer­der le­we so­dat an­der men­se die lief­de uit hul­le sien straal, as wat hul­le toe­laat dat gods­diens tus­sen hul­le kom.
“’n Eg­ge­noot wat voel die kerk meng in met sy hu­we­lik of dat die kerk nie in sy be­hoef­tes dien nie, moe­nie sum­mier as ver­keerd ge­sien word nie. Daar ge­beur in die breë kerk dees­dae so baie din­ge wat men­se ver­vreem. Po­li­tiek, po­le­miek en wat ook al, maar die kerk is nooit ver­on­der­stel om tus­sen ’n man en sy vrou te kom of om die een van die an­der te ver­vreem nie.
“Die he­le By­bel gaan oor die lief­de. Al is daar ver­skil­len­de sto­ries, kom dit uit­ein­de­lik al­les op die lief­de neer. My boodskap is dat man en vrou uit­werk wat vir hul­le die bes­te werk en wat hul ver­hou­ding sal ver­sterk.”
S­han­non Neeth­ling (23) van Kuilsrivier het weer ’n heel an­der er­va­ring ge­had toe sy bui­te haar ge­loof ge­trou het.“My man, Fu­ad, glo aan die Islam-ge­loof en daar was baie druk op hom dat ek moet‘draai’. Die ge­loof ver­eis dat die eg­ge­no­te aan die­self­de ge­loof as die man be­hoort. Ek het die druk ge­voel en het in­ge­gee, maar ná elf maan­de het ek be­gin te­rug­hun­ker na my kerk en weer be­gin kerk­diens­te by­woon. Dit was vir my ’n he­le nu­we wê­reld en er­va­ring en hoe­wel ek dit pro­beer het, kon ek nie aan­pas nie,”sê S­han­non, wat ook haar naam na S­ha­keel­ah ver­an­der het.
Toe sy weer be­gin kerk­gaan, het haar man haar on­der­steun.“Fu­ad het ge­sê hy het nie met my ge­trou weens ge­loof of e­nig­iets nie, maar om­dat hy my lief­het. Hy het selfs saam met my na diens­te ge­gaan en is be­wus daar­van dat ek uit die kerk be­gra­we wil word,”sê S­han­non, wat van­jaar vyf jaar ge­troud is. Hul kind word ook in die Chris­ten-ge­loof groot­ge­maak.
Mo­been A­lex­an­der van die Mos­lem Ju­ri­di­sie-raad, sê ’n hu­we­lik tus­sen ’n Mos­lem-per­soon en ie­mand van ’n an­der ge­loof kan tot le­gio wet­li­ke en an­der kom­pli­ka­sies lei.“Aan die be­gin sal daar vrae wees oor die gel­dig­heid van die hu­we­lik, ter­wyl daar la­ter meer pro­ble­me kan ont­staan. ’n Pa sal by­voor­beeld nie as ge­tuie kan dien sou sy (Mos­lem-)dog­ter tot trou kom nie. Daar kom ook ge­val­le voor van wie mag erf en wie nie. Ie­mand wat nie Mos­lem is nie, mag nie van ie­mand erf wat Chris­ten is nie, en an­ders­om. So, die bes­te is dat ’n Mos­lem met ’n Mos­lem trou of die een par­ty Islam aan­neem. Dit is eg­ter baie meer in­ge­wik­keld, maar dit is in kort die pro­ble­me wat kan ont­staan,”sê Mo­been.
Dis be­lang­rik om oor jul ver­skil­le te praat en dit uit te werk vóór jul­le trou of erns­tig raak met me­kaar. En wat ook al jou ge­loof of sie­ning oor gods­diens is, moet jy ver­draag­saam wees en soos met e­ni­ge an­der kwes­sie, o­pen­lik met me­kaar kom­mu­ni­keer en me­kaar re­spek­teer.
As daar lief­de is, ver­al die lief­de van God, kan e­nig­iets oor­kom word. ’n Ang­li­kaan­se pre­di­ker