Woord: murmelFoto ter illustrasie. (Foto:Kazuend/Unsplash.) Woord: murmel Betekenis: 1 Aanhoudend ŉ sagte, ruisende geluid maak as gevolg van ŉ kabbelende beweging: ŉ Rivier, spruit murmel. ŉ Murmelende stroompie. ≈ Tussen die jong akkerboompies murmel ŉ riviertjie wat sy oorsprong in die blou Hottentots-Hollandberge het (K. Kielblock: Vreemdeling2, 1939, 5). Die water bruis of murmel, al na gelang die wind van rigting verander (F. Steyn in R.B. de Villiers: My Land, 1950, 30). 2 Sag en ruisend sê of praat: Tilde murmel die naam liefkosend en prewel skamerig agterna: “Sy is so lief… so goed” (S. Roux: Gras3, 1947, 33). “Wat wil die vadertjie hê ek moet die Here vra?… Iets moet daar tog wees,” het die dominee deemoedig gemurmel (A.M. Louw: Perdepoort, 1975, 6). Bron: Woordeboek van die Afrikaanse Taal (WAT)