Artikel 33: Die afgevaardigdes na die meerdere vergaderinge moet hulle geloofsbriewe en opdragte saambring, onderteken deur die wat hulle stuur, en elke afgevaardigde sal ’n keurstem hê, behalwe in sake wat sy eie persoon of kerk in die besonder aangaan.
Die Skrif handhaaf die basiese regsreël dat ook die ander kant gehoor moet word en dat niemand regter in sy eie saak mag wees nie. Niemand kan oor homself soos ander oordeel nie (Hd 5: 3; 1 Kor 5: 12; 6: 1-6; Heid Kat V/A 112). Regspraak vereis absolute onpartydigheid, anders is dit vir die Here ’n gruwel (Amos 5: 7,15,24; Js 5: 20,21; Mt 7: 1v; 23: 23, ens). In feitlik die primitiefste regstelsels geld dat niemand (behalwe die absolute monarg) vir homself, sy eie belange, familie en groep mag regspreek nie. Iemand is deur sy eie situasie, insig en belange eensydig betrokke en daarom geprejudiseerd. Die reg vereis dat onbevooroordeeld geluister, oorweeg en teen mekaar opgeweeg moet word. Elke mens is geneig om sy kant of insig swaarder te laat weeg as die ander kant.
Hieruit volg ook die regsreël wat absoluut onpartydige ondersoek en oordeel vereis (vgl Wiechers 1984:236-241). Geen oordeel kan oor ’n party in ’n saak gevel word sonder dat hy regverdig gehoor en verhoor is nie.
Kerkregtelikes soos Rutgers en Bouwman het na die Doleansie van 1886 beklemtoon dat die verskillende plaaslike kerke wat deur die onderskeie kerkrade handel, in meerdere vergaderings saamkom. Omdat die hele kerkraad nie teenwoordig kan wees nie, wys hy afgevaardigdes aan wat hy met ’n geloofsbrief magtig (las gee) om namens die kerk saam met ander kerke te gaan handel.
Bouwman sê dat “die verskillende kerke nie al hulle mag oordra nie, maar net soveel as wat nodig is om die betrokke kerk se belang daar te behartig en daarom kan nie enige saak op ’n meerdere vergadering besluit word nie” (Bouwman 1934:28). Die afgevaardigde kan sy sender net so ver verbind as wat die geloofsbrief hom daartoe magtig (Kruger 1967:209). ’n Geloofsbrief is derhalwe nie bloot ’n kennisgewing van wie afgevaardig is nie.
Die “mag” en bevoegdheid van meerdere vergaderings hang regtens volledig van die lasbriewe af (Bouwman 1934:61). Dit is die “lasgewer” se prerogatief om bevoegdheid te verleen of te beperk. ’n Afgevaardigde verteenwoordig in ’n gereformeerde kerkvergadering ’n kerk in so ver sy lasbrief dit bepaal en hy word hoegenaamd nie deur afvaardiging ’n “lid” van ’n “sinode” wat in eie reg bestaan en handel soos in die kollegialisme nie.
Geloofsbriewe (kredensiebriewe, lasbriewe) kan nooit “mondeling” afgedra word nie. Slegs die kerk (kerkraad) wat afvaardig, kan die lasbrief uitreik. Die Kerkordeboekie (1979:100) gee gerieflikheidshalwe ’n konsepvorm, maar die geloofsbrief hoef nie ’n vaste vorm te hê nie. Dit is die prerogatief van die lasgewer om die mandaat van die afgevaardigde te omskryf (Bouwman 1934:59,61).
Die huidige prosedure vir beswaarskrifte (GKSA 1964:445,446) hou hiermee nie rekening nie. Die gelowige handel met die kerkraad, terwyl die kerkraad in sy regering hulp en advies van meerdere vergaderings aan die orde moet stel, behoudens die reg van appèl vir ’n beswaarde (art 31).
Omdat ’n klasssis (sinode) ’n tydelike byeenkoms van kerke is om agenda af te handel, kan ’n volgende byeenkoms nie die besluite van ’n vorige verklaar of motiveer nie (GKSA 1876: art 223). Dit kan alleen op aangevoerde gronde so ’n besluit wysig of vernietig (art 46).
Nemo debet esse judex in propria causa. (Niemand kan regter in sy eie saak wees nie). Oud-hoofregter C J Claassen noem dit die mees basiese reël in enige regsadministrasie. Dit is ewe goed toepaslik waar die regter ’n belang in ’n saak het of wanneer hy ’n direkte party daarin is (1976:19). Die beginsel is in gedrang wanneer ’n predikant in ’n finansiële kommissie of in die kerkraad aktief of stilswyend meedoen aan byvoorbeeld bepaling van sy salaris of beoordeling van sy ampsbediening of tug oor ’n lid van sy gesin (vgl bv GKSA 1979:245-261).