Hoe om jou man se skedel veilig te verwyder
Die Jawara-stam in die Andaman-eilande het amper alle pogings van beskaafde mense om hul domein te dring, geveg. As gevolg hiervan het hierdie primitiewe kultuur sy gebruike vir duisende jare behou. Tog is 'n paar besoekers aanvaar, met 'n merkwaardige beeldmateriaal van 'n soort mense wat byna anders van die aarde afgekom is.
Ek het 'n dokumentêr gesien wat Jawara-vroue bekend gestel het wat die bene van hul dooie mans rondom hul nek dra. In sommige gevalle, die weduwee totes die man se skedel. Die dokumentêre verteller stel voor: 'Stel jou voor om 'n vrou lief te hê wat die skedel van haar dooie man om haar nek dra.' Terwyl die kommentaar vreemd is, het dit 'n besef in my geword. In ons kultuur dra baie van ons ook die skedels, bene of oorblyfsels van dooie mans, liefhebbers, familielede, sakevennote of vriende om ons nekke - nie fisies nie, maar energiek. Ons hang verby herinneringe, wrokke en ontstel oor ons harte, sodat ons ander mense naby ons kan hou. Om beter of slegter te maak, vervaardig 'n psigiese wapenrusting dat nuwe mense, gebeure en ervarings nie kan dring nie. Hierdie skedels kan 'n skat wees of selfs positiewe herinneringe verdien. In elk geval oorskadu die geskiedenis die geskenk en vertraag ons van ons hoogste bestemming in.
Vas op 'n spesifieke oomblik
Ek het gehoor van 'n Duitse vrou met 'n sielkundige afwyking waarin sy op 'n sekere oomblik in haar ervaring vasgekom het, en dan nie weet wat gebeur het vir 'n tydperk daarna nie. Byvoorbeeld, sy sal 'n pot koffie in haar hand hou en daardie toneel sal in haar kop vries terwyl die film van haar lewe aangaan. Sy sal die koffie giet, maar dink steeds dit was in die pot, nie geweet waar sy dit giet nie. Hierdie verskynsel is soortgelyk aan die Jawara-skedeldraers deurdat ons in die verlede vasgebind word ten koste van die feit dat dit nou heeltemal teenwoordig is. Elke oomblik in ons lewe is 'n raamwerk in 'n fliek wat aanhou. As ons op 'n vorige toneel vasstel, kan ons die fliek nie sien nie, aangesien dit steeds speel.
Miskien is die bekendste draer van 'n treasured wond Charles Dickens se Mej. Havisham in sy klassieke roman, Groot verwagtinge. Ons ontmoet die bejaarde spinster wat baie jare vroeër by die altaar gesit is. Mej. Havisham dra nog steeds haar geelbruide trourok terwyl die spinnerak-china vir haar huweliksfeest langs die ongesproke troukoek op haar eetkamertafel sit. Mej. Havisham is die wesenlike draer van 'n waardevolle wond. Haar geklede trourok en rottingkoek dien as lewenslange wapens van slagoffers. Daagliks herinner sy haar aan die verlies wat sy nie kan verby nie, en verheerlik dit vir die wêreld.
Styg bo die geloof dat jy 'n slagoffer is
Vergifnis, soos geleer deur A Course in Miracles, noem ons om die vorige tonele waarop ons bevrore is, vry te laat. Dit vra ons nie om slegte dinge te oordoen wat gebeur het nie, terwyl hulle nog onbewustelik aan hulle hou. Daar word gesê: "Ons begrawe die broeikas, maar dan onthou ons waar ons dit begrawe het." Ware vergifnis beteken hoër as die oortuiging dat ons slagoffers is, en dat enige persoon of ervaring mag oor ons lewens het.
Die skedel- en koffiepot simbole loop selfs dieper. Baie van ons dra ou geloofstelsels wat ons van groei tot nuwes verhoed. Ons haat godsdienstige dogmas, oordele van ons ouers, menings wat ons uit openbare onderwys, kulturele stereotipes, byname wat ons genoem is, skuldig maak aan vorige foute en allerhande idees wat ons kleiner hou as wat ons is en ons verdien.
Ek het met baie wonderlike onderwysers en gedagtes studeer. Op 'n sekere punt moes ek elkeen van hulle loslaat om na 'n meer uitgebreide visie te beweeg. Elke geloofstelsel bestaan ​​uit geleer van, toegepas, en dan oorgrans.
Onthou ons ware self
Oorweeg of jy enige skedels om jou nek dra of warm koffie op jouself gooi. Wie of waaraan hou jy? Waaraan jy bly, hou jou vas. Indien wel, neem 'n aksie, kommunikeer, doen 'n vrylating, bid, bevestig, bespreek met 'n vriend of doen wat jy moet doen om verder verhoudings, pynlike gebeure, selfbeoordelings, vrese en 'n gevoel van verstand te beperk. "klein my." Jy is nou te groot vir dit. Sulke oortuigings is die speelgoed van die kinderjare, en ons verval in geestelike bemeestering.
Ons eer ons dood deur hulle te onthou, maar daar is 'n nog belangriker geheue wat ons moet behou - die herinnering van ons ware self. Daar is 'n groter as jou verlede, 'n dieper innerlike gees wat nog nooit deur jou persoonlike geskiedenis geraak is nie. Dit is jou ware self, die een wat jy gebore is om te weet en te lewe. Ons kan nie die bene van die dooies ronddra nie en is heeltemal beskikbaar om die harte van die lewe te omhels.
"Die verlede is verby. Dit kan my nie raak nie. "
- 'n Kursus in Wonderwerke