Stank vir dank in tyd van nood - Rubrieke - Republikein
Wednesday, July 08th, 14:39:04
Stank vir dank in tyd van nood
30 June 2020 | Rubrieke
Yolanda Nel – Dis nie moeilik om te glo almal draai deesdae sewe keer hulle sente om voor hulle in elk geval besluit om dit eerder terug te steek in hulle sakke nie.
In huishoudings waar dit goed gaan het paartjies dalk nou ’n verlaagde inkomste, maar vir duisende ander is daar skielik net nie meer werk nie. Waar ander hulle hande in die bank druk in die hoop dat hulle verlore tien sente gaan kry, gaan slaap iemand anders vanaand honger. Dan is jy dankbaar vir elke barmhartige Samaritaan wat hulle sente met jou wil deel. Soms moet jy tevrede wees met die stukkie droë brood, want dis dalk daai Samaritaan se laaste brood. Jy sal nooit weet nie.
Iemand klop nou die aand aan die deur. Ek is dadelik geïrriteerd, want nou is die baba wakker. Die knaap gaan troos en ek stap uit om te hoor wat die vrou soek. Sy ruik na rook. Dis nog inperking en sy moet voor 20:00 deur die Rehoboth-padblokkade, maar die laaste vrou wie se hare sy moes doen antwoord nou nie haar foon nie. “Ek het daai geld nodig gehad om die bussie terug huis toe te haal,” verduidelik sy. Die trippie huis toe gaan haar N$90 kos.
Dis al na 19:00. Ek gee teen my sin vir haar die laaste N$100-noot in my beursie. Maar dan hoor ek daai stemmetjie wat fluister en sê ons moet ons medemens help. Toe ek die deur wil toetrek staan sy in my huis. “Mevrou, my kinders,” begin sy eers. Ja vrou, my kinders ook, wil ek eers sê, maar ek byt op my lip. “Hulle is seker al klaar honger.”
Ek gaan grawe in die koskaste. Spaghetti en ’n blik tamatie en uiesmoor is al wat ek kan waag om te skenk, anders klop ons eie begroting nie.
Sy stap huiwerig uit my huis. Nes ek dink ek is nou ontslae van haar, vertel sy my hoe baie haar kinders van vleis hou. “Ek het ongelukkig nie vleis vir jou nie,” antwoord ek haar.
“Ja, almal kry maar swaar, maar my kinders eet nie regtig pasta of tamaties nie,” laat hoor sy van haar. “In daai geval kan jy dit vir my teruggee. Dis in die stadium van die geveg stapelvoedsel in ons huis,” vererg ek my. Maar sy druk die sak stywer teen die lyf. “Nee, nee hulle sal maar moet eet. Mevrou, maar die Here seën jou.” Daarmee is sy weg.
Ek vertel vir die knaap wat gebeur het en hy reken ek het tog iets goeds gedoen, ongeag of haar storie waar is of nie. Die skenking sal seker tog nie die res van die maand so beïnvloed nie en dalk was haar kinders tog honger genoeg om iets te eet waarvan hulle nie hou nie.
Dit was net jammer toe ek ’n ruk later uitvind sy is eintlik ’n nuwe huurder in die kompleks en woon glad nie op Rehoboth nie. Sy het ook geen kind of kraai wat saam met haar woon nie. Ek hoop ten minste sy hou van pasta en tamatiesmoor.
22 minute gelede | Internasionaal