Wel, as jy hierdie ma is, skryf jy… jy skryf lawwe en ernstige liedjies, terwyl jy op dié manier jou gedagtes probeer orden. Jy stel ‘n Feeskoerant saam en jy ontwerp ‘n blokkiesraaisel daarvoor.
Intussen laat jy toe dat die bruid vir jou ‘n Navy Blou tabberd uitsoek (omdat jy jare gelede al belowe het dat dit die één dag is wat jy nié swart sal dra nie). Is jy seker dis Navy, my liefkind? Kon jy nie maar Royal Blou gekies het nie? Navy klink so… plein 🙄
Jy belowe ook jy sal nié in die Sjampagne invaar vóór die seremonie nie (nee, ek is nie ‘n suiplap nie 😉 en jy belowe om nie kliphard uit jou maag uit te lag, tot ná die Hoofgereg nie. (Teen daardie tyd behoort die swaar-sluk aan trots en bittersoet darem al oor te wees – met die hulp van einste glinstersap.)
Jy skryf vir jou seun en sy niggie ‘n dialoog in rymformaat vir die heildronk op Ouma en (stief) Oupa (al kan jy vir Oupa nie verdra nie)… maar die kinders love hom en jy weet hoe om diplomaties te wees en boonop het jou ma jou maniere geleer en hy hét darem mildelik bygedra tot jou dogter (sy oogappel) se troue.
Jy koop 50 potlode en sny hulle in derdes en maak hulle skerp vir die sticky notes wat jy by die Familie Bybel gaan plaas, waarop elkeen sy eie persoonlike gunsteling Bybelvers kan skryf en inplak en ook om die blokraaisel en ander koerantinsetsels mee in te vul.
Jy onthou nou jy moet nog in einste Familie Bybel met kalligrafie die name inskryf… en dit gaan beslis meer inspanning, fokus en tyd vat as waarvoor jy gebou is.
En intussen skryf jy nog ‘n liedjie vir jou EMM – oor jy ongeag als, nog nooit die hoop laat vaar het op ‘n “Happily Forever After”, omdat jy steeds en altyd in die liefde sal glo en omdat dit die grootste geskenk is wat ek as ma vir my dogter kán gee: Die Hoop, die Geloof in die Liefde.
Ek ken jou. Maar ek ken jou nie regtig nie. Ek het jou pa geken, maar ook nie regtig gekén nie. Ek het hom wel ontmoet en darem ‘n hele paar keer met hom deur die afgelope twintig jaar heen terloopse kontak gehad – al was dit net om jou ma se foon by die werk te antwoord om sy vriendelike stem te hoor, meesal met die versoek dat sy hom terugskakel. Altyd met ‘n opregte ‘hoe gaan dit’. As mens hom gesien het, was hy nooit sonder ‘n smile nie.
Dalk is jy in jou binneste jou pa se spieëlbeeld. En as jy is, moet jy weet dat dit goed en reg is so. Daar is soveel mense wat by ‘n mens soos skepe in die nag verbyseil op aarde. Min van hulle laat ‘n indruk agter. Die luidrugtiges doen dalk, maar ook net vir ‘n kort wyle.
Jou pa moes seker in sy lewe al baie keer gewonder het of hy vir ‘n jong seun soos jy, as pa suksesvol was. Ek weet nie of hy dit aan wêreldse standaarde gemeet het nie. Ek hoop hy het dit in ewigheidsleer gemeet en geweet dat hy vir jou was, wat nét hy vir jou kon wees. Ek glo hy het jou meer nagelaat as goeie opvoeding, groot woorde en voorskrifte. Party mense noem dit gene. Maar ek glo hy het vir jou ‘n stukkie van sy eie siel gelos. Iewers langs jou lewenspaadjie sal jy jou pa binne-in jouself raakloop en dit hopelik raaksien en herken as ‘n herinnering én eerbetoon aan die mens wie hy was.
Ek weet nie hoe om vir jou raad te gee om die verlies en hartseer te oorkom nie. Elkeen het sy eie tyd en manier. Party dae is dit beter en sommige dae, jare later, steeds moeilik. Ek weet net dat ek gevoel het om jou ‘n klein bietjie troos te gee met die volgende:
E, die mense wat nooit die voorreg gehad het of sal hê om jou pa te ontmoet het of te leer ken nie, sal hom wel tog op ‘n manier kan ‘ken’ deur jou. Al sy goeie eienskappe lê binne jou. Maak die mooiste daarmee wat jy kan en só sal hy voortleef in wie jy is en wat jy verteenwoordig.
Loop mooi met jouself op die pad vorentoe. Die volwasse grootmens buite oorskadu soms die kind binne. Moenie jou pa se seuntjie vergeet nie. Gee tyd, gee aandag, gee troos aan daardie outjie binne-in jou. En watookal op jou pad kom: Ek weet sommer dat mense nog eendag in die toekoms vir jou gaan sê : Jy moes ‘n awesome pa gehad het, om so ‘n awesome man te wees.
Miskien is dit nie gepas om op Goeie Vrydag oor die dood te skryf nie, maar dalk is dit juis, vir perspektief.