'N Agtergrond op die Tempelberg - Die storie - 2022
'N Agtergrond op die Tempelberg - Geskiedenis
Die Tempelberg 'n agtergrond
Die Tempelberg, die plek waar die Joodse Eerste en Tweede Tempels eens gestaan ​​het, is sedert 705 nC die plek van die al-Aqsa-moskee. Volgens die Moslem-tradisie het die profeet Mohammed opgevaar na die hemel vanaf die Tempelberg wat by die Moslems bekend was as al-Haram ash-sarif. Toe Israel die Ou Stad van Jerusalem tydens die Sesdaagse oorlog (50 jaar gelede) verower het, is 'n besluit geneem om die administrasie van die Tempelberg -kompleks in die hande van die Moslem Waqf te laat bly; terwyl die Joodse gebed op die plein hieronder sou plaasvind - by wat bekend was as "die Klaagmuur", nou herdoop na die "Westelike Muur" (wie se klippe deel was van die keermuur vir die Tempelberg wat in die tyd van koning Herodes geskep is (1ste eeu) BCE). Israel se besluit om die beheer oor die Tempelberg -samestelling uit te stel, is vergemaklik deur die feit dat die meeste toonaangewende rabbi's destyds geglo het dat Jode nie na daardie gebied moet klim nie, omdat 'n mens nie seker kon wees waar die antieke tempel se "Heilige van Holies "is gevind (dit wil sê 'n plek wat Jode nie mag besoek nie.) In die jare wat gevolg het sedert die oorlog in 1967, handhaaf 'n ongeskrewe ooreenkoms, bekend as die 'status quo', die delikate gesagsverdeling wat oor die Tempelberg gevestig is Ingevolge hierdie ooreenkoms sou die Waqf, wat deur Jordaan beheer word, die terrein bestuur en orde handhaaf. Jode mag die terrein besoek, maar nie bid nie. wanneer konstruksie op die terrein deur die Waqf, en die opening van die aangrensende Westelike Muurtunnel deur die Israeli's, het ernstige spanning veroorsaak en die langdurige ooreenkoms tot niet gemaak. Terselfdertyd het 'n veldtog begin deur Sheik Raed Salah, hoof van die Noordelike Islamitiese Beweging, wat destyds as burgemeester van Umm al-Fahm ('n Arabiese Israeliese stad) gedien het, beweer dat 'Al-Aqsa in gevaar is'. stoom.
Tydens die Tweede Intifadah (begin in September 2000) het die status quo heeltemal uitmekaar geval. Vir drie jaar mag Jode nie die Tempelberg besoek nie. In 2003 het Israel eensydig 'n nuwe status quo ingestel waarmee Jode die verbinding kon besoek. Daar moet op gelet word dat daar tegelykertyd 'n groeiende subgroep godsdienstige Israeliërs was wat die reg op die Tempelberg geëis het en geweier het om die beperkings wat deur die status quo ingestel is, te aanvaar. Twee jaar gelede het 'n mini "Intifada of Messes" uitgebreek wat aanvalle aangevuur het na aanleiding van die kreet-"al-Aqsa is in gevaar". Die spanning oor al-Aqsa twee jaar gelede is gedeeltelik opgelos deur intensiewe diplomatieke pogings wat die destydse Amerikaanse minister van buitelandse sake, John Kerry, behaal het. Die kreet-"al-Aqsa is in gevaar" was vir byna 'n eeu uiters effektief om weerstand te bied teen Joodse teenwoordigheid in Palestina. Die slagspreuk "al-Aqsa is in gevaar" is die eerste keer in 1928 gebruik as 'n katalisator vir die onluste daardie jaar; opstande wat eeue se Joodse teenwoordigheid in Hebron beëindig het. Pogings om 'n nuwe ooreenkoms te bereik - veral met betrekking tot veiligheid - het misluk, ondanks die positiewe insette van die Jordaniërs.
Lees The Eroding Status Quo vir meer inligting
Tempelberg in Bybel Profesie
Jerusalem & rsquos Tempelberg het 'n antieke Bybelse geskiedenis, wat tot 1800 v.C. toe Abraham, wat deur God getoets is, na die berg Moria gekom het om sy seun Isak te offer (Genesis 22: 2, 12). Die webwerf staan ​​bekend as die & ldquoBerg van die HERE & rdquo (vers 14).
Vierhonderd jaar later verwys Moses na hierdie webwerf nadat hy die Israeliete uit Egipte gelei het (Exodus 15:17). Vier eeue daarna het koning Dawid hierdie perseel gekoop vir die ligging van 'n toekomstige tempel (1 Kronieke 21: 18-24 2 Kronieke 3: 1).
Die eerste en tweede tempel
Die eerste en tweede tempels is op hierdie terrein opgerig na die bou van die platform met sy groot fondamentstene wat die oppervlak van die afgeronde heuwel gelyk gemaak het. Die eerste tempel, ingewy rondom 960 v.C., het ongeveer 375 jaar geduur totdat dit vernietig is deur die laaste Babiloniese inval in 586 v.C. (2 Kronieke 36: 17-20). Al die heilige voorwerpe in die tempel is na Babilon gebring om hierdie heilige Israelitiese godsdienstige terrein heeltemal te vernietig (2 Kronieke 36:18 Daniël 5: 2-4).
Uiteindelik keer 'n oorblyfsel van Joodse gevangenes terug na Jerusalem en bou 'n tweede tempel op dieselfde plek. Meer as vier eeue later herbou en verfraai Herodes die Grote hierdie tweede tempel, en dit was in hierdie gebou dat Jesus gekom het (Johannes 2:20).
Vir meer besonderhede en inligting oor die Bybelse geskiedenis van die Tempelberg, sien ons artikel Life & Hope & Truth & ldquoTemple Mount: Its History and Future. & Rdquo
Selfs nadat die tweede tempel in 70 nC deur die Romeine verwoes is, was die berg waarop dit gestaan ​​het steeds 'n belangrike plek in wêreldgebeure. Beide tempels was die middelpunt van groot wêreldkonflikte onder leiding van die grootste wêreldmoondhede van hulle tyd. En selfs nadat die tweede tempel in 70 nC deur die Romeine verwoes is, was die berg waarop dit gestaan ​​het steeds 'n belangrike plek in wêreldgebeure.
AD 70 na die Moslem -verowering
Na die Joodse opstand in 135 nC het die Romeine beveel dat geen Jode die stad mag binnegaan na die doodstraf nie. Hulle het die naam van Jerusalem genoem Aelia Capitolina, soos dit vir die volgende 200 jaar bekend sou staan.
Teen 661 nC het die Moslems beheer oor Jerusalem en die Tempelberg oorgeneem. In 685 word Abd al-Malik die Moslem-bevelvoerder in Damaskus en Jerusalem, en hy droom daarvan om 'n moskee, die Rotskoepel, op die perseel van die Salomo & rsquos-tempel te bou. Skrywer Simon Sebag Montefiore beskryf die Moslem -bevelvoerder en die motivering van rsquos in sy boek Jerusalem: die biografie, & ldquoAbd al-Malik herbou die Joodse tempel vir die ware openbaring van God, Islam. & hellip Nadat dit in 691/2 klaar was, was Jerusalem nooit weer dieselfde nie & rdquo (2011, p. 191).
Die Tempelberg bly vir die grootste deel van die jare sedertdien onder beheer van verskillende Moslem -volke en state.
Die kruistogte en wêreldwye konflik
In 1095 eis Pous Urbanus II die verowering van Jerusalem vir die Katolieke Kerk. Soos Montefiore geskryf het, het & ldquoUrban sy lewensopdrag gesien as die herstel van die mag en reputasie van die Katolieke Kerk (bl. 218).
In die somer van 1099 het die eerste van die kruistogte Jerusalem en die Tempelberg van die Moslems ingeneem. Die daaropvolgende slagting van Moslems en Jode in Jerusalem in die naam van die Christendom was absoluut skrikwekkend. Mense is onthoof en ledemate is afgesny en in die strate gegooi.
Montefiore het geskryf dat terwyl die kruisvaarders op pad was na die koepel en hellip, hulle in bloed tot by hul tooms gery het (p. 222). Dit herinner aan die Bybel en beskrywing van die toekomstige tyd wanneer bloed sal vloei na die perde en tossels in die Kidronvallei in Jerusalem by die wederkoms van Jesus Christus (Joël 3: 12-14 Openbaring 14:20).
Jerusalem en die Tempelberg was die komende 200 jaar steeds die middelpunt van konflik tussen Katolieke kruisvaarders en Moslems.
Van die kruistogte tot die Ottomane
Aan die begin van die 14de eeu het 'n nuwe politieke mag ingetree toe die Moslem -Ottomaanse Turke beheer oor Jerusalem en die Tempelberg oorgeneem het en dit 450 jaar lank gehou het tot aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog.
Hul opvallendste heerser was Suleiman the Magnificent (1520-1566) wat 'n blywende impak op die Tempelberg gemaak het. Bekend deur baie Moslemgeleerdes as die tweede Salomo, het Suleiman die Golden Gate of die oostelike poort van die Tempelberg wat na die Olyfberg kyk, herbou en verseël.
Hierdie poort sal waarskynlik gesluit bly totdat Christus sy voete op die Olyfberg sit (Sagaria 14: 4 Handelinge 1: 9-12).
Die Joodse staat
Op 2 November 1917 onderteken Engeland en die minister van buitelandse sake, Arthur James Balfour, die beroemde Balfour -verklaring wat 'n Joodse vaderland in Palestina vereis. Die idee het die opposisie van die Arabiere en die Britse regering gedurende die volgende 30 jaar ondervind, maar op 14 Mei 1948 verklaar David Ben-Gurion, Israel se eerste premier, die oprigting van die staat Israel.
Israel het die intense oorlog gewen wat onmiddellik gevolg het, maar die ou stad Jerusalem en die Tempelberg het in die hande van die Hashemitiese Koninkryk Jordanië gebly.
Die episentrum van globale konflik in die eindtyd
Nadat Israel die ou stad Jerusalem en die Tempelberg in die Sesdaagse Oorlog in Junie 1967 verower het, het Israel die administrasie van die Tempelberg onder Moslem-beheer gelaat terwyl sy militêre beheer gehandhaaf is. Maar konflik, kontroversie en spanning bly tot vandag toe kook.
Sagaria het geprofeteer oor konflik in die dae van die kwadrate oor Israel en Jerusalem wat die Tempelberg sou insluit. Kyk, ek sal van Jerusalem 'n beker van dronkenskap maak vir al die omliggende volke wanneer hulle Juda en Jerusalem beleër. En in dié dag sal ek Jerusalem 'n baie swaar klip maak vir alle volke; almal wat dit sou wegwerp, sal beslis in stukke gesny word, alhoewel al die nasies van die aarde daarteen versamel is (Sagaria 12: 2-3) .
Hierdie skrifte wat na die Joodse staat verwys in wat die Bybel die & ldquoend -tye & rdquo -wys noem Jerusalem met sy Tempelberg, sal vir alle mense soos 'n klip wees, omdat verskillende mense en volke voortdurend probeer om beheer daaroor te bewerkstellig.
Jesus voorspel wêreldwye konflik op die Tempelberg
Voor die pasga in die lente van 31 n.C. het Jesus met sy dissipels van die Olyfberg gepraat oor die toekoms van die tempel. Hy het voorspel dat dit deeglik vernietig sou word, wat wel byna 40 jaar later in 70 nC plaasgevind het (Matteus 24: 1-2).
In Luke & rsquos -verslag van hierdie profesie het Jesus gepraat van Jerusalem wat omring is deur leërs en dat alle dinge wat in die profesieë van die Ou Testament geskryf is, vervul kan word, en dat die mense in gevangenskap na alle nasies sal weggelei word. En Jerusalem sal deur heidene vertrap word totdat die tye van die heidene vervul is (Lukas 21: 22-24).
Baie Jode is geslag tydens die opstand wat geëindig het in die verwoesting van die tempel in 70 nC, maar die oorlewendes is nie gevange geneem in alle nasies nie. & Rdquo Hierdie verklaring dui dus aan dat 'n massiewe inval in Jerusalem nog in die toekoms lê voordat Christus terugkeer.
Jesus het gesê dat hierdie toekomstige inval sal lei tot die verwoesting en verwoesting van die profeet Daniël, wat op die heilige plek staan, en wat waarskynlik op die Tempelberg sal wees (Matteus 24:15).
Soos Jesus sy dissipels duidelik uitgewys het, sal Jerusalem en die Tempelberg steeds die episentrum van wêreldwye konflik wees tot met sy wederkoms.
Uiteindelik sal vrede kom
Na duisende jare van wêreldwye konflik, sal vrede na Jerusalem en die Tempelberg kom wanneer Jesus Sy voete op die Olyfberg sit en koning word oor die hele aarde (Sagaria 14: 4, 9).
Een van die beginwerke van daardie tyd van vrede sal wees om 'n nuwe tempelkompleks te bou met 'n nuwe tempel wat mooier is as in die verlede (Esegiël 43: 1-7).
Die jaarlikse Huttefees, wat Jesus tydens sy bediening gehou het (Johannes 7: 37-39), sal gesentreer wees op die Tempelberg waar Jesus op hierdie aarde sal woon (Sagaria 14: 16-19). Die wêreld sal die skoonheid leer om aan hierdie wonderlike feesmaal deel te neem, wat die heerskappy van Jesus Christus en sy heiliges van 1000 jaar op hierdie aarde voorstel (Openbaring 20: 4), en die Vredevors, die Koning van die Konings, te aanbid.
As u meer wil weet oor hierdie fees en die betekenis daarvan, gaan na die Life, Hope & amp Truth Learning Center en laai ons boekie af Van vakansiedae tot heilige dae: God & rsquos -plan vir u.
Niemand weet presies waar die Tuin van Eden in die Bybel beskryf is nie. Daar word vermoed dat die algemene gebied in die Tigris-Eufraatvalleie geleë is. Sedimentêre afsettings van die vloed van Noag is nou duisende voet diep in die hele gebied, so die & quotruins & quot van die tuin van Eden sal waarskynlik nie per ongeluk opdaag nie.
Nadat Adam geskep is, word Adam egter in die tuin wat in die ooste lê, geplaas. As gevolg van hierdie stelling het Joodse wyses al lank beweer dat Adam geskep is in wat nou die land Israel is. Volgens Moslem -gidse bestaan ​​Adam se voetspoor in klip steeds in die grond van die Macpelah in Hebron. Vroeë Joodse legendes sê dat Adam self begrawe is in die grot wat Abraham later gekoop het om sy vrou te begrawe.
Op die berg Moriah, die huidige Tempelberg in Jerusalem, staan ​​die ontblote grond onder die Rotskoepel bekend as & quotthe Foundation Stone & quotin Hebrew Even ha-Shetiyah. Alhoewel die Joodse tempels later op dieselfde grondsteen gebou is, of 'n verlenging van dieselfde berg op 'n ander plek op die berg Moriah, verwys die term & quotfoundation stone & quot na die skepping van die aarde deur God op die eerste dag.
En dit is die Grondsteen genoem omdat die wêreld daarop gegrond was. Want die profeet Jesaja het gesê: & quotSo sê die Here: Kyk, Ek lê in Sion 'n fondament vir 'n klip. 'n duur hoeksteen van seker fondament. & quot 'Die Almagtige, geseënd is Hy, het 'n rots in die waters laat val, en vandaar het die wêreld uitgebrei.
Die Almagtige het die wêreld geskep op dieselfde manier as wat 'n kind in die moederskoot gevorm word. Net soos 'n kind uit sy naeltjie begin groei en dan in sy volle vorm ontwikkel, so het die wêreld vanaf sy sentrale punt begin en dan in alle rigtings ontwikkel. (Verwysing 2)
Uit die Moslem -tradisie
Nog meer interessant as die legendes oor die Foundation Stones is die verhale oor die afgrond wat daaronder lê.
Sommige van die Joodse wysgere sê dat hierdie klip Shetiyah genoem is, wat in Hebreeus ook "drink" beteken omdat daar onder die bron van al die bronne en fonteine ​​weggesteek is waaruit die wêreld sy water drink. 'N Arabiese tradisie sê ook dat al die vars waters van die wêreld hul oorsprong onder hierdie rots het.
Op die vloer van die klein grot (ongeveer 14 voet groot met 'n plafon van 6 voet) onder die groot fondament in die Koepel van die rots is 'n ronde marmerblad wat 'n putas sluit, bekend as 'die put van die siele' (Bir al Arwah) . Volgens 'n Moslem -tradisie is dit die ingang na die afgrond van die bodemlose put. Daar word gesê dat die siele van die dooies wat in afwagting wag, hoorbaar is. Die Talmoed beweer dat dit die afgrond is bo die oerwater van die skepping en die vloed. Tydens die onwettige Parker -ekspedisie van 1911 is die marmerdeksel opgehef en gevind dat dit slegs 'n verdieping bedek en nie 'n put nie. Daar is egter ander tradisies wat daarop dui dat hierdie deel van die berg Moriah ooit 'n begraafplaas of moontlik 'n Kanaänitiese hoogte was. Beide hierdie verhale, as dit waar was, sou redes wees waarom die terrein gediskwalifiseer is as 'n plek vir die tempel van Salomo as gevolg van die vereiste Joodse heiligheid van die tempel, soos hieronder bespreek.
The Land: Oorspronklik gevestig deur die seuns van Kanaän
Die rampspoedige vloed van Noag (Gen. 7, 8 2 Petrus 3) het die hele bevolking van die aarde vernietig - waarskynlik baie miljarde inwoners - en slegs agt oorlewendes gelaat. Hierdie vier paartjies was almal regverdig, dit wil sê alle gelowiges in die enigste ware God, almal is deur die geloof geregverdig & quot (soos die term in die Nuwe Testament geïnterpreteer word). Noag se drie seuns en hulle vrouens het die geleentheid gekry om die aarde te herbevolk deur hul kinders groot te maak in die vrees en kennis van die Here. Die mensegesin, al drie takke, het dit reggekry om dinge vinnig binne 'n generasie in die gedrang te bring.
In die lyn van Gam is 'n spesiale morele swakheid opgemerk deur Ham se vader Noag ten tyde van Noag se dronkenskap (Gen. 9: 20-27). Noag het verder opgemerk dat hierdie erflike morele swakheid by sy seun Ham reeds in 'n nog groter mate by die jong kleinseun, Kanaän, teenwoordig was. Noag het dus voorspel dat morele verdraaiing en wellus veral die afstammelinge van Kanaän sou teister. Hierdie sogenaamde & quotcurse & quot op een tak van Ham se familie het in die geskiedenis waar geword. Ons weet nogal baie van die Kanaäniete uit die Bybelse verslae en uit argeologie. Hierdie mense het bekend geword vir hul seksuele losbandigheid (heteroseksueel en homoseksueel), vir hul uiterste afgodediens, vir endemiese geslagsiektes en vir hul sensuele, hedonistiese lewensstyle.
Omdat die vroegste bekende inwoners van Jerusalem (Jebus) Kanaänitiese volke was, is daar goeie redes om te glo dat heidense heiligdomme wat aan Baäl en Asttoret gewy is, in die vroegste tyd in die stad gevind sou word. Tradisioneel was hierdie heiligdomme op die hoër pieke en berge geleë - vandaar die algemene naam en meer hoë plekke. & Quot (Verw. 3)
Die Israeliete is deur God beveel om die Kanaäniete uit te roei toe hulle die land binnekom.
By die oorweging van die moontlike ligging van die tempels op die berg Moriah, sal dit nodig wees om die moontlikheid te verhoog dat die terrein van die Rotskoepel in 'n vroeëre tydperk een van hierdie berugte Kanaänitiese hoë plekke was. Daar sal ook gekyk word na die moontlikheid dat baie vroeë grafte in die grotte onder die gesteunde gesteentes geleë was. & Quot Een van hierdie oorwegings sou verhinder dat die Eerste Tempel op die terrein van die huidige koepel van die rots Islamitiese heiligdom geleë was.
Omdat heidense tempels en heiligdomme tradisioneel op die top van die hoogste heuwels en berge geplaas is, is daar ook rede om te glo dat die Joodse Eerste Tempel moontlik doelbewus ver onder die kruin van die berg Moriah geleë is.
Meer vroeë geskiedenis na die vloed
Die beroemde & quotTable of Nations & quot in Genesis Hoofstukke 10 en 11 gee ons 'n wonderlike en akkurate weergawe van die eerste paar geslagte van die mensdom na die groot vloed van Noag. Uit hierdie tabel en die wortelname wat daar gelys is, waarvan baie tot vandag toe oorleef het, weet ons dat die afstammelinge van Japheth grootliks na die noorde en weste gemigreer het, wat die huidige Europa sowel as Rusland bevolk het. (Een tak van Japheth se familie het die huidige Indië gekoloniseer).Die Shemiete, (Semiete), het grootliks in die gebied van die vrugbare halfmaan en Arabië gebly. Die Hamiete was die stamvaders van die Egiptenare, Afrikane, Nuwe Wêreld -Indiane en Oosterse mense. Baie Hamiete het na Persië, China en Afrika verhuis.
Die gesin van Ham se seun, Kanaän, het in die huidige land Israel gaan woon:
Dit is moeilik om 'n vaste datum op die tyd van die vloed te plaas. Gebaseer op 'n & quottight & quot -lees van Ou -Testamentiese genealogiese lyste (enkele leemtes) in die name in die belofte tussen die Eerste en Tweede Adam, kon die vloed so onlangs as 3500 vC plaasgevind het, ongeveer 'n duisend of twaalf honderd jaar voor die geboorte van Abraham. Min is bekend oor die land Kanaän gedurende hierdie tydperk, maar tien of twaalf eeue is meer as genoeg vir klein gesinne van nomades om stede en stamme te bou wat duisende mense in die streek tel.
Aangesien die Hebreeuse term & quotson van so-en-so & quot kleinseun of selfs agterkleinseun kan beteken, is dit heel moontlik dat die datum van die Vloed ten minste 'n paar honderd jaar agteruit beweeg kan word. Dit sou die Bybelse verslag in ooreenstemming bring met wat nou redelik seker is oor antieke beskawings soos Egipte.
God het planne gemaak baie vroeër, lank voor die vloed, om hierdie stuk grond - Kanaän - aan Abram, seun van Tera, seun van Nahor, seun van Eber, seun van Sem, te gee.
Jerusalem: uit die oudheid deur God gekies
Groot is die HERE en groot lof in die stad van ons God! Sy heilige berg, mooi in hoogte, is die vreugde van die hele aarde, die berg Sion, in die verre noorde, die stad van die groot Koning. Binne haar vestings het God homself 'n vaste verweer getoon. Want kyk, die konings het bymekaargekom, en hulle het saamgekom. Toe hulle dit sien, was hulle verstom, hulle was in paniek, hulle het gevlieg en bewend het hulle daar aangegryp, angsbevange soos van 'n swanger vrou. Deur die oostewind het jy die skepe van Tarsis verbrysel. Soos ons gehoor het, so het ons gesien in die stad van die HERE van die leërskare, in die stad van ons God, wat God vir ewig vestig. [Selah]
Ons het gedink aan u standvastige liefde, o God, te midde van u tempel. Soos u naam, o God, so reik u lof tot by die eindes van die aarde. Jou regterhand is gevul met oorwinning, laat die berg Sion bly wees! Laat die dogters van Juda bly wees oor u oordele! Loop deur Sion, draai om haar, tel haar torings, dink goed na haar skanse, gaan deur haar vestings, sodat jy vir die volgende geslag kan sê dat dit God is, ons God tot in alle ewigheid. Hy sal ons gids vir ewig wees. (Psalm 48. 'n Lied. 'N Psalm van die seuns van Korag)
Alhoewel dit deur die kinders van Gam beset was, is Kanaän, die beloofde land, beloof aan 'n ander seun van Noag, aan Sem en een van Sem se unieke afstammelinge wat die Verlosser van die wêreld sou wees.
Judaïsme, Christendom en Islam --- die drie groot monoteïstiese godsdienste ter wêreld het almal hul vroegste tradisies te danke aan hierdie een Semitiese man, Abraham. Elke godsdiens het 'n uitstaande figuur wat as 'n leier van sentrale belang beskou word. Vir die Jode is dit Moses, die gewer van die Wet. Vir die Moslems is dit Mohammed, die laaste en grootste van die profete. Vir die Christene is dit Jesus, die Seun God en die beloofde Verlosser van die wêreld. Eintlik was Jesus, Moses en Mohammed almal vanweë vaderlike vlees en bloed afstammelinge van Abraham, almal was uit Semitiese afkoms. Veertig eeue gelede het God hierdie man Abram uit 'n heidense kultuur na die Ooste geroep, Ur van die Chaldeërs (in wat nou Irak is).
Nou sê die Here vir Abram:
God se beloftes aan Abraham
'N Groot aardse nasie, Israel, sou van Abraham voortspruit.
'N Groot geestelike nasie, 'n hemelse volk, die kerk, sou ook van Abraham voortspruit.
Abraham se naam sou vir ewig geseën word.
Hy sou 'n seën vir alle nasies wees.
Diegene wat Abraham se volk seën, sal geseën word.
Diegene wat die mense van Abraham vervloek, sal vervloek word.
Sy nageslag sal ontelbaar wees.
Sy afstammelinge in die aardlyn sou hierdie beloofde stuk grond erf.
Sy afstammelinge in die geestelike lyn sou die heelal erf.
Die land wat aan Abraham gegee is, behoort vir ewig aan die aardse volk, Israel, te behoort.
Abraham se seun Ismael sou die vader wees van 'n groot volk.
Abraham se nageslag deur sy tweede vrou Keturah sou geseën word.
Belofte van 'n unieke saad
Soos God beloof het dat Abraham en Sara inderdaad 'n seun gehad het, het hulle hom Isak genoem, wat beteken "kwotasie."
Eeue later vertel die apostel Paulus oor die beloofde saad, of erfgenaam, van Abraham dat al die beloftes van God aan die Aartsvader hulle vervulling sou vind in een unieke Saad, Yeshua, die beloofde Messias. Paulus het hierdie woorde geskryf,
Abraham ontmoet die koning van Jerusalem
Lot, die neef van Abraham, het 'n ongelukkige keuse gemaak om in Sodom te woon, 'n keuse waaroor hy nie net vir tyd spyt sou wees nie, maar ook vir ewig. Hy het meer as een geleentheid gehad om te verhuis. Genesis 14 vertel van vyf bedrieglike konings uit die Ooste (Babilon) wat Sodom en die ander Kanaänitiese stede van die vlakte oorrompel het en Lot tydelik gevange geneem het. Abraham en slegs 318 van sy manne het hierdie booswigte die hele land agtervolg, Lot gered en hom teruggekeer en weer na Sodom teruggekeer.
Dit was na hierdie gebeure dat Abraham, by die Kanaänitiese Jerusalem op pad terug na Hebron gestop het, dat die aartsvader brood en wyn bedien is en geseën is deur die koning van Salem, 'n man wat nie net die plaaslike koning was nie, maar ook 'n priester van El Elyon , "God die Allerhoogste."
Toets op die berg Moriah
Abraham het in gehoorsaamheid aan God opgetree en op 'n reis van drie dae gegaan na die plek wat God gekies het. Die plek wat God vir Abraham gebring het, sou later die stad Jerusalem word. Die presiese ligging op die berg Moria is vermoedelik die Tempelberg:
Toe hulle die berg bereik wat God gekies het, was Abraham bereid om Isak te offer:
Abraham het uitgesien na die dag waarop God nog 'n beter offer op dieselfde berg sou bring.
Die Nuwe Testament spreek van Abraham se groot geloof wat God ten volle aangenaam geword het. Die skrywer van die brief aan die Hebreërs vertel ons dat Abraham tot die gevolgtrekking gekom het dat God verplig was om Isak uit die dood op te wek as die offerande gebring word:
Isak - nie die dienskneg Eliëser nie, nie Ismael nie
Jakob (Israel) - nie Esau nie, dan:
Ruben, Simeon, Levi, Juda, Issaskar, Sebulon, Dan, Josef (seuns: Efraim en Manasse), Benjamin, Naftali, Gad en Aser.
Die afstammelinge van Israel, ongeveer 70 mense, (Gen. 46:27) het na Egipte gegaan en vierhonderd jaar daar as slawe deurgebring. Hulle sou in die tyd van hul ballingskap uit die Beloofde Land in aantal tot miljoene toeneem.
Die Bybelse verslag, Ou en Nuwe Testamente, vertel ons dat die uittog van die Jode uit Egipte onder Moses die tyd was waarop die volk Israel 'n volk onder God geword het.
Onder Moses se leiding in die woestyn het God aan Israel begin openbaar wat uit Egipte geroep is op 'n pelgrimsreis na die land wat vier eeue tevore aan hul voorvader beloof is. Hulle het met geen gewone God te doen gehad nie, volgens hulle is Yahweh 'n heilige God en kon nie by 'n onreine, onheilige volk woon nie. Die karakter van hierdie God is geopenbaar in die Dekaloog, die Wet van Moses, wat hulle op die berg Sinai bekend gemaak het. Terselfdertyd het hulle sondige gebreke duidelik begin blyk (sien 1 Kor. 10: 1-11). In plaas van om geregtigheid te toon, het God sy barmhartigheid, geduld, lojale liefde en lankmoedigheid betoon. 'N Priesterskap, 'n tent van samekoms en 'n uitgebreide stelsel van diereoffers is aan hulle gegee om aan te toon dat hierdie God bereid was om voorsiening te maak vir elke soort menslike sonde, of dit nou teen Hom of teen mekaar gerig was, of teen die gemeenskap. Die eerste groot les van verlossing deur bloedoffering en bevryding deur mag is aan hulle getoon tydens die eerste Pasga (Eksodus 12). Sondes kan bedek word deur die bloedoffer van onbesmette diere, en 'oorgegee' totdat die Messias gekom het om die sondes vir altyd weg te neem.
Dit was in die wildernis van Sinai na die kruising van die Rooi See dat God onthul het hoe hy beplan om in gemeenskap met sy mense te ontmoet.
'N Tabernakel in die woestyn
Moses het nie aan God voorgestel dat 'n Tabernakel gebou moet word nie en toe stem God in om dit te bewoon. God het liefdevol neergesien op sy volk toe Hy hulle na die Beloofde Land gelei het. Hy sou hulle nie net lei nie, Hy sou by hulle bly om hulle voortdurend die versekering te gee van sy herderlike sorg. Yahweh het Moses opdrag gegee om die tabernakel in die middel van die kamp te bou, net soos 'n bedoeïene kaptein sy tent in die middel van 'n kamp opslaan. Verder is die volledige bloudrukke vir hierdie vreemde tent, voorhowe en meubels aan Moses op die berg Sinai gegee.
Die Tabernakel self was basies 'n groot, uitgebreide tent van ongeveer vyf en veertig voet lank, verdeel in twee dele deur 'n gordyn of sluier. Die eerste kamer, by die ingang - genoem "die Heilige Plek" - was ongeveer dertig voet by vyftien voet groot. In die middel van die kamer, voor die voorhangsel, was die wierook ark, ongeveer drie meter hoog. Daarop was houtskool en 'n mengsel van wierook en aromatiese harse geplaas. Hierdie wierook is twee keer per dag gebrand.
Links van hierdie altaar was die sewe vertakte goue kandelaar (die Menora). Regs was die tafel met toonbrode waar twaalf brode in twee stapels van ses neergesit is. Die brood, 'n gedenkteken vir die twaalf stamme van Israel, is elke Sabbatdag hernu.
Buiten die sluier was die heiligste plek wat bekend staan ​​as die Allerheiligste. Die afmetings was 15 el aan 'n kant - ongeveer 22 voet aan 'n kant. Binne die Allerheiligste was die Verbondsark. En bo die ark was die versoendeksel.
Die Ark was 'n houtkis wat volgens Goddelike voorskrifte gemaak is, en bevat die twee tablette van die Wet, die staf van Aaron wat bot en 'n pot manna. Hierdie vreemde kaste-agtige boks met draaghoute, gemaak van akasiahout, staan ​​ook bekend as die Ark van die Wet. Dit was ongeveer vier voet lank en twee en 'n half voet hoog. Die ark was binne en buite bedek met goud. Daar was vier ringe aan sy sy vasgemaak waardeur twee drapale geslaag is. Die ark is onder die sorg van die Leviete geplaas, wat vrygestel was van militêre pligte.
Bo -op die ark was die versoendeksel met twee goue gerubs met uitgestrekte vlerke aan die ente. Die Gerubs, waarvan min bekend is, was gevleuelde hemelse wesens met die doel om te bewaak en te beskerm.
Die versoendeksel het sy naam gekry omdat die hoëpriester dit een keer per jaar op die versoendag besprinkel het met die bloed van die offer. Dit was die heiligste plek in die hele heiligdom. Dit sou die sigbare troon van die onsigbare teenwoordigheid van God simboliseer.
Hoe God aan die mens gekommunikeer het
En daar sal ek jou ontmoet en met jou spreek van bo die versoendeksel, tussen die twee gérubs wat op die ark van die Getuienis is, oor alles wat Ek jou aan die kinders van Israel in gebod sal gee. (Eksodus 25:22)
En die Here het vir Moses gesê: & quot Sê vir jou broer Aaron dat jy nie op enige tydstip in die heiligdom in die voorhangsel moet kom, voor die versoendeksel wat op die ark is nie, sodat hy nie sterf nie, want ek sal in die wolk bokant die versoendeksel verskyn . & quot (Levitikus 16: 2)
Die tabernakel is opgerig elke keer as God vir die kinders van Israel aangedui het dat hulle tydelik moet stop van hul optog in die woestyn. Die beelde is duidelik - hierdie tent was slegs 'n tydelike struktuur, wat uitsien na die dag waarop 'n permanente huis van die Here gebou kan word.
Talle Bybelkommentare het uitvoerig kommentaar gelewer op die simbole van die Ark, die offers, die meubels, die voorhowe en die tabernakel. Hierdie aangeleenthede kan vandag met groot voordeel deur gelowiges bestudeer word, want die beginsels van God se handelinge met sy volk is dieselfde in elke geslag, al het die koms van Messias 'n vervulling van die vele soorte en prente wat deur die tabernakel van Moses uitgebeeld is, meegebring.
Die Jordaan het uiteindelik gekruis
Josua en Jerusalem
Toe Adonisedek, die koning van Jerusalem, hoor hoe Josua Ai ingeneem het en dit heeltemal met Ai en sy koning vernietig het, net soos hy met Jerigo en sy koning gedoen het, en hoe die inwoners van Gibeon vrede met Israel gesluit het en onder hulle was, het hy was baie bevrees, omdat Gibeon 'n groot stad was, net soos een van die koninklike stede, en omdat dit groter was as Ai, en al sy manne sterk was. Toe stuur koning Adonisedek van Jerusalem na Hoham, koning van Hebron, na Piram, koning van Jarmut, na koning Jafia van Lagis, en na koning Debir van Eglon en sê: & quot; Kom op na my, en help my, en laat ons Gibeon slaan, want dit het vrede gemaak met Josua en met die mense van Israel. & quot Toe vergader die vyf konings van die Amoriete, die koning van Jerusalem, die koning van Hebron, die koning van Jarmut, die koning van Lagis en die koning van Eglon, en hulle het met al hulle leërs opgegaan en laer opgeslaan teen Gibeon en daarteen oorlog gevoer. Toe stuur die manne van Gibeon na Josua in die laer in Gilgal en sê: & quot; Moenie u hand verslap van u dienaars nie, kom vinnig na ons toe en red ons en help ons, want al die konings van die Amoriete wat in die gebergte woon, is het teen ons vergader. & quot En Josua het van Gilgal af opgetrek, hy en al die krygsmense saam met hom en al die dapper helde. En die HERE sê vir Josua: & quot; Moenie vir hulle bang wees nie, want Ek het hulle in jou hand gegee- daar sal niemand van hulle voor jou staan ​​nie. & Quot En Josua kom skielik op hulle, terwyl hy die hele nag uit Gilgal opgetrek het. En die HERE het hulle in paniek laat skrik voor Israel, wat hulle met 'n groot slagting in Gibeon gedood het, en hulle agtervolg by die opgang van Bet -Horon en hulle verslaan tot by Aseka en Makkeda. En terwyl hulle voor Israel vlug, terwyl hulle opklim met die opgang van Bet -Horon, gooi die HERE groot klippe uit die hemel op hulle tot by Aseka, en hulle sterf, en daar sterf meer as gevolg van die haelstene as wat die Israeliete doodgemaak het met die swaard.
Daarna het Josua en die hele Israel saam met hom teruggegaan na die kamp in Gilgal. Hierdie vyf konings het gevlug en weggekruip in die grot by Makkeda. En aan Josua is gesê: & quot Die vyf konings is gevind, versteek in die grot by Makkeda. & Quot En Josua het gesê: & quot; Rol groot klippe teen die bek van die grot, en sit manne daarby om hulle te bewaak, maar bly nie daar nie, jaag jou vyande agteroor, val op hulle rug, en laat hulle nie in hul stede kom nie, want die HERE jou God het hulle in jou hand gegee. & quot uit, en toe die oorblyfsel van hulle in die versterkte stede ingekom het, het die hele volk veilig na Josua teruggekeer in die kamp in Makkeda, en niemand het sy tong teen enige van die mense van Israel beweeg nie. Toe sê Josua: Maak die opening van die grot oop en bring die vyf konings uit die grot na my toe uit. , die koning van Jarmut, die koning van Lagis en die koning van Eglon. En toe hulle die konings na Josua uitbring, roep Josua al die manne van Israel en sê vir die hoofde van die krygsmanne wat saam met hom gegaan het: & quot Kom nader, sit julle voete op die nekke van hierdie konings. & Quot Toe het hulle kom nader en sit hul voete om hul nek. En Josua sê vir hulle: "Moenie bang wees nie, moenie bang wees nie, wees sterk en vol moed, want so sal die HERE aan al julle vyande doen teen wie julle veg." vyf bome. En hulle het aan die bome gehang tot die aand, maar toe die son ondergaan, beveel Josua, en hulle haal dit van die bome af en gooi dit in die grot waar hulle hulself verberg het, en hulle lê groot klippe teen die monding van die grot wat tot vandag toe oorbly (Josua 10: 1-27)
In 'n poging om te verstaan ​​wat op die eerste oogopslag die meedoënlose vernietiging van onskuldige mans, vroue en kinders blyk te wees, is dit vir ons belangrik om te verstaan ​​dat Israel op hierdie tydstip in haar geskiedenis die instrument van God was om goddelike oordeel oor 'n deeglik korrupte, heidense, goddelose mense, (Numeri 21: 1, 2 Deut. 7: 2,13: 15, 20:17 Jos 10-11). Die inwoners van Kanaän het in werklikheid 400 jaar gehad om hul lewens te verbeter en hulle tot die lewende God te wend wat die grond besit het (Gen. 15:16). In plaas daarvan het hulle net meer korrup geword en die hoop op redding te bowe gegaan. Om hulle toe te laat om voort te gaan en te versprei, sou die kanker van hul afgodiese maniere net verder versprei.
Trouens, Israel se onvolledige gehoorsaamheid aan God om die oorblyfsels van die Kanaäniete toe te laat, was eeue lank die oorsaak van baie daaropvolgende hartseer en rampe (Josua 17:13, Rigters 1: 22ev-3: 6).
Die lot van die tabernakel
Die Boeke van Samuel vertel van die vang van die Ark van die Verbond deur die Filistyne en gee ons ook die daaropvolgende verhaal van die swerwe van die Ark vir 'n paar jaar totdat dit deur Dawid na Jerusalem gebring is. Na die val en vernietiging van Shiloh in 1050 vC, is die tabernakel en die meubels daarvan - minus die Ark - na Jerusalem gebring en volgens tradisie uiteindelik daar op die berg Moria deur koning Dawid opgerig. Toe die ark uiteindelik herstel word, is dit klaarblyklik teruggekeer na die regte plek in die Allerheiligste van die tabernakel. Nou het die Ark en die Tabernakel permanent tot rus gekom by God se gekose bestemming vir Sy volk Israel.
Volgens 2 Samuel 5 het Dawid in die agt jaar van sy regering Jerusalem van die Jebusiete ingeneem:
Koning Dawid het opgemerk dat God se teenwoordigheid steeds in gordyne was (die tabernakel) terwyl hy in 'n huis van sederhout gewoon het. Daarom het Dawid 'n plan beraam vir die bou van 'n meer permanente struktuur, 'n tempel.
God het vir koning Dawid gesê dat 'n tempel gebou moet word, maar nie deur hom nie. Dit was nie Dawid wat die tempel sou bou nie omdat hy 'n oorlogsman was. Die werk behoort aan sy seun Salomo. Die oorspronklike opdrag vir die bou van die tempel is deur God gegee, "Hy sal 'n huis vir my naam bou" (2 Samuel 7:13).
Die feit dat ander nasies tempels gehad het en Israel nie het nie, is nie die rede waarom dit gebou is nie. Die tempel sou 'n gedenkteken vir Israel wees om haar hart van die afgode van hul tydgenote af te keer. Die tempel sou hulle aanspoor om nie dieselfde bose dinge as die Kanaäniete te beoefen nie.
Nadat die tempel gebou is, is die tabernakel afgebreek. Die lot daarvan is onbekend. Maar dit sou moontlik in 'n kamer onder die Tempelberg gestoor gewees het as dit vandag nog so was.'N Hele paar Joodse leiers in Israel vandag sal jou vertel dat dit so is!
Diegene wat op die HERE vertrou, is soos die berg Sion,
wat nie beweeg kan word nie, maar vir ewig bly.
Terwyl die berge rondom Jerusalem is,
daarom is die HERE rondom sy volk,
Vir die septer van goddeloosheid
sal nie rus op die land wat aan die regverdige toegewys is nie,
sodat die regverdiges nie hul hande uitsteek om verkeerd te doen nie.
Doen goed, HERE, aan die wat goed is,
en vir die wat opreg is in hulle harte!
Maar diegene wat op hul krom weë afwyk
die HERE sal met kwaaddoeners weglei!
Vrede in Israel!
(Psalm 125. 'n Psalm van Dawid. 'N Psalm van opstyg)
1. Solomon Steckoll, The Temple Mount, Londen, Tom Stacey Limited, 1972, p. 9.
2. Zev Vilnay, Legends of Jerusalem, The Jewish Publication Society of America, Philadelphia, 1973.
3. Vermelding van die & quothigh plekke & quot word gevind in 1Kgs. 3, kg. 12: 31-32, 1 kg. 13, b1Kgs. 14:23, 1 kg. 15:14, 1 kg. 22:43, 2 kg. 12: 3, 2 kg. 14: 4, 2 kg. 15: 4, 35, 2 kg. 16: 4, 2 kg. 17: 9-11, 2 kg. 17: 29-32, 2 kg. 18: 4, 22, 2 kg. 18:22, 2 kg. 21: 3, 2 kg. 23: 5-9, 2 kg. 23:13 2Kgs. 23: 19-20, 2 uur. 11:15, 2Kr. 14: 3-5, 2 uur. 15:17, 2Kr. 17: 6, 2 uur. 20:33, 2Kr. 21:11, 2Kr. 28: 4, 25, 2 uur. 31: 1, 2Kr. 32:12, 2Kr. 33: 3, 17-19, 2Kr. 34: 3, Ps. 78:58, Spr. 9:14, Pred. 10: 6, Jes. 15: 2, Jes. 36: 7, Jer. 19: 5, Jer. 32:35, Eseg. 6: 3, Eseg. 6: 6, Hosea 10: 8, Amos 7: 9, Miga 1: 3 en Hab. 3:19.
4. Ander ou mense word gereeld in die Ou -Testamentiese verslae genoem. Dit sluit in: (a) die Filistyne, wat van vroeg af in die land teenwoordig was, het die kuslande wat in 1200 v.C. van krag was, binnegeval. Dit was kwaai oorlogsugtige Hamitiese mense wat van Mizraim (Egipte) afstam. (b) Die Ammoniete, het van Lot afgestam deur sy seun Ammon. Ammon is gebore uit Lot se bloedskande -verhouding met een van sy dogters. (c) Die Moabiete het ontstaan ​​uit Lot se verhouding met sy ander dogter, wat die geboorte van sy seun, Moab, tot gevolg gehad het. (d) Die Edomiete kom af van Esau, die tweelingbroer van Jakob. (e) Die Midianiete was mense wat grootliks afstam van die seuns van Abraham se tweede vrou, Ketura.
GESKIEDENIS VAN DIE TEMPELBERG
Beide Jode en Moslems glo dat die eerste van al die wonderlike skepping van God die Grondsteen was. Hierdie massiewe rots is vandag ingebed onder die Tempelberg in die huidige Jerusalem. Daar word verder geglo dat die hele aarde uit hierdie een klip geskep is en dat die eerste offer van alle tye daarop gebring is.
Die Tempelberg is ongetwyfeld die heiligste, die mees gesogte en die waardevolste vaste eiendom op planeet aarde. Gevegte het gewoed, bloed is gestort en martelare het gesterf oor hierdie eiendom wat oorspronklik deur die Here geseën is as die ontmoetingsplek tussen God en die mens. Dit was hier dat God die Almagtige neergedaal het in die vorm van Shekinah -vuur en direk met die mensdom gepraat het. Daar word gesê dat die fondamentsteen wat op die berg lê, die plek is waar die verbondsark eens gesit het en die plek waar Elohim self een keer per jaar op die versoendag verskyn het.
In werklikheid is die Tempelberg bloot 'n ommuurde gedeelte van die groter berg Moria in die huidige Jerusalem. Die fondamentsteen is eintlik 'n groot massa grond wat oor die hele lengte van die berg Moriah (van die stad David tot by die berg Golgota van Gordon) loop en op twee verskillende plekke bo -op die berg (onder die Rotskoepel en onder die koepel) uitloop. van tablette). Dit was op die Tempelberg waar die eerste twee Joodse tempels gebou is en waar die derde tempel na verwagting gebou sal word.
Kom ons kyk nou na persone en tye in die geskiedenis wat die belangrikste was vir die Tempelberg.
Die eertydse koning-priester Melgisedek is 'Koning van Salem' genoem, wat, soos ons hieronder sal ontdek, 'n ou woord vir Jerusalem is. Alhoewel die berg self nie spesifiek gedurende hierdie tydperk genoem word nie, vind ons dat, selfs op hierdie baie vroeë datum, "Salem" 'n ontmoetingsplek was tussen die mens en die Allerhoogste God.
God het met die aartsvader Abraham gepraat en hom opdrag gegee om sy enigste seun Isak op die berg Moria te neem waar hy sy lewe sou neem deur 'n offergawe. Daar word geglo dat Isak op die fondament gelê is, wat Abraham as alternatief vir die Allerhoogste gedien het. Toe Abraham hom voorberei om die vrugte van sy heupe op te offer, verskyn daar skielik 'n engel van die Here wat hom stop. Die engele het hom meegedeel dat dit maar net 'n toets was en dat God vir hom 'n offer voorberei het. Abraham draai toe om 'n ram te sien wie se horings in die ruigtes vasgevang is. Hierdie drama speel af op die berg Moriah, waarna ons vandag die Tempelberg verwys.
Abraham se kleinseun, die aartsvader Jakob, was op reis en het eendag op 'n sekere plek afgekom waar hy gekies het om die nag te bly. Hy het een van die klippe van die plek opgeneem en dit onder sy kop gesit en gaan slaap. In 'n droom van geestelike dimensies het hy 'n trappie van die aarde sien opstaan, totdat dit die hoë hemel bereik het. Op hierdie leer het God se engele op en neergedaal. Die stem van die Almagtige God het uit die hemel met hom gepraat en gesê: "Ek is die Here, die God van Abraham, jou vader en die God van Isak, die land waarop jy lê, sal ek aan jou en aan jou nageslag gee."
Toe Jakob uit sy slaap wakker word, het hy uitgeroep: "Die Here is beslis op hierdie plek en ek het dit nie geweet nie." Hy was bang en het gesê: "Dit is niemand anders as die huis van God nie, en dit is die poort van die hemel." Gen 28:19. Jakob salf dan die klip waarop hy geslaap het, en noem die plek "Bethel" wat "die huis van God" beteken.
Die plek waar Jakob vir die nag gestop het, was in werklikheid die berg Moria, die toekomstige tuiste van die tempel in Jerusalem (Jakob het Jerusalem Bethel genoem - Pesahim 88a). Hy noem die plek "Bethel of Huis van God, wat intuïtief die toekoms van die tempel wat op daardie einste plek gebou sou word, vooruit verwag. Een profeet het geskryf "kom laat ons na die berg van God gaan na die huis van Jakob." Jes.2: 4. Baie meen dat die leer die 'brug' tussen hemel en aarde beteken, aangesien gebede en offerandes in die Heilige Tempel 'n verbinding tussen God en die Joodse volk gesoldeer het. Die klip waarop hy geslaap het, word vermoedelik deur Moses deur die wildernis gedra en later weer in die Solomons -tempel geplaas, waar die koning daarlangs gekroon is. Tans bestaan ​​daar in Westminster Abby 'n klip wat omhul is in 'n koninklike troon, wat vermoedelik die einste klip is wat deur Jacob gesalf is. Op hierdie klip is elke Engelse soewerein, van koning Edward I tot Victoria, gekroon en gekroon.
Die charismatiese Moses het die kinders van Israel veertig jaar lank deur die verraderlike wildernis gelei. God het Moses opdrag gegee om 'n tabernakel uit velle en akasiahout te bou. Binne die tabernakel was 'n esoteriese kamer van groot heiligheid wat die Allerheiligste genoem word. Die groot verbondsark was die enigste versiering wat hierdie hokkie versier het. Een keer per jaar op die versoendag sou God self in 'n vlam van shekinah -vuur neerdaal en op die versoendeksel van die Ark neersit, en daar sou God self met die mens kommunikeer en praat.
Die Tabernakel was in werklikheid 'n bewegende 'draagbare tempel'. Toe die kinders van Israel kamp opslaan om vorentoe te reis, het hulle die tabernakel opgevou en saamgeneem. By die volgende plek van laer kom hulle die tabernakel uit, sit dit weer op en weer offer en bring die Allerhoogste met die mens. Daar word geglo dat die rots van die berg Moriah tydens hul verblyf deur die wildernis saam met hulle gedra is (natuurlik nie die groot fondamentsteen nie, maar 'n los rots wat Jakob gevind het, naby of op die fondamentsteen en gebruik vir sy kussing). Hulle sou hierdie rots en die tabernakel veertig jaar lank dra totdat die kinders van Israel uiteindelik die land van belofte sou binnegaan en uiteindelik die berg Moria sou herontdek.
Mount Moriah was geleë in 'n stad genaamd Urusalim, 'n woord waarskynlik van Semitiese oorsprong wat blykbaar 'Foundation of Shalem' of 'Foundation of God' beteken. Die stad is bewoon deur 'n gemengde bevolking bekend as Jebusiete. Ongeveer 1000 vC is Urusalim deur Dawid gevange geneem en herdoop tot Jerusalem. Die Skrif vertel ons dat koning Dawid 'n dorsvloer van Aravnah die Jebusiet (2 Samuel, 24: 18-25) gekoop het met die doel om 'n altaar op te rig. Hy wou daar 'n permanente tempel bou, maar omdat sy hande uit die oorlog 'bebloed' was, is dit hom verbied om dit self te doen. Die Tabernakel, die draagbare heiligdom wat deur die wildernis gedra is, is op hierdie plek opgerig, maar die tempel self is eers eers omstreeks c. 950 vC deur Dawid se seun Salomo.
Salomo het op die Tempelberg die mooiste gebou gebou wat nog ooit die planeet aarde versier het. Dit was 'n tempel by uitstek. Die weelderige skoonheid van sy detail en simmetrie, die weelde van die meubels en die heiligheid wat die atmosfeer omring het, was 'n grootsheid wat in ons wêreld nooit weer herskep kan word nie. Die konings van die aarde was verwonderd oor die skoonheid daarvan en nasies was verblind deur sy majesteit. Dit was 'n blink juweel onder koninkryke van duisternis. Dit is met vloer bedek en met hout uit die magtige seders van Libanon gevlek. Die vloere en mure was met goud oorgetrek. Twee gerubs van olyfhout, elk meer as vyftien voet lank, is daarin geplaas. Hulle uitgestrekte vlerke het vyftien voet van punt tot punt gemeet, sodat, aangesien hulle langs mekaar staan, die vlerke aan die muur aan weerskante sou raak en in die middel van die kamer sou ontmoet. 'N Deur met twee blaaie bedek met goud, staan ​​tussen hierdie gebied en die heilige plek, ook 'n sluier van hemelsblou, koningspers, karmosynrooi en fyn linne. In die Allerheiligste het die Verbondsark gesit met cheribims en 'n versoendeksel van suiwer goud. Binne -in die ark was die kliptafels waarop God self met sy eie goddelike vinger geskryf het. Die ark bevat ook die manna wat wonderbaarlik uit die hemel geval het, en die staf van Aäron wat wonderbaarlik geblom het. Die Skrif vertel ons dat, toe Salomo klaar gebid het, heilige vuur uit die hemel neergedaal het en die brandoffer en die offers verteer het. Salomo kyk met 'n heilige ontsag en eerbied toe God sy majesteit openbaar en die heerlikheid van die HERE vul die tempel II Kron 7: 1. Die priesters bedien en aanbid voor die Here terwyl die heerlikheid in die tempel opstaan. Hierdie heerlikheid van die Goddelike Koning van alle Konings het geval in die Tempel op die berg Moria, waarna ons vandag verwys as die Tempelberg en die Groot Verbondsark, op die Grondsteen gesit het wat oor die lengte van die berg geloop het.
Nadat hy 410 jaar lank gestaan ​​het, is die Eerste Tempel in al sy glans en glorie vernietig deur Nebukadnesar en die Babiloniërs in 586 vC.
Die heropbou van die tempel het begin ná die ballingskap na Babilonië. Die Hebreeuse volk was al meer as sewentig jaar in ballingskap. Toe hulle na hul vaderland terugkeer, het hulle geen idee gehad waar die presiese plek was waar die tempel op die berg staan ​​nie. Drie profete het gekom en die plek gekies waar hulle geglo het dat dit gestaan ​​het. Nuwe fondamente moes gelê word vir die nuwe tempel.
Die heropbou van die tempel het onder Kores begin toe die Perse die Babiloniese ryk vir die eerste keer oorgeneem het, en is toe vir 18 jaar onderbreek. Dit is hervat met seën van Darius II, die Persiese koning wat volgens hom die seun van Ester was. Ezra word vereer vir die heropbou van die tempel, die geestelike heropbou van die Joodse volk en sy pogings om die Torah -wet in die land te herstel. 'N Skrifgeleerde, geleerde en 'n Hebreeuse gemeenskapsleier in Persië, Esra, 'n kohen (afstammeling van Aaron en Moses), het 1 496 goed gekose manne met leiersvermoëns saamgeneem. Esra se impak op die Hebreeuse nasie is so dramaties dat daar in die Talmoed oor hom geskryf is dat "die Torah aan Israel gegee kon gewees het deur Esra, indien nie dat Moses hom voorafgegaan het nie" (Sanhedrin 21b).
Die nuwe tempel was egter net 'n dowwe beeld van die prag van die voormalige tempel van ouds en die mense het gehuil.
Koning Herodes die Grote het die Tempelberg volledig opgeknap, wat 'n massiewe uitbreiding van die Tempelberg -platform en 'n groot uitbreiding van die Tempel rondom 19 vC tot gevolg gehad het. Mount Moriah het 'n plato aan die noordelike punt gehad en het skerp afgeneem op die suidelike helling. Herodes het beplan dat die hele berg tot 'n reuse -vierkantige platform ontwikkel word. Die Tempelberg was oorspronklik bedoel om 600 voet breed by 900 voet diep en 9 verdiepings hoog te wees met mure tot 16 voet diep, maar dit is nooit voltooi volgens hierdie oorspronklike plan nie. Soos dit blyk, is die platform en die tempel nog baie uitgebrei en was dit 'n groot argitektoniese prestasie van die dag.
Dit was in hierdie tempel (waarna ons verwys as die tweede tempel), wat Jesus baie keer geleer het, insluitend die episode toe hy twaalf jaar oud was. Aan die begin van sy bediening het hy op hierdie plek uit die boek Jesaja gelees. hier dat hy die geldwisselaars opraak en dit was dieselfde tempel wat hy geprofeteer het dat dit vernietig sou word en dat daar nie een klip op die ander sou sit nie.
Dit was in 70 nC dat die Joodse volk een van die mees tragiese gebeure in hul geskiedenis beleef het. Net 40 jaar na die kruisiging van Jesus Christus het die Romeinse leër Herodes se tempel in Jerusalem afgebrand. Dit was 'n verstommende verlies. Hierdie gebeurtenis het plaasgevind op die 10de dag van Loos (29 Augustus), presies dieselfde dag waarop die Babiloniërs 657 jaar tevore Salomo se tempel afgebrand het. Die Joodse volk was versprei oor die hele wêreld sonder 'n land of koning. Een van die wonderlikste notas in die geskiedenis is egter die feit dat hulle nooit hul identiteit, godsdiens of taal gedurende byna tweeduisend jaar van verspreiding verloor het nie.
CHRISTELIKE BEROEP VAN DIE MOUNT
Omstreeks 325 nC het Sint Helena, die moeder van die keiser Konstantyn, die kerk van Sint Cyrus en Johannes op die berg gebou. Hierdie struktuur is later vergroot en die Kerk van Heilige Wysheid genoem (die kerk is later verwoes en die Rotskoepel is op sy ruïnes gebou).
In 363 nC het keiser Julian II beveel dat die Joodse tempel herbou moet word. 'N Ou geskiedkundige skryf oor hierdie poging:
'Julian het gedink om die trotse tempel op 'n ekstravagante koste weer in Jerusalem te herbou, en het hierdie taak aan Alypius van Antiochië opgedra. Alypius is kragtig aan die werk, en is deur die goewerneur van die provinsie gesekondeer toe angstige vuurbolletjies, wat naby die fondamente uitbreek, hul aanvalle voortsit, totdat die arbeiders na herhaalde skroeiing nie meer kon nader nie: en hy het die poging laat vaar . "
Is die versuim om die tempel te herbou weens die aardbewing in Galilea van 363 nC? As dit die geval was, was die tydsberekening buitengewoon onheilspellend.
Na die Moslem-verowering van hierdie streek, het hulle die Tempelberg herdoop as die AL-Haram AL-Sharif (die Edele Heiligdom).
Die Moslems vereer die berg as die plek van jarelange aanbidding van God deur die Joodse profete sowel as die plek van die profeet Mohammed se nagreis na die hemel. Hulle het die Tempelberg gou begin beskou as die derde belangrikste heilige plek, na Mekka en Medina.
In 690 nC, na die Islamitiese verowering van Palestina, is 'n agtkantige heiligdom (nie 'n moskee nie) gebou rondom een ​​van die uitsteeksels van die Fundament Stone, wat bekend geword het as die Koepel van die Rots (Qubbat as-Sakhra). Die Rotskoepel is gebou uit die oorblyfsels van die plaaslike Christelike Kerke sowel as die oorblyfsels van die Kerk van Heilige Wysheid wat op hierdie presiese plek gevestig was. Sommige het geglo dat materiaal in die nuwe struktuur ook die oorblyfsels van die ou Joodse tempel insluit. Dit is gebou deur Jode, Bisantynse Christene en Moslemwerkers onder leiding van Abd el-Malik. Dit is nie gebou as 'n moskee vir openbare aanbidding nie, maar eerder as 'n mashhad, 'n heiligdom vir pelgrims.
Die bou van die Rotskoepel bied ten minste vier strategiese doeleindes vir Abd el-Malik:
Dit het tydelik bevredig en die morele steun van Joods inwoners (wat die heropbou van die Joodse tempel wou hê) deur vir hulle 'n plek van gebeden aanbid.
Dit het eenheid in Jerusalem gebring deur 'n struktuur te bied wat ook as 'n struktuur gebruik kan word 'n pelgrimstog deur die Jode, Christene en Moslems.
Dit het sy Moslem -inwoners herlei weg van pelgrimstog na Mekka wat in die provinsie van sy vyande was.
Dit het 'n struktuur verskaf wat bedoel is om teenstrydig met die oorheersende Christelike strukture in Jerusalem.
Die Rotskoepel is nie en was nog nooit 'n moskee of 'n plek vir Islam nie, maar soos hierbo genoem, is dit gebou as 'n mashhad, 'n heiligdom vir pelgrims.
In 715 nC is die Al-Aqsa-moskee aan die verre suidelike punt van die Tempelberg gebou waar die ou chanuyot (stoorhuis vir die priesters) eens gesit het. Toe die tempel in 70 nC verwoes is, is die chanuyot saam met die tempel vernietig. Maar anders as die tempel, wat heeltemal verwoes is, het 'n aansienlike deel van die chanuyot die vernietigende magte oorleef. Die huidige moskee bevat rye antieke Korintiese kolomme wat duidelik voorafgaan aan die Islamitiese argitektuur. Daar is ook bewyse dat 'n Bisantynse kerk eens op hierdie plek gesit het. Die moskee is verskeie kere vernietig in aardbewings, die huidige weergawe dateer uit die eerste helfte van die 11de eeu.
CHRISTELIKE BESTELLING VAN DIE KNIGHTS TEMPLAR
Die arme ridders van die tempel van koning Salomo, wat later afgekort word as "Tempeliers", was 'n Christelike godsdiensorde wat die Tempelberg jare lank beset het. Hulle geskiedenis beslaan ongeveer twee eeue gedurende die tyd van die Middeleeue. Hulle het opgestaan ​​van 'n nederige begin tot die rykste van al die Christelike ordes. Uiteindelik het hulle die guns van die Kerk en die gesamentlike Europese vorste gekry. Dit was die Tempeliers wat die bankstelsel uitgevind het wat vandag deur die hele beskaafde wêreld gebruik word. Hulle het geglo dat dit hul plig was om die Tempelberg en die hele Jerusalem te beskerm teen nie-Christelike indringers. Na baie oorwinnings het hulle uiteindelik die Tempelberg aan die Moslems verloor en in 1312 is ontbind weens 'n plot wat deur koning Phillip bedink is. Diepgaande skuld het koning Phillip IV van Frankryk beplan om die rykdom van die Tempeliers te kry. Tempeliers is gearresteer, gemartel om valse bekentenisse af te lê en daarna op die brandstapel verbrand. Enige oorblywende Tempeliers het saamgesmelt met die Orde van Hospitaaliers. Templar Jacques De Molay herroep die valse bekentenisse wat hy en ander Tempeliers voorheen gemartel het om te gee.Terwyl Molay op die brandstapel brand, spreek hy 'n profesie uit waarin verklaar word dat koning Phillip en pous Clement binne die jaar verantwoording moet doen vir hul optrede. Dit is 'n koue geskiedenisgeskiedenis dat pous Clement binne 'n maand dood was. Teen die einde van die jaar is koning Phillip dood.
MOSLEMSE BEROEP VAN DIE MOUNT
Sedert die tyd van die Tempeliers -kruisvaarders tot die huidige 21ste eeu, het die Tempelberg onder Moslem -besetting gebly.
In 1948 het Israel weer 'n volk geword. Die Tempelberg en die hele ooste van Jerusalem is deur die Israeliete gevange geneem tydens die ses dae lange oorlog van 1967. Die hoofrabbi van die weermag het Israelitiese soldate gelei tydens godsdienstige vieringe op die berg. Meer as 200 000 Jode het in die heel eerste massa Joodse pelgrimstog vir die eerste keer in tweeduisend jaar na die berg en die Westelike Muur gestroom. Die Israeliese vlag is van die plek van die Rotskoepel hoog in die lug gehys. Shofars is geblaas. Skreeu klink in vreugdevolle viering. Generaal Mordechai Gur het geskree: "Die Tempelberg is in ons hande! Ek herhaal, die Tempelberg is in ons hande! "
Toe vind 'n onverwagte wending plaas. Om vrede tussen die Jode en die Moslems te behou, het die Israeliese regering 'n besluit geneem. Tot ontsteltenis van die godsdienstige Jode van Israel het Moshe Dayan, minister van verdediging, die bewaardingsleutels van die Tempelberg aan die Moslem -waqf oorhandig. Alhoewel Israel vandag soewereiniteit oor die berg het, is die Waqf die bewaarders van die terrein, wat by magte is om te besluit wie toegelaat word en wie verbied word.
WAAROM IS DIT DIE EERSTE KEER IN DIE GESKIEDENIS DAT DIE TEMPEL HERBOU KAN WORD
Deur dr Curtis Ward, DD, MHC History of the Temple Mount
Die volgende is 'n paar baie interessante en uitstekende webwerwe om na te gaan:
Tempelberg, Verbondsark, Bybel, Woord van God, dr Curtis Ward, "Dr. Curtis Ward ", Dr. Curtis D. Ward, Dieper Life Church, Curtis Ward Ministries, Global outreach
AGTERGROND: Geskiedenis van Jerusalem
Jerusalem word beskou as 'n heilige stad deur drie groot gelowe-Judaïsme, Christendom en Islam-en is prominent in die Arabies-Israeliese konflik.
Sedert 1004 VHJ, toe koning Dawid Jerusalem as die hoofstad van sy koninkryk gevestig het, was daar 'n voortdurende Joodse teenwoordigheid in Jerusalem, die heiligste stad in Judaïsme. Na die bou van die Kerk van die Heilige Graf en die aanwysing van ander heilige plekke deur Konstantyn die Grote in 333 nC, het Jerusalem 'n bestemming geword vir Christelike pelgrimstogte. Tydens die Umayyad -bewind van 661 tot 750 nC, is die Rotskoepel en die Al Aqsa -moskee gebou op die plek waar die Joodse tempels eens gestaan ​​het, en Jerusalem het die derde heiligste stad in Islam geword.
Jode vorm die grootste etniese groep in Jerusalem sedert 1820. Volgens Yehoshua Ben-Arieh, " In die tweede helfte van die negentiende eeu en aan die einde van die eeu het Jode die meerderheid van die bevolking van die Ou Stad uitgemaak. 8230 " (Jerusalem in die negentiende eeu). Martin Gilbert berig dat 6 000 Jode in 1838 in Jerusalem gewoon het, in vergelyking met 5 000 Moslems en 3 000 Christene (Jerusalem: Wedergeboorte van 'n stad). Encyclopaedia Britannica van 1853 " het die Joodse bevolking van Jerusalem in 1844 op 7,120 beoordeel, wat hulle die grootste enkele godsdienstige groep in die stad maak. " (Terence Prittie, Wie se Jerusalem?). En ander het destyds die aantal Joodse inwoners van Jerusalem as nog hoër geraam. Tot ongeveer 1860 het inwoners van Jerusalem byna uitsluitlik binne die mure van die Ou Stad, in die ooste van Jerusalem, gewoon. Tussen 1860 en 1948 het Jode in oostelike en westelike Jerusalem gewoon.
Gedurende die 19 jaar toe Jordanië oostelike Jerusalem en sy heilige plekke beset het (1948-1967), was Jerusalem verdeeld. Jode is uit die ooste van Jerusalem verdryf en mag hulle heilige plekke nie besoek nie.
As gevolg van die Sesdaagse Oorlog was die hele stad Jerusalem en sy heilige plekke onder Joodse beheer. Israel het die stad herenig en die Israeliese wet, jurisdiksie en administrasie uitgebrei tot die dele wat voorheen deur Jordanië beset was. Die Israeliese Knesset het wette aangeneem om heilige plekke te beskerm en vryheid van aanbidding aan almal te verseker, en het Israeliese burgerskap aan die Arabiese inwoners van Jerusalem aangebied, waarvan die meeste geweier het.
Sedert 1967 het Jerusalem 'n fokuspunt van die Palestynse-Israeliese konflik geword. In 1980 het Israel die Basiese reg: Jerusalem se hoofstad van Israel, herbevestig die verenigde Jerusalem as sy ewige, onverdeelde hoofstad. Palestyne dring daarop aan dat Jerusalem die hoofstad van hul beoogde staat moet wees.
Jerusalem in Joodse tradisie
Jerusalem, die heiligste stad van Judaïsme, word honderde kere in die Hebreeuse Bybel genoem. Dit was die hoofstad van antieke Joodse koninkryke en die tuiste van die heiligste tempel van Judaïsme (Beit HaMikdash). Jode van regoor die antieke wêreld sou drie keer per jaar pelgrimstogte maak na die Beit HaMikdash om deel te neem aan aanbidding en feeste, soos beveel in die Torah. Jerusalem en die Beit HaMikdash bly die fokus van Joodse verlange, aspirasie en gebede. Daaglikse gebede (gesê terwyl u Jerusalem en die Tempelberg in die gesig staar) en genade na etes bevat verskeie smeekbede vir die herstel van Jerusalem en die Beit HaMikdash. Jode handhaaf nog steeds die 9de dag van die Hebreeuse maand Av, die datum waarop beide die eerste en tweede tempel vernietig is, as 'n dag van rou. Die Joodse huwelikseremonie word afgesluit met die gesing van die Bybelse frase: "As ek u vergeet, o Jerusalem, laat my regterhand sy listigheid vergeet", en die breek van 'n glas deur die bruidegom om die vernietiging van die tempels te herdenk. En Yom Kippur -dienste en die Paasfees word elke jaar afgesluit met die frase "Volgende jaar in Jerusalem".
Model van Tweede Joodse Tempel
Die Tempelberg is die heiligste plek in Judaïsme. Die tempel is volgens die Joodse tradisie gebou op die Even Hashtiya, die fondament waarop die wêreld geskep is. Dit word beskou as die episentrum van die Judaïsme, waar die goddelike teenwoordigheid (Shechina) rus, waar die Bybelse Isak vir offerande gebring is, waar die Allerheiligste en die verbondsark waarin die tien gebooie was, en waar die tempel weer herbou is in 515 v.G.J. voordat dit in 70 nC deur die Romeine vernietig is. Die Tempelberg staan ​​ook bekend as Mount Moriah (Har HaMoriah), wat gereeld in die Bybel genoem word.
Die Westelike Muur (Kotel Hama'aravi, eenvoudig bekend as die Muur of Kotel) is die oorblyfsel van die buitenste keermuur wat deur Herodes gebou is om die grond gelyk te maak en die gebied uit te brei wat die Tweede Joodse Tempel huisves. Die heiligheid daarvan kom van die nabyheid van die tempel en spesifiek die nabyheid van die Westelike Muur van die Allerheiligste van die Tempel (Kodesh Hakodashim — die innerlike heiligdom wat die Ark van die Verbond gehuisves het - die Aron HaBrit - en waar die Hoëpriester - Kohen Gadol alleen is toegelaat om op Yom Kippur in te gaan). Volgens Midrashiese bronne het die goddelike teenwoordigheid nooit van die Westelike Muur van die Allerheiligste van die Tempel afgewyk nie. Die afgelope honderd jaar het Jode by Herodes se Westelike Muur gebid omdat dit die naaste toeganklike plek was aan die heiligste plek van Judaïsme.
Jerusalem in Moslem -tradisie
Jerusalem het tydens die heerskappy van die Umayyads (661-750 nC) betekenis as 'n Islamitiese heilige plek aanvaar. Die uitdaging aan sy mag van Ibn al-Zubayr, 'n rebel wat Mekka beheer het, het die in Sirië gebaseerde kalief Abd al Malik probeer om sy leierskap te konsolideer deur 'n plek van aanbidding vir sy volgelinge in Jerusalem in die plek van Mekka te vestig. Hy bou die Rotskoepel (Masjid Qubbat As Sakhrah) in 688-691 nC op die plek waar die Joodse tempels gestaan ​​het.
Twee dekades later, in 715 nC, het die Umayyads nog 'n moskee op die Tempelberg gebou wat hulle die verste moskee (Masjid al Aqsa) genoem het om die 'verste moskee' in die Koran te noem (17: 1). Dit was die metaforiese plek waarvandaan Mohammed in 'n visioen (in Arabies na verwys as die Mi'raj) na die hemel opgevaar het na 'n nagreis van Mekka (die Isra) op 'n gevleuelde stok met die naam Al Buraq.
Alhoewel die Koran nie melding maak van Jerusalem of die Tempelberg nie, het die aanwysing van 'n konkrete terrein wat tot dan toe slegs 'n figuurlike naam was, Moslems 'n nuwe godsdienstige fokus gegee. Verskeie Qur'aniese verse is daarna uitgelê dat dit skuins na Jerusalem verwys. Die Tempelberg is deur Moslems herdoop tot die Edele Heiligdom (al Haram al Sharif).
Deur die jare het Jerusalem se gestalte as 'n Islamitiese heilige stad toegeneem en afgeneem. Gedurende die tydperk tussen 1948 en 1967, toe die Jordaan onder beheer van Jerusalem was, is Jerusalem en sy heilige plekke grootliks deur die Moslemwêreld verwaarloos. Sedert Israel beheer oor Oos -Jerusalem verkry en die stad herenig het, het Palestyne egter 'n toenemende poging aangewend om die godsdienstige ywer van die Arabiese en Moslemwêreld in die wiele te ry om Jerusalem van Israel af te weer.
Jerusalem in Christelike tradisie
Kerk van die Heilige Graf
Volgens die Christelike tradisie het baie van die gebeure in Jesus se lewe en bediening in die Heilige Stad plaasgevind. Die Laaste Avondmaal, wat verwys na die laaste maaltyd wat Jesus met sy dissipels voor sy dood gedeel het, het vermoedelik in die 'Bovertrek' of Coenaculum, op die tweede verdieping van 'n gebou oor koning Dawid se graf op die berg Sion, plaasgevind. Die Tuin van Getsemane - volgens die Nuwe Testament, die plek waar Jesus gely het vir die sondes van die wêreld die aand voordat hy gekruisig is - is aan die onderkant van die Olyfberg in Jerusalem geleë. Op die Olyfberg is die Heiligdom van die Hemelvaart, waar Jesus glo na die hemel opgevaar het. (Dit word nou deur Moslems bestuur en 'n koepel bedek die struktuur.) Die Kerk van die Heilige Graf, wat deur Konstantyn die Grote gebou is om die plek van die opstanding te merk, staan ​​binne die mure van die Ou Stad. Daar word vermoed dat die oorblyfsels van Golgota, die heuwel waarop Jesus gekruisig is, binne die kerk lê. Die kerk huisves priesters uit die Rooms -Katolieke Kerk en uit talle Oos -Ortodokse tradisies. Die Via Dolorosa, of "Weg van smarte", wat na die kerk van die Heilige Graf lei, is die tradisionele pad wat Christene pelgrims volg om die gebeure van Jesus se passie simbolies te herleef. As gevolg van die historiese verbintenis van Jesus met hierdie en ander plekke, word Jerusalem deur Christene oor die hele wêreld vereer.
Op 29 November 1947 het die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies aanbeveel dat Palestina in twee state verdeel word - Arabies en Joods. Volgens die plan word Jerusalem vir 'n tydperk van 10 jaar 'n corpus separatum, 'n internasionale stad wat deur die VN bestuur word, waarna die status van die stad in 'n referendum bepaal moet word. Terwyl Joodse leiers dit teësinnig aanvaar het, verwerp Arabiese leiers die hele plan, insluitend die internasionalisering van Jerusalem. Arabiese afgevaardigdes by die VN het die verdeling ongeldig verklaar. Dodelike Arabiese aanvalle op Joodse inwoners van Palestina het toegeneem, en Arabiese magte het die pad na Jerusalem versper. Toe Israel in Mei 1948 onafhanklikheid verklaar het, het vyf naburige Arabiese lande die nuwe staat binnegeval.
1948 Arabies-Israeliese Oorlog
Tydens die Arabies-Israeliese oorlog van 1948 het die Arabiese legioen van Transjordanië probeer om die hele stad Jerusalem te verower, dit te beskiet en sy Joodse inwoners van die kusvlakte af te sny. Westelike dele van Jerusalem het eers onder Israel se beheer gekom nadat Israeliese magte die Arabiese beleg van die stad verbreek het. In die eerste vier weke van Arabiese aanvalle is 200 Joodse burgerlikes dood en meer as 1 000 gewond in Jerusalem. Maar, deur hulself te verdedig, kon Israel se voorstede en dorpe van die Arabiere gevange neem.
Die Israeliese verdedigers was nie so suksesvol in die beskerming van die Joodse gemeenskap van Oos -Jerusalem nie. Op 28 Mei 1948 val die Joodse wyk van die Ou Stad aan die Arabiese Legioen. Na 10 maande se gevegte is 'n wapenstilstandsooreenkoms op 3 April 1949 onderteken wat Jerusalem verdeel het oor die wapenstilstandlyne van November 1948 van Israeliese en Transjordanse magte, met verskeie gebiede van niemandsland. Die wapenstilstandlyn dien as 'n tydelike grens tussen wat voorheen twee gemengde gemeenskappe was. Wes -Jerusalem het die hoofstad van Israel geword, terwyl Oos -Jerusalem, met inbegrip van die heilige plekke, beset is deur Transjordanië, wat in 1949 die Hashemitiese koninkryk van Jordanië geword het. Die stad was in wese verdeel tussen twee gewapende kampe wat geskei is deur doringdraad, betonmure, mynvelde en bunkers.
1948-1967: Jordaanse besetting van Oos-Jerusalem
Vernietiging en ontheiliging van godsdienstige plekke
Uitsetting van Jode uit die ou stad van Jerusalem, 1948
Nadat dit deur die Arabiese legioen gevange geneem is, is die Joodse wyk van die Ou Stad vernietig en die inwoners daarvan verdryf. Agt-en-vyftig sinagoges-ongeveer honderde jare oud-is vernietig, die inhoud daarvan geplunder en ontheilig. Sommige Joodse godsdienstige plekke is verander in hoenderhokke of dierestalle. Die Joodse begraafplaas op die Olyfberg, waar Jode al meer as 2500 jaar hul dooies begrawe het, is begrawe deur grafte wat ontheilig is, duisende grafstene is verpletter en gebruik as boumateriaal, plaveistene of latrines in die leërkampe van die Arabiese Legioen. Die Intercontinental Hotel is bo -op die begraafplaas gebou en grafte is afgebreek om plek te maak vir 'n snelweg na die hotel. Die Westelike Muur het 'n krotbuurt geword.
Jordan se onwettige bylae
Hurva -sinagoge voor (bo) en na (onder) Jordaanse besetting. Die Jordaniërs het 58 sinagoges — ongeveer honderde jare oud — vernietig toe hulle oos -Jerusalem onwettig beset het.
In 1950 annekseer Jordanië die gebiede wat dit tydens die oorlog van 1948 verower het - oos -Jerusalem en die Wes -Bank. Die resolusie van 24 April verklaar "sy steun vir volkome eenheid tussen die twee kante van die Jordaan en hul vereniging tot een staat, wat die Hashemitiese koninkryk Jordanië is, aan wie die koning koning Abdullah Ibn al Husain is en#8230"
Groot -Brittanje en Pakistan was die enigste lande wat die anneksasie van die Wes -Jordaan erken het - alle ander lande, insluitend die Arabiese state, het dit verwerp. Groot -Brittanje het egter nooit die anneksasie van die oostelike deel van Jordanië erken nie. Dit beskou sowel Jordan se anneksasie van 1950 as Israel se anneksasie van Wes -Jerusalem as onwettig.
Godsdienstige beperkings en die ontkenning van toegang tot heilige plekke
In direkte oortreding van die wapenstilstandsooreenkomste van 1949 het Jordanië Jode nie toegang tot hul heilige plekke of die Joodse begraafplaas op die Olyfberg gegee nie.
Artikel VIII van die Israel Jordan Wapenstilstandsooreenkoms (3 April 1949) het 'n spesiale komitee ingestel wat 'sy aandag vestig op die formulering van ooreengekome planne en reëlings', insluitend 'gratis toegang tot die heilige plekke en kulturele instellings en die gebruik van die begraafplaas op die Olyfberg. " Nieteenstaande, en ondanks talle versoeke deur Israeliese amptenare en Joodse groepe aan die VN, die VSA en ander om die wapenstilstandsooreenkoms af te dwing, is Jode toegang tot die Westelike Muur, die Joodse begraafplaas en alle godsdienstige plekke in die ooste van Jerusalem geweier. Die wapenstilstandlyne is verseël terwyl Jordaanse skerpskutters op die mure van die Ou Stad sou sit en op Israeliërs oor die lyne skiet.
Israeliese Arabiere is ook toegang tot die Al Aqsa -moskee en die Rotskoepel geweier, maar hul Moslem -plekke in die ooste van Jerusalem is gerespekteer.
Hoewel Christene, in teenstelling met Jode, toegang tot hul heilige plekke toegelaat is, was hulle ook onderhewig aan beperkings ingevolge die Jordaanse wetgewing. Daar was beperkings op die aantal Christelike pelgrims wat gedurende die Kersfees en Paasfees in die Ou Stad en Bethlehem toegelaat is. Christelike liefdadigheidsorganisasies en godsdienstige instellings is verbied om vaste eiendom in Jerusalem te koop of eiendom naby heilige plekke te besit. En Christelike skole is streng onderworpe. Van hulle moes Arabies onderrig word, op Vrydag, die heilige dag van die Moslem, en alle studente die Koran leer. Terselfdertyd is hulle nie toegelaat om Christelike godsdienstige materiaal aan nie-Christene te onderrig nie.
1967: Hereniging van Jerusalem
Tydens die 1967 -oorlog het Israel 'n beroep op Jordanië gedoen om uit die oorlog te bly, maar ten spyte van hierdie beroep het Jordaniese magte artillerieversperrings van Tel Aviv na Jerusalem afgevuur. Alhoewel Israeliese magte nie aanvanklik gereageer het nie, omdat hulle nie 'n Jordaanse front in die oorlog wou oopmaak nie, het Jordan steeds aangeval en die VN se hoofkwartier in Jerusalem beset. Israeliese magte het teruggeveg en daarin geslaag om die Jordaanse magte binne twee dae af te weer en oostelike Jerusalem terug te neem. (Vir meer besonderhede, sien Sesdaagse oorlog: Jordaanse front)
lr: generaals Uzi Narkiss, Moshe Dayan, Yitzchak Rabin wat in die ou stad kom, Junie 1967
Op 7 Junie 1967 het IDF -valskermsoldate deur die Ou Stad gevorder na die Tempelberg en die Westelike Muur, wat die heiligste plek van Jerusalem vir die eerste keer in 2000 jaar onder Joodse beheer gebring het. Daar is klankopnames van die toneel, terwyl die bevelvoerder van die brigade, luitenant -generaal Mordechai (Motta) Gur, die Ou Stad nader en vir sy kompanie -bevelvoerders aankondig: 'Ons sit nou op die rand en sien die Ou Stad. Ons gaan binnekort na die ou stad van Jerusalem, waaroor al die geslagte gedroom het. Ons sal die eerste mense wees wat die Ou Stad binnekom en#8230 "en kort daarna:" Die Tempelberg is in ons hande! Ek herhaal, die Tempelberg is in ons hande! " Generaal Rabbi Shlomo Goren, hoofkapelaan van die IDF, het die Shofar by die Westelike Muur geblaas om die bevryding daarvan aan te dui. Vir Israeliërs en Jode regoor die wêreld was dit 'n vreugdevolle en belangrike geleentheid. Baie beskou dit as 'n gawe van God.
Israeliese reaksie op die herowering van die Westelike Muur en die Ou Stad van Jerusalem
'Die Tempelberg was ongeveer twee duisend jaar lank verbied vir die Jode. Tot jy gekom het - jy, die valskermsoldate - en dit na die boesem van die nasie terugbesorg het. Die Westelike Muur, waarvoor elke hart klop, is weereens ons s'n. Baie Jode het hul lewens gedurende ons lang geskiedenis in hul hande geneem om Jerusalem te bereik en hier te woon. Eindelose woorde van verlange het die diepe hunkering na Jerusalem uitgespreek wat in die Joodse hart klop ... U het die groot voorreg gekry om die kring te voltooi, om die hoofstad en die heilige sentrum van die land terug te keer.
–Bevelvoerder Motta Gur na sy brigade toe hulle die ou stad en heilige plekke van Jerusalem herower het
'Ons het teruggekeer na alles wat heilig is in ons land. Ons het teruggekeer om nooit weer daarvan geskei te word nie. "
- Minister van Verdediging, Moshe Dayan, by die bereiking van die Westelike Muur
'Die muur was voor ons. Ek bewe.Daar was dit soos ek dit geken het - ontsaglik, magtig, in al sy glorie en ek het my kop in stilte gebuig. "
–Generaal Uzi Narkiss, hoof van die sentrale kommando tydens die Sesdaagse Oorlog
'Ek voel werklik geskud en staan ​​daar en murmureer 'n gebed om vrede. Motta Gur se valskermsoldate sukkel om die muur te bereik en daaraan te raak. Ons staan ​​tussen 'n warboel van robuuste, strydmoeë manne wat hul oë nie kon glo of hul emosies kon bedwing nie. Hulle oë was nat van trane, hulle spraak onsamehangend. Die oorweldigende begeerte was om aan die muur vas te hou, om so lank as moontlik aan die groot oomblik vas te hou. "
–Ofvoerder van die staf Yitzchak Rabin
'Ek spreek met jou vanaf die plein van die Westelike Muur, die oorblyfsel van ons Heilige Tempel. ' Troos my volk, vertroos hulle, sê die Here julle God. 'Dit is die dag waarop ons gehoop het, laat ons juig en bly wees oor sy redding. Die visie van alle geslagte word voor ons oë verwesenlik: die stad van God, die plek van die tempel, die Tempelberg en die Westelike Muur, die simbool van die verlossing van die land, is vandag deur u, helde van die Israeliese verdediging, losgekoop Magte. Deur dit te doen, het u die eed van geslagte nagekom, ' As ek u vergeet, o Jerusalem, mag my regterhand sy listigheid vergeet. 'Inderdaad, ons het u nie vergeet nie, Jerusalem, ons heilige stad, ons heerlikheid. In die naam van die hele Joodse volk in Israel en die Diaspora, sê ek hiermee met uiterste vreugde: Geseënd is U, Here ons God, Koning van die heelal, wat ons in die lewe bewaar het, wat ons bewaar het en ons in staat gestel het om hierdie dag te bereik. Hierdie jaar in Jerusalem - herbou! "
–Algemene rabbi Shlomo Goren, kapelaan van die Israeliese weermag, by die Westelike Muur
In 'n verklaring by die Westelike Muur het Moshe Dayan, minister van verdediging, Israel se vreedsame voorneme aangedui en belowe om godsdiensvryheid vir alle gelowe in Jerusalem te behou:
Aan ons Arabiese bure reik ons ​​uit, veral op hierdie uur, die hand van vrede. Aan lede van die ander godsdienste, Christene en Moslems, belowe ek hiermee getrou dat hul volle vryheid en al hul godsdienstige regte behoue ​​bly. Ons het nie na Jerusalem gekom om ander se heilige plekke te verower nie.
Voordat premier Levi Eshkol die Westelike Muur besoek het, het hy met die geestelike leiers van verskillende gelowe in sy kantoor vergader en 'n vredesverklaring uitgereik waarin hy verseker het dat alle heilige plekke beskerm sou word en dat alle gelowe dit op hul heilige plekke sou kon aanbid Jerusalem. Hy het sy voorneme verklaar om die geestelike leiers van die verskillende godsdienste interne bestuur van hul eie heilige plekke te gee. Minister van Verdediging, Dayan, het onmiddellik interne administratiewe beheer van die Tempelberg -kompleks aan die Jordaanse Waqf (Islamitiese trust) afgestaan, terwyl algehele veiligheidskontrole van die gebied deur Israel gehandhaaf word. Dayan het aangekondig dat Jode die Tempelberg mag besoek, maar nie godsdienstige dienste daar mag hou nie.
Dayan het ook onmiddellik bevel gegee om die sluipmure af te breek, die mynvelde skoon te maak en die doringdraadversperrings wat die skeiding van Jerusalem gemerk het, te verwyder. Binne weke het vrye beweging deur Jerusalem moontlik geword en honderde duisende Israelitiese Jode het na die Ou Stad gestroom om 'n blik op die Westelike Muur te kry en aan sy klippe te raak. Israeliese Moslems is toegelaat om vir die eerste keer sedert 1948 by die Al Aqsa -moskee en die Rotskoepel te bid. En Israeliese Christene het die Kerk van die Heilige Graf besoek.
Op 27 Junie 1967 het die Israeliese Knesset Israel se regs- en administratiewe jurisdiksie uitgebrei tot heel Jerusalem en die stad se munisipale grense uitgebrei. Eshkol het weer die geestelike leiers van alle gelowe verseker dat Israel vasbeslote was om die heilige plekke te beskerm. Die Knesset het die wet op die beskerming van heilige plekke goedgekeur, wat spesiale heilige status aan die heilige plekke verleen en dit 'n kriminele oortreding maak om dit te ontheilig of te skend, of om die vryheid van toegang daartoe te belemmer. Jerusalem het 'n herenigde stad geword wat godsdiensvryheid en toegang tot heilige plekke vir almal verseker het.
Die godsdiensvryhede wat Jode, Christene en Moslems in die herenigde Jerusalem geniet, was ongehoord tydens die Jordaanse besetting van die stad, wat selfs 'n voormalige Jordaanse ambassadeur by die Verenigde Nasies, Adnan Abu Odeh, moes erken dat die situasie in Jerusalem voor 1967 was [onder Jordaniese bewind] een van … godsdienstige uitsluiting ", terwyl Israel na 1967 probeer om 'n punt van godsdienstige insluiting te bereik … " (The Catholic University of America Law Review, Spring 1996 ).
1980: Basiese reg: Jerusalem se hoofstad van Israel
Sedert 1958 is 14 basiese wette deur die Israeliese Knesset aangeneem. Hierdie wette met betrekking tot die regering, president, weermag, ekonomie, regbank, grond, menseregte en meer is bedoel om die kern van die grondwet van die staat Israel te vorm. In 1980 het die Israeliese Knesset 'n basiese wet aanvaar waarin Jerusalem herenig word tot die ewige hoofstad van Israel. Die wet maak voorsiening vir beskerming en vryheid van toegang tot die heilige plekke van elke godsdiens. Hieronder is die teks van die wet, wat op die Israeliese Knesset -webwerf verkry kan word.
Die belangrikheid van die Tempelberg se plek in die Joodse geskiedenis
Matthew Schultz is die skrywer van die opstelversameling "What Came Before" (2020). Hy is 'n rabbynse student aan Hebrew College in Newton, Massachusetts.
Op die Tempelberg sit die grondsteen - die naeltjie van die wêreld - 'n klip rots waaruit die heelal op God se bevel uitgestroom het.
Alle dinge was daar in die begin - in Jerusalem toe Jerusalem nie Jerusalem was nie - toe dit bloot 'n vaste punt in die leemte was.
Almal wat die Al-Aqsa-moskee, wat bo-op die Tempelberg rus, gesien het, kan getuig van die krag van hierdie ligging. Die idee dat dit die middelpunt van die heelal is, is nie bloot mitologie nie - dit word visueel voorgestel deur die uitleg van die webwerf self. Al-Aqsa, heeltemal plat en bedek met ou klip, word deur die Tempelberg in reliëf gegooi, soos 'n beeld op 'n voetstuk. Die resultaat is kragtig en enkelvoudig.
Die Torah noem die Tempelberg 'die plek wat God sal kies', hoewel dit in werklikheid die plek is wat God telkens gekies het. Die plek waar grond versamel en gevorm is in die vorm van Adam. Die plek waar Noag sy offer gebring het na die vloed. Die plek waar Isak se kwas met moord gepleeg is. Die plek waar Jakob, bedompend met 'n rots vir sy kussing, sien hoe besige engele hemelse roltrappe op en af ​​ry. Die plek waar Christus besny is. Die plek waarheen Mohammed bo -op die Buraq - 'n gevleuelde muil - geland voor sy hemelvaart.
Die Tempelberg was natuurlik ook die tuiste van die Heilige Tempel.
'N Wonder van die antieke wêreld.
'N Geskiedenis en verspreide bloed.
'N Talmudiese gesegde lui dat iemand wat nog nooit die tempel gesien het nie, nog nooit 'n pragtige gebou gesien het nie. Hiperbolies? Ons sal nooit weet nie.
Dit is eenvoudig en indrukwekkend en bestaan ​​uit 'n ommuurde binnehof en 'n gebou met drie binnekamers, elkeen smaller en heiliger as die vorige. Toe ons verby die menorah, die altaar vir die verbranding van heilige wierook, en die tafel van die toonbrode (mistieke brode, wat 'n week lank vars en warm gebly het voordat hulle geëet was) aangekom het, kom daar uiteindelik een by die plek waar die Verbondsark was gehou, bo -op die fondamentsteen. Die Kadosh Ha'Kadoshim (Allerheiligste) is slegs deur die hoëpriester betree, en slegs op Yom Kippur.
Op die binnehof van die tempel, waar mense in sang en gebed bymekaargekom het, is diereoffers op 'n buitelugaltaar verbrand, wat 'n aangename geur vir die Here veroorsaak het.
As dit nie van die aarde af geskrop is nie, sou ons dit alles op dieselfde manier weet as wat ons in 'n mate weet hoe die Colosseum daar uitsien en hoe dit daar was.
Maar die tempel is verwoes. Twee keer. Een keer deur die Babiloniërs.
" Die idee dat dit die middelpunt van die heelal is, is nie bloot mitologie nie - dit word visueel voorgestel deur die uitleg van die webwerf self. "
Daar is geen tekort aan goeie redes vir die Joodse volk om nie 'n Derde Tempel te bou nie. Om van die etiese redes niks te sê nie (om iets te doen om die Al-Aqsa-moskee uit die plek op die Tempelberg te "verdryf", is natuurlik moreel ondenkbaar), die Joodse godsdiens het lankal 'n stel interne godsdienstige redes gehad waarom die Tempel kon, moet nie en sou nie in ons tyd herbou word nie. Die afwesigheid van 'n Messias, byvoorbeeld. Of debatte oor die presiese afmetings van 'n 'el'.
Ek vermoed dat die werklike rede vir die vele struikelblokke is om Jode te beskerm, sodat hulle kan uitstel om iets te doen wat hulle nie wil doen nie, maar wat hulle godsdienstig verplig is om te begeer.
Hierdie soort dubbele denke, wat in beginsel die herstel van die tempel verlang, indien nie eintlik nie, is niks nuuts in die Joodse denke nie. Maimonides beweer dat God die tempel laat verwoes het om Jode aan te spoor na die meer geestelik gesofistikeerde vorme van aanbidding. Rav Kook het beroemd voorgestel dat die toekomstige tempel slegs graanoffers sou hê.
Daar is egter mense met minder voorbehoude. By die Tempelinstituut in Jerusalem is die voorbereidings reeds aan die gang om 'n Derde Tempel so spoedig moontlik en op enige moontlike manier te bou.
Benewens die opstel van gedetailleerde argitektoniese planne, het hulle ook die nodige toerusting voorberei: liere, horings, 'n altaar, priesterlike kledingstukke, 'n menora, 'n wasbak.
Die messe is geslyp. Die priesters het opgelei.
Die artefakte wat hulle gemaak het, is indrukwekkend getrou aan die geskiedenis. Dit gesê, hulle is ook taai.
Dit is deels te danke aan die estetiese tekortkominge van die Temple Institute self. Maar dit is nie heeltemal hul skuld nie.
Daar het te veel tyd verloop tussen toe en nou, en die toebehore van die tempel spreek in 'n sartoriese taal wat ons nie meer verstaan ​​nie. Die kleurvolle juwele op die priesterlike kledingstukke - wat seker nogal indrukwekkend gelyk het - lyk nou dom, soos 'n kinderkostuum.
Hierdie ongelykheid bereik sy hoogtepunt wanneer die Ark van die Verbond geopenbaar word. Agter 'n glasvenster draai 'n rooi gordyn oop terwyl koninklike fanfare uit 'n spreker blaas. Agter die gordyn sit die Ark - wat skitterend skitter - twee goue duiwe wat op sy voorblad hurk. As dit nie 'n kamp is nie, weet ek nie wat nie.
Deur die modelle en planne van die Temple Institute te lees, begin u die estetiese ondersoek na 'n antieke heilige plek begryp wat herbou is met die argitektoniese gereedskap wat laat kapitalisme ons nagelaat het. 'N Massa staal en glas met 'n tikkie "plaaslike" klip - dit is die unieke lelikheid van 'n Scientology -sentrum of 'n Mormoonse tempel - 'n profetiese grootsheid wat versmelt is met die treurigheid van die kantoorpark.
Maar die Temple Institute is niks om oor te spot nie. Die museum is miskien 'n byna komiese vreemdheid, maar 'n mens sou dwaas wees om hierdie persone af te maak. In Israel is die rand dikwels 'n opsetgrond vir idees wat, hoewel dit vandag onuitspreeklik is, binne 'n paar kort dekades hul weg in die hoofstroom sal vind.
Die tempel self is ook niks om oor te spot nie. Ook nie die opofferings nie. So dikwels afgeskryf as 'n bietjie barbaarsheid uit die verlede, is daar iets aangrypend aan die ou praktyk van opoffering - wat spreek tot 'n materiële intimiteit met die oneindige wat met tyd verlore gegaan het.
Maar by die Temple Institute is ek onberoerd. As ek alles in drie dimensies lewendig sien, is ek ondergedompel in die Bybel se eie, vreemde vallei.
Dit is nie dat daar geen skoonheid in die droom van die Messiaanse tydperk is nie. Daar is.
Dit is 'n gebed vir die einde van die geskiedenis en die einde van twis. Maar sommige toekoms is bedoel om verligte ligte te bly. Al kom ons nooit naby nie, lei hulle ons tereg terwyl ons dwaal.
Die herstel van die tempel is so 'n lamppaal op die horison.
Matthew Schultz is 'n skrywer wat in Tel Aviv woon en werk.
Tempelberg geskiedenis verslag
Een van die belangrikste struikelblokke in vorige pogings tot vrede was die verdeling van Jerusalem en beheer oor die Tempelberg. Moslem ontkenning van Judaïsme en historiese en godsdienstige bande met Jerusalem en die Tempelberg, die onwettige konstruksie van die Waqf daar, en die gewelddadige reaksie op Joodse aktiwiteite daar, is 'n struikelblok vir pogings tot vrede.
Beide Israel en die Palestyne maak aanspraak op Jerusalem en sy heilige plekke. Israel handhaaf sekuriteit en wettige beheer oor die Tempelberg, terwyl die Moslem Waqf godsdienstige, ekonomiese, administratiewe en sekuriteitsbeheer daar het. Vorige onderhandelinge het gefaal om Palestynse ontkenning van enige Joodse godsdienstige of historiese verband en regte op die Tempelberg. Tydens die onderhandelinge in Julie 2000 op Camp David, het Yasir Arafat geweier om Joodse bande met die Tempelberg te erken en beweer dat die Joodse Tempel nooit daar bestaan ​​nie. Toe die gesprekke later dieselfde jaar in Taba hervat word, het die Israeliete ingestem tot die volledige Palestynse soewereiniteit op die Tempelberg, maar het Palestyne versoek om die heiligheid van die Tempelberg vir Judaïsme te erken. Hulle het geweier. Volgens die destydse minister van buitelandse sake, Shlomo Ben-Ami:
Wat my veral by die geleentheid woedend gemaak het, was nie net die feit dat hulle geweier het nie, maar die manier waarop hulle geweier het: uit 'n soort totale minagting, 'n houding van afwysendheid en arrogansie. Op daardie oomblik het ek besef dat dit regtig nie Sadat is nie. Dat hulle nie bereid was om na ons posisie te beweeg nie, selfs op emosionele en simboliese vlak. Op die diepste vlak is hulle nie gereed om te erken dat ons hier enige titel het nie. [Onderhoud met Ari Shavit, Haaretz, 25 November 2001]
Dit is dus nuttig om terug te kyk na die geskiedenis van die konflik. Deur die geskiedenis heen het Jerusalem se statuur as 'n Moslem -heilige stad tipies afgeneem gedurende periodes waarin dit veilig onder Moslem -beheer was. Soos Daniel Pipes in 'n oorsig van die onderwerp, en die status van die stad en die emosies daaroor, onvermydelik styg vir Moslems wanneer Jerusalem 'n politieke betekenis het. Omgekeerd, as die nut van Jerusalem verstryk, so ook die status daarvan en die passies daaroor. " (Sien " The Muslim Claim to Jerusalem, " Midde -Ooste Kwartaalliks, September 2001)
Sedert 1967 is daar 'n toenemende poging deur Palestyne om die godsdienstige ywer van die Arabiese en Moslemwêreld te versper om Jerusalem van Israeliese beheer af te weer. Soos historikus dr. Yitzhak Reiter in 'n studie uit 2005 gedokumenteer het getiteld "From Jerusalem to Mecca and Back: The Islamic Consolidation of Jerusalem, " behels hul veldtog die ontkenning van die Joodse verbintenis met Jerusalem en die Tempelberg terwyl Jerusalem en veral die al -Die heiligheid van Aksa -verbinding in die hedendaagse Islam. Dit behels ook die herontdekking van die geskiedenis om 'n Arabiese verbinding met Jerusalem te skep voor die Joodse.
Selfs nou is daar toenemende beskuldigings dat die Moslem Waqf doelbewus ou Joodse artefakte en strukture uit die Eerste Tempel vernietig onder die dekmantel van opknappings op die Tempelberg om enige argeologiese bewyse van Joodse bestaan ​​daar uit te wis.
1) Die sentraliteit van die Tempelberg tot Judaïsme
Joodse eerbied vir die Tempelberg (Har HaBayit) lank voor die bou van die Koepel van die Rots en die Al Aqsa -moskee in die 7de eeu nC, en selfs voor die bou van die eerste Joodse tempel (Beit HaMikdash) deur koning Salomo byna 2000 jaar vroeër in 954 vC en wat in 587 VHJ vernietig is.
Die Beit HaMikdash is volgens die Joodse tradisie gebou op die Selfs Hashtiya, die fondament waarop die wêreld geskep is. Dit word beskou as die episentrum van Judaïsme, waar die goddelike teenwoordigheid (Shechina) rus, waar die Bybelse Isak as offer gebring is, waar die Allerheiligste en die Ark van die Verbond waarin die Tien Gebooie was, eens gestaan ​​het, en waar die Tempel weer in 515 vC herbou is voordat dit in 70 HJ deur die Romeine vernietig is. Die Tempelberg staan ​​ook bekend as die berg Moria (Har HaMoriah), word gereeld in die Torah.
Jerusalem, die heiligste stad van Judaïsme, word honderde kere in die Tanakh. Dit was die hoofstad van die ou Israeliese koninkryke en die tuiste van die heiligste tempel van Judaïsme. Jode van regoor die antieke wêreld sou drie keer per jaar pelgrimstogte maak na die Beit HaMikdash om deel te neem aan aanbidding en feeste, soos beveel in die Torah. Jerusalem en die Beit HaMikdash bly die fokus van Joodse verlange, aspirasie en gebede. Daaglikse gebede (gesê terwyl u Jerusalem en die Tempelberg in die gesig staar) en genade na etes bevat verskeie smeekbede vir die herstel van Jerusalem en die Beit HaMikdash. Jode handhaaf nog steeds die 9de dag van die Hebreeuse maand Av, die datum waarop beide die eerste en tweede tempel vernietig is, as 'n dag van rou. Die Joodse huwelikseremonie word afgesluit met die gesing van die Bybelse frase: "As ek u vergeet, o Jerusalem, laat my regterhand sy listigheid vergeet", en die breek van 'n glas deur die bruidegom om die vernietiging van die tempels te herdenk. En Yom Kippur -dienste en die Paasfees word elke jaar afgesluit met die frase "Volgende jaar in Jerusalem".
Die Westelike Muur (Kotel Hama'aravi, eenvoudig bekend as die muur of Kotel) is die oorblyfsel van die buitenste keermuur wat deur Herodes gebou is om die grond gelyk te maak en die gebied uit te brei wat die Tweede Joodse Tempel huisves. Die heiligheid daarvan kom van die nabyheid van die tempel en spesifiek die nabyheid van die Westelike Muur van die Allerheiligste van die Tempel (Kodesh Hakodashim —die binneste heiligdom waarin die verbondsark gehuisves is–Aron HaBrit–en waar die hoëpriester -Kohen Gadol— alleen is toegelaat om op Yom Kippur in te gaan). Volgens Midrashic -bronne het die goddelike teenwoordigheid nooit van die westelike muur van die Tempel se Allerheiligste afgewyk nie.
Die afgelope honderd jaar het Jode by Herodes se Westelike Muur gebid omdat dit die naaste toeganklike plek was aan die heiligste plek van Judaïsme. Volgens die Joodse tradisie sal die derde en laaste tempel herbou word met die koms van die Messias.
Daar is 'n polemiek onder Ortodokse rabbi's oor die toelaatbaarheid van toegang tot die tempelberg. Baie mense verbied om die verbinding binne te gaan vanweë die risiko dat iemand ritueel onrein kan trap op die plek van die Allerheiligste waarvan die presiese ligging nie bekend is nie. Ander laat toe om die Tempelberg binne te gaan en sê dat hulle vasgestel het waar 'n mens kan staan ​​sonder om heilige grond aan te raak. Hierdie gebied bevat Herodes se uitbreiding van die tempel, soos die stalle van Salomo en die strook agter die Westelike Muur.
2) Die Tempelberg as 'n Islamitiese heilige terrein
Jerusalem het tydens die heerskappy van die Umayyads (661-750 nC) betekenis as 'n Islamitiese heilige plek aanvaar. Die uitdaging aan sy mag van Ibn al-Zubayr, 'n rebel wat Mekka beheer het, het die in Sirië gebaseerde kalief Abd al-Malik probeer om sy leierskap te konsolideer deur 'n plek van aanbidding vir sy volgelinge in Jerusalem in die plek van Mekka te vestig. Hy bou die Koepel van die Rots (Masjid Qubbat As-Sakhrah) in 688-91 CE op die plek waar die Joodse tempels gestaan ​​het.
Twee dekades later, in 715 nC, het die Umayyads nog 'n moskee op die Tempelberg gebou wat hulle die naam gegee het Masjid al Aqsa (Die verste moskee) om die "verste moskee " waarna in die Koran verwys word, aan te dui (17: 1). Dit was die metaforiese plek waarvandaan Mohammed in 'n visioen na die hemel opgevaar het (in Arabies genoem Mi'raj) na 'n nagreis van Mekka (die Isra) op 'n gevleuelde steed genoem Al Buraq.
Alhoewel die Koran nooit melding maak van Jerusalem of die Tempelberg nie, het die aanwysing van 'n konkrete terrein wat tot dan toe slegs 'n figuurlike naam was, Moslems 'n nuwe godsdienstige fokus gegee. Verskeie Qur'aniese verse is daarna uitgelê dat dit skuins na Jerusalem verwys. Die Tempelberg is deur Moslems herdoop al Haram al Sharif, die Noble Sanctuary.
Na die einde van die Umayyad -bewind in 750 nC, het die Moslem -belangstelling in Jerusalem vervaag totdat die kruisvaarders in die 12de eeu nC oorgeneem het. Die Koerdiese leier Saladin (Salah-al-Din ibn Ayyub) het Jerusalem in 1187 herower, die Moslem-heerskappy daar gevestig en 'n bouveldtog begin, wat onder sy afstammelinge, die Ayyubids, voortgesit is. Tydens die heerskappy van Ayyubid was daar periodes waarin Jerusalem en sy heilige plekke afgestaan ​​is aan die Christelike kruisvaarders, wat kerke op die Tempelberg gebou het. Miskien in reaksie op kruisvaardersoorwinnings, het Jerusalem in Moslem -bewussyn gevestig geword as die derde heiligste stad in Islam, na Mekka en Medina. Tog is aanbidding op hierdie heilige plek gevolg deur lang periodes van Moslem -verwaarlosing en belangeloosheid.
Die Westelike Muur, waar Jode bymekaargekom het om te bid sedert die Ottomaanse verowering aan die begin van die 16de eeu, het tot die tydperk van die Britse mandaat min belang vir Moslems gehad. Na die Balfour -verklaring van die Britse regering in 1917, wat die oprigting van 'n nasionale tuiste vir die Joodse volk in Palestina ondersteun het, het die Westelike Muur nasionale sowel as godsdienstige betekenis begin aanneem vir Sioniste en het Jode daar in groter getalle begin versamel. Die Groot Mufti van Jerusalem, Haj Amin al Husseini, gebruik die muur as 'n fokuspunt vir sy anti-Sionistiese veldtogte. Hy het Moslems aangehits deur die Westelike Muur tot 'n heilige Moslem -terrein te verklaar wat Jode probeer gryp het. Die Westelike Muur, nadat dit eeue lank geïgnoreer is, is skielik verklaar as die plek waaraan Mohammed sy gevleuelde stert vasgemaak het tydens sy nagreis. Die muur is hernoem Al Buraq agter die perd aan. (Voor hierdie tydstip is daar verskeie plekke genoem as die plek waar Mohammed sy stert vasgemaak het, insluitend die oostelike muur en die suidelike muur, maar nooit die westelike muur nie.) Moslem -onluste in 1929 teen Joodse aanbidders aan die muur is aangevuur deur die bewering dat Joodse gebed die moskees wat heilig is vir Islam in gevaar stel.
Terwyl Jode tydens die Jordaanse bewind (1948-67) belet is om by hul heilige plekke in te gaan en te bid, is Jerusalem en die Tempelberg grootliks as belangrike Moslem-heilige plekke geïgnoreer. Maar toe Israel in 1967 beheer oor die oostelike Jerusalem en die Tempelberg verkry, het die gebied weer 'n fokuspunt geword vir Moslem -godsdienstige ywer en aanhitsing. Ondanks die feit dat Israeliese owerhede die beheer van die Tempelberg as 'n gebaar van vrede aan die Jordaanse Islamitiese Waqf oorgegee het, het Moslems die voorbeeld van Haj Amin al Husseini gevolg en probeer om die Tempelberg te gebruik as 'n voorwendsel om wêreldsteun te verkry teen die Joodse gesag oor Jerusalem.
BEHEER VAN DIE TEMPELMONTAGE
Tydens die 19-jarige besetting van Oos-Jerusalem (1948- 1967) in Jordanië, is Joodse heilige plekke ontheilig, verniel en vernietig. Jode is toegang geweier tot hul heilige plekke (insluitend die Westelike Muur en die Tempelberg) in stryd met artikel 8 van die 1949-Israelies-Jordaanse wapenstilstandsooreenkoms. Christelike kerke is verbied om eiendom in Jerusalem te koop en Christelike godsdienstige organisasies mag nie eiendom naby heilige plekke besit nie. (Vir meer besonderhede, sien: Backgrounder: History of Jerusalem)
Nadat Israel in 1967 die ooste van Jerusalem met die heiligste plekke van Judaïsme en die heiligste plekke van die oostelike Jerusalem ingeneem het, het Israeliese minister van verdediging, Moshe Dayan, onmiddellik soldate beveel om 'n Israeliese vlag wat oor die Tempelberg gehys is, te verwyder. Hy verklaar:
Aan ons Arabiese bure steek ons ​​die hand van vrede uit. Aan lede van die ander godsdienste, Christene en Moslems, belowe ek hiermee getrou dat hul volle vryheid en al hul godsdienstige regte behoue ​​bly. Ons het nie na Jerusalem gekom om ander se heilige plekke te verower nie. (Meron Benvenisti, Jerusalem: Die geskeurde stad, Isratypeset, Jerusalem, 1976)
Deur administratiewe beheer oor die Tempelberg aan die Islamitiese Waqf van Jordanië te gee, het Dayan Jode verbied om daar gebedsdienste te hou. Israel het egter soewereiniteit en veiligheidsbeheer oor die gebied behou.
Israel het belowe om die spesiale status van die Hashemitiese Koninkryk en die 8217 se administrasie van Islamitiese heilige plekke in Jerusalem voort te sit. Maar na die Oslo II -ooreenkomste in 1994 het die Palestynse leier Yasir Arafat probeer om die Jordaanse Waqf se gesag oor die Tempelberg te vervang. Hy het sjeik Ikrima Sabri as Mufti van Jerusalem aangestel en Hassan Tahboub as minister van die Waqf en godsdienstige aangeleenthede, en het die deur Jordanië aangestelde hoof van die Islamitiese Waqf, Adnan Husseini, oorskadu. , en die Hashemitiese koninkryk Jordanië het dus effektief administratiewe en godsdienstige beheer oor die Waqf aan die Palestynse Owerheid van Arafat verloor.
In 2004 het die Jordaniërs weer begin om hul beheer oor die Jerusalem Waqf te bevestig. In Julie 2006 is die sjeik Ikrima Sabri, wat hom meer en meer by die radikale Israelies-Arabier aanpas, vervang deur sjeik Mohammad Hussein as Grootmoedi van Jerusalem. In Maart 2007 word sjeik Azzam Khatib al Tamimi hoof van die Jerusalem Islamic Waqf.
GESKIEDENIS OORSKRYWE: DIE JODSE VERBINDING MET HEILIGE WEBWERE VEIL EN 'N FIKTIEWE ARABIESE GESKIEDENIS SKEP
In 1924 publiseer die Opperste Moslemraad 'n Engelstalige toeristegids na die Tempelberg getiteld "A Brief Guide to al-Haram al-Sharif, " wat lui:
Die webwerf is een van die oudstes ter wêreld. Sy heiligheid dateer uit die vroegste tye. Die identiteit daarvan met die plek van die tempel van Salomo is onbetwisbaar. Volgens universele oortuiging is dit ook die plek waarop Dawid 'n altaar vir die Here gebou het en brandoffers en dankoffers gebring het.
Maar die Moslem -erkenning van 'n Joodse historiese band met hierdie heilige plek het verander na Israel se oorwinning in die oorlog in 1967, toe Jerusalem onder Israel se beheer was. Palestynse en Moslemleiers het hul lyn begin verander. Terwyl die verhale wat hulle vertel van mekaar verskil, is hulle konsekwent in hul poging om die Joodse verbinding met die Tempelberg, Jerusalem en inderdaad die hele Israel uit te wis.
Hieronder is voorbeelde van verklarings deur Palestynse politieke en godsdienstige leiers en akademici sowel as ander Arabiese en Moslemleiers wat die Joodse verbintenis met Jerusalem en die Tempelberg ontken, veral tydens onderhandelinge oor Jerusalem en sy heilige plekke.
1) Palestynse politieke leiers
Ambassadeur Dennis Ross, wat die Amerikaanse betrokkenheid by die vredesproses in die Midde-Ooste gevorm het as spesiale koördineerder in die Midde-Ooste en wat president was van president Clinton en die mislukte Israel-Palestynse vredesberaad by Camp David in 2000, berig dat die Palestynse leier Yasir Arafat slegs een idee gehad het by die Camp David -gesprekke - naamlik om die kern van die Joodse geloof te ontken deur te beweer dat die tempel nog nooit in Jerusalem bestaan ​​het nie, maar in Nablus.
Arafat was bang om die bestaan ​​van 'n Joodse band te erken. Hy het vir Clinton gesê ek is 'n godsdienstige man, en ek sal nie toelaat dat daar oor my [in die geskiedenis] geskryf word dat ek die bestaan ​​van die sogenaamde tempel onder die berg bevestig het nie. " <Al-Hayat Al-Jadida, 12 Augustus 2000, Vertaling: MEMRI)
Later, in 'n onderhoud van 5 Oktober 2002 met London's Al Hayat, hy het nog verder gegaan in sy ontkenning van die Joodse geskiedenis en die verhaal nogmaals verander. Hy beweer nie net dat die Joodse tempel nooit in Jerusalem bestaan ​​het nie, maar dat dit nog nooit in enige van Palestina bestaan ​​het nie:
Hulle [Jode] het 34 jaar lank tonnels gegrawe, waarvan die gevaarlikste die groot tonnel is. Hulle het nie een klip gevind wat bewys dat die Tempel van Salomo daar was nie, want histories was die Tempel glad nie in Palestina nie. Hulle het slegs oorblyfsels van 'n heiligdom van die Romeinse Herodes gevind. (Vertaling: MEMRI)
Die Palestynse president, Mahmoud Abbas, wat deur die Weste as 'n gematigde versterk is, ontken ook dat 'n Joodse tempel op die Tempelberg bestaan ​​het. Hy het gesê dat:
Almal wat die verlede [die Israeliete] wil vergeet, kan nie kom beweer dat die [Joodse] tempel onder die Haram geleë is nie. Hulle eis dat ons vergeet wat 50 jaar gelede met die vlugtelinge gebeur het - en ek praat as 'n lewende, asemrowende vlugteling - terwyl hulle terselfdertyd beweer dat hulle 2000 jaar gelede 'n tempel gehad het. Ek daag die bewering uit dat dit so is [dat daar ooit 'n Joodse tempel was]. Maar selfs al is dit so, aanvaar ons dit nie, want dit is nie logies vir iemand wat 'n praktiese vrede wil hê nie. (Kul Al-Arab (Israel), 25 Augustus 2000 Vertaling: MEMRI)
Ander Palestynse politieke leiers het die voorbeeld gevolg. Byvoorbeeld, Nabil Sha'ath van die Palestynse Wetgewende Raad en senior adviseur van president Mahmoud Abbas, wat voorheen hoofonderhandelaar was in Israelies-Palestynse gesprekke, noem die Joodse tempel as "fiktief. " Hy het gesê:
[Die Israeli's] dring aan op soewereiniteit oor die Al-Aqsa-moskee met die voorwendsel dat 'n Israeliese tempel daaronder begrawe is en dat hulle deur hul voortgesette soewereiniteit dit eendag kan opspoor ... Hulle bewering is nie gestaaf deur die opgrawings wat hulle gedoen het nie rondom en onder die moskee. [Voice of Palestine Radio Station, 26 Julie 2000]
Israel eis beheer oor die Tempelberg op grond van sy bewering dat die fiktiewe tempel daar gestaan ​​het. (Al-Ayyam, 27 Julie 2000).
Walid Awad, woordvoerder van die buitelandse pers van die Fatah Central Media Commission en voorheen direkteur van buitelandse publikasies vir die Ministerie van Inligting van die PLO, het 'n onderhoud met IMRA op 25 Desember 1996 gesê:
Daar is geen tasbare bewyse van Joodse bestaan ​​uit die sogenaamde 'Temple Mount Era ' nie. . . . Die ligging van die Tempelberg word bevraagteken. . . . Dit is moontlik in Jerigo of op 'n ander plek.
In 'n aanlynartikel "Jerusalem, A City Crying Out For Justice " wat deur Awad as direkteur van buitelandse publikasies van die PA Ministerie van Inligting (die PA -webwerf nie meer beskikbaar is nie) gepubliseer, beskuldig Awad Israel van die vervalsing van die geskiedenis en argeologie na 1967 om 'n Joodse verbinding met Jerusalem te skep:
Onmiddellik nadat Israeliese soldate Arabiese Oos -Jerusalem in 1967 beset het, het die Hebreeuse Universiteit, die Israeliese ministerie van godsdienssake en die departement van oudhede gesamentlik en individueel 'n massiewe opgrawingsveldtog in Arabiese Oos -Jerusalem begin om 'n spoor van Joodse bestaan ​​te vind vanaf die sogenaamde 'Temple Mount Era. '
Die feit is dat byna dertig jaar opgrawings niks Joods aan die lig gebring het nie, en geen tasbare bewyse daarvan is opgegrawe nie. Tot hul groot ergernis blyk dit dat dit uit hul ondergrondse opgrawings na vore gekom het, meer Moslem paleise, howe en moskees was. Ander opgrawings onthul argeologiese ruïnes van die Romeine, Grieke en Kanaäniete
Om hierdie bewerings geloofwaardigheid te gee en die vernuftige vervalsde historiese verslae van die stad te vertaal sodat hulle wêreldwyd egtheid kon verkry, het hulle [Israeliese argeoloë en owerhede] besluit om die geskiedenis van Jerusalem te manipuleer soos hulle dit wil hê gesien deur die wêreld, en om dit op 'n manier aan te bied wat aanvaarbaar is vir die hedendaagse denke van alledaagse mense …
Jerusalem is nie 'n Joodse stad nie, ondanks die Bybelse mite wat in sommige gedagtes ingeplant is. Daar is niks tasbaars gevind wat hierdie bewerings geloofwaardig maak nie.
2) Palestynse godsdiensleiers
Sjeik Ikrima Sabri, vorige Mufti van Jerusalem
Ikrima Sabri, tot onlangs die deur die Palestynse owerheid aangestelde mufti van Jerusalem en die hoogste Islamitiese geestelike owerheid in die PA, dring daarop aan dat Jode geen verband het met enige deel van die Tempelberg nie, insluitend die Westelike Muur. In 1997 verklaar hy:
Die Al-Buraq-muur [Westelike Muur] en sy plein is 'n Moslem-godsdienstige eiendom, en die besluite van die Israeliese regering beïnvloed dit nie ... Die Al-Buraq-muur is deel van die Al Aqsa-moskee. Die Jode het geen verband daarmee nie. (Al Ayam, 22 November 1997)
In 2000 herhaal hy dit in 'n Israelies-Arabiese weekblad:
Geen steen van die Al-Buraq [die Westerse] muur het 'n verband met Judaïsme nie. [Kul Al-Arab, 18 Augustus 2000]
En 'n paar maande later het hy 'n onderhoud aan 'n Duitse dagblad gegee waarin hy weer beweer:
Daar is nie eens die kleinste aanduiding van die bestaan ​​van 'n Joodse tempel op hierdie plek in die verlede nie. In die hele stad is daar nie eens 'n enkele klip wat die Joodse geskiedenis aandui nie. Die Komitee van die Volkebond het in 1930 aanbeveel om die Jode daar te laat bid om hulle stil te hou. Maar dit het geensins erken dat die muur aan hulle behoort nie. [Die Welt, 17 Januarie 2001]
In 2002 skryf Sabri 'n boekie, getiteld Palestine-the Human Factor and the Land, wat in Augustus 2002 in Egipte gepubliseer is. Hierin gebruik hy die antisemitiese vervalsing as#8220The Protocols of the Elders of Zion " sy bewering dat die Jode al eeue lank in die geheim beplan om Palestina oor te neem. Hy ontken enige Joodse historiese verband en die reg op die land, en noem die Joodse tempel wat deur Salomo gebou is as 'n#8220 denkbeeldige. "
Tayseer Tamimi, godsdienstige hoof van die PA
Die godsdienstige hoof van die Palestynse Owerheid, Tayseer Tamimi, praat gereeld by openbare geleenthede en op Palestynse TV. In 'n televisie -onderhoud op 9 Junie 2009 demoniseer hy Jode, ontkenning van Joodse erfenis en bande met Jerusalem en die Tempelberg.
Ek weet van Moslem- en Christelike heilige plekke in [Jerusalem]. Ek weet nie van enige Joodse heilige plekke daarin nie en Israel grawe sedert 1967 op op soek na oorblyfsels van hul tempel of hul fiktiewe Joodse geskiedenis.
Hy het die geskiedenis omgekeer en die waarheid op sy kop gedraai, en hy het Jode daarvan beskuldig dat hulle die "Al Buraq " -muur vals in 'n Joodse terrein omskep het.
Toe die profeet [Mohammed] Jerusalem binnekom, nadat hy met sy '-rydier ' in die nagreis van Mekka na Jerusalem geland het, het hy dit vasgemaak aan die westelike muur, wat vandag [deur Moslems] bekend staan ​​as die al-Buraq-muur , en wat die Jode deur vervalsing en bedrog gebruik het [gesê dat dit die Westelike Muur van die Tempel is].
Hy het absurde bewerings gemaak oor Joodse wetenskaplike pogings om Arabiese heilige plekke te vernietig:
Die [Israeliese] opgrawings en die doel is om die Al-Aqsa-moskee te vernietig. Die fondamente daarvan is eintlik verwyder. Chemiese sure is in die gesteentes ingespuit om dit op te los. Die grond en die pilare [is verskuif] sodat die moskee in die lug hang. Daar is 'n Israeliese plan om die Al-Aqsa-moskee te vernietig en die tempel te bou.
3) Palestynse akademici
Palestynse akademici gebruik hul geloofsbriewe om hul aansprake - dikwels op Palestynse opvoedkundige TV - te weeg, het die Joodse historiese verband met die land gereeld ontken en dit vervang met 'n fiktiewe Arabiese verband. Volgens hulle het die Bybel geen historiese waarheid nie. Hulle beweer dat Palestyne die direkte afstammelinge van die Kanaäniete is, terwyl Jode afstammelinge is van Khazars wat geen aanspraak op die land het nie.
Dr Issam Sissalem, professor in die Midde -Oosterse geskiedenis aan die Islamitiese Universiteit van Gaza, verskyn gereeld op PA -televisie en ontken elke Joodse verbintenis met die Tempelberg, Jerusalem en die land Israel.
Oor Salomo se tempel beweer hy:
Hierdie leuenaars is die grootste leuen in die geskiedenis. (PA TV, 8 Oktober 2001)
Daar is geen historiese teks wat die bestaan ​​[van Salomo se tempel] bewys of dat dit 'n ander geskiedenis as die Bybel het nie, en die Bybel, soos ons vroeër genoem het, is geskryf op grond van antieke legendes. (PA TV, 2 Augustus 2004)
En oor die Westelike Muur beweer hy:
Dit is die plek waar Mohammed hemel toe is en deel is van die Al-Aqsa-moskee. Die Sionistiese vyand beweer valslik dat hierdie muur deel is van die sogenaamde tempel. Dit is 'n bedrieglike leuen.
Trouens, Sissalem poog om alle Joodse verbintenis met die land Israel uit te wis:
Soos ek al gesê het, die ou Hebreërs is vernietig. Heeltemal gedesimineer. Eintlik was hulle buitelanders in hierdie land. Hulle was primitiewe Bedoeïene uit die Arabiese woestyn. Hierdie land is ons s'n. Jerusalem, en elkeen van haar klippe, is ons s'n.
Ek wil daarop wys dat ons nie veel moet fokus op die sogenaamde [Bybelse] Hebreeuse stamme, wat in werklikheid Bedoeïen - Arabiese stamme is nie. Daar is geen verband tussen hulle en hierdie Khazar Jode [van Israel vandag] nie. (2 Augustus 2004)
Die Jode het in afgesonderde gebiede gewoon, in ghetto's in Pole en in Rusland. Dit was die oorblyfsels van die Khazars sonder 'n verband met ons land of sy geskiedenis … (PA TV, 21 November 2004)
Die historikus en voormalige Arafat -adviseur Jarar al Qidwa maak soortgelyke bewerings:
Ek glo dat die tempel van Salomo gebou is deur die Kanaäniete, die bure van die Israeliete, die Israeliete. Ek wil verskeie woorde duidelik stel: die Bybel het 'n argief geword wat nie die Israeliete en die eerste Jode was nie, maar wat hulle gedink het hulle was, wat hulle hulle voorgestel het. Die tempel is die vrug van hul verbeelding. In elk geval, toe ons nasie of ons Kanaänitiese voorvaders na Palestina kom, bou hulle die tempel ... 'n tempel in Jerusalem …
Die kwessie van die tempel is 'n Sionistiese vernuwing.Niemand het gesê dat die tempel wat in Jerusalem gebou is, nie die Kanaäniet of Romein nie, niemand gesê het dat dit in die plek van die [Islamitiese] Al Haram was nie. " (PA TV, 2 Augustus 2004)
4) Ander Arabiese en Moslem -eise
Die poging om die Joodse verbintenis met Israel uit te wis, is nie beperk tot die Palestyne nie. Die mate waarin hierdie ontkenning in die Arabiese en Moslemwêreld opgeval het, is onthul in die studie van Yitzhak Reiter (in Hebreeus), wat gebaseer was op duisende Islamitiese regsuitsprake, proklamasies en geskrifte wat hy op die boekebeurs in Kaïro, Arabiese webwerwe en Islamitiese boekwinkels. (Ha'aretz rubriekskrywer Nadav Shragai het sommige van Reiter se bevindings opgesom in 'n rubriek van 27 November 2005 getiteld Al-Aqsa. ")
Hier is 'n paar voorbeelde sedert 1967:
Op 30 Desember 1973 het koning Feisal van Saoedi -Arabië op Radio Riyad geproklameer
Die Jode het geen verband met Jerusalem nie en het geen sakramente daar nie. Hulle beweer dat die Tempel van Salomo daar is … Die Tempel van Salomo bestaan ​​nie in Jerusalem nie#Daarom het die Jode geen verband of reg om enige teenwoordigheid in Jerusalem of enige gesag daar te hê nie.
Die Saoedi -historikus Muhammed Hassan Sharab verklaar dat die Quranic Al Aqsa -moskee die hele tempelberg, insluitend die Westelike Muur, omvat en dat die tempel van Salomo nooit daar geleë was nie.
Die Egiptiese argeoloog Abed al-Rahim Rihan Barakat, direkteur van oudhede in die Dahab-omgewing van Sinai. Barakat beweer:
Die legende oor die Joodse tempel is die grootste historiese misdaadmisdaad.
Dosent van die Universiteit van Kaïro en eenmalige TV-gasheer Abed al-Tuwab Mustafa beweer dat daar geen grondslag is vir die Joodse aanspraak op 'n heilige tempel op die berg Moriah nie.
Die Libanese historikus Kamal Salibi, emeritus -professor aan die Amerikaanse Universiteit van Beiroet, teoretiseer dat eertydse Israeliete nooit Palestina bewoon het nie en dat Bybelse gebeure plaasgevind het, nie in Palestina nie, maar in die suidweste van Arabië, tussen Mekka en Jemen. Hy verduidelik hierdie teorie in 'n boek uit 1985, Die Bybel kom uit Arabië, en baseer sy aansprake op die feit dat baie plekke in Arabië Bybelse name dra.
In die VSA het Nadia Abu El Haj, professor in antropologie aan Barnard College, 'n boek geskryf waarin beweer word dat Israeliese argeologie in die gedrang kom deur nasionalistiese politieke motiewe om die land se oorspronklike mite te staaf. , verwerp sy die groot argeologiese bewyse wat historiese en Bybelse verslae oor die lang Joodse teenwoordigheid in Israel ondersteun, as gemanipuleer om bewyse te lewer vir 'n Israelitiese verbintenis met die land.
5) Bewering dat die Al Aqsa -moskee deur Adam gebou is
Die afgelope paar jaar het verskillende nuwe aansprake ontstaan ​​oor wie die Al Aqsa -moskee gebou het. Byna al hierdie bewerings was voor Salomo se bou van die Eerste Joodse Tempel in 954 vC. Maar die bewering dat die meeste geldeenheid onder Moslems verkry word, is dat hierdie moskee deur Adam gebou is. Abdullah Marouf, 'n voormalige beampte van media en openbare betrekkinge van die al-Aqsa-moskee, bedryf nou 'n webwerf (http://www.ouraqsa.com/english/) wat gewy is aan die Al Aqsa-moskee en die Engelse lesers die herskrewe geskiedenis bied #8221 van die struktuur:
Die eerste gebou van die al-Aqsa-moskee is deur profeet Adam (PBUH) gedoen, daarna is dit baie keer opgeknap en herbou, een daarvan was deur profeet Sulayman (Salomo) (PBUH), maar sy gebou van al-Aqsa was slegs 'n opknapping van die moskee, nie 'n eerste gebou nie. Daarom kan ons nie sê dat die profeet Sulayman die moskee was wat die al-Aqsa-moskee gebou het nie, maar ons kan sê dat hy (moskee) die moskee GERONOVEER of HERBOU het.
Westerse joernaliste moet dit moeilik vind om 'n Arabiese revisionistiese geskiedenis te verstaan ​​wat basiese waarhede wat in die Joods-Christelike tradisie aanvaar word, verwerp en ontken. En daarom is hulle geneig om dit te verwerp of te ignoreer. Maar om die Arabiese ontkenning van die Judaïsme en die bestaan ​​van Israel en dus die bestaansreg van Israel te verstaan, is noodsaaklik om die hele Arabies-Israeliese vredesproses te verstaan.
DIE WAQF 'S POGING OM DIE STATUS QUO TE VERANDER
In 1967 het Israel die Wet op die Beskerming van Heilige Plekke goedgekeur deur spesiale heilige status aan die Heilige Terreine te verleen en dit 'n kriminele oortreding te maak om dit te ontheilig, te skend of die vryheid van toegang daartoe te belemmer.
Ander wette vereis vooraf toestemming van die Ministerie van Godsdienssake of die Ministerie van Onderwys en Kultuur om opgrawings in of naby 'n heilige plek uit te voer. 'N Antiekwet van 1978 bepaal dat, waar so 'n terrein om godsdienstige redes gebruik word, plaveisel, steengroef en begrawe en ander aksies slegs met die skriftelike toestemming van die direkteur van die departement van oudhede uitgevoer kan word.
Die Moslem Waqf weier egter deurgaans om die Israeliese soewereiniteit of die wette wat heilige plekke heers, te erken. In 'n poging om die status quo van die Tempelberg te verander, het die Waqf hierdie wette herhaaldelik oortree met opgrawings en die bou van nuwe moskees. Baie glo dat onder die dekmantel van opknappings op die Tempelberg, die Waqf doelbewus argeologiese bewyse van die Joodse geskiedenis van die terrein vernietig.
In die 1970's het die Waqf onwettig 'n sloot vir nutslyne gegrawe sonder argeologiese toesig. Hierdie opgrawing het 'n 16 voet lange, ses voet dik muur blootgestel wat vermoedelik deel was van die Herodiaanse tempelkompleks. Die muur is afgebreek en toegemaak.
'N 1983 -artikel en hoofartikel in Bybelse argeologie -oorsig het die Waqf daarvan beskuldig dat hy bewyse van die Eerste (Solomoniese) en Tweede Tempels met vuil, aanplantings en plaveisel verberg het. Die hoofartikel het geëis dat gekwalifiseerde argeoloë toegang tot die terrein van die Tempelberg kry en 'n beroep op Moslem- en Joodse argeoloë doen om saam te werk om die argeologiese oorblyfsels daar te bewaar. Die tydskrif het voor en na foto's van die argeologiese skade gepubliseer.
Die Israeliese owerhede het herhaaldelik versuim om die antieke wette af te dwing of om die ongemagtigde opgrawings van Waqf te stop omdat hulle meen dat dit skadelik sou wees vir die Arabies-Israeliese verhoudings. Dit het gelei tot 'n regsgeding teen die Waqf en die Israeliese owerhede deur "The Temple Mount Faithful, " 'n Israeliese groep wat 'n derde Joodse tempel op die terrein van die Eerste en Tweede Tempels wou herbou. Die hooggeregshof het beslis dat die Waqf inderdaad by 35 geleenthede Israel se oudheidswette oortree het, wat onherstelbare skade of vernietiging aan oudhede veroorsaak het, maar weier om in te gryp weens politieke sensitiwiteit en die verstandhouding dat die wette in die toekoms op die regte manier toegepas sou word.
Maar in 1996 het die Waqf begin met die omskakeling van die gebied onder die suidoostelike hoek van die Tempelberg-die stalle van Salomo en die oostelike Hulda-poort-na die grootste moskee in die land met 'n kapasiteit van 7-10 000 . Die Waqf noem dit die Marwani-moskee en beweer dat dit bloot 'n opknapping van 'n bestaande moskee was, hoewel argeoloë gesê het dat daar geen bewyse daarvoor is nie. Die Waqf werk sonder argeologiese toesig en het geen vergunnings nie, maar het bedrog swaar masjinerie ingebring en begin bou, wat die munisipaliteit in Jerusalem genoop het om 'n hofbevel te kry om die gebou sonder toesig te stop. Dit word hoogs verpolitiseer toe Palestyne met gewelddadige onluste reageer op Israel se pogings om 'n tweede uitgang van die Hasmonese tonnels oop te maak (sien hieronder). Omdat die Israeliese Arbeidsregering nie die situasie wou toeneem nie, het die Waqf die Waqf toegelaat om sy werk te voltooi en die moskee oop te maak.
Oor die volgende paar jaar het die Waqf voortgegaan met sy eensydige, nie -goedgekeurde konstruksie en 'n nuwe moskee, genaamd al Aqsa al Qadima, ingewy. Dit bevat die westelike Hulda -hek -dubbelgang - die enigste volledige gang wat oorgebly het uit die tyd van die Tweede Tempel.
In 1999, nadat hulle goedkeuring ontvang het om 'n nooduitgang in die Marwani -moskee oop te maak, het die Waqf stootskrapers gebruik om die Stal -moskee van Solomon uit te brei en 'n massiewe opening (18.000 vierkante voet by 36 voet) uit te grawe. Soos Ha 'aretz rubriekskrywer Nadav Shragai het geskryf: Vir die eerste keer sedert 1967 is 'n vloot van tientalle stootskrapers en vragmotors op die Tempelberg aan die werk gesit, en 6 000 ton aarde van die berg is opgegrawe en verwyder. " Werkers is gestort hierdie puin in die Kidronvallei. Amir Drori, destydse direkteur van die Antieke Owerheid, noem dit 'n "argeologiese misdaad" en Elyakim Rubenstein, prokureur -generaal, veroordeel dit as 'n aanval op die Joodse geskiedenis. Ontheiliging ")
Argeoloë beweer dat belangrike artefakte uit die eerste en tweede tempel in hierdie puin gevind is, en in 2004 is 'n projek begin om die gestorte materiaal te sif. Argeoloë en vrywilligers, wat gefinansier is deur die City of David -stigting en gelei deur professor Gabriel Barkai en Tzachi Zweig, het duisende seldsame en belangrike artefakte uit die Eerste en Tweede Tempelperiodes, sowel as uit die Romeinse, Bisantynse, Ottomaanse en vroeë Arabiese tydperke ontdek, onder hulle 'n seldsame bulla uit die Eerste Tempel.
Die Waqf het alle toegang tot die Israeliese antieke owerheid vanaf die Tempelberg in 2000 afgesny. In reaksie op die voortgesette ongemagtigde bouwerk deur die Waqf op die Tempelberg, is 'n nie-politieke, vrywillige komitee saamgestel om op te tree. Die komitee vir die voorkoming van vernietiging van oudhede op die Tempelberg, en dit het prominente argeoloë, regters, prokureurs, literêre en ander openbare persone van regoor die Israeliese politieke spektrum ingesluit. Minister om onmiddellik te stop met die onwettige konstruksie sonder toesig deur die Waqf op die Tempelberg-werk wat volgens hulle die argeologie ernstige skade berokken het. van duisende vierkante meter, met behulp van swaar masjinerie, plaveisel oor uitgebreide gebiede en die verwydering van die aarde wat ryk is aan argeologiese bevindings. Die Shin Bet het ook die premier van Waqf gewaarsku om planne om nog moskees op die Tempelberg oop te maak.
Ondanks die waqf wat argeoloë, joernaliste en regeringsamptenare verbied het om die gebied binne te gaan, het lugfoto's en onderdakverslae en films 'n beeld gegee van wat gebeur. 'N Brief van die CPDATM aan die destydse premier Ariel Sharon bevat besonderhede van die skade en vernietiging deur die Waqf. Ondanks talle regsversoeke deur CPDATM en ander groepe om die onwettige konstruksie van Waqf te stop, het die Hooggeregshof egter geweier om in te gryp.
In die somer van 2007 het die Waqf weer 'n diep sloot begin grawe om ou elektriese kabels te vervang. Alhoewel die Israeliese polisie en die oudhede -owerheid die opgrawing goedgekeur het, is swaar trekkers gebruik. Die CPDATM protesteer teen die gebruik van swaar toerusting en die gebrek aan noukeurige argeologiese toesig, maar die werk het voortgegaan, wat blykbaar skade berokken aan die strukture wat later uit die eerste en tweede tempels dateer.
Ha 'aretz rubriekskrywer Nadav Shragai het geskryf oor die gebrek aan toesig oor die onwettige gebou van Waqf. Hy wys daarop dat beide die Israeliese oudheidsowerheid en die munisipale lisensie- en inspeksiedepartement toegang tot die Tempelberg geweier is en inligting oor wat daar gebeur. Boonop blyk dit dat daar 'n doelbewuste inmenging is deur die polisie en wie ook al verantwoordelik is om te verhoed dat inligting by die oudheidsowerheid uitkom. (Sien " Die nuutste skade aan oudhede op die Tempelberg " deur Nadav Shragai.)
In teenstelling hiermee, 'n poging in 1981 deur die rabbi van die Westelike Muur, Yehuda Meir Getz, om in die geheim 'n ou verseëlde poort oop te maak en handmatig 'n bestaande tonnel op te grawe wat in die rots onder die Tempelberg ingekerf is (vermoedelik lei tot die Allerheiligste en moontlik die oorspronklike verlore ark van die verbond) is gestop deur die Israeliese regering wat beveel het dat die opening met gewapende beton verseël moet word. (Sien "Raiders of the Lost Ark " deur Nadav Shragai)
Die onwilligheid om die wette van Israel te beskerm wat oudhede beskerm en bewyse van die Joodse erfenis, is gewortel in die begeerte om Arabiese geweld en oproer te voorkom.
BEL NA JIHAD IN "DEFENSE " VAN MOSLIM HEILIGE WEBWERKE
Selfs terwyl hulle probeer om die status quo van die Tempelberg te verander, verset Moslemleiers teen enige Joodse poging om die gebied te besoek, te ondersoek, op te grawe, te herstel of op te knap. Vanaf die 1920's het Arabiese leiers herhaaldelik anti-Joodse geweld en jihad aangevuur in die naam van " verdedigende " heilige plekke, 'n skyn van jihad in die naam van Islam.
In September 1928 het 'n klein groepie Jode 'n "mechitza " ('n skeiding vir die skeiding van mans en vroue tydens gebede) vir Jom Kippoer -gebede by die Westelike Muur opgerig. Die Britte het die skeider met geweld afgetakel, maar grootmoedi van Jerusalem Haj Amin al Husseini het hierdie voorval as 'n voorwendsel gebruik om Moslems aan te wakker. Hy het die Jode daarvan beskuldig dat hulle probeer het om Moslem -heilige plekke, insluitend die al Aqsa -moskee, in beslag te neem.
'N Virulent propaganda -veldtog wat 'n beroep op jihad teen die Jode gehad het, het gelei tot die gereelde slaan en steniging van Jode wat by die muur aanbid het, en het in Augustus 1929 tot 'n hoogtepunt gekom in wydverspreide, moorddadige onluste regoor Palestina. " Verdedig die heilige plekke en#8221 het die slagoffer geword.
Tydens die besetting van Jerusalem in Jerusalem kon Jode nie eers hul heilige plekke bereik nie. Nadat Israel beheer oor die Tempelberg, die heiligste plek van die Judaïsme verkry het, het professor Benjamin Mazar groot argeologiese ekspedisies naby die Westelike Muur begin, gevolg deur addisionele opgrawings deur Meir Ben Dov en Dan Bahat. Hulle ontdek lae geskiedenis oor 2000 jaar - van die Eerste Tempel tot die Ottomaanse tyd - wat bewaar en vertoon is. Ten spyte van die waardevolle historiese vondste - verskeie van hulle Moslems, is hulle deur weerstand en dikwels gewelddadige pogings om Israeliese opgrawings te belemmer onder die dekmantel van die Israeliese " aggressie " na Moslem heilige plekke teëgekom.
'N Deurlopende tonnelprojek om die lengte van die Westelike Muur onder die toesig van Ben Dov en Bahat te ondersoek, het die Herodiaanse mure en 'n kompleks ondergrondse gewelfde ruimtes wat langs dit strek, tesame met dramatiese argeologiese vondste blootgestel - 'n Herodiaanse promenade langs die berg, reënbakke, antieke messelwerk, Moslem -konstruksie en 'n antieke Hasmonese akwaduk. Die akwaduk, wat in die vorige eeu deur die Britse argeoloë ontdek is, is in 1987 weer opgegrawe, wat aansluit by die reeds afgehandelde tonnelopgrawing van 500 meter om die lengte van die Westelike Muur aan te dui. Die gebied is in 1987 die publiek oopgemaak vir die publiek. In die volgende nege jaar is verskeie pogings aangewend deur die ministerie van godsdienssake van Israel om 'n tweede afrit aan die noordkant van die Hasmonean oop te maak akwaduk/tonnel op die grondvlak naby (maar nie binne) die Tempelberg nie, sodat besoekers nie deur die nou tonnel hoef te stap nie. Hierdie pogings is aangeval deur onluste wat deur Waqf -leiers aangewakker is wat Arabiere opgeroep het om hul heilige plekke te verdedig en valslik beweer het dat die Jode Moslem -heiligdomme probeer ondermyn.
In 1993 het die Israeliese owerhede begin om 'n uitgangstonnel en trap te bou vanaf die Hasmonean -tonnel wat op die Via Dolorosa uitgaan - 'n aansienlike afstand (meer as 200 meter) van die Al Aqsa -moskee. Die regering van Netanyahu het goedkeuring verleen om hierdie uitgang op 24 September 1996 oop te maak. Israel het met die Waqf onderhandel en 'n beperkte Moslemaanbidding in die stalle van Salomo aanvaar in ruil vir die aanvaarding van die nuwe deur deur Waqf. Tog was die Palestynse reaksie vinnig en gewelddadig, en Waqf -lede het hierby aangesluit.
PA -leier Yasir Arafat het 'n beroep op Palestyne gedoen om teen hierdie groot misdaad teen ons godsdienstige en heilige plekke te protesteer. Saeb Erekat, lid van die Palestynse Raad, vervaardig op televisie dat die Israeliete aangekondig het dat hulle hierdie tonnel sal oopmaak om te bou 'N nuwe tempel, nou in die plek van die Al-Aqsa-moskee. Honderde mense - beide Israelies en Palestyne is dood of gewond. (Sien "The Media 's Tunnel Vision 1 " en "The Media 's Tunnel Vision 2 ")
Toe die Knesset -lid Ariel Sharon die Tempelberg (maar nie een van die moskees daar nie) in September 2000 besoek het, het Arafat dit as 'n voorwendsel gebruik om 'n gewelddadige en bloedige intifada te begin wat jare lank duur en waarin duisende gedood of vermink is.
In 2004 het die Mughrabi-oprit-wat van die Western Wall Plaza na die Mughrabi-hek (wat oor 'n ou tempelhek gebou is, en die enigste een waaruit nie-Moslems die tempelberg mag binnegaan)-gedeeltelik ineengestort tydens 'n storm. Na uitgebreide beraadslaging het die antieke owerheid van Israel besluit om 'n tydelike brug te bou, die oprit te verwyder in 'n noukeurige opgrawing en dit te vervang met 'n nuwe toegangsroete. Die tydelike brug is aan die einde van 2005 gebou, en na nog 'n jaar se beraadslaging is die permit vir die nuwe konstruksie uiteindelik uitgereik. Die riglyne vir die bou van die nuwe brug het vereis dat spesiale sorg en aandag gegee word om nie godsdienstige sensitiwiteit, die heilige plekke of ander godsdienstige belange te benadeel nie.
Die Oudheidsowerheid verbied opgrawings op die Tempelberg self, en die werk sou dus meer as 60 meter ver gedoen moes word. Die Waqf is behoorlik ingelig oor die planne. Maar toe die opgrawing en konstruksie uiteindelik in Februarie 2007 begin het, het Moslemleiers Palestynse onluste aangevuur met hul beproefde strydkreet " Verdedig die Heilige Plekke, en#8221 het beweer dat die opgrawings uitgevoer word om die Al Aqsa-moskee te beskadig . Hulle het 'n nuwe intifada bedreig, terwyl Palestynse terreurgroepe belowe het om te reageer deur aanvalle binne Israel uit te voer. In die lig van Palestynse geweld het sommige Israeliese amptenare en argeoloë gevra dat die bouwerk gestaak word. Internasionale protesoptogte het gevolg en die konstruksie is opgeskort.
Die stryd oor Jerusalem en die Tempelberg is 'n deurlopende en belangrikste kwessie waarmee Arabiese en Israeliese vredemakers te kampe het. 'N Deeglike begrip van die kragte wat werk, is dus noodsaaklik.
PALESTINIESE LEIERS DENY JERUSALEM 'S VERLEDE
Deur Bari Weiss [Wall Street Journal]
Jode het geen geskiedenis in die stad Jerusalem nie: hulle het nog nooit daar gewoon nie, die tempel het nog nooit bestaan ​​nie, en Israeliese argeoloë het soveel erken. Diegene wat dit ontken, is eenvoudig leuenaars. Of so sê sjeik Tayseer Rajab Tamimi, Islamitiese hoof van die Palestynse Owerheid.
Sy bewerings wat verlede maand gemaak is, sou lagwekkend wees as dit nie so algemeen onder Palestyne was nie. Sheik Tamimi is slegs die jongste om aan te dring dat Jerusalem volgens sy woorde slegs 'n Arabiese en Islamitiese stad is, en dit was nog altyd so. geskiedenis aan die Al Quds Universiteit. Op 'n PA -televisieprogram van 11 Augustus, "Jerusalem — Geskiedenis en kultuur, " het mnr. Alawneh aangevoer dat die Jode hul verbinding met Jerusalem uitgevind het. Hy het geen historiese wortels nie, en hy het gesê dat die Jode 'n aanval op die geskiedenis, diefstal van kultuur, vervalsing van feite, die uitwissing van die waarheid en Judaïsme van die plek doen. "
Die Westelike Muur en die Koepel van die Rots
Terwyl politici gereed is om nog 'n ander plan vir Israelies-Arabiese vrede voor te stel, sal dit goed wees as hulle minder fokus op belangrike, maar sekondêre kwessies, soos die groei van nedersettings, en in plaas daarvan let hulle op dat top Palestynse intellektuele en politieke leiers basiese waarhede oor die streek ontken. belangrike stad. Dit is dan 'n wydverspreide gebruik om die 137ste psalm op te sê (" As ek u vergeet, o Jerusalem, laat my regterhand verdor, laat my tong aan my verhemelte kleef... ").
Volgens die Joodse tradisie het Jerusalem se aanwysing as die heiligste stad van Judaïsme dit die voor die hand liggende plek gemaak vir koning Salomo om die Heilige Tempel te bou na die dood van sy vader, koning Dawid. Na die vernietiging van die tempel deur die Babiloniërs, is dit herbou deur koning Herodes voordat dit in 70 nC deur die Romeine vernietig is.
Vroeër hierdie maand het argeoloë van die Israeliese antieke owerheid 'n 3700 jaar oue Jerusalemmuur ontdek-die oudste en grootste wat nog ooit in die streek ontbloot is-wat volgens hulle deur die Kanaäniete voor die Eerste Tempel gebou is. Dit is waar: daar is min argeologiese bewyse van die Eerste Tempel. Maar nie so vir die Tweede Tempel nie, wat deur die meeste argeoloë as historiese feit aanvaar word.
Sedert die Herodiaanse tydperk, afgesien van tientalle Joodse rituele baddens rondom die tempel wat ontbloot is, staan ​​nog een steunmuur van die tempel, die Westelike Muur.
Maar Sjeik Tamimi hoef nie die Jode vir hierdie of die legioene van wêreldgehalte geleerdes te neem nie. As bewys van die Joodse verbintenis met Jerusalem hoef hy slegs na geskrifte uit sy eie godsdienstige tradisie te kyk.
Die Koran, wat verwys na baie Bybelse verhale en beweer figure soos Abraham as Islamitiese profete, erken ook die bestaan ​​van die Joodse tempels.
Die historikus Karen Armstrong het geskryf dat die Koran na die tempel van Salomo verwys as 'n goeie gebedsplek en dat die eerste Moslems na Jerusalem verwys as die "City of the Temple. " Martin Kramer, 'n historikus wat Koran se verwysings na die tempels in Arabies deurkyk, let op surra 34, vers 13, wat die bouproses van Salomo bespreek: "Hulle [jinn/spiritus] het vir hom gewerk soos hy wou, boë, beelde, wasbakke groot en putte gemaak en (kook) ketels reggemaak (op hul plekke). "
Egte Tempelberg -gids uit 1924 Vertel die waarheid
Eerste uitgawe (1924) omslag van Al-Haram Al-Sharif Daar is nog meer onlangse amptelike Moslem -erkenning van die Joodse geskiedenis van Jerusalem - 'n boekie (bestel hier 'n kopie) wat in 1924 deur die Hoogste Moslemraad uitgereik is, genaamd "'N Kort gids vir Al-Haram Al-Sharif. " Al-haram al-sharif, die Arabiese naam vir die Tempelberg, is tans die plek van die Dome of the Rock en Al Aqsa-moskee. Volgens die Islamitiese tradisie het Mohammed na die hemel opgevaar. Tog is dit ook, volgens die raadsboekie, 'n webwerf van onbetwiste belang vir die Jode. Die webwerf is een van die oudstes ter wêreld. Die heiligheid daarvan dateer uit die vroegste (miskien uit pre-historiese) tye.
Die identiteit daarvan met die plek van die tempel van Salomo is onbetwisbaar. altaar vir die Here en brandoffers en dankoffers gebring. " Later sê die boekie dat die ondergrondse struktuur wat bekend staan ​​as King Salomo 's Stables waarskynlik dateer so ver terug as die bou van die tempel van Salomo. "
Met verwysing na die historikus Flavius ​​Josephus, beweer dit dat die stalle waarskynlik as 'n toevlugsoord deur die Jode gebruik is tydens die verowering van Jerusalem deur Titus in die jaar 70 n.C. "
Waarom ontken diegene soos mnr. Tamimi wat hul voorgangers erken het? Om Israel te ondermyn, wat in 1948 staatskaping verwerf het en die Ou Stad van Jerusalem verower het tydens die Sesdaagse Oorlog van 1967. Sedertdien het Palestynse leiers geveg om enige Joodse verbinding met heilige plekke, veral die Tempelberg, uit te wis.
Hoewel Israel nog nooit gehuiwer het om die heiligheid van Jerusalem in Islam te erken nie - alhoewel hulle gesê het dat dit minder belangrik is as Mekka, dring Palestynse leiers daarop aan dat Jode oorplantings in die streek is, niks meer as blanke Europese kolonialiste nie. Hierdie ontkenning het die grondslag gevorm vir hul argument dat Jerusalem die hoofstad van Palestina moet word. Dit is die rede waarom die vorige mufti van die Palestynse Owerheid, Sheik Ikrama Sabri, die Westelike Muur as "net 'n heining" afmaak. Arafat se hoofonderhandelaar, het in 2000 op Camp David aan president Clinton gesê: Ek glo nie daar was 'n tempel bo -op die Haram nie, ek weet regtig nie. "
Hierdie gevoelens word weerspieël in Palestynse laerskoolhandboeke, in moskees verkondig en in amptelike koerante gedruk.
Die Palestynse leierskap belemmer nie die grense nie - dit verklaar in volle stem dat Israel geen reg het op sy mees basiese historiese en godsdienstige nalatenskap nie.
Dit is geen grondslag vir vredesgesprekke nie. "
- Hierdie artikel verskyn in The Wall Street Journal (25 September 2009).
Weiss, die skrywer, is 'n assistent -redakteur by The Wall Street Journal.
Iets anders om te oorweeg
Die wêreldwye Islamitiese bevolking is ongeveer 1,200,000,000
EEN MILJOEN TWEE HONDERD MILJOEN of 20% van die wêreld se bevolking.
Hulle het die volgende Nobelpryse ontvang:
1978 – Mohamed Anwar El-Sadat ..
Die wêreldwye Joodse bevolking is ongeveer 14,000,000
Slegs veertien miljoene of ongeveer 0,02% van die wêreld se bevolking.
1978 – Isaac Bashevis Sanger
1945 – Ernst Boris -ketting
1986 – Stanley Cohen [& amp; Rita Levi-Montalcini]
1993 – Richard J .. Roberts
TOTAAL: 129 – EEN HONDERD TWINTIG NEGE!
Hierdie lys Nobelpryse word nie ingedien om te wys wie die slimste is nie. Intelligensie toon geen begunstiging nie, wat alle rasse, etnisiteite en godsdienste oortref.
Die doel agter die feite rakende Nobelpryse is om te toon wat kan gebeur as die fokus van 'n mens se bestaan ​​is om te leer en om terug te gee aan ander.
Dit is maklik om te blameer, af te breek en vernietig. Dit verg harde werk, fokus op persoonlike verantwoordelikheid, vasberadenheid en behoorlike motivering bou.
Die feite is duidelik: die Jode bevorder NIE breinspoeling van kinders in militêre oefenkampe nie, en leer hulle hoe om hulself op te blaas en die maksimum sterftes van Jode en ander nie -Moslems te veroorsaak!
Die Jode kap nie vliegtuie nie, vermoor ook nie atlete tydens die Olimpiese Spele nie, of blaas hulself op in Duitse restaurante. Daar is NIE 'n enkele Jood wat 'n kerk vernietig het nie. Daar is NIE 'n enkele Jood wat protesteer deur mense dood te maak nie.
Die Jode verkeer NIE slawe nie. Jode het NIE leiers wat Jihad en die dood van alle ongelowiges vra nie.
Miskien moet die wêreld se Moslems dit oorweeg om meer in standaardonderrig te belê en minder om die Jode en Amerikaners vir al hul probleme te blameer.
Moslems moet vra ' wat kan ons vir die mensdom doen? ' voordat hulle eis dat die mensdom hulle respekteer !! Is Islam werklik 'n vreedsame godsdiens? As dit die geval is, waarom sorg alle Moslems wat hulself respekteer nie vir hul eie en sorg vir hul eie terrorisme nie, soek hulle dan alle terreurdade uit die weg?
Ongeag u gevoelens oor die krisis tussen Israel en die Palestyne en Arabiese bure, selfs al glo u dat Israel meer skuldig is, sê die volgende stelling eintlik alles:
"As die Arabiere vandag hul wapens neerlê, sou daar geen geweld meer wees nie. As die Jode vandag hul wapens neersit, sou daar nie meer Israel wees nie. " — Benjamin Netanyahu
Selfs diegene wat nie besonder simpatiek is vir Israel nie, Benjamin Netanyahu, kan 'n goeie mate van tevredenheid kry uit hierdie onderhoud met Britse televisie tydens die vergelding van Hamas en#8217 van Israel.
Die onderhoudvoerder vra hom: " Hoekom is daar soveel meer Palestyne wat in hierdie konflik dood is as Israeli's? "
Netanyahu: " Weet u seker dat u in die rigting wil begin vra? "
Onderhoudvoerder: (val in die strik) Waarom nie?
Netanyahu: Omdat daar in die Tweede Wêreldoorlog meer Duitsers vermoor is as Britte en Amerikaners saam, maar daar bestaan ​​geen twyfel in die gedagte dat die oorlog veroorsaak is deur die aggressie van Duitsland nie. En in reaksie op die Duitse blits op Londen, het die Britte die hele stad Dresden uitgewis en meer Duitse burgers doodgebrand as die aantal mense wat in Hiroshima vermoor is. Boonop kan ek u daaraan herinner dat in 1944, toe die R.A.F. probeer om die Gestapo -hoofkwartier in Kopenhagen te bombardeer, het sommige van die bomme hul doelwit misgeloop en op 'n Deense kinderhospitaal geval en 83 klein kinders doodgemaak. Het u miskien nog 'n vraag? "
Blykbaar het Benjamin Netanyahu 'n onderhoud gegee en is hy uitgevra oor die besetting van Israel in Arabiese lande. Sy antwoord was: "Dit is ons land ". Die verslaggewer (CNN of dies meer) was verstom –
lees hieronder "Dit is ons land … " Dit is belangrike inligting, aangesien ons nie eerlike en akkurate beriggewing van die media kry nie en feite is geneig om verlore te raak in die warboel van daaglikse gebeure.
UITSLUITINGSKURSUS OP DIE ARAB / ISRAELISKONFLIK
Hier word feite oor die hoof gesien in die huidige en vorige situasie in die Midde -Ooste. Hierdie is opgestel deur 'n professor aan die Universiteit: KORT FEITE OOR DIE KONFLIK VAN ISRAEL VANDAG … (Dit neem slegs 1,5 minute om te lees!) Dit maak sin en dit is nie skuins nie. Jood en nie-Jood — dit maak nie saak nie.
1. Volkskap en Jerusalem. Israel het 'n volk geword in 1312 vC, Tweeduisend jaar voor die opkoms van Islam.
2. Arabiese vlugtelinge in Israel begin hulself identifiseer as deel van 'n Palestynse volk in 1967, twee dekades na die stigting van die moderne staat Israel.
3. Sedert die Joodse verowering in 1272 vC het die Jode duisend jaar lank oor die land geheers met die voortdurende teenwoordigheid in die land die afgelope 3300 jaar.
4. Die enigste Arabiese heerskappy sedert die verowering in 635 nC het hoogstens 22 jaar geduur.
5. Vir meer as 3 300 jaar was Jerusalem die Joodse hoofstad. Jerusalem was nog nooit die hoofstad van enige Arabiese of Moslem -entiteit nie. Selfs toe die Jordaniërs Jerusalem beset het, het hulle nooit probeer om dit hul hoofstad te maak nie, en Arabiese leiers het nie kom kuier nie.
6. Jerusalem word meer as 700 keer genoem in Tanach, die Joodse Heilige Skrif. Jerusalem word nie een keer in die Koran genoem nie.
7. Koning Dawid het die stad Jerusalem gestig. Mohammed het nooit na Jerusalem gekom nie.
8. Jode bid na Jerusalem. Moslems bid met hul rug na Jerusalem.
9. Arabiese en Joodse vlugtelinge: in 1948 is die Arabiese vlugtelinge aangemoedig om Israel te verlaat deur Arabiese leiers wat belowe om die land van Jode te suiwer. Agt en sestig persent vertrek sonder om ooit 'n Israeliese soldaat te sien.
10 Die Joodse vlugtelinge is gedwing om uit Arabiese lande te vlug weens Arabiese brutaliteit, vervolging en pogroms.
11. Die getal Arabiese vlugtelinge wat Israel in 1948 verlaat het, word geskat op ongeveer 630 000. Na raming is die aantal Joodse vlugtelinge uit Arabiese lande dieselfde.
12. Arabiese vlugtelinge is OPSIGTELIK nie opgeneem of geïntegreer in die Arabiese lande waarheen hulle gevlug het nie, ondanks die uitgestrekte Arabiese gebied. Uit die 100,000,000 vlugtelinge sedert die Tweede Wêreldoorlog, is hulle die enigste vlugtelinggroep ter wêreld wat nog nooit opgeneem of geïntegreer is in hul eie mense se lande nie. Joodse vlugtelinge is heeltemal opgeneem in Israel, 'n land wat nie groter is as die staat New Jersey nie.
13. Die Arabies-Israeliese konflik: die Arabiere word deur agt afsonderlike nasies verteenwoordig, nie die Palestyne nie. Daar is net een Joodse nasie. Die Arabiese nasies het al vyf oorloë begin en verloor. Israel het homself elke keer verdedig en gewen.
14. Die handves van die PLO ' vra steeds dat die staat Israel vernietig moet word. Israel het aan die Palestyne die grootste deel van die Wes -Bank grond gegee, outonomie onder die Palestynse Owerheid, en dit aan hulle verskaf.
15. Onder Jordaniese bewind is Joodse heilige plekke ontheilig en is die Jode toegang tot plekke van aanbidding geweier. Onder Israeliese bewind is alle Moslem- en Christelike terreine bewaar en toeganklik gemaak vir mense van alle gelowe.
16. Die VN -verslag oor Israel en die Arabiere: van die 175 resolusies van die Veiligheidsraad wat voor 1990 aangeneem is, is 97 teen Israel gerig.
17. Van die 690 resolusies van die Algemene Vergadering waarop voor 1990 gestem is, is 429 teen Israel gerig.
18. Die VN was stil terwyl 58 Jerusalem -sinagoges deur die Jordaniërs vernietig is.
19. Die VN was stil terwyl die Jordaniërs die ou Joodse begraafplaas op die Olyfberg stelselmatig ontheilig het.
20. Die VN het geswyg terwyl die Jordaniërs 'n apartheidsbeleid handhaaf om Jode te verhinder om die Tempelberg en die Westelike Muur te besoek.
Dit is ongelooflike tye. Ons moet vra wat ons rol moet wees. Wat sal ons ons kleinkinders vertel oor wat ons gedoen het toe daar 'n keerpunt in die Joodse lot was, 'n geleentheid om 'n verskil te maak?
Klik hier om 'n pdf van al 16 bladsye van 'n 1927 -uitgawe van al-Haram al-Sharif (Tempelberggids). — Bladsye 4 en 16 het die belangrikste inhoud in die konteks van hierdie blog. (pdf verskaf deur BiblePlaces.com).
ORDE: Vir hoeveelhede van die 1924 reproduksie eerste uitgawe van Temple Mount Guide. Gee u naam, stad/land (om S & ampH -koste te bepaal) en telefoonnommer by navraag. Watter e -posadres is die beste vir u om te kontak?
Israel (slegs): [email protected]
Res van die wêreld: [email protected]
MEDIA: Vir navrae in die media, kontak die Simon Wiesenthal -sentrum (LA):
TEL: 310.553.9036 E -POS: [email protected]
Eienaardige verspreiding van Palestynse vlugtelinge: die status is van een geslag na die volgende oorgedra
Van al die kwessies wat die Arabies-Israeliese konflik dryf, is geeneen meer sentraal, kwaadwillig, oorspronklik, blywend, emosioneel en ingewikkelder as die status van persone wat as Palestynse vlugtelinge bekend staan ​​nie.
Die oorsprong van hierdie unieke saak, sê Nitza Nachmias van die Universiteit van Tel Aviv, gaan terug na graaf Folke Bernadotte, bemiddelaar van die Verenigde Nasies se Veiligheidsraad. Met verwysing na die Arabiere wat uit die Britse mandaat van Palestina gevlug het, het hy in 1948 aangevoer dat die VN 'n verantwoordelikheid vir hul verligting het omdat dit 'n VN -besluit was, die oprigting van Israel, wat hulle as vlugtelinge gemaak het. Hoe onjuis sy mening ook al is, dit bly steeds lewendig en kragtig en dit verduidelik waarom die VN unieke aandag skenk aan Palestynse vlugtelinge in afwagting van hul eie staat.
Folke Bernadotte, graaf van Wisborg (1895-1948), wie se nalatenskap steeds die beleid van die Verenigde Nasies teenoor Palestyne rig.
Getrou aan die nalatenskap van Bernadotte, het die VN 'n reeks spesiale instellings opgerig, uitsluitlik vir Palestynse vlugtelinge. Hiervan staan ​​die Verenigde Nasies se hulp- en werksagentskap vir Palestynse vlugtelinge, wat in 1949 gestig is, as die belangrikste. Dit is beide die enigste vlugtelingorganisasie wat met 'n spesifieke mense te doen het (die Verenigde Nasies se Hoë Kommissie vir Vlugtelinge sorg vir alle nie-Palestynse vlugtelinge) en die grootste VN-organisasie (wat personeel betref).
UNRWA definieer skynbaar sy wyke met groot spesifisiteit: Palestynse vlugtelinge is mense wie se gewone woonplek Palestina was tussen Junie 1946 en Mei 1948, wat beide hul huise en lewensmiddele verloor het as gevolg van die Arabies-Israeliese konflik in 1948. & #8221 Die geledere van hierdie vlugtelinge (wat aanvanklik sommige Jode ingesluit het) het natuurlik die afgelope 64 jaar baie afgeneem. Deur die UNRWA (oordrewe) aantal 750 000 oorspronklike Palestynse vlugtelinge te aanvaar, bly slegs 'n fraksie van die getal, ongeveer 150,000 mense, lewendig.
Die personeel van UNRWA het deur die jare drie belangrike stappe gedoen om die definisie van Palestynse vlugtelinge uit te brei. Eerstens, en in teenstelling met die algemene praktyk, het dit die vlugtelingstatus van diegene wat burgers van 'n Arabiese staat geword het (veral Jordanië), voortgesit. Tweedens het dit in 1965 'n onopgemerkte besluit geneem wat die definisie van " Palestynse vlugteling " uitgebrei het tot die afstammelinge van die manlike vlugtelinge, 'n verskuiwing wat Palestynse vlugtelinge uniek toelaat om hul status as vlugteling aan die volgende geslagte oor te dra. Die Amerikaanse regering, die grootste skenker van die agentskap, protesteer slegs saggies teen hierdie belangrike verandering. Die Algemene Vergadering van die VN het dit in 1982 goedgekeur, sodat die definisie van 'n Palestynse vlugteling amptelik 'n afstammeling van Palestynse vlugtelinge insluit, insluitend wettig aangenome kinders. ' sy rolle vandag vorm dit ongeveer 'n vyfde van die totaal van die Palestynse vlugtelinge.
Hierdie veranderinge het dramatiese gevolge gehad. In teenstelling met alle ander vlugtelingbevolkings, wat in getalle afneem namate mense gaan lê of sterf, het die Palestynse vlugtelingbevolking mettertyd gegroei. UNRWA erken hierdie bisarre verskynsel: Toe die agentskap in 1950 begin werk, reageer dit op die behoeftes van ongeveer 750 000 Palestynse vlugtelinge. Vandag kom 5 miljoen Palestynse vlugtelinge in aanmerking vir UNRWA -dienste. " Verder, volgens James G. Lindsay, 'n voormalige hoof van die UNRWA, onder die definisie van UNRWA, verteenwoordig 5 miljoen slegs die helfte van diegene wat moontlik in aanmerking kom vir Palestynse vlugtelinge status.
Met ander woorde, in plaas van om vyfvoudig oor ses dekades te verminder, het UNRWA die bevolking van vlugtelinge amper sewe-voudig toegeneem. Die getal kan nog vinniger groei as gevolg van die groeiende sentiment dat vroulike vlugtelinge ook hul status as vlugteling moet oordra. Selfs as die laaste werklike vlugteling uit verpligte Palestina in ongeveer 40 jaar sterf, sal pseudo-vlugtelinge steeds vermeerder. Die status van die Palestynse vlugteling " sal dus onbepaald swel. Anders gestel, soos Steven J. Rosen van die Midde -Ooste Forum opgemerk het, en aan UNRWA se standaarde gegee het, sal alle mense uiteindelik Palestynse vlugtelinge wees.
As die Palestynse vlugtelingstatus gesond was, sou hierdie oneindige uitbreiding beswaarlik saak maak. Maar die status het vernietigende implikasies vir twee partye: Israel, wat ly aan die vernedering van 'n kategorie persone wie se lewens afgekap en verdraai word deur 'n onmoontlike droom om terug te keer na hul oupagrootjies en#8217 huise en die " vlugtelinge " self , wie se status 'n kultuur van afhanklikheid, grief, woede en nutteloosheid impliseer.
'N Reuse -sleutel (wat na bewering die grootste ter wêreld is) sit bo die ingang van die Aida -vlugtelingkamp in Bethlehem en herinner inwoners daaraan om aan te dring op hul reg op terugkeer. "
Alle ander vlugtelinge uit die Tweede Wêreldoorlog (insluitend my eie ouers) is lankal gevestig. Die Palestynse vlugtelingstatus het reeds te lank verduur en moet tot werklike vlugtelinge beperk word voordat dit verdere skade berokken.
DIE TEMPEL MOUNT
Aan die begin van die Tweede Tempelperiode was die oppervlakte van die Tempelberg vyfhonderd el vierkante meter (ongeveer tweehonderd en vyftig vierkante meter). Gedurende die tyd van Herodes is die gebied aansienlik uitgebrei en het dit sy huidige afmetings bereik, ongeveer 150 hektaar groot. Die Heilige Tempel en sy voorhowe was op die Tempelberg geleë.
Die Tempelberg: 2de Tempelperiode
Die prentjie links onder beeld die Tempelberg na Herodes se uitbreiding tot die huidige grootte (ongeveer 36 hektaar). Die foto links bo beklemtoon die Heilige Tempel en die gebied van die Tempelhowe, omring deur die lae muur bekend as die Soreg, waarna Jode met tamei ontmoet het (onreinheid as gevolg van kontak met 'n dooie liggaam) en nie-Jode verbied om in te gaan. Die foto aan die regterkant toon tempelpriesters en pasgabelgrims met hul lammers deur die openinge in die Soreg.
Die tempelmure: die oostelike muur
Die muur rondom die Tempelberg het tot veertig el gestyg. Aan die oostekant was die muur egter laer, sodat die kohen (priester) direk in die ingang van die Heichal (heiligdom) van die Heilige Tempel kon sien terwyl hy op die Olyfberg staan ​​(ook genoem die Salwingsberg) , oos van die Heilige Tempel, waar hy die as van die rooi vers geslag en voorberei het.
Die Tempelberg: Die Stoa en Wagtorings
Die Leviete het wag gehou in die wagtorings wat in die vier hoeke van die muur rondom die Tempelberg -plein geleë was. Die stoa was 'n bedekte gebied wat op pilare gestaan ​​het ('n portica of kolonnade) wat oor die hele omtrek van die Tempelberg -plein geloop het.
Die Tempelberg: Heiligheid
Die Tempelberg is gedefinieer as die 'Levietkamp'. Die bron vir die heiligheid van die "Levietkamp" is die kamp van die Leviete in die woestyn, sy parallel in die tempel is die hele Tempelberg -plein (gesien in die foto's regs binne die rooi lyn), omring deur die Stoa -kolonnade . Maimonides skryf: "Die Tempelberg is heiliger as die stad self, deurdat vroue wat pas gebore is [en ander wat tydelik onrein is) dit nie mag betree nie. [Aan die ander kant] kan 'n lyk daarheen gebring word, en beslis kan iemand wat onrein is omdat hy met die dood in aanraking gekom het, ingaan "(Beit HaBechira 7:15).
Diegene wat verbied is om die Temple Mount Plaza (Levite Camp) binne te gaan, was:
Mans en vroue ervaar onreëlmatige uitstoot.
Menstruerende vroue Vroue wat onlangs geboorte gegee het.
Melaatses. (Melaatses is ook verbied om die ommuurde stad Jerusalem binne te gaan.)
Die Soreg: Diegene wat deur die blootstelling aan die dooies onrein gemaak is, mag nie verder as die Soreg -heining, wat 'n lae geboude afskorting was nie (sien op die foto's links binne die rooi lyn). 'N Aantal openinge in die Soreg het toegelaat dat pelgrims wat toegelaat is, kon deurgaan.
Heidene is toegelaat om die tempelberg binne te gaan tot by die Soreg -heining. Groot tekens van klip is langs die Soreg geplaas met waarskuwings daarop, wat toegang tot heidene en onrein mense verbied. Sommige van hierdie tekens is gevind in argeologiese opgrawings. Die tekens staan ​​in Grieks en Latyn en sê: "Die vreemdeling mag nie die Soreg en die afskorting om die tempel verbygaan nie. 'N Vreemdeling wat binnekom, doen dit op eie risiko."
Tempelberg: gebruike en pligte
Die Tempelberg was 'n bymekaarkomplek vir die pelgrims wat op die drie feeste aankom.
Die stoa -gebied was ook 'n opbergplek vir verskillende items, soos die vier spesies wat tydens die Sukkot -fees daar geplaas is toe dit op die Sabbat plaasgevind het.
Die foto aan die regterkant toon Sukkot -pelgrims wat hul vier spesies (arba minim) hou wat hulle pas geneem het uit die Stoa waar hulle tydelik gestoor is.
Aan die linkerkant is 'n deursnitdiagram van die Stoa -portiek wat die Tempelberg omring het. Daaragter is 'n model van die Tempelberg. Die rooi pik bedek die Stoa langs die suidelike rand van die Tempelberg. Langs die westelike, noordelike en oostelike mure het die Stoa 'n plat wit dak.
Tempelberg: die buitenste poorte: die Chuldah -poorte
Die Chuldah -poorte is die suidelike poorte van die Tempelberg. Hierdie poorte het as die hoofingang van die Tempelberg gedien, aangesien die meerderheid van die bevolking in die stad Dawid, wat suid van die Tempelberg was, gewoon het. Die Chuldah -hekke het as ingang en uitgang gedien en was dus dubbel. Die dubbele hekke loop in 'n tonnel in wat die pelgrims na die Tempelberg -plein geneem het.
Twee redes word vir die hek se naam voorgestel:
A. Die profetes Chuldah was besig om daar te sit. (sien 2 Konings 22: 14–20 en 2 Kronieke 34: 22–28)
B. Die ondergrondse tonnels wat van die hekke af tot by die Tempelberg -kompleks gelei het, lyk soos tonnels wat 'n mol in die grond gemaak het. (Chuldah is Hebreeus vir "mol.")
Tempelberg: Die Chulda -poorte: Heiligheid
Deur hierdie poorte het 'n mens die gebied van die Tempelberg binnegegaan, waarvan die heiligheid parallel was met die van die "Leviete -kamp". Aangesien die hekke self onder die vlak van die Tempelberg was, en daar 'n beginsel bestaan ​​dat die ondergrondse tonnels nie geheilig is nie, mag diegene wat die Tempelberg -plein binnegaan, die poortverbinding binnegaan.
Foto's links wys die ligging van die uitgange van die Chuldah Gates -tonnels aan die suidelike deel van die Tempelberg (aangedui met pyle) en die hekke self (aangedui deur sirkels).
Die regter boonste model van die Tempelberg van die 2de Tempel toon die ingange van Chuldah Gates aan die voet van die suidelike muur van die Tempelberg.
Die prentjie regs onder beeld die pasga -pelgrims met hul paaslamme, buite die Chuldah -poorte, uit. Die pelgrims trek hul leersandale uit om hulle by die hekke in te gaan en die Tempelberg te bestyg. Dit is verbode om leerskoene op die Tempelberg te dra.
Tempelberg: Die Kiponos -hek
Die Kiponos -poort was aan die westekant van die Tempelberg geleë, net suid van waar die hedendaagse Western Wall Plaza vandag is. Daar is baie menings oor die oorsprong van die naam. Kiponos is byvoorbeeld moontlik die Griekse naam van die man wat die hek gebou het, of alternatiewelik die naam van 'n roostuin wat langs die hek aangrensend was. (Kiponos is Grieks vir "roos" Bron: Tractate Midot 1: 3).
Die foto's aan die regterkant stel pelgrims uit die Heilige Tempel voor wat die Kiponos -poort op Shavuot (boonste prentjie) en pasga (onderste prentjie) nader.
Die Kiponos -poort was noord van die hedendaagse Western Wall Plaza geleë en word geïdentifiseer met die hedendaagse Shalshelet (Chain) Gate, waardeur Joodse aanbidders op die Tempelberg die berg verlaat.
Al die poorte van die Heilige Tempel was twintig el hoog en tien el breed. Die Kiponos -poort het 'n vierkantige latei, net soos die ander hekke wat na die Holy Temple Plaza (met die uitsondering van die Tadi -poort) oopgemaak het, en die deure was met goud oorgetrek.
Tempelberg: Die Kiponos -hek: Funksie:
Die Kiponos -poort het as ingang en uitgang vir die Tempelberg gedien. Almal wat ingaan, gaan aan die regterkant in, loop om die Tempelberg en verlaat aan die linkerkant. Die binnekant van die poort het die vlak van heiligheid as die Tempelberg gehad.
Tempelberg: Die Tadi -poort:
Die Tadi -poort was die noordelike poort, een van die vyf hekke van die Tempelberg. Dit was langs die Antonia -vesting geleë, gebou deur Herodes vir die beskerming van die Heilige Tempel. Hierdie poort het nie as ingang of uitgang vir pelgrims gedien nie, maar is uitsluitlik gebruik deur tempelpriesters wat onrein geword het en daarom in die noorde geleë was, die naaste aan die plek van die haard en die dominee van die priesters. Vandaar sou die priesters deur 'n spesiale tonnel direk na hierdie hek uitgaan. Daar is diegene wat meen dat die naam nie Tadi was nie, maar Tari, wat dui op die spesiale latei van die hek wat uit twee klippe gebou is, die een leun op die ander en vorm saam 'n driehoek - "tri" in Grieks. (Bron: Tractate Midot 2: 3). Soos al die poorte van die Heilige Tempel, was die Tadi -poort twintig el hoog en tien el breed. Die binnekant van die poort het dieselfde vlak van heiligheid as die Tempelberg gehad.
Tempelberg: Die Shushan -poort
Die Shushan -poort was die naam van die oostelike poort, een van die vyf hekke van die Tempelberg. Die bron van die naam Shushan: Die Jode wat teruggekeer het uit die ballingskap van Babilon/Pers, het die beeld van die stad Shushan (die Persiese hoofstad) op die poort geëts - om hul waardering aan die Persiese koninkryk te bewys, wat 'n belangrike rol gespeel het in die bou van die Tweede Tempel . Net soos die ander tempelhekke, was die Shushan -poort twintig el hoog en tien el breed, en sy deure was met goud oorgetrek. Die dak van die Shushan -hek was laer as die muur van die Tempelberg. Dit het die priester wat op die Olyfberg gestaan ​​het en by die brand van die rooi vers gestaan ​​het, bo die hek kon kyk en reguit deur die oostelike hek van die Vrouehof kon kyk. Op hierdie manier kon die priester in die ingang van die heiligdom kyk, en sodoende voldoen hy aan die vereiste dat hy 'die tabernakel moet aansien' terwyl hy die rooi vers voorberei. Toe 'n rooi vers geslag en voorberei is, het die priester en diegene wat hom vergesel het, die rooi vers deur hierdie poort, en oor 'n spesiale brug, na die Olyfberg gelei. Op Yom Kippur is 'n individu aangestel om deur hierdie poort te gaan met die sondebok wat as versoening in die woestyn weggegooi is. Die binnekant van die poort het dieselfde vlak van heiligheid as die Tempelberg gehad.
Let wel: Die Hebreeuse meting, "amah", vertaal as el, is die lengte van 'n voorarm: 50 sentimeter (20 duim).
Foto links bo: Die Shushan -hek word deur die rooi sirkel aangedui.
Foto links onder toon die voorbereiding vir die verbranding van die rooi vers, terwyl die Kohen (priester) na die tempelheiligdom kyk.
Die regte prentjie toon die se'ir l'azazel (die sondebok) wat via die Shushan -poort op Yom Kippur uit die tempel gelei word.
Tempelberg: die Temple Mount Plaza
Die Temple Mount Plaza is op die berg Moriah geleë en word ook die 'Buitenhof' genoem. Die fees pelgrims sou hier bymekaarkom voordat hulle die Heilige Tempel binnegegaan het. Die tempelberg het vyf poorte: die twee Chuldah -poorte in die suide, die Kiponos -poort in die weste, die Tadi -poort in die noorde en die Shushan -poort in die ooste. Die mense wat die Tempelberg binnegegaan het, sou aanvanklik na regs loop, behalwe vir rouklaers. Dit sou teen die stroom van die skare loop - links. Dit is gedoen om hul situasie aan die publiek duidelik te maak, sodat hulle meegevoel kon ontvang.
Toegang tot die Tempelberg is verbode terwyl u 'n kierie dra (as 'n opvallende teken van status, nie as 'n hulpmiddel om te loop nie, wat toegelaat word), terwyl u op 'n voor die hand liggende manier muntstukke dra, terwyl u leerskoene dra of terwyl u besig is met enige ander aktiwiteite wat 'n gebrek aan respek sou uitstraal. Boonop is dit verbied om die Tempelberg te gebruik as 'n kortpad tussen twee punte. (Bronne: Tractate Midot 2: 2 Brachot 62).
Op die twee voëlvlugfoto's word die buitekant van die binnehof beklemtoon. Dit strek vanaf die omtrek van die Temple Mount Plaza tot by die lae Soreg -muur, wat die gebied van groter heiligheid begin, waar toegang beperk is tot Jode wat nie onrein was deur blootstelling aan die dood nie.
Die prentjie links bo beeld die pelgrims van die Pasga af wat deur die Binne -binnehof stroom en die Cheil binnegaan - die gebied anderkant die Soreg.
Die prentjie regs onder toon 'n kohen (tempelpriester) wat teen dagbreek deur die buitekant loop. Hy ontvang 'n sein van die kohen in die ver toring dat die son in die oostelike lug verskyn het en dit is tyd dat die oggenddiens begin.
Tempelberg: The Cheil
Die gebied tussen die Soreg en die muur van die binnehof word die Cheil genoem. In die Cheil was daar 12 trappe wat na die binnehowe van die Heilige Tempel lei. Die breedte van die Cheil was tien el (ongeveer 50 sentimeter) om die hele binnehof. Volgens die Torah -wet was die heiligheid daarvan slegs die van die "Levitiese kamp". As 'n veiligheidsmaatreël het ons wysgere egter ekstra streng maatreëls ingestel met betrekking tot die ingang na die Cheil. Slegs Jode wat rein was (van die geestelike onreinheid wat deur kontak met 'n lyk opgedoen is) is toegelaat. Toe die Paasfees op die Sabbat plaasvind, is daar verskeie veranderinge aangebring in die pasga -aanbiedingsprosedure weens die Sabbatverbod om van een gebied na 'n ander te vervoer. Oor die algemeen sou die mense, nadat die offer gebring is, die toegelate onderdele huis toe neem om te braai en te eet. Op die Sabbat is dit egter nie toegelaat nie, en daarom bly almal binne die tempelgebied tot aan die einde van die Sabbat.
Die twee voorste prente wat voëlvlug van die Tempelberg uitbeeld, toon die hoogte van die Cheil -gebied. Die onderste prentjie beeld 'n tempeltoneel uit op die sabbat van die pasga (soos beskryf in Mishna Pesachim 5:10). Die eerste groep van diegene wat hul Paschallam kom bring het, het klaargemaak en wag (regs) op die Tempelberg -plein vir die einde van die Sabbat. Afgesien daarvan kan gesien word een van hulle offerandes, toegedraai in die lam se vel, met die slagmes daarop geleun.Die tweede groep wag in die Cheil (skans), op die trappe (links) agter die afskorting Soreg (hek). Die derde groep word nog steeds in die Azara (Binne -binnehof, heel links) gesien en wag daar totdat die duisternis val. As drie sterre gesien word en die Sabbat verby is, vertrek almal om hul paaslammers in die pasga -oonde in Jerusalem te braai.
Tempelberg: die Tempelbergmuur
Die muur omring die Tempelberg aan vier kante. Sy hoogte was ongeveer veertig el, behalwe die oostelike muur, wat korter was. Die muur omlyn die gebied van die heilige Tempelberg. Die muur het vyf poorte: die Kiponos -poort in die weste, die Shushan -poort in die ooste, die Tadi -poort in die noorde en die twee Chulda -poorte in die suide. Op die hoeke van die mure was wagtorings waarin die Leviete waak. Die oostelike kant van die muur was die oudste uit die tyd van die tempel van Salomo. Daar word algemeen gedink dat die ander mure deur Herodes gebou is.
Die muur is gebou uit reuse klippe, wat uit die berge rondom die stad Jerusalem ontgin is. Sommige van die klippe wat gevind is, het 'n lengte van 14 en 'n half meter bereik! Die muur styg tot 'n hoogte van ongeveer twintig meter. Die muur het 'n hek aan elke kant, en aan die suidekant was daar twee hekke wat die Chuldah -poorte genoem word.
Die Tempelbergmuur omring die "Levietkamp". Buiten die muur is mans en vroue wat onreëlmatige emissies ondervind, verbied om menstruerende vroue en vroue wat pas gebore het, te betree.
Die twee voëlvlugfoto's toon die mure van die Tempelberg. Die onderste prentjie beeld 'n groep pelgrims uit wat na die Heilige Tempel kyk vanaf die Olyfberg, oos van die Tempelberg. Hulle sien, deur die weerkaatsing van die opkomende son in die Goue Lamp wat bo die ingang van die Tempelheiligdom hang, dat dit tyd is om die oggendgebed "Shema" op te sê. Die lamp was 'n geskenk van koningin Helena, 'n bekeerling tot Judaïsme.
"Die grootste steen, (sien foto), ook bekend as die 'Westerse klip', is die grootste klip van die Westelike Muur in Jerusalem en kan gevind word in die Kotel -tonnels. Dit word aangeteken as een van die swaarste voorwerpe wat ooit opgehef is deur mense sonder die hulp van enige masjinerie. Hierdie klip is ongeveer 13,6 meter lank, ongeveer 4 voet breed en het 'n gewig van ongeveer 570 ton. Die oop oppervlakte van die westelike muur is ongeveer 200 voet lank en die meeste daarvan is begrawe onder die grond. Die tonnels dien as 'n weg vir ekstra toegang tot die muur op ongeveer 1600 voet. "
Historiese verband tussen Amin al-Husseini en die 1924-uitgawe van Temple Mount Guide
Haj Amin al-Husseini & amp 1924 Tempelberggids
Die Britte (teen die plaaslike Moslemstem) het Amin al-Husseini aangestel as Grand Mufti van Jerusalem in 1921. In 1922 het Amin al Husseini die herstel van die Koepel van die Rots en die Al Aqsa-moskee in Jerusalem geïmplementeer. Hy het die Dome vir die eerste keer vergul. Daarna neem Jerusalem meer belang as heilige Moslem -plek in die oë van die Arabiese wêreld.
Die aanbod van Al-Husseini is aanvanklik van die hand gewys uit kommer oor die ontwrigting van die Anglo-Duitse betrekkinge deur 'n bondgenootskap met 'n anti-Britse leier.
Teen 1938 was Anglo-Duitse betrekkinge nie meer 'n bron van kommer nie. Al-Husseini se aanbod is aanvaar. al-Husseini-bande met die Nazi-regime was baie nou. Uit Berlyn het al-Husseini 'n belangrike rol gespeel in die inter-Arabiese politiek.
In 1941 ontmoet Amin al-Husseini Adolf Hitler in Berlyn en was aktief in die besluit om alle Jode uit te roei deur die berugte Finale Oplossing. Amin Al Husseini het die Hanzar -afdeling van Nazi -Moslem -soldate in Bosnië gestig, wat hy 'die room van Islam' genoem het en#8212 die grootste afdeling van die Derde Ryk -leër geword het (26 000 man).
In 1946 gebore uit Egipte Yasser Arafat (regte naam voordat hy dit verander het: Mohammed Abder Rauf Arafat al-Kudwa al-Husseini) het Amin al-Husseini (na bewering Arafat se oupa) op 17 ontmoet en vir hom begin werk. Amin al-Husseini het Yasser Arafat geplaas vir die aankoop en versending van wapens vir die Mufti se onreëlmatige magte: "The Holy Strugglers." In 1974 sterf Amin al-Husseini in Sirië, wat 'n erfenis van terreur agterlaat, wat tot vandag toe voortduur.
Meer historiese agtergrond
Amin Al-Husseini, die Islamitiese grootmoedi van Jerusalem, in Joego-Slawië besoek die Duitse weermag Bosniese Waffen-SS vrywilligers in Januarie 1944. Die Hanzar (word ook Hansar, Handjar of Hanjar gespel, wat "sabel " beteken) Divisie is opgelei en gewapen as 'n bergformasie en#8212 die grootste SS -afdeling wat deur die Nazi's opgewek is. Die foto en artikel verskyn in Minsker Zeitung (Minsk Newspaper), 'n weeklikse Duitse koerant in Occupied " White Russia, " gepubliseer op 26 Januarie 1944. Amin Al-Husseini (foto regs) was een van die meer eerbiedige bondgenote van Hitler en die Derde Ryk.
Onlangs het ons 'n Duitse eerste uitgawe van 1947 van Simon Wiesenthal se boek,#8220, verkry GrossMufti — GrossAgent der Achse." (Hoof Mufti: Agent van die as).
Belangrike historiese agtergrond
Kort videogreep oor Amin al-Husseini — 1:23
Nog 'n kort videogreep oor Amin Al-Husseini — 3:28
13de Waffen-SS Handzar
Afdeling vlag embleem
Amin Al-Husseini, die Islamitiese Grote Mufti van Jerusalem, in Joego-Slawië, besoek die Duitse weermag Bosniese Waffen-SS vrywilligers in Januarie 1944. Die Handsar (word ook Hansar, Handjar of Hanjar gespel, wat "sabel " beteken) Afdeling is opgelei en gewapen as 'n bergformasie — die l argest SS -afdeling wat deur die Nazi's opgewek is.
Die foto en artikel verskyn in, Minsker Zeitung (Minsk Newspaper), 'n weeklikse Duitse koerant in Occupied " White Russia, " gepubliseer op 26 Januarie 1944. Amin Al-Husseini (foto hierbo) was een van die meer eerbiedige bondgenote van Hitler en die Derde Ryk.
Die poel van Bethesda is net noord van die Tempelberg in Jerusalem. In sy Evangelieverslag beskryf Johannes hoe Jesus na so 'n poel gaan, omring deur vyf bedekte kolonnades.
Jesus het na Jerusalem gegaan vir een van die Joodse feeste. Nou is daar in Jerusalem naby die Skaappoort 'n poel, wat in Aramees Bethesda genoem word en wat omring is deur vyf bedekte kolonnades. Hier het 'n groot aantal gestremdes gelê - blindes, kreupeles, verlamdes. (Johannes 5: 1-3)
Hier is die kulturele konteks van die poel van Bethesda voordat ons in die evangelieverhaal ingaan. Die Grieke het 'n kultus geskep rondom Asklepius, die heidense god van genesing. Gedurende die Hellenistiese tydperk het die Grieke 'Asklepions' - of antieke genesingsentrums, regoor die Griekse Ryk gebou. Siekes en gestremdes sou by hierdie plaaslike genesingsentrums byeenkom. Hulle sou drink en bad in die waters van die Asklepion en slaap dan binne die mure van die tempel. Hulle het op matte geslaap in 'n gedeelte van die binneste heiligdom van die tempel, die 'abaton' genoem. Die abaton was veronderstel om die plek van goddelike drome te wees, waar Asklepius of sy slange die siekes sou kon aandui oor hul genesing.
In eenvoudige terme skryf die Grieke die genesende kragte van natuurlike bronne toe aan geeste. Hierdie oortuiging het sy weg gevind in die kultus van Asklepius. Sy tempels is tipies gebou naby heilige bronne met vlak swembaddens en baddens. Deelnemers het by die water gewag, gebid, gevas, gesing, ens., Totdat Asklepius of sy behulpsame "slanggeeste" die water omgedraai het. Dit was die beste tyd vir 'n genesende wonderwerk - toe borrels of rimpelings van die lente na die swembad kom.
Pool van Bethesda – Jesus genees die verlamde man
Die verband tussen goddelike genesing en heilige wateraktiwiteit was 'n steunpilaar by elke Asklepion. Dit was 'n kulturele stapelvoedsel in die gehelleniseerde wêreld. Met die agtergrond, laat ons nou terugkeer na die poel van Bethesda:
Een wat daar was, was al agt en dertig jaar lank 'n invalide. Toe Jesus hom daar sien lê en hoor dat hy lankal in hierdie toestand was, vra hy vir hom: "Wil jy gesond word?"
"Meneer," antwoord die invalide, "ek het niemand om my in die swembad te help as die water geroer word nie. Terwyl ek probeer inklim, loop iemand anders voor my uit. "
Toe sê Jesus vir hom: "Staan op! Tel jou mat op en loop. " Die man is dadelik genees, hy tel sy mat op en loop. (Johannes 5: 5-9)
In konteks was dit dus nie net nog 'n wonderbaarlike genesing nie. Jesus het 'n ander heidense gebied binnegekom en 'n jarelange kulturele mite in die gesig gestaar. Hy wou hê dat sy gehelleniseerde Joodse gehoor 'n nuwe begrip moes verkry. Soos in sy ontmoeting met die Samaritaanse vrou by die put, beweer Jesus dat hy die ware bron van genesing is - Hy was die bron van "lewende water".
Interessant genoeg was daar tot in die 19de eeu werklik geen argeologiese bewyse vir die poel van Bethesda nie, so skeptici gebruik dit as 'n bewys dat Johannes se verslag geskryf is deur 'n latere yweraar wat nie ooggetuie -kennis van Jerusalem gehad het nie of 'n werklike poel genaamd Bethesda .
Vandag glo die meeste geleerdes dat dit die plek is vir die poel van Bethesda uit die Evangelieverslae. Dieselfde kolonnades was in die tyd van Jesus vir Johannes sigbaar. Hierdie selfde ontwerp met vyf verdiepings is deur hom beskryf, hoofstuk 5 van sy evangelie.