Die vraag ontstaan: is mystici om voort te gaan om die ou deel van passiewe toeskouers van die wêreldvertoning te speel of gaan hulle op hierdie unieke geleentheid meet om tydige diens te lewer? Diegene wat begaafd is met 'n blik op die verre goddelike doelwit waarheen alles beweeg, moet besef dat hulle 'n waardevolle plek in die huidige skema het, 'n plek wat hulle alleen kan vul. Hulle kan bydra wat niemand anders kan nie.
Hulle kan nie net help, soos elke ordentlike persoon help nie, die kragte van geregtigheid om uiterlike oorwinning oor die magte van goddeloosheid te verseker, maar hulle kan ook help met die ewe belangrike innerlike stryd van die kragkragte van kennis teen onkunde.
Hoe kan mense van kop en hart vreemdelinge bly vir die tragiese eksterne magte rondom hulle vandag? Hoe kan diegene wat met hulle voel en vir hul lydinggenote, wat hierdie unieke oorlog vir die geestelike konflik erken, wat dit regtig is, wie die geweldige morele gevolge vir die mens se toekoms verstaan ​​wat betrokke is by die uitkoms daarvan? Hoe kan sulke persone hulself in die ivoor sluit? torings van yogiese ashrame en klooster retraites?
Hierdie onverskillige verontagsaming van ander mense se ellendes, hierdie kamp in 'n pragtige oase, het alles vir jouself gehou, hierdie volstruisagtige opknapping in 'n koue ivoor toring, is nie 'n teken van saligheid nie, wat die bevolking ook al glo. Dit was Vasishta, 'n antieke salie wat nie 'n asketiese was nie. Hy het gesê: "Tensy die goeie van almal jou goed word, sal jy net kettings by jou voete byvoeg." Toe 'n jong prins aangespoor word, wat Boeddha-agtige die wêreld wou verloën en ontsnap sy pligte om 'n ego-sentriese vrede te kry.
Elkeen wat werklik 'n innerlike verhouding met en 'n gedeelde verantwoordelikheid vir mede-wesens verstaan ​​en diep voel, kan nooit die onverskilligheidskultus onderskryf nie. In 'n wêreldkrisis soos die huidige, byvoorbeeld, kan sulke mense nooit verstandig bly nie, met die skouers se skouers skou, dat mense hul karma moet dra en dat alles net soos God dit wil hê, terwyl aggressiewe menslike instrumente van ongekende kwaad kragte poog om gespikkelde manakke op die menslike ras en verstand vas te stel. Inteendeel, hulle sal opstaan ​​tot die noodsaaklike oproep van die uur.
Die noodsaaklikheid vir altruïstiese diens
Dit is op hierdie punt van die noodsaaklikheid vir altruïstiese diens dat die filosofiese pad opvallend van die mistiese pad afwyk. So 'n afwyking, noodsaaklik alhoewel dit altyd was, het meer nodig as ooit in ons eie tye geword.
Die dag van geestelike isolasie is verby. So 'n selfgesentreerde leerstelling kan weinig beroep doen op diegene wat aangeraak is deur die desperate en dringende behoeftes van die moderne mensdom.
Die mistiek soek 'n statiese toestand, terwyl die filosofie 'n dinamiese een soek. Mistiek is tevrede met onttrekking uit die lewe, maar die filosofie sal die hele lewe omhels. Mystics is gelukkig wanneer hulle hulle kry eie innerlike vrede, maar filosowe sal net gelukkig wees as almal so vrede kry.
Die serene staat wat filosowe hanteer, word nie teen die prys van selfgesentreerde onverskilligheid aan ander gekoop nie en hulle is nie van hul strydoleer nie. Filosowe is onderworpe aan 'n innerlike noodsaaklikheid om die mensdom te dien.
Die groot wyses het die wanhopige behoefte van die mensdom gesien en deernis gegee wat hulle kon help. Hulle staan ​​nooit voorop nie; hulle het nie diegene wat aan die wêreldse lewe deelgeneem het, verag en daarvolgens van hulle gevlug nie, maar hul situasie verstaan ​​en gehelp.
Hulle het nie hul lewens deurmekaar gesit in berggrotte en boshervormings nie, in ashrams en kloosterkuile, maar het waarheen die skare was, waar hulle nodig was. Dit is wat Jesus gedoen het. Dit is wat Boeddha gedoen het. Jesus het so onvermoeid gewerk vir die verligting van ander dat hy dikwels nie tyd gehad het om te eet nie. Dit is inderdaad die uitstaande kenmerk wat hulle onderskei van blote yogis. Hulle was jammer; hulle het medemens gevoel.
In die Bhagavad Gita maak Krishna dit baie duidelik dat die yogi wat in die wêreld woon en die wêreld bedien, baie beter is as die yogi wat dit vlug en verlaat. Ten spyte van hierdie eksplisiete onderrig deur die een mees verhewe Indiese salie, sal baie Hindoe-ascetici jou vertel dat selfgesentreerde monastiek beter is!
Die Transendente Bewussyn van Suiwer Gees
Wie ware en permanente insig verkry het, hoef nie altyd sy of haar tyd in meditasie te spandeer nie. Vir meditasie is 'n vorm van geestelike oefening om sy praktisyn te help om in die transendente bewussyn van suiwer Gees te kom. Een wat die hele tyd rein oë sien, hoef nie enige oefening vir sy moontlike persepsie te oefen nie.
Wanneer ons dus vertel word dat 'n salie in afgeleë plekke en berggrotte woon om sy of haar meditasies ongestoord te beoefen, kan ons seker wees dat hierdie persoon net 'n aspirant is, net 'n salie. Die bevolking, beïndruk deur hierdie ascetisme en verwonderd deur sy of haar trance, beskou dikwels so 'n yogi as 'n salie. Hy of sy mag so 'n waardasie aanvaar. Maar hierdie yogi sal die status van 'n mistikus, miskien selfs 'n perfekte een, regtig besit. As mystici sulke volmaaktheid bereik en deur verbygaande trance bewonder word, sal hulle voel dat hulle genoegsaam is en niks van die wêreld nodig het nie.
Die beperkings van mistieke praktyk
Die gevolg hiervan is ongelukkig dat die ellende van ander ook niks met hulle te doen het nie. As hulle begin fassineer word deur die emosionele tevredenheid wat hul prestasie omsluit, ontwikkel hulle 'n onverskilligheid teenoor die lyding van die mensdom en eindig deur selfvoldaan te word en niks meer nie.
Dit beteken nie dat wyses nooit meditasie sal oefen nie. Hulle sal. Maar hulle sal dit meer tot voordeel van ander as vir hul eie doen. Hulle sal al hul ander persoonlike en sosiale verantwoordelikhede uitvoer, aangesien hulle wysheid en karmiese omstandighede dikteer; Wyses sal beslis nie probeer om weg te hardloop van hulle of glo dat hulle verligting hulle van ander verlig het nie.
'N Waardering vir al die bewonderenswaardige voordele van die mistieke praktyk behoort ons nie te beperk tot sy beperkings nie en maak ons ​​die fout daarvan om die opstel van die opstel as die enigste doel vir die hele mensdom te pleeg. Reflektiewe mense sal vroeër of later teen hierdie beperkinge kom en die ontevredenheid wat aldus gegenereer word, sal hulle weer op die soeke van die Oorself laat lei. So kan hulle uiteindelik hul horisonne vergroot en sien dat die ideale tipe nie die mistikus is nie, maar die salie.
Wat is 'n Sage?
Die salie is die persoon wat al drie fases van godsdiens, joga en filosofie voltooi het, het die Oorself gerealiseer en het gevolglik tot 'n wye medelye vir medemens gekom. Omdat die wyse verstaan ​​dat die wortel van die meeste menslike probleme en lyding onkunde is, verstaan ​​hy of sy ook dat die beste vorm van diens wat gelewer kan word, is om ander te verlig. Dus sover die omstandighede en vermoëns toelaat, en so ver as wat ander se strewe aandui, wys wyses hulself op hul innerlike welsyn. In so 'n voordelige beroep sal hulle dus onophoudelik betrokke raak.
Deur die geskiedenis is die mistikus verward met die salie, bloot omdat laasgenoemde selde bestaan ​​het, gewoonlik 'n aspirerende ideaal eerder as 'n gerealiseerde moontlikheid. Die hoogste tipe van die eersgenoemde bereik wat 'yogiese immobilisasie' genoem word, wat veroorsaak word deur 'n weg van abstraksie van verstrooiings te volg, 'n pad wat 'n noodsaaklike geestelike en fisiese dissipline is, maar nog steeds 'n negatiewe.
Dit is nie genoeg nie. Daarbenewens lê die uiteindelike pad, wat die persoon weer terug in die wêreld lei, maar laat hom of haar toe om 'n geheime binnelandafdeling te hou. Die aura van intense geestelike vrede wat gevoel word in die teenwoordigheid van perfekte mistieke is nie noodwendig 'n teken van volmaaktheid, soos die onkundige dink nie, maar 'n teken van suksesvolle innerlike konsentrasie. Hulle oefen bewustelik 'n mesmeriese krag op die dissipels wat passief om hulle sit. Wyses, aan die ander kant, spandeer al hierdie konsentrasie krag in aksie wat bedoel is om werklike diens aan ander te lewer, terwyl hulle terselfdertyd ook spontaan en moeiteloos ook die wat deur die mistikus gegee word aan diegene wat soek, gee.
Die Praktiese Verskil tussen 'n mistikus en 'n salie
Die verstandelike verskille tussen hulle is te subtiel en kompleks vir die oninitiateerde menigte om te verstaan, maar dit is maklik om die praktiese verskil tussen hulle. 'N Eenvoudige analogie sal ons hier help.
Daar is twee soorte elektrisiteit: staties en dinamies. Die eerste lewer op sy beste 'n enkele nuttelose vonk, terwyl die tweede 'n vloei van deurlopende bruikbare krag lewer. Die elektriese stroom wat ons tik vir lig, hitte en krag behoort tot die tweede kategorie.
Mystics, wat die aktiwiteite tot 'n minimum wil kontrakteer, is soos statiese elektrisiteit. Wyses, wat die grootste moontlike diens lewer gedurende hul leeftyd, is soos dinamiese elektrisiteit.
Mystici, in hul eintlike behoefte aan eensaamheid en stilte, doelbewus wegdraai van die wêreld. Wyses, in hul medelydende bewussyn van die duisternis wat dit oordra, word doelbewus na die wêreld toe.
Sielkundig is mystici op die stadium waar hulle moet dink en afwyk van optrede om hul ontwrigtings uit te skakel, terwyl wyses lank verby is en kan bekostig om beide denk en aksie vrye spel te laat sonder skade.
Vurige mistieke moet die aarde verwaarloos omdat hulle in die hemelse lug wil opswaai; Werkswyse moet op die aarde staan, want hulle vind dit weerspieël die lug! En terwyl die eerste God binne-in en Satan buite in die wêreld vind, vind die tweede God oral.
Mystics is trots op materiële aangeleenthede en in die halfhartigheid waarmee hulle materiële pligte bywoon. Wyses is trots op die doeltreffendheid en konsentrasie waarmee hulle aandag gee aan materiële verantwoordelikhede.
Mystics mag self-regverdig glo dat die behoorlike aandag aan die materiële lewe dieselfde is as die beoefening van materialisme. Wyses sal sinvol glo dat dit nie dwaas is om dit te doen nie. Die doel van die filosofie is dus nie soos die van mistiek om ons van die wêreld af te keer nie - eerder die teendeel. Dit wil ons hê om die lewe ten volle te omhels, maar om dit te doen met selfbeheersing, volledige begrip en onbetrokke hulp.
Maak nie saak waar ons in ons geestelike ontwikkeling is nie, ons het almal vrae oor ons praktyk en wat ons ervaar - beide die uitdagings en geleenthede. Hoe kan ek my stryd oorwin om meer diep te mediteer? Is daar 'n goeroe nodig, of kan ek op myself vertrou? Kan ek my intuïsie vertrou? Is dit moontlik om die "innerlike woord", die stem van die siel, te hoor en hoe kan ek seker wees dat dit is wat ek hoor? Is die Hoër Self in die hart? Die bekende geestelike onderwyser Paul Brunton bied betroubare antwoorde op hierdie en nog baie meer vrae. Hy gee instruksies om die ontwikkeling van die mens in drie fundamentele areas van die geestelike pad te lei: meditasie, selfondersoek en ontvouing van ontwaking. (Ook beskikbaar as 'n Audioboek en in Kindle-formaat)
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Dankbaarheid & Service > Mistiek Heroorweeg: Die noodsaaklikheid om die goeie van almal te dien