Henry VII en die edeles - Geskiedenis Tydlyne - 2022
Henry VII en die edeles
Henry VII moes 'n positiewe verhouding met die edeles van Engeland ontwikkel as hy na die Slag van Bosworth sou oorleef. Daar was edeles wat Henry ondersteun het vanweë hul Lancastriese agtergrond. Daar was ook edeles wat Henry VII ondersteun het omdat hulle hom gesien het as 'n middel tot sosiale en politieke vooruitgang. Daar was ook die edeles wat teen Henry gekant was soos die Lambert- en Warbeck-rebellies getoon het. Volgens die basiese vlak was daar baie meer edeles as die koning, en om almal na sy kant te bring was 'n taak wat Henry VII baie jare moes neem.
Terwyl die Oorlog van die Roses 'n deel van die adel doodgemaak het, sou dit 'n fout wees om te glo dat Engeland teen 1485 van adel ontslaan is. Navorsing dui daarop dat 25% van die adel in elke 25-jarige periode gedurende die Middeleeue gesterf het en geen manlike erfgenaam nagelaat nie. Hulle is opgevolg deur nuutgeskepte edelgesinne. Wat Henry gedoen het om die omvang en die krag van die adel te beheer, was die aantal nuwe here wat dit reggekry het - deur die getalle tot op 'n vlak te hou wat hy gevoel het dat hy beter kan hanteer. So 'n benadering het ook ander gevolge gehad. Om in die regering van Henry VII as senior maatskaplike posisies aangestel te word, word as 'n groot eer gesien, aangesien dit 'n seldsaamheid was. Daarom was die mense wat op hierdie manier beloon is, getrou aan die man wat verantwoordelik was vir hierdie sosiale verhoging. Hierdie mans was ook die rykste van die adel en mans wat waarskynlik groter leërs kon befonds. Daarom het Henry VII, deur hulle na sy kant toe te bring, die bedreiging vir homself verminder. In die hele regeringsperiode het Henry slegs een Earl geskep (in vergelyking met Edward IV se nege) en vyf baronne (vergeleke met die dertien van Edward IV). Die titels het 'n baie regte status in Henry se regering, aangesien so min hulle besit het. Die aantal portuurgroep het van 57 na 44 gedaal namate meer edele gesinne uitsterf as wat titels geskep en toegeken is.
Lojale edeles is ook bekroon met die Orde van die Kouseband, 'n ou en gesogte eer. Dit het aan die ontvanger baie status verleen, maar dit het Henry VII niks gekos nie - terwyl die skepping van nuwe titels die koning altyd geld gekos het, aangesien boedels gewoonlik uit koninklike land verleen is. In Henry se regeringstyd het 37 edeles die Orde van die Kouseband ontvang.
Ironies genoeg was een van die voordele wat Henry by die adel gehad het, dat hy nie oor familie hoef te bekommer nie, aangesien hy geen broers gehad het nie. Edward IV het twee magtige broers om mee te worstel, maar Henry het nie een gehad nie. Dit het beteken dat hy sy volle aandag kon vestig op die adel, in teenstelling met die besorgdheid oor familie lojaliteit.
Henry het ook sy krag versterk ten koste van die adel deur grond te bewaar wat aan voormalige portuurgesinne behoort het. Waardevolle grond wat aan die Yorkistiese families Warwick, Gloucester en Clarence behoort het, het in die hande van Henry gebly. Dit het twee doeleindes gedien. Eerstens het dit die rykdom van die koning verhoog. Tweedens het die edeles geleef in die hoop dat hulle met sommige van hierdie landgoedere beloon sou word as hulle goed vir Henry werk. Waarom dit 'n valse hoop was, het dit verseker dat baie edeles gedoen het wat hulle kon vir die koning om lojaliteit te betoon. As deel hiervan het hulle net getrou met wie Henry goedgekeur het, aangesien hulle die koning se toestemming nodig het om te trou. Dit het beteken dat die adel nie kragtige en potensieel gevaarlike familieblokke kon vorm wat as platform kon dien om Henry teen te staan ​​nie.
Met die geheue van die oorlog van die rose nog vars in baie gedagtes, was daar 'n aantal magnatefamilies wat nie vertrou is nie. Die Percy Earls van Northumberland en die Stafford Dukes van Buckingham was onder hierdie. Eerder as om hierdie gesinne openlik te antagoniseer, het Henry hulle eenvoudig onder sy toesig gehou deur sy baie effektiewe spionnetwerk te gebruik. Namate Henry kragtiger en minder bedreig gevoel het, beaam hy sy gesag nog meer. Die vermoorde graaf van Northumberland het sy landgoed in 1489 aan sy tienjarige seun oorgelaat. Hy kon eers sy grond in 1499 op twintigjarige ouderdom ontvang - slegs toe Henry oortuig was van sy lojaliteit.
Deur die adel wat Henry geglo het dat hy die mag van diegene wat hy nie vertrou het nie, te vertrou of te verwater, het Henry baie meer beheer oor die adel as vorige monarge. Dat hy vinnig besig was om 'n poging aan te wend, was ook algemene kennis vir die adel wat kon verloor om alles te verloor as hulle nie besef nie. Dit sou maklik wees om aan te neem dat Henry 'n 'hulle en ons' benadering tot die adel gehad het, veral na die oorlog van die rose. Dit blyk egter nie die geval te wees nie. Henry het duidelik geglo dat dit voordelig is vir almal om die adel te hê wat met die koning werk, in teenstelling met enigiets anders. Twee van sy naaste adviseurs was die Earls of Oxford en Shrewsbury. Henry het die edeles gesien as sy belangrikste wapen in die handhawing van sy gesag in die streke en die plaaslike streeksbeheer uitgebrei tot magtige en lojale magnate in gebiede wat as onwettig beskou word. Lojaliteit is goed beloon, en alhoewel Henry VII opstand was, het hulle skaars sy posisie bedreig toe hulle gestroop word. Selfs die bedreiging van Europa blyk te veel te wees.
Henry het ook geld gebruik as 'n manier om lojaliteit te behou. Die edeles moes 'n sekere bedrag geld betaal as hulle nie skriftelike beloftes nakom nie, gebaseer op watter funksies hulle sou verrig in die gebiede wat hulle beheer het. Die minder edeles het 'n bedrag van £ 400 betaal, terwyl die senior edeles £ 10.000 betaal het. As hulle nie hul deel van die ooreenkoms nagekom het nie, het hulle die geld verloor. As hulle hul belofte nagekom het, is dit duidelik dat Henry dit baat. Hierdie proses het selfs neergeslaan op mans wat posisies van verantwoordelikheid gekry het. Die kaptein van Calais moes £ 40.000 belowe om sy pligte na te kom. So 'n praktyk is al voorheen gedoen, maar Henry het dit so verfyn dat hy soveel as moontlik lojaliteit kon waarborg. As 'n edel nie sy pligte versuim nie, kan hy sy boete vertraag as hy voorwaardes aanvaar wat hom onder die koning se genade gelaat het.
'Lojaliteit en bekwaamheid was Henry se enigste vereistes by sy belangrikste dienaars; patronaatskap verdien moes word, dit was nie 'n outomatiese voorreg van die hoër klas nie. '(Caroline Rogers)