Die oorsake van kinderjare en stoornisse en hoe om hulle te help om dit te hanteer
"O, hoe kwaad is ek!" - Hierdie uitroep van die liedjie in die spotprent "The Blue Puppy" beskryf nie net die gevoelens van die seerower held nie, maar soms jou baba, en vroeër of later word elke ouer gesig. Kinderlike geure en tantrums word verduidelik deur die eienaardighede van die groeistadium, die veranderende behoeftes van die kind.
Drie tot ses jaar
Teen drie jaar brei die kind se kommunikasieveld uit. Hy gaan na 'n kleuterskool, besoek aktief ontwikkelingsgroepe, hy het meer bekende kinders. Dus, met nuwe vreugdes en ontdekkings, verskyn nuwe konflikte onvermydelik. Die kind word gekonfronteer met die feit dat menslike verhoudings nie altyd wolkloos kan wees nie, twis dikwels voorkom, en hy moet met onaangename emosies ontmoet. En as dit in 'n jaar en 'n half of twee jaar genoeg was om te simpatiseer met die gefrustreerde krummel, wat nie sy skouerblad en emmer gedeel het nie en dit oorskakel. aandag, dan het die kind al drie jaar die spraak en begrip bereik om dieper in die bespreking te gaan.
Die kleuterskool is 'n ruimte waarin kinders 'n belangrike geleentheid kry om gevoelens en verhoudings te ervaar soos in die volwasse lewe: liefde en afskeid, vriendskap en frustrasie, vreugde en jaloesie. En hier is dit belangrik dat die ouer opgetree het as 'n betroubare hawe, waar die skip van kinders se belewenisse kan toevlug. As 'n kind voel dat sy lyding verstaan ​​word, word hulle minder vernietigend vir hom. In hierdie geval kan die ma die gesprek begin soos volg: "Ek sien dat jy al meer gereeld huil het, jy wil nie na die kleuterskool gaan nie, wat het gebeur?" As die kind nie reageer nie, is dit belangrik om verskeie weergawes te stem, want soms kan volwassenes in hul aannames verkeerd wees: "Het die onderwyser iets vertel en jy was ontsteld? Het jy iets gevind wat nie in die kleuterskool gehou het nie? Of iets is verkeerd met die ander ouens - Het jy met iemand getwis? Miskien het iemand opgehou speel met jou? " Gewoonlik reageer die kind op een van die vrae of bied sy eie weergawe aan. Dit is die begin van 'n gesprek waarin die ouer uitstryk en die kind se gevoelens noem: "Inderdaad, dit is baie beledigend wanneer die meisie begin om vriende te wees met ander en ophou om met jou te kommunikeer. Maar dit gebeur - almal het die reg om te kies met wie hulle moet kommunikeer. Dink jy jy wil ook vriende met hierdie meisies wees, of is daar iemand anders in die groep waaraan jy belangstel om mee te speel? Miskien sal jy jouself vra om saam te speel? ' In hierdie dialoog deel die ouer nie net die gevoelens van die kind nie, maar help hy ook om die onvolkomenhede van werklike verhoudings te leef en alternatiewe maniere uit die situasie te toon.
Om moeilike situasies met kinders openlik te bespreek, ons wys dat dit oor en oor gepraat kan word. En in volwassenheid neem hulle die begeerte af om hulself nie van stilte af te sluit nie, maar om hulle in dialoog op te los. Daarbenewens, begryp hulle gevoelens, begin die kind duideliker en ander mense verstaan, leer hulle hulle die reg om self te wees. Hierdie begrip van wat gebeur, versterk sy selfvertroue.
Wat moet ons nie daarmee doen nie?
Die tema van hoe 'n mens mag en met trane en toorne met magte hanteer, is een wat oorgegroei het met 'n groot aantal mites wat van mond tot mond geslaag is en in ouerforums bespreek word. Sommige van hierdie opvoedkundige metodes kan egter skade aanrig op die kind-ouer-verhouding.
Een van die metodes wat dikwels aan ouers aangebied word, is om die kind te vertel dat hy nie skuldig is aan enigiets nie, maar "sy penne is geskroef", wat iets streng verbied, of 'n ander seun / meisie / spotprentkarakter het gekom klop die baba tot ongehoorsaamheid en grille.
"Kom ons praat streng met hulle, sodat hulle dit nie meer doen nie en ons sal nie met jou twis nie," word die kind aangebied. Dit wil voorkom asof hierdie benadering 'n heeltemal edele doel het om die kind te laat voel dat hulle onvoorwaardelik van hom hou, en net sy gedrag veroordeel. En wat ook al gebeur, is die beste in die wêreld. Dit is deels gewortel in die tradisionele volkskultuur, met die oortuiging dat die "donker krag" in 'n goeie mens geplant word. Wat is die gevaar van hierdie metode? As die bene en handvatsels 'n aparte lewe leef of alles kan Carlson dikteer, blyk dit dat die kind nie die baas van sy liggaam of sy optrede is nie. Die verskuiwing van verantwoordelikheid kan 'n gerieflike posisie word, en so 'n verduideliking leer ons nie om te verstaan ​​wat aangaan nie. Dit is belangrik om nie iemand wat nie 'n buitestaander is, te skel nie, maar om iets konstruktief te bedink en terselfdertyd sy gevoelens en begeertes te verduidelik: "Hou jy daarvan om met jou hande in 'n gemors te speel? Ja, dis lekker, maar as jy eet, doen jy dit nie. , en na ontbyt sal ons afsonderlik met haar speel. "
Ek sien niks, ek hoor niks nie
Baie ouers glo van harte dat die volledige ignoreer van trane die kind magies raak. Met 'n kleuter stop hulle demonstratief kommunikeer of word hulle alleen in die kamer gesit. Daarbenewens, selfs as gevolg van die noodsaaklikheid om sulke rigiede opvoedkundige metodes toe te pas, glo baie van ons ernstig dat hulle hul kind help. "Ek het immers nie aan provokasie geswig nie," moedig die ouer homself op die oomblik aan. Die wortels van hierdie gedrag is dat dit vir ons moeilik lyk: die kind speel veral die toneel van een akteur, en daarom is dit belangrik om hom net van die gehoor te ontneem. En daardie emosionele vakuum waarin ons dit plaas, sal die "verraderlike plan" vernietig. Trouens, die kind ly aan die feit dat hy nie onafhanklik sy emosies kan hanteer nie. En op hierdie moeilike oomblik begin die naaste persoon hom skielik ignoreer, en die kind sal ook met 'n gevoel van akute eensaamheid ontmoet. Strafstraf het intussen 'n gewilde ouderdomsmetode geword - nadat die kind baie vinnig met al ons verbode saamstem. Die gevoel van verwerping het sulke vernietigende krag dat dit die kind dwing om met enige posisie van die volwassene te versoen, net om die gebroke verband te herstel. Hy doen dit nie omdat hy alles besef het nie en gevolgtrekkings getrek het, maar net omdat die bedreiging om die verhouding uit te breek, sterker is as die begeerte om iets te kry. Uiteindelik lei sulke "opvoeding" tot die feit dat die kind net houdings verander in die situasie, wat kalm aanvaar dat 'n mens nie op die ouer kan staatmaak nie en dit beter is om hom glad nie te vertrou nie. In die toekoms kan hy 'n soortgelyke model van wantroue aanvaar vir volwasse mense wat 'n noue verhouding met hom in volwassenheid probeer bou. Dus, deur 'n kind te isoleer, in plaas van om naby te wees op hierdie moeilike oomblik, vererger ons net die probleem.
Te veel "nee"
Soms is die irritasie en vagaries van die kind 'n reaksie op die feit dat volwassenes inmeng met die natuurlike kind se begeerte om die wêreld te verken en te veel belemmerende hindernisse op te rig. Dit is baie geriefliker en vinniger om die kind self te voed en te verander voordat hy uitgaan. Op 'n wandeling is ons ook kalmer, sodat hy naby kan bly: "Jy sal van hierdie heuwel af val", "Moenie hardloop en onder jou voete kyk nie." "Gooi nou 'n vuil stok." Dit is nie verbasend dat die geduld van die kind, waarvan die natuur vreesloos sê om vorentoe te beweeg en nuwe dinge te probeer, bars en die riviere uit die oewers kom. Die taak van kinders is immers om navorsers te bly, en ons taak is om hulle onderweg te help, om die "veld vir eksperimente" maksimaal te verseker. As die kind byvoorbeeld wil help om die skottelgoed te was, wys hom dan hoe om dit die beste te doen, en verwyder die skerp messe verder weg. True, selfs as die ouer 'n mate van optrede toelaat, het die kind dalk nie die vaardighede en vermoëns as gevolg van ouderdom nie, die begeerte "Ek myself" is te groot. Hierdie konflik veroorsaak 'n negatiewe plofbare reaksie. Dit is die moeite werd om nie die gefrustreerde kind te blameer nie, maar om hom te ondersteun, stel voor dat jy weer met jou hulp probeer. Ons kan egter 'n ander uiterste waarneem, wanneer ons in die pad van die minste weerstand beweeg, dit vir ons makliker is om die hele kind op te los. Dikwels is dit bedek met 'n goeie begeerte om nie sy innerlike vryheid te belemmer nie en om verantwoordelikheid vir sy besluite te neem. Die kind terselfdertyd bevind hom in 'n illusoriese wêreld, met 'n gevoel van sy almag en die afwesigheid van grense. Hierdie ouersposisie kan ernstige oortredings van kinderontwikkeling tot gevolg hê. Om in die eintlike wêreld te leef, moet jy leer om te verstaan ​​dat daar sekere beperkings daarin is. Dit is belangrik vir kinders om betyds te besef dat die wêreld onvolmaak is, iets wat nie daarin werk nie, en dan word ons gefrustreerd en huil, en wanneer dit blyk, is ons gelukkig. En dit is normaal, want dit is die lewe.