Hurricanehank / Shutter
Toe die veldtog vir dierewelsyn Ruth Harrison 'n boek in 1964 gepubliseer het, genaamd Diermasjiene, was daar 'n openbare geskree. Haar aanskoulike beskrywings van die na-oorlogse intensiewe boerdery het begin met 'n bespreking oor dierewelsyn wat gelei het tot nuwe riglyne vir die beskerming van diere in menslike sorg. Hieruit is die "Vyf vryhede" gebore. Hulle het gesê dat diere die volgende moet hê:
Vryheid van pyn, beserings of siekte
Die Vyf vryhede word gebruik as 'n manier om dierewelsyn oor die hele wêreld te beoordeel, maar hulle is gekritiseer vir hul fokus op die beperking van lyding eerder as om 'n goeie omgewing vir diere te gee. Raad op Dierewelsynsraad het hierdie standaarde in 2009 heroorweeg en 'n nuwe vraag gevra wat die manier waarop ons oor dierewelsyn dink, verander het. Het hierdie dier 'n 'lewe wat die moeite werd is om te lewe?'
Dit is nie meer genoeg om te weet of 'n dier ly nie, ons moet ook weet of dit gelukkig is. Maar in die afwesigheid van 'n groot, tandige grynslag of 'n swaaiende stert, hoe doen ons dit vir 'n hoender?
Diegene wat diere met lang huise bestudeer met ekspressiewe eienskappe, is tot voordeel. Ons weet dat honde gelukkiger is as hulle waai hul stert na regs. Ons weet dit rotte lag as hulle gekielie word, en ons weet watter gesigsuitdrukkings muise, rotte, konyne, perde en skape trek as hulle pynvry is. Maar ons het nog nie 'n positiewe gedragsmarker vir hoenders nie - en ons het een nodig.
Daar is deesdae twee soorte hoenders wat tans in die boerdery gebruik word: braaikuikens, wat vir vleis grootgemaak word, en lêhenne wat eiers produseer. Daar is 'n groot vraag na hoendervleis en dit sal binnekort boaan die lys verskyn as die die meeste verbruikte vleis ter wêreld. In die Verenigde Koninkryk alleen was daar verby 'n miljard braaikuikens wat in 2018 geslag is.
Daar is baie maniere om te sê of 'n hoender swaarkry. Maar om werklik positiewe omgewings te skep vir gekweekte hoenders, moet navorsers maniere vind om hul tevredenheid te meet.
Die identifisering van spelgedrag by plaasdiere is 'n nuttige manier om hul welstand te monitor, hoewel dit 'n frustrerende oefening vir wetenskaplikes is. Diere speel wissel baie tussen spesies. Spel mors die meeste van die tyd waardevolle energie en dit moet nog nie definitief gekoppel word aan toekomstige voordele nie. Dit wil voorkom asof diere nie speel as daar skaars kos is, of dat hulle beseer of bang is nie.
Speel blyk ook selfbelonend te wees - diere speel omdat dit goed voel, daarom glo ons dat spel gekoppel is aan positiewe emosies. By kinders is die afwesigheid van spel een van die kernsimptome van depressie.
Speelagtige gedrag by pluimvee is vir die eerste keer in die 1950's en 60's beskryf, met navorsers wat gedetailleerde verslae oor "sparring", "frolicking" en "food-running" by jong voëls geskryf het. In die daaropvolgende jare is hulle hernoem as "aggressie" of "hardloop-met-klap". Dit is waarskynlik as gevolg van die algemene onwilligheid onder wetenskaplikes om voëls emosie of bewustheid toe te skryf. Maar hierdie gedrag pas binne goed gevestigde definisies van dierespel en hulle teenwoordigheid in moderne braaikuikens is miskien net die geluksmerker waarna ons soek.
Braaikuikens speel en kuier soos ander diere, maar hierdie gedrag is eens as aggressie beskou. David Tadevosian / Shutterstock
Die verbetering van die lewens van vee
Beide sparring en frolicking is maklik om te sien as u in 'n hoenderhok stap. Die stormloop van wit lywe beweeg om die leë ruimte wat jy agter jou gemaak het, te vul. Hulle hardloop wild, klap hul vlerke en verander vinnig van rigting. Dit is aansteeklik en sodra hulle begin, bombardeer hulle almal in 'n vlaag van nonsensieke bewegings.
Soms stamp hulle mekaar in en stap 'n entjie terug, met hul nekvere opgehef en met hul nekvere omhoog en met hul snawels amper aanraak. Hulle slaan eintlik geen houe nie, dit is alles bluf en dit word maklik afgelei deur ander voëls of deur die sien van die voerders.
Frolicking het al die kenmerke van lokomotoriese speel, wat 'n ander woord is vir wanneer diere spring of rondhardloop sonder enige rede. Daar is verslae van hierdie tipe spel by talle diere, waaronder varke, robbe, ape, kalwers en wolwe. Sparring blyk ook 'n jeugdige vorm van gevegte vir volwassenes te wees, of die hoenderweergawe van ru en tuimel.
Voedselbediening is 'n vreemde gedrag wat lyk soos sosiale voorwerpspel, en dit is wanneer speel met 'n ander dier 'n voorwerp behels, soos 'n toutrek. Dit word 'voedselloop' genoem, want kuikens sal 'n voorwerp optel wat gewoonlik soos 'n staaf of 'n wurm gevorm is, soms 'n pendeksel wat ek te stadig was om te red, en daarmee rondhardloop om geluide te maak totdat ander voëls jaag. Die voorwerp beweeg tussen die groep totdat die laaste belangstelling verloor.
Dit is aanvanklik gedink as hoenders wat probeer om 'n ander voël te keer om te eet wat hy ook al gevind het, maar kuikens sal kos eet, selfs al is hulle in isolasie grootgemaak. Hulle maak ook kenmerkende geluide wanneer hulle die voorwerp kry, wat nie 'n goeie manier is om iets lekkers te verberg nie.
Dit lyk nie asof honger verband hou met voedselloop nie, en dit doen hulle selfs met konstante toegang tot voedsel en as dit duidelik is dat hulle nie kos eet nie. As braaikuikens dit doen, kan dit 'n goeie teken wees dat daar in al hul ander behoeftes voorsien is, en hulle gebruik energie om te speel.
Die patroon van braaikuiken het baie verander sedert hulle was mak en geteel vir vleisproduksie. Alhoewel dit nie 'n hoenderweergawe van 'n wapperende stert is nie, kan hierdie spelgedrag ons baie vertel oor hul emosionele toestand en kan dit navorsers help om omgewings te ontwerp wat hulle 'n goeie lewe kan gee.
Mary Baxter, navorsingsgenoot in dierewelsyn, Koningin se Universiteit Belfast
Jy is hier: Tuis > Lewe > Huis en tuin > Troeteldiere & Jy > As ons tekens van geluk by hoenders vind, kan dit ons help om hul lewens in gevangenskap te verstaan