Hoewel vye bome se hout min beteken is hul vrugte gesog by ape, bobbejane, bossvarke, nyala, bosbokke, duikers, vrugtevlermuise en natuurlik by voels. Veral die pappegaaiduif is versot op wilde vye en swerms van hulle trek van boom tot boom soos die een boom se vye na die ander ryp word. Die vrug van die vyeboom is nie 'n vrug in die ware sin van die woord nie. In werklikheid is dit 'n blombodem wat ontwikkel het in 'n hol bekervorm, bekend as 'n sikoon. Op die binnewand hiervan kom die twee soorte vroulike blommetjies nl. sommige met 'n kort styl wat onvrugbaar is en ander met 'n lang styl, sowel as die manlike blommetjies voor. Die opening van die sikoon nl. die ostiool word beskerm deur etlike lae oorvleuelende skubbe. Wanneer die vroulike blomme ontvanklik word - dit gebeur vroeer as die manlike blomme - dan gee die sikoon gasse af wat wespe van 'n spesifieke soor vir elke vyesoort aantrek. Die skubbe laat skiet effens sodat daar nou splente tussen hulle vorm en die vroulike wesp wikkel haarself daardeur tot binne-in die holte. Sy le dan eiers in die blomme met kort style maar omdat hulle nie van bo af onderskei kan word nie, bevrug sy al die blomme deur stuifmeel, wat sy van 'n ander vy versamel en in 'n sakkie op haar borskas gebere het, doelbewus met haar pote op die stempels te vryf. Op hierdie manier verseker die wesp die voortplanting van die vy en dus ook die oorlewing van haar eie spesie.