Wat is presies aan die gang in Mali? - Diverse
Wat is presies aan die gang in Mali?
VIR DIE MEESTE van die 36-uur-busrit van Abidjan na Bamako, was my bene verstrengel in 'n warboel planete wat die vrou oorkant die gang onderweg gekoop het.
Eers het sy planete in Dabou gekoop. Dan weer in Toumodi. Toe sy haar finale aankoop in Yamoussoukro doen, het hele takke van ongerepte hange uit die trap uitsteek en die grootste deel van die vloerruimte agter in die bus gemonopoliseer.
Ek wou nie kla nie. Op die lang reis na Bamako is winkelsentrums langs die pad normaal. Die tropiese klimaat in die suide van Cote d'Ivoire leen hom tot 'n verskeidenheid produkte wat in Mali moeilik is, of baie duur daar is. Terwyl my vriend oorkant die gang my in 'n huis met plantaardes verseël het, het ek groot avokado's (7 vir 'n $ 1) en balle gekoop attieke (gemaalde kassava wat effens soos koeskoes lyk) deur die venster.
Die busrit was stampvol en luidrugtig. 'N Man wat twyfelagtige medisyne verkoop - 'n elikser wat alles van migraine tot seksuele impotensie genees het - kon 'n paar uur lank sy produk oplaai. Daar is kos gedeel en Ivoorse dansmusiek het die luidsprekers van die passasiers se selfone geknetter.
Dit alles om te sê, die busrit was buitengewoon normaal. Daar was geen manier om te weet dat ons op pad is na 'n land in oorlog nie.
Maar om Mali 'n land in oorlog te noem, het nog nooit gepas gelyk nie. Sedert 'n opstand in die noorde van Mali verlede Januarie die eerste keer in die nuus gebring het, was daar min werklike gevegte. Terselfdertyd het honderde duisende uit hul huise gevlug, en vir 'n periode van tien maande is 'n wrede weergawe van die sharia-wet op baie van die stede en dorpe in die noorde van Mali opgelê.
Toe Franse bomme begin val, het joernaliste op Mali neergedaal en baie mense het hulself skielik probeer uitvind wat presies aan die gang is in hierdie Wes-Afrikaanse land wat so dikwels 'arm en landgesluit' genoem word.
Terwyl u nuusopskrifte en nuusberigte uit Mali lees, is hier 'n paar dinge wat u moet onthou:
1. Daar was / is verskeie gewapende groepe in die noorde van Mali, en nie almal het dieselfde doelstellings nie. Verlede Januarie het 'n rebellegroep onder leiding van etniese Tuareg genaamd MNLA (National Movement for the Liberation of Azawad) begin om stede en dorpe in die noorde van Mali vas te vang. Hulle doel was om 'n onafhanklike - sekulêre - staat in die noorde te skep. Hul griewe weerspieël dié van vorige Tuareg-rebellies; 'n gebrek aan ontwikkeling en infrastruktuur, en swak bestuur en korrupsie aan die kant van die verre sentrale regering van Bamako was boaan die lys.
Die noorde van Mali het egter baie verskillende etniese groepe, en hoewel die MNLA hulself as 'n inklusiewe organisasie gebrandmerk het, kon hulle nie veel steun kry onder die veel groter getalle Sonrai (of Songhoy) en Fulani etniese groepe nie. Inderdaad, selfs onder Tuareg was hul steun verdeeld, aangesien die Tuareg talle stamme en gesinne het, en trou kan baie verskil, afhangende van die ligging.
'N Afsonderlike groep wat deur Tuareg gelei word, Ansar Dine, was minder gefokus op onafhanklikheid en meer op die implementering van die sharia-wet. Geassosieer met AQIM (Al-Qaeda in die Islamitiese Maghreb) en MOJWA (Beweging vir Eenheid en Jihad in Wes-Afrika), het hulle uiteindelik die rebellie gekaap en MNLA met geweld uit noordelike dorpe verwyder. Hierdie groepe was beter gewapen en beter befonds (baie van hul geld kom uit gyselaarskoste wat die afgelope dekade deur Westerse regerings betaal is) as beide die MNLA en die Maliese leër.
Dit is belangrik om tussen hierdie groepe onderskeid te tref. Terselfdertyd moet daar ook op gelet word dat baie mense in die noorde van Mali nie een van hulle ondersteun het nie. Elke groep beweer dat hulle namens die streek sal praat toe baie mense nooit gevra het om vir hulle gepraat te word nie. Uit die getuienis van vlugtelinge en die ontheemdes, en nou die wydverspreide gejuig in stede soos Timboektoe en Gao, is dit ook duidelik dat baie mense nie die sharia-wetgewing waardeer het nie. Dit bring my by punt 2.
2. Baie kenners is daarvan oortuig dat die oorlog in Mali nog 'n voorbeeld is van die Franse neokolonialisme. Ander is daarvan oortuig dat dit 'n oorlog teen Islam is. Dit is nie moeilik om mense te vind wat Mali met Irak of Afghanistan vergelyk nie, en daar is geen tekort aan leunstoelontleders wat feite uit die huidige konflik gekies het om hul wêreldbeskouing te versterk nie.
Baie van hierdie ontledings ignoreer die feit dat die president van Mali amptelik vir die Franse ingryping gevra het en dat die meeste Malians daarvoor wou stem. Dit is moeilik om dit 'n oorlog teen Islam te noem wanneer Mali se eie Hoë Islamitiese Raad die ingryping onderskryf.
As u 'n redaksie oor Mali lees, lees dit noukeurig en wees op die uitkyk vir skrywers wat selektief feite uit die huidige situasie trek om 'n posisie te bereik wat hulle reeds beklee het.
3. Die huidige euforie in Mali kan van korte duur wees. Die Franse en Maliese leërs, met Franse lugsteun, kon twee van die grootste dorpe in die noorde van Mali vinnig bevry. Hulle het dit gedoen met min ongevalle, burgerlik of andersins. Daar word algemeen gedink dat die jihadiste na die meer afgeleë en ontoeganklike berggebiede noord van Kidal gevlug het. Of dit nou waar is of nie, dit is duidelik dat die moeilike deel nog moet begin.
Die moontlikheid bestaan ​​dat die jihadiste sporadies aanval, 'n klein aantal troepe hinder of die terreuraanvalle uitvoer. 'N Verdere kommer is om weerwraak aan die kant van die Maliaanse weermag, wat bekend is dat hulle ligter vel-Malians teiken, wat hulle dikwels met een van die gewapende groepe in die noorde verbind.
4. Daar is 'n oorlog in die noorde van Mali, maar daar is ook 'n politieke krisis in die suide. Laagverkose soldate het verlede Maart die mag oorgeneem in 'n bloedlose staatsgreep. Terwyl die Franse ingryping die oorgangsregering bemagtig het en die junta grotendeels van kant gemaak is, moet nog gesien word of Mali in die nabye toekoms effektief 'n geloofwaardige verkiesing kan reël. 'N Datum is vasgestel vir die einde van Julie, maar Mali moet eers die verlore grondgebied herstel en dan op politieke versoening in Bamako fokus.
Ek is moeg en stofbedek in Bamako, met geswelde enkels en hoofpyn. Toe ek uit die bus klim, vind ek my gekonfronteer met 'n skare taxibestuurders en bagasiers, wat almal gedruk het om kliënte te soek.
Een taximan, 'n kort man met 'n grys stoppel sy gesig, begin 'tubabuke!' (wit man). Ek het probeer om hom te ignoreer, maar hy het sy weg deur die skare ontwyk en probeer om my met een van my tasse te help. Ek draai na hom en sê vir hom dat hy geduldig moet wees.
Opgemerk dat ek Bambara gepraat het, het die taximan my Maliaanse familienaam gevra. Ek het hom gesê, en hy het bykans geskree: 'Jy is Dogon ?! Ek ook!!!" As ek 'n naam wat Sonrai of Bozo was, gegee het, sou hy 'n reeks beledigings uit die weg geruim het. Die beledigings sou speels gewees het - Bozos praat die taal van vis en Sonrai is idiote as dit kom by die boerdery - en dit sou tot grap en gelag gelei het.
Hierdie praktyk om neefs te grap, is 'n kulturele instelling in Mali. Dit is 'n laag van 'n buitengewone sterk sosiale struktuur. Dit is grotendeels as gevolg van hierdie sosiale struktuur dat daar rede is om optimisties te wees ten opsigte van Mali se langtermyn-toekoms. Terwyl u die opskrifte en verhale uit Mali lees, waarvan die meeste oorlog en 'n wanfunksionele toestand beskryf, moet u onthou dat daar baie meer in hierdie land is, wat toevallig 'arm en land-gesluit' is.