As ons die eerste vraag kan beantwoord behoort dit die tweede vraag te genereer en te onderhou. Die boek gaan duidelik oor die dood en wat, vanuit ‘n Christelike perspektief gesê kan word wat na die dood volg. Alle taal oor die toekoms is net ‘n stel tekens wat wys na ‘n digte mis. Paulus het reeds gesê dat ons nou in ‘n dowwe spieël kyk, maar eendag sal ons alles sien (1 Korintiërs 13:12). Ons sien vandag ‘n groot verwarring oor wat gebeur as mense sterf. Daar is geen hoop vir gemeenskappe of individue wat hulle hoop verloor het nie. Solank as wat ons die Christelike hoop sien as om “na die hemel te gaan” of ‘n verlossing wat hoofsaaklik weg van die wêreld is, het bogenoemde twee vrae geen verband met mekaar nie. Die Christelike hoop is God se nuwe skepping vir ‘n nuwe hemel en aarde en hierdie hoop het reeds in Jesus Christus lewe gekry. Daarom is daar ‘n goeie rede om die twee vrae saam te voeg. Verwarring Daar is ‘n hemelsbreë verskil tussen die Moslems wat glo dat die Palestynse seuntjie wat deur Israeliese soldate doodgeskiet word reguit hemel toe gaan en die Hindoe wat glo dat jy in ‘n ander liggaam moet terugkeer om die volgende stap na jou bestemming te onderneem. Daar is ook ‘n verskeidenheid oortuigings oor waar ons eindig na die dood en wat die dooies tans doen. In groot dele van Afrika speel die voorouers steeds ‘n groot rol in die lewe van die gemeenskap en die individu. Maar ook onder Christene is daar ‘n verskeidenheid van oortuigings oor hierdie onderwerp. Die oortuiging van die hel was ‘n slagoffer van die Wêreldoorloë. Daar was soveel hel op aarde dat mense nie kon glo dat God so ‘n plek sou maak nie. Mense begin dus ‘n universalisme aanvaar – ‘n Christelike hemel vir alle of ten minste die meerderheid van mense. Ons het grootgeword in ‘n kultuur van stilte oor die dood. Ons kry vandag ‘n verskeidenheid van oortuigings. Die tradisionele oortuiging van oordeel en hel aan die eenkant en die opstanding van die dooies affronteer die moderne mens. Hier is ‘n paar moderne oortuigings:
Meeste mense het geen idee wat die ortodokse Christelike geloof is nie. Daar word aanvaar dat Christene glo in lewe na die dood. Daar is egter baie variasies op hierdie tema. Christelike verwarring oor hoop Baie mense sê daar is geen probleem nie en geen behoefte vir enige hoop nie. Baie liedere, preke en gebede het probeer om die slag te versag deur die dood as ‘n vriend voor te stel. Die dood neem ons na ‘n beter plek. Tradisioneel het Christene geglo in ‘n hemel bokant ons waarheen die verlostes en geseëndes gaan en ‘n hel onder die wêreld waarin die bose en mense wat geen berou het, gaan. Daar is min in die Bybel oor hemel toe gaan as ons sterf. Baie Christene glo dat as die Bybel van die hemel praat verwys dit na ‘n plek waarheen die verlostes gaan as hulle sterf. In die evangelies word na die koninkryk van God en die koninkryk van die hemel verwys. As daar dus van die koninkryk van die hemel ingaan gepraat word, word daar gepraat van hoe om in die hemel te kom – so glo baie mense. God se koninkryk in die prediking van Jesus verwys nie na die post-mortem bestemming van gelowiges nie. Dit verwys ook nie dat ons van hierdie wêreld ontsnap nie. Dit verwys na God se oppermagtige heerskappy wat op aarde soos in die hemel kom. Christene is dan veronderstel om die huidige lewe en huidige liggame te devalueer en om oor hulle skaam te voel. Want hulle is minderwaardig. Hemel in die Bybel is nie ‘n toekomstige bestemming nie, maar die verborge dimensie van die gewone lewe – God se dimensie. Openbaring 21 – 22 vertel vir ons dat God die hemel en aarde gaan oormaak. Die nuwe Jerusalem daal uit die hemel neer op die aarde en die twee word verenig. Dit word eenvoudig aanvaar dat die woord hemel die toepaslike woord is vir ons uiteindelike bestemming – die finale tuiste. Wat sien ons vandag in die kerk: