Wanneer `n debietorder swaarder as `n stem weegDie afgelope paar verkiesings het ons gesien dat die Demokratiese Alliansie, in die afwesigheid van die Nasionale Party, die party geword het waarvoor al meer Afrikaners hul kruisie trek. Eers was dit Tony Leon met sy bekende “Fight Back”-veldtog, daarna Helen Zille wat aanvanklik na die bruin en later die swart stem gevry het. Die Afrikaner-kiesers is intussen as vanselfsprekend gesien en daar is verwag dat hulle maar tevrede moet wees met die duidelike beleidsverandering na links. Die DA se aanvanklike steun vir die Wet op Billike Indiensneming (dit is eintlik semantiese bedrog om die woord billik by daardie kwota-bevorderende wetgewing te voeg) en verdere steun vir die heroopstel van grondeise het sommige Afrikaners weer laat dink oor waar om hulle kruisies op 7 Mei tydens die algemene verkiesing te trek. Die probleem lê egter nie by die keuse vir wie om te stem nie. Dit lê daarby dat Afrikaners meen dat om te gaan stem genoeg is. Dit is nie. `n Sterk burgerlike samelewing is baie meer werd as `n sterk opposisieparty. Die leier van die Vryheidsfront Plus, dr. Pieter Mulder, vra in die titel van sy semi-outobiografiese boek “Kan Afrikaners toyi-toyi?” Tot `n paar jaar gelede kon die gevolgtrekking gemaak word dat Afrikaners nie toyi-toyi nie. Ek dink organisasies soos AfriForum het in die laaste agt jaar van hul bestaan daarin geslaan om die Afrikaner te kry om te toyi-toyi. Ons sien plakkaatswaaiende Afrikaners wat, op `n ordelike wyse, hul saak buite howe stel, jongmense wat straatborde plant uit verset teen onsensitiewe naamsveranderings, protesaksies teen plaasmoorde – die lys gaan aan. Om een keer elke vyf jaar `n kruisie agter `n party se naam te trek is nie aktivisties nie. Om self betrokke te raak en `n organisasie te steun wat hul daagliks vir die beskerming van jou regte beywer is wel. Die burgerlike samelewing was die afgelope paar jaar vir die meerderheid suksesse verantwoordelik – oorwegend in die howe. Dit is egter nie goedkoop om te litigeer nie en buiteparlementêre organisasies is van debietorders afhanklik, anders as politieke partye wat `n staatsubsidie ontvang. Deur só `n organisasie met `n debietorder te ondersteun weeg dus baie swaarder as `n eenmalige kruisie wat elke vyf jaar getrek word. In die stadium wil ek duidelik daarop wys dat dit nie `n kwessie is van `n keuse tussen die twee nie. Moet egter nie net elke vyf jaar stem en voel dat jou plig gedoen is nie. Veral nie as jy deel van `n minderheid is nie. `n Verdere voordeel van `n debietorder is dat `n organisasie daagliks moet presteer om dit te behou en nie net elke paar maande in aanloop tot die verkiesing nie. `n Debietorder kan elke maand gekanselleer word – `n stem daarenteen is daardie party s’n vir die volgende vyf jaar. Besluit dus mooi, in aanloop tot die verkiesing, vir wie jy gaan stem. Onthou egter dat dit belangrik is om meer te doen as bloot net daardie kruisie trek.