Efesiërs 2:1-10, 4:25-32 Om te vergewe.
Jy is hier: Tuis So aanbid ons Preke Vergifnis Efesiërs 2:1-10, 4:25-32 Om te vergewe.
| | Trefslae: 6313
Efesiërs 2:1-10, 4:25-32
Hierdie boodskap het nie by almal ewe goed afgegaan nie - 'n mens se natuurlike reaksie is mos maar eintlik om vergelding te soek as so 'n afskuwelike daad teen jou gepleeg word. Maar die biskop het volgehou: 'As die oorlog verby is', het hy gesê, 'sal ons saam met hulle wat nou ons vyande is, 'n meer mensliewende en 'n meer Christelike wêreld moet bou!' En as gedenksteen van hierdie voorneme het hy twee gebrande dakbalke uit die puin van die kerk gevat en daarmee 'n kruis gebou, wat vandag nog te siene is. Met die kruis wou hy sê: die evangelie van Jesus Christus eis hierdie gesindheid van ons, al wil ons, ons kan nie anders nie.
Maar daar gebeur ook iets nog meer merkwaardigs. Van die lidmate van die gemeente neem van die spykers wat in die 13e en 14e eeu met die hand gemaak is en gebruik is om die dak van die katedraal te bou, en begin daarvan kruise te maak. En hulle gebruik hierdie kruise as simbool van 'n wêreldwye versoeningsaksie wat vanuit Coventry geloods word na die oorlog. 'n Aksie wat uitloop in die nog steeds bekende 'Gemeenskappe van die kruis van Spykers'.
Ek kan hierdie gedeelte, broers en susters, op geen ander manier lees as dat 'n onlosmaaklike, 'n onontbeerlike deel van die nuwe lewe wat ons as Christene moet lei, is dat ons mekaar moet vergewe nie. En nie alleen moet vergewe nie, maar ook moet vergewe soos God ons in Christus vergewe het. Efesiërs 5:1 sê dit baie duidelik: Omdat julle kinders van God is en Hy julle liefhet, moet julle sy voorbeeld volg. Lewe in liefde, soos Christus ons liefgehad en om ons ontwil sy lewe as 'n offergawe gegee het, ja, 'n offer wat vir God aanneemlik is.
In ander woorde: om te vergewe soos Jesus vergewe het, is om bereid te wees om opofferings te maak soos Jesus sy lewe geoffer het. As 'n mens in haat wil bly lewe, sal jy nooit by vergifnis uitkom nie; as jy nie bereid is om 'n stuk van jouself te gee nie, sal jy nooit by vergifnis uitkom nie. Want dit is wat vergifnis van jou vra – jy moet bereid wees om 'n deel van jouself op te offer: 'n deel van jou trots, 'n deel van die sogenaamde mag wat jy dink jy oor ander het, 'n deel van jou soeke na regverdigheid, na wraak, na vergelding. Jy moet bereid wees, jy moet nie kan wag om op te offer om te vergewe nie, want dit is hoe Jesus Christus, deur sy lewe op te offer, vergewe het.
Wat eenvoudig beteken dat wanneer ek by die punt in my lewe voor God kom (nie voor ander mense nie, maar voor God), en ek voel vergifnis nie moontlik is nie, ek gerus maar weer na Golgota kan gaan om te sien wat dit gekos het om ons te vergewe. En gerus maar so 'n rukkie by daardie kruis kan vertoef om maar weer te leer hoe ons behoort te vergewe. Dat ons dan van nuuts af, omdat ons God se mense is – en nie om enige ander rede nie - bereid sal wees om die sogenaamde onverskoonbare dinge in ander te vergeef, omdat Christus die onvergeeflike in jou vergeef het. Dan, wanneer ons so lewe, leer 1 Johannes 4 ons, maak ons die liefde van ons God in hierdie wêreld sigbaar.
Miskien het die mense van Coventry iets hiervan reggekry. Hulle het intussen 'n nuwe katedraal gebou, maar vandag nog word daar elke Vrydagmiddag in die ruïnes van die ou kerk, in die ope lug, 'n gebedsdiens gehou. Elke Vrydag word in die murasie van hulle eens trotse katedraal, die volgende gebed gebid: