Mario Vallejo-Marin, Universiteit van Stirling
Die voorouer van magnolia. En eikebome, gras, tamaties, narcissen, en nog baie meer. Hervé Sauquet & Jürg Schönenberger
Alhoewel die meeste plante op Aarde blomme het, is die evolusionêre oorsprong van blomme self in die geheim gehul. Blomme is die geslagsorgane van meer as 360,000-spesies lewende plante vandag, almal afkomstig van 'n enkele algemene voorouer in die verre verlede. Hierdie voorouerplant, wat iewers tussen 250m en 140m jaar gelede geleef het, het die eerste blomme op 'n tyd gemaak toe die planeet warmer was, en meer suurstof en kweekhuisgasse het as vandag. 'N Tyd toe dinosourusse oer-ooste betrap het.
Maar ten spyte van die feit dat dinosourusse 65m jare gelede uitgesterf het, het ons 'n beter idee van hoe 'n Iguanodon lyk as van hoe die voorvaderlike blom gebou is.
Dit is deels omdat hierdie eerste blomme geen spore gelaat het nie. Blomme is brose strukture wat slegs in die gelukkigste van omstandighede in fossiele omskep kan word. En aangesien daar geen fossiel gevind is wat dateer van 140m of meer jare nie, het wetenskaplikes net 'n beperkte sin gehad van wat die uiteindelike voorouer sou lyk. Tot nou toe.
'N belangrike nuwe studie deur 'n internasionale span botanici het die beste rekonstruksie tot op hede van hierdie voorvaderlike blom behaal. Die navorsing, gepubliseer in Nature Kommunikasie, vertrou nie soveel op fossiele soos op die eienskappe van 800 van sy lewende afstammelinge.
Deur die ooreenkomste en verskille tussen verwante blomplante te vergelyk, is dit moontlik om die eienskappe van hul onlangse voorouers af te lei. Byvoorbeeld, omdat alle orgideespesies blomme het waarin die een helfte die spieëlbeeld van die ander is (bilaterale simmetrie), kan ons veronderstel dat hul voorvader bilaterale blomme moes hê. Deur hierdie onlangse voorouers met mekaar te vergelyk, is dit dan moontlik om 'n stap verder terug in die tyd te gaan, ensovoorts totdat ons uiteindelik die basis van die blomplante se stamboom bereik.
So, hoe het dit gelyk?
In sommige opsigte lyk die oorspronklike blom op 'n moderne magnolia: dit het verskeie, ongedifferensieerde "blare" (tegnies blomdekblare), in konsentriese ringe gerangskik. In sy middel is daar verskeie rye geslagsorgane, insluitend stuifmeelproduserende meeldrade en ovariale ovaria. Dit is moeilik om die versoeking te weerstaan ​​om te verhoed dat ou bestuiwers in hierdie blom kruip, om stuifmeelkorrels te versamel terwyl die plant onbewus help om sade te produseer.
'N Omstrede sekslewe
Die nuwe studie help om die kontroversie op te los oor die vraag of vroeë blomme afsonderlike geslagte gehad het, of of beide manlike en vroulike voortplantingsorgane in dieselfde blom gekombineer is. Vorige bewyse het gewys op verskillende antwoorde. Aan die een kant, een van die vroegste divergende afstammelinge blomplante, verteenwoordig vandag deesdae slegs deur 'n skaars struik van die Stille Oseaan-eiland, Nieu-Caledonië, genaamd Amborella, het blomme wat is hetsy manlik of vroulik. Aan die ander kant kombineer die meeste moderne spesies albei geslagte in dieselfde blom.
Alle lewende blomme lei uiteindelik uit 'n enkele voorouer wat ongeveer 140m jaar gelede geleef het. Hervé Sauquet & Jürg Schönenberger
Die skrywers van die studie vereffen die vraag en wys dat die voorvaderlike blom 'n hermafrodiet was. Dit beteken dat vroeë blomplante sowel as manlik en vroulik kan voortplant. Gekombineerde geslagte kan voordelig wees as kolonisering van nuwe omgewings as 'n enkele individu sy eie maat kan wees. Inderdaad, baie plantsoorte wat koloniserende afgeleë oseane-eilande koloniseer, is geneig om hermafrodiet te wees. Miskien het die kombinasie van geslagte vroeë blomplante gehelp om hul mededingers uit te daag.
Die duiwel is in die detail
Ten spyte van die oënskynlike ooreenkoms met sommige moderne blomme, het hul uiteindelike voorvader 'n paar verrassings op sy mou. Byvoorbeeld, botanis het lank gedink dat vroeë blomme blomme gehad het gereël in 'n spiraal rondom die middel van die blom soos gesien kan word in moderne spesies soos die ster-anys.
Die nuwe rekonstruksie stel egter sterk voor dat vroeë blomme hul organe nie in 'n spiraal gereël het nie, maar in 'n reeks konsentriese sirkels of "kranse", soos in die meeste moderne plante. Die vroeë blom het meer hoererye gehad, maar dit dui daarop dat blomme mettertyd eenvoudiger gewees het. Paradoksaal genoeg kan hierdie eenvoudiger argitektuur aan moderne plante 'n meer stabiele basis gegee het om te ontwikkel en meer komplekse take te bewerkstellig, soos gesofistikeerde interaksie met sekere insekte soos in orgideë, of die produksie van "blomkoppe" gemaak van dekades of honderde eenvoudiger blomme soos in die sonneblomsfamilie.
Alhoewel ons nou 'n goeie idee het van wat een van die vroegste blomme moontlik gelyk het, weet ons nog weinig van hoe die blom gekom het. Die gedetailleerde stappe wat tot sy evolusie lei, is onbekend. Miskien sal ons moet wag vir die ontdekking van nuwe fossielblomme wat die gaping rondom 250m-140m dek, voordat ons die oorsprong van wat die mees uiteenlopende seksuele struktuur op die planeet is, verstaan.