PressReader - Kuier: 2017-10-04 - Die ak­teur Maurice Pai­ge wys ons waar­van­daan hy kom
Die ak­teur Maurice Pai­ge wys ons waar­van­daan hy kom
Al is hy nou ’n suk­ses­vol­le ak­teur, ver­geet hy glad nie waar­van­daan hy kom nie en is nog net so plat op die aar­de soos voor sy roem! Deur Tar­ren-Lee Ha­bel­gaarn
Kuier - 2017-10-04 - INHOUND -
As jy die ak­teur Maurice Pai­ge op TV sien, is dit mak­lik om te dink hy is on­be­reik­baar of“te goed vir ons” om­dat hy nou so suk­ses­vol en be­roemd is. Maar al ken Maurice nou die“goeie lewe” en stads­lig­gies van bei­de Gauteng en die Kaap, het ’n kui­er saam met Maurice in sy plat­te­land­se tuis­dorp, Hei­del­berg in die Wes-Kaap, ge­wys sy hart sal al­tyd híér lê.
Maurice (35), wat vir ja­re die rol van Cal­vin in I­si­din­go op SABC3 ver­tolk het en nou ook as Ty­ron in Suid­oos­ter op kykNET te sien is, het ’n Sa­ter­dag uit sy be­si­ge ske­du­le ge­neem om vir Kui­er te wys waar sý wor­tels lê.
Hei­del­berg is ’n klein dor­pie langs die N2, om­trent 300 km bui­te Kaapstad. Daar is nie veel om in Hei­del­berg te doen nie, maar hier­die prag­ti­ge dor­pie om­ring deur die ri­vie­re, ber­ge en ca­no­la van die O­ver­berg word daag­liks as ’n stop ge­bruik vir mo­to­ris­te wat reis en gou hul be­ne wil strek, pe­trol wil in­gooi of iets by die ga­ra­ge se Wim­py wil eet.
Maurice woon en werk die af­ge­lo­pe 10 jaar in Jo­han­nes­burg. Maar nou­dat hy ’n breuk van I­si­din­go neem en tans by Suid
oos­ter werk, wat in Kaapstad ver­film word, is dit vir hom lek­ker om weer na­by die huis te wees.
’n reg­te ou­ma­kind
Maurice is in sy e­le­ment wan­neer hy tyd kan af­knyp om huis toe te kom; dit maak sy siel ge­luk­kig. Want ’n sny­ers­pak en spits­ver­keer verrruil hy e­ni­ge dag om kaal­voet in ’n shorts langs die ri­vier met sy fa­mi­lie en vrien­de te braai. Wan­neer hy Hei­del­berg toe kom, is daar geen druk nie en kan hy rus en re­boot en by ou vrien­de en on­der­wy­sers gaan in­loer.
Hy het Kui­er on­der meer ge­vat na die huis in die straat waar sy oor­le­de ou­ma­groot­jie Wil­hel­mi­na Hart ge­bly en hy groot­ge­word het; na sy ou­ma aan sy ma se kant, Ly­dia Pai­ge (69) se huis waar sy ka­mer steeds reg­staan wan­neer hy gaan kui­er; en na die gym waar hy spie­re bou saam met vrien­de. En hy het se­ker ge­maak ons stop by Hei­del­berg se ge­wil­de bil­tong­win­kel, die ri­vier wat dié braai­spot in die dorp is en by sy ou ho­ër­skool. Ons het ook ’n plaas­li­ke rug­by­wed­stryd gaan kyk, een van die guns­te­ling­tyd­ver­dry­we in die dorp.
Maurice, ’n ou­ma- en ou­ma­groot­jie­kind, het dié dag nos­tal­gies ge­raak oor die sterk vroue wat hom groot­ge­maak het en hoe lek­ker dit al­tyd was om ag­ter sy ou­ma se rug te slaap. Die waar­des waar­mee hul­le hom groot­ge­maak het, is ook wat Maurice ge­help het om reeds van 16 af self­stan­dig te wees en sy voe­te plat op die aar­de te hou.
Hy weet hoe sy ou­ma Wil­hel­mi­na moes rek en strek om vir meer as ses men­se met haar pen­si­oen­geld te sorg. Hy sal ook al­tyd ont­hou wat sy ou­ma- en ou­ma­groot­jie hom ge­leer het: Om ne­de­rig te bly en nooit neer te kyk op ie­mand an­ders nie of die werk wat hul­le doen nie.“Selfs al pak hul­le jou sak­kies in die win­kel, be­han­del hul­le met re­spek en waar­dig­heid, want jy ken nie hul om­stan­dig­he­de nie. E­ni­ge werk is so goed soos ’n an­der,”ont­hou Maurice.
En ge­praat van werk, glo dit of nie, maar Maurice het nie ge­weet to­neel­spel sal een­dag sy loop­baan wees nie. In­teen­deel, hy het ge­dink hy sou dalk ’n sport­man word. Maar dit lyk as­of daar iets in Hei­del­berg se wa­ter is, want Chris­to Da­vids en T­he­o­do­re Jan­tjies ( 7de Laan se Er­rol en Xan­der), al­bei suk­ses­vol­le ak­teurs, is ook van die dorp.
Maurice sê hy was saam met Chris­to en T­he­o­do­re al­tyd deel van die dra­ma­groep op die dorp, maar weet nie eint­lik hoe hy reg­tig in die ver­maak­be­dryf be­land het nie. S­port was ’n groot pas­sie vir hom en hy ont­hou hoe hy, Chris­to en T­he­o­do­re in die veld rug­by en sok­ker ge­speel het.
“Ek was van na­tu­re ’n at­leet en dit is
waar­in ek die mees­te per­form het, maar ek was ook baie lief vir rug­by. My (oor­le­de) ou­pa was ’n groot rug­by star in die dorp en as ek nie ’n ak­teur was nie, sou jul­le my de­fi­ni­tief op die sport­ge­bied ge­sien het. Maar Ru­dy Pai­ge (sy neef en Blou Bul-skrum­ska­kel) is daar om die fa­mi­lie te re­pre­sent. So dit is or­raait,”voeg Maurice by.
Dorp se trots
Maar só het Maurice kort ná skool tog be­sluit om die rus­tig­heid van die plat­te­land vir die be­si­ge stads­le­we te ver­ruil toe hy dra­ma in die Kaap gaan swot het. Hei­del­berg is klein en daar is nie veel loop­baan­ge­leent­he­de nie, so Maurice moes ’n skuif maak.
Ná sy stu­dies het Maurice met te­a­ter­werk be­gin en in tal­le te­a­ter­pro­duk­sies land­wyd op­ge­tree. Toe hy la­ter be­sluit om die skuif van te­a­ter na te­le­vi­sie te maak, het hy in 2003 as ka­me­ra­man vir e.tv af­los­werk ge­doen. In 2009 het sy groot kans ge­kom toe hy die rol van Cal­vin in I­si­din­go kry. Dit was sy eer­ste groot te­le­vi­sie­rol en vir die grootste deel van sy loop­baan is hy al by hier­die se­pie be­trok­ke. Maar
hy het be­sluit om ’n breuk te vat en ’n rol te ver­tolk in Suid­oos­ter. Hy werk ook steeds tus­sen­deur aan te­a­ter­pro­duk­sies.
“Te­a­ter is my groot pas­sie. Hier moet jy iets da­de­lik reg doen, daar is nie ’n kans om ’n twee­de ta­ke te doen nie. Dit gee ’n mens daar­die stoot wat jy no­dig het om jou­self te ver­be­ter. Ek kan my­self ook meer uit­leef op die ver­hoog, maar ek hou van bei­de te­le­vi­sie en te­a­ter. Ek hou van al­bei vir ver­skil­len­de re­des, maar ek het ge­voel dit was be­lang­rik dat ek nou ’n an­der ka­rak­ter speel, want ek wil nie nét as Cal­vin ont­hou word nie,”sê hy.
HEI­DEL­BERG SE men­se
Ons het die on­der­houd som­mer loop-loop deur Hei­del­berg se stra­te ge­doen. Daar is nie baie mo­tors wat in die stra­te rond­jaag soos in die stad nie. Hier stap men­se en o­ral waar ons met Maurice gaan, keer bu­re hom voor om vin­nig te groet of met hom te praat. Maurice groet al­mal met ’n glim­lag en met ’n hand­skud of druk­kie.
Hy ver­dui­de­lik hy is be­sig, maar sal hul­le la­ter op die rug­by­veld sien. Hy mis ’n lek- ker ga­me vir niks!
“Die men­se hier is an­ders as men­se in an­der dor­pies. Men­se noem vir my, Chris­to en T­heo die roem van die dorp. So al­mal, selfs die men­se saam met wie ons beef ge­had het, het nou re­spek vir ons. Hier is ’n groot sup­port struc­tu­re. Al­mal in die dorp ken me­kaar en weet wat elk­een doen. Ons al­mal sup­port me­kaar en dit is een van die din­ge wat hier­die dorp so spe­si­aal maak,” ver­tel hy.
Maurice raak op­ge­won­de wan­neer hy te­rug­dink aan sy groot­word­ja­re. Hy stop by ’n huis in die straat waar sy ou­ma­groot­jie des­tyds ge­woon het. Ie­mand an­ders bly nou daar en die huis is gro­ter en meer mo­dern ge­maak, maar Maurice se goeie her­in­ne­rin­ge is nog hel­der. Hy raak nos­tal­gies oor hoe sy ou­ma­groot­jie kos op die gas­toof ge­kook het en e­tes om die hoek­ta­fel.
Hy ver­tel en be­duie waar op die jaart hul­le die groen­te, vrug­te, hoen­ders en dui­we ge­hou het.
“My ou­ma­groot­jie Wil­hel­mi­na moes al­leen vir hul­le met haar pen­si­oen sorg en dit was nie mak­lik nie. Om geld te spaar en self-suf­fi­cient te wees, het sy al­les ge­plant wat sy kon. Ons het al ons eie vrug­te en groen­te ge­groei en daar was selfs ’n hoen­der­hok waar ek daag­liks ons ei­ers gaan haal het. Dit was ook my werk om met die don­kie te stap en die grond te ploeg. Voor ek kon gaan speel, moes ek ook elke dag 100 stuk­ke hout kap. Al­mal het hul eie taak ge­had, maar dit was lek­ker,”sê hy met ’n glim­lag.
Maurice was ook mal oor sy dui­we en het so­wat ’n 1 000 van hul­le ge­had.
“Ons het hul­le ge­bruik om bood­skap­pe aan na­by dor­pies te stuur. Ek het nog al­tyd ’n lief­de ge­had vir din­ge wat vlieg. Hul­le is ’n sim­bool van die free­dom wat ek al­tyd wou hê. Vir my het ek daar­die free­dom ge­kry toe ek uit die huis kon trek en vir my­self kon sorg. Dit is ook die re­de hoe­kom ek tat­toos van dui­we op my arms het,”voeg hy by.
By sy ou­ma Ly­dia se huis aan­ge­kom, hel­der Maurice se ge­sig da­de­lik op en hy glim­lag breed waar hy haar op die stoep sien sit.
“Daar sal jy haar al­tyd kry. Kyk hoe sit sy,” sê hy lag­gend.
Hy gee haar ’n sty­we druk­kie voor­dat hy saam met haar op die stoep gaan sit om te ge­sels oor sy ma­triek­jaar en die lek­ker wa­ter­blom­me­tjie- en kool­bre­die wat sy nou nog vir hom maak.
Hy het by haar kom woon saam met die an­der klein­kin­ders en kin­ders ná sy ou­ma­groot­jie Wil­hel­mi­na se sterf­te en het sy ma­triek­jaar on­der haar sorg klaar­ge­maak.
’n Mens kan sien hul­le band is sterk en dat hy sy ou­ma se trots is.
“Al het ek vir ’n baie lang tyd by my ou­ma­groot­jie ge­woon, sal dit (ou­ma Ly­dia se huis) al­tyd my huis wees. Al­mal die klein­kin­ders het deur hier­die huis ge­kom en hier is nou nog kin­ders. Dit is ons al­mal se huis en ag­ter my ou­ma se rug is waar ons die lek­ker­ste ge­slaap het,”sê hy ter­wyl hul­le deur ou fo­to’s blaai.
Oor haar klein­seun het ou­ma Ly­dia net goeie goed te sê. Sy Cal­vin-ka­rak­ter is haar guns­te­ling, maar vir haar bly hy net Maurice.
“Ek li­kes Cal­vin. Ek dink Maurice speel hom lek­ker en ek hou van hoe hy aan­trek, maar hier is hy net Maurice. Ons sal hom nooit iets an­ders noem nie. Wan­neer ons as fa­mi­lie saam­kui­er, hou ons daar­van om te kook of te braai en ge­sels vir ure. Ons het hom maar min ge­sien toe hy in Jo­han­nes­burg ge­bly het, maar nou­dat hy weer in die Kaap is kan ons hom meer sien. Ek het al­tyd vir die kin­ders ge­sê,‘gaan, maar kyk net mooi na jou­self’en hy doen,”sê ou­ma Ly­dia.
HY IS STEEDS DIE­SELF­DE
In die stad mag hy dalk ’n be­roem­de ak­teur wees, maar vir die res van Hei­del­berg, net soos vir sy ou­ma, is hy net Maurice.
An­ge­le­ne Hat­nick, een van die bu­re, sê wan­neer hy kom kui­er, is dit al­tyd lek­ker om vir Maurice te sien. Hy is steeds die vrien­de­li­ke seun wat voor haar groot­ge­word het en sal al­tyd in­loer wan­neer hy in die plek is.
“Nee, Maurice is nog die­self­de en ek glo nie hy, Chris­to of T­heo sal ooit ver­an­der nie. Hul­le het plat groot­ge­word en so moet jy bly. Jy kan nie nou dat jy iets be­reik het, ver­an­der nie. Maar ons is baie trots op die kin­ders van ons dorp en weet hul­le hou ons naam hoog,”sê sy.
Eloi­se, een van Maurice se ou­don­der- wy­sers, stem saam en meen men­se soos Maurice in­spi­reer die kin­ders van die dorp om ook groot te droom. Sy lag ook lek­ker wan­neer sy sê dit is se­ker er­ger vir Maurice om huis toe te kom as wat dit is om in die stad te loop, want as hy nie vir al­mal groet nie, sal hy dit hoor.
“Hy is ’n goeie kind, maar dit kan ek van hul­le al­mal sê. Hy was al­tyd een van die cool cats in die klas, maar met goeie ma­nie­re. Hy was ook al­tyd by die dra­ma be­trok­ke, maar was ook ’n sport­man. Hy het baie min ver­an­der se­dert hy weg is, maar hy sal nooit kan ver­an­der nie,”sê Eloi­se lag­gend.
“As hy nie vir al­mal groet nie, sal hul­le dink hy het ’n air en sal men­se iets sê. Dit is maar hoe dit in ’n klein dor­pie gaan, maar al ons kin­ders maak ons trots en om men­se soos Maurice in die ge­meen­skap te hê wat nou ’n be­roem­de ak­teur is, doen baie vir ons kin­ders. Hul­le kyk op na men­se soos Maurice en dink as hy dit kon maak, kan hul­le ook,”sê Eloi­se.
’n Mens kan ook nie help om Maurice se spie­re raak te sien nie. Hy doen nou bo­dy­buil­ding. In sy af­tyd, selfs wan­neer hy Hei­del­berg toe kom, sal jy Maurice in die gym kry. Hy gaan juis in Ok­to­ber Suid-A­fri­ka in Lon­den in’ n bo­dy­buil­ding-kom­pe­ti­sie ver­teen­woor­dig.
“Ek het op ’n tyd met ’n per­so­nal trai­ner uit­ge­gaan en om­dat sy so baie ge­oe­fen het, het ek toe maar ook be­sluit om bo­dy­buil­ding te pro­beer. Ek het ’n paar maan­de na­dat ek be­gin het aan my eer­ste kom­pe­ti­sie deel­ge­neem en ge­wen. Ek het be­sef ek kan dit doen en nou hou ek daar­van om my lig­gaam te push en te sien hoe ver ek dit kan vat. Dit het my ’n he­le an­der leef­styl ge­leer en dit is ook ’n goeie ma­nier om te ont­span. Dit gaan oor baie meer as net spie­re ont­wik­kel.”
Be­hal­we vir sy bo­dy­buil­ding, werk Maurice ook aan ’n paar pro­duk­sies wat deur sy pro­duk­sie­maat­skap­py ge­doen w or­de nis hy baie op­ge­won­de vir men­se om dit oor die vol­gen­de paar maan­de te sien.
Jo­han­nes­burg is ook nog nie ’n clo­sed chap­ter vir hom nie en sal ons oor die vol­gen­de jaar weer een of an­der tyd vir Cal­vin sien. Maar vir nou ge­niet hy die Kaap en hier­die plat­te­land­se seun hard­loop nou so­veel as wat hy kan van die stad af weg Hei­del­berg toe – na daar waar sy hart in die plat­te­land lê.
HOOFFOTO: Maurice Pai­ge staan voor sy ou­ma se huis en sy tuis­te in Hei­del­berg. Hier is hy en sy ou­ma Ly­dia Pai­ge in haar voor­ka­mer.
KLOKSGEWYS VAN LINKS BO: Maurice en sy ou­ma kyk na sy 21st­fo­to’s. Hy vang gees met die dorp se rug­by­span. Maurice ge­sels in die pad voor sy ou­ma se huis. By ’n rug­by­wed­stryd by sy ou ho­ër­skool. Hy gym ge­reeld.