Ek onthou jare gelede as jong student het ek baie groot en ambisieuse Nuwejaarsvoornemens gehad… te groot vir my eie skoene.
Ek het die balk super hoog gesit. Ek sou op 1 Januarie daardie jaar vir tien dae begin vas, en ook strawwe oefening begin doen om die oormaat bakke poeding en stukke koek van die Desembervakansie af te skud.
So gesê so gemaak. Ek het op 1 Januarie vroeg uit die bed gevlieg en 10 km gaan draf, daarna ’n uur en ’n half tennis gespeel en toe ’n paar 100 m-lengtes geswem… alles op ’n leë maag.
Ek dink julle vermoed reeds dat die goeie voornemens nie volhoubaar was nie. In elk geval nie langer as 24 uur nie. Teen laatmiddag op die tweede dag van die nuwe jaar het ek rasend van honger met ’n hoofpyn, en styf en seer en verbrand deur die son, by die naaste eetplek ingestrompel.
Ek het dubbel van al die verbode kosse bestel en verslind, waarna ek myself vir ’n week afgeboek het om van die melksuur in my spiere te herstel. Ek het sommer ook dié tyd gebruik om van die oorambisieuse voornemens te vergeet.
Ek ken deesdae my perke. Ek ken deesdae myself baie beter – dus stel ek die balk gemaklik laag, sodat ek sommer kan oorwip én slaag.
Dus, wat is my haalbare voornemens vir 2021? Dit is nou ná ’n ongekende en vreemde 2020 van inperking saam met my ou grys worshond, Boytjie. ’n Jaar waar my bespreekte damesfunksies sedert 14 Maart almal soos domino’s gekantel het… dit daar gelaat.
Ek wens julle elkeen ’n gunstige 2021 toe. Mag jou beskeie voornemens haalbaar wees. Mag ons almal meer rede vind om te glimlag. Ek haal graag C.J. Langenhoven aan: “Laat ons die swaarkry met lekkerkry klaarkry.”