Hier het ons vir ds. Hayashi (70jr, afgtrede predikant) en sy vrou besoek (daar was ook ander vrywilligers van ‘n Bybel-organisasie by hulle op die stadium van ons besoek). Hulle bly baie na aan die plek waar die tsunami ‘n hele gemeenskap uitgewis het. Hy het met ons gedeel, hoe hy ernstige besering (indien nie die dood nie) tydens die aardbewing naelskraap ontkom het. Ds. Hayashi en sy vrou was onmiddellik na die ramp baie besig om die nood van die mense in hulle gemeenskap te probeer verlig, en doen dit nog steeds. Ons het die voorreg gehad om ook te hoor hoe sterk hulle harte klop vir hawelose mense rondom hulle (‘n bediening waarmee hulle lankal besig is en wat veral nóu, na die ramp, nog meer relevant is. Saam kon ons bid vir hulle inisiatiewe en planne. Die kleuterskool langs die kerk (wat as deel van die kerk opereer) gaan voort om vir getraumatiseerde kinders ‘n veilige tuiste te probeer skep. Almal het genadiglik die ramp oorleef.
Laastens het ons ook die aangrypende verhale gehoor van ‘n sendeling-onderwyser en sy vrou (Arthur en Kana Newton) wat vir amper 2 dae naarstigtelik na mekaar gesoek het nadat die tsunami getref het, en hulle op daardie stadium nie bymekaar was nie, en in verskillende rigtings gevlug het. Hulle het mekaar uiteindelik gevind en moes toe by ‘n skuiling vir die eerste paar dae bly.
‘n Baie kort besoek aan ds. Sakamoto en sy vrou (leraarspaar van dié gemeente) se doel was primêr om hulle te bemoedig en ondersteun deur saam te bid. Hy het ons ook gewys hoedat verskeie dele van hulle kerkgebou/huis vol krake is ná die aardbewing.
Dit voel of ek sommer MORE wil vlieg soontoe en gaan help…wat doen jy egter as jy nie die mense se taal kan verstaan nie?