Lugbesoedeling en huisdiere: honde, katte en perde – K9 Mask® deur Good Air Team
lugbesoedeling · troeteldiere en besoedeling · asemhalingsprobleme · stedelike lugbesoedeling · Mag 11, 2019
Lugbesoedeling en mak diere: honde, katte en perde
Die Neolitiese rewolusie, wat ongeveer 12,000 jare gelede in Turkye en in ander dele van die vrugbare sekel begin het, het daartoe gelei dat die mens 'n sittende lewensstyl aangeneem het, wat op sy beurt die proses van domestisering van diere bespoedig het. Die hond is al voor hierdie rewolusie gedomestiseer en het die mens as hulp in die jag gedien. Tydens die jag het die mens waarskynlik uitgepluis dat 'n paar van die gejagte spesies maklik getem kon word, sodat ander soorte soos die hoender, die eend, die gans, die skaap, die bok, die koei, die vark en die kameel gedomestiseer is. . Dit het 'n lewe na aan hul meesters gebring, baie van hulle in stalletjies of in korrels. In ou boerderytipes het mens en dier dieselfde lugruim gedeel, veral gedurende die winter. Alternatiewelik mag kudde in sommige streke deur herders gelei word nog steeds in relatiewe vryheid in die veld wees, sommige van hulle is egter slegs 'n deel van die jaar.
Interessant genoeg is die perd nie gedomestiseer deur die sittende mense in die Midde-Ooste of diegene rondom die Middellandse See nie, maar deur die nomadiese mense van die Eurasiese steppe. Onlangse opgrawings in Kazakstan het getoon dat perde 5,500 jaar gelede deur die Botai-mense gery is (Outram et al., 2009). Ongeveer 1000 tot 1500 vC betree die perd dan die Nabye, Midde- en Verre Ooste, hoofsaaklik as oorlogsdier. In daardie dae was die perd al 'n duur dier wat goed versorg moes word en daarom in stalle gehou is. Sommige hiervan was baie groot, soos byvoorbeeld die een wat Farao Ramses II vir 460-perde by Piramesse 3300 jare gelede gebou het. Volgens Xenophon moes perde altyd gestalleer word. Met die huidige kennis was dit uit 'n veeartsenykundige oogpunt nie regtig slim nie.
In vergelyking met perde, deel kat en hond baie meer binnenshuise atmosfeer met die mens, waardeur hierdie spesies meer blootgestel word aan skadelike gebeure soos die mens. Vark, pluimvee en in mindere mate word vee blootgestel aan natuurlike, mensgemaakte en selfgemaakte lugbesoedeling. Verder deel hulle moontlik 'n deel van die dag hul omgewing met hul versorgers. Daarom kan studie van siektes by diere wat naby mense woon of selfs dieselfde kamers deel, leidrade gee vir die beter begrip van risikofaktore vir menslike gesondheid en die patofisiologie wat veroorsaak word deur swak luggehalte.
Algemene aspekte Lugbesoedeling by diere
Daar moet in ag geneem word dat die samestelling van die atmosfeer in die geskiedenis van die aarde nie altyd ideaal was op elke oomblik nie, maar tog het die lewe ontwikkel soos ons dit vandag ken. Verskeie groot omgewingsrampe het tydens die ontwikkeling van die aarde plaasgevind en tallose lewensvorme het verlore gegaan. Van die min spesies wat oorleef het, het nuwe spesies ontwikkel. Ongeveer 10 miljoen jaar na die groot Kryt-Tersiêre uitwissing, die era van die dinosourusse, het skielik ten einde geloop, het die soogdiere daarna die toneel binnegekom en so suksesvol gevaar dat hulle die lewensvorme van die Eoseen, wat ongeveer 55-40 miljoen jaar gelede was, oorheers het. . In die ontwikkeling van moderne soogdiere is vanuit die veeartsenykundige oogpunt ook 'n neweproduk genaamd man geskep. Hierdie spesie het binne 'n relatiewe kort tydjie daarin geslaag om die omgewing te versteur deur die neweprodukte van aktiwiteite wat die eufemisties kulturele ontwikkeling genoem word.
Dit was die toenemende wêreldbevolking wat intensiewe veeproduksiepraktyke veroorsaak het. Die groot handel in die groot produksie van vleis, eiers en melk het gelei tot die opwekking, opeenhoping en verwydering van groot hoeveelhede afval regoor die wêreld. Aërosolisering van mikrobiese patogene, endotoksiene, reuke en stofdeeltjies is onvermydelike gevolge van die opwekking en hantering van afvalmateriaal van die voedselproduksieketting, afkomstig van diere. Naas die gevolge van die lugbesoedeling buite die omgewing, word diere wat in groot fasiliteite aangehou word, blootgestel aan en word hulle dikwels siek weens selfgemaakte lugversoedeling binne.
Die gevolge van 'n swak luggehalte op huisdiere kan hoofsaaklik verdeel word in die gesondheidskade wat veroorsaak word deur die binne-omgewing en deur die lugbesoedeling van buite. Besoedeling kan die stelsel binnedring deur inaseming of inname. In lugbesoedeling veroorsaak meestal inaseming die gesondheidsprobleme, maar af en toe kan afsetting van deeltjies uit industriële uitlaat op weiveld die gesondheid direk beïnvloed. Uiteindelik kan dit lei tot giftige residue in vleis, melk of eiers sonder duidelike kliniese simptome wat die diere wat hierdie produkte produseer, vertoon. Probleme met 'n hoë dioksinegehalte in melk van melkkoeie of sinkinduseerde artritis by die groei van vullers is voorbeelde van besoedeling van weiveldgras deur rookafsettings deur industriële aktiwiteite in die omgewing.
Die hond, die kat en die perd is blootgestel aan dieselfde gesondheidsgevare as hul meesters met betrekking tot lugbesoedeling. Reineroa et al., (2009) het die vergelykende aspekte van katma-asma hersien en bewys gelewer dat daar belangrike ooreenkomste tussen menslike en katlike reaksie op ingeasemde allergene bestaan. Die rol wat aero-allergene is, is egter slegs in enkele studies getoon, maar bewyse dui daarop dat sommige allergene in die omgewing by katte en mense siektes kan veroorsaak. Ranivand & Otto (2008) het in hul epidemiologiestudie getoon dat die voorkoms van asma die afgelope 20 jaar by katte in 'n groot stedelike stad toegeneem het. Dit lyk ook asof dit by die mens gebeur het.
Diere kan onwillekeurig optree as voëls vir die opsporing van moontlike skadelike effekte op die organisme van binnenshuise lugbesoedeling. Vanuit die vergelykende patologie kan siektes van mak diere wat met ongunstige omgewingsfaktore verband hou, leidrade gee oor die patofisiologie van die gesondheidsversteurings van mense wat deur lugbesoedeling veroorsaak word.
Gevolge van lugbesoedeling op diere
Varke, pluimvee, beeste, bokke en in 'n mindere mate word skape vir 'n veranderlike deel van hul lewe in binnenshuise fasiliteite aangehou, dikwels vir hul hele lewe. Vir melkbeeste, bokke en skape is hierdie fasiliteite redelik oop en die luggehalte is in 'n sekere mate vergelykbaar met die luggehalte buite. Die kwaliteit van hierdie lug is nog baie beter as dié van die geslote fasiliteite vir vark en pluimvee (Wathes et al., 1998). Hierdie geboue is taamlik gesluit en die natuurlike of meganiese ventilasie is via klein luginlate en -uitlate. Binnenshuise temperatuur word gereguleer om optimale groeitoestande te skep, waardeur hitteverlies deur ventilasie tot op die vlak van die wat nog fisiologies verdraagsaam is, gehou word. Die ander redes waarom hierdie soort geboue so veel as moontlik gesluit word, is die streng prosedures vir bio-sekuriteit wat toegepas word om moontlike aansteeklike materiaal via lug of fomites te voorkom of te verminder. Die temperatuur in die fasiliteite vir optimale groei kan redelik hoog wees. Byvoorbeeld, een dag oue braaikuiken kuikens word by die kamertemperatuur van 34 ° C gehou die eerste dae van die opvoedingsperiode. Daarna word die omgewingstemperatuur daagliks met 1 ° C verlaag. Die hoë temperature vergemaklik die groei van swamme en bakterieë, veral rondom die drinkers waar water deur die diere gemors word. Die mees gebruikte rommel vir braaikuikens is houtskaafsels. Soms kan alternatiewe soos gesnipperde papier, gekapte strooi en gebraaide bas of turf gebruik word. Die asemhalingskanale van die voël word uitgedaag deur stof wat van die rommel af kom. Tot en met 40,000 braaikuikens mag in 'n enkelhuis op besproeide vloere grootgemaak word. 'N Produksiesiklus van braaikuikens duur gemiddeld slegs 42 dae. In hierdie periode groei die kuikens van ongeveer 60 gram tot ongeveer 2000 gram. Teen die einde van die opvoedingsperiode is die huise dus vol diere en hul aktiwiteite verhoog die stofvlakke in die lug. Alhoewel veedigtheid laer is by voëlvoëls, word hierdie gunstige uitwerking op besoedeling egter geneutraliseer deur die langer behuisingsperiode. Die resultaat is 'n groter opeenhoping van mis, meestal in kuipe, wat net selde leeggemaak word (Harry, 1978). Daarom is dit nie verbasend dat veral in pluimveehuise hoë konsentrasies ammoniak, stof in die lug, endotoksien en mikroörganismes gemeet kan word nie (Wathes et al., 1998).
Vetvarkens word in netvloerpenne gehou en word dus blootgestel aan dampe van hul eie ontlasting en urine gedurende hul hele bestaan, wat nie langer as 6-7 maand is nie. Ook in baie varkies kan hoë vlakke ammoniak, stof in die lug, endotoksien en mikro-organismes gevind word (Wathes et al., 1998).
Die binnenshuise atmosfeer in vark- en pluimveegeboue bevat dus giftige gasse, stof en endotoksien in baie hoër konsentrasies as in buite-omgewings. Afgesien van minimale ventilasie, veroorsaak swak stabiele ontwerp wat lei tot swak homogeniteit van ventilasie plaaslik stilstaande lugsakke. Volgens Donham (1991), aanbevole maksimale konsentrasies van gasse of kontaminante in varkies is: 2.4 mg stof / m3; 7 dpm ammoniak, 0.08 mg endotoksien / m3, 105 kolonievormende eenhede (cfu) van totale mikrobes / m3; en 1,540 dpm. koolstofdioksied. Konsentrasies van bakterieë tot 1.1 x106CFU / m3, inasembare stofinhoud van 0.26 mg / m3 en ammoniakkonsentrasie van 27 ppm is in die winter in fasiliteite voorgekom, terwyl laer konsentrasies teen die somer gemeet is (Scherer & Unshelm, 1995). Minder verskil tussen binne- en buitentemperatuur in die somer maak dit moontlik om die geboue beter te lug.
'N Fraksie van die kleinste en mees respiratoriese deeltjies is misdeeltjies wat enteriese bakterieë en endotoksien bevat (Pickrell, 1991). Die konsentrasie van hierdie bakterieë in die lug en endotoksien hou natuurlik verband met die skoonheid van die pen. Ten opsigte van gegenereerde giftige gasse, word ammoniakkonsentrasies in die lug hoofsaaklik beïnvloed deur die vlak van die penhigiëne, maar ook deur die gebou se volume, varkdigtheid en varkvloeibestuur (Scherer & Unshelm, 1995). Verder speel die seisoen 'n rol sowel as deur die Scherer & Unshelm (1995). Dit is bekend dat soortgelyke faktore op ammoniakvlakke 'n rol speel by farseenhede en pluimveehuise (Harry, 1978). Ammoniak word beskou as een van die belangrikste inasemingstowwe in die landbou. Dodd & Gross (1980) berig dat 1000 dpm vir minder as 24 uur slymvliesbeskadiging, verswakte siliêre aktiwiteit en sekondêre infeksies by laboratoriumdiere veroorsaak het. Aangesien hierdie vlak bykans nooit bereik word nie, is dit eerder die langtermyn-, lae vlak blootstelling aan ammoniak, wat verband hou met die vermoë om slymvliesfunksie te veroorsaak en sodoende die aangebore immuniteit vir ingeasemde patogene mikro-organismes te versteur (Davis & Foster, 2002). Oor die algemeen strek die giftige effekte van chroniese ammoniakblootstelling nie tot in die onderste asemhalingskanaal nie (Davis & Foster, 2002).
Hierdie variëteite van ammoniak en endotoksien is geneig om die diere in varke te genees, en dit is geneig tot infeksies met virusse en bakterieë, beide primêre patogene en opportunistiese spesies. Alhoewel voedselproduserende diere in staat is om 'n hoë vlak van doeltreffende groei te handhaaf, ten spyte van duidelike grade van respiratoriese siektes (Wilson et al., 1986), op 'n sekere vlak van respiratoriese ontoereikendheid kan vinnige groei nie meer bereik word nie. In daardie geval sal die produksieresultate onekonomies wees. Ventilasie is dikwels op 'n aanvaarbare vlak. In hul oorsig, Brockmeier et al., (2002) 'n opsomming van die feite rakende varkens respiratoriese siektes. Dit is vandag die belangrikste gesondheidsprobleem vir die produksie van varkvleis. Data wat van 1990 tot 1994 versamel is, het 'n 58% -voorkoms van longontsteking by slagting by varke in hoë-gesondheidskuddes onthul. Hierdie diere kom van beter plase en dus is die voorkoms van longontsteking by minder goed bestuurde plase hoër. Asemhalingsiektes by varkies is meestal die resultaat van 'n kombinasie van primêre en opportunistiese aansteeklike middels, waardeur ongunstige omgewings- en bestuurstoestande die aanleiding gee. Primêre respiratoriese aansteeklike middels kan op hul eie ernstige siektes veroorsaak, maar dikwels word komplikasie besmet. Meer ernstige asemhalingsiektes sal voorkom as hierdie primêre infeksies ingewikkeld raak met opportunistiese bakterieë. Algemene middels is varkensvoortplantings- en respiratoriese sindroomvirus (PRRSV), varkgriepvirus (SIV), pseudorabiesvirus (PRV), moontlik varken respiratoriese koronavirus (PRCV) en varkensirkovirus tipe 2 (PCV2) en Mycoplasma hyopneumoniae, Bordetella bronchiseptica, en Actinobacillus pleuropneumoniae. Pasteurella multocida, is die algemeenste opportunistiese bakterie, soos ander opportuniste Haemophilus parasuis, Streptococcus suis, Actinobacillus suis, en Arcanobacterium pyogenes.
Werkers in vark- of pluimveefasiliteite word blootgestel aan dieselfde verhoogde vlakke koolstofmonoksied, ammoniak, waterstofsulfied, of die stofdeeltjies van voer en mis as die diere (Pickrell, 1991). As gevolg hiervan, is die werkers in varkproduksie geneig om hoër asma- en asemhalingsimptome te hê as enige ander beroepsgroep. Mc Donnell et al. (2008) Ierse varkboerderye in gekonsentreerde dierevoer bestudeer en hul blootstelling aan verskillende asemhalingsgevare gemeet. Dit blyk dat varkarbeiders blootgestel is aan hoë konsentrasies inasembare (0.25 – 7.6 mg / m3) en respiratoriese (0.01 – 3.4 mg / m3) varkstowwe en endotoksien in die lug (166,660 EU / m3). Verder het die 8 uur tydgeweegde gemiddelde ammoniak en piek koolstofdioksied blootstelling gewissel van onderskeidelik 0.01 – 3 dpm en 430 – 4780 dpm.
Letsels wat veroorsaak word deur lugbesoedeling by produksiediere sluit hoofsaaklik inflammatoriese prosesse in. Neoplastiese siektes is nogal ongewoon. Dit geld vir diere soos varkies wat hoofsaaklik binnenshuis gehou word, sowel as vir beeste en skape wat 'n veranderlike deel van hul lewens buite gehou word. Dit is getoon in 'n abattoir-opname wat 5 dekades gelede in 100-abattoirs gedurende een jaar gedoen is (Anderson et al., 1969). Al die gewasse wat by 1.3 miljoen beeste, 4.5 miljoen skape en 3.7 miljoen varke gevind is, is aangeteken en histologies getik. Net 302 neoplasias is by beeste gevind, 107 by skape en 133 by varke. Limfosarkoom was die algemeenste kwaadaardigheid by al drie spesies. Limfosakoom word as heeltemal sporadies beskou, aangesien kuddes met veelvuldige gevalle nie in die Verenigde Koninkryk gevind is nie. Die ander vorm, 'n lentivirusinfeksie wat uitbrake van enzootiese bees leukemie veroorsaak, was destyds nie in die Verenigde Koninkryk nie. Die 25 primêre longkarsinoom by beeste was goed gedifferensieerde adenokarsinome van akinarium- en papillêre struktuur, plaveisel- en hawerselvorme en verskeie anaplastiese karsinome van veelhoekige sel- en pleomorfiese soorte. Hulle verteenwoordig slegs 8.3% van alle neoplasmas, wat teen 'n koers van 19 per miljoen beeste geslag is. Daar is geen primêre longkanker by skape en varke aangetref nie.
Buitelandse lugbesoedeling kan plaasdiere beïnvloed wat by weidings in stedelike en voorstedelike gebiede aangehou word. In die verlede (1952) word berig dat 'n ernstige rookmis in Londen 'n ernstige asemhaling veroorsaak het van prysbeeste wat in die stad gehuisves is vir 'n beesuitstalling (Catcott, 1961). Dit was waarskynlik die hoë vlak van swaeldioksied wat verantwoordelik was vir akute bronchiolitis en die gepaardgaande emfiseem en regterkant van hartversaking. Aangesien sommige van die stadsplase eerder in die periferie van stede as in die sentrum geleë is, is die ingeasemde konsentrasies van besoedelende stowwe deur produksiediere waarskynlik minder as die konsentrasies wat ingeasem word deur troeteldiere wat in die middestad of naby industriële landgoed woon.
Metgeselle: honde en katte
Bukowski & Wartenberg (1997) het die belangrikheid van patologiese bevindings by huisdiere ten opsigte van die ontleding van die gevolge van binnenshuise lugbesoedeling in 'n oorsig duidelik beskryf. Radon en tabakrook is die belangrikste respiratoriese binnenshuise karsinogene. Reeds 42 jaar gelede Ragland & Gorham (1967) berig dat honde in Philadelphia 'n agt keer hoër risiko het om tonsillêre karsinoom te ontwikkel as honde uit landelike gebiede. Blaaskanker (Hayes et al., 1981), mesothelioom (Harbison & Godleski, 1983), long- en neuskanker (Reif et al., 1992, 1998) by honde word sterk geassosieer met karsinogene wat deur menslike binne-aktiwiteite vrygestel word. By katte het passiewe rook die voorkoms van kwaadaardige limfoom verhoog (Bertone et al., 2002). Deur die meet van urinêre kotinien kan passiewe rook van die katte gekwantifiseer word. Wyle Catherine Vondráková (ongepubliseerde resultate) het egter opgemerk dat daar geen direkte assosiasie was met die hoeveelheid sigarette wat in 'n huishouding gerook is en die hoeveelheid kotinien in die urine van die familiekat nie. Nietemin was daar bewyse dat blootgestelde katte 'n verminderde longfunksie toon. Die meting van longfunksie by klein diere en veral by katte is moeilik en is gewoonlik slegs moontlik met pletysmografie van die hele liggaam (Hirt et al., 2007). Vir hierdie doel word die kat in 'n Perspex plethysmography vak geplaas. Daar moet nog bewys word of hierdie metode voldoende akkuraatheid het (van den Hoven, 2007).
Die uitwerking van buite-lugbesoedeling op geselskapsdiere is tot dusver nie breedvoerig bestudeer nie. Catcott (1961) het egter beskryf dat daar in die rookmisvoorval van 1954 in Donora, Pennsylvania, berig word dat ongeveer 15% van die stede honde siekte gehad het. 'N Paar is dood. Sieke hond was meestal minder as 1 jaar oud. Die simptome was meestal ligte asemhalingsprobleme wat 3-4 dae duur. Daar is ook by sommige katte siek geword. Verdere indirekte getuienis bestaan ​​uit waarnemings wat tydens die rookmisramp van 1950 in Poza Rica Mexiko gemaak is. Baie troeteldiere is as siek aangemeld of is dood. Veral kanarievoëls het sensitief gelyk, aangesien 100% van die bevolking gesterf het (Catcott, 1961). Die oorsaak van sterftes by honde en katte was egter nie professioneel vasgestel nie; die inligting was bloot wat die eienaars gerapporteer het toe hulle oor die voorval gevra is.
Onlangs, Manzo et al. (2010) het berig dat honde met chroniese brongitis en katte met inflammatoriese siektes in die lugweë 'n groter risiko het om hul toestande te vererger as hulle blootgestel word aan langdurige stedelike lugbesoedeling. In hierdie opsig reageer hulle soortgelyk aan die mens. Die skrywers beveel aan om deurlopende inflammatoriese prosesse deur mediese terapie te onderdruk en vermy oefening deur troeteldiere buite in stedelike gebiede tydens piekbesoedelingstye.
Die rede vir die domestisering van die perd moet toegeskryf word aan die atletiese vermoë daarvan. Die stiller donkie en die os is vroeër as trekdiere gedomenteer. Die perd is een van die soogdiere met die hoogste relatiewe suurstofopname en is dus in staat om lang afstande met 'n hoë snelheid te bedek. Die getyvolume van 'n 500 kg perd in rus is 6-7 L en tydens die galop 12-15 L. As hy 'n perd asemhaal, haal 'n perd 60-70 L lug per minuut in, wat ooreenstem met ongeveer 100,000 L / dag. Tydens 'n resies neem die ventilasietempo toe tot 1800 L / min. Met die groot hoeveelheid lug wat in en uit die asemhalingsbaan beweeg, word groot hoeveelhede stofdeeltjies ingeasem en kan dit in die lugweë sit. Dit op sy termyn kan nadelige gevolge hê vir longfunksie. Enige afname in longfunksie kan die prestasie van die perd beïnvloed oor enige afstand wat langer as 400 meter is. Asemhalingsprobleme het 'n direkte invloed op die resiesloopbaan van renperde, indien nie suksesvol behandel nie. Perde wat aan minder intensiewe oefening onderworpe is, kan egter 'n geruime tyd lank na verwagting presteer as dit slegs deur 'n klein afname in longfunksie geraak word. Dit kan maklik verstaan ​​word as 'n mens die groot kapasiteit van die kardiopulmonêre stelsel in ag neem. 'N Oorsig van die fisiologiese aspekte van die sportperd word gegee deur van den Hoven (2006).
Perde word nie blootgestel aan die negatiewe gevolge van tabakrook of bestraling nie, omdat stalle en die woonkamers van die mens meestal nie algemene lugruimtes het nie. Dit impliseer egter nie outomaties dat daar 'n gesonde atmosfeer in 'n perdestal is nie. In die lande waar perde in stalletjies gehou word, is subakute en chroniese asemhalingsiektes ernstige en algemene probleme. In lande soos Nieu-Seeland, waar perde feitlik uitsluitlik buite leef, is hierdie siektes minder bekend. Baie perdryse ondernemings is in die periferie van verstedelikte gebiede geleë. Daarom moet stedelike lugbesoedeling in ag geneem word naas die gesondheidsuitdaging deur swak luggehalte binne. In die voorstedelike en stedelike ondernemings word meestal volwasse diere gebruik. Ritskole, oefenpaaie vir renperde en perdryondernemings is voorbeelde van plase in of naby stadsparke of stedelike groen gebiede. Perde op hierdie werf word óf in skure gehuisves óf in losstaande oop bokse. Laasgenoemde het boonste deure wat meestal oopgelaat word (Jones et al., 1987) om lugsirkulasie te optimaliseer. Nietemin, in baie van hierdie vakkies, as gevolg van hul klein deure, word die minimale lugveranderingsnelheid van 4 / uur amper nie bereik nie (Jones et al., 1987).
Die jonger diere word meestal in landelike gebiede aangehou, meestal op stoeterye. Hier word hulle gedeeltelik of deurlopend buite gehou. In die winter en voor perdveilings, sal die kleintjies vir langer tydperke gestapel word, net tot op die oomblik dat baie van hulle na voorstedelike of stedelike ondernemings gestuur word. Ander jong diere sal op die platteland bly. 'N Spesiale kategorie diere is die teeldiere. Nadat hulle vir kort of langer periodes aan sportbyeenkomste gedien het, keer hierdie diere terug na die platteland. Merries word tot hings geteel en word meestal die hele dag, of ten minste 'n deel van die dag, op weiding gehou. As hulle gehuisves word, is stal nie noodwendig goed ontwerp nie en is dit net so tradisioneel soos dié van rasperde. Dus is blootstelling aan 'n swak luggehalte nie ongewoon by broeiers nie. Teelhingste het slegs 'n beperkte vryheid en bly tog groot dele van die dag in die skuur. Hingshokke is meestal beter ontwerp as dié vir merries; Die waardevoller hings het dikwels oop kaste.
Byna alle perde sal hoofsaaklik gedurende 'n veranderlike periode van hul lewe blootgestel word aan lug van swak gehalte. Die sport- en werkperde wat in (sub) stedelike streke gestal en geoefen word, is ook blootgestel aan lugbesoedeling wat deur verkeer en nywerheidsaktiwiteite veroorsaak wordFig.1.). Binnenshuise en buite lugbesoedeling moet 'n invloed hê op die longgesondheid van ons perde. Daarom is dit nie onverwags dat asemhalingsiektes 'n groot probleem vir perdebedrywe wêreldwyd is nie (Bailey et al., 1999).
Tradisionele stabiele ontwerp vir perde is gebaseer op nie-empiriese aanbevelings wat geëkstrapoleer is uit studies van ander landbouspesies (Clarke, 1987), terwyl die fundamentele verskille in vereistes van die perde-atleet geïgnoreer word. Selfs nou in 2010 word slegs 'n fraksie van die perde in moderne, goed ontwerpte stalle gehuisves. Maar selfs in die tradisionele stalle, met 'n mediaanvloeroppervlakte van ongeveer 12 m2 (Jones et al., 1987) die veedigtheid is baie minder as by produksiediere. Boonop het baie perde hul individuele leefarea, maar het nog steeds 'n gemeenskaplike lugruim met 'n swak luggehalte.
Organiese stof in die gewone of individuele lugruimte, vrygestel deur beddegoed en hooi te skuif, is die belangrikste besoedeling in perdestalle (Ghio et al., 2006). Soms is die stofvlakke in stalletjies laer as 3 mg / m3, maar tydens die uitklim, het die hoeveelheid toegeneem tot 10-15 mg / m3, waarvan 20 - 60% van respiratoriese deeltjies is. Op die vlak van die asemhalingsone gemeet tydens die eet van hooi, kan die stofvlakke 20 hoër wees as die wat gemeet word in die stabiele gang (Woods et al., 1993). Stofkonsentrasies van 10 mg / m3 Dit is bekend dat dit geassosieer word met 'n hoë voorkoms van brongitis by mense. Afgesien van hooi en beddegoed, kan graanvoedsel aansienlike vlakke van stof bevat. Daar is aangetoon dat droë opgerolde korrels 30 - 60-voudig meer asemrowend stof kan bevat as volgraan of korrels gemeng met melasse (Vandenput et al., 1997). Respiratiewe stof word gedefinieer as deeltjies kleiner as 7 μm (McGorum et al., 1998). Respiratiewe deeltjies kan die alveolêre membraan bereik (Clarke, 1987) en interaksie met alveolêre selle en Clara-selle. In hierdie opsig is huidige bevindings deur Snyder et al., (2011) in chemiese en genetiese muismodelle van Clara-sel- en Clara-sel-sekretoriese proteïen (CCSP) tekort tesame met Pseudomonas aeruginosa LPS ontlok inflammasie bied nuwe begrip van die patofisiologie van chroniese longskade. In hierdie studie het die skrywers getuienis vir anti-inflammatoriese rolle van die lugwegepiteel gerapporteer en 'n meganisme toegelig waardeur Clara-selle waarskynlik hierdie proses reguleer. Beseerde lugwegepiteel en muise wat nie die uitdrukking van CCSP het nie, reageer sterker op ingeasemde LPS, wat lei tot verhoogde werwing van PMN's.
Kaup et al. (1990b) noem dat hul ultrastruktuurstudie daarop dui dat Clara-selle die belangrikste teiken is vir antigene en verskillende bemiddelaars van inflammasie tydens brongiale veranderinge wat by perde met herhalende lugwegobstruksie (RAO) voorkom.
Die belangrikste bestanddele van stabiele stof is vormspore (Clarke, 1987) en dit kan minstens 70 bekende swamme en Actinomycetes bevat. Die meeste van hierdie mikro-organismes word nie as primêre patogene beskou nie. Soms besmet die maagzak met Aspergilles fumigatus mag dalk gebeur (Church et al., 1986). Die gutturale sakkie is 'n 300 ml-divertikulum van die Eustachia-buis (Fig 2).
Die wande van die gutturale sakke is in aanraking met die basis van die skedel, sommige kraniale senuwees en die inwendige karotaar. In die geval van 'n swambesmetting in die lugsak, is die swamplaat gewoonlik by die dorsale dak geleë, maar kan die ander mure ook beset word (Figuur 3). Die swam kan die muur van die aangrensende slagaar binnedring en erodeer. Die gevolglike bloeding word nie maklik beheer nie en die perd kan doodgaan as gevolg van bloedverlies.
'N Spesiale infeksie wat verband hou met die inaseming van bakterieë teenwoordig in die stof wat deur droë ontlasting voortgebring word, is die longontsteking wat veroorsaak word deur Rhodococcus equi van jong veulens (Hillidge, 1986). R.equi is 'n voorwaardelike patogeen wat siekte veroorsaak by immunologiese onvolwasse of immuungebrekte perde. Dit kan selfs siekte veroorsaak by 'n immuunbesmette man. Die sleutel tot die patogenese van R. equilongontsteking is die vermoë van die organisme om binne alveolêre makrofage te oorleef en te repliseer deur die fusosoom-lysosoomfusie na fagositose te inhibeer. Slegs die virulente stamme van R. equi met virulensie-geassosieerde plasmied-gekodeerde 15 – 17 kDa proteïene (VapA), veroorsaak dit die siekte by veulens (Byrne et al., 2001; Wada et al., 1997). Hierdie groot plasmied is nodig vir intrasellulêre oorlewing binne makrofage. Naas VapA, 'n antigenies verwante 20-kDa-proteïen, is VapB bekend. Hierdie twee proteïene word egter nie dieselfde uitgedruk nie R. equi isoleer. Bykomende gene wat virulensieplasmiede dra, bv. VapC, -D en –E, is bekend. Dit word koördineerend gereguleer deur temperatuur met VapA (Byrne et al., 2001). Die eerste uitdrukking vind plaas wanneer R. equi word gekweek by 37 ° C, maar nie by 30 ° C. Dit is dus aanneemlik dat die meerderheid van die gevalle van R. equi longontsteking word gedurende die somermaande gesien. Die voorkoms van R. equi longontsteking word verder geassosieer met die lugdraag van virulent R. equi, maar dit lyk onverwags nie direk geassosieer met die las van virulent nie R. equi in die grond (Muscatello et al., 2006). Slegs onder spesiale toestande van die grond, kan die virulente organismes 'n draad teen die veulens wees. Droë grond en min gras en houpenne en bane wat sanderig, droog is en nie voldoende grasbedekking het nie, hou verband met verhoogde lugkonsentrasies virulente R. equi. vandaar, Muscatello et al. (2006) is van mening dat strategieë vir die bestuur van omgewings wat daarop gemik is om die blootstelling aan vatbare veulens aan vliegvliegtuie te verminder R. equi sal waarskynlik die impak van R. equi longontsteking op plaaslik aangetaste plase.
As besmette stof ingeasem word deur veulens van minder as 5 maand, sal pulmonêre absesse ontwikkel (Fig. 4). Fekale besoedeling van weiding en stalletjies is 'n voorvereiste vir die vestiging van bakterieë. Ander stofgebore bakteriële infeksies is nie by die perd bekend nie. Die nie-lewensvatbare stofkomponente speel 'n groot rol in die lugwegsiektes van volwasse perde.
'N Drempelbeperkingswaarde (TLV) vir blootstelling aan vormspore of stof is nog nie by perde bekend nie (Whittaker et al., 2009). By 'n man wat 40 uur / week in 'n stowwerige omgewing werk, is die TLV 10 mg / m3 (Anoniem, 1972). Kroniese blootstelling van 5 mg / m3 veroorsaak ernstige verlies van longfunksie by graanhysbewerkers (Enarson et al., 1985). ook Khan & Nachal, 2007 het getoon dat langtermyn blootstelling aan stof of endotoksien belangrik is vir die ontwikkeling van beroepsulversiektes by mense. In hierdie opsig kan lang periodes van stabeling wat 'n kumulatiewe blootstellingseffek van stof en endotoksiene veroorsaak, lei tot die ontwikkeling van longsiekte by beide perde wat vatbaar is vir asemhalingsversteurings en perde wat andersins gesond is (Whittaker et al., 2009).
In die algemeen sal perde wat aan oormatige organiese stof blootgestel word, ligte, dikwels subkliniese inflammasie in die laer lugweg ontwikkel. Dit kan bydra tot swak prestasie (sien IAD). Die simptome het aanvanklik algemene aspekte met die organiese stoftoksindroom by mense gedeel (van den Hoven, 2006). Sommige perde kan ernstige hiperreaktiwiteit vir organiese stof toon en sal asma-aanvalle ná blootstelling toon (sien RAO). Veral die voeding van muwwe hooi is 'n bekende risikofaktor hiervoor (McPherson et al., 1979). Die spore van algemeen geïgnoreerde allergeen vir sulke sensitiewe perde is Aspergillus fumigatus en endotoksiene. Die spesifieke rol van ß-glukane word nog bespreek.
Die oorsprong van die vorms kan gevind word in die voer wat aan perde aangebied word. Buckley et al. (2007) Kanadese en Ierse voer, hawer en kommersieel beskikbare perdekonsentraat ontleed en patogene swamme en mikotoksiene gevind. Die mees soorte swamsoorte was Aspergillus en Fusarium. Vyftig persent van die Ierse hooi, 37% hooi en 13% van die Kanadese hooi bevat patogene swamme. Afgesien van probleme met inaseming, kan hierdie swamme mykotoksiene produseer wat eerder met die voer ingeneem word as ingeasem word. T2 en zearalenon blyk die prominentste te wees. Een en twintig persent van die Ierse hooi en 16% van die korrelvoer bevat zearalenon, terwyl 45% hawer en 54% van die korrelvoer T2-gifstowwe bevat.
Naas swamantigeen, veroorsaak inhaleerde endotoksiene 'n dosisafhanklike inflammasie van die lugweg by perde (Pirie et al., 2001) en selfs 'n sistemiese respons op bloedleukosiete kan waargeneem word (Pirie et al., 2001; van den Hoven et al., 2006). Inaseming van endotoksiene by perde wat aan RAO ly, is waarskynlik nie die enigste bepalende faktor vir die erns van die siekte nie, maar dra wel by tot die induksie van lugwegontsteking en disfunksie (Pirie et al., 2003).
Whittaker et al. (2009) die totale stof- en endotoksienkonsentrasies in die asemhalingsone van perde in stalle gemeet. Stof is ses uur lank opgevang met 'n IOM MultiDust Personal Sampler (SKC) wat in die asemhalingsone van die perd geplaas is en aan 'n Sidekick-monsterpomp gekoppel is. Die studie het vroeëre studies bevestig dat voer 'n groter invloed op die totale en respiratoriese stof- en endotoksienkonsentrasies in die asemhalingsone van perde het as die tipe beddegoed.
Vanweë die afwesigheid van misputte onder hul leefarea en die lae kousdigtheid, speel skadelike gasse binnenshuis 'n minder belangrike rol in die ontwikkeling van lugwegsiektes. Nietemin, met 'n swak stabiele higiëne, kan ammoniak wat deur urea vrygestel word deur fekale bakterieë vervaardig, ook bydra tot lugwegsiektes.
Die uitwerking van lugbesoedeling op perde wat in die ope lug werk, is nie breedvoerig bestudeer nie, maar die paar studies wat op osoon uitgevoer is, het getoon dat perde minder vatbaar is vir die akute effekte van osoon in vergelyking met mense of laboratoriumdiere (Tyler et al., 1991; Mills et al., 1996). Marlin et al. 2001 gevind dat die anti-oksidant aktiwiteit van glutathion in die longvoeringvloeistof waarskynlik 'n hoogs doeltreffende beskermingsmeganisme by die perd is. Alhoewel dit onwaarskynlik is dat osoon 'n beduidende risikofaktor vir die ontwikkeling van respiratoriese siekte by perde is, kan die vermoë van osoon nie optree of sinergisties optree met ander middels of met 'n reeds bestaande siekte nie. Pleeg (1999) beskryf dat dit by mense voorkom. Siektes wat verband hou met 'n swak luggehalte is follikulêre faringitis, perde-inflammatoriese lugwegsiekte en herhalende lugweg-obstruksie.
By mense wat in groot stede aan lugbesoedeling blootgestel is, lyk respiratoriese deeltjies en giftige gasvlakke geassosieer met akute en subakute kardiopulmonêre sterftes (Neuberger et al., 2007). Sulke gevolge is nie opgemerk by perde wat aan stedelike lugbesoedeling blootgestel is nie.
Follikulêre faringitis by perde veroorsaak vernouing van die keelvormige deursnee en verhoogde lugweerstand in die boonste lugweg met verhoogde ventilasie by hoë snelhede. Die simptome is 'n snorkgeluid tydens versnelling tydens versnelling en tydens versnelling. Die siekte word maklik opgespoor deur endoskopie (Fig 5.). Die siekte is voorheen toegeskryf aan 'n verskeidenheid virusinfeksies, maar volgens Clarke et al. (1987) dit moet as 'n multi-faktor siekte beskou word. Die siekte is meestal selfbeperkend binne 'n wisselende tydsinterval.
(Sub) chroniese brongitis
Hoes- en neusafskeiding, wat veroorsaak word deur verhoogde slymproduksie in die trageo-brongiale boom, is algemene probleme in die medisyne vir perde. Daar moet op gelet word dat perde oor die algemeen 'n hoë drempel vir hoes het en hoes dus 'n sterk aanduiding van 'n respiratoriese afwyking is. Die hoes as kliniese teken het 'n 80% -gevoeligheid vir die diagnose van trageo-brongiale versteuring. Endoskopie is deesdae die algemene tegniek om asemhalingsiektes te diagnoseer. Vir hierdie doel word 3 meter lange menslike kolonoskope via die neusgange en die rima glottis in die tragea geplaas. Die omvang word verder gevorder tot in die groter bronchi. Via die endoskoop kan monsters geneem word. Daar word gereeld 'n trageo-brongiale aspiraat of 'n broncho-alveolêre spoelwater (BAL) uitgevoer. Soms word sitrobiese monsters of klein biopsies versamel. Die endoskopiese beeld in verhouding tot die sitologiese en bakteriologiese bevindings van die monsters lei meestal tot die diagnose. Die gebruik van longfunksietoetse by perde is slegs beperk tot tegnieke wat min samewerking verg. Die intrapleurale druk word gewoonlik gemeet in verhouding tot lugvloeiparameters (Fig 6.).
Die twee belangrikste en gereelde vorme van brongitis by die perd is inflammatoriese lugwegsiekte (IAD) en herhalende lugwegobstruksie (RAO). In albei toestande speel 'n wisselvallige mate van lugweg-hiperreaktiwiteit vir ingeasemde stofdeeltjies 'n rol (Ghio et al., 2006). In die geval van RAO, langs die bronchiolêre patologie, sal sekondêre veranderinge in die groter lugweë en in die alveoli ontwikkel.
IAD is 'n respiratoriese sindroom, wat gereeld by jong prestasieperde waargeneem word (Burrell 1985; Sweeney et al., 1992; Burrell et al. 1996; Chapman et al. 2000; Wood, et al. 1999; Christley et al. 2001; MacNamara et al.1990; StormloopMoore et al. 1995), maar dit is nie uitsluitlik 'n siekte van die jonger perd nie. Gerber et al. (2003a) het getoon dat baie asimptomatiese goedpresterende skouspringers en dressuurperde tekens van IAD het. Hierdie perde is oor die algemeen 7-14 jaar, wat ouer is as die ouderdom van die plat rasperde wat geraak word, wat meestal tussen 2 en 5 jaar is.
Alhoewel 'n universeel aanvaarde definisie van IAD nie bestaan ​​nie, is 'n werksdefinisie deur die International Workshop on Equine Chronic Airway Disease voorgestel. IAD word gedefinieer as 'n nie-septiese lugwegsiekte by jonger atletiese perde wat nie 'n duidelik gedefinieerde etiologie het nie (Anoniem, 2003). Hierdie benadering is bevestig in die ACVIM-konsensusverklaring (Couëtil, 2007).
Die voorkoms van IAD in volbloed- en standaardrasperde word geraam tussen 11.3 en 50% (Burrell 1985; Sweeney et al., 1992; Burrell et al. 1996; Chapman et al. 2000; Wood, et al., 1999; MacNamara et al., 1990; Stormloop Moore et al., 1995).
Die kliniese simptome is dikwels so subtiel dat hulle ongemerk kan raak. In daardie geval is teleurstellende wedrenprestasies moontlik die enigste aanduiding vir die teenwoordigheid van IAD. Endoskopiese ondersoek is die belangrikste hulp in die diagnose van IAD. Slymakkumulasie in die lugweë word gereeld waargeneem. Die resultaat van sitologie van versamelde BAL-vloeistofmonsters is 'n belangrike parameter vir die diagnose van die siekte. Verskeie inflammatoriese selle kan gesien word in sitospiene van BALF-monsters (Fig 7.). In teenstelling met RAO, kan 'n effens verhoogde aantal eosinofiele granulosiete waargeneem word.
Daar is konsensus dat die kliniese simptome (Anoniem, 2003; Couëtil, 2007) moet lugwegontsteking en longfunksie insluit. Kliniese tekens is egter taamlik onduidelik, en die longfunksie-toets kan slegs 'n baie ligte verandering in respiratoriese weerstand toon. By endoskopie kan die perde afskeidings in die lugvlies ophoop sonder dat hulle hoes. Daarom, in teenstelling met ander asemhalingsafwykings, is hoes 'n ongevoelige aanduiding van IAD by rasperde. IAD in resiesperde blyk te verminder met die oomblik in 'n oefenomgewing (Christley et al., 2001).
Dit lyk nie of infeksies in die respiratoriese virus 'n direkte rol in die sindroom speel nie (Anoniem, 2003), maar daar is nog steeds geen konsensus oor hul indirekte rol in die ontwikkeling van IAD nie. Bakteriële kolonisasie van die respiratoriese slymvlies word gereeld opgespoor (Wood et al., 2005). Dit kan geassosieer word met verminderde slymvryhoogte. Swak slymvlieshoogte op die termyn daarvan kan die gevolg wees van die letsels in die sel as gevolg van stof of giftige gasse soos ammoniak. Algemene isolate sluit in Streptococcus zooepidemicus, S. pneumoniae, lede van die Pasteurellaceae (insluitend Actinobacillus spp), en Bordatella bronchiseptica. Sommige studies het aangetoon dat dit 'n rol speel by infeksies met Mycoplasma, veral met M. felis en M. equirhinis (Wood et al., 1997; Hoffman et al., 1992).
Daar word egter beraam dat 35% tot 58% van die IAD-gevalle glad nie deur infeksies veroorsaak word nie. Daar word aanvaar dat fyn stofdeeltjies die aanleiding tot hierdie gevalle is (Ghio et al 2006). Nadat IAD vasgestel is, lyk dit asof die langtermynverblyf in konvensionele stalle nie die IAD-simptome vererger nie (Gerber et al., 2003a). Christley et al. (2001) het berig dat intense oefening, soos wedrenne, die risiko van laer lugwegontsteking kan verhoog. Inaseming van stofdeeltjies vanaf die baanoppervlak of van drywende besmettingsmiddels kan tydens harde oefening diep in die onderste asemhalingskanaal binnedring en die pulmonale makrofagfunksie kan beïnvloed tesame met veranderde perifere limfosietfunksie (Moore, 1996). In teorie, kan intense oefening in koue weer toelaat dat ongekondisioneerde lug toegang tot die onderste lugweë kry en lugwegbeskadiging veroorsaak (Davis & Foster, 2002), maar studies in Skandinawië het onomwonde resultate getoon.
Baie skrywers (Sweeney et al., 1992; Hoffman, 1995; Christley et al., 2001; Holcombe et al., 2001) beskou die skuur of stabiele omgewing as die belangrike risikofaktor vir die ontwikkeling van asemhalingsiektes by jong perde. Interessant genoeg, 'n studie in Australië deur Christley et al. (2001) berig dat die risiko vir die ontwikkeling van IAD afneem met die tyd wat perde in opleiding was en dus stabiel was. 'N Verklaring vir hierdie bevinding is die ontwikkeling van verdraagsaamheid teenoor irritante in die lug, 'n verskynsel wat aangetoon is by werknemers wat werk in omgewings met hoë graanstofvlakke (Schwartz et al., 1994). IAD van die perd pas deels in die kliniese beeld van die menslike organiese stoftoksiese sindroom (ODTS). 'N Paar bewyse vir hierdie idee is aangebied deur van den Hoven et al. (2004) et al., wat ontsteking van lugweë kan veroorsaak, veroorsaak deur nebulisering van Salmonella endotoksien.
Herhalende lugweg obstruksie
Herhalende lugwegobstruksie (RAO) is 'n algemene siekte by perde. In die verlede het dit bekend gestaan ​​as COPD, maar aangesien die patofisiologiese meganismes meer soortgelyk is aan menslike asma as menslike COPD, word die siekte sedert 2001 RAO genoem.Robinson, 2001). Die siekte is nie altyd klinies aanwesig nie, maar na 'n omgewingsuitdaging toon perde matige tot ernstige eksppiraatheid langs die neusafskeiding en hoes (Robinson, 2001). Verergering van die siekte word veroorsaak deur inaseming van omgewingsallergene, veral hooistof, wat ernstige brongospasma veroorsaak en boonop ook hipersekresie. Die slymvlies word geswel terwyl opgehoopte slymafskeidings verder bydra tot die vernouing van die lugweg (Robinson, 2001). Tydens remissie kan kliniese simptome heeltemal bedaar, maar 'n oorblywende ontsteking in die lugweë en 'n hiperreaktiwiteit van die bronchie na genebuliseerde histamien bly steeds aanwesig. 'N Lae mate van alveolêre emfiseem kan ook ontwikkel, wat veroorsaak word deur gereelde episodes van lugvangs. In die verlede is ernstige emfiseem in die eindfase dikwels gediagnoseer, maar dit is vandag nogal ongewoon en kom slegs sporadies by ou perde na baie jare van siekte. Die algemeen aanvaarde allergene wat 'n verergering van RAO veroorsaak of uitlok, is veral spore van Aspergillus fumigatus en Fusarium spp.
Alhoewel die RAO baie ooreenkomste met menslike asma het, is daar nooit sprake van 'n ophoping van eosinofiele in die BALF by verergering nie. 'N Asma-aanval by mense word gekenmerk deur 'n vroeëfase-reaksie van brongokonstriksie, wat binne enkele minute na blootstelling aan ingeasemde allergene voorkom. Hierdie fase word gevolg deur 'n laat asma-reaksie met die voortsetting van lugwegobstruksie en die ontwikkeling van lugwegontsteking. Mastcells speel 'n belangrike rol in hierdie vroeë asma reaksie (D'Amato et al., 2004; Van der Kleij et al., 2004). Die aktivering van maskselle na inaseming van allergeen lei tot die vrystelling van mastcell bemiddelaars, insluitend histamien, tryptase, chymase, cysteinyl-leukotrien en prostaglandien D2. Hierdie bemiddelaars veroorsaak 'n sametrekking van die gladdespier in die lugweg, wat klinies na verwys as asmatiese reaksie in die vroeë fase. Mastcells stel ook pro-inflammatoriese sitokiene vry wat saam met ander mastcell bemiddelaars die potensiaal kan hê om die toestroming van neutrofiele en eosinofiele granulosiete en die bronchokonstriksie wat betrokke is by die laatfase asmatiese respons te veroorsaak. Aktivering van ander tipe mastcell reseptore kan ook mastcell degranulering veroorsaak of die Fc-RI bemiddelde mastcell aktivering versterk (Deaton et al., 2007).
By perde wat aan RAO ly, lyk dit asof die vroeëfase-reaksie nie voorkom nie, terwyl die gesonde perde die vroeëfase-respons wel voorkom (Deaton et al., 2007). Hierdie vroeëfase-reaksie kan 'n beskermingsmeganisme wees om die dosis organiese stof wat in die perifere lugweë bereik, te verminder (Deaton et al., 2007). Blykbaar by die perd met RAO het hierdie beskermingsmeganisme verlore gegaan en slegs die laatfase-reaksie sal ontwikkel. Die tyd van blootstelling aan stof speel 'n bepalende rol, soos aangetoon deur studies met hooi en strooi gedurende 5 uur. Hierdie uitdaging het 'n toename in histamienkonsentrasies in die BALF van RAO-geaffekteerde perde veroorsaak, maar nie by kontroleperde nie. In teenstelling, het blootstelling van hooi en strooi slegs 30 minute aanleiding gegee tot 'n beduidende toename in BALF-histamienkonsentrasie van RAO-perde (McGorum et al., 1993b). 'N Studie van McPherson et al., 1979, het getoon dat blootstelling aan hooistof van ten minste 1 uur nodig is om tekens uit te lok. ook Giguère et al. (2002) en ander (Schmallenbach et al., 1998) bewys gelewer dat die blootstelling aan organiese stof langer moet wees as 1 uur. Hulle is van mening dat die nodige blootstelling aan kliniese tekens van lugwegobstruksie van ure tot dae by RAO-geaffekteerde perde wissel.
Die rol van IgE-bemiddelde gebeure in RAO is steeds verwarrend. Serum-IgE-vlakke teen swamspore by RAO-perde was beduidend hoër as by gesonde perde, maar die aantal IgE-reseptordraende sel in BALF verskil nie betekenisvol tussen gesonde en RAO-geaffekteerde perde nie (Kunzle et al., 2007). Lavoie et al. (2001) en Kim et al. (2003) het 'n T-helper-selrespons van tipe 2 verantwoordelik gehou vir die kliniese tekens, soortgelyk aan allergiese asma by mense. Hul resultate is egter in stryd met die resultate van ander navorsingsgroepe wat geen verskille in limfosiet sitokiene uitdrukkingspatrone kon vind in gevalle met verergering van RAO in vergelyking met 'n kontrolegroep nie (Kleiber et al., 2005).
Die diagnose van RAO word gestel as daar aan minstens 2 van die volgende kriteria voldoen word: ekspiratoriese dispnee wat lei tot 'n maksimum intra-pleurale drukverskil (ΔpPlmax)> 10 mm H2O voor provokasie of> 15 mm H2O na provokasie met stof of as gevolg van slegte behuisingstoestande. Enige differensiële granulosiet telling van> 10% in BALF is 'n aanduiding vir RAO. As die simptome met die behandeling van brongodilator verbeter kan word, is die diagnose heeltemal vasgestel (Robinson, 2001). In sommige ernstige gevalle is die arteriële PaO2 kan minder as 82 mmHg wees. Ná provokasie met hooistof kan RAO-pasiënte ook ewe lae arteriële suurstofvlakke bereik. As u die diere 24 uur lank op weiding hou, sal die kliniese simptome vinnig tot 'n subkliniese vlak verminder word.
Die sigbare morfologiese veranderinge is hoofsaaklik in die klein lugweë geleë en versprei reaktief na die alveoli en groot lugweë (Kaup et al., 1990a, B). Letsels kan gefokus wees, maar funksionele veranderinge kan hulself goed deur die brongiale boom manifesteer. Bronchiale lumina kan 'n veranderlike hoeveelheid ekssudaat bevat en kan met puin ingeprop word. Die epiteel word geïnfiltreer met inflammatoriese selle, hoofsaaklik neutrofiele granulosiete. Verder kan epiteel desquamation, nekrose, hiperplasie en nie-purulente peribronchiale infiltrate gesien word. Fibrosing peribronchitis versprei in die naburige alveolêre septa is by diere wat ernstig siek was (Kaup et al., 1990b). Die omvang van hierdie veranderinge in die brongiole hou verband met die afname in longfunksie, maar veranderinge kan 'n duidelike fokuspunt hê (Kaup et al., 1990b). Veral die funksie van Clara-selle is belangrik vir die integriteit van die brongiole. Diere met 'n ligte siekte toon verlies aan Clara-selkorrels langs die metaplasie van die kabelselle selfs voordat inflammatoriese veranderinge in die brongioles plaasvind. Dit tesame met die ultrastruktuurveranderings wat deur Kaup et al. (1990b) ondersteun die idee van die skadelike gevolge van stof en LPS. By swaar aangetaste perde word Clara-selle vervang met baie vakuumgeïsoleerde selle. Reaktiewe letsels kan op alveolêre vlakke gesien word. Dit sluit in nekrose van tipe I-pneumosiete, alveolêre fibrose en veranderlike graad van tipe II-pneumosiettransformasie. Verder kan alveolêre emfiseem met 'n toename in Kohns`-porieë teenwoordig wees. Hierdie strukturele veranderinge kan die verlies aan longvoldoening by perde met ernstige RAO verklaar.
Of daar enige oorsaaklike verband tussen RAO en IAD is, is nog nie vasgestel nie (Robinson 2001; Anoniem 2003). By albei afwykings speel 'n swak klimaat in die stalle egter 'n rol. Dit kan geïdentifiseer word dat IAD uiteindelik RAO kan veroorsaak, maar Gerber et al. (2003a) stel voor dat daar geen direkte verband tussen IAD en RAO is nie. In RAO is die hiperreaktiwiteit wat veroorsaak word deur histamienversterking of aan lugallergene veel groter as by IAD, maar daar is dikwels 'n ligte bronchiale hiperreaktiwiteit.
Op grond van waarnemings wat op lede van geslagte perdefamilies gedoen is, is daar geglo dat RAO 'n oorerflike komponent het. Net onlangs Ramseyer et al. (2007) het baie sterk bewyse gelewer van 'n oorgeërfde predisposisie aan RAO op grond van bevindings in twee groepe perde. Dieselfde navorsingsgroep kan aantoon dat muciengene waarskynlik ook 'n rol sal speel (Gerber et al., 2003b) en dat die IL4RA-geen op chromosoom 13 'n kandidaat vir RAO-predisposisie is (Jost et al., 2007). Die resultate wat tot dusver versamel is, dui daarop dat RAO 'n poligene siekte is. Met behulp van segregasie-analise vir die oorerflike aspekte van die pulmonale gesondheidstatus vir twee hingsfamilies, Gerber by al. (2009) het getoon dat 'n belangrike geen 'n rol in RAO speel. Die erfeniswyse in een gesin was outosomaal oorheersend, terwyl RAO ​​in die ander perdefamilie blykbaar in 'n outosomale resessiewe modus geërf is.
Pulmonale silikose is die gevolg van inaseming van silikondioksied (SiO2) deeltjies. Dit is ongewoon by perde; slegs in Kalifornië is 'n saakreeks gepubliseer. Die aangetaste perd het chroniese gewigsverlies, oefening-onverdraagsaamheid en mishandeling getoon (Berry et al., 1991).
Dit kan bevraagteken word of ons troeteldiere, veral honde, katte en perde, as slagoffers van "Sentinels" vir lugbesoedeling beskou moet word. Hulle is eintlik slagoffers van menslike aktiwiteite, net soos die mens self. Aan die ander kant is die honde-, perd- en katrasse, soos ons hulle vandag ken, deur die mens geteel tydens en ná die tuisproses. As die perd (equus caballi) nie deur die mens gedomoveer is nie, sou dit lank gelede uitgesterf het. Die teenhandel van hierdie hulp is dat perde hulself moet aanpas by wat hulle deur die mens aangebied word. Voer, skuiling, veeartsenykundige versorging, maar ook misbruik en blootstelling aan gesondheidsfaktore. Daarom word perde soos ander geselskapsdiere en produksiediere blootgestel aan dieselfde omgewingsfaktore as die mens en kan dus dien as 'Sentinels vir omgewingsrisiko's'. As gevolg van hul korter lewensduur, kan honde en katte hul gesondheidsprobleme tydens 'n ongunstige omgewing tydens die lewe of tydens nadoodse uitdrukking op 'n vroeëre oomblik as by die mens uitdruk. Perde kan chroniese effekte van stofinaseming toon wat nuttige waarnemings in vergelykende medisyne is. Na die mening van die skrywers is die kombinasie van veterinêre en menslike mediese epidemiologiese gegewens 'n baie kragtige instrument om omgewingsrisikofaktore vir mense en dieregenote te identifiseer.