Die 25-jarige Kaur is ’n Kanadese digter van Indiese afkoms wat haar skrywersloopbaan op Tumblr begin het. In 2014 het sy haar fotografie en skryfwerk op Instagram begin deel, en die jaar daarna ’n reusegevolg opgebou oor haar uitsprake téén dié sosiale netwerk. Die brouhaha het gegaan oor ’n selfportret waarin sy in ’n sweetpakbroek lê wat met menstruele bloed bevlek is. Instagram het dié foto verwyder en Kaur se daaropvolgende skerp kritiek teen die netwerk se patriargale waardes en ooglopende vrouehaat het van haar ’n oornag-kampvegter vir internet-feminisme en ’n gesertifiseerde Instagram-celeb gemaak.
Sy het ’n groot persentasie van haar 1,7 miljoen Instagram-volgelinge aan hierdie omstrede insident te danke, en in die nadraai van die relletjie het verkope van haar selfgepubliseerde debuutdigbundel sterk begin styg – in so ’n mate dat die uitgewer Andrews McMeel, wat bekend is vir publikasies soos die Calvin and Hobbes-strokiesprentboeke, die regte bekom het.
Kaur se gedigte kan met die eerste oogopslag as háár werk geëien word. ’n Tipiese Kaur-gedig is ’n kort, kragtige komposisie wat oor liefde, vroulikheid of selfbemagtiging handel. ’n Kaur word uitsluitlik in kleinletters geskryf – die enigste leestekens is punte – en word dikwels deur ’n naïewe lyntekening deur die digter vergesel. Die sentimente wat in ’n Kaur verwoord word, is eenvoudig en algemeen genoeg om universeel aanklank te vind, en pas boonop altyd netjies binne die vierkantige Instagram-raampie. ’n Tipiese voorbeeld: “you’ve touched me / without even / touching me.”
Protea sonder Johan Myburg se bundel Uittogboek uit as ’n goeie verkoper wat binne drie maande herdruk is, terwyl NB-uitgewers my eie bundel, Fotostaatmasjien (met ’n eerste oplaag van sowat 1 000), binne die eerste jaar herdruk het.
Die afname in poësieverkope (en die relatiewe sukses van digters met ’n meer visuele benadering tot die verpakking en bemarking van hul werk) moet gesien word binne die breër konteks van ’n grondverskuiwing in die volkskultuur wat beskryf kan word as ’n postdrukmedia-omgewing waarin tradisionele drukmedia en literêre teksprodukte al hoe meer opgeneem word in en vervang word deur allerlei nuwe media. Binne hierdie konteks is dit veral beelde wat voorrang geniet, omdat beelde ’n soort “snelskrif” is wat dit moontlik maak om massas inligting waaraan ons elke dag blootgestel word te sorteer en kategoriseer.
Daar is duidelik steeds ’n behoefte aan die reflektiewe en genuanseerde kommunikasie wat die digkuns verteenwoordig – daarvan getuig die sukses van St. Rupi en ander Instagram-digters. Sy illustreer verder daar ís nog ’n mark vir gedrukte digbundels en dat selfs millenniërs nie nét op skerms wil lees nie.
As digters tot hierdie mark wil spreek, moet die mark natuurlik bewus wees van hul bestaan, en daarvoor is ’n intermediale aanslag nodig tot die bemarking en publikasie van die digkuns.
Rob Walker skryf in The Guardian danksy die aanvraag na die werk van Instagram-digters is daar in Brittanje ’n groeiende belangstelling in die digkuns in die geheel, maar dat die mark spesifiek op soek is na eenvoudige verse wat die tydsgees vasvang en besonderse trefkrag het.
Ek stel nie vir ’n oomblik voor plaaslike digters moet hul werk vervlak of vereenvoudig om die mark tegemoet te kom nie, maar eerder dat daar innoverend gedink moet word oor hoe om die werk binne die digitale sfeer aan te bied sodat dit aanloklik is vir ’n lesersmark wat primêr op hul fone lees en inligting filtreer.
. Die rede? Die aktrise was aan die voorbrand maak vir die jongste aflewering van dié fliekreeks, toe die onderhoudvoerders sê Mel B, ’n medeaanbieder op die geselsprogram waarop sy verskyn het, kan nie haar draai kry nie.
Emma het, met ’n stem wat deurslaan en betraande oë, gesê: “Wat? Mel B kan nie hier wees nie? Ek gaan huil.” Te dierbaar!