48 uur in Dublin | SARIE
48 uur in Dublin	deur Jeanne Els
Ons ry ’n ent met die Liffey-rivier langs, die natuurlike grens tussen die stad se noordelike en suidelike deel. Aan hierdie einste oewer aan Ierland se ooskus het die Wikings in die tiende eeu ’n vesting kom oprig en dit Dubh Linn genoem. En nie ver van hier nie het die komponis Händel vir die eerste keer sy Messias uitgevoer. Die Iere is van Europa se grootste lesers – Dublin was die tuiste van gróót literêre geeste soos James Joyce, Oscar Wilde, George Bernard Shaw, William Butler Yeats, Samuel Beckett en Jonathan Swift, lg. die skrywer van Gulliver’s Travels.
KroegtoerNá Helen se aandete – geurige Dublin-baked crab cakes en nagereg van soetsuur rabarber-pastei met romerige, dik vla – laai sy my vir ’n literêre kroegtoer af by die Brown Pub. Braain Pub, spreek sy dit uit. Toe ek frons, spot sy: “Ons Iere kan mos nie ordentlik praat nie.” “Come make lovely craic daain (down) here,” roep die akteursgidse Seamus en Sean, en sommer op die sypaadjie buite die kroeg begin dramatiseer hulle ’n gedeelte uit Joyce se beroemde Ulysses. Van kroeg tot kroeg (hier is minstens duisend!) vermaak hulle jou met poësie en komiese vertellings. Ek hoor van die legendariese leprechauns, die Ier se aardmannetjies wat volgens volksoorlewerings glo kosbare skatte het, en dat Oscar Wilde hier naby gebore is by Merrion Square met sy Georgiaanse geboue en deure met die mooiste houtsneewerk.
In Dublin sal jy baie nuwe vriende ontmoet, want omtrent al 1,5 miljoen inwoners is lus vir gesels. Soos hulle sê: “We Irish have the gift of the gab.” Hulle is gek oor hul eie stemme en stories, maar hulle luister ook graag na jóú. “What’s the story?” is hul tipiese aanknoopsin, en jy leer vinnig om met feite te borduur om ook jóú storie interessant te maak. Die Iere se gunsteling-drankies is Ierse whiskey, nogal monnike van eeue gelede se resep (hulle het dit uisce beatha genoem, wat “water van die lewe” beteken), en Guinness-bier – ryk en donker, afgerond met ’n dik, romerige skuimlaag. Die Dubliners noem dit “the dark stuff” en “the blonde with the black skirt”. Slante! (spreek uit: “slaantje”), klink dit op in ál wat ’n kroeg is soos die kuier broers en -susters hul glase lig en mekaar die vyf goeie dinge van die lewe toewens: liefde, geluk, vrede, gesondheid en voorspoed.
‘Daar’s ‘n stille vertroue dat ons Iere ons deur net mooi niks laat onderkry nie.’
KultuurstadVroeg die volgende oggend hop ek op ’n oopdak-dubbelverdiepingbus vir die 75 minute lange rit verby die stad se belangrikste bakens, so tussen die mengsel van Middeleeuse, Georgiaanse en moderne argitektuur deur. Pat, die busbestuurder, sing Ierse liedjies en vertel staaltjies. Daar’s Christ Church-katedraal, Dublin se oudste gebou (sedert 1030), St. Patrick-katedraal, Dublin-kasteel uit 1204, die skrywersmuseum op Parnell Square en daar naby die James Joyce kultuursentrum, die distilleerdery waar Old Jameson Whiskey sedert 1780 gemaak word, en Phoenix Park, Europa se grootste omheinde park.
Ek moet groetDis my laaste aand in Dublin. In sy oudste teater, Gaiety, wag die Ierse treffermusiek spel Riverdance, waarmee Ierland se klopdansers en vioolspelers die wêreldverhoë verower het. Ek het dit voorheen in New York gesien, maar hier tussen die Iere met hul swaarkry-verlede, kry dit ekstra dimensie. Soos Shelly McColgan in haar teaterstoel neffens my sê: “Agter die energieke bewegings en die wilde ritmes straal ’n stille vertroue uit dat ons Iere ons deur net mooi niks laat onderkry nie.”