Watter nasies het gewapende gevangenes en hulle na die oorlog gestuur? - Inligting
Watter nasies het gewapende gevangenes en hulle na die oorlog gestuur?
Ek is op soek na voorbeelde van lande wat het gewapen gevangenes en hulle na die oorlog gestuur? Is die gevangenes gedwing, of is hulle amnestie aangebied as hulle sou oorleef?
Ek glo dit dikwels is subjektief.
Hier is 'n paar voorbeelde uit die Tweede Wêreldoorlog:
Strafbataljons in Nazi -Duitsland is uit gevangenes geskep
Die Dirlewanger-brigade in Nazi-Duitsland is oorspronklik gestig vir anti-partydige optrede, maar het later aan oorlogsgevegte deelgeneem.
Shtrafbats, in die Sowjetunie, is meestal geskep uit privaat persone en offisiere van die Rooi Leër.
Die Wikipedia -artikel oor straf -militêre eenhede skakel na ander voorbeelde.
In die Sowjetunie -bevel nr. 227 is soldate en offisiere wat skuldig is aan lafhartigheid en/of dissiplinêre probleme aan strafbataljons toegewys. Strafbataljons is na die gevaarlikste dele van die voorste linies gestuur. Daar was 'n moontlikheid om amnestie te verkry deur uitstaande militêre diens, hoewel geen amnestie gewaarborg is nie.
Relevante dele van die bestelling:
Die hoofhoofkwartier van die Rooi Leër beveel:
Vorm binne elke front van een tot drie (na gelang van die situasie) strafbataljons (800 persone) waarheen bevelvoerders en hoë kommandante en gepaste kommissarisse van alle dienswapens wat skuldig was aan 'n oortreding van dissipline weens lafhartigheid of verbystering gestuur sal word , en plaas hulle op moeiliker gebiede van die front om hulle die geleentheid te bied om met bloed hul misdade teen die Moederland te los.
Vorm binne die perke van elke weermag tot tien (afhangende van die situasie) strafmaatskappye (van 150 tot 200 persone in elk) waar gewone soldate en laaggeplaaste bevelvoerders wat skuldig was aan dissiplinêre oortreding as gevolg van lafhartigheid of verbasing word gerig en hulle in moeilike sektore van die weermag geplaas om hulle die geleentheid te bied om met bloed hul misdade teen die Moederland te los.
Ek het geen inligting oor amnestie vir Nazi -soldate nie.
Die Franse Buitelandse Legioen was oorspronklik 'n vegmag wat bestaan ​​uit misdadigers en ander ongewenste.
Die doel van die Foreign Legion was om ontwrigtende elemente uit die samelewing te verwyder en te gebruik om die vyande van Frankryk te bestry. Rekrute het mislukte revolusionêre uit die res van Europa, soldate van die ontbinde Switserse en Duitse huursoldateregimente van die Bourbon -monargie en moeilikheidmakers in die algemeen, beide buitelandse en Franse, ingesluit.
In die ou tyd sou sommige state in tye van uiterste teëspoed hul slawe bewapen en soom vryheid beloof as hulle hulself goed vryspreek in die stryd.
Teen die tyd van die Achaean -oorlog in die 140's v.C. het die leër van die bond egter sterkte en doeltreffendheid verminder. Die Bond is selfs tot 12 000 slawe bevry en bewapen.
'Gevangenes' val in twee kategorieë. Die eerste is militêre manne wat in die hof gedaag is vir lafhartigheid of ander oortredings wat 'n kans kry om hulself te verlos. Die tweede is misdadigers wat oorlog toe gestuur word.
Die eerste soort gevangenes was redelik algemeen, veral in totalitêre samelewings soos Nazi -Duitsland of die Sowjetunie (byvoorbeeld in die Tweede Wêreldoorlog).
Die tweede tipe was minder algemeen, maar word van tyd tot tyd gebruik. Per definisie is misdadigers aggressiewe mense wat geskik is om te veg en wat 'n kans nodig het om hulself te verlos.
Soms is die 'amnestie' aangebied voordat die misdadigers gevang is. Die Britte (en ander lande) het dit in die 17de en 18de eeu met seerowers gedoen. Op voorwaarde dat hulle ingestem het om nie skepe van hul eie land aan te val nie, het sulke mense griewe gekry wat hulle van straf ingeënt het omdat hulle die skepe van ander lande aangeval het. Hierdie proses het van "seerowers" 'privaat' gemaak.
Die Britse weermag het gevangenes na die oorlog gestuur, miskien veral in die tyd van Wellington en die Skiereilandoorlog. Veroordeelde misdadigers kan kies tussen gevangenis/teregstelling of om by die weermag aan te sluit. 'N Weermag van sulke manne laat Wellington hulle beskryf as' Die skuim van die aarde 'na die plundering wat plaasgevind het na die slag van Vitoria.
Ek weet dat dit in die verlede in die VSA algemeen was om veroordeelde misdadigers te stuur om tydens die oorlog in die weermag te dien in plaas van tronk of 'n ander soort gemeenskapsdiens. Veral tydens die Tweede Wêreldoorlog, toe duisende mans onderhewig was aan militêre diens.
Tydens die self-intro-eenheid aan die begin van Stripes, glo ek dat ten minste een rekruut deur 'n regter gestuur is. Dit is natuurlik hoë fiksie, maar ek weet van ten minste een verwysing in nie-fiksie: in die eerste hoofstukke van Hill 488 vertel Ray Hildreth dat hy 'n keuse uit die gevangenis of militêre diens kan kry na 'n paar "jeugdige diskresies"
Dit is inderdaad iets wat teruggetrek is toe daar 'n konsep was (en dus sou mans teen 'n hoë prys gewees het), nie iets wat vandag met die VSA se vrywillige gewapende magte gedoen is nie. Die verwysing in Stripes was dus waarskynlik 'n anachronisim. Vandag aanvaar die Amerikaanse weermag in die algemeen nie eens veroordeelde (gewelddadige) misdadigers nie. Die huidige weermag regs(pdf) hiervoor is 'n kwytskelding van baie strafregtelike oortredings nodig, en nog baie meer kan nie van die hand gewys word nie.
'N Groot deel van die Franse "Black Legion" onder die Amerikaanse kolonel Tate, wat Wallis in Februarie 1797 binnegeval het, bestaan ​​uit gevangenes. 'N Aksie waarna die Franse skrywer kaptein Desbriere verwys as' 'n enkele ekspedisie van gevangenisvoëls '.
Die plan van aanval is bedink deur generaal Lazare Hoche, wat 'n paar maande tevore ook 'n soortgelyke noodlottige aanval op Ierland gehad het. Die idee was dat 'n klein mag in 'n relatief onbeskermde deel van die Britse Eilande geland sou word. Hulle kan dan 'n vorm van guerrilla-oorlogvoering gebruik om skade buite verhouding met hul klein aantal te veroorsaak en 'n laer klas-opstand te veroorsaak.
Hoche het Carnot die eerste idee gegee om 'n chouannerie of stelsel van guerrilla -oorlogvoering in Engeland, met die doel om die inwoners vryheid te gee en hulle te dwing om 'n republikeinse regeringsvorm aan te neem. Met die oog op hierdie oogmerk, sou die indringers, wat uit die galeie en gevangenisse gewerf is, die volle plesier van hul buit, immuniteit teen hul misdade en 'n vergifnis van alle vorige vonnisse beloof het, hulself as die "wreker van vryheid en vyande van tiranne beloof" '... terwyl hulle vorder, moes hulle die gevangenisse oopmaak en hul geledere aanvul deur 'n nuwe voorraad inheemse kwaaddoeners
Napoleon en die inval van Engeland, Vol 1, Wheeler & Broadley (Londen, 1907), bl. 38
Hoche self beskryf die krag, wat in die geheim opgehef is, in 'n brief aan die Direktoraat op 11 Desember 1796 ...
Dit bestaan ​​uit seshonderd mans uit al die gevangenisse in my distrik, en hulle word versamel in twee forte of eilande om die moontlikheid van ontsnapping te vermy. Ek assosieer met hulle ses honderd uitgesoekte gevangenes uit die galeie, steeds met hul strykysters.
Die Ier Wolfe Tone het hierdie krag in Frankryk gesien en dit beskryf
Ek was getuie van 'n hersiening van die Black Legion, ongeveer 1800 sterk. Dit is die bandiete wat vir Engeland bestem is, en dit is swart bewaarders.
Soos Wheeler & Broadley tereg opgemerk het: "Daar was seker nooit 'n plan meer volledig bedink om sy eie doel te verslaan nie".
Die mag wat op 22 Februarie 1797 naby Fishguard geland het, bestaan ​​uit ongeveer 1400 man (sonder artillerie of kavalerie). Na 'n kort tydjie met die plaaslike militêre mag, het die Franse op 24 Februarie sonder 'n geveg oorgegee, omdat hulle weinig voorneme was om iets anders te doen.
Tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Duitsers 'n hele aantal Sowjet -troepe wat uit die verre ooste, Asiatiese streke van die Sowjetunie was, gevange geneem. Die Duitsers het sommige van hierdie Sowjet-Asiatiese gevangenes in diens van die Duitse leër gedruk, veral om statiese, posisionele verdedigingseenhede van lae gehalte in te vul. Die Geallieerdes het sommige van hierdie troepe in Normandië in 1944 gevange geneem. Daar is 'n ongelooflike, maar ware verhaal van 'n Koreaanse man wat gedwing is om in die Japanse leër te dien. Hy is gevange geneem tydens een van die Sowjet- teen Japannese gevegte wat plaasgevind het kort voor die Tweede Wêreldoorlog wêreldwyd uitgebreek het. Die Sowjette het hom die geleentheid gebied om in die Sowjet -leër te dien, en hy het dit aangeneem. Later is hy deur die Duitsers gevange geneem en gedwing om in die Duitse leër te dien totdat hy deur die Westerse bondgenote gevange geneem is.
My pa het berig dat ongeveer 30 van 130 mans in sy RAF -eskader (247 Chinese Britte) voormalige gevangenes van HM -gevangenisse was wat toegelaat is om vir die duur van die Tweede Wêreldoorlog in te skryf en nie hoef terug te keer om hul vonnis te voltooi nie. Ek het dit opgeneem in Nash, John C., "Across an Ocean and Time: The World as Seen by Harry Nash", Ottawa, Kanada: Nash Information Services Inc., 2010. ISBN 0-88769-013-0. Vrylik beskikbaar by https://archive.org/details/AcrossAnOceanAndTime_201411}.
Ek het ongelukkig nog nie tot dusver dokumentasie van hierdie program ontdek nie, wat ek natuurlik sal verwelkom.
Frankryk, aan die einde van die veertigerjare, het 'n deel van hul koloniale leër gehad uit Duitse krygsgevangenes en Franse medewerkers, uit gevangenisse en krygsgevangenekampe. Dit is die Overseas Light Infantry Battalion genoem. Dit was soortgelyk aan die Battalions of Light Infantry of Africa, hoewel ek dink laasgenoemde was byna almal vrygelate gevangenes wat nie hul burgerregte herwin het nie.
'N Mens moet by die aanvaarde antwoord voeg dat behalwe "gewone" misdadigers sowel as "soldate en offisiere wat skuldig is aan lafhartigheid of/en algemene misdade", sommige politieke gevangenes is ook tydens die Tweede Wêreldoorlog gestuur om in die Rooi Leër te dien. Een van die prominentste voorbeelde is Konstantin Rokossovsky, wat van 'n politieke gevangene na een van die belangrikste Sowjet -militêre bevelvoerders gegaan het.
Die Amerikaanse/Kanadese Eerste Spesiale Dienstemag van die Tweede Wêreldoorlog - die Kanadese het hul beste vrywilligers gestuur, die Amerikaanse leër het hul brakke leeggemaak. Hulle was bedoel om spesiale operasies in Noorweë en Swede uit te voer, en is opgelei in valskermspring, ski, amfibiese operasies en nabygevegte. In plaas daarvan het hulle in die Aleoetiërs geland - nadat die Japannese vertrek het - en in Italië gedien, waar hul aanval op Monte la Difensa die eenheid feitlik beëindig het as 'n vegmag.
Prakties het baie posbevelvoerders die geleentheid aangegryp om hul voorraad oop te maak en in alle kategorieë van harde moeilikheidmakers ontslae te raak. Gevangenes het gereeld die opsie gekry om hul vonnisse voort te sit of 'vrywillig' te werk vir Frederick's Force.
Bron: "The Devil's Brigade", Robert Adelman en George Walton. bl 47 (Kindle -uitgawe)
Frederick, die eenheidsbevelvoerder, het 'n memorandum geskryf waarin hy gesê het:
Uit een pos het ek 'n telegram gekry wat sê: 'Alle vrywilligers vir u bevel het hierdie datum verlaat. Beveel die bevelvoerder en gewapende wagte om so gou as moontlik na hierdie stasie terug te keer.
Van 'n ander:
Alle personeel wat na u bevel oorgeplaas word, is onderweg, behalwe 42 AWOL, 26 mans wat nie dienspligtig is nie en wat verdere behandeling benodig, en 14 gevangenes wat wag op finale optrede oor kwytskelding van vonnisse. Hierdie vrywilligers vir u bevel sal so gou as moontlik oorgedra word.
Op bladsy 59 van dieselfde boek word die proses waardeur Kanadese lede gekies is, bespreek:
Daar was ongeveer 85 van ons wat aangemeld het, maar nadat ons mediese en IK -toetse afgelê het, was daar slegs 26 oor. Toe het kolonel Williams met ons gepraat en almal wat getroud is, aangeraai om uit te gaan, aangesien die mag waarskynlik 'n kort, maar lewendige lewe sou hê. Ek glo dat ons by sestien mans beland het wat na Helena gegaan het vir opleiding.
Die Pruisiese maarskalk Blucher, hoewel hy op die gebied van Mecklenburg in Duitsland gebore is, het sy militêre loopbaan begin deur hom in 1758 by die Sweedse weermag aan te meld. Hy is in 1760 deur die Pruise gevange geneem tydens die sewejarige oorlog en aanvaar die geleentheid om oor te skakel kant en dien in die Pruisiese leër, wat hy daarna meer as 50 jaar daarna aan en af ​​gedoen het, en 'n belangrike rol gespeel het in die Napoleontiese oorloë, insluitend Napoleon se laaste nederlaag in Waterloo in 1815.
Ek weet nie of dit in daardie dae algemeen was nie, maar ander lede van sy gesin het by die Deense of Pruisiese leër aangesluit, so dit lyk asof daar destyds soepel was oor sulke aangeleenthede.
Ek het ook êrens gelees van 'n geleentheid in 1919 tydens die Russiese burgeroorlog toe 'Rooi' (Kommunistiese/Bolsjewistiese) troepe wat deur die anti-kommunistiese Blankes gevang is, in 'n ry opgestel is, hul offisiere voor hulle sien skiet, en toe vertel dat elkeen van hulle wat as vrywilliger in die Wit leër wou dien, vorentoe moes tree. Hulle is nie eintlik vertel wat sou gebeur met almal wat weier nie, maar hulle kon almal raai.
Ek skryf tans 'n boek oor die buitengewone lewe van Ralph Emerson Lee. Lee se kriminele rekord het in 1910 op 15 -jarige ouderdom tot 1946 begin. Daar is koerantberigte (weet nog nie of die rekeninge WAAR is nie) van hom wat uit die Az. Staatsgevangenis in 1918 om in die weermag te dien. Hy is vermoedelik aan die einde van die Eerste Wêreldoorlog vrygelaat met 'n eervolle ontslag:*
*Franklin Evening Star "(Franklin, Indiana) 25 September 1924, bladsy 6" ... hy (Lee) is gevonnis tot die Arizona -boete. Hy was daar beperk tot die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog. Toe die oorlog begin, het Arizona 'n beslissing gehad wat die vrylating van alle jong gevangenes wat beloof sou word om oorsee te gaan, vrygelaat en Lee het van hierdie geleentheid gebruik gemaak. Hy het na Frankryk gegaan en met krediet gedien, en aan die einde van die oorlog het hy 'n eerbare ontslag gekry. "
Ten spyte van diep grawe kon ek dit nie bewys nie. Die man was 'n begaafde kunstenaar en kon die ontslagdokument vervals het.
"Stories of the Great War for Public Speakers" deur William Herbert Brown, bladsy 200: "Die amptenare van die Oregon State Penitentiary was trots op 'n diensvlag in die insitusie wat veertig sterre bevat het toe die groot oorlog afgesluit het, en verteenwoordig veertig gevangenes wat vrygelaat is om by die Amerikaanse weermag of vloot in te skryf.
As 'n mens die huidige situasie in ons militêre takke gaan soek, vind u talle artikels wat weens die inlywingskrisis-mans diens in die weermag word aangebied as 'n alternatief vir die tronk. Elke tak van ons weermag het 'n "kwytskelding" -stelsel waar 'n gevangene uit die tronk kan onttrek en in die weermag kan dien. Een van vele voorbeelde:
Hierbo is die skakel na een so 'n artikel. Verskyn in tydskrif Salon, 2 Februarie 2006:
Sal alle bronne waarna verwys word waardeer oor die staat Arizona wat jong gevangenes vrylaat om in die Eerste Wêreldoorlog te dien
Ek het verhale gehoor oor gevange Amerikaners in die Amerikaanse strafstelsel wat toegelaat is om in gevaarlike hoedanighede of pligte te dien ter ondersteuning van militêre operasies tydens die oorlog/konflik in Viëtnam. Een voorbeeld; CIA het bemanningslede gewerf vir gevaarlike verkenningsvlugte wat na die destydse Noord -Viëtnam oorgaan, insluitend oorvlugte na China en die Russiese lugruim. Sover ek weet, is hierdie verhale nie saamgewerk en ook nie waar en akkuraat geverifieer nie, en dit lyk alles belaglik omdat die aard van so 'n optrede met behulp van veroordeelde misdadigers die Amerikaanse wetgewing sou oortree. Sulke verhale wat waarskynlik deur wanhopige individue met kriminele verlede geskep en opgemaak is, lyk nou verweef in 'n deel van Amerika se 'stedelike legendes'.
Vanaf 2001 het die Amerikaanse magte 'n aanval op Afghanistan gedoen om eers die Taliban omver te werp en dan geleidelik die volledige uitwissing van die Taliban uit Afghaanse gebied te verseker terwyl hulle kerninstellings in die land herbou het. Die VSA het ook teenopstandstroepe in die land geïmplementeer om die burgerlikes teen Taliban-aanvalle te beskerm en om die Afgaanse regering sy posisie in die land op 'n bestendige manier te laat vasstel. Ondanks al die maatreëls wat getref is, bly opstandbotsings en Taliban -aanvalle in die land steeds voort. Die huidige oorlogsituasie in Afghanistan eis steeds burgerlike lewens deur bombardemente, kruisbrande, sluipmoorde en geïmproviseerde ploftoestelle.
Die lang geskiedenis van Irak is verskeie kere bederf deur die verwoesting van die oorlog. Die Tweede Koerdies -Irakse oorlog (1974–1975), die oorlog tussen Iran en Irak (1980–1988) en die Golfoorlog (1990–1991) is enkele van die groot oorloë wat Irak die afgelope eeu gevoer het. In 2003 het Amerikaanse magte Irak binnegeval om die Irakse regering onder leiding van Saddam Hussein omver te werp, en die oorlog wat verseker het, het uiteindelik gelei tot Saddam se nederlaag in die oorlog en sy gevolglike dood. Oorlog en konflik blyk ook tans in die land te spook, aangesien 'n groot deel van die land in die greep van die Irakse burgeroorlog is. In 2014 het die Irakse opstand die status van 'n burgeroorlog behaal toe die Islamitiese Staat van Irak en die Levant (ISIL, ook bekend as ISIS) groot gebiede in Noord -Irak verower het. Die militante van ISIS, wat hul optrede nie net tot Irak beperk nie, het ook 'n groot deel van die wêreld geterroriseer met hul dade van uiterste geweld. Dit het lande soos die VSA, Iran, Sirië en ander lande genoop om die Irakse regering te help om die groei en verspreiding van ISIS -militante te weerstaan. 'N Skokkende studie toon aan dat ongeveer 'n halfmiljoen Irakezen, insluitend diegene wat direk of indirek vermoor is, tussen 2003 en 2011 hul lewens verloor het.
Tans trek die erns van die burgeroorlogsituasie in Sirië die aandag van regoor die wêreld. Die oorlog het begin met die verspreiding van die golf van Arabiese Lente-protesoptredes in Sirië in die vroeë lente van 2011. Die revolusionêre golf van betogings en protesoptogte het oor Sirië gevloei en vereis dat die regering van president Bashar al-Assad uitgeroei word. Die magte van die regering het 'n gewelddadige reaksie op hierdie protesoptrede gedoen, wat sterk gekritiseer is deur die Europese Unie en die Verenigde Nasies. Die burgerlike protesoptredes het spoedig verander in 'n gewapende rebellie en het gelei tot die huidige Siriese burgeroorlog. Die oorlog het meer as 11 miljoen Siriërs uit hul tuislande verplaas en minstens 250 000 mense se lewens geëis. Alhoewel pogings tot vredesinisiatiewe probeer is, duur die stryd teen die einde van 2017 voort.
Die verkragting van mans: die donkerste geheim van oorlog
Sterf van skaamte: 'n Kongolese slagoffer van verkragting, tans in Uganda woonagtig. Hierdie man se vrou het hom verlaat omdat sy nie kon aanvaar wat gebeur het nie. Hy het einde verlede jaar selfmoord probeer pleeg. Foto: Will Storr vir die waarnemer
Van al die geheime van oorlog is daar een wat so goed bewaar is dat dit meestal as 'n gerug bestaan. Dit word gewoonlik deur die oortreder en sy slagoffer ontken.Regerings, hulporganisasies en menseregte -verdedigers by die VN erken skaars die moontlikheid daarvan. Maar nou en dan skraap iemand die moed om daarvan te vertel. Dit is presies wat op 'n gewone middag in die kantoor van 'n vriendelike en noukeurige berader in Kampala, Uganda, gebeur het. Eunice Owiny was vier jaar lank in diens van die Makerere University's Refugee Law Project (RLP) om ontheemdes van regoor Afrika te help om hul trauma te verwerk. Hierdie spesifieke geval was egter 'n raaisel. 'N Vroulike kliënt het huweliksprobleme gehad. 'My man kan nie seks hê nie,' het sy gekla. "Hy voel baie sleg hieroor. Ek is seker daar is iets wat hy van my afhou."
Owiny nooi die man in. 'N Rukkie later kom hulle nêrens nie. Toe vra Owiny die vrou om weg te gaan. Die man mompel toe kripties: "Dit het met my gebeur." Owiny frons. Hy gryp in sy sak en haal 'n ou sanitêre doek uit. 'Mama Eunice,' het hy gesê. "Ek het pyn. Ek moet dit gebruik."
Hy het die pus bedekte kussing op die lessenaar voor hom neergelê en het sy geheim prysgegee. Tydens sy ontsnapping uit die burgeroorlog in die naburige Kongo, is hy van sy vrou geskei en deur rebelle geneem. Sy gevangenes het hom drie keer per dag, elke dag vir drie jaar, verkrag. En hy was nie die enigste een nie. Hy het gekyk hoe man na man geneem en verkrag is. Die wonde van een was so erg dat hy in die sel voor hom gesterf het.
'Dit was moeilik vir my om te neem', vertel Owiny my vandag. "Daar is sekere dinge wat jy nie glo met 'n man kan gebeur nie, verstaan ​​jy? Maar ek weet nou dat seksuele geweld teen mans 'n groot probleem is. Almal het die vrouestories gehoor. Maar niemand het die mans gehoor nie."
Dit is nie net in Oos -Afrika dat hierdie verhale ongehoord bly nie. Een van die min akademici wat die kwessie in detail ondersoek het, is Lara Stemple, van die Universiteit van Kalifornië se Health and Human Rights Law Project. Haar studeerkamer Manlike verkragting en menseregte noem voorvalle van seksuele geweld as 'n wapen van oorlogstyd of politieke aggressie in lande soos Chili, Griekeland, Kroasië, Iran, Koeweit, die voormalige Sowjetunie en die voormalige Joegoslavië. Een-en-twintig persent van die Sri Lankaanse mans wat by 'n Londense martelingsbehandelingsentrum gesien is, het seksuele mishandeling aangemeld terwyl hulle in aanhouding was. In El Salvador het 76% van die manlike politieke gevangenes wat in die 1980's ondervra is, ten minste een voorkoms van seksuele marteling beskryf. 'N Studie van 6000 konsentrasiekampgevangenes in Sarajevo het bevind dat 80% van die mans berig het dat hulle verkrag is.
Ek het na Kampala gekom om die verhale te hoor van die paar dapper manne wat ingestem het om met my te praat: 'n seldsame geleentheid om uit te vind oor 'n kontroversiële en diep taboe -kwessie. In Uganda loop die oorlewendes die gevaar om deur die polisie gearresteer te word, omdat hulle waarskynlik sal aanneem dat hulle gay is - 'n misdaad in hierdie land en in 38 van die 53 Afrika -lande. Hulle sal waarskynlik deur vriende verstoot word, deur die familie verwerp word en deur die VN en die magdom internasionale NRO's afgewys word wat toegerus, opgelei en gereed is om vroue te help. Hulle is gewond, geïsoleerd en in gevaar. In die woorde van Owiny: "Hulle word geminag."
Maar hulle is bereid om te praat, grootliks danksy die Britse direkteur van die RLP, dr Chris Dolan. Dolan het die eerste keer gehoor van seksuele geweld teen mans teen die einde van die negentigerjare terwyl hy sy PhD in die noorde van Uganda ondersoek het, en hy het gevoel dat die probleem dramaties onderskat kan word. Hy wou in Junie 2009 plakkate regoor Kampala opstel om 'n 'werkswinkel' oor die kwessie in 'n plaaslike skool aan te kondig. Op die dag het 150 mans aangekom. In 'n uitbarsting van eerlikheid erken een deelnemer: "Dit het met ons almal hier gebeur." Dit het gou bekend geword onder die 200 000 sterk vlugtelinge in Uganda dat die RLP mans help wat tydens 'n konflik verkrag is. Stadig begin meer slagoffers na vore kom.
Ek ontmoet Jean Paul op die warm, stowwerige dak van die RLP se hoofkwartier in Ou Kampala. Hy dra 'n skarlakenrooi hemp met 'n hoë knoppie en hou hom met sy nek omlaag, met sy oë op die grond, asof hy om verskoning vra vir sy indrukwekkende hoogte. Hy het 'n prominente bolip wat voortdurend bewe - 'n senuweeagtige toestand wat hom laat voel asof hy op die rand van trane is.
Jean Paul was op universiteit in die Kongo en studeer elektroniese ingenieurswese toe sy pa - 'n welgestelde sakeman - deur die weermag daarvan beskuldig word dat hy die vyand gehelp en doodgeskiet het. Jean Paul het in Januarie 2009 gevlug, net om deur rebelle ontvoer te word. Saam met ses ander mans en ses vroue is hy na 'n woud in die Virunga Nasionale Park opgeruk.
Later die dag ontmoet die rebelle en hul gevangenes hul groepe wat in die bosse kamp opgeslaan het. Klein kampvure kan hier en daar tussen die skaduryke bome gesien word. Terwyl die vroue gestuur is om kos en koffie voor te berei, het 12 gewapende vegters die mans omsingel. Van sy plek op die grond kyk Jean Paul op om die bevelvoerder oor hulle te leun. In sy 50's was hy kaal, vet en in militêre uniform. Hy het 'n rooi bandana om sy nek gedra en het blare aan sy elmboë vasgemaak.
'Julle is almal spioene', het die bevelvoerder gesê. "Ek sal jou wys hoe ons spioene straf." Hy wys na Jean Paul. "Trek u klere uit en neem 'n standpunt in soos 'n Moslemman."
Jean Paul het gedink hy maak 'n grap. Hy skud sy kop en sê: "Ek kan nie hierdie dinge doen nie."
Die bevelvoerder het 'n rebel ontbied. Jean Paul kon sien dat hy net nege jaar oud was. Hy het gesê: "Klop hierdie man en trek hierdie klere uit." Die seuntjie het hom met sy geweerkolf aangeval. Uiteindelik het Jean Paul gesmeek: "Okay, okay. Ek sal my klere uittrek." Toe hy naak was, het twee rebelle hom in 'n knielende posisie gehou met sy kop na die aarde gedruk.
Op hierdie punt breek Jean Paul af. Hy skud in sy lip meer uitgesproke as ooit, en laat sak sy kop 'n bietjie verder en sê: 'Ek is jammer vir die dinge wat ek nou gaan sê.' Die bevelvoerder het sy linkerhand op die agterkant van sy skedel gesit en sy regterkant gebruik om hom "soos 'n perd" op die agterkant te slaan. Toe hy 'n toordokterlied sing, terwyl almal kyk, begin die bevelvoerder. Die oomblik toe hy begin, braak Jean Paul.
Elf rebelle het in 'n ry gewag en Jean Paul om die beurt verkrag. As hy te uitgeput was om homself op te hou, sou die volgende aanvaller sy arm onder Jean Paul se heupe draai en hom aan die maag lig. Hy bloei vryelik: "Baie, baie, baie bloeding," sê hy, "ek kon dit soos water voel." Elkeen van die manlike gevangenes is die aand en elke aand daarna 11 keer verkrag.
Op die negende dag was hulle op soek na vuurmaakhout toe Jean Paul 'n groot boom met wortels sien wat 'n klein skaduweetjie vorm. Toe hy sy oomblik aangryp, kruip hy in en kyk bewend hoe die rebelle wagte na hom soek. Nadat hy vyf uur lank na hul voete gekyk het terwyl hulle na hom gejaag het, het hy geluister terwyl hulle met 'n plan vorendag gekom het: hulle sou 'n skietery loslaat en aan die bevelvoerder vertel dat Jean Paul vermoor is. Uiteindelik het hy na vore gekom, swak van sy beproewing en sy dieet van slegs twee piesangs per dag tydens sy ballingskap. Net geklee in sy onderbroek, kruip hy "stadig, stadig, stadig, stadig, soos 'n slang" deur die ondergroei terug stad toe.
"Die organisasies wat aan seksuele geweld werk, praat nie daaroor nie:" Chris Dolan, direkteur van die Refugee Law Project. Foto: Will Storr vir die waarnemer
Vandag, ondanks sy hospitaalbehandeling, bloei Jean Paul steeds as hy loop. Soos baie slagoffers, is die wonde so dat hy sy dieet moet beperk tot sagte kosse, soos piesangs, wat duur is, en Jean Paul kan net mielies en gierst bekostig. Sy broer bly aanhou vra wat is fout met hom. 'Ek wil dit nie vir hom sê nie,' sê Jean Paul. "Ek is bevrees dat hy sal sê: 'Nou, my broer is nie 'n man nie.'"
Dit is om hierdie rede dat sowel die oortreder as die slagoffer 'n sameswering van stilte betree en waarom manlike oorlewendes dikwels agterkom dat hul steun en troos van die mense rondom hulle, sodra hul verhaal ontdek is. In die patriargale samelewings wat in baie ontwikkelende lande voorkom, word geslagsrolle streng gedefinieer.
'In Afrika mag niemand kwesbaar wees nie,' sê die geslagsbeampte van RLP, Salome Atim. "Jy moet manlik, sterk wees. Jy moet nooit afbreek of huil nie. 'N Man moet 'n leier wees en vir die hele gesin sorg. As hy nie die gestelde standaard bereik nie, besef die samelewing dat daar iets fout is."
Dikwels, sê sy, besluit vrouens wat ontdek dat hul mans verkrag is, om hulle te verlaat. "Hulle vra my: 'Hoe gaan ek nou by hom bly? Wat? Is dit nog 'n man? Is dit 'n vrou?' Hulle vra: 'As hy verkrag kan word, wie beskerm my dan?' Daar is een gesin met wie ek nou saamgewerk het, waarin die man twee keer verkrag is. Toe sy vrou dit ontdek het, het sy huis toe gegaan, haar besittings ingepak, hul kind opgetel en vertrek. Dit het natuurlik die man se hart laat val. "
Terug by RLP word ek vertel van die ander maniere waarop hul kliënte swaarkry. Mans word nie bloot verkrag nie, hulle word gedwing om gate in piesangbome wat met suur sap loop, binne te dring, om met hul geslagsdele oor 'n vuur te sit, om rotse aan hul penis vas te sleep, om orale seks aan toue soldate te gee, om deurdring met skroewedraaiers en stokke. Atim het nou soveel manlike oorlewendes gesien dat sy hulle gereeld kan sien op die oomblik dat hulle gaan sit. 'Hulle is geneig om vorentoe te leun en sal dikwels op een boud sit,' vertel sy. "As hulle hoes, gryp hulle hul onderste streke. Soms staan ​​hulle op en daar is bloed op die stoel. En hulle ruik dikwels."
Omdat daar so min navorsing gedoen is oor die verkragting van mans tydens oorlog, is dit nie moontlik om met sekerheid te sê hoekom dit gebeur of selfs hoe algemeen dit is nie - alhoewel 'n seldsame opname uit 2010, gepubliseer in die Tydskrif van die American Medical Association, het bevind dat 22% van die mans en 30% van die vroue in Oos-Kongo konflikverwante seksuele geweld aangemeld het. Wat Atim betref, sê sy: "Ons personeel is oorweldig deur die gevalle wat ons het, maar wat die werklike getalle betref? Dit is die punt van die ysberg."
Later praat ek met dr Angella Ntinda, wat verwysings van die RLP behandel. Sy vertel my: "Agt uit elke tien pasiënte van RLP sal oor 'n soort seksuele mishandeling praat."
"Agt uit 10 mans?" Ek verduidelik.
"Nee. Manne en vroue, "sê sy.
Die navorsing deur Lara Stemple aan die Universiteit van Kalifornië toon nie net dat seksuele geweld deur mans oor die hele wêreld 'n komponent van oorloë is nie, maar dit dui ook daarop dat internasionale hulporganisasies manlike slagoffers misluk. Haar studie noem 'n hersiening van 4,076 NRO's wat seksuele geweld in die oorlog aangespreek het. Slegs 3% van hulle noem die ervaring van mans in hul literatuur. "Tipies," sê Stemple, "as 'n verbygaande verwysing."
'Een man het gesê:' Ons het 'n program vir kwesbare vroue, maar nie mans nie ': 'n Kongolese slagoffer van verkragting. Foto: Will Storr vir die waarnemer
Op my laaste aand kom ek by die huis van Chris Dolan aan. Ons is hoog op 'n heuwel en kyk hoe die son sak oor die woonbuurte Salamaweg en Luwafu, met die Victoriameer in die verte. Terwyl die lug van blou na pers tot swart draai, flikker 'n deurmekaar sterrestelsel van wit, groen en oranje bolle op 'n puntlose ongeluk wat oor verre valleie en heuwels gemors het. 'N Fantastiese lawaai kom uit dit alles op. Babas wat skree, kinders speel, sikades, hoenders, sangvoëls, koeie, televisies en bo alles sweef die oproep tot gebed by 'n verre moskee.
Stemple se bevindings oor die mislukking van hulporganisasies is vir Dolan geen verrassing nie. 'Die organisasies wat aan seksuele en geslagsgebaseerde geweld werk, praat nie daaroor nie,' sê hy. "Dit word stelselmatig stilgemaak. As jy baie, baie gelukkig is, gee hulle dit aan die einde van 'n verslag 'n raaklyn. Jy kan vyf sekondes kry:" Ag, en mans kan ook die slagoffers van seksuele geweld wees. " Maar daar is geen data, geen bespreking nie. "
As deel van 'n poging om dit reg te stel, het die RLP in 2010 'n dokumentêr gemaak met die naam Geslag teen mans. Toe dit vertoon word, sê Dolan dat daar probeer is om hom te keer. "Was dit pogings van mense in bekende, internasionale hulporganisasies?" Ek vra.
"Ja," antwoord hy. 'Daar is 'n vrees onder hulle dat dit 'n nul-som spel is dat daar 'n voorafbepaalde koek is, en as u oor mans begin praat, gaan u op 'n manier 'n stukkie koek eet wat hulle lank geneem het om te bak. " Dolan wys op 'n VN -verslag van November 2006 wat gevolg het op 'n internasionale konferensie oor seksuele geweld in hierdie gebied van Oos -Afrika.
'Ek weet beslis dat die mense agter die verslag daarop aangedring het dat die definisie van verkragting tot vroue beperk is,' sê hy en voeg by dat een van die RLP -skenkers, Nederlandse Oxfam, geweier het om meer geld te verskaf, tensy hy belowe dat 70 % van sy kliëntebasis was vroulik. Hy onthou ook 'n man wie se saak 'besonder erg' was en na die VN se vlugtelingagentskap, die UNHCR, verwys is. 'Hulle het vir hom gesê:' Ons het 'n program vir kwesbare vroue, maar nie vir mans nie. '
Dit laat my dink aan 'n toneel wat deur Eunice Owiny beskryf is: 'Daar is 'n egpaar', het sy gesê. "Die man is verkrag, die vrou is verkrag. Openbaarmaking is maklik vir die vrou. Sy kry mediese behandeling, sy kry aandag, sy word deur soveel organisasies ondersteun. Maar die man is binne -in en sterf."
'In 'n neutedop is dit presies wat gebeur,' stem Dolan saam. '' N Deel van die aktivisme rondom vroueregte is: 'Kom ons bewys dat vroue net so goed is as mans.' Maar die ander kant is dat u moet kyk na die feit dat mans swak en kwesbaar kan wees. "
Margot Wallström, die spesiale verteenwoordiger van die VN van die sekretaris-generaal vir seksuele geweld in konflik, dring aan in 'n verklaring dat die UNHCR sy dienste uitbrei na vlugtelinge van beide geslagte. Maar sy gee toe dat die 'groot stigma' wat mans in die gesig staar, daarop dui dat die werklike aantal oorlewendes hoër is as wat berig is. Wallström sê die fokus bly op vroue omdat hulle "oorweldigend" die slagoffers is. Tog voeg sy by, "ons weet wel van baie gevalle van mans en seuns wat verkrag is."
Maar as ek Stemple per e -pos kontak, beskryf sy 'n 'konstante tromslag wat vroue is die verkragtingslagoffers "en 'n milieu waarin mans as 'n" monolitiese oortredersklas "behandel word.
'Internasionale menseregte laat mans byna alle instrumente wat seksuele geweld aanpak, uit die weg,' gaan sy voort. "Die resolusie 1325 van die VN se veiligheidsraad 1325 in 2000 behandel seksuele geweld in oorlogstyd as iets wat slegs 'n uitwerking op vroue en meisies het ... Hillary Clinton, minister van buitelandse sake, het onlangs $ 44 miljoen aangekondig om hierdie resolusie te implementeer. Omdat dit heeltemal uitsluitlik fokus op vroulike slagoffers, lyk dit onwaarskynlik dat enige van hierdie nuwe fondse die duisende mans en seuns wat aan hierdie soort mishandeling ly, sal bereik. Deur manlike verkragting te ignoreer, verwaarloos dit nie net mans nie, maar benadeel dit ook vroue deur 'n standpunt te versterk wat 'vrou' met 'slagoffer' gelykstel, wat dit belemmer ons vermoë om vroue as sterk en bemagtig te sien. Op dieselfde manier versterk stilte oor manlike slagoffers ongesonde verwagtinge oor mans en hul vermeende onkwetsbaarheid. "
Met inagneming van Dolan se bevinding dat 'vroulike verkragting aansienlik onderaanmeld is en manlike verkragting byna nooit', vra ek Stemple of sy na haar navorsing glo dat dit 'n tot dusver ondenkbare deel van alle oorloë kan wees. 'Niemand weet nie, maar ek dink dit is veilig om te sê dat dit waarskynlik deel was van baie oorloë in die geskiedenis en dat die taboe 'n rol gespeel het in die stilte.'
Terwyl ek Uganda verlaat, is daar 'n detail van 'n verhaal wat ek nie kan vergeet nie. Voordat hy hulp van die RLP ontvang het, het een man na sy plaaslike dokter gegaan. Hy het vir hom gesê dat hy vier keer verkrag is, dat hy beseer en depressief is en dat sy vrou gedreig het om hom te verlaat. Die dokter het vir hom 'n Panadol gegee.
Hierdie week in die geskiedenis: China betree die Koreaanse Oorlog
John J. Muccio, Amerikaanse ambassadeur in Korea, wat met 'n Medal of Merit versier is, kyk hoe president Truman die Distinguished Service -medalje op die hemp van genl. Douglas MacArthur vasmaak tydens 'n seremonie tydens die vliegveld op Wake Island, in hierdie Oktober. 14, 1950, lêerfoto. Foto van Associated Press -lêer
Op 25-26 November 1950 het die Chinese weermag ernstig die Koreaanse oorlog betree met 'n gewelddadige aanval op die Amerikaanse en Verenigde Nasies in Noord-Korea. Die Chinese aanval van 300 000 man het die VN-magte onkant betrap, hoofsaaklik weens die Amerikaanse genl Douglas MacArthur se oortuiging dat China nie openlik die oorlog sou betree nie, en het die konflik aansienlik uitgebrei.
Die Koreaanse Oorlog het begin toe kommunistiese Noord -Koreaanse magte die demokratiese Suid -Korea binnegeval het op 25 Junie 1950. Die onverwagse verrassingsaanval het die Suid -Koreaanse (Republiek Korea of ​​ROK) magte en die klein aantal Amerikaanse troepe in die land na die suidoostelike hoek van die skiereiland, met 'n tou om die stad Pusan. Met 'n mandaat van die Verenigde Nasies wat goedgekeur is om Suid -Korea teen noordelike aggressie te verdedig, het die Verenigde State en sy bondgenote troepe begin stuur om die Pusan ​​-omtrek te hou.
In September het MacArthur, wat die bevel van die VN -magte uit Tokio was, 'n verrassende amfibiese aanval agter die Noord -Koreaanse linies geloods, met die doel om Noord -Koreaanse magte in die suide vas te trek en hulle van 'n terugtoglyn af te sny. Deur te stadig te beweeg, kon MacArthur nie die Noord -Koreane vang nie, maar die Inchon -landings het die Noord -Koreane paniekbevange uit die suide gedwing.
Aangesien die suide nou bevry is, het MacArthur se magte die inval in Noord -Korea begin. Die opmars was suksesvol, aangesien die VN -troepe geleidelik beweeg het en Noord -Koreaanse eenhede onderweg verslaan het. Ondanks sy sukses het MacArthur se opmars in Washington ernstige ontsteltenis veroorsaak, aangesien baie van mening was dat namate die VN -magte die grens met China nader, die groot Asiatiese nasie met sy skynbaar eindelose reserwes van mannekrag die stryd sou betree.
'N Jaar tevore het die kommuniste daarin geslaag om China te verower en die wettige Chinese regering in ballingskap na Taiwan te dwing. Die nuwe Volksrepubliek China, met sy leier Mao Zedong, was 'n raaisel. Niemand het met sekerheid geweet watter posisie China sou inneem as die hele Noord-Korea, wat 'n byna 900 myl lange grens met China gedeel het, aan die VN-magte sou val nie. Het Mao geglo dat die VN -troepe sy land sou binneval om die wettige regering te herstel?
In die boek "15 Stars: Eisenhower, MacArthur, Marshall: Three Generals Who Saved the American Century", skryf die historikus Stanley Weintraub dat (8. magte.' Vier dae later, op 12 Oktober, het 'n teenstrydige CIA -beoordeling aangevoer dat 'Chinese betrokkenheid', behalwe 'n Sowjet -besluit vir wêreldoorlog, waarskynlik tot voortgesette geheime hulp sal beperk word. '
So besorg oor die moontlikheid van Chinese ingryping, het Truman MacArthur beveel om nie die Yalu -rivier, die grens tussen Noord -Korea en China, te nader nie. Om seker te wees, het MacArthur se magte sedert einde Oktober teen kleiner eenhede van Chinese magte geveg wat saam met Noord -Koreaanse troepe geveg het. Die oortuiging was dat hierdie soldate vrywilligers was, sonder twyfel deur die Chinese regering, maar nie daarvoor optree nie.
MacArthur stem saam met die CIA en weier om te glo dat Mao so roekeloos sou wees om die mag van die grootste supermoondheid ter wêreld aan te pak, gewapen soos met kernwapens. Boonop het hy miskien, net soos die CIA, ook geglo dat die kommunistiese China dans op die deuntjie wat Joseph Stalin uit Moskou gebel het. Wat baie mense egter nie kon verstaan ​​nie, was dat Mao, ondanks sy kommunistiese alliansie met die Sowjetunie, gretig was om homself aan die wêreld te bewys as sy eie man.
Vir Mao weerspieël die konflik egter nie net 'n buitelandse beleid binne die konteks van die Koue Oorlog nie, met die moontlike voordele en risiko's wat daarmee gepaard gaan, maar deelname aan die oorlog het ook 'n belangrike binnelandse invalshoek gehad.
In die boek "The Rise and Fall of Communism" het historikus Archie Brown geskryf: "(Mao) het gesien dat daar ook geleenthede sou wees om uitgebuit te word. Eksterne bedreiging kan help om huishoudelike beheer te konsolideer, en deur die stryd na die Amerikaners te neem, sou Mao sy aansien onder kommuniste intern versterk. Hy was beslis gereed om van verhoogde spanning gebruik te maak as 'n verskoning om selfs moontlike opposisie teen te gaan. Die aantal teregstellings van hul eie burgers deur die Chinese kommuniste het skerp toegeneem nadat die Koreaanse oorlog begin het. "
Vir hierdie doel het Mao Chinese magte weg van die kus wat na Taiwan kyk, weggeskuif en naby die Koreaanse grens in posisie gebring. In sy binnekring het Mao gesê dat hy bereid was om die Noord -Koreane gedurende die somer te help, en teen die herfs, met sy kommunistiese bondgenoot in toevlug, berei hy 300 000 soldate voor vir ingryping.
Op 24 November het MacArthur 'n groot offensief geloods, wat bedoel was om alle Noord -Koreaanse magte uiteindelik te verslaan en die oorlog te beëindig. Amerikaanse troepe en hul bondgenote is meegedeel dat hulle voor Kersfees tuis sou wees. Alhoewel die vooruitgang blykbaar vorder, het Amerikaanse en geallieerde eenhede nie daarin geslaag om samehangende lyne te handhaaf nie en het hulle dikwels kontak met mekaar verloor. Die Chinese teenaanval het kort voor middernag op 25 November begin.
Een eenheid wat die grootste deel van die Chinese aanslag gedra het, was die 2de afdeling van die Amerikaanse weermag, negende regiment. Lt. Gene Takahashi, gebore en getoë in Cleveland, Ohio, was saam met sy gesin een van die meer as 100,000 Japannese Amerikaners wat tydens die Tweede Wêreldoorlog in die Verenigde State geïnterneer was. In Korea het Takahashi gedien in die Love Company van die Negende Regiment, bestaande uit ongeveer 170 mans, waar hy 'n peloton beveel het. Die onderneming het die koue, maar relatief vlak Chongchonrivier oorgesteek en 'n omtrek op die westelike oewer gehou. Onbewus van die dreigende Chinese aanval, het die onderneming min ammunisie en min granate gehad.
Toe die Chinese aanval, is Love Company heeltemal verras. Die kaptein van die geselskap is getref, en Takahashi het die omtrek so lank as moontlik gehou voordat hy sy mans beveel het om terug te val op hoër grond. Takahashi het sy manne, wat soos vlieë na Chinese koeëls en bomme geval het, bymekaargemaak en 'n posisie op die heuwel opgerig.
In die boek "Die koudste winter: Amerika en die Koreaanse oorlog" het historikus David Halberstam geskryf: "Eerste klas sersant Arthur Lee ... een van Takahashi se beste manne, hanteer 'n masjiengeweer net aan sy linkerkant. As Takahashi sou sterf deur die hele Chinese weermag aan te neem, was hy bly dat dit langs Lee was. ... Skielik was die enigste geluid van Lee 'n gorrel. Hy is in die keel getref en het in sy eie bloed verdrink. Die ander het voortgeveg, en die Chinese het na aanklag aanklag geneem, terwyl hulle die hele tyd nader aan hul klein knelpunt gekom het totdat hulle uiteindelik die Amerikaners van die heuwel afgestoot het. Byna elke man is doodgemaak. "
Love Company is heeltemal vernietig. Takahashi en 'n paar oorlewendes is deur die Chinese gevange geneem, maar kon ontsnap en terugkeer na Amerikaanse lyne.
Impak van bevryding
Bevryders konfronteer onuitspreeklike toestande in die Nazi -kampe, waar hope lyke onbegrawe gelê het. Eers na die bevryding van hierdie kampe is die volle omvang van Nazi -gruwels aan die wêreld blootgestel. Die klein persentasie gevangenes wat oorleef het, lyk soos geraamtes vanweë die eise van dwangarbeid en die gebrek aan voedsel, vererger deur maande en jare van mishandeling. Baie was so swak dat hulle skaars kon beweeg. Siekte was steeds 'n gevaar, en baie van die kampe moes afgebrand word om die verspreiding van epidemies te voorkom. Oorlewendes van die kampe het 'n lang en moeilike pad na herstel beleef.
Geallieerde slagoffers was oor die algemeen baie hoër as hulle teen die ervare SS -troepe in die geveg gewerp is. Gevolglik is die SS gevrees en bewonder vir hul militêre vaardigheid. Die bondgenote was bevrees dat die SS voortgaan om gewapende ondergrondse weerstand aan die beroepsowerhede te bied; daarom besluit hulle om hierdie bekwame militêre mag deeglik te ontbind en in diskrediet te bring voor die oë van nie net die wêreld nie, maar ook die Duitse volk. Gevolglik het die lede van die SS die wreedste behandeling van die geallieerde magte ontvang. Die bondgenote, wat dikwels beskuldig word van oorlogsmisdade en misdade teen die mensdom, het probeer om die geheue van hierdie elite -Nazi -formasie uit die weg te ruim. Die waarheid is dat die Waffen SS nie meer krimineel was as enige ander vegeenheid, geallieerde OF -as nie, en die behandeling wat lede deur die bondgenote ontvang het, was onregverdig en dikwels krimineel. Aangesien SS -lede in konsentrasiekampe as wagte gestasioneer was, het die bondgenote voordeel hieruit getrek en die lede van die SS as geheel veroordeel. Natuurlik, sonder om te sê dat bloot omdat iemand 'n wag by 'n kamp was, dit nie beteken dat hy of sy 'n misdadiger was nie. Hierna volg 'n reeks verslae oor die behandeling wat Waffen SS -soldate deur die bondgenote ontvang het.
Een so 'n geval was die koelbloedige doodmaak van 'n geskatte 700 troepe van die 8ste SS-bergafdeling. Hierdie troepe wat met eerbare eer geveg het, het vroeër 'n Amerikaanse veldhospitaal gevange geneem. Alhoewel die Duitse troepe hulle behoorlik gedra het, was hulle, toe hulle gevange geneem is deur die Amerikaanse leër, gereeld van groepe Amerikaanse troepe geskei en in groepe doodgeskiet.
Die term geneutraliseer is natuurlik 'n polities korrekte (of lafhartige) manier om te sê dat krygsgevangenes in groepe afgerond en met 'n masjien geskiet is. Rekords van die massamoord op krygsgevangenes in Dachau is in minstens twee boeke beskryf 'Die dag van die Amerikaners deur Nerin Gun, Fleet Publishing Company, New York, en, Bevrydingsdag - Die Laaste ure in Dachau deur Michael Selzer Lippincot, Philadelphia
Martin Brech Adjunct Professor in Filosofie en Godsdiens aan Mercy College in Dobbs Ferry, New York
Martin Brech woon in Mahopac, New York. Toe hy hierdie memoir -opstel in 1990 skryf, was hy 'n adjunk -professor in filosofie en godsdiens aan die Mercy College in Dobbs Ferry, New York. Brech het 'n meestersgraad in teologie aan die Columbia Universiteit en is 'n Unitarian-Universalist predikant.
Hierdie opstel is gepubliseer in The Journal of Historical Review, Summer 1990 (Vol. 10, No. 2), pp. 161-166. (Hersien, opgedateer: November 2008)
Oorlog agter die draad: Koje-do-gevangeniskamp
Amerikaners het 'n harde les geleer toe Noord-Koreaanse gevangenes hul kompleks oorgeneem het en 'n generaal ontvoer het.
Die Koreaanse krygsgevangenes het in droewige geledere gestaan, gedissiplineerd, strydlustig, slaggereed, alhoewel hul enigste wapens tuisgemaakte spiese, stokke en brandblussers was. Hulle vyand, ook gedissiplineerd en baie beter gewapen, met bajonetgewere, traangas en tenks, was gereed om die krygsgevangenes aan te val en verbinding 76 van Kamp One, Koje-do, 'n heuwelagtige eiland van 150 vierkante myl, 20 myl van die suidoostelike kus van Korea. In Mei 1952 het die Koreaanse Oorlog honderde kilometers na die noorde voortgeduur, maar op Koje-do voer gevangenes net so hardnekkig soos op Sniper Ridge of Porkchop Hill-en hier wen die kommuniste. N Moderne Westerse idees oor krygsgevangenes het tydens die Amerikaanse burgeroorlog ontwikkel. Die Haagse konvensies van 1899 en 1907 het dit omskep in internasionale reg, verder verfyn na die Eerste Wêreldoorlog in die Geneefse "POW -konvensie " van 1929. Dat krygsgevangenes 'n strategiese bate kon wees, was 'n erfenis van Hitler en Duitsland en Stalin & Die Sowjetunie #8217 en die Konvensie van Genève van 1949 definieer die uiteindelike verantwoordelikheid van 'n aanhoudende mag om krygsgevangenes terug te gee aan die nasie wat hulle in uniform aangetrek het. Conferees het hierdie hersienings aangeneem omdat die Sowjetunie Duitse en Japannese krygsgevangenes as slawe -arbeiders gehou het, vergoeding vir die skade wat Rusland tydens die Tweede Wêreldoorlog aangerig het. Alhoewel tienduisende nie-Duitsers-grotendeels Sowjet-burgers-in die Wehrmacht gedien het en weerstand gebring het in 1945 en 1946, was die hersienings van die Konvensie van 1949 grootliks stil oor die reg van krygsgevangenes om repatriasie te weier en oor die aanhoudende mag. om onwillige gevangenes met geweld terug te keer.
Die Geneefse Konvensie van 1949 het veronderstel dat gevangenes bevry of uitgeruil sou word en het nie verwag dat die krygsgevangenes hulself werklik as ongewapende vegters sou beskou nie. Alhoewel die konvensie pogings aangewend het om te ontsnap of om ander gevangenes aan te spreek, het dit nooit geweld in gevangeneskampe op groot skaal voorspel teen kampowerhede nie. Dit was selfs meer ondenkbaar dat krygsgevangenes hul eie repatriasie met sulke aanvalle sou vertraag, of dat krygsgevangenes wat weier om repatriasie te weier, gewelddadige weerstand sou gebruik. Maar selfs toe 'n wapenstilstand in 1952 in Korea opduik, het gevangenes in 'n krygsgevangenekamp wat deur die Amerikaanse weermag bestuur is, besluit om die Amerikaner, wat die kamp bestuur het, te gryp, brig. Genl. Francis T. Dodd, en afpers daarna 'n bekentenis dat gevangenes op sy horlosie mishandel is. Die senior offisiere van die Verenigde Nasies se bevel in Korea was op die punt om 'n verrassende opvoeding in 'n krygsgevangene -oorlog agter die draad te kry.
Brutaliteit kenmerk die Koreaanse konflik jare lank voor die Noord-Koreaanse inval van 25 Junie 1950. Gedurende die naoorlogse Amerikaanse besetting van Korea (1945-1948) het Amerikaanse troepe, die Koreaanse nasionale polisie en die Koreaanse konstabel (die voorloper van die Suid-Koreaanse Army) het 'n groot kommunistiese opstand in Oktober en November 1946 verpletter. In Maart en April 1948 begin die Suid-Koreaanse Partij van die Arbeid (Kommunistiese) 'n voortdurende opstand om verkiesings wat deur die Verenigde Nasies geborg word, te voorkom wat die Republiek van Korea sou stig.
Alhoewel die Kommuniste Suid -Korea nie op 15 Augustus 1948 kon weerhou om onafhanklikheid te verkry nie, het die onttrekking van alle behalwe 5000 Amerikaanse troepe die partydige oorlog versnel. Kommunistiese Koreane, opgelei en georganiseer as guerrillas, kon in 1948 en 1949 tot ongeveer 10 000 vegters deelneem, ondersteun deur waarskynlik vyf keer soveel simpatiseerders van die Suid -Koreaanse Kommunistiese Party. Koreaanse veiligheidsmagte, bygestaan ​​deur Amerikaanse wapens en meer as 500 adviseurs van die Amerikaanse weermag se militêre adviesgroep Korea, het uiteindelik die opstand in April en Mei 1950 onderdruk.
Al die strydlustiges het gruweldade gepleeg. Die vurig anti-kommunistiese Koreaanse nasionale polisie en guerrillabands onder leiding van toegewyde lede van die Suid-Koreaanse Kommunistiese Party was die ergste oortreders.
Die Suid -Koreaanse regering erken die dood van 7,235 lede van die veiligheidsmagte, met alle ander sterftes in hierdie tydperk op 15,000 tot 30,000. Die kritici van die Suid -Koreaanse president, Syngman Rhee, het die onskuldige sterftes op minstens 30 000 en miskien so hoog as 100 000 gestel. Toe die Rhee -regering die opstand in Mei 1950 verpletter verklaar, was daar vyf tot sesduisend opstandelinge en vermeende simpatiseerders in Suid -Koreaanse gevangenisse, maar meer as duisend het weggekruip, gereed om die dreigende Noord -Koreaanse inval te help. Hierdie partisane van die Suid -Koreaanse Kommunistiese Party sou 'n sentrale rol speel in die lot van die Kommunistiese krygsgevangenes.
In Junie 1950, toe nege afdelings van die Koreaanse weermag in die suide oor die Hanriviervallei na Pusan ​​gerol het, het die Noord -Koreane baie Suid -Koreaanse mans in hul leër getrek. Die Kommuniste het Suid -Koreaanse leiers en vyande van die klas geskiet of in die tronk laat val.
Terwyl hulle intussen suidwaarts na die Taegu-Pusan-enklave terugtrek, het die nasionale polisiewagters van Suid-Korea en Suid-Koreaanse parlementslede hul kommunistiese gevangenes in Seoul, Wonju en Kwangju tereggestel eerder as om hulle suidwaarts te neem of te ontsnap. Slegs die ingryping van 'n Amerikaanse kolonel het 'n massa -teregstelling in Pusan ​​verhinder. Alan Winnington en Wilfred Burchett, Westerse joernaliste wat simpatiek was vir die kommuniste, sien 'n massagraf naby Taejo? N met 1 000 tot 1 500 slagoffers. Hulpelose adviseurs van die Amerikaanse weermag het geverifieer dat Suid -Koreane diegene wat daar begrawe is, tereggestel het.
Toe Amerikaanse infanteriste op 5 Julie die oorlog naby Osan betree, het hulle beide krygsgevangenes en slagoffers geword. Die eerste Noord-Koreaanse moord op vier GI's in gevangenskap het op 9 Julie in Chonui plaasgevind. Genl. Douglas MacArthur, onder leiding van die Amerikaanse weermag en die kommando van die Verre Ooste, en die VN-bevel, het 'n beroep op alle vegters gedoen om die Konvensie van Genève in 'n aankondiging uitgesaai in Engels en Koreaans op 19 Julie 1950. Hy het Amerikaanse bevelvoerders beveel om gruweldade te ondersoek en te verseker dat hul troepe krygsgevangenes goed behandel.
Die VN -bevel, wie se magte in Julie en Augustus 1950 terugtrek, het nie baie Koreaanse krygsgevangenes gehad nie. Die aantal gevangenes het egter teen einde Augustus gestyg tot 1,899 en toegeneem met die kommunistiese nederlae van September en Oktober 1950. Teen 31 Oktober het die VN -kommando 176,822 krygsgevangenes (in wese enige aangehoue ​​Koreaan) in beheer, in drie gekonsentreer. gebiede: die verowerde Noord -Koreaanse hoofstad Pyo? ngyang (80,647) en die suidelike hawens van Inchon (33,478) en Pusan ​​(62,697).
Die krygsgevangenes-administrateurs kon, behalwe vir meer as 150 000 vlugtelinge, nie hul afdelings voorsien nie, sodat enige Suid-Koreaanse burger wat 'n ondervraer kon oortuig dat hy as 'n Noord-Koreaanse soldaat of voorraaddraer gedwing is om diens te doen, vrygelaat is. Suid-Koreaanse soldate wat in die Noord-Koreaanse weermag ingedwing is, is aan die Suid-Koreaanse weermag se polisie en intelligensiebeamptes oorgedra vir verdere ondersoek, terwyl die meeste in aanhouding bly, asook noordelike anti-kommunistiese guerrillas wat suid gevlug het. Almal was doodbang dat hul Suid -Koreaanse tronkbewaarders hulle sou teregstel of martel, daarom was hulle aanvanklik sag en samewerkend.
Die kommunistiese nederlaag in die herfs van 1950 het ook ingewikkelde probleme met die indeling van die gevangenes veroorsaak. Noord -Koreaanse soldate was maklik om te identifiseer dat hulle in uniform op die slagveld oorgegee het. Tog het die ondervraers gou besef dat baie van hulle Suid-Koreane beïndruk het wat nie kommuniste was nie (of wat vinnig na antikommunisme teruggekeer het). Ander was Noord -Koreane, ook beïndruk in die Noord -Koreaanse weermag, wat uit Noord -Korea sou gevlug het as hulle kon.
Suid -Koreane het ander probleme opgelewer. Toe die Amerikaanse agtste weermag en vyf Suid -Koreaanse weermagafdelings in Oktober oor die 38ste parallel gaan, het hulle die Amerikaanse 2de en 25ste infanteriedivisie, drie hersaamgestelde Suid -Koreaanse afdelings, en die Koreaanse nasionale polisie in Suid -Korea agtergelaat om met die Noord -Koreaanse weermag af te reken. rondlopers (na raming op 10 000) en duisende partisane van die Suid -Koreaanse Kommunistiese Party. Alle lede van die Kommunistiese Party en simpatiseerders in Suid -Korea het 'n eerlike spel geword. Amerikaanse en Britse soldate en Westerse joernaliste was getuie van massa-teregstellings tereggestel in Seoul. Vir enige Koreaan wat gedink het dat hy vermoed word dat hy saamwerk, het oorgawe aan die Amerikaners aantreklik gelyk.
Die Chinese militêre ingryping van Oktober en November 1950 het die Verenigde Nasies se bestuur van gevangenes in nog groter verwarring gewerp. Namate die Chinese Volk vrywilligers Pyoenggyang van die Agtste Leër bevry het en die Amerikaanse X -korps en die Suid -Koreaanse I -korps genoodsaak het om noordoos -Korea oor die see te ontruim, het die VN -bevel sy Pyo? Ngyang -krygsgevangene ontruim, saam met meer as 900,000 bykomende vlugtelinge uit Noord -Korea. Die Rhee-regering wou nie meer vermeende kommuniste skiet nie-op Amerikaanse aandrang-dat vlugtelinge en krygsgevangenes gelyk behandel word totdat hul lojaliteit vasgestel kon word. Nie onredelik nie, het die Suid-Koreaanse teen-intelligensie-beamptes vermoed dat sommige van die vlugtelinge kommunistiese infiltreerders en mol is wat gestuur is om die Suid-Koreaanse Arbeidersparty te herstel.
Die meeste krygsgevangenes en skeepsvlugtelinge is direk na Koje-do-eiland, met sommige na Cheju-do-eiland gestuur, die tradisionele laaste bastion van Koreane teen buitelandse indringers en die moontlike ontruimingsplek vir die Rhee 's-regering. Die res van die krygsgevangenes is tydelik na die Pusan ​​-gebied. Einde Desember 1950 het die VN -kommando 137 175 Koreane en 616 Chinese in hegtenis geneem.
Die Koje-do-kampe, bestuur deur die 3de logistieke bevel van die Amerikaanse weermag, is direk uit die gebiede Inchon en Seoul ontruim. Die eerste 53 588 Koreaanse krygsgevangenes het hul eie kampe gebou, hoofsaaklik tente en houtbarakke. Alhoewel die militêre lotgevalle van die VN se kommando teen Februarie 1951 begin verbeter het, het die tronkbewaarders van die VN steeds die krygsgevangenes na Koje-do oorgeplaas vanweë dreigemente van guerrilla-aanvalle en tronke. Teen Maart het 28 verskillende Koje-do-verbindings die tuiste geword van 139,796 gevangenes, meestal Noord-Koreane-en baie meer as hul beoogde maksimum kapasiteit. Die Pusan-kampe het 8 000 hospitaalpasiënte, 420 politieke figure, 2 670 hooggeplaaste beamptes, 3 500 inligtingsdoelwitte en 2 500 administratiewe en mediese personeel.
Omdat die krygsgevangenes nog steeds lafhartig en samewerkend gelyk het, bly die kampe onbemande met swak opgeleide, swak gewapende wagte: een Suid-Koreaanse wag vir elke 26 gevangenes en een Amerikaanse wag vir elke 200 plus gevangenes. Die krygsgevangenes en burgerlike vlugtelinge het daagliks gemeng terwyl hulle die kamp oprig, kook en afval weggooi. Meer vlugtelinge het gedien as geestelike en mediese personeel en ondervraer-vertalers. Die kampbestuurders, gefokus op korttermyn-bestuursuitdagings, het die gevangeneskoöperasie beoordeel. Die Rooi Kruis het berig dat die kampe minimaal aanvaarbaar is. 'N Gesamentlike VS-Koreaanse teen-intelligensie-span het egter gewaarsku dat die Noord-Koreaanse krygsgevangene 'n groot groep kommunistiese militante insluit wat gewelddadig kan weerstaan ​​teen die gevangenisbeleid van die VN.
Drie Koreaanse krygsgevangenes verskyn later as leiers van die versetsbeweging. Senior kolonel Yi (of Lee) Hak-ku het 'n muitery gelei teen die bevelvoerder van die Noord-Koreaanse leër se 13de afdeling, wat nie sy gehawende, hulpelose afdeling, wat noord van die Pusan-omtrek vasgekeer was, sou oorgee nie. Die afdelingshoof van staf, Lee, het die bevelvoerder geskiet (maar nie doodgemaak nie) en na die agtste weermag gevlug met sy ingedeelde dokumente. Hy het 'n oordrag na die Suid -Koreaanse weermag versoek, wat geweier is. Hy gaan na 'n gevangenis, met die wete dat sy voormalige werkgewer, Noord -Korea, hom sou doodmaak as hy terugkeer huis toe.
Sr. kolonel Hong Chol, 'n inligtingsbeampte, het ook saamgewerk oor oorgawe en het moontlik doelbewus oorgegee om die kampe te organiseer.Pak Sang-hyon, die uiteindelike bevelvoerder van die Koje-do-verset, 'n burger en Sowjet-burger, is gebore en getoë in die Asiatiese Sowjetunie, waar sy familie van radikale nasionaliste hul toevlug gevind het by die Japannese. Hy word in 1940 'n volwaardige lid van die Kommunistiese Party USSR.
In 1945 het Pak (onwillig) by die Rooi Leër aangesluit as 'n Koreaanse tolk, met die nominale rang as kaptein, vir die Sowjet -inval in Mantsjoerije en Noord -Korea. Hy het ondervoorsitter geword van die tak van die Noord -Koreaanse Arbeidersparty in die ryk, bevolkte en ongelukkige Hwanghae -provinsie, suid van Pyo? Ngyang. In Oktober 1950, nog voordat die opkomende agtste leër opdaag, vlug Pak uit sy stasie. In die krisis het die Noord-Koreaanse leier, Kim Il-sung, 'n summiere teregstelling gelê aan enige lid van die Kommunistiese Party wat sy partykaart geskeur en sy pos verlaat het. Om te voorkom dat hy geskiet word, het Pak hom op 21 Oktober 1950 oorgegee aan 'n Amerikaanse patrollie in die uniform van 'n privaat Noord -Koreaanse weermag.
Drie VN-kommando-inisiatiewe in 1950 en 1951 het bygedra tot die opblaas van die weerstandsbeweging onder die kommunistiese krygsgevangenes: 'n poging om epidemiese gastro-intestinale siektes onder die krygsgevangenes te verminder, die politiek-godsdienstige heropvoedingsprogramme vir die krygsgevangenes en die ondersoek na oorlogsmisdade deur die Noord -Koreane en Chinese. Nie een van hierdie VN -kommandoprogramme alleen was verantwoordelik vir die versetsbeweging nie, maar almal bied ekstra geleenthede vir die Kommuniste om die VN -kommando se toegang tot die krygsgevangenes te verminder, aangesien kommunistiese beplanners die krygsgevangenes in oorlogswapens verander het.
Gevangenes en toegang tot hul gevangenes was die kern van die geweld wat Koje-do sou omhul. Amerikaanse en Suid -Koreaanse gevangenisowerhede het toegang tot die gevangenes nodig om te bepaal of hulle na die oorlog geëindig wou word na Noord -Korea of ​​China.
Maar die kommunistiese leiers, sowel in China as in Noord -Korea, het probeer om die verleentheid van massa -afvalligheid na Suid -Korea of ​​Formosa te voorkom. Daarom besluit hulle om die VN-bevel te probeer dwing om enige siftingsproses te laat vaar, waardeur die oorlog verleng word en die betrekkinge tussen Amerika en Suid-Korea ondermyn word.
Gegewe die primitiewe toestande en die oorbevolking van die Koje-do-gevangeniskompleks vroeg in 1951, was die dokters in die openbare gesondheid van die VN nie verbaas toe disenterie, diarree en 'n verskeidenheid enteriese koors in epidemiese afmetings uitgebreek het nie. Die sleutelfiguur in die behandeling van die koors was 'n Amerikaanse vlootdokter, Lt. Gerald A. Martin. Die mediese opleiding van Jerry Martin in die Verenigde State was eersteklas, en sy gesin was twee generasies lank mediese sendelinge in Korea. Sy pa, dr. Stanley H. Martin, was 'n prominente personeelsdokter in die Severance Hospital in Seoul, die Koreaanse mediese sentrum.
Jerry Martin, wat Koreaans gepraat het, het Koreaanse Christelike dokters, verpleegsters en tegnici van die Severance-hospitaal byeengeroep om in Mei 1951 'n groot kliniek by Koje-do te stig. Nadat Martin en sy personeel verskillende stamme parasitiese diarree geïdentifiseer het, het hulle verskillende behandelingsregime ontwikkel wat genees baie van die geteisterde krygsgevangenes.
Die bekendheid van Martin het van Koje-do na Korea en Japan versprei deur sy militêre borge, die Verenigde Nasies se burgerlike hulpkommando en die Verre Ooste-kommando en burgerlike intelligensie en onderwysdiens (CI & ampE), 'n program wat oënskynlik vir die opvoeding van krygsgevangenes oor die lewe buite China en Noord -Korea, maar in wese 'n indoktrinasieprogram wat demokrasie en Christendom bevorder het. Een van die doeltreffendste verteenwoordigers van die program was ds Edwin W. Kilbourne, swaer van Martin en#8217.
Die kommuniste het egter aangekla dat Martin tydens die Tweede Wêreldoorlog eksperimente in dieselfde gees van Japan se gruwelike eenheid 731 onderneem het. Kommunistiese propagandiste in Pyoengyang het Martin as oorlogsmisdadiger veroordeel nog voordat hulle aangekondig het dat die VN -kommando 'n bakteriologiese oorlogvoering in Korea en China gevoer het. Hulle het veral gefokus op 'n inentingsprogram wat Martin se personeel van mediese navorsers vir die krygsgevangenes begin het.
Teen die herfs van 1951 het die openbare gesondheidspanne dit al hoe moeiliker gevind om die krygsgevangenes te bereik, en sommige het hulle selfs in die verbindings aangeval. Die verskaffing van effektiewe mediese behandeling het 'n slagveld geword vir die harte en gedagtes van die krygsgevangenes.
Die noodsaaklikheid om lewensomstandighede te verbeter en om die krygsgevangenes besig te hou, het die personeel van die burgerlike intelligensie en onderwys baie gegee om op Koje-do te doen. Genl. Douglas MacArthur het geglo dat slegs 'n ideologiese veldtog wat demokrasie, kapitalisme en evangeliese Christendom versmelt het, die kommunisme in Asië kon stop. Die indoktrinasieprogram het die belangrikste geleentheid van die VN se kommando vir heropvoeding van gevangenes geword. Die indoktrinasieprogram het in Oktober 1950 begin met 500 Koreaanse krygsgevangenes in Yongdungpo, 'n industriële voorstad van Seoul, en het geletterdheidsonderrig (in Koreaans en Chinees), beroepsopleiding, ontspanningsport en liggaamlike opvoeding, politieke geleenthede en politieke indoktrinasie gekombineer.
Die heropvoedingsprogram het in Maart 1951 begin met Noord -Koreaanse burgerlike geïnterneerdes, vlugtelinge uit die Kommunisme wat na verwagting tolke en kampdienswerkers sou word. Die vertoning het onmiddellik 'n godsdienstige dimensie gekry, aangesien die vlugtelinge na raming 1000 predikante en 20 000 leiers insluit, hoofsaaklik Presbiteriane en Metodiste. Die Amerikaanse weermag en CI & ampE-burgers het dit moeilik gevind om die selfverklaarde Christene onder die krygsgevangenes uit te sorteer, maar Koreaanse Christene in CI & ampE ''s het 'n meer betroubare taak in die toets van krygsgevangenes en#8217 godsdienstige oortuigings.
Die deelnemers aan die indoktrinasieprogram, wat na raming op 150,000 krygsgevangenes en geïnterneerdes in 1951 geskat is, is opgelei as metaalwerkers, baksteenmakers, meubelmakers, instrukteurs, tekstielwerkers (matte en rys sakke), kleremakers, elektrisiëns, musikante en kunstenaars. Die deelnemers aan die indoktrinasie- en nywerheidsprogram het so ywerig geraak dat administrateurs van burgerlike aangeleenthede in die Verre Ooste die gevrees het dat gevangenes van Koje-do besig was om werk van die vlugtelinge en die Koreaanse vasteland af te neem. In die geheim het die krygsgevangenes ook handwapens gemaak.
Gegewe die skeiding van kerk en staat in die Verenigde State, kon die Verre Ooste -kommando skaars die evangeliese karakter van die indoktrinasieprogram bekend maak. Die verslae van die Verre Ooste se kommando het talle statistieke verskaf oor al die indoktrinasieprogramme, burgerlike opvoeding en beroepsopleiding, maar hulle het nooit genoem dat na raming 60 000 krygsgevangenes en burgerlike geïnterneerdes Christus aanvaar het nie.
Kommunistiese Chinese en Noord -Koreaanse politieke leiers het ten volle besef dat die Christendom 'n ernstiger ideologiese uitdaging is as die vae beloftes van Westerse demokrasie en kapitalisme. In uitsendings en publikasies van die Chinese People's Committee on World Peace, in toesprake tydens die Panmunjo -onderhandelinge en deur simpatieke joernaliste Winnington en Burchett, het hulle die personeel van die indoktrinasieprogram herhaaldelik aangeval as godsdienstige fanatici, dupes, medereisigers met die Chinese Guomintang -fasciste op Formosa en kapitalistiese agente.
Die nastreef van die Verre Ooste se kommando na Noord -Koreaanse en Chinese oorlogsmisdadigers het ook die Kommunistiese POW -weerstandsbeweging aangespoor. Teen Augustus 1950 het die liggame van tereggestel GI's en 'n handjievol oorlewendes van bloedbad bewys dat die Noord -Koreane die Genève -konvensie oor krygsgevangenesbehandeling skend. Bewyse van herhaalde grootskaalse slagtings wat in Oktober 1950 plaasgevind het toe die Verenigde Nasies se magte na Seoul en daarna na Noord-Korea gevorder het. Daardie maand vermoor die Noord -Koreane 138 Amerikaners in een voorval naby Pyo? Ngyang, en hulle vermoor Suid -Koreaanse burgerlikes deur duisende mense in Taejo? N, Chongju, Hamyang, Mokpo, Kwangju, Pyo? Ngyang en Wonsan, waar hulle gevange geneem is. as " vyande van die mense. " Die kommuniste het ook verdagte Noord -Koreaanse burgers uitgewis toe hulle noord terugtrek.
Die aantal voorvalle en die afskuwelike bewyse van massa -begrafnisse vereis 'n vinnige reaksie, so in Oktober 1950 het generaal MacArthur die agtste leërbevelvoerder, luitenant -generaal Walton H. Walker, beveel om 'n afdeling vir oorlogsmisdade in sy regteradvokaat -generaal te organiseer. kantoor en versamel bewyse van POW -moorde. Hy wou kommunistiese oorlogsmisdadigers vervolg. Ondersoekers het tot die gevolgtrekking gekom dat hulle bewyse het van ongeveer 400 gruweldade onder die byna 2 000 voorvalle wat ondersoek is. Die advokate het tot die gevolgtrekking gekom dat hulle 326 sake kan verhoor en 'n lys van verdagtes en getuies opgestel.
Die ondersoekers, wat desperaat was vir resultate, het 'n netwerk van informante by Koje-do ontwikkel. Geen veiligheidsmaatreëls kan vermom dat duisende of meer krygsgevangenes as oorlogsmisdadigers verhoor kan word op grond van hul eie bekentenisse en die getuienis van hul medegevangenes nie. Die Suid -Koreaanse ondersoekspanne, bygestaan ​​deur krygsgevangenes, het lang, pynlike sessies met verdagtes en getuies gehou. Die luitenant van die Suid -Koreaanse weermag wat toesig gehou het oor die grootste aantal agente wat toegelaat is dat hulle marteling gebruik het om belydenisse uit te haal en kommuniste, sowel as vermeende moordenaars, bloot te lê.
Die harde kommunistiese krygsgevangenes-hoewel 'n fraksie van die totale Koje-do-gevangenisgemeenskap-het baie redes gehad om die kamproetine van 1951 te ontwrig. Die eerste gesamentlike geweld teen kamppersoneel het plaasgevind op 18 en 19 Junie 1951, toe sommige Noord -Koreaanse offisiere protesteer dat hulle latrines en vullisgate moet grawe. Toe 'n Suid -Koreaanse wagbesonderheid in verbinding 76 kom, het die gevangenes die wagte gestenig. Soldate het losgebrand en drie krygsgevangenes doodgemaak.
Nog voorvalle het gevolg: betogings in die samestellings, weiering van werk, dreigemente teen kamppersoneel en ongeveer 15 moorde op Koreaanse gevangenes. In Julie en Augustus 1951 het die wagte nog agt krygsgevangenes doodgemaak. By een geleentheid moes die wagmag 200 krygsgevangenes red uit verbinding 78, waar harde kommuniste drie vermeende medewerkers tereggestel het in 'n plan om die kompleks te beheer. Kampbestuurders het opgemerk dat die betogings en protesoptredes gevolg het op die eerste besoeke van die Rooi Kruis-inspekteurs en joernaliste aan Koje-do. Die krisis in openbare betrekkinge het genl Matthew B. Ridgway, wat MacArthur in April 1951 vervang het, aangespoor om luitenant-generaal James A. Van Fleet, bevelvoerder van die agtste weermag, te beveel om Koje-do te herstel, wat stil dinge daar onder beteken het.
Einde September het Van Fleet en sy personeel Koje-do besoek en tot die gevolgtrekking gekom dat die fisiese toestande voldoende was, maar dat daar te min wagte was en dat hulle swak gedissiplineerd was. Krygsgevangenes het te veel vrye tyd en onafhanklikheid gehad, en die onderrig van die indoktrinasieprogram was te klaskamergerig. Van Fleet het 'n nuwe militêre polisiebataljon van die Amerikaanse weermag na die eiland gestuur, wat die 8137ste militêre polisiegroep tot drie bataljons en vier begeleidingsmaatskappye gebring het.
In Desember 1951 versterk 'n bataljon van die Amerikaanse 23ste Infanterieregiment die wagmag. Meer parlementslede van die Suid -Koreaanse weermag het ook opgedaag. Die wagmag het nou 9 000 offisiere en mans getel, maar dit was nog steeds 40 persent onder die mag wat brig. Genl Paul F. Yount, bevelvoerende generaal, 2de logistieke bevel. Yount het die kampbevelvoerder van die Amerikaanse weermag verlig en die Suid -Koreaanse weermag oorreed om 'n ander kolonel te vind om sy wagte te lei. Versterkings, hervormings en verligting-die tradisionele militêre reaksie op 'n krisis-moes 'n verskil gemaak het. Hulle het nie.
In Julie 1951 het Sino-Koreaanse bondgenote en die Sowjetunie en die Verenigde State ooreengekom om 'n wapenstilstand te bespreek. Nie die Chinees of die Noord-Koreane het daarvan gehou om te onderhandel nie, maar Stalin, wat die ammunisie en beperkte lugverdediging vir die Chinese en Koreaanse leërs voorsien, het genoeg krag om Mao Zedong en Kim Il-sung in onderhandelinge te lok. Die Sino-Koreaanse bondgenote het ook 'n mate van verligting nodig gehad.
Die Chinese het geëis om die gesprekke te bestuur, en die onderhandelaars het 'n rowwe agenda opgestel. Agendapunt Vier sal handel oor die kwessie van 'n gevangeniswisseling. Die Suid-Koreane het almal behalwe die harde kommuniste gekeur en tot die gevolgtrekking gekom dat hulle byna 38 000 burgerlike gevangenes, almal uit Suid-Korea, kon vrylaat. Leiers van die indoktrinasieprogram het die skatting bevestig en berig (te optimisties) dat 98 persent van die Koreaanse burgerlike geïnterneerdes militant anti-kommunisties geword het en in Suid-Korea wou bly. Generaal Van Fleet onderskryf hul vrylating, wat sy veiligheidsprobleme sou vereenvoudig het, maar Ridgway het met leiding van Washington 'n totale vrylating verwerp. Ongeveer 37 000 burgerlike gevangenes is uiteindelik in November 1951 vrygelaat, maar duisende het oorgebly.
Hul anti-kommunisme wat nou ontbloot is, het etlike duisende geïnterneerdes, die meeste uit Noord-Korea, in wese agtergebly as gyselaars van die wapenstilstand. Toe General Ridgway effektief 1 November 1951 uitgereik het en#8220Artikels wat die krygsgevangenes van die Verenigde Nasies beheer, en#8221, het hy beklemtoon dat die artikels van toepassing is op almal wat deur die Verenigde Nasies se kommando aangehou word. Enige daad van geweld of nie-samewerking kan gestraf word-met die doodstraf beskikbaar vir muitery, moord, verkragting, aanranding van 'n lid van die VN-bevel en die organisering van 'n muitery.
Die Kommuniste was net so besig om die krygsgevangenes tot hul voordeel te draai. Hulle kon sien dat die Verenigde Nasies se kommando sukkel om die verslae van Westerse joernaliste, nie net kommunistiese kampioene soos Winnington en Burchett nie, te sensor of te vorm, maar ook nie-Amerikaanse verslaggewers en verteenwoordigers van Amerikaanse koerante wat krities is oor die administrasie van president Harry Truman. Die Noord -Koreane, baie jong vennote op die slagveld, wou die weerstand van die krygsgevangene borg en hul invloed tydens die wapenstilstand besprekings verhoog. Hulle het hul uiteindelike doelwit gestel om Koje-do te vang en 'n Great Escape op te voer, bygestaan ​​deur Suid-Koreaanse kommunistiese guerrilla's.
Die organisatoriese instrument was die Guerrilla Guidance Bureau, 'n agentskap van die Koreaanse People's Army 's politieke departement, gerig uit Panmunjo? M deur sy leier, genl Nam Il, wat eintlik 'n Sowjetburger was. Sy adjunk, genl Kim Pa, het kontak gemaak met die kommunistiese krygsgevangenes.
In die herfs en winter van 1951-1952 het die Guerrilla Guidance Bureau na raming 280 manlike en vroulike agente na Koje-do gestuur, sommige as krygsgevangenes, ander om plaaslike ondersteuningseenhede op Koje-do en die vasteland te vestig. Kol. Bae Chul, 'n Sowjet -burger en 'n offisier van die Rooi Leër, het die infiltrasie deur Pusan ​​bestuur.
Agente het Pak Sang-hyon in verbinding 62 meegedeel dat generaal Nam hom die belangrikste versetleier genoem het. Met die hulp van kolonels Lee en Hong, sou Pak beheer neem oor soveel as moontlik van die verbindings van Koje-do ' en geweld gebruik om die Koje-do-wagte en -administrasie te stuit. Krygsgevalle sou onvermydelik wees, en vergelding is aangemoedig om persdekking te verseker. Die uiteindelike doel was 'n gekombineerde POW-guerrilla-aanval om die eiland te verower. Die teenstanders-veral die leiers-sou helde wees wat in die geledere van die Kommunistiese gelowiges terugverwelkom is. As hulle misluk, sou hul gesinne sterf of erger ly.
Die kommunistiese teenstanders en hul antikommunistiese eweknieë het hul krag getoets oor die kwessie om die oorblywende Koreaanse burgerlike geïnterneerdes, die meeste van hulle voormalige Suid-Koreaanse soldate en guerilla-verdagtes, te ondersoek. Verbinding 63 het die voorhoede-anti-kommunistiese kampregering gevorm, ondersteun deur 'n ultra-patriotiese paramilitêre samelewing genaamd die Hwarang-vereniging. Toe Suid-Koreaanse siftingspanne nader aan die kommunisties gedomineerde verbinding 62, het 300 lede van die Hwarangs 'n oordrag na verbinding 62 gereël om die vertoning te help deur die kommunistiese organiseerders weg te doen.
Die verbinding was reeds die toneel van 'n skrikbewind teen die nie-kommuniste, 'n minderheid van die 5.000 gevangenes. Sterftes en marteling is toegedien deur slae, brand, elektrisiteit, kastrasie, verminking en verdrinking.
Die poging tot staatsgreep het skeefgeloop en oproer veroorsaak. Na drie uur se geweld op 18 Desember 1951, wat 14 dood en 24 gewond gelaat het, het die Suid-Koreaanse wagte die Hwarangs en 100 ander anti-kommuniste gered. Drie dae later eindig alle sifting van burgerlike geïnterneerde in verbinding 62, nou onder volledige kommunistiese beheer. Pak Sang-hyon het die eerste kommissaris van die versetsleierskap geword.
Die kampbevelvoerder, kolonel Maurice J. Fitzgerald, het voortgegaan om die gevangenes te voed, maar het geen ander kontak met verbinding 62 probeer nie. Pak en sy kader vertoon protestekens in Koreaans en Engels, geboor met spiese, sing en sing met revolusionêre ywer en gooi klippe na verbygangers. Die siviele geïnterneerde ondersoek en die indoktrinasieprogram het begin wankel in ander Koreaanse verbindings.
Die hervatting van die wapenstilstandsonderhandelinge op 27 November 1951 het 'n dramatiese toename in krygsgevangenes veroorsaak. Die kwessie was die finale beskikking van die krygsgevangenes. Die kommuniste, met verwysing na die Genève -konvensie van 1949, het aangevoer dat elke kant alle gevangenes en geïnterneerdes moet terugbring sonder om die persoonlike voorkeure van die krygsgevangenes in ag te neem. Die Kommuniste was bang vir 'n moontlike propaganda-ramp-menigtes Koreaanse en Chinese wat kommunisme vrywillig en hard verwerp.
Die VN -bevel het die saak anders beskou. Generaal Ridgway het vermoed dat hy veel meer krygsgevangenes as die kommuniste het, selfs al het 41 000 Koreane van die krygsgevangenskap na burgerlike geïnterneerde status herklassifiseer en uit die krygsgevangeband gehou, sonder om vyandige vegters te wees. Die VN -bevel het ten minste 100 000 krygsgevangenes gehou, terwyl die kommuniste miskien 6 000 Amerikaanse en bondgenote en 28 000 Suid -Koreaanse soldate gehad het.
Die gesamentlike stafhoofde in die Verenigde State het 'n een-tot-een-uitruil verkies, maar aanvaar dit vir almal, en so vinnig as moontlik om lewens te red. Ridgway het genoegsame bewyse dat kommuniste gruweldade pleeg teen gevangenes in Noord -Korea, en dat bondgenote krygsgevangenes beslis in ellendige omstandighede geleef het. Tog beteken "all for all " ook om oorlogsmisdadigers, medewerkers, intelligensie -agente en baie onskuldiges terug te keer na kommunistiese beheer.
Die uitruilkwessie het toegeneem toe Syngman Rhee, Suid -Korea, geen gedwonge repatriasie eis nie, die onmiddellike vrylating van bevoegde burgerlikes en die vervolging van oorlogsmisdadigers. Die Truman -administrasie verdeel slegs die president self wat die probleem kon oplos.
In Desember 1951 het Truman vrywillige repatriasie gekies. Met die goedkeuring van die president, het die werklike plan 'n tweefase-uitruil voorgestel: een vir 'n enkele totdat alle VN-krygsgevangenes vrygelaat is, en daarna vrywillige repatriasie. Die Chinese onderhandelaars het die voorstel oorspronklik as 'n stop taktiek beskou wat verband hou met ander kwessies, soos die ligging van die toekomstige militêre afbakeninglyn. Die Noord -Koreane het die VN -bevel daarvan beskuldig dat hulle hul eie oorlogsmisdade bedek en van krygsgevangenes intimidasie. Nietemin het alle partye ingestem om 'n lys van krygsgevangenes in aanhouding op te stel.
Die uitruil van hierdie haastig saamgestelde lyste het elke kant verras, geskok en woedend gemaak. Die Suid -Koreaanse weermag het beraam dat dit 70 000 soldate in ballingskap verloor het en dat dit nie verantwoordelik was vir 88 000 ander nie. Tog beweer die Kommuniste dat hulle slegs 7 412 Suid -Koreaanse soldate in besit het.(Trouens, die Kommuniste het duisende beïndruk in hul eie gewapende magte, waar baie in aksie gesterf het. Duisende ander, veral vyande van die klas, en#8221 sterf in slawe -arbeidskampe waaruit krygsgevangenes nog vier dekades later ontsnap het.)
Die lyste het verrassings gehad. Die VN-bevel het meer as 10 000 MIA's gehad en het gedink dat minstens 6 000 vyandelike hande was of was. Nietemin is slegs 3,198 Amerikaanse name gelys, 1,219 van ander geallieerde eenhede, en sommige mense wat bekend is as krygsgevangenes, is uitgesluit.
Die Kommuniste was ewe geskok (of oortuigend uitgevoer) toe hulle verneem dat die VN -bevel slegs 95 531 Kommunistiese Koreane, 16 243 ongeklaarde Suid -Koreane en 20 700 Chinese soldate in besit het. Hulle het ook skattings van Westerse bronne gehoor dat meer as die helfte van hul krygsgevangenes repatriasie sou weier.
Namate die Kommunistiese POW -verset vroeg in 1952 georganiseer is, het die voorwaardes vir die uitruil van gevangenes die Panmunjo? M -onderhandelinge oorheers. Die standpunt van die VN -kommando, wat in Washington gevorm is, was dat geen krygsgevangene teen sy wil gerepatrieer sou word nie. Die Kommuniste het daarop aangedring dat die Geneefse Konvensie van 1949 vereis dat alle krygsgevangenes teruggestuur word. Die kommunistiese krygsgevangenes, nou met baie aansporing, het die kampbestuurders getoets tydens 'n gewelddadige protes op 18 Februarie 1952. Gewapen met rotse, knuppels en spiese het tussen 1 000 en 1 500 gevangenes van verbinding 62 'n Suid -Koreaanse span aangeval wat probeer red nie-kommunistiese burgerlike geïnterneerdes in die kompleks. 'N Bataljon van die Amerikaanse 27ste Infanterie het teruggeveg en 75 gevangenes doodgemaak en 139 ander gewond. Een GI sterf in die geveg en 22 is gewond. Vyf dae later het generaal Nam die VN -kommando daarvan beskuldig dat hy 'n groot aantal onskadelike burgerlike geïnterneerdes barbaars vermoor het.
Aangesien geen van die partye op die POW-uitruil by Panmunjo? M wankel nie, was Ridgway van plan om al die Koje-do-gevangenes te ondersoek op hul voorkeur vir repatriasie, in Washington se rigting. Hy het 'n gedetailleerde plan gelas om voorsiening te maak vir die seleksie, skeiding en beskerming van die Noord -Koreaanse en Chinese kommunistiese krygsgevangenes wat gewelddadig teen repatriasie na kommunistiese beheer sou verset. repatriasie of om in Suid -Korea te bly. Ridgway het Van Fleet gewaarsku om te verseker dat wanorde, oproer en bloedvergieting tot die absolute minimum beperk word. Hy het aangeraai om so min as moontlik tyd te neem vir die vertoning, verkieslik gedurende dagligure van 'n enkele dag. "
Die taak het gegaan aan brig. Genl. Francis T. Dodd, agtste weermaghoof van die weermag, het weer die opdrag gekry om Koje-do Camp One te beveel met kolonel Maurice J. Fitzgerald as sy adjunk. Die personeel van Dodd het 'n plan opgestel, Operation Spreadout, wat na raming 82 000 krygsgevangenes en burgerlike geïnterneerdes na nuwe kampe op die vasteland en na die Cheju-do-eiland sou stuur. Dodd het gedink dat die ondersoek noodwendig gewelddadig sou wees en het nie gedink dit kan vinnig gedoen word nie, maar dat die vertoning ondersteun kan word deur beloftes om die anti-kommunistiese krygsgevangenes te beskerm.
Op 13 Maart het weerstanders in verbinding 76 'n verbygaande werkdetail gestenig. Suid -Koreaanse wagte het afgedank, 12 vermoor en gewond 26. In 'n poging om die skietery te stop, is 'n Koreaanse indoktrinasieprogrampersoneel en 'n Amerikaanse weermagbeampte gewond. Die hele 38ste Amerikaanse infanterie -regiment het toe by die wagmag aangesluit weens intelligensie -assesserings dat die kommuniste die siftingsproses met 'n massiewe tronkstraf wou vernietig. Tog verwerp Ridgway die versoek van Van Fleet om die vertoning uit te stel. In plaas daarvan het hy streng nuwe kontroles op die indoktrinasieprogram en op die aktiwiteite van Chinese nasionalistiese agente gelas. Hy wou ook aanbevelings oor die vermindering van die Suid-Koreaanse wagmag, Koreaanse dienspersoneel en vlugtelinge by Koje-do.
Die vertoning het op 8 April begin in die 11 verbindings wat as die vriendelikste geag word. Op 10 April het Koreane in verbinding 95 egter 'n mediese party gevange geneem, en Suid -Koreaanse soldate gewapen met klubs moes hulle red. Die geveg het versprei toe ander Suid -Koreaanse soldate op die skare losgebrand het. 'N Beampte van die Amerikaanse weermag met 'n masjiengeweer op 'n jeep het 'n stormloop na die hek gestop. Drie krygsgevangenes het gesterf en 60 het gewond geraak terwyl een Suid -Koreaanse soldaat verdwyn het en vier gewond is. Operation Spreadout het repatriaten begin skei van diegene wat verkies om nie terug te keer nie. In bevel van die hele krygsgevangenestelsel het generaal Yount begin om die Koreane wat terugkeer van Koje-do af na die vastelandskampe in Pusan, Masan, Yongchon, Kwangju en Nonsan te verhuis, begin. Die gevange Chinese, verdeel in repatriates en non-repatriates, sou na nuwe kampe aan weerskante van die Cheju-do-eiland gestuur word.
Die skerms van die VN -kommando, wat sterk beskerm is, het deur 22 van 28 verbindings gewerk wat nie stewig onder Koreaanse kommunistiese beheer was nie. Hulle het ses verbindings-vier Noord-Koreaanse weermagverbindings en twee vir lede van die Kommunistiese Party en guerrillas van regoor Korea-te goed bewapen, goed georganiseerd en veglustig om in te gaan totdat die voornemende slagveld van alle nie-repatriate en vlugtelinge skoongemaak is. . Die nie-gerepatrieerde Chinese het die eiland eers na Cheju-do verlaat, baie ongelukkig dat hulle nie na Formosa was nie. Sowat 7 000 Chinese krygsgevangenes wat by hul gesinne wou tuisgaan, is agtergelaat, slegs enkele kommuniste.
Teen 19 April 1952 het die spanne van General Dodd 's 106 376 krygsgevangenes en burgerlike geïnterneerdes ondersoek. Hiervan het 31 244 gekies om terug te keer na kommunistiese bewaring, terwyl 75 132 verkieslik na Suid -Korea, Formosa of elders gestuur word. Die vertoning in die 64ste Field -hospitaal in Pusan ​​toon die sterkte van die weerstandsbeweging daar: 4 774 krygsgevangenes wou repatriasie 1 738 nie.
Ridgway het Dodd 's se verslag aan Washington gestuur en gewaarsku dat die Koje-do-wagmag steeds in die gesig gestaar word deur 43 000 gewelddadige, bose Noord-Koreaanse teenstanders: 37 628 krygsgevangenes onder bevel van kolonels Lee en Hong en 5 700 burgerlike gevangenes onder leiding van die geheimsinnige, ongeïdentifiseerde mnr. Pak. Tog is baie krygsgevangenes reeds van Koje-do na Pusan, Masan, Yongchon, Kwangju, Nonsan en Cheju-do gestuur. Dit het gelyk asof Operation Spreadout in relatiewe vrede voltooi is.
Maar hierdie vordering op nie -gerepatrieerdes het die weerstandsleiers gegalvaniseer om in Mei 1952 desperaat op te tree. Of die versetleiers spesifieke instruksies van generaal Nam ontvang het, is onduidelik, hoewel verslaggewers Winnington en Burchett later beweer dat Pak, Lee en Hong sonder bevel opgetree het. hulle skande. Die Koje-do Three-as Pak, Lee en Hong het bekend geword en besluit om generaal Dodd te ontvoer en hom te dwing om te erken dat hy die kommunistiese krygsgevangenes mishandel het. Ten minste het hulle verwag om 'n mediasensasie te skep en 'n propaganda -oorwinning te behaal. Miskien is daar 'n uitbraak. Die plotters kon ook aanvaar dat hulle nog informante in hul midde gehad het, wat vereis dat hulle vinnig moes beweeg.
Op 29 April het die Noord -Koreaanse beamptes van verbinding 76 gevra om met luitenant -kolom Wilbur Raven, 'n militêre polisiebeampte en bevelvoerder, te vergader. Die vergadering was vermoedelik om die skorsing van 'n sigaretrantsoen deur Raven op te los nadat Noord -Koreaanse weermagoffisiere geweier het om aan die werk te werk. Raven en 'n Suid -Koreaanse tolk het die " -hoofkwartier " -hut net binne die draad binnegegaan en begin luister na 'n stortvloed eise. Skielik het meer as honderd kadermanne die gebou oorstroom. Hulle het op Raven geskree en een het probeer om hom boontjiesop te dwing. Toe kry die krygsgevangenes 'n veldtelefoon EE8 en sê hy moet generaal Dodd bel. Nadat Raven die gevangenes ' se eise deurgee-wat Dodd verwerp het-het die krygsgevangenes Raven vrygelaat. Die hele bisarre episode was 'n repetisie.
Op 7 Mei het die dieards van verbinding 76 beslag gelê op generaal Dodd. In reaksie op nog 'n krygsgevangene -versoek om gevangenisvoorwaardes en ondersoeke te bespreek, ontmoet Dodd en Raven 'n afvaardiging by die voorhek van die kompleks. Besprekings deur die buitenste draad het meer as 'n uur geduur. Dodd, volgens die advies van Raven, was ongewapen, maar gewapende GI's beskerm hom. Toe kom 'n "honey emmer " bemanning verby en 'n wag maak die buitenste hek oop. Met 'n geskree het krygsgevangenes Dodd gegryp en Raven byna gevang, wat 'n hekpaal gegryp en sy aanvallers weggeskop het totdat die wagte hom gered het. Terwyl hy weggevoer word, beveel Dodd sy soldate om nie te skiet nie. Nie een het gedoen nie.
Die Dodd-saak, wat deur Westerse skrywers 'n muitery genoem word, het onwelkome lig gewerp op die bestuur van die VN-kommando en die vrywillige repatriasiebeleid. Dit het gebeur toe generaal Ridgway die Verre Ooste en die VN se bevele aan generaal Mark W. Clark oorgedra het. Ridgway het beveel dat " watter mate van geweld ook al nodig is om Dodd se vrylating te verkry. Sy eis om Dodd om te gee, is met 'n oproep beantwoord toe dit aan die krygsgevangenes voorgelees is. Die volgende dag het 'n nuwe Koje-do-bevelvoerder, brig. Genl Charles F. Colson, het met 'n Amerikaanse infanteriebataljon aangekom. Colson, 'n bekwame versierde infanteriebevelvoerder van die Tweede Wêreldoorlog, het die krygsgevangenes gewaarsku om nie sy vriend, Dodd, te benadeel nie. Hy het al sy infanterie ontplooi en masjiengewere gemonteer om 'n massa-tronkstraf af te weer, voorspel deur G-2 van Dodd 's.
Dodd het sy status by Colson aangemeld, eers per aantekeninge en later telefonies. Sy gevangenes behandel Dodd met respek, maar hy bespreek tronkhervorming, repatriasiebeleid en kapitalistiese onreg-met sy vrylating op die spel. Die krygsgevangenes het hom ook gedreig met 'n verhoor as 'n oorlogsmisdadiger. Die kommuniste het feestelike protesborde rondom Compound 76 geplaas en gewaarsku dat Dodd sou sterf as Colson hom sou probeer red.
Op 9 Mei het Van Fleet, die agtste leërbevelvoerder, na Koje-do gekom om die planne te hersien om die weerstand van verbinding 76 te verbreek en Dodd te red, hoewel laasgenoemde 'n sekondêre bron was. Die generaal het geselskap gehad: Ridgway en Clark. Albei het Van Fleet aangespoor om die krygsgevangenes genoeg geleentheid te gee om oor te gee. Hulle het ooreengekom dat daar geen mediadekking oor die Koje-do-krisis sou wees nie. Die kritieke saak, het hulle gedink, is die grootskaalse vuurkrag om die 19 000 krygsgevangenes buite die harde kernverbindings 76, 77 en 78 te neutraliseer. Eers dan sou Amerikaanse soldate verbinding 76 binnegaan met traangas en ander oproeronderdrukkingstoerusting.
Van Fleet het Colson nog 'n dag gegee vir onderhandelinge. Kompanjie B van die 64ste tenkbataljon, 3de infanteriedivisie, het nie met sy 22 tenks van die vasteland aangekom nie, insluitend vyf vuurvlamtenks. Generaal Van Fleet het egter ook geweet dat generaals Ridgway en Clark wou hê dat die Koje-do-probleem verdwyn.
Om redes wat onduidelik is, het Ridgway eers op 8 Mei aan Clark van Dodd se vaslegging vertel. geheim gehou word nie. Ridgway het moontlik verkies om die onvermydelike slagting op Clark 's se horlosie te laat plaasvind, omdat Ridgway die stafhoof van die Amerikaanse weermag wou wees. Clark wou uittree.
Nie ingelig oor die krygsgevangenes-opstand op pad na Tokio nie, was Clark ontsteld oor die Koje-do-verrassing, wat hy die grootste flap van die hele oorlog genoem het. met Dodd het die twee Amerikaanse brigadier -generaals 'n ooreenkoms gesluit. Uiteindelik aanvaar die Koje-do Three 'n ondertekende verklaring deur generaal Colson dat die wagte van die Verenigde Nasies baie krygsgevangenes doodgemaak en gewond het. volgens die wet het hy geen bevoegdheid gehad om die standpunt van die VN oor vrywillige repatriasie te verander nie.
Hy het belowe dat hy nie meer 'n siftingsessie sou hou nie, en hy sou ook nie -repatriese dwing om weer wapens te dra nie, en hy sou die krygsgevangenes wat deur die krygsgevangenes self gekies is, herken. Om nege -en -dertig in die aand op 10 Mei stap Dodd ongedeerd uit verbinding 76. Hy en Colson was egter nie uit skade nie.
Clark, altyd bewus van openbare betrekkinge, wou hê dat Ridgway die krisis aan die pers moes verduidelik, maar Ridgway het geen verklaring uitgereik tot 12 Mei nie, toe Clark hom genoop het om 'n memorandum goed te keur wat Clark 's voorberei het en aangekondig het dat Dodd sy vryheid twee dae gekoop het vroeër met 'n bekentenis van oorlogsmisdade wat Ridgway en Van Fleet betrek het. Colson het die verklaring onderteken net om Dodd te herstel.
Generaal Clark ontken Colson 's "confession " onmiddellik en maak 'n rekening waarop hy en Ridgway ooreengekom het nog voordat Van Fleet en Dodd met die pers in Seoul gesels het. Die verklaring van Clark onthul egter so 'n mate van onkunde oor toestande op Koje-do dat hy óf 'n dwaas óf 'n leuenaar beoordeel kon gewees het deur enigiemand wat van die gebeure geweet het, insluitend nuusmanne. Clark het byvoorbeeld beweer dat die geweld van die krygsgevangene oordrewe was en geen invloed op die wapenstilstandsonderhandelinge gehad het nie, terwyl dit duidelik die kern van die vergaderings was.
Die verslag van Dodd oor sy gevangenskap het 'n meer ingewikkelde prentjie van die Kommunistiese POW -weerstandsbeweging aan die lig gebring. Dodd het ook gesê dat toegewings van Colson van geringe belang was en dat die krygsgevangenes onbeduidend eis, volgens Van Fleet. 'N Onvermydelike ondersoek deur 'n raad van agtste weermagoffisiere het bevind dat Colson verdienstelik optree, maar Van Fleet verwerp hierdie bevinding onder druk van Clark. Genl. Omar N. Bradley, voorsitter van die Joint Staff Chiefs, het sterk voorgestel dat Clark Dodd en Colson straf. Clark het 'n raad van generaals van die Verre Ooste byeengeroep wat sanksies aanbeveel. Sonder verdere ondersoek of formele aanklagte keer Dodd en Colson terug na hul permanente rang van kolonel en verlaat die weermag vir skandelike aftrede. Generaal Yount, wat nie verteenwoordig is nie, het 'n brief van berisping ontvang omdat hy 'n propaganda -verleentheid was, in woorde van Ridgway as 'n nederlaag en 'n nederlaag verneder en beskadig as wat in bloedige geveg opgelê kon word. "
Die Koje-do Three en die harde Noord-Koreaanse kommunistiese leierskap het daarin geslaag om die mees teatrale en dodelike propaganda-oorwinning van die versetbeweging af te haal. Maar nou moes die VN -kommando die probleem van sy sentrale gevangenis deur gewapende gevangenes aanpak.
Om die agtste weermag te onthef van sy langtermyn-krygsbestuursverantwoordelikhede, het Clark 'n nuwe bevelvoerder vir Koje-do Camp One, brig. Genl Haydon L. "Bull " Boatner. Boatner spesialiseer in Chinese taal en kultuur en het tien jaar aan Asiatiese toere deurgebring, wat hom besondere insig gegee het in die sielkunde van Asiatiese soldate. Met sy bril, dunner hare en slap lyf, het hy 'n onaangename voorkoms gehad wat sy goddelose, afknouerige, perfeksionistiese, professionele benadering tot bevele belemmer het. Hy het die moeilike kolonel Harold Taylor as sy adjunk gekies. Gedink dat die aangewese mans die swakste kwaliteit was van Amerikaanse soldate by wie ek ooit gedien het, en Boatner het kwaliteit vervangings gekry. Hy het ook vir Clark 'n regteradvokaat gegee wat in die Genève-konvensie opgelei is om Koje-do-bedrywighede te hersien, en Boatner wou die advies van sy prokureur volg.
Clark het die valskermsoldate van die 187ste Regimental Combat Team bygedra. Boatner wou meer troepe hê, en Van Fleet het ingestem om die Britse Gemenebest-afdeling te beveel om 'n paar troepe te produseer om Koje-do te pas. Toe hy te wete kom oor die POW-verset, het Boatner die opstand gesien as 'n self-toegewyde gemors wat deur Amerikaanse bevelvoerders geskep is wat niks van Asiërs of krygsgevangenes weet nie. Boatner was ontsteld om te sien hoe ongedissiplineerde GI's na die draad jaag om katkalle te skree en klippe na demonstrerende krygsgevangenes te gooi. Hy het drie van die vier senior LP -beamptes onthef en onderoffisiere uit die MP -brigade geslaan. Om die aanklagte van kommunistiese gruweldade teen te werk, het hy die nuwe kampe oopgemaak vir inspeksie deur 'n span van die Internasionale Rooi Kruis, en Boatner het daarop aangedring dat 40 tot 50 oorlogskorrespondente na Koje-do kom en sy optrede rapporteer.
Voordat Boatner verbinding 76 kon aanval, moes Boatner 'n nuwe kwartaal vestig vir vyf verbindings van Noord -Koreaanse soldate en twee vir burgerlike geïnterneerdes, in byna 70 000 vasberade repatriate. Hy beplan nuwe, kleiner, nou bewaakte kampe wat meer geïsoleer, veiliger was en wat minder van Koreaanse dienspersoneel en vlugtelingarbeid afhang. Die klein eilande Yoncho-do en Pongam-do sou 12 000 gesegregeerde leiers en moeilikheidmakers huisves. Hy het beveel dat nog 'n klein kampie (Chogu-ri) vir dieselfde doel op Koje-do gebou moet word. Die ekwivalent van eensame opsluiting, maar dit voldoen aan die Genève -konvensie.
Op 10 Junie 1952 het generaal Boatner verbinding 76 met 'n tenkpeloton en twee bataljons valskermsoldate aangerand. Alhoewel die kommunistiese skoktroepe die GI's met handgemaakte spiese en spiese beskuldig het terwyl ander vuurbomme uit loopgrawe en uitgrawings gegooi het, het Boatner se troepe 6500 Noord -Koreaanse offisiere en onderoffisiere met relatief min ongevalle verslaan.
Eers beveel hulle die krygsgevangenes in hul kaserne weens die dreigement van vuurwapen. Sommige krygsgevangenes het drie ure lank baklei, hoewel hul kamerade, insluitend oud-kolonel Lee Hak-ku, uit die verbinding gestroom het om oor te gee. Een-en-dertig krygsgevangenes is dood en 131 is gewond. Weermagondersoekers het later besluit dat medegevangenes ongeveer die helfte van die dooies vermoor het omdat hulle met die Republiek van Korea gepas het. Een valskermsoldaat het gebloei weens 'n steekwond en 14 ander het Purple Hearts versamel. In die volgende twee weke verhuis inwoners van ses ander krygsgevangenes en burgerlike geïnterneerde verbindings na die drie nuwe kampe in die Koje-do-stelsel, sonder om weerstand te bied (maar nie voordat hulle nog 15 gevangenes vermoor het nie). Ongeveer 48 000 krygsgevangenes het in die ou Kamp Een oorgebly.
Die voltooiing van die operasies en verspreiding het die Verenigde Nasies se bevel oor die gevangenisbevolking herstel. Van Fleet voel veilig genoeg om die Suid -Koreane toe te laat om 27 000 Suid -Koreaanse burgerlikes wat in Junie en Julie 1952 hul identiteit en lojaliteit bewys het, te bevry. Nog 11 000 Suid -Koreane wat deur Noord -Koreaanse weermag beïndruk was, het huis toe gegaan. Die kampe kom baie nader aan die standaarde van die Genève -konvensie en die Rooi Kruis.
Tog het POW -weerstand nie verdwyn nie, omdat die basiese eksterne oorsake daarvan (vrywillige repatriasie en koalisiepolitiek van die VN -kommando) nie verdwyn het nie. Die Noord -Koreaanse politieke beamptes in Panmunjo? M het genoeg rede en geleentheid gehad om meer weerstand te eis. President Syngman Rhee van Suid -Korea eis dat Van Fleet alle nie -repatriese persone vrylaat, mits Suid -Koreaanse ondersoekers hulle toestemming gee. Spanne vir indoktrinasieprogramme en Suid -Koreaanse agente het die toenemende angs van die gevangenes gevoer dat hulle pionne was vir die Panmunjo -gesprekke. Hulle versprei die gerug dat die onderhandelaars van die VN -kommando belowe het om nie minder nie as 76 000 krygsgevangenes terug te gee. Rhee het die aangehoue ​​anti-kommunistiese Koreane gebruik om die wapenstilstandsonderhandelinge, wat hy teëgestaan ​​het, te stop of te vertraag.
Die Britte, wat die Amerikaanse hantering van krygsgevangenes as gevaarlik ongeskik beskou het, het kritiek op die VN se bevel begin kritiseer, begin met die verslag van majoor D.R. Bancroft, die bevelvoerder van 'n taakgroep van twee maatskappye wat van 23 Mei tot 10 Julie 1952 op Koje-do ontplooi is.Hierdie Britse en Kanadese troepe is aangestel om Compound 66 (militante Noord -Koreaanse weermagoffisiere onder leiding van kolonel Hong Chul) te beheer en het Amerikaanse en Suid -Koreaanse behandeling van die Chinese en Koreane as minagtend beskou. Hulle vind die krygsgevangenes in beheer van alles agter die draad. Toe die Britte 'n kaserne deursoek, vind hulle geld, ontsnappingskaarte, mediese voorrade, wapens en burgerlike klere, alles verskaf deur Koreaanse wagte.
Die Britte het die vloei van petrol en spykershout na die kompleks gestop en die munisipale fabriek wat as 'n smidswinkel vermom was, gesluit. In reaksie op die nuwe media -toegang, het die eiland protestekens laat ontstaan. Terwyl die Britse greep 4 000 krygsgevangenes in vier nuwe verbindings verskerp het, het hulle gevind dat streng standaarde en menslike ordentlikheid vrugte afwerp toe die Rooi Kruis die groep noem vir sy nakoming van die Konvensie van Genève. Majoor Bancroft het Koje-do meer beïndruk deur die toewyding en dissipline van die Noord-Koreane as deur die Amerikaners en die Suid-Koreane.
Sy verslag veroorsaak woede in die Britse, Kanadese en Australiese ministeries van buitelandse sake en buitelandse ministeries en maak van die krygsgevangenesbestuur 'n interessante punt vir verskeie generaals van die Statebond.
Die skeiding van die Chinese krygsgevangenes op Cheju-do het die Chinese weerstanders lewendig gemaak. Verlig van die oorheersing van die nie -gerepatrieerde meerderheid en ondersteun deur Chinese nasionalistiese agente en personeel van die indoktrinasieprogram, organiseer die leiers van die Chinese weerstanders 'n reeks protesoptredes wat in Augustus 1952 begin het. Op 1 Oktober, die herdenking van die skepping van die People's 's In die Republiek van China het die Cheju -stadsverbindings rooi geword met tydelike vlae, baniere en versierings.
Die Amerikaanse kampbevelvoerder het sy wagte, parlementslede en 'n bataljon van die 35ste infanterie beveel om hierdie simbole af te breek. Die Chinese het teruggeveg met spiese en gasbomme. In 'n nabygeveg wat oor drie verbindings gespoel het, is 56 Chinese dood en 91 meer is in die hospitaal opgeneem. Nege GI's is gewond.
Interne politieke stryd binne die POW -versetbeweging het die opstand waarskynlik verleng. Teen die herfs van 1952 het dit gelyk asof daar 'n wapenstilstand en 'n krygsgevangenewisseling sou wees. Die Koreane en die Chinese het geweet repatriate sou moes bewys dat hulle gevang onvermydelik was en hul weerstand heroïs, volgens die hoogste kommunistiese standaarde.
In Desember 1952 het die teenstanders 48 voorvalle veroorsaak, wat 99 krygsgevangenes dood en 302 gewond gelaat het. Die ergste hiervan het plaasgevind op Pongam-do, waar Pak nog steeds die burgerlike party beveel het. Op 14 Desember sterf 85 weerstanders om die draad te jaag in 'n uitbraakpoging, die laaste ontsnappingspoging. Selfmoordweerstand het voortgegaan in die krygsgevangenes in Pusan, waar teenstanders politieke verklarings afgelê het deur behandeling te weier. Ondergrondse kommunistiese dokters en verpleegsters het pasiënte wat hulle as verraaiers beskou het, vermoor. Gedurende die winter, toe wapenstilstandsonderhandelinge weer tot stilstand gekom het, het voorvalle afgeneem, maar af en toe moord op Koreane en Chinese van verdagte lojaliteit. In die lente van 1953 het almal in aanhouding al hoe meer angstig geword oor hul lot. Die Koreane wat repatriasie wou hê, tel 66,754 krygsgevangenes en burgerlike gevangenes, en daar was 8 840 Chinese krygsgevangenes. Feitlik al die nie -repatriate was voormalige soldate: 35 597 Koreane en 14 280 Chinese.
In Maart sterf Josef Stalin-die mees kritieke gebeurtenis wat tot die wapenstilstand gelei het. Die Sowjet -politburo het Mao Zedong gewaarsku dat hy nie meer op militêre hulp kan reken nie. Syngman Rhee het eise gestel vir die aanvaarding van 'n ondraaglike vrede: 'n onderlinge verdedigingsooreenkoms met die Verenigde State en die belofte van meer as $ 1 miljard aan ekonomiese en militêre hulp. As deel van sy druk op die Verenigde State, het Rhee begin dreig om al die Koreaanse nie -repatriate vry te laat. Dit het nie -samewerking in al die kampe aangemoedig, nie net dié van die repatriate nie.
Op 13 Junie het Koreaanse nie -repatriate agt kommunistiese agente geslaan en een vermoor. Op 17-19 Junie het die Suid-Koreaanse teen-intelligensiekorps en die militêre polisiekommando die uitbreek van 27,000 van die 35,000 Koreane gereël wat geweier het om terug te keer. Die enigste Amerikaners wat probeer het om die ontsnaptes te keer, was mariniers van die 1st Shore Party Battalion, 'n tydelike wagmag by 'n klein kompleks in Ascom City naby Seoul. Die mariniers het gedink die Koreane het wapens en wou veg. Hulle het losgebrand, 44 ontsnaptes doodgemaak en meer as 100 gewond. By al die ander kampe het slegs 17 ander ontsnaptes gesterf. Na die groot ontsnapping het 'n bykomende Amerikaanse infanterieregiment by die wagmag aangesluit, uit vrees vir 'n Chinese tronkstraf by Cheju-do. In al die kampe het anti-Amerikanisme 'n epidemie geword.
Operation Little Switch, 'n ooreengekome uitruil van siek en gewonde krygsgevangenes in April, het die norme van al die daaropvolgende uitruilings vasgestel. Die siek en gewonde Chinese en Koreane het gesit en poseer, gespoeg en gevloek, gesing en gesing en, selfs op draagbaar, probeer om hul gevangeniskleed af te skeur. Die uitruil, wat voor die wapenstilstand plaasgevind het, het geen verdere ondersoek nodig gehad nie, 'n kritieke verskil van die na-wapenstilstand Big Switch. Daar was 6 670 Chinese en Koreane noordwaarts en 684 personeel van die VN -kommando (471 Suid -Koreane) het teruggekeer na geallieerde sorg.
Die POW -weerstandsbeweging het sy laaste protesoptredes gehou as deel van Big Switch, die krygsgevangenewisseling wat op 27 Julie 1953 gevolg het op die skietstilstand. Na baie kwaai debat aanvaar die Kommuniste die beginsel van vrywillige repatriasie, maar slegs as dit die herkiesing van die Noord -Koreane insluit en Chinese krygsgevangenes wat repatriasie verwerp het: ongeveer 14 704 Chinese en 7 900 Koreane. Die Kommuniste het 359 gevangenes aangehou wat gekant was teen repatriasie, waaronder 335 Koreane.
Artikel III van die Koreaanse wapenstilstandsooreenkoms het die uitruil tot stand gebring. Die eerste fase sou gevangenes wat repatriasie verkies het, na die neutrale gebied rondom Panmunjo oorgedra word. Die komitee vir repatriasie van krygsgevangenes, drie verteenwoordigers elk van die twee strydlustige koalisies, het toesig gehou oor die beweging. Die tweede fase fokus op die gevangenes wat repatriasie verwerp het. Binne 'n tydperk van 60 dae sou die Rooikruis-spanne na al die krygsgevangenekampe gaan, die gevangenes na Panmunjo? M begelei en toesig hou oor die ondervraging van die nie-patate om te verseker dat hul besluite werklik vrywillig was (as dit bepaal kon word). Die kommunistiese politieke beamptes sou probeer om die krygsgevangenes te oorreed om van plan te verander. Benewens die strydlustige en#8217 -verteenwoordigers, sou offisierspanne uit Switserland, Swede, Pole en Tsjeggo -Slowakye (die Neutrale Nasies -repatriasie -kommissie) aktiwiteite rig. Derduisend Indiese troepe sou die nodige onderhoude onder neutrale beskerming reël.
Tot groot ontevredenheid van die Verenigde Nasies en die Suid -Koreaanse regering het die Kommuniste die Indiane onmiddellik in impotente toeskouers verander. Die Kommunistiese afvaardiging het geëis dat die Indiese Bewaringsmag die militante anti-kommunistiese organisasie vir gevangenes lei. Hulle het 'n lys van 400 medewerkers en agente van die VN -kommando onder die 22 604 gevangenes gepubliseer. Die Indiane het geantwoord dat hulle nie geweld sou gebruik om orde te handhaaf nie, 'n uitnodiging vir 'n hernieude oorlog agter die draad. Met slegs 1300 troepe om 55 verbindings oor drie en 'n half vierkante myl te bewaak, kon die Indiane nie aanvalle op wankelaars stop nie. Die Indiërs het in Oktober twee ontsnaptes geskiet en vermoor en drie betogers gewond. Die Indiërs het probeer om sewe Chinese te verhoor weens moord, maar getuies was skaars. Op 12 Desember is vier Koreaanse lyke in 'n sloot binne die kompleks gevind.
Die kommuniste het ondervraers geteister en name en adresse geneem, wat 'n sterk indruk gewek het dat hulle die gesinne van enige wat agterbly sou aanval. Die gevangenes het met selfmoorde en selfmoordpogings gereageer en soms Chinese en Koreaanse beamptes aangeval. Onder onmoontlike omstandighede het die keuringspanne met slegs ongeveer 5000 krygsgevangenes gesels voordat hulle op 31 Desember opgee sonder om verlenging te vra.
Die bevelvoerder van die Bewaringsmag, luitenant -generaal K.S. Thimayya, het aan die repatriasiekommissie van die neutrale nasies gerapporteer dat die kommuniste die proses in 'n vertoning verander het en dat 38 krygsgevangenes gesterf het. Vierhonderd veertig Chinese en 188 Koreane het van plan verander en noord gegaan 86 ander het na Indië gegaan en toe oor die hele wêreld versprei. Sowel repatriates as nie -repatriates gebruik Panmunjo? M as 'n laaste fase vir massademonstrasies en bendegevegte wat die lede van die media kon waarneem.
Baniere wat vlieg, marsjeer na liedere en gesange van protes en revolusie, het die Kommunistiese krygsgevangenes hul gehate VN -kommando -uniforms uitgetrek en 'n onbekende toekoms ingeloop. Die Chinese versetters het hulself as paria bevind, deur hul leër en die Kommunistiese Party veroordeel omdat hulle gevange geneem is. Een derde van die gevangenes van die Chinese People's Volunteers Force, toegewyde kommuniste al dan nie, het repatriasie gekies in die lig van die dood, slae, verminking deur tatoeëring en selfhaat. Hulle het teruggekeer na 'n kommunistiese China wat hulle 40 jaar lank as verraaiers beskou het.
Die Noord -Koreaanse soldate, guerrillas en partytjiekadremen wat teruggekeer het huis toe, het geen beter geluk gehad nie. Ondanks die leiding van die verset, is Pak Sang-hyon en kolonel Lee Hak-ku geskiet weens verraad (wat ook nie 'n geïsoleerde gebeurtenis in die Republiek van Korea na die wapenstilstand was nie), hoewel hulle moontlik toegelaat is om te sien hul gesinne eerste. Kol. Hong Chul, wat moontlik 'n aangeplante krygsgevangene was, het eenvoudig verdwyn.
Vir die VN se kommando/Verre Ooste -kommando het die uitdaging van die Kommunistiese POW -weerstandsbeweging baie lesse opgelewer in die hantering van gevangenes wat hulself steeds as vegters beskou het. Die lesse het in die 1950's verdwyn, gemarginaliseer deur die rant in die Verenigde State oor die beweerde wangedrag van gevangenes -GI's deur breinspoeling, " die " -oorlogsmisdade " belydenisse van Amerikaanse vlieëniers, en die verbeelde morele korrupsie van Amerikaanse jeugdiges in uniform. Die Gedragskode (1953) was van toepassing op Amerikaanse gevangenes, nie hul kommunistiese eweknieë nie.
Die beginsel van vrywillige repatriasie het 'n invloed gehad op die krygsgevangenes -uitruilings in 1954 in die Franse Indochina, wat duisende Viet Minh -kadremen bevry het, wat later Viëtnam ondermyn het. Sedert die Koreaanse oorlog het die oorlog agter die draad inderdaad in konflikte oor die hele wêreld voortgeduur.
Nog 5 van die mees onoorwinbare lande ter wêreld
Die ware verowering van 'n land is meer as om net sy landgrense binne te val. Om 'n land werklik te verower, moet 'n indringer sy mense onderwerp en sy wil om te veg beëindig.
Daar is baie lande ter wêreld met baie ervaring op hierdie gebied, en daar is baie meer lande wat aan die ondergang was.
Aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog is die era van kolonialisme amptelik beëindig vir die meeste van hierdie veroweraars, en wat daarna gegroei het, was die wedergeboorte van die mense en hul kultuur, wat net bewys het dat hul mense nooit werklik in die eerste plek.
En dan was daar 'n paar lande wat óf nooit ophou veg het nie, óf voortdurend veg vir hul bestaansreg sedert hulle hul onafhanklikheid gewen het. Sommige van hulle het groot kanse oorkom en die respek van bure en voormalige vyande verdien.
Die alternatief was om toe te laat dat hulle onderworpe was aan vreemde mag net omdat hulle nie oor die nuutste en beste militêre tegnologie beskik nie.
Verwant: die 5 lande wat die onmoontlikste is om te verower
In die laaste aflewering het ons gekyk na lande wie se mense, aardrykskunde, groot grootte, bevolkings en kultuur dit nooit sou toelaat dat 'n indringer hulle kon oorwin nie. Hierdie keer kyk ons ​​na kleiner lande wat groot moondhede as die underdog aangeneem het en boaan gekom het.
Die oorlog in Viëtnam was nie 'n historiese onderkaartwedstryd nie, dit was eintlik 'n swaargewigkampioenskapstryd - die Verenigde State het dit destyds nie besef nie. Die geskiedenis van Vietnam se formidabele mense en verdediging dateer lank voor die Viëtnam -oorlog en selfs voor die Tweede Wêreldoorlog.
In Viëtnam word histories beskou as een van die mees militaristiese lande in die streek, en met goeie rede. Viëtnam skop indringers uit sedert die 13de eeu toe Mongoolse hordes uit China probeer intrek het.
Alhoewel dit nie Genghis Khan aan die hoof van die indringende leër was nie, was die destydse dooie leier se tyd nie te ver verwyder nie. Kubali Khan se Yuan -dinastie probeer drie keer om die Viëtnamese te onderwerp. In die laaste inval het Khan 400 skepe en 300,000 man na Viëtnam gestuur, net om te sien dat elke skip sink en die weermag wat deur die Viëtnamese geteister word, terug na China.
"Khan? Nooit van haar gehoor nie. " – Generaal Tran Hung Dao
Viëtnam het 900 jaar daarna sy onafhanklikheid van China gehandhaaf.
In 'n meer moderne tyd is Viëtnam die eerste keer ingeval deur die Franse wat in 1858 van krag was, en hulle kon die hele land nie tot 1887 onderwerp nie, 29 jaar nadat dit die eerste keer begin het. Dit het duisende Franse lewens gekos en die Franse moes selfs Filippynse troepe inbring om te help. Selfs toe wen hulle slegs as gevolg van 'n kritieke fout van die Viëtnamese keiser Tu Duc, wat vreeslik verkeerd beoordeel het hoeveel sy mense werklik vir sy regime omgee.
Die Japannese inval tydens die Tweede Wêreldoorlog het die Viëtnamese vasberadenheid tot onafhanklikheid wakker gemaak en hulle het dadelik begin om Japannese indringers dood te maak - en nie uit liefde vir die Franse nie.
Hulle het Frankryk beroemd die stewel gegee, Laos binnegeval om hul gebied uit te brei en daarna Suid -Viëtnam binnegeval. Dit is waar die Amerikaners inkom.
Gee musiek. Jy ken die een.
Die Amerikaanse-Viëtnam-oorlog het vir beide kante nie so goed gegaan nie, maar nou het die Kommunistiese Viëtnam se digte oerwoud en ondersteuning van China en die Sowjetunie die Noord-Viëtnamese die mag gegee om by hul wil aan te pas om aan te hou veg, 'n testament wat nimmereindigend gelyk het, maak nie saak aan watter kant jy is nie. Noord -Viëtnam kon die VSA afwag en Viëtnam herenig, 'n underdog -verhaal wat niemand geglo het moontlik was nie.
Die weerstand van Viëtnam teen buitestaanders eindig nie daar nie. Nadat Viëtnam Kambodja binnegeval het (en terloops gewen het), het die Kommunistiese China se bevrydingsleër met die oënskynlik onbeperkte mannekrag Vietnam in 1979 binnegeval.
Drie weke lank het die oorlog Viëtnamese grensdorpe in 'n bloedige dooiepunt gegrond totdat die Chinese teruggetrek het en 'n onverwags hoë dodetal geneem het.
Alhoewel daar nie veel bekend is oor die vroeë Finse geskiedenis nie, is daar 'n paar Viking -sages wat gebiede van Finland en die mense wat die gebiede bewoon, noem. Hierdie sages behels gewoonlik dat Vikings vermoor word of in die geveg val. Dieselfde geld vir Noorweërs, Swede, Denen en feitlik enigiemand anders wat hul oë op Finland gerig het.
In die tussenliggende jare het Finne hulself laat oorheers deur Swede en Rusland, maar nadat hulle hul outonomie in 1917 ontvang het, wou Finland dit nie prysgee nie. Hulle het uiteindelik 'n republiek geword en was tevrede met die situasie totdat die Tweede Wêreldoorlog begin het.
Dit was toe die Sowjetunie binnegeval het.
Slegte oproep hier, oom Joe.
Die inval in Finland het vir die USSR nie goed gegaan nie. Dit het die hele 105 dae geduur en die "Winteroorlog, " soos dit genoem is, was die plek van sommige van die wreedste gevegte wat die wêreld tot nog toe beleef het. Finne was genadeloos en meedoënloos om hul gebied te verdedig.
Byvoorbeeld, die Raatteentie-voorval behels 'n hinderlaag van 300 Finne van 'n Sowjetmag van 25 000 man-en die Finne vernietig die Russe byna na die laaste man. Die Finse skerpskutter Simo Hayha het 505 Russe doodgemaak en nooit 'n oomblik se slaap verloor nie. Toe die Finne wat terugtrek, alles vernietig wat vir 'n indringer nuttig kan wees, dwing dit Sowjet -troepe om oor bevrore mere te marsjeer.
Bevrore Sowjet -troepe is ook uitgelaat om deur die Finne vertoon te word, net om die Russe te laat weet watter lot hulle wag.
Mere wat deur die Finne ontgin is en daarna ontplof het, duisende Rooi Leër -indringers laat val en vries.
Die Winteroorlog is ook die plek waar Finse burgers die Molotov-skemerkelkie vervolmaak en in massa vervaardig het.
Van die Britse Oorlogskantoor:
Die beleid van die Finne was om die Russiese tenks toe te laat om hul verdediging deur te dring, selfs om hulle daartoe te dwing deur hulle deur gapings te kanaliseer en hul vuurwapens op die infanterie te konsentreer. Die tenks wat binnegedring het, is deur vuurwapens in die oop lug aangevat en deur klein groepies mans gewapen met plofladings en petrolbomme in die woude en dorpe.
Dit was die vlak van weerstand van 'n land van slegs 3,5 miljoen mense. Finne het opgedaag in wat hulle ook al gedra het, met die wapens wat hulle gehad het, mans sowel as vroue. In kort, Finne is bly om enige indringer dood te maak en sal dit doen terwyl hulle na heavy metal -musiek luister terwyl hulle die slagkreet skree, en#8220vuur op hul balle! "
As 'n deel van wat die Verenigde State 'n onoorwinbare land maak, elke burger is wat die wapens teen 'n indringer kan opneem, dink dan aan hoe effektief die tydelike militêre mag sou wees as elke burger ook 'n opgeleide soldaat was. Dit is Israel, met 1,5 miljoen hoogs opgeleide reserwe troepe.
Hulle is ook almal ongelooflik aantreklik.
Israel het sedert 1949 verpligte militêre diens vir al sy burgers - mans en vroue - en met goeie rede. Israel is in 'n moeilike omgewing en die meeste van hul bure wil nie hê dat Israel moet bestaan ​​nie. Dit beteken dat die Joodse staat voortdurend op een of ander manier in 'n bepaalde vorm, vorm of vorm veg, en dat hulle ongelooflik goed daarmee is.
In byna 70 jaar se geskiedenis het Israel 'n volmaakte oorlogsrekord behaal. Nie sleg vir enige land nie, laat staan ​​een wat hitte vat vir letterlik alles wat dit doen.
Israel sal nie net die vloer met sy vyande afvee nie, maar hy sal ook nie stote tref nie. Daarom duur oorloë teen Israel nie lank nie; die meeste duur minder as 'n jaar en die kortste duur net ses dae. Sover as inval Israel gaan, die laaste keer dat 'n indringende leër in Israel was, was dit tydens die 1948-49 onafhanklikheidsoorlog. Sedertdien was die verste wat 'n indringer in Israel gekom het, in gebiede waarop die Israeli's tydens 'n vorige oorlog beslag gelê het.
Lees nou: Die snaakse manier waarop 'n Israeliese spioen Sirië oortuig het om Israel te help
Trouens, toe 'n Arabiese koalisie Israel tydens Yom Kippur in 1973 verras het, het die Israeli's Kaïro byna ingeneem en Damaskus binne net 'n paar weke.
In al u jare sal u nooit so koel lyk in uniform soos Moshe Dayan en sy oogkolom nie.
Israel is meer as net die beveiliging van hul landsgrense, en hou 'n wakende oog op Joodse mense wêreldwyd, en dit gee nie om om die soewereiniteit van 'n ander land te skend om dit te doen nie. Vra net Uganda, Soedan, Argentinië, Duitsland, Noorweë, Frankryk, Italië, UAE, Tunisië … verstaan ​​die punt? As 'n groep Joodse mense êrens gyselaar of bedreig word, sal die IDF of Mossad hulle kom haal.
Die Mossad is 'n ander verhaal. Die kans is goed dat enige land wat selfs daaraan dink om Israel binne te val waarskynlik vol Mossad -agente is, indien nie bestuur nie. Israel sal die hele aanvalsplan betyds kry om hul eie esel aan 'n indringer te gee.
Net voor die Sesdaagse Oorlog in 1967 het die Mossad -agent Eli Cohen 'n noue adviseur geword van die minister van verdediging in Sirië. Hy het eintlik die Siriërs laat bome plant in die Golanhoogte om die IDF -artillerie te help om die reeks op hul teikens te vind.
Japan, een van die oudste beskawings ter wêreld, kon deur die eeue heen sy kultuur en geskiedenis relatief ongeskonde behou omdat die vasteland van Japan nog nooit deur 'n buitemag binnegeval is nie.
In teenstelling met wat algemeen geglo word, het die "delike wind " tifone die Mongoolse vloot nie heeltemal vernietig nie. Mongoolse indringers kon op sommige van die Japannese eilande beland, maar na 'n paar oorwinnings en 'n paar wonderlike nederlae het die Japannese die Mongole uitgeput en moes hulle terugkeer na hul skepe. Dit was toe die eerste tifoon toeslaan.
Die uiteindelike in " wees versigtig waarna u wil " lesse.
Mongole het minder as sewe jaar later weer binnegeval met 'n vloot van 4400 skepe en ongeveer 140,000 Mongoolse, Koreaanse en Chinese troepe. Japannese samoerai wat Hakatabaai verdedig, gaan nie wag totdat die vyand land nie en het eintlik op Chinese skepe geklim om sy seevaarders te slag.
Sedertdien het die Bushido -kode net groter geword en Japan se belangrikste vyande was - wag daarvoor - die Japannese. Maar sodra Japan sy feodale stelsel afgeskakel en verenig het, het dit 'n krag geword waarmee rekening gehou moes word. Japan het die idee verbreek dat 'n Asiatiese leër nie 'n Westerse leër in 'n werklike oorlog kon verslaan nie, en die Russe in 1905 op land sowel as op see verslaan het, wat die weg gebaan het vir die Tweede Wêreldoorlog.
Alhoewel die aanval op Pearl Harbor nie 'n goeie idee was nie, het die Japannese seker gemaak dat die Amerikaners weet dat enige inval in Japannese gebied hulle duur te staan ​​kom - en hulle het die belofte goedgekeur, meestal deur tot die dood te veg. Die Verenigde State het die boodskap gekry en besluit om kernwapens op Japan te laat val om 'n oorgawe te dwing eerder as om 'n inval te probeer doen. Alhoewel die VSA die verlangde oorgawe gekry het, was Japan nie 'n verowerde land nie. Die Verenigde State het Japan verlaat na sewe jaar van besetting en die begrip dat kommunisme erger was as klein gevegte.
Bushido " het 'n ander betekenis vir die Japannese begin kry. Dit was nie net een van uiterste lojaliteit aan tradisies of konsepte, of selfs die staat nie. Dit het deur die hele Japanse kultuur verander totdat dit 'n soort van uiterse dapperheid en weerstand teen die teenspoed begin verteenwoordig het. Terwyl baie in Japan huiwerig is om bushido te gebruik in verband met die Japannese weermag, stimuleer die opkoms van China pogings om die pasifistiese grondwet van Japan te verander om sy selfverdedigingsmagte in sommige gebiede 'n meer aggressiewe standpunt in te neem.
Lekker slaap vanaand, China.
Sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog het Japan nie gewerk om die gebied militêr nie, maar ekonomies te oorheers. Die bloeiende ekonomie in Japan het die land in staat gestel om die bedreigings wat deur die Chinese mag in die streek opgewek is, te hanteer, die militêre uitgawes met biljoen te verhoog en die wêreld se tegnologies mees gevorderde (en vyfde grootste) lugmag te skep, wat enige benadering tot die eiland gemaak het baie moeiliker.
5. Die Filippyne
Die 7 000 plus-eilande van die Filippyne is nie 'n land waarna enige indringer moet uitsien nie. Die Filippyne het teen indringers verset sedert die Filippyne Ferdinand Magellan in 1521 vermoor het. Vir meer as 300 jaar was mense in die Filippyne grootliks nie opgewonde om onder die Spaanse heerskappy te wees nie, wat gelei het tot 'n aantal opstand, muiterye en opstandige opstande teen die Spaanse . Trouens, vir die hele duur van die Spaanse kolonialisme in die Filippyne het die Moro op Sulu en Mindinao hul besetters beveg. Dit is 'n mense wat nie oorwin sal word nie.
En die Moro veg verder.
Teen die tyd dat die mense van die Filippyne opstaan ​​om die kettings van Spaanse koloniseerders af te gooi, was daar reeds 'n massiewe plan, sowel as 'n geheime skadu -regering wat gereed was om die mag oor te neem sodra die Spanjaarde weg was. Hierdie revolusie het voortgeduur tot die Spaans-Amerikaanse oorlog toe die Amerikaners die eilandnasie tot groot ergernis (en verbasing) van die Filippyne weggewerp het.
Vryheidsvegters in die Filippyne was so ontstoke oor die Amerikaanse besetting dat Amerikaanse troepe 'n nuwe sywapen met 'n groter kaliber moes aanneem. Moro-vegters wat geskiet is deur die standaarduitgawe Colt .38-kaliber M1892 Army-Navy-pistool, sou nie ophou om Amerikaanse troepe te jaag nie en die Amerikaanse troepe in die Filippyne word doodgemaak deur 'n gebrek aan vuurkrag.
Intussen het die Filippyne in elk geval 'n regering geskep en onmiddellik oorlog verklaar teen die Verenigde State, en hoewel dit eindig met die gevangname van die rebelleleier Emilio Aguinaldo, sou Amerikaanse troepe tot 1913 in die Filippyne wees, met die doel om guerrillas in die oerwoude en die buiteland te onderwerp eilande. Totdat Japan ingeval het.
As u wil weet hoe goed dit met die Japannese gegaan het, hier is 'n foto van die Filippynse vryheidsvegter, kapt. Nieves Fernandez, wat 'n Amerikaanse soldaat wys hoe sy met haar bolo -mes die Japannese koppe afkap.
Prettige feit: sy was 'n onderwyseres voordat sy koppe begin versamel het.
Dus, alhoewel die werklike weermag van die Filippyne 'n bietjie oud en swak is, kan almal wat die Filippyne wil binnedring en onderkry, byna dieselfde weerstand van die plaaslike bevolking verwag. Oorweeg 'n warm klimaat en digte oerwoude wat meer as 7.000 eilande dek, vol Filippyne wat almal uiteindelik sal probeer doodmaak-die Filippyne sal nooit ophou om te weerstaan ​​nie.
Benjamin G. Cloyd, Haunted by Atrocity: Civil War Gevangenisse in Amerikaanse geheue (Baton Rouge: Louisiana State University Press, 2010).
Ovid L. Futch, Geskiedenis van die Andersonville -gevangenis (Gainesville: University Press of Florida, 1968).
Lesley Gordon-Burr, "Storms of Indignation: The Art of Andersonville as Postwar Propaganda," Georgia Historical Quarterly 75 (herfs 1991): 587-600.
Tony Horwitz, Konfederate op die solder: Afsendings uit die onvoltooide burgeroorlog (New York: Pantheon, 1998), hfst. 12.
Duitse krygsgevangenes op die Amerikaanse tuisfront
In die middel van die veertigerjare, toe Mel Luetchens 'n seuntjie was op sy gesin in Murdock, Nebraska, op die plaas waar hy nog woon, het hy soms saam met sy pa se gehuurde hande gekuier, en ek het daarna uitgesien. gesê. Hulle het saam met ons speletjies gespeel en vir ons lekkergoed en tandvleis gebring. Hulle was natuurlik die vyand, sê Luetchens, nou 70 en 'n afgetrede metodiste -predikant. Maar op daardie ouderdom weet jy nie genoeg om bang te wees nie. "
Sedert president Obama se belofte om die gevangeniskamp in Guantanamo te sluit, uitgebreek het tot 'n vaste debat oor waarheen hulle die gevangenes wat in die oorlog in Afganistan gevang is, moet verskuif, het Luetchens besin oor die ironie en parallelle krygsgevangenes van die Tweede Wêreldoorlog en gevangenes in Guantanamo. . Onlangs het die senaat oorwegend verwerp om geld te verskaf om die Amerikaanse militêre gevangenis in Kuba te sluit, en gesê dat geen gemeenskap in Amerika terroriste -verdagtes in sy agterplaas wil hê nie.
Maar in Amerika se agterplase en plaasvelde en selfs eetkamers is dit waar baie vyandelike gevangenes byna 70 jaar gelede beland het. Terwyl die Tweede Wêreldoorlog woed, het bondgenote, soos Groot -Brittanje, 'n tekort aan gevangenisruimte gehad om krygsgevangenes te huisves. Van 1942 tot 1945 is meer as 400 000 as -gevangenes na die Verenigde State gestuur en in kampe in landelike gebiede regoor die land aangehou. Ongeveer 500 krygsgevangenes is gebou, hoofsaaklik in die suide en suidweste, maar ook in die Great Plains en Midwest.
Terselfdertyd terwyl die gevangeniskampe besig was om op te vul, sukkel plase en fabrieke regoor Amerika met 'n akute arbeidstekort. Die Verenigde State staan ​​voor 'n dilemma. Volgens die protokol van die Genève -konvensie kan krygsgevangenes slegs gedwing word om te werk as hulle betaal word, maar die owerhede was bang vir massa -ontsnappings wat die Amerikaanse volk in gevaar sou stel. Uiteindelik het hulle berou gekry en tienduisende vyandelike gevangenes aan die werk gesit, hulle opgedra aan blikkiesfabrieke en meulens, op plase om koring te oes of asperge te pluk, en omtrent enige ander plek waar hulle nodig was en met minimale veiligheid kon werk.
Ongeveer 12 000 krygsgevangenes is in kampe in Nebraska aangehou. Hulle werk oorkant ons, ongeveer 10 of 11 in 1943, en Kelly Holthus (76) van York, Nebraska, onthou. Hulle het hooi gestapel. Het in die suikerbietlande gewerk. Het enige take gedoen. Daar was so 'n tekort aan arbeid. "
Baie van hulle was klipmesselaars, en Keith Buss (78), wat in Kansas woon en onthou hoe vier krygsgevangenes in 1943 by sy familie se plaas aangekom het. Hulle het vir ons 'n betonmotorhuis gebou. Geen vlak nie, net spyker en tou om die gebou in lyn te bring. Dit geld vandag nog. "
Don Kerr (86) het melk in 'n Kansas -kamp afgelewer. Ek het met verskeie van hulle gepraat, en#8221 het hy gesê. Ek het gedink dat hulle baie gaaf was. "
Aanvanklik was daar 'n mate van kommer, 'sê Tom Buecker, die kurator van die Fort Robinson Museum, 'n tak van die Nebraska Historical Society. Mense dink aan die krygsgevangenes as Nazi's. Maar die helfte van die gevangenes het geen neiging om met die Nazi-party te simpatiseer nie. " Minder as 10 persent was harde ideoloë, het hy bygevoeg.
So 'n angs was kortstondig in sy huis, as dit enigsins bestaan, sê Luetchens. Sy familie was van Duitse afkoms en sy pa het vlot Duits gepraat. Met die kans om skouer-aan-skouer te wees met [die gevangenes], het u hulle leer ken, " het Luetchens gesê. Hulle was mense soos ons. "
Ek het die indruk gehad dat die gevangenes gelukkig was om uit die oorlog te wees, het Holthus gesê, en Kerr het onthou dat een gevangene vir my gesê het dat hy hier hou omdat niemand op hom skiet nie. "
Kyk die video: Kim Clement prophesied - FRANCE, EUROPE AND THE FOURTH REICH. Prophetic Rewind. HOD Network
Copyright © salvadoryoscar.com | Watter nasies het gewapende gevangenes en hulle na die oorlog gestuur?...