Y pen is in my hand," lees jy, "my water was in my land." Jy dink jy lees Afrikaans, maar dié kort, ietwat onsinnige rympie kan net sowel deur ’n volbloed Engelsman geskryf gewees het... iemand wat sy hele lewe lank nog nooit ’n enkele Afrikaanse woord gehoor het nie.
Inderdaad. Altwee behoort tot die sogenaamde Wes-Germaanse taalstam en het in die reël ’n herkenbaar ooreenstemmende sinsbou, al bevat albei tale ook baie woorde en uitdrukkings wat hulle uit nie-Germaanse tale oorgeneem het. (Engels is byvoorbeeld verryk met ’n menigte woorde uit Latyn; Afrikaans het sommige van sy bekendse woorde, soos eina, by inheemse tale soos dié van die Khoikhoi gaan leen.)
Só is die wêreld vandag vol tale waarvan sekere groepe duidelik aan mekaar verwant is, maar wat weer soveel van ander taalfamilies verskil dat daar klaarblyklik geen verband tussen hulle kan wees nie. Enige sweempie van ’n verbintenis wat wel in lank vergange eeue kon bestaan het, is so deur die millenniums uitgewis dat die groepe hul gedagtes grammatikaal en andersins totaal verskillend verwoord. Die San (Boesman) praat immers glad nie soos die Inuit (Eskimo) nie.
Boonop kan elk van verskillende streke in ’n taalgebied sy besondere eiendomlikhede hê wat verskillende linguistiese stempels op gemeenskappe afdruk, sodat een taal binne ’n paar geslagte in verskillende dogtertale kan versplinter. Ná nog ’n klompie honderd jaar verstaan die mense van die verskillende dogtertale mekaar miskien nie eens meer nie.
Taalkundiges reken trouens tale is so veranderlik dat as jy vandag, sê, ’n groep Afrikaanssprekendes na ’n verafgeleë sterrestelsel in die ruimte sou stuur, hul nasate oor tienduisend jaar ’n taal sal praat wat net so van Afrikaans sal verskil as Chinees of Arabies!