Mede-outeur Mark Mattson, 'n professor in neurowetenskap aan die Johns Hopkins University School of Medicine wat al 25 jaar die gesondheidsimpak van intermitterende vas bestudeer het en dit self 20 jaar gelede aangeneem het, skryf dat "onderbroke vas deel van 'n gesonde leefstyl kan wees . "
Mattson sê sy nuwe artikel is bedoel om die wetenskaplike en kliniese toepassings van intermitterende vas op te klaar op maniere wat dokters kan help om pasiënte wat dit wil probeer doen.
Hy sê tussenposes van dieet wat vas is, val in die algemeen in twee kategorieë: daaglikse tydsbeperkte voeding, wat die etenstye verminder tot 6-8 uur per dag, en die sogenaamde 5: 2 intermitterende vas, waarin mense hulself tot een matige beperk. groot maaltyd twee dae elke week.
'N Verskeidenheid van diere- en sommige menslike studies het getoon dat die afwisseling tussen tye van vas en eet sellulêre gesondheid ondersteun, waarskynlik deur 'n eeue-oue aanpassing aan te wend tot periodes van voedselskaarste wat metaboliese omskakeling genoem word. So 'n oorskakeling vind plaas wanneer selle hul winkels van vinnig toeganklike suiker-gebaseerde brandstof opgebruik en in 'n stadiger metaboliese proses vet in energie omskakel.
Mattson sê studies het getoon dat hierdie skakelaar die regulering van bloedsuiker verbeter, die weerstand teen stres verhoog en inflammasie onderdruk. Omdat die meeste Amerikaners elke dag drie maaltye plus versnaperinge eet, ervaar hulle nie die skakelaar of die voorgestelde voordele nie.
In die artikel merk Mattson daarop dat vier studies by diere sowel as mense wat bevind het dat die onderbroke vas ook afgeneem het bloeddruk, bloedlipiedvlakke, en rustende hartklop.
Die getuienis is ook aan die toeneem dat intermitterende vas risikofaktore wat met vetsug en diabetes, sê Mattson. Twee studies by die NHS Foundation Trust van die Universiteitshospitaal van Suid-Manchester van 100 vroue wat oorgewig was, het getoon dat diegene wat op die 5: 2-intermitterende vastende dieet dieselfde hoeveelheid gewig verloor het as vroue wat kalorieë beperk, maar beter gevaar het as gevolg van insulienensitiwiteit en maag verminder. vet as dié in die kalorie-vermindering groep.
Voorlopige studies dui daarop dat voorlopige studies, volgens Mattson, ook breingesondheid kan bevoordeel. In 'n kliniese proef met 'n multisentrum aan die Universiteit van Toronto in April is bevind dat 220 gesonde volwassenes sonder vetsug wat twee jaar lank 'n kaloriebeperkte dieet gehandhaaf het, tekens van verbeterde geheue toon in 'n battery kognitiewe toetse. Alhoewel daar baie meer navorsing gedoen moet word om die gevolge van intermitterende vas op leer en geheue te bewys, kan Mattson sê as die bewys gevind word, kan die vas, of 'n farmaseutiese ekwivalent wat dit naboots, ingrypings bied wat neurodegenerasie en demensie kan voorkom.
“Ons is op 'n oorgangspunt waar ons binnekort kan oorweeg om inligting oor intermitterende vas by die kurrikulums vir mediese skole by te voeg, saam met standaardadvies oor gesonde diëte en oefening,” sê hy.
Mattson erken dat navorsers “nie die spesifieke meganismes van metaboliese omskakeling ten volle verstaan ​​nie” en dat “sommige mense nie in staat is om vas te hou nie” aan die vasregimente. Maar hy argumenteer dat die meeste mense hulle met leiding en 'n bietjie geduld in hul lewens kan inkorporeer.
Dit neem 'n geruime tyd voordat die liggaam aanpas by intermitterende vas, en om verder te gaan as die aanvanklike hongerpyne en prikkelbaarheid wat daarmee gepaard gaan. “Pasiënte moet daarop gewys word dat hulle aanvanklik honger en prikkelbaar voel en gewoonlik na twee weke tot 'n maand oorgaan, aangesien die liggaam en brein gewoond raak aan die nuwe gewoonte,” sê Mattson.
Om hierdie struikelblok te bestuur, stel Mattson voor dat dokters pasiënte aanraai om geleidelik die duur en frekwensie van die vasperiodes gedurende 'n paar maande te verhoog, in plaas daarvan om 'n koue kalkoen te doen. 'Soos met alle lewenstylveranderings, sê Mattson, is dit belangrik vir dokters om die wetenskap te ken, sodat hulle potensiële voordele, nadele en uitdagings kan kommunikeer en ondersteuning kan bied.
Die resensie verskyn in die New England Journal of Medicine.
Rafael de Cabo van die Translational Gerontology-tak van die National Institute for Aging Intramural Research Programme is 'n mede-outeur van die hersiening. Die intramurale navorsingsprogram van die Nasionale Instituut vir Veroudering by die National Institute of Health het die werk ondersteun. Openbaarmakingsvorms wat die outeurs verskaf, is beskikbaar met die volledige teks van hierdie artikel op NEJM.org.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Food & Voeding > genesing Dieet > Leef intermitterende vas tot die hype?