Is Anna en die Koning (of die Koning en ek) 'n ware verhaal?
Geskiedenis en Kultuur Feministiese tekste
Hoeveel van die storie is waar?
Hoeveel van die verhaal van The King en ek en Anna en die Koning is 'n akkurate biografie van Anna Leonowens en die hof van King Mongkut? Vertolk populêre kultuur die historiese realiteit van hierdie vrou se lewensverhaal of die koninkryk van Thailand se geskiedenis akkuraat?
Twintigste eeuse populariteit
Anna en die Koning , die 1999-weergawe van die verhaal van Anna Leonowens se ses jaar by die Hof van Siam , is soos die 1956-rolprentmusiek en verhoogmusiek, beide die titel The King en I , gebaseer op 'n 1944-roman, Anna en die Koning van Siam.
Jodie Foster sterre soos hierdie weergawe van Anna Leonowens. 'N 1946-film Anna en die koning van Siam, wat ook gebaseer is op die 1944-roman, het waarskynlik minder impak gehad as die laaste gewilde weergawes van Anna Leonowen se tyd in Thailand, maar was nog steeds deel van die evolusie van hierdie werk.
Die 1944-roman deur Margaret Landon is ondertiteld "The Famous True Story of a Splendid Wicked Oriental Court." Die ondertitel is duidelik in die tradisie van wat bekend staan ​​as "oriënterisme" - die uitbeelding van Oosterse kulture, insluitend Asiatiese, Suid-Asiatiese en Midde-Ooste, as eksotiese, onontwikkelde, irrasionele en primitiewe. (Oostersisme is 'n vorm van essentialisme: eienskappe aan 'n kultuur toeskryf en aan te neem dat hulle deel is van die statiese essensie van daardie mense, eerder as kultuur wat ontwikkel.)
Die koning en ek , 'n musikale weergawe van die verhaal van Anna Leonowens, geskryf deur komponis Richard Rodgers en dramaturg Oscar Hammerstein, het in Maart 1951 op Broadway sy premier gehad.
Die musiekblyspel is aangepas vir 'n 1956-rolprent. Yul Brynner het in beide weergawes die rol van koning Mongkut van Siam gespeel, wat hom beide 'n Tony- en 'n Oscar-toekenning verdien.
Dit is waarskynlik nie toevallig dat die nuwer weergawes hiervan, van die 1944-roman tot die later stadiums produksies en flieks, gekom het toe die verhouding tussen die weste en die ooste van hoë belangstelling in die weste was toe die Tweede Wêreldoorlog geëindig het en Westerse beelde van wat "die Ooste" verteenwoordig kan idees van westerse superioriteit en die belangrikheid van Westerse invloed in "bevorderende" Asiatiese kulture versterk.
Die musikale het in die besonder gekom toe Amerika se belangstelling in Suidoos-Asië toeneem. Sommige het voorgestel dat die onderliggende tema - 'n primitiewe Oosterse koninkryk wat gekonfronteer word en letterlik deur 'n meer rasionele, redelike, opgevoede Weste geleer word, gehelp het om die grondslag te gee vir Amerika se toenemende betrokkenheid in Vietnam.
Negentiende eeu Popularity
Die 1944-roman is op sy beurt gebaseer op die herinneringe van Anna Leonowens self. 'N Weduwee met twee kinders, het sy geskryf dat sy as regerende of tutor gedien het aan die vier en sestig kinders van King Rama IV of King Mongkut. By die terugkeer na die Weste (eers die Verenigde State, later Kanada), het Leonowens, soos baie vroue voor haar, na die skryfwerk gegaan om haarself en haar kinders te ondersteun.
In 1870, minder as drie jaar nadat sy Thailand verlaat het, het sy die Engelse regering by die Siamese Hof gepubliseer . Sy onmiddellike ontvangs het haar aangemoedig om 'n tweede volume verhale van haar tyd in Siam te skryf, wat in 1872 as die Romantiek van die Harem gepubliseer is - duidelik, selfs in die titel, op die gevoel van eksotiese en sensasionele wat die leeswerk betower het publiek. Haar kritiek op slawerny het tot haar gewildheid gelei, veral in Nieu-Engeland onder die kringe wat in Amerika die afskaffing van afskaffing ondersteun het.
Die 1999-rolprentweergawe van Anna Leonowens se diens in Thailand, wat hom 'n ware verhaal noem, is vir die onakkuraatheid van die regering van Thailand veroordeel.
Dit is egter nie nuut nie. Toe Leonowens haar eerste boek uitgegee het, het die koning van Siam deur sy sekretaresse gereageer met die stelling dat sy deur haar uitvinding 'n gebrek aan haar geheue gegee het.
Anna Leonowens, in haar outobiografiese werke, het besonderhede van haar lewe ingesluit en wat rondom haar gebeur het, waarvan baie historici nou glo dat dit onwaar is. Byvoorbeeld, historici glo dat sy in 1831 in Indië gebore is, en nie in 1834 in Wallis nie. Sy is gehuur om Engels te leer, nie as 'n goewerneur nie. Sy het 'n verhaal van 'n gemeen en monnik wat in die openbaar gemartel is, ingesluit en daarna verbrand, maar niemand anders, insluitend baie buitelandse inwoners van Bangkok, het van so 'n voorval vertel nie.
Kontroversieel van die begin af, bly hierdie storie steeds gedy: kontrasterend oud en nuut, oos en wes, patriargie met vroue se regte , vryheid en slawerny, feit vermeng met oordrywing of selfs fiksie.
As jy meer in-diepte inligting wil hê oor die verskille tussen Anna Leonowens se verhaal, soos in haar eie memoires of in die fiktiewe afbeeldings van haar lewe in Thailand gesê, het verskeie skrywers die getuienis gegrawe om die saak vir haar oordele te maak. en wanvoorstellings, en die interessante en ongewone lewe wat sy geleef het. Alfred Habegger se 2014-wetenskaplike studie Masked: Die lewe van Anna Leonowens, skoolmagister by die Hof van Siam (gepubliseer deur die Universiteit van Wisconsin Press) is waarskynlik die beste ondersoek. Susan Morgan se 2008-biografie Bombay Anna: Die Real Story en Remarkable Adventures of the King en I Governess sluit ook aansienlike navorsing en 'n innemende verhaal in. Beide rekeninge sluit ook die verhaal van meer onlangse gewilde afbeeldings van die verhaal van Anna Leonowens in, en hoe hierdie uitbeeldings inpas by politieke en kulturele tendense.
Op hierdie webwerf vind u 'n biografie van Anna Leonowens om haar werklike lewe te vergelyk met die lewe in die populêre kultuur.