Die publieke universele vriend – WRSP
DIE OPENBARE UNIVERSELE VRIEND TYDLYN
1752 (29 November): Jemima Wilkinson is gebore in 'n Quaker-familie in Cumberland, Rhode Island Colony.
1775-1776: Wilkinson het New Light Baptist-vergaderings begin bywoon.
1776 (4 Julie): Die Verenigde State verklaar onafhanklikheid van Engeland.
1776 (September): Die Smithfield-maandelikse vergadering van Quakers het Wilkinson uit die gemeente geskors as straf vir haar New Light-vereniging.
1776 (5 Oktober): Wilkinson het siek geword met koors.
1776 (11 Oktober): Wilkinson het van die koors herstel as The Public Universal Friend.
1777: The Friend brei openbare prediking uit van plaaslike plekke na ander plekke in Rhode Island en Massachusetts.
1777 (September): Die Smithfield Quakers verloën Jeremiah Wilkinson, The Friend se pa.
1778: The Friend en Sarah Skilton Richards ontmoet mekaar in Watertown, Connecticut.
1779: The Friend het 'n bediening by Little Rest, Rhode Island gestig en in Connecticut begin preek, wat groter invloed en 'n aansienlike aanhang tot stand gebring het.
1779: The Friend gepubliseer Sommige oorwegings, gestel aan die verskeie soorte en sektes van professore van hierdie ouderdom, die eerste geskrewe leringe.
1779: Kaptein James Parker en Abner Brownell word volgelinge van The Friend.
1780: Regter William Potter het 'n volgeling geword, saam met nege van sy dertien kinders.
1782 (Oktober): Die Vriend het Philadelphia besoek om meer bekeerlinge te wen en is deur 'n skare aangeval.
1782 (Oktober): Abner Brownell gepubliseer Entoesiastiese foute, gebeur en bespeur, voorgee om The Friend as 'n bedrog aan die kaak te stel.
1783 (18 September): Society of Universal Friends is formeel gestig.
1784 (Augustus): Die Vriend het weer Philadelphia besoek, na 'n kort tydjie teruggekeer na Nieu-Engeland en begin om die stigting van 'n kolonie in die weste van New York te beplan.
1784 (November): Die universele vriend se advies, aan diegene van dieselfde godsdienstige vereniging, wat The Friend se leerstellings uiteensit, is gepubliseer.
1785: The Friend se broer, Jeptha Wilkinson, het na die westelike New York-wildernis gestuur om die vooruitsig van grondaankoop te verken.
1786: Die Society of Universal Friends het 'n fonds gestig om grond te koop, en het besluit op die Genesee-gebied in die weste van New York as die terrein vir hul nuwe gemeenskapsnedersetting.
1786: Na die dood van haar man, het Sarah Richards, 'n nabye vennoot van The Friend, 'n lid van The Friend se huishouding geword, wat dien as die praktiese en finansiële bestuurder daarvan.
1787: 'n Klein partytjie het begin om die gebied bekend as Genesee Country te ondersoek om geskikte eiendom vir nedersetting te vind
1788: William Parker, wat in 1779 by die Society of Universal Friends aangesluit het, het grond van 'n New York-konsortium, bekend as The Lessees, gekoop, onbewus daarvan dat hul regte om so 'n verkoop te maak op verskeie fronte betwis is.
1788 (Junie): Vyf-en-twintig universele vriende, gelei deur James Parker, het aangekom om op die grond in Genesee te begin vestig.
1788 (Julie): Opname van die Voorkooplyn het begin. Na voltooiing van die opname, is ontdek dat die Universal Friends hul nedersetting op grond wat aan die staat New York behoort het, geleë is.
1789: Die Universal Friends-groep was groot genoeg om amptelike erkenning te kry as 'n godsdienstige denominasie in Rhode Island. Setlaars het voortgegaan om na die Friends-nedersetting in die weste van New York te migreer.
1790: Die Vriend het met 'n handjievol volgelinge by die nedersetting aangekom. Die bevolking het tot ongeveer 260 gegroei, wat die grootste wit gemeenskap in die weste van New York geword het.
1791 (lente): James Parker het na New York gereis om goewerneur George Clinton te versoek om die grondeienaarskapkwessie op te los.
1791: Die Society of Universal Friends het wetlike erkenning as 'n godsdienstige denominasie van die staat New York verkry.
1791 (Desember): Die Verenigde State het sy onafhanklikheidsoorlog teen Engeland gesluit.
1792 (10 Oktober): New York State verleen duidelike titel aan William Potter, James Parker en Thomas Hathaway vir die eiendom in Genesee.
1793 (30 November): Sarah Richards sterf.
1794 (20 Februarie): Die Vriend verhuis na 'n nuwe huis op 'n nuwe eiendom genaamd Jerusalem, ongeveer twaalf myl wes van die Society of Universal Friends-nedersetting in Genesee.
1796: Eliza Richards, Sarah se dogter, het weggestap saam met Enoch Malin, die broer van twee naaste medewerkers van The Friend, Rachel en Margaret Malin.
1798: In 'n poging om regsaanspraak op The Friend se eiendom te maak, het Enoch en Eliza Malin 'n uitsettingsgeding teen The Friend gebring. Enoch het beweer dat die huwelik eienaarskap verleen van al die eiendom wat in Sarah se naam gehou word, en het begin om The Friend se eiendom te verkoop.
1799 (Junie): Verhoor is gehou in die Ontario County Circuit Court. Die Vriend is onskuldig bevind aan betreding.
1799 (17 September): James Parker het 'n lasbrief vir die Vriend se arrestasie uitgereik op aanklag van godslastering.
1800 (Junie): The Friend het hof toe gegaan in Canandaigua, die provinsie setel van Ontario County, om aanklagte van godslastering in die gesig te staar. Aangesien godslastering nie 'n misdaad in die staat New York was nie, is die saak van die hand gewys.
1819 (1 Julie): Die Vriend sterf tuis in Jerusalem.
1840: Die Society of Universal Friends het opgehou funksioneer.
Jemima Wilkinson, die agtste kind van Quaker-boere Jeremiah en Amey Wilkinson, is gebore op 29 November 1752 in Cumberland, Rhode Island Colony. Die Public Universal Friend het op 11 Oktober 1776 ontstaan ​​toe Jemima nie heeltemal vier-en-twintig was nie.
Jemima se vroeë lewe is gevorm deur die massiewe sosiale en geestelike omwenteling wat deur die Amerikaanse Revolusie (1765–1791) gegenereer is, en die aanhoudende entoesiasme van die Eerste Groot Ontwaking (1730–1740's). Drie van Jemima se broers is uit die Society of Friends geskors omdat hulle by die Oorlog vir Onafhanklikheid aangesluit het, direk in stryd met die kern Quaker-beginsel van pasifisme. Haar ouer suster Patience is ook ontslaan omdat sy geboorte gegee het aan 'n kind buite die huwelik. Jemima is self gedissiplineer "omdat hy nie Vriende se vergaderings bygewoon het nie en nie die gewone taal gebruik nie" (Wisbey 1964:7), en is in September 1776 geheel en al uit die Smithfield-vergadering geskors omdat sy vergaderings van die New Light Baptist Congregation in Abbott Run bygewoon het. Die destyds radikale en revolusionêre omhelsing van evangelisasie, emosionele vurigheid en bekeringservarings van die sogenaamde Nuwe Ligte het hulle geskei en vervreem van die meer vaste en betreklik meer outoritêre "Ou Lig" Baptiste en Congregationalistiese denominasies. Benewens die feit dat Jemima versuim het om Quaker-byeenkomste by te woon, het die evangeliese opgewondenheid van die Nuwe Ligte teen die Quaker-waarde van Quietisme gestry, wat die uitsetting verder regverdig. Boonop het die evangeliese ywer wat die Nuwe Ligte en ander skeuringbewegings binne die hoofstroom Protestantisme dryf, ook begin om die Kwakers te beïnvloed, aangesien "Skelders" begin wegbreek het van gevestigde vergadering "en kerkleer verwerp het ten gunste van individuele gewete" (Moyer 2015: 17).
Kort ná haar uitsetting, op Dinsdag, 5 Oktober, het Jemima ernstig siek geword van 'n koors, moontlik tifus. Die volgende Vrydag, na 'n skielike herstel, het die persoon wat voorheen bekend was as Jemima aangekondig dat sy dood is, in die hemel, en dat God die liggaam met 'n goddelike gees herleef het. [Beeld regs] Hierdie gees was nie manlik of vroulik nie, nie meer Jemima nie, maar geïdentifiseer as The Public Universal Friend. Die Vriend het geweier om te antwoord op die naam Jemima of op enige vroulike voornaamwoorde, en verkies enige variant van die titel wat voornaamwoorde vermy het. (Met respek vir daardie begeerte, verwys geleerdes vandag óf na The Friend in die derde persoon meervoud, óf vermy voornaamwoorde heeltemal.) The Friend se volgelinge het dieselfde gedoen en verwys na hul leier op verskillende maniere as The Dear Friend, Dearest of Friends, Best-Friend, The Vriend, All-Friend. Die Vriend het dikwels self geïdentifiseer as Die Trooster, 'n toespeling op Johannes 14:16 en 15:26 wat impliseer dat die Vriend se natuur die Heilige Gees was wat van God gestuur is om die mensdom te waarsku oor Christus se wederkoms en 'n pad na verlossing aan te bied. Beskikbare bronne sê nie hoekom die Gees die spesifieke titel "Publieke Universele Vriend" gekies het nie.
Vermoedelik is die "Vriend"-benaming afgelei van die Quaker-term vir hulself, in ooreenstemming met die nie-hiërargiese aard van hul geloof en hul siening van hul persoonlike verhouding met God: "Ek noem julle nie meer diensknegte nie, want die dienaar weet nie wat sy meester doen; maar Ek het julle vriende genoem, want alles wat Ek van my Vader gehoor het, het Ek aan julle bekend gemaak," het Jesus gesê (Joh. 15:15). Die "Publieke Universele" aspek het die sterker evangeliese aard van die Gees se sending beklemtoon, wie se primêre boodskap die beskikbaarheid van verlossing vir almal was.
Die volgende Sondag, nadat hy 'n vergadering by die ou Ouderling Miller Baptist Meeting House by Abbott Run bygewoon het, het The Friend die eerste openbare preek onder 'n groot boom in die kerkhof gelewer (Wisbey 1964:14–15). Teen die begin van 1777 het The Friend volgelinge gelok deur op uitnodiging by kerke en vergaderhuise, herberge of in die huise van die nuwe gelowiges te praat. In September 1777, nadat die Smithfield Quakers Jeremiah Wilkinson geskors het vir sy verbintenis met The Friend, het hy by The Friend se volgelinge aangesluit. Vyf ander familielede het uiteindelik ook tot bekering gekom.
Onder die honderde volgelinge wat The Friend begin versamel het, het verskeie individue na vore gekom wat die sleutel tot die beweging sou word. Twee vroue was vroeg veral belangrik in die Universele Vriend se gemeenskap. Ruth Pritchard, wat in 1777 aangesluit het, het uiteindelik amptelike rekordhouer en kroniekskrywer geword vir die Society of Universal Friends wat in 1783 gestig is. Sarah Richards, wat The Friend in 1778 begin volg het, het so 'n hegte metgesel geword dat volgelinge na haar verwys het as "Sarah Vriendin." Sarah, wat uiteindelik hul Vriend se finansies, saketransaksies en huishoudelike sake ten volle bestuur het, is algemeen binne die gemeenskap aanvaar as "minnares van die huishouding", maar is soms deur teenstanders na verwys as "die eerste minister" (Dumas 2010:42). William Parker, wat as 'n kaptein in die Kontinentale Leër gedien het tydens die Revolusionêre Oorlog, het sy kommissie prysgegee toe hy in 1779 by die Universal Friends aangesluit het. Regter William Potter, wat in 1780 aangesluit het, het eweneens sy aansienlike politieke aansien opgeoffer, maar 'n groot baie rykdom en respek vir die gemeenskap, asook nege van sy dertien kinders as bekeerlinge.
Namate The Friend se bediening uitgebrei het deur Rhode Island en Connecticut, het die fokus na Philadelphia, destyds die hoofstad van die nuwe nasie, gedraai. Die ongewone voorkoms van The Friend en die vroue in die geselskap, wat na androgene drag geneig het, het 'n sensasie veroorsaak, wat deur die koerante van die tyd aangewakker is. Kort nadat The Friend met 'n klein gevolg in die hoofstad aangekom het, is die losieshuis waar die maatskappy gebly het deur 'n skare wat klippe en bakstene gegooi het, aangeval. Alhoewel The Friend slegs een bekeerling gemaak het tydens hierdie rampspoedige besoek, het die groep twee herbesoeke gedoen, een vir nege maande in 1784, waar hulle deur die gemeenskap van Vrykwakers verwelkom is. Benewens ontevrede Kwakers, het The Friend 'n paar bekeerlinge getrek uit die Pennsylvania Schwenkfelders, volgelinge van die Protestantse mistikus Kasper Schwenkfeld (1490–1561). Onder hulle was die Wegener-familie. Abraham, een van die seuns, het uiteindelik die dorpie Penn Yan, New York, gestig.
Die moeilikheid om nuwe volgelinge te kry, frustrasie oor die onwaarskynlike vooruitsig om die wêreld van sy apokaliptiese lot te red, en toenemend opspraakwekkende dekking deur 'n pers wat geen idee gehad het wat om van The Friend se ongewone maniere of bediening te maak nie, het alles gelei tot The Friend se besluit om skep 'n privaat gemeenskap in 'n minder bevolkte gebied. Terwyl die Ephrata-kolonie en die Shakers dalk as modelle gedien het, het die Universal Friends nie daarop gemik om gemeenskaplik te werk nie. Hulle was van plan om individuele eienaarskap van hul huise, grond en besittings te behou, Die Vriend te dien en hul missie om 'n nuwe Jerusalem te skep uitsluitlik vir hulself te bevorder.
Vir hierdie doel is Jeptha Wilkinson, The Friend se broer, na die weste van New York gestuur om die haalbaarheid van die aankoop van grond te ondersoek. Die oorvloedige, vrugbare grond in die gebied tussen die Genesee-rivier en die Seneca-meer, wat toe na verwys is as die Genesee-land, het aanvanklik belowend gelyk. Generaal John Sullivan se volksmoordveldtog van 1779 het die Haudenosaunee inheemse inwoners verwoes. Terwyl die veldtog geleenthede vir grondspekulasie en wit nedersetting geskep het, het verskeie partye eienaarskap geëis. Beide New York en Massachusetts het dit gedoen deur die veronderstelde reg van koloniale handves. Brits-Kanada het ook 'n belang gehad, wat dit probeer bevorder het met sy nou baie verminderde inheemse voormalige bondgenote, wat tot Sullivan se veldtog ongetwyfeld die regmatige bewoners was, en steeds grondbesit in 'n groot deel van die streek behou het.
As deel van 'n kompromie-ooreenkoms tussen New York en Massachusetts in Desember 1786, het die twee state 'n grenslyn in die betwiste gebied vasgestel, waarna verwys word as die Preemption Line. Die amptelike opname van die Preemption Line is egter eers in 1788 gedoen. Boonop, alhoewel wetgewing in die staat New York individue verbied het om grond direk te koop van die inheemse Amerikaners wat dit nog steeds besit, het 'n groep New York-spekulante, verbonde aan sommige Kanada-gebaseerde Britse amptenare en gelei deur John Livingston, 'n prominente Hudson Valley grondeienaar, probeer om voordeel te trek uit die situasie. Hulle het dit gedoen deur die New York Genesee Land Company en die Niagara Genesee Land Company iewers in 1787 te stig. Hulle doel was om 'n ooreenkoms met die Seneca aan te gaan wat die Land Company in staat stel om grond in Seneca besit te verhuur aan onoplettende potensiële setlaars op soek na 'n winskoop , onder die naam The Lessee Company, gewoonlik na verwys as The Lesees. Een so 'n ongelukkige individu was James Parker, een van The Friend se mees betroubare gemeenskapslede, wat die opdrag gekry het om grond vir die beplande gemeenskap te bekom.
Parker het baie geld vir hierdie aankoop belê, net soos verskeie ander vriende. Terwyl elkeen wat bygedra het dit gedoen het met die verstandhouding dat die gedeelte van die grond wat hulle ontvang het, eweredig sou wees aan hul bydrae, is hierdie begrip nooit as 'n skriftelike kontrak gekodifiseer nie. Individue wat nie tot die fonds kon bydra nie, het blykbaar ook verwag, weereens by gebrek aan enige soort duidelike skriftelike ooreenkoms of kontrak, dat ander Vriende hulle sou bystaan ​​sodat hulle ook 'n deel van die eiendom kon hê. Gevolglik, deur 'n kombinasie van bedrog, teenstrydige regseise, swak beplanning, swak kommunikasie en volslae verwarring, was die stuk grond wat Parker uiteindelik namens die gemeenskap bekom het ('n smal strook van ongeveer 1,100 14,000 hektaar) aansienlik minder as die XNUMX XNUMX hektaar wat hy en die Society of Universal Friends gedink het hulle het by The Lessees gekoop. Gemeenskapslede wat groot bedrae belê het, het drasties verminderde oppervlakte as hul aandeel gekry, en die armer lede kon glad nie geakkommodeer word nie.
In 1790, na moeilike reis, het The Friend saam met verskeie metgeselle by die nedersetting aangekom. Die bevolking, nou op 260, verteenwoordig die grootste nedersetting in die weste van New York, en ongeveer twintig persent van die Blanke bevolking in die streek. Gekonfronteer met voedseltekorte as gevolg van slegte oeste, het die gemeenskap 'n koringmeule opgerig wat saam met regeringshulp die ergste hongerkwessies verlig het. Hulle het ook 'n vergaderhuis en 'n huis vir The Friend opgerig, en in 1791 het hulle erkenning ontvang as 'n godsdienstige organisasie van die staat New York, wat die gemeenskap aanvaar het hul aanspraak op die grond sou versterk en hulle in staat stel om makliker meer te bekom. [Beeld regs]
Sodra dit gevestig is, het die nedersetting floreer, totdat 'n tweede opname van die Preemption Line aan die lig gebring het dat die grond eintlik aan die staat New York behoort het, en nie die huurders of enige ander van die grondmaatskappye wat by die transaksie betrokke was nie. In 1791 het James Parker namens die Genootskap vir George Clinton, destyds die goewerneur van New York, direk versoek om resolusie. Op grond van die feit dat die Genootskap die grond omvattend verbeter het, het die petisie geslaag. Parker's was egter die enigste naam op die titel, en die feit dat die oorspronklike grond verskeie kere verkoop en herverkoop is, het sake vererger. Intussen het verskeie Genootskaplede, gefrustreerd deur wat hulle beskou het as Parker se wanhantering van die situasie, twee ander lede, Thomas Hathaway en William Potter, aangestel om die voortslepende titelkwessies op te los.
Op 10 Oktober 1792 het goewerneur Clinton 14,040 1793 hektaar aan Parker, Potter en Hathaway oorgedra, as huurders in gemeen. Aangesien ander Genootskaplede 'n oorspronklike aandeel vir die aankoop betaal het en dat almal wat daar gevestig het, harde arbeid ingesit het wat die waarde van die grond verbeter het, het die situasie ondraaglik geword. Na 'n reeks vergaderings in die somer van XNUMX is die hele traktaat in twaalf afdelings verdeel, met aandele op 'n manier wat nie die bestaande huise en plase van die huidige setlaars of die finansiële belang van enige van die oorspronklike bydraers in ag geneem het nie. . Gevolglik het Parker as eienaar van byna die helfte van die aandeel na vore gekom. Slegs sewentien mense het in totaal aandele ontvang, nie almal van hulle was oorspronklike setlaars of vroeë finansiële bydraers nie. Gevolglik het baie mense óf geen grond gekry ná al hul pogings nie, óf die waarde van hul verbeterings verloor.
Die Vriend, wat eers in 1790 by die nedersetting aangekom het, het vinnig ontsteld geraak deur die ewige konflik en 'n heel ander stuk grond verseker. Omdat The Friend geweier het om 'n geboortenaam te gebruik of dit op enige regsdokument te teken, het reeds komplekse eiendomstransaksies selfs meer Bisantyns geword. Volgelinge Thomas Hathaway, Benedict Robinson en 'n paar ander het nog 'n stuk eiendom wes van die oorspronklike nedersetting bekom. Die Vriend het op sy beurt 'n aansienlike gedeelte van hierdie pakkie by Hathaway en Benedict gekoop. Sarah Richards, wat as agent en trustee optree, het die eiendom namens The Friend in haar eie naam bekom. Die Vriend het in 1794 in hierdie nuwe nedersetting, genaamd Jerusalem, intrek geneem, spoedig aangesluit deur verskeie ander gesinne wat wou ontsnap van die ewige konflik wat die oorspronklike gemeenskap getref het. Ongelukkig is Sarah Richards, wat The Friend se nabye metgesel, sakebestuurder en trustee was, in 1793 aan 'n siekte oorlede, voordat sy kon intrek in die huis waarin hulle beplan het om saam te woon. [Beeld regs]
Behalwe vir die emosionele verlies van 'n hegte metgesel en mees betroubare bondgenoot, het Sarah se dood The Friend ook beroof van haar aansienlike sake- en huishoudelike bestuursvaardighede. Terwyl Rachel Malin en haar suster Margaret baie van Sarah se verantwoordelikhede oorgeneem het, dui die feit dat The Friend kort daarna met 'n reeks persoonlike en wettige aanvalle beleër is daarop dat die susters dalk minder as doeltreffend was.
Die Vriend se verhuising na Jerusalem het persoonlike en politieke dinamika binne die gemeenskap op verskeie belangrike maniere verskuif. Verskeie gesinne wat verliese gely het weens Parker en Potter se waarskynlik gewetenlose grondtransaksies, het The Friend na Jerusalem gevolg en eiendom gestig en huise naby The Friend se eie huis gebou. Verskeie ander gesinne, baie van hulle voormalige Kwakers, het ook opstalle daar gevestig. 'n Aantal kleiner huise het The Friend se huis omring, die oorgrote meerderheid van hulle het 'n vroulike hoof huishoudings, bewoon deur weduwees, enkellopende vroue en hul gesinne. Iewers tussen sestien en agtien mense, weer meestal vroue, het in The Friend se huis gewoon, wat algemeen na verwys word as The Friend se familie. Hierdie vroue wat naby aan The Friend of in The Friend se huis gewoon het, omtrent agt-en-veertig in getal, is "The Faithful Sisterhood" genoem en het The Friend se mees lojale volgelinge gebly.
Alhoewel verskeie gesinne in die ou nedersetting op goeie voet met The Friend gebly het, het James Parker en William Potter, wie se gewetenlose grondtransaksies baie Genootskap-lede daarvan weerhou het om hul regverdige deel te ontvang, posisies van aansienlike mag en invloed behou binne en buite die Society of Universal Vriende. Hulle, saam met 'n groeiende aantal eens lojale volgelinge, het weggebreek van The Friend en aktief vyandig geword. Dit is opmerklik dat die afvallige faksie feitlik geheel en al uit mans bestaan ​​het, baie van hulle, soos Parker en Potter, ryk, invloedryk, polities verbonde aan hoofstroom-instellings van mag en regering, en gegrief deur wat hulle beskou het as die usurpasie van hul natuurlike gesag deur die Vriend en die mees lojale vroulike volgelinge.
Op 17 September 1799 het Parker, wat ses jaar tevore as Vrederegter vir Ontario County aangestel is, 'n lasbrief vir The Friend se arrestasie uitgereik op die aanklag van godslastering. Na twee onsuksesvolle pogings om The Friend aan te keer, het 'n pos van ongeveer dertig mans, die meeste van hulle afvallige volgelinge, gewelddadig by The Friend se huis ingebreek. 'n Dokter wat die mans vergesel het, het vasgestel dat The Friend, verouderend en chronies siek, te sleg was om in die middel van die nag tronk toe gebring te word, so die skare het ingestem dat The Friend vrywillig voor die Canandaigua County-hof mag verskyn.
Die Vriend het dit in Junie van die volgende jaar gedoen. Die aanklag van godslastering is ondersteun deur die beskuldiging dat The Friend beweer het dat hy Jesus Christus is. Boonop het die argument geloop, die vlak en graad van gesag wat vermoedelik oor die Genootskap geëis word, het aangedui dat The Friend veronderstel was om vrygestel te wees van die wette van die staat. Verdere getuienis, wat impliseer dat The Friend "aktief gewerk het om die instelling van die huwelik te ondermyn," tesame met 'n sosiale orde wat op geslag en klashiërargieë gebou is, het aan die lig gebring in watter mate die regsaksie hoofsaaklik gedien het om The Friend se gesag te ondermyn (Moyer 2015:173). ). Aangesien godslastering in werklikheid nie 'n misdaad in die staat New York was nie, kon The Friend egter nie op daardie aanklagte vervolg word nie, en die saak is uit die hof gegooi.
Onsuksesvol in hierdie poging om The Friend se gesag te ondermyn, het die antagonistiese faksie teruggekeer na die voortdurende kwessie van eiendomsbesit-eise. Hierin was hulle meer suksesvol, en die aanval baie meer persoonlik. In 1793, drie jaar nadat Sarah Richards gesterf het, het haar sestienjarige dogter Eliza saam met Enoch Malin, Rachel en Margaret se jonger broer, weggetrek. As Eliza se man het Henog nou al die eiendom wat sy van haar ma geërf het, besit. Alhoewel Sarah Richards wel 'n paar eiendom op haar eie besit het, het sy die meeste daarvan gekoop as 'n trustee namens The Friend, wat geweier het om enige naam behalwe The Public Universal Friend of 'n kruismerk op enige regsdokument te teken. Sarah het hierdie reëling in haar testament beskryf, maar met klaarblyklik genoeg dubbelsinnigheid dat Enoch Malin probeer het om beheer oor al die grond wat oorspronklik in Sarah Richards se naam gekoop is, te bekom, eers deur in Junie 1799 te probeer om The Friend uit te sit vir betreding met 'n uitsettingsgeding, 'n regsaksie in die siviele hof om besit of titel van grond te verhaal teen iemand wat dit vermoedelik onwettig betree of dit andersins beset. Toe dit misluk, het hy pakkies van The Friend se grond in sy eie naam begin verkoop.
In 1811 het Rachel Malin, namens The Friend, 'n uitsettingsgeding teen Henoch en Eliza Malin, en almal wat eiendom van Henoch gekoop het, teengestaan. Teen die tyd dat hierdie saak uiteindelik vyf jaar later in die Hof van die Kanselarij aanhangig gemaak is, het Henoch en Eliza egter uit hul oorspronklike regsgeding gebuig, hul regte op enige eis verkoop en in 1812 na Kanada verhuis. Toe Henoch kort oorlede is ná die verhuising het Eliza met hul twee kinders na Ohio verhuis, waar sy ook drie jaar later gesterf het.
Intussen het Elisha Williams, 'n buitestaander en 'n prokureur wat 'n medewerker was van die New York-huurders wat James Parker op die oorspronklike eiendomstransaksie bedrieg het, die regsgeding opgeneem. Die regsgevegte het voortgeduur tot 1828, toe die Hof vir die Verhoor van Aanklagte en die Regstelling van Foute, algemeen genoem die Hof van Foute en destyds die hoogste appèlgesag in die staat New York, ten gunste van The Friend besluit het. Ongelukkig het hierdie finale oorwinning nege jaar ná The Friend se dood in 1819 plaasgevind, heel waarskynlik van kongestiewe hartversaking. Die langdurige stryd het die Genootskap van die meeste van sy finansies gedreineer. Rachel en Margaret Malin is uiteindelik gedwing om baie van die eiendom te verkoop voordat hulle albei in die 1840's gesterf het. Die eiendom wat oorgebly het, is aan hul eie families versprei eerder as aan oorlewende Genootskaplede. Terwyl verskeie afstammelinge in die gebied bly (nou die dorpie Penn Yan, New York), het nie die godsdiens of die beweging die dood van The Friend se mees toegewyde volgelinge oorleef nie, veral die Malin-susters wat Sarah Richards vervang het as bestuurders, trustees, en naaste vertrouelinge.
Streng gesproke het The Friend se bediening plaasgevind tussen die Eerste Groot Ontwaking in die 1730's en 1740's en die Tweede Groot Ontwaking (c. 1790-1840). Die geskiedkundige Paul B. Moyer voer egter aan dat die radikale onrus van die Amerikaanse Revolusie die vroeëre godsdiensomwentelinge versterk en voortgesit het, en dat die bediening van die Universal Friend "bevestig dat die jare tussen die middel-agtiende en middel-negentiende eeue 'n ononderbroke era van godsdienstige gisting" (2015:5). Ter verdere ondersteuning van hierdie tesis, wys hy daarop dat "Opstandige denominasies soos die Metodiste en Baptiste hul wortels in die koloniale tydperk gehad het, maar tydens die Revolusie prominent geword het, terwyl selfs meer radikale sektes soos die Shakers, Society of Universal Friends, Free Will Baptiste, en Universaliste het ook tot stand gekom" (2015:6).
So ver buite die hoofstroom as wat 'n ontluikende godsdienstige beweging gelei word deur 'n adamant geslaglose profeet mag gewees het, was The Friend se bediening nie, in terme van leerstelling, geloof of praktyk, besonder ongewoon of oorspronklik nie. Die eerste publikasie van daardie leringe wat aan The Friend toegeskryf word, Sommige oorwegings, gestel aan die verskeie soorte en sektes van professore van hierdie ouderdom, is openlik geplagiaat, blykbaar deur Abner Brownell, 'n volgeling wat later 'n teëstander geword het (Brownell 1783). Sy bronne was twee bekende Quaker-tekste: die 1681 Die werke van Isaac Pennington en William Sewel se 1722 Die geskiedenis van die opkoms, toename en vooruitgang van die Christenmense genaamd Quakers.
Die Vriend se noodsaaklike boodskap is grootliks geput uit Jemima Wilkinson se Quaker-opvoeding, gekombineer met elemente van die New Light Baptist-leerstellings wat oorspronklik die jong Jemima van die Quakerisme weggetrek het. Die Quaker-aspekte het 'n sterk klem op vrye wil en die belofte van verlossing ingesluit vir elke mens wat 'n regverdige en berouvolle lewe gelei het en die Here gedien het. Mense, volgens The Friend, "het rein van God, hul Skepper, gekom en so gebly totdat hulle die jare van begrip bereik het, en oud genoeg geword het om goed van kwaad te ken" (Cleveland 1873, aangehaal in Dumas 2010:56). . Hierdie boodskap van onskuld by geboorte, vrye wil en universele verlossing plaas The Friend se leer vierkantig in stryd met die destyds oorheersende Calvinistiese leerstelling van predestinasie. In ooreenstemming met Quaker-beginsels het The Friend slawerny gekant. Sommige leringe, soos die waarde van geïnspireerde spraak, die gevare van sonde, die belangrikheid van regverdige gedrag en die beskikbaarheid van God se genade buite gevestigde godsdienstige strukture, sowel as die algehele evangelisasiebenadering, is deur Nuwe Lig-teologie ingelig. Die Vriend se selfposisionering as 'n geïnspireerde profeet deur wie God gepraat het en sodoende aanspraak maak op goddelike gesag oor volgelinge, het egter verskil van die klem op direkte individuele ervaring van God wat die meeste evangeliese Protestantisme van die tyd gekenmerk het.
Die lering het 'n apokaliptiese fokus gehad, met 'n premillenniale klem op die Finale Oordeel as goddelike straf, en het blykbaar die opkoms van die Universele Vriend in die wêreld na die beweerde dood van Jemima Wilkinson in 1776 as bewys nie net van die komende apokalips beskou nie, maar dat die Vriend en die Genootskap het 'n sleutelrol in die verwagte stryd gehad. Soos die kroniekskrywer, wat afvallige geword het, Abner Brownell beskryf, "het sy iets op 'n profetiese wyse bevorder van die vervulling van die profesie van Daniël, en waarvan vertel word in openbaring, dat die tyd begin het toe sy van die duisend tweehonderd begin preek het. en negentig dae. . . en dat sy blykbaar 'n toespeling sou hê dat sy die vrou was waarvan in openbarings gepraat word, wat nou na die woestyn gevlug het. . ." (Brownell 1783:12–13; sien Openb. 12).
As die missie van verlossing eenvoudig was, het vrywillige Protestantisme, die aard en bron van The Friend se geestelike gesag, veral dubbelsinnig gebly. Teenstanders het The Friend daarvan beskuldig dat hy beweer dat hy die Messias is, die Wederkoms van Christus. Alhoewel sommige van hul volgelinge dit dalk geglo het, het The Friend nooit hierdie bewering gemaak nie. Die mees spesifieke rol wat The Friend sou beweer was as "Trooster" of Heilige Gees wat van God gestuur is ten bate van die hele mensdom. Die mees direkte stelling wat The Friend sou maak om die vraag aan te spreek, volgens 'n anonieme brief wat in Die Freeman's Journal van 28 Maart 1787, was "Ek is wat ek is" (aangehaal in Moyer 2015:24). Ten minste het aanvaarding en lidmaatskap van die Genootskap erkenning vereis van The Friend se gesag as 'n profeet.
Sekere oppervlakkige ooreenkomste bestaan ​​tussen The Friend en Mother Ann Lee (1736–1784), leier van die Shakers, met wie sy 'n tydgenoot was. Die wortels van beide gemeenskappe was in Quakerism, kenmerk leiers wat biologies vroulik was, en het gelyke leierskapsgesag aan mans en vroue verleen, in ooreenstemming met Quaker-leer. Albei het op verskeie punte in hul geskiedenis aanvalle (soms fisies) gely vir die oortreding van sosiaal voorgeskrewe geslagsrolle. Daar was egter 'n paar belangrike verskille. Die Vereniging van Universele Vriende was nooit bedoel om 'n gemeenskaplike samelewing te wees nie, en was ook nie besonder utopies nie. Familielede het bymekaar gebly en individuele huishoudings, finansies en eiendom onderhou. Lidmate het met soveel materiële gerief geleef as wat hul vermoë kon bekostig.
The Universal Friend "het die vernaamste leerstellings van die Christelike geloof aanvaar, maar het die formaliteite en seremonies wat algemeen beoefen word, verwerp. Met meer ywer vir die gees as die vorm van geloof, het [The Friend] nugterheid, matigheid, kuisheid, al die hoër deugde en nederigheid voor God ingeskerp wat nodig is vir die nuwe lewe, en toegang tot 'n beter wêreld" (Cleveland 1873:42) ). Soos Kwakers het hulle vergaderings gehou wat meestal lede behels het wat stil gesit het, tensy die Heilige Gees een van hulle beweeg het om te praat, en dan eers nadat The Friend eerste gepraat het. Die vergaderings het om 10:00 vm. begin, 'n paar uur lank aangehou en is die meeste dae van die week gehou. Lede het ook gereeld bymekaargekom vir meer informele gebedsbyeenkomste. Die Genootskap se lede het die Sabbat gehou, Sondag as 'n rusdag beskou, maar later ook Saterdag Sabbat gevier.
The Friend het tipies lang klere aangetrek: kappe, toga en hemde wat manlik voorgekom het vir waarnemers, 'n groot gewone hoed van die soort wat meer tipies deur Quaker-mans gedra word, en lang, los hare in die styl van manlike predikante van die tyd. [Beeld regs] Die Vriend het egter gewoonlik vroueskoene gedra. Alhoewel daar geen spesifieke kleredragkode was nie, het baie van die volgelinge op 'n soortgelyke, ietwat androgene manier geklee, met lang klere en lang, los hare. Die styl is vermoedelik afgelei van die Quaker-beklemtoning op beskeidenheid, eenvoud en eenvoudigheid, maar het toeskouers as eienaardig voorgekom. As 'n verdere afwyking van Quaker se gewone styl, het The Friend ook 'n persoonlike seël aangeneem. Die seël is aan die kant van The Friend se koets versier, asook baie persoonlike besittings verteenwoordig 'n noemenswaardige vroeë bewustheid van die krag van handelsmerkherkenning.
Beskeidenheid in persoonlike gedrag en spraak was insgelyks vereis. [Beeld regs] Wyn moes in moderering verbruik word indien enigsins. Terwyl rook nie uitdruklik verbied is nie, is dit ontmoedig. Alhoewel dit nie verbode was nie, is seksuele verhoudings ook ontmoedig. Die Vriend het lewenslange selibaat beoefen, en het volgelinge aangemoedig, maar nie vereis nie om dit te volg. Volgelinge kon trou as hulle wou.
Kommunikeer met God deur middel van drome was 'n algemene praktyk. Verskeie van die volgelinge het droomjoernale gehou en gereeld mekaar se drome gedeel en vertolk om goddelike boodskappe beter te begryp. Vroeg in die sending het The Friend soms geloofsgenesing beoefen, maar was bekend daarvoor dat hy siekes genees het ook deur praktiese middele soos beensetting, kruiemedisyne en volksmiddels wat aan grensgemeenskappe bekend is.
As God se gesant op aarde het The Friend absolute geestelike gesag oor die Genootskap uitgeoefen, en ook toesig gehou oor verskeie fasette van hul alledaagse lewe. Die Vriend het geskille besleg, dissipline onder die volgelinge gehandhaaf, advies gegee oor huishoudelike en ander sake, en is wesenlik ondersteun deur volgelinge in sake van kos, klere en skuiling. Tydens Sabbatbyeenkomste was The Friend die eerste om te praat, en die eerste wat by etes bedien is; geen ander is bedien totdat The Friend klaar geëet het nie.
Die Genootskap was opmerklik, relatief tot soortgelyke sektes van die tyd, vir die handhawing van 'n ongewone mate van geslagsgelykheid. In die vroeë rondreisfase van die bediening het The Friend tipies gereis met 'n geslagsgebalanseerde gevolg van drie of vier elk van mans en vroue. Sodra die Genootskap sy New York-nedersetting gevorm het, het magstryde gevolg. Duidelik geslagsgerig van aard, het hulle ook geografies afgespeel. 'n Hegte gemeenskap bestaande uit 'n paar dosyn meestal enkellopende en selibaatvroue het ontwikkel in diens van The Friend. Hierdie vroue, sowat vier dosyn, wat deur latere kroniekskrywers "The Faithful Sisterhood" gedoop is, het 'n groot mate van geestelike gesag binne die gemeenskap verkry, by vergaderings gepraat en gebid en The Friend in verskillende hoedanighede gedien. Die meeste van hulle was geneig om selibaat, enkellopende lewens te lei, en het in The Friend se huishouding gewoon; 'n paar ander het in klein huisies naaste aan die hoofhuis gewoon. Sommige vroue, soos Sarah Richards en die Malin-susters, het mag as tussengangers tussen The Friend en die buitewêreld uitgeoefen en het ook as sakebestuurders, eiendomsagente en adviseurs gedien. Die verste van The Friend, emosioneel, geestelik en geografies, was manne soos regter William Potter en James Parker, wat ryk was en goed verbind was met die politieke strukture van die buitewêreld. Hierdie mans en hul kohorte het in City Hill, die oorspronklike nedersetting, gebly waar hul finansiële maneuvers hulle meerderheidsgrondeienaars gelaat het. Hulle het aktief gewerk om The Friend se geestelike en finansiële gesag te ondermyn. Die feit dat Enoch Malin, wie se susters hulle in Jerusalem gevestig het en onder The Friend se naaste vertrouelinge was, saam met Parker en Potter en ander teen The Friend saamgewerk het, dui egter daarop dat spanning binne die Jerusalem-nedersetting sowel as daarbuite bestaan ​​het.
Twee groot kwessies het deur die hele bediening van The Friend voortgeduur: nie-nakoming van hedendaagse geslagsnorme, en of die profeet werklik Christus was wat vir die wederkoms teruggekeer het of nie. Die Vriend se weiering om óf 'n oorspronklike geboortenaam óf toegekende geslag te erken, insluitend handtekeninge op regsdokumente, wat vereis dat ander eiendom moet koop en namens die profeet teken, het eiendomsreg rampspoedig oopgelaat vir wetlike betwisting, soos blyk uit die feit dat die wetlike uitdagings na Sarah Richards se testament vir 'n dekade voortgeduur na The Friend se dood. Om soortgelyke probleme met Die Vriend se eie Laaste Testament en Testament te vermy, [Beeld regs] die kompromie was om iemand anders toe te laat om die naam "Jemima Wilkinson" bokant The Friend se kenmerkende kruisvormige merk te skryf, en om in die dokument te spesifiseer: "Laat dit onthou word dat om alle twyfel van die verskuldigde uit die weg te ruim. uitvoering van die voorafgaande testament en testament, synde die persoon wat voor die jaar eenduisend-eenhonderd sewe en sewentig bekend was en by die naam Jemima Wilkinson genoem is, maar sedert daardie tyd as die Universele Vriend. . . ." Alhoewel The Friend se weiering om Messiaanse status te eis of te ontken, het die testament goddelike regverdiging geëis vir die verwerping van die geboortenaam in die heel eerste paragraaf: "wie in die jaar eenduisend sewehonderd ses en sewentig Jemima Wilkinson genoem is en sedert daardie tyd die Universele Vriend 'n nuwe naam wat die mond van die Here genoem het" (Openbare Universele Vriendelike Testament 1818).
Terwyl The Friend nooit aanspraak gemaak het op messiaanse status nie, het teenstanders hul veroordelings geregverdig deur die feit dat die profeet nie die persepsies van volgelinge wat moontlik sulke oortuigings gehad het, direk weerlê het nie. Albei hierdie faktore, tesame met die voortgesette eiendomsgeskille binne die New York-nedersetting, het gelei tot onversoenbare spanning binne die gemeenskap, weglating van sommige sleutellede en interne aanvalle gerig teen The Friend, veral geloods deur manlike gemeenskapslede wat posisies beklee het vertroue en gesag. In Moyer se ontleding was die sleutelkwessie dat The Friend se teenstanders die hoë mate van vroulike gesag en onafhanklikheid wat die Genootskap gekenmerk het, sowel as die Vriend se volgehoue ​​geslagsdubbelsinnigheid, as "ontstellend" gevind het (2015:164). Die eiendomsdispute wat die New York-grensgemeenskap van sy ontstaan ​​getref het, tesame met die volgehoue ​​uitdagings vir The Friend se gesag vanuit die Genootskap self, was die hoofredes waarom dit nie na hul leeftyd kon oorleef nie.
Die Vriend se teologie was nie besonder oorspronklik nie, en ook nie binne die verskillende gemeenskaplike eksperimente van die tyd was die Vereniging van Universele Vriende so ongewoon in die verskaffing van 'n ruimte en stem vir vroue in die godsdienstige lewe nie. Wat die bediening wel voorsien het, is 'n ruimte binne die godsdienstige lewe vir geslagsuitdrukking radikaal buite die norm.
Vroue het beslis op betekenisvolle en ongewone maniere aan die beweging deelgeneem. Die oorwig van vroue in gesagsposisies binne die gemeenskap, tesame met die hoë persentasie huishoudings onder leiding van vroue in die nedersetting is opmerklik. Wetenskap moet nog die duidelike selfdegeslag-vennootskappe wat die beweging geakkommodeer het, volledig ontleed of behoorlik interpreteer, soos geïllustreer deur The Friend en Sarah Richards. Dit is onmoontlik om te sê of die Genootskap 'n toevlugsoord vir lesbiese paartjies verteenwoordig het. Die meeste van die ongetroude vroue het uiterlik The Friend se model van selibaat gevolg. Die konsep van gay of lesbiese persone het nie in die koloniale era bestaan ​​nie, en die bestaan ​​en teenwoordigheid van selfdegeslag seksuele vennootskappe soos ons dit verstaan, is nooit gedokumenteer nie.
Paul Moyer se definitiewe studie van The Friend se lewe en werk demonstreer dat die Amerikaanse Revolusie en die verskillende godsdiensbewegings van die vroeë- tot middel-agtiende eeu 'n mate van deelname deur vroue aan elke vlak van openbare, private en godsdienstige lewe toegelaat het wat " het die grense van die geslagtelike status quo verskuif" (2015:199). Binne hierdie konteks het The Universal Friend se lewe, werk en selfaanbieding "'n ruimte gebied vir 'n heronderhandeling van wat dit beteken het om 'n man en 'n vrou te wees," veral vir vroulike volgelinge wat binne hul gemeenskap 'n mate van outonomie en gesag ver buite die tipiese rolle van vrou en moeder (2015:200).
Maar The Friend se lewenslange weiering om geslag in skrif, spraak en regsake te erken, gemengde geslag selfaanbieding in klerekeuses en leierskapstyl wat deur tydgenote as manlik beskryf word, "het 'n veel meer radikale uitdaging aan die status quo gebied [en] genoem. die onderskeid tussen man en vrou bevraagteken" (Moyer 2015:200). Alhoewel teenstanders vinnig was om spottend na The Friend as "Jemima" te verwys en vroulike voornaamwoorde toe te pas, het volgelinge self vermy om geslagsvoornaamwoorde te gebruik wanneer hulle na die profeet verwys het (Brekus 1998:85). Uiteindelik het The Friend volgelinge gelok nie as gevolg van die boodskap of as 'n vrou wat 'n godsdienstige beweging lei nie, maar omdat 'n persoon wie se aanbieding van 'n godsdienstige boodskap die algehele verwerping van geslagsbetekenaars behels het, so ondeurgrondelik was dat dit anderwêrelds lyk. Soos godsdiens- en geslagswetenskaplike geleerde Scott Larson opmerk: "Anderwêreldsheid was 'n beliggaamde teologiese praktyk, en as 'n opgestane gees het die Vriend oorvleuelende, botsende en veelvuldige kategorieë van wese uitgevoer en, deur geslagsbetekenaars te meng, goddelike teenwoordigheid en krag in die wêreld" (Larson 2014:578).
Die Vriend se selfaanbieding gaan voort om hedendaagse besprekings van geslag uit te daag, veral die maniere waarop geslag in taal geproduseer en gereproduseer word. Tot onlangs het vakkundige werke oor The Friend die probleem heeltemal omseil deur bloot na The Friend te verwys as Jemima Wilkinson, met vroulike voornaamwoorde. Van die eerstes wat die kwessie direk aangespreek het, het Moyer, ongemaklik, gekies om die voornaamwoord "sy" te gebruik wanneer hy na Jemima Wilkinson verwys, en "hy" wanneer hy na The Friend verwys. Na aanleiding van die begrip wat deur huidige geslagswetenskaplikes bevorder is, veral diegene wie se fokus op trans-identiteit is, maar wat ook The Friend se goed gedokumenteerde weiering van geslag weerspieël, gebruik die historikus Scott Larson geen geslagsvoornaamwoorde in sy bespreking om "nuwe grammatikale strukture uit die erkenning dat grammatikas van geslag self histories is," om "die gemak waarmee geslag blykbaar oor tyd en oor radikaal verskillende strukture van geloof te vertaal, ontwrig" (2014:583). Dit is in hierdie radikale ontwrigting van taal, die strukture waardeur mense hul wêreld begryp en organiseer, dat The Public Universal Friend se lewe, bediening en selfdefinisie moontlik 'n ruimte vir begrip buite die gewone raamwerk van syn oopgemaak het, dus moontlik herdefinieer die werk van godsdiens.
Beeld #1: Portret van die publieke universele vriend.
Beeld #2: 'n Dokument uit 1791 waarin die ondertekenaars hulself beskryf as 'n godsdienstige liggaam met trustees wat toevertrou is om regsake en eiendomstransaksies namens die Genootskap uit te voer. Met vergunning van Spesiale Versamelings en Argiewe, Hamilton College.
Beeld #3: Huis van die publieke universele vriend, stad Jerusalem, noordwes van die dorpie Penn Yan, New York.
Beeld #4: 1815-portret, wat The Friend se kenmerkende kleredrag uitbeeld.
Prent #5: Die Vriend se seël.
Prent #6: Die tweede bladsy van Die Vriend se Testament, met die "x of kruis"-merk en die titel "Universele Vriend." Met vergunning van die Yates County History Center.
Brekus, Catherine. 1998. Strangers and Pelgrims: Female Preaching in America, 1740-1845. Chapel Hill: Universiteit van North Carolina Press.
Brownell, Abner. 1783. Entoesiastiese foute, het plaasgevind en opgespoor in 'n brief aan sy vader, Benjamin Brownell. New London, CT: self-gepubliseer.
Cleveland, Stafford C. 1873. Geskiedenis en Koerant van Yates County. Penn Yan, NY: self-gepubliseer.
Dumas, Frances. 2010. The Unquiet World: The Public Universal Friend and America's First Frontier. Dundee, NY: Yates Heritage Tours Project.
Larson, Scott. 2014. "'Onbeskryflike wese': Teologiese prestasies van geslagloosheid in die Vereniging van die Publick Universele Vriend, 1776-1819." Vroeë Amerikaanse Studies. Spesiale uitgawe: Beyond the Binaries: Kritiese benaderings tot seks en geslag in vroeë Amerika 12: 576-600.
Moyer, Paul B. 2015. Die publieke universele vriend: Jemima Wilkinson en godsdienstige entoesiasme in revolusionêre Amerika. Ithaca: Cornell University Press.
Die publieke universele vriend se testament. 1818. Penn Yan: Yates County History Center. 25 Februarie.
Wisbey, Herbert A. 1964. Pionier profetes: Jemima Wilkinson, die Publick Universele Vriend. Ithaca: Cornell University Press.
Hudson, David. 1844. Memoir van Jemima Wilkinson, 'n Predikerin van die agtiende eeu; Bevat 'n outentieke verhaal van haar lewe en karakter, en van die opkoms, vordering en slot van haar bediening. Bath, NY: RL Underhill.