Ontdooiing van permafrost - ONDERWERPE - 2022
Ontdooiing van permafrost
Deur Alex Fernández Muerza
Hierdie bevrore laag van die ondergrond smelt natuurlike ekosisteme en menslike infrastruktuur en kan klimaatsverandering versnel. Veranderings in ekosisteme soos die toendra, destabilisering van geboue en paaie, bome wat hul vertikaliteit verloor, getrekde trekke, versteurde mariene en rivierstrome of die vrystelling van enorme hoeveelhede kweekhuisgasse in die atmosfeer.
Permafrostgebiede beslaan 'n kwart van die aarde se landmassa, insluitend die pool- en hoëberggebiede. Groenland word amper heeltemal deur permafrost bedek, terwyl Kanada, Alaska, Noord-Europa, Asië of Antarktika groot dele van hierdie bevrore ondergrond het. In hierdie sin is sommige stede in Noordoos-Siberië op hierdie natuurlike fondament gebou.
Meer en meer navorsing waarsku oor die progressiewe smelt van hierdie ysplaat as gevolg van klimaatsverandering. Volgens 'n simulasie wat by die Amerikaanse Nasionale Sentrum vir Atmosferiese Navorsing (NCAR) uitgevoer is, kan die helfte van die bevrore ondergrond in die noordelike halfrond teen 2050 verdwyn en teen 2100 tot 90% van die huidige oppervlak, indien die huidige toestande voortduur.
Teen 2050 kon die helfte van die bevrore ondergrond in die noordelike halfrond verdwyn en teen 2100 tot 90% van die huidige oppervlak
In een van die langste riviere in die wêreld, die Lena, wat deur middel van Siberië loop en in die Noordpoolsee uitmond, is die gevolge reeds opvallend. Dit is aangedui deur 'n studie wat deur Franse, Russiese en Amerikaanse wetenskaplikes gedoen is, gekoördineer deur die Franse Nasionale Sentrum vir Wetenskaplike Navorsing (CNRS).
Navorsers het gevind dat die permafrost elke jaar groter is, wat veroorsaak dat smeltwater in die Lena beland. Die verhoogde stroom van die rivier erodeer sy oewers, wat 'n ernstige gevaar vir nabygeleë stedelike nedersettings inhou. Gedurende die winter word die bevrore Lena ook gebruik om goedere per vragmotor te vervoer. Aangesien dit sy dikte verloor, kan hierdie 'snelweg' in gevaar wees, wat die ekonomie in die streek sal beïnvloed.
In Spanje onthou Greenpeace dat gletsers sedert die begin van die 19de eeu voortdurend teruggeval het. Op grond van die beramings van die temperatuurstyging van die Intergouvernementele Paneel vir Klimaatsverandering (IPCC), is diegene wat verantwoordelik is vir hierdie NRO van mening dat die permafrost-omgewing in die Pireneë ook sal terugtrek, en dus kan die gletsers uit hierdie gebied tussen 2050 en 2070 smelt.
Permafrost en klimaatsverandering
Wetenskaplikes wat klimaatsverandering bestudeer, plaas toenemende belang op permafrost. As die ontdooiing daarvan voortduur, benewens die negatiewe gevolge daarvan op ekosisteme
of menslike infrastruktuur, sal bydra tot aardverwarming. Dit is te wyte aan die feit dat hy in sy boonste lae groot hoeveelhede CO2 en metaan opberg, twee van die ergste kweekhuisgasse (GHG). As die permafrost smelt, sal hierdie besoedelende gasse uiteindelik in die atmosfeer ontsnap.
Volgens verskillende studies praat ons oor baie belangrike KHG-hoeveelhede. 'N Studie deur die National Science Foundation in die Verenigde State verklaar dat die CO2 in die permafrost van die noordelike toendra ooreenstem met 'n derde van al die koolstof wat in die atmosfeer dryf. Dus, besluit hy, as die ontdooiing nie gestop word nie, sal die toendra in sommige jare soveel of meer CO2 aan die atmosfeer toevoeg as wat dit verwyder.
Net so het wetenskaplikes van die Russiese Akademie vir Wetenskap gesê dat die Siberiese permafrost, bekend as 'yedoma', ongeveer 500 miljard ton CO2 kan bevat, net soveel as die res van die wêreld se permafrost. Op sy beurt verseker 'n studie wat deur 'n span Amerikaanse en Russiese wetenskaplikes gedoen word dat hierdie Siberiese permafrost vyf keer meer metaan vrystel as wat voorheen gedink is.
Aan die ander kant vorm permafrost 'n egte rekord van die planeet se temperature in die afgelope eeue. Om dit te doen, boor wetenskaplikes sy binnekant om silindriese monsters te onttrek waarmee hulle klimaatsvariasies kan bestudeer. Om hierdie rede beklemtoon edafoloë (grondkenners) die belangrikheid van finansiering van studies oor hierdie bevrore lae van die ondergrond.
Permafrost en die bevrore mammoete
Die woord permafrost kom van die Engelse inkrimping "perma" (permanent) en "ryp" (ys) wat in 1943 deur die Amerikaanse weermagingenieur S. W. Muller geskep is. Permafrost het op sy beurt twee dele: pergelisol, die diepste bevrore laag, en mollisol, 'n oppervlakkiger laag wat gewoonlik ontdooi, hoewel ander kundiges selfs drie dele onderskei.
Die ouderdom van permafrost in die noordelike halfrond is geskat danksy die ontdekkings van bevrore mammoetreste, wat 10 000 of 15 000 jaar gelede aan die einde van die laaste ystydperk uitgesterf het. In hierdie sin het wetenskaplikes van die Russiese Akademie vir Wetenskappe onlangs in die Siberiese permafrost die bevrore oorblyfsels van 'n ses maande oue mammoet ontdek wat volgens hierdie kenners die bes bewaarde monster is wat tot dusver gevind is.