Nuwe Stories 2013-kortverhaalwedstryd: Tweede weergawe van "Alledaagse insomnia" - LitNet
Nuwe Stories 2013-kortverhaalwedstryd: Tweede weergawe van "Alledaagse insomnia"
Carla Kargaard 2013-06-12
Hulle sê die see maak jou heel. Die ewig bewegende golwe is soos 'n groot dier wat stadig asemhaal. Die buik se op-en-af, op-en-af hipnotiseer jou. Die dier gaan nooit dood nie.
Ek sit op die balkon en drink rooibostee uit 'n delikate porseleinkoppie. Die kamer agter my is mooi, maar die skildery teen die muur is kak. Buite loop 'n meisie in 'n swart snyerspakkie haastig verby, dit lyk soos die hotel se ontvangsdame. Sy haal haar selfoon uit haar handsak en loop nog vinniger. 'n Mier op pad na haar nes.
Ek vou my skootrekenaar oop. Facebook se news feed is intimiderend. Wat het ek om te sê? Wat kan ek die wêreld bied? Honderde niksseggende sinne omsingel my. Katryn Marais en Lizanne Botha het saam botterskorsie-en-feta-quiche vir lunchgaan eet. Hulle hoop om gou weer so te maak xoxox. Martie Visser se kêrel het vir haar 'n bos blomme by Spar gekoop. Sy weet nog nie dat hy laas naweek vir Ronél Maritz gevry het nie. Francois Smit het al weer van sy R20 000-padfiets afgeval. 'n Foto van 'n gapende rooi wond pryk op my skerm.
Wat help dit ek vul die aarde met nog bla-bla-bla? My vingers dans nietemin oor die toetsbord: Sit op die stoep van 'n vyfsterhotel met 'n killer view. Ek is die gelukkigste meisie ooit.
Die somer hou lank aan, maar dis koel vanmiddag. Die see se nimmereindigende ritme maak my moeg. Ek loop binnetoe en sit weer die ketel aan. Ons bed staan agter teen die muur. Jy lê daarin. Jou oë is toe. Jou buik beweeg op en af, saam met dié van die waterdier. Ek kan deesdae glad nie slaap nie, nie in die aand nie en nog minder in die middag. Veral nie as iets my ontstel nie.
Ma het netnou gebel en gesê ons hond is doodgery. Die drywer van die wit bakkie het nie gestop nie. 'n Sigaret het slap uit sy mond gehang. Ma het nie gehuil nie. Ek ook nie. Ek het darem ons smart op Facebook gedeel: RIP Maestro, die beste hond ooit. 2001 – 2013. Mag die poephol wat jou doodgery het eerstehands beleef dat karma 'n bitch is. Elmien Verster en Braam du Preez het kommentaar gelewer. Mavis Plaatjes het dit gelike.
Ma sê toe sy by hom kom, het sy nekkie al slap gehang. Sy het hom sommer in 'n laken toegedraai en die tuinwerker het hom langs die asblikke begrawe. Ek wonder of sy onthou het om sy ogies toe te maak.
Ma sê dis eintlik beter so, hy was oud en sou een van die dae kanker of iets gekry het. Sy dood was vinnig en sonder lyding. Ons gaan nie vir hom 'n houtkruisie laat maak nie, dis nie nodig nie. Sy laaste eer is darem op die sosiale media besing.
Ek trek my T-hemp stywer om my lyf. Die son sak in 'n goue gloed oor die see. Die aand se koue byt aan my vel. Ek loer binnetoe. Jy maak jou oë stadig oop en staar na my silhoeët buite die skuifdeur.
Dis ons huweliksherdenking vandag. Die handleiding vir middelklaspaartjies skryf voor dat 'n mens moet gaan uiteet wanneer jy iets vier. Jy soek na die TV se remote en vra oor jou skouer: "Waar wil jy gaan eet vanaand?"
Dis tyd om te begin regmaak vir die groot aand. Ek beweeg soos 'n slaapwandelaar binnetoe. Ek trek my sweetpakbroek en T-hemp uit. Dan my mismatched bra en panty. Jy toon geen belangstelling in my naaktheid nie en staar na 'n ou man wat oor karre praat op Top Gear.
Die stort vorm 'n warm waterval op my vel. Die dag se maskara trek swart strepe oor my gesig. Ek asem per ongeluk 'n druppel water in. My neus brand en my oë traan. Dit het laas Desember ook gebeur toe ons in die see geswem het. Die soutwater het al my sinusse oopgebrand. Ek fantaseer oor hoe jy my hand vat en ons van die hotel af strand toe hardloop. Ons is nie bang nie. Ons kry nie koud nie. Ek het geen drillende selluliet of pubiese hare wat by die kante van my swembroek uitsteek nie. Jou rug is sonder puisies en jou tande spierwit. Ons is perfekte wesens. 'n Venus en Adonis sonder inhibisies. Ons lewe!
Ek blaas my hare droog en trek 'n swart lyn op elke ooglid. Ek spuit die parfuum wat jy laas jaar vir my gekoop het aan my nek. Dit gee my altyd 'n ligte hoofpyn, maar dis okay. Ek haal die nuwe Woolworths-rok uit die sak op die bed. Die beddegoed is luuks, die matras ferm en koud. Ek wonder hoeveel lywe al hier gelê het. Hoeveel mense se hare en veldeeltjies is vasgevang onder die lakens? 'n Verimark-stofsuieradvertensie wals deur my kop.
Ons ry in ons wit Polo na die wit restaurant waar jy vir ons plek bespreek het. Ons bestel wit kos en drink witwyn. Ons is 'n perfekte afdruk van die paartjie langs ons en die paartjie langs hulle. Ons is wit en blond en middelklas. Ons het middelklaswerke en dra middelklasklere. Ons koop ons tamaties, blaarslaai en hoender by Woolies. Ons het twee keer 'n week middelklasseks. Ons het spaargeld in die bank en gaan op oorsese vakansies. Ons leef die droom. Ons is gelukkig.
Die hotel sit soos 'n wit olifant langs die pad. Die swart water lê voor die gebou uitgestrek. Hoe beter die uitsig, hoe hoër die tariewe. Die portier maak die deur oop en laat ons met 'n glimlag binne. Ons kamer is warm, iemand het die gordyne kom toetrek en laventelblommetjies op ons kopkussings gelos. 'n Soet maar betekenislose gebaar.
Ons gaan sit elkeen op ons eie rusbank, jy met jou iPad en ek met my skootrekenaar. Ons tik ons e-posadresse en wagwoorde in en bewonder ander mense se middelklaslewens.
Ek like jou status: It's our anniversary today! Enjoyed a lovely dinner at the Rusticana Restaurant. Jy het twee foto's ook opgelaai. Ek waai uitbundig vir die kamera. Daar is 'n bord met 'n reuse rooi kreef voor my. Die ander foto wys die uitsig vanuit die restaurant. Dis 'n bietjie donker, maar mens kan die bootjies in die hawe en die liggies in die verte uitmaak.
"Ja, en Francois het ook kommentaar gelewer oor Maestro. Ek kan nou nog nie glo hy's dood nie."
Om presies kwart oor elf sê jy jy is moeg en gaan nou slaap. Ek luister hoe jy jou tande borsel. 'n Straal urine tref die toiletbak. Ek lees beriggies in Beeld en jy gaan lê op die harde matras en los ook jou leidrade by dié van vorige besoekers.
Ek gaan sit op die balkon en kyk weer uit oor die deinende see. God se stem het die hemel en die waters geskei. Daarna het dit die water en die grond geskei. Vandag het dit vir Tessa en Rudolf geskei. Wanneer het woorde van heilig na onsinnig verander?
Skuins na middernag loop ek terug binnetoe. Jou rug is na my gedraai en jou lippe maak snaakse blaasgeluidjies. Die aaklige skildery teen die muur lyk beter in die donker. Êrens in die hotel blêr 'n televisie. Ten minste is daar nóg iemand wat nie kan slaap nie.
Ek kruip aan my kant van die bed in. My lyf lê stil, maar my kop scan 'n duisend stories. 'n Warboel van woorde stroom oor my, in my, deur my. Ek sien hoe Ma vir Maestro optel. Ek sien hoe sy koppie slap agteroor val, sy bruin oë nog halfpad oop. Die realiteit van die dood skilder prente in my kop. Prente van ontbinding, maaiers en beendere. Ek kasty myself, want dit was tog net 'n hond. Dis nie my man of my ma of my suster nie. Maar ek weet nog 'n slapelose nag lê soos die N1 voor my uitgestrek.
Ek tel my BlackBerry van die bedkassie af op. My vingers beweeg vinnig oor die toetsbord. Dis soos om 'n ou bekende pad te stap. My woorde vlieg die kuberruim in: Was 'n great aand, maar nou kan ek nie meer my oë oophou nie. Lekker slaap almal!