Matador Life kom tuis - Interessant
Matador Life kom tuis
Lila en ek op die strand in Panama / Foto: Leigh Shulman
Wat kan u verwag noudat Matador Life 'n nuwe redakteur het?
Die beste raad wat ek nog ooit ontvang het kom van 'n wonderlike vrou wat ek ontmoet het terwyl ek bosbewaring bestudeer het in die Mata Atlantica in Brasilië, 'n subtropiese reënwoud net buite Rio de Janeiro.
Hierdie vrou, Amanda, is die soort wie se teenwoordigheid jou dadelik op jou gemak laat voel. U weet net saam met haar dat alles reg sal uitdraai. Ek het een heerlike aand op die strand met haar gepraat. Ek het geen idee gehad waarop ek in die VSA op die somer sou wag nie. Geen werk, geen woonstel, geen planne nie, en ek was bekommerd.
'Leigh,' vertel sy vir my, 'vertrou die lewe.'
Dit het op die oomblik wonderlik geklink, daar gesit en sterk koffie drink en na die golwe geluister. Natuurlik sal die lewe my bring net wat ek nodig het. Haar woorde word egter glad en ontwykend toe ek op die vliegtuig terug Brooklyn toe gaan sit.
Vertrou die lewe? Hoe?
As iets oorweldigend of selfs onmoontlik lyk, sê in elk geval ja.
Die ander dag het my vyfjarige dogter Lila my gevra: 'Mama, wat gebeur as jy aan die son raak?' Hoe sou u haar vraag beantwoord?
Soek 'n manier om die onmoontlike 'n werklikheid te maak, want niks is te groot, te ver of te veel nie, tensy u besluit dat dit so is.
U kan sien wat u reeds weet op 'n manier wat u nog nooit gesien het nie, deur eenvoudig die wêreld in te neem, dit effens te draai en vanuit 'n ander hoek te kyk. Die ander dag het my vyfjarige dogter Lila my gevra: 'Mama, wat gebeur as jy aan die son raak?' Hoe sou u haar vraag beantwoord?
Ek glo in samewerking. Baie stemme sorg vir 'n ryker, mooier lied, en ek hoop dat almal nie net terugkom om Matador Life te lees nie, maar u toon in kommentaar lewer en miskien deur u eie voorleggings.
Wat dit beteken om tussen reise te gedy
Dit lyk asof reis in fases is. Die eerste, jy wil net daar aan die beweeg wees. Ek het so gevoel toe my gesin - ek, Noah, Lila en ek - alles verkoop het wat ons besit het en Brooklyn verlaat het om die wêreld te reis. Ek het nie teruggekyk nie.
Maar konstante beweging kan uitputtend wees. U beweeg na die tweede fase, waar u nog steeds wil hê dat die vreemde en verskillende reis moet bring, maar in 'n stadiger pas. Dit is toe ons 'n klein houthuis op 'n piepklein eiland langs die Karibiese kus van Panama huur en ses maande daar woon. Ons het egter altyd geweet dat ons sou aanhou.
Uiteindelik wou ons wortels hê, 'n plek om gemaklik te wees. Ons wou huis toe gaan.
Nou, tuis beteken baie 'n uiteenlopende ding, maar ek hou van 'n paar gemeenskaplikhede. Tuis beteken dat jy 'n verbintenis maak. Daardie verpligtinge kan kom in die vorm van betalings, werk, iemand vir wie jy lief is, sodat jy 'n rukkie ophou beweeg. U brei u wêreld nie meer uit deur die afstand wat u dek nie, en bewerk eerder u gedagtes en uself terwyl u op een plek staan.