Uitgelewerde troeteldiereLizma se Mimi en Lienka – albei “rescues”. Lienka, die Jack Russel, is ŉ dowe, driebenige, brawe klein brak. (Foto: Verskaf) Die hond het in die Kaapse hittegolf onder ŉ afgeleefde motor naby die lughawe gelê en na sy asem gehyg. Hy was met ŉ ketting aan ŉ wiel vasgebind en het homself onder die voertuig ingegrawe vir ŉ bietjie koelte. Daar was nie ŉ bak water of ŉ krieseltjie kos in die omtrek nie. Die kwik in Kaapstad het daardie dag tot digby die 35 grade Celsius gestyg. ŉ Motoris het die Duitse herdershond van daardie allerverskriklike bestaan, en waarskynlik ŉ gewisse dood, gered. Sy het van die pad afgetrek, die hond losgemaak en huis toe geneem. Vyf bakke kos later was die stomme dier se honger uiteindelik gestil. Die beeld van die herdershond wat aan ŉ motorband vasgeketting en aan die elemente uitgelewer lê, dag in en dag uit, mors met my kop. Net nog ŉ voorbeeld van miljoene diere wat daagliks ongekende lyding aan die hand van die mens ervaar. Die hond-sonder-naam is nou by ŉ hondeskuiling (shelter) waar hy darem elke dag kos en water kry. Ons soek nog vir hom ŉ huis. ŉ Goeie een. Dié hond se storie is nie uniek nie. ŉ Bejaarde dame van Gauteng het haar hartroerende verhaal vir my vertel. Dit handel oor ŉ saggeaarde tefie wat vir maande lank stoksielalleen in ŉ kamp op ŉ bedryfsperseel aangehou is. Daar is onlangs ŉ reun ook bygesit en die gevolg is ŉ werpsel van agt; een met ŉ gebreklike pootjie (wat intussen spoorloos verdwyn het …). Hierdie hondegesinnetjie sit dag in en dag uit op die stuk harde grond sonder enige beskutting teen hitte en koue. Tannie Lien probeer ŉ paar keer ŉ week deur die draadheining by die honde uitkom en is baie liefderik oor die mammahond wat sy “Liefiekind” gedoop het. Die eienaar van die perseel is egter nou op die oorlogspad nadat hy die diere al twee keer verder afgekamp het om haar weg te hou. Dié vindingryke diereliefhebber slaag egter steeds daarin om vir hulle ŉ eetdingetjie te gee en deur die gate in die draad ŉ koppie te streel en ŉ bemoedigende woord te fluister. Sy sê vir my: “Lizma, die honde het níks”! Toe ek vir hulle ŉ kombersie oor die heining gooi het hulle daaraan begin kou. Hulle weet nie wat dit is nie.” (Foto: Verskaf) Ek is ŉ dieremens en dit is veral honde wat die sagste en beste in my ontlok. Wreedheid teenoor diere, wel, enige vorm van wreedheid, is vir my die grootste sonde van die mensdom en ongelukkig ŉ onlosmaaklike deel van hierdie ding wat ons die “menslike toestand” noem. Dit maak my moedeloos, want daar is nie ŉ kuur nie. Daardie spontane, suiwer hondeliefde het my al deur van die swaarste dae van my meer as vyftig jaar gedra. Honde ervaar emosie, toon begrip en het geen voorbedagte rade nie. Hulle géé net, selfs al is hulle aan die ontvangkant van mishandeling en verwaarlosing. Honde se vermoë om te vergewe en hulle kapasiteit vir liefde is vir my een van die wonders van die wêreld. En moenie vir my sê dis maar net honde nie … Ek glo dat ons deernis vir vierbeniges die binneaarse fontein is wat deur ons menswees vloei. In die nou al bekende woorde van Mahatma Gandhi: “The greatness of a nation and its moral progress can be judged by the way its animals are treated.” (Foto: Verskaf)