Nuuskommentaar: Trump-administrasie en die werklikheidPres Donald Trump Foto: AP Photo/John Locher Een van die hoofkenmerke van die euforiese verwagtinge van die Trump-presidentskap is dat Trump nie die soort mens is wat hom net met populistiese bekpraatjies besig hou nie; hy doen wat hy sê hy gaan doen. Soms hoef hy nie eens te sê wat hy gaan doen nie, die verwagtinge is so hemelhoog dat ook verwag word hy gaan ander ingrypende dinge doen. Hierdie verwagtinge is dikwels geskoei op idees wat elders in die regse populisme gesetel is. Reeds in hul onderhoude met die kongres het verskeie lede van die kabinet wat Trump aangewys het laat blyk dat hulle dit nie oor alles met die president eens is nie. Namate die nuwe ministers nou hul ampte opneem, tree ’n versobering in – op die oomblik in elk geval. Oor heelwat sake, soos Navo, kom dit voor asof Trump sy standpunt versoepel, hoewel dit taamlik ononderhandelbaar lyk dat sommige lidlande snoep met hul bydraes daartoe is, en tog volle beskerming verwag. In hierdie stadium is dit moeilik om te beoordeel of die media lig op die kompleksiteite van die Trump-administrasie werp, of die reg om ingelig te wees juis vertroebel. Natuurlik kan nie alle media oor een kam geskeer word nie, maar die aanspraak om juiste en akkurate verslaggewing te doen geld tog almal. Maar dit gebeur nie, en ongelukkig ook nie in Suid-Afrika nie. Baie onlangs nog het ’n senior Afrikaanse joernalis in ’n rubriek minstens drie yslike kluitjies oor Trump kwytgeraak, deur feite verdraaid aan te bied. Sy het onder meer beweer Trump het stappe teen gesinsbeplanning geneem. Die werklikheid is dat Trump Amerikaanse befondsing vir instansies in die buiteland wat aborsies uitvoer of voorligting daaroor gee, opgeskort het. Sommige van hierdie instansies bied wel ook gesinsbeplanningsdienste aan, maar dis duidelik dat die stap teen aborsies gemik is. Trouens, dis bloot die herinstelling van ’n doktrine wat destyds deur pres. Ronald Reagan ingestel is, en telkemale deur Demokratiese presidente opgeskort en deur Republikeinse presidente heringestel is. Trouens, die bekende akademikus en gender-aktivis, prof. Amanda Gouws, het kort voor die stukkie gemanipuleerde joernalistiek Trump juis aangeval omdat hy hierdeur vroue se regte om oor hul eie liggame te besluit (die pro-aborsiemense se kernargument vir die reg tot aborsies), en waarvoor so lank geveg is, wil verongeluk. Natuurlik is Trump nie bo kritiek verhewe nie, maar dit help nie om die media se voortbestaan te verseker as feite verdraai word nie. Die werklikheid sal baie gou deur die sosiale media en ander metodes na die publiek deurgevoer word. Dit is egter ook belangrik dat diegene wat in ’n hemelhoë Trump-euforie leef, besef dat die politiek leeuwêreld is – of dit nou op die munisipale vlak is, of nasionale vlak, of internasionale vlak. Realiteite dwing dikwels ander uitkomste af as wat in verkiesingsbeloftes na vore kom. Tog wil dit lyk of dit ’n spel geword het om Trump deur valshede of gemanipuleerde inligting laf te laat lyk. (Hy het dit as presidentskandidaat genoeg sommer self gedoen.) Onlangs het ’n koerant ’n bydrae van ’n ingenieur geplaas om te toon hoe onmoontlik die bou van ’n muur tussen die VSA en Mexiko is. Hy begin deur daarop te wys dat die langste muur wat die mensdom nog kon bou, die Chinese muur is, en slegs sowat 2 000 kilometer lank is. Die grens tussen die VSA en Mexiko is net meer as 3 000 kilometer lank. Daar word egter versuim om te noem dat sowat 900 kilometer van die muur in verskillende vorme reeds sedert 1992 gebou is, en dit in aan-en-af-periodes. Voorts is daar ’n taamlike wye pad bo-op die Chinese muur, terwyl die VSA se muur hoofsaaklik bestaan uit vooraf-vervaardigde segmente wat in ’n kits opslaan word. Terwyl die Trump-administrasie op die oog af deur werklikhede gelouter word, is daar ’n hinderlike refrein wat probeer impliseer dat die liberalisme en demokrasie in wese dieselfde is. Die demokrasie het egter in verskeie ander ideologieë ingebed geraak, waaronder die Christen-demokrasie. Die gevaar vir demokrasie is nie opgesluit in die oorhoofse ideologie nie, maar in die inspan van leuens om ’n nie-liberale regering te diskrediteer. Demokrasie gaan tog oor die keuse van die bevolking, en Donderdag se Rasmussen-peiling toon dat 53% van die kiesers tevrede is met hoe Trump sy werk doen. Trump en sy administrasie se grootste uitdaging gaan wees om verkiesingsbeloftes en die werklikheid so met mekaar te versoen dat dit nie tot ’n te groot dreinering van steun lei nie. Maar Trump is nie al een wat ’n “reality check” nodig het nie.