Hennie Aucamp het taamlik laat in sy literêre loopbaan as ’n konvensionele digter ontluik. Hy het in 1963 as ’n kortverhaalskrywer gedebuteer, terwyl sy eerste bundel kwatryne eers in 1984 die lig gesien het. Sy poëtiese begaafdheid het egter reeds vroeër geblyk uit sy eerste versameling liedtekste van 1977, Die lewe is ’n grenshotel.
Aucamp sluit sy poëtiese oeuvre af, soos wat hy begin het, met ’n bundel kwatryne: Skulp. Die skulp kan gelees word as ’n metafoor vir die kwatryn – ’n vierreëlige versvorm, kompak en gelaai met versweë betekenis wat fyn luister verg:
Die argaïese “Tante haar …” vir “Tante se …” pas by die ouwêreldse, plattelandse sfeer wat Aucamp ook so goed in sy kortverhale kon oproep.
Hennie Aucamp was ’n besonder veelsydige kwatryndigter, nie net wat die wisselende stemmings en inhoude betref nie, maar ook ten opsigte van die versvorm. Hy beoefen die klassieke Persiese kwatryn met sy aaba-rymskema, soos die aangehaalde titelgedig, maar ook elke ander moontlike variasie: abba, abab, aabb, abcb en aaaa. Sy rymvernuf blyk onder meer uit sy afparing van ongewone woorde, soos “urinoir” en “ghwar” in “Ouwe poefter”:
Dit is opvallend dat die kwatryne in die bundel ook paarsgewys gerangskik kan word. Meestal staan die “paartjies” langs mekaar (soos die tweeluik “What a lovely way to go”), maar soms moet die leser self die koppelaar speel. Op bladsy 13 byvoorbeeld staan die vers “ Roman Africa – by ’n skildery van Judith Mason”:
Ma sit vir my en wag voor die swart stofie met sy krom pote. Die tafel staan gedek, en by my ou eetplek is daar ’n netjiese stapeltjie pos met buitelandse seëls.
Met Skulp neem Hennie Aucamp afskeid van die lewe, en hy doen dit beheersd en gestileerd soos wat ons hom die afgelope vyftig jaar as skrywer en as mens leer ken het: