Oor se A Saai en 'n sy beursie
Die lewe is 'n reeks kruispunte en wanneer "verkeerde" keuses gemaak word by hierdie kruispad, maak ons ​​ons ten beste oop vir kritiek en onsekerheid oor ons integriteit. In die ergste geval bly hierdie keuses ons spook en hulle verskyn keer op keer, soms in ons eie lewens en soms in die lewens van diegene rondom ons. Dit blyk die situasie te wees met die gevalle van korporatiewe bedrog wat nou uit die wegkruip kom.
Daar verskyn 'n klein storie in die New York Times in 1989. Dit was net 'n verhaal dat kinders van die rykes en beroemdes 'n pouse gekry het. Die storie is nou donker oor die meeste Amerikaanse en hul 401K's en pensioenplanne.
Daar was baie redes waarom ek nie George W. Bush in 2000 ondersteun het nie, alhoewel ek 'n geregistreerde Republikein was. Die feit dat hy probeer het om 'n verby DUI te bedek of oor 'n vroeër drinkprobleem gelê het, was nie in die mengsel nie. Seker, Bush het 'n rotsagtige begin gehad as 'n jong volwassene, maar so het baie ander mense wat op baie suksesvolle loopbane gegaan het. Gewoonlik is daar 'n punt waar 'n mens moet kies tussen integriteit en misleiding in hul soeke na toekomstige sukses.
Die wenk wat my dieper in die veldtogretoriek begin het, was Bush se voorraadtransaksies in die laat 80, terwyl sy pa vise-president en destydse president was. Miskien was die lae punt van Bush se professionele lewe die mislukking van sy oliemaatskappy, Spectrum 7. Hoewel die maatskappy misluk het, het Bush die verkoop van sy maatskappy vir 2 miljoen dollar gereël vir Harken Energy, wat ook geld verloor het. Toe die stigter van Harken gevra is waarom hy die maatskappy gekoop het, het hy eenvoudig gesê: "Sy naam was George Bush".
Die verkoping het ook Bos-aandele in Harken aangegaan, en 'n direkteurskap op Harken se direksie en ouditkomitee. Dit was nie bekend dat Harken geld op daardie tydstip verloor het nie, aangesien hulle die verliese van die publiek bedrieglik versteek het deur winste te misbruik (soos uiteindelik deur die Securities Exchange Commission gekies). Klink bekend?
Bush het vier keer misluk om sy verkope van Harken-aandele as insider, soos vereis deur die SEC, vir tot en met 8 maande heeltemal te rapporteer. Terwyl Bush 'n direkteur van Harken was, het hy twee-derdes van sy aandele verkoop. Net 'n paar weke later het Harken se aandele in waarde gedaal toe slegte nuus oor verdienste in die openbaar aangekondig is. Die SEC het oorweeg, maar het geweier om te vervolg, waarin verklaar word dat Bush se pa president nie oorweeg was nie. Dit het nie seergekry nie, maar die SEC se algemene raad tydens die ondersoek was James Doty wat voorheen as Bush se prokureur in die Texas Rangers-aankoop gedien het. James Doty was voorheen en is tans 'n lid van die Dallas-prokureursfirma Baker Botts. Dit is dieselfde Baker as in James Baker wat onder Bush I as Staatsekretaris gedien het en Bush in die Florida-verkiesingsbevel verteenwoordig het. Omtreklik maar onthullend. Die swaaideur tussen die besigheid en die regering is so aktief dat die skarniere uitgegooi word.
Versuim om die voorraad transaksie te rapporteer, is slegs 'n klein punt aan die storie. Die punt is dat Harken hul verdienste en verliese verlig om die prys van hul voorraad hoër te hou. Toe die slegte nuus aangemeld is, is die publiek die een wat die prys betaal het. Harken-voorraad was 'n belangrike deel van die jong rykdom van Young Bush. Bush was op die ouditkomitee van Harken. 'N Mens moet ook in ag neem dat dit alles plaasgevind het terwyl Bush met Ken Lay van Enron besig was. Voorstelle deur Bush dat hy nie geweet het van die verliese nie, is so geloofwaardig soos Ken Lays se getuienis dat hy nie geweet het wat met Enron aangaan nie.
Dit is ongelooflik dat dit so lank geneem het vir die herverklaring van die Harken-storie om die hoofstroompers te bereik. Dit het onlangs verskyn in Paul Krugman se kolom in die New York Times, op Julie 2nd, 2002 - "Almal is woedend", wat die ander media begin het om dit ook te ondersoek. Voorstelle deur die Bush-administrasie dat die Demokrate agter hierdie nuutste nuus is, gee eerlik te veel krediet aan die Democracts.
Vir jare het Ralph Nader 'n klomp mense gekoop as 'n kook as gevolg van sy reling teen korporatiewe misdaad. Die huidige hoofde wat deur Enron, WorldCom, Adelphia, Xerox, ens. Gedomineer word, bewys mnr. Nader reg op die geld. Miskien is mnr. Nader nie presidensiële hout nie, maar hy verdien om geluister te word en nie ligtelik ontslaan nie. Onthou, hy is die een wat die motorbedryf skoongemaak het en miskien kan hy dieselfde vir ons regering doen.
Na 'n stampende begin in die lewe, het Bush sy "sukses" met Harken in die bottelende Texas Rangers-bofbalspan geplaas. Hy het die balspan in 'n "sukses" met 'n politieke liefdesstadionooreenkoms aangewys, en dan na die goewerneur van Texas en presidensiële kandidaat.
Ons kry baie kanse in die lewe om foute in die verlede reg te stel, maar dit is dikwels die eerste een wat bepaal of ons die pad van integriteit of misleiding sal volg. As ons 'n syhandtas wil hê, moet ons een uit sy kant maak om daardie lewe van integriteit te kan lewe.
Lees meer oor Bush en Harken by die nonpartisan Sentrum vir Publieke Integriteit.
Profiele in Courage vir ons tyd,
bekendgestel en geredigeer deur Caroline Kennedy.
Gepubliseer in 2002, hierdie versameling is 'n roerende blik op mense wat selde gedink het oor wat hulle vir hulleself kon doen, maar altyd oor wat hulle vir hul land kon doen.