Jong, nou kan ek nie meer byhou nie. Soveel het die laaste tyd gebeur. Die Versindaba op Stellenbsoch, die voorbereidings vir die herdenking van jou 75e geboortedag op 26 Oktober – net om die draai.
Nou verder. Die tradisie is daar, so vir jou 75e herdenking moet ons mos nou weer iets aanbied en daarna gesellig verkeer. Weer voorlees van gedigte, musiek deur Albie van Schalkwyk en Berthine van Schoor, die vyfjarige dogtertjie wat jou hoor tjello speel het en net daar gesê het: “Ek wil ook daai ding speel.” Wel, sy is nou ’n baie bekende tjellis, en was selfs vroeër vanjaar saam met Albie op ’n konsertreis deur Indië. En dan het ons groot komponis Hendrik Hofmeyr vyf van jou gedigte getoonset in sy elegiese sangsiklus: “Geen skip strand ooit,” “Elegie”, “Gedig vir klein Estie”, “By die dood van Motau” en dan, om mee af te sluit, daardie wonderlike gedig oor Pappa se begrafnis, “Op slag gedood”. Nou sit ek met ’n probleem. Ek het so half en half ’n jong bariton gevra om dit te doen, maar nog nie bevestig nie. En toe was ek verlede Vrydag by ’n konsert van die ongelooflikste mezzo-sopraan. Ek het haar dadelik die musiek en ’n CD-opname van die siklus laat kry om na te kyk. Maar … sy wil ’n stewige fooi hê, terwyl die jong man nog studeer en seker teen baie minder sal sing.
Jou handgeskrewe beskrywing van die verveling is werklik insiggewend en aangrypend: “Die afgemete ure in hierdie georganiseerde malhuis of, sagter gestel, inrigting vir senugestoordes, gaan so stadig verby as die verveeldheid van sy inwoners.” Wilhelm, ek kon nooit verstaan dat daar nie programme is om pasiënte kreatief besig te hou nie.