Ook tydens die onlangse Dansende Digtersfees was daar ‘n besonder interessante gesprek wat onder andere oor die kwessies van morele verval en hoe dit in die digkuns reflekteer word, gehandel het. Die vraag wat sentraal gestaan het, is hoe skryf ‘n mens ‘n liriese vers vanuit die posisie van “evil”, soos Carolyn Forché daarna verwys het. Die Antichris sal, as die mens van sonde, God belaster en verwerp (Op. 13:5-6). Jy dobbel met jou geloof. In jou uniform van die engele gaan jy na vore, jy lig jou hande, en met volkome vertroue wag jy op die beeld van die waarheid in gelid van die liefde. Sy keukels verkleur wit om die hef in sy linkerhand, wat met een rukbeweging die keel van regs na links kan oopkloof. ” – anders sterf jy soos Herman Uys. As Breytenbach al agt bundels terug afskeid geneem het van die poësie (op die lang en moeisame pad, plek-plek ampertjies soos D.P.M. Botes), en vir ons toe al ‘n testament wou nalaat, is hy in die volgende fase van sy na-doodse verkenning!