Die tiendelige sisteem het ongetwyfeld ontstaan by die feit dat tien nogal ’n dubbele rol in die menslike liggaam speel: ons het immers tien vingers aan ons hande en tien tone aan ons voete. Om in tiene te tel was dus nie so moeilik vir die vroeë mense van weleer nie.
Hoe ook al, in party kulture is stelsels gebruik wat op die nommers 3, 4 of 5 gegrond was. Die ou Babiloniërs het die sestigtallige sisteem gebruik wat op die nommer 60 gebaseer was, terwyl die ou Romeine (vir sekere doeleindes) wel die nommer 12 as basis gebruik het. Vir die ou Maja-Indiane het 20 die grondslag van hul getallesisteem gevorm.
Die binêre stelsel, gegrond op die getal 2, is deur sommige stamme gebruik en word vandag, saam met die stelsel wat op 16 gegrond is, in rekenaars aangewend.
Die son is gebruik om, sê maar, tussen noen (twaalfuur) en laatmiddag (vyfuur) te onderskei, terwyl die gang van die sterre en die maan oor die naghemel die ongenumereerde verloop van die donker tyd aangedui het. Wat meer sê, in die meeste van die ou gemeenskappe was daar nie eens woorde vir getalle groter as twee nie. Hulle moes dus terme soos "troppe" (skape), "hope" (graan) en "baie" (mense) gebruik.
Laat ons erken dat ’n getallestelsel destyds nie juis broodnodig was nie. Die behoefte aan só iets het eers werklik ontstaan toe mense in georganiseerde stamme begin saamlewe en hulle in dorpies en ander nedersettings gevestig het. Hieruit het die stelsel van ruilhandel ontwikkel wat op sy beurt ’n behoefte aan geld geskep het. Maar hoe kon ’n mens dan tussen vyf en vyftig onderskei as jy slegs begrippe soos "troppe", "hope" en "baie" in jou woordeskat gehad het?