Toe ons teruggekeer na Suid-Afrika (in 2011), het baie ander dinge my karakters se stories beïnvloed – hierdie ongelyke, teenstrydige land waarin ons leef. Toe ek eers werklik die storie begin skryf het, kon ek nie ophou nie.
Na mense, familie. Ek wou hê ons kinders moes hul grootouers ken. Hulle moes ons hiervandaan sien en beleef. Ek dink dis baie verruimend vir ŉ mens se gees om ŉ ruk lank elders te woon, maar ons wou hulle hier in Suid-Afrika grootmaak. Ek het ook verlang na ou vriende vir wie ŉ mens nie nodig het om te verduidelik waar jy vandaan is nie. En na Afrikaans. In al sy gedaantes.
Die skrywer moet eerlik wees oor wat die karakter beleef. Let wel: Wat die karakter beleef, is nie noodwendig wat die skrywer persoonlik in haar lewe beleef nie. Klim in die karakter se vel in. Stap daarin rond. Beleef dit. Wees ŉ akteur, só ŉ goeie akteur dat jy jou volledig in jou rol inleef. Kry ŉ duidelike idee en moenie te veel idees probeer invoeg nie. “Less is more.” Reken af met al jou hebbelikhede. As jy twyfel, moet hulle gaan. Sê koebaai vir die mooi sin wat nie deug nie, bowenal die sinne waaraan jy voor jou siel weet jy te geheg is.
Moenie net wag vir inspirasie nie. Skryf verg baie selfdissipline. En wees oop vir kritiek. Dis nie teen jou persoonlik bedoel nie. Dit kan jou teks help vorm.
Ek dink die Woordfees is amper soos familie vir my, ek kan nie sonder hulle nie. Dis ŉ meervoud van ŉ fees. Dit spreek tot elke aspek van elke kunsvorm wat ek waardeer. En dit skram nie weg vir protes en konflik of om uit te daag nie. Ek bewonder die Woordfees. Ek glo in die Woordfees.
Nie regtig nie. Ek skryf wanneer dit kan. Soms is dit saans, soms soggens. Dis nie ŉ ritueel nie, maar dis baie voordelig vir my om iewers te skryf waar ek nie toegang het tot die internet nie. Die internet is fantasties, maar dit trek my aandag af.