Gewildste: spookagtige uitrusting vir eng nagte - Nuwe resepte - 2021
Gewildste: spookagtige uitrusting vir eng nagte
deur April Hardwick; foto's deur Randy Mayor
Ter viering van die Mexikaanse fees van die dag van die dooies, Guanajuato
Ter viering van die Mexikaanse fees van Day of the Dead in Guanajuato, was Mexiko baie lank bo -op my reislys. Dus, vir my laaste verjaardag, het ek myself 'n Mexikaanse vakansie gegee om te geniet Día de Muertos (Spaans).
Dit was die beste verjaardaggeskenk aan myself ooit. Ek was meer as 'n maand in Mexiko, maar die avontuur het begin toe ek van Atlanta na Leon vlieg om weekliks deel te neem Dag van die dooie feeste in Guanajuato. Dit was die perfekte begin van my reisplan in Mexiko, wat terloops redelik oop was.
My maand in Mexiko was om stadig te reis, deurdring deur die besienswaardighede en geluide terwyl ek die basiese Spaans geleer het. Behalwe dat ek 'n paar weke lank Bachata geleer het Mexico stad, Ek wou toe die Karibiese strande sien, en het vertrek Playa del Carmen.
My mees onvergeetlike tyd was egter sekerlik my ervaring met 'n lysie Dia de Muertos en Guanajuato.
Vrydag Weird News Links
Sowjet -ondersoekers/Creative Commons
Vandag bring ek vir jou 'n nuusslaai. Eerstens is metro -tuna moontlik nie tonyn nie. 'N Regsgeding teen Subway beweer dat onafhanklike toetse om Subway -tuna -toebroodjies in te vul, bevind dat dit nie net tuna is nie, maar ook vis. Subway word daarvan beskuldig dat hy voorheen nie-hoender bedien het en onlangs het Ierland Subway-toebroodjiebrood as koek geklassifiseer omdat dit te veel suiker bevat.
Dit is waar. Amerikaanse brood wat kommersieel bedien word, bevat 'n groot hoeveelheid suiker. Soms mis ek die Russiese ronde brood. Ek het dit uit die winkel huis toe gebring, en dit sou nog steeds knapperig en warm wees, vir my 'n gorbushka sny en die ronde stuk van die kant wat heeltemal kors is, eet en dit met koue melk eet. Mmmm … Brood, lekker. Ek bak my eie, maar dit is nie dieselfde nie.
Jason Collier is in die nuus en in die memes. Weet u nie wie hy is nie? Ek sal jou vertel. Jason Collier is die polisiehoof van die Stinnett, Texas, polisiedepartement, wat 2 vroue en 15 vriendinne het. Hulle het almal op Facebook gevind en dinge het die waaier getref. En hy is gearresteer. Lees meer hier. As u dus memes gesien het waar vroue hulself as veilig voorstel om deur Jason Collier voorgestel te word, is dit waaroor dit gaan. O, en blykbaar is hy 'n geordende predikant. Hier is die Facebook -plasing wat dit alles begin het.
Vyftien vriendinne. Hier is ek, 'n desperate jonglering van my man, twee volwasse kinders, 'n troeteldier en werk, en hierdie ou het 15 vriendinne. Hoe?
Sommige mense uit Switserland beweer dat hulle die raaisel van die Dyatlovpas opgelos het. Dit is 'n helse storie. In Februarie 1959 het nege Russiese stappers, almal ervare en fiks, kamp opgeslaan in die Kholat Syakhlpas in die Ural -bergreeks. Hierdie gebied is histories bewoon deur 'n inheemse groep met die naam Mansi. Taalkundig is hulle verwant aan Hongare.
Carte postale. Phototypie Scherer, Nabholz & amp Co, Moscou. Tipes de la Russie du Nord. 82. Famille de Vogules. (Mansis)
Die Mansi -mense noem die pas Holatchahl, wat Dead Mountain beteken, maar ten spyte van die skrikwekkende konnotasies, beteken dit net dat daar geen wild in die pas is nie, en dit is nie nodig om daar te jag nie.
So hierdie Russiese stappers gaan slaap in die pas. En hulle het nooit teruggekeer nie. Reddingspogings is aangebring en toe hul lyke gevind word, sommige in die sneeu, en sommige, onverklaarbaar, in 'n spruit in lopende water, is ontdek dat hulle hul tente gedurende die nag weggesny het en in die wildernis ingehardloop het. Twee van hulle het skedels gekraak, twee het op die bors gestamp, twee het hul oë ontbreek, een het 'n tong ontbreek en een het sy wenkbroue ontbreek. Sommige van hulle het kaal uitgetrek en is dood aan onderkoeling. Daar was geen tekens van 'n stortvloed of 'n ander redelike natuurlike gebeurtenis nie.
Dit is duidelik dat iets gedurende die nag gebeur het. Daar is baie teorieë, insluitende vreemde winde, wilde diere, aanvalle deur Mansi (nee) en UFO's. O, en sommige mense beweer dat hulle verhoogde stralingsvlakke en vreemde puin op die terrein gevind het. U kan die Wikipedia -artikel hier lees.
Nou, 'n groep uit Switserland glo dat hulle 'n antwoord op die raaisel gevind het: 'n baie klein, lawine. Gordon en Jeaniene Frost het hierdie teorie verwerp. Hulle is stewig op die Yeti -trein. Tog het die stappers gekom en die stappers geëet. #TeamFactsBeDamned.
Ek dink persoonlik dat die lawine -teorie ongemaklik is, maar tog is dit iffier. So, wat dink julle, mense, lawine of yetis?
Knott's Scary Farm 2021 Scare Zones
Daar is geen skrikgebied soos 'n Knott's Scary Farm -skrikgebied nie. Met wesens wat uit die mis en skaduwees uitkom, kan u voel hoe u hart klop terwyl u dit probeer deurdring.
Verwag dat u verskillende wesens op baie vreeslike maniere sal teëkom. Sommige sluip stil -stil na u toe, terwyl ander na u toe gly of geluide het om u uit die vel te laat skrik. As jy bang is vir die monsters, is dit asof hulle jou vrees ruik en hulle jou teiken. Daar was vier bangmaakgebiede in Knott's Scary Farm in 2019 (miskien kom sommige weer uit die graf):
Forsaken Lake - Hierdie uitgebreide en sinistere skrikgebied stroom hierdie jaar in 'n groter deel van die park uit. Forsaken Lake laat gotiese wesens los om slagoffers te roof om na hul waterige grafte terug te sleep. Somber musiek dra by tot hierdie skrikwekkende gebied. Dink aan begrafnisliedjies uit die 19de eeu uit New Orleans met moderne heavy metal.
Ghost Town Streets-Dit is waar alles begin het, met halfmense, halfdiermonsters wat uit die mis opkom.
CarnEVIL - Die fratsvertoning is die hoofgebeurtenis van hierdie demente sirkus. Geen nar hier rond nie.
The Hollow - Pasop vir die pampoeneter wat hierdie angsgebied besoek. Vanuit die mis laat die hekse van die Hollow en hul leër van die dooies 'n skrikbewind ontketen terwyl hulle gereed maak vir die stryd met die heksejagter.
As u 'n vroeë toegang met 'n Boo-fet-ete kry, kan u al die monsters uit al die skrikgebiede op een plek sien terwyl hulle in die park vrygelaat word. As u daarvan hou om die skrik te vergemaklik, is dit 'n goeie manier om saggies vorentoe te gaan in die nag, terwyl dit nog lig is.
Vier dankbaarheid, gee en geskenkkaarte by Elsmere BBQ
Alhoewel ons ons swaar jasse en sneeustewels 'n bietjie moes uitpak voordat ons beplan het, is daar nog baie om voor dankbaar te wees terwyl ons die Thanksgiving -vakansie nader. Hier neem ons die vakansieseisoen tog baie ernstig; groot maaltye wat deur groot gesinne gedeel word, is ons spesialiteit! Hierdie jaar vier ons ons dankbaarheid. Sal jy by ons aansluit?
BOUTON, deur Mitchell Nathanson
DIE warm hand, deur Ben Cohen
DIE BINNE SPEL, deur Keith Law
DIE OORWINNINGSMASJIEN, deur Ethan Sherwood Strauss
WAVE VROU, deur Vicky Heldreich Durand
DIE MAAK VAN 'N WONDERWERK, deur Mike Eruzione
" Trek u broek uit, Bouton. Ons het 'n lang nag voor ons. " Dit klink soos 'n reël uit 'n verhaal oor balspelers wat balspelers is en#x2014 die soort geribde gare wat Jim Bouton ' se klassieke tell-all �ll Four " gemaak het berug onder bofbal se ou garde en onweerstaanbaar vir sy aanhangers.
Hierdie besondere opdrag om uit te trek, is egter uitgespreek deur die gegrimmelde New York Post-verslaggewer Leonard Shecter, wat die redigering van �ll Four. " Dit was sy standaard groet toe Bouton gedurende die somer by sy woonstel sonder lugversorging sou kom. van 1969. Bouton, 'n voormalige wenner van 20 wedstryde vir die Yankees, het toe probeer om vas te hou aan 'n vervaagde loopbaan deur homself te herontdek as 'n knuckleballer vir die uitbreiding van Seattle Pilots. Hy was ook besig met 'n tweede loopbaan as skrywer. Elke keer as die Pilots-skedule hom na New York toe geneem het, besoek hy die sweterige kamers van Shecter en die twee broeklose mans kyk na Bouton se note, neergeskryf op hotelbehoeftes, koeverte, lugsakke en toiletpapier.
Die stukkies is nou in die Library of Congress. Bouton en Shecter se onverskrokke weergawe van die lewe in die groot ligas het die deur van die klubhuis oopgemaak om die drank-swelende, groen-knal, rok-jaag man-kinders binne te onthul. Niemand is gespaar nie. In 'n onuitwisbare toneel word 'n opgehangde Mickey Mantle opgeroep om 'n knypslag te kry en slaag hy daarin om 'n tuisren te blaas. Terwyl hy terugkeer na die kuil, met die Yankee -stadion in volle brul, brom hy, en mense weet nie hoe moeilik dit regtig was nie. " Hulle weet nou.
Toe Mitchell Nathanson, 'n professor in sportreg aan Villanova, Bouton genader oor die skryf van sy biografie, het die kruik sy seën gegee, op een voorwaarde: dat Nathanson oor hom skryf met die eerlikheid wat hy probeer het om bofbal te speel. In BOUTON: The Life of a Baseball Original (Universiteit van Nebraska, 448 bls., $ 34,95), Nathanson het meestal gedwing om 'n eerlike, maar kennelik liefdevolle weergawe van 'n merkwaardige Amerikaanse lewe te lewer.
Nathanson beweeg skerp deur die diep agterverhaal, hoewel hy 'n goeie detail ken wanneer hy een sien. 'N Voorouer wat deur 'n Engelse infanteris in die Slag van Bunker Hill gestrand was, was die eerste, maar beslis nie die laaste nie, maar die onderneming wou die filet sien. "
Jim Bouton het die baseball -instelling goed onder die knie gekry voordat hy �ll Four gepubliseer het. " Hy was 'n vreemde pasmaat vir die verborge en hiërargiese Yankees. In sy vrye tyd het Bouton waterverf geverf, kostuumjuwele gemaak en gekla oor sy salaris. Anders as die stilswyende veterane van die span, was hy mal daaroor om saam met die pers te jaag, ongeag of hy die dag opgedaag het of nie. In die woorde van een skrywer, het hy 'n mening gehad, selfs al het hy nie 'n mening gehad nie. "
Bouton het Shecter, 'n mede -ikonoklast, op wie die Yankee -mistiek verlore gegaan het, veral geseën. Die twee was ideale skryfvennote. Bouton het 'n oog vir die verontwaardiging van die bofballewe. Shecter het 'n neus gehad waar die beste materiaal begrawe sou word, en hy het Bouton se slegste instinkte gekweek, dit wil sê die beste instinkte. Onder die artefakte wat Nathanson ontbloot het, is 'n prokureursbrief wat 42 moontlike items in die �ll Four " -manuskrip bevat: " Die verklaring dat die skrywer die Yankees gehaat het, is 'n bewys van kwaadwilligheid. … Die stelling dat Steve Barber en Bud Daley vervorm is, is lasterlik. … Die beskrywing van die opgewekte toestand van Ray Oyler is 'n inbreuk op privaatheid. "
Bouton het nooit weer die letterkundige hoogtes van �ll Four " — getuig van hoe krities Shecter vir sy sukses was nie. Maar hy het ook nooit opgehou om Jim Bouton te wees nie. By 'n teenoorlogse byeenkoms in Central Park loop hy Elliott Gould raak, wat hom 'n rol bied in " The Long Goodbye, " waarin die regisseur Robert Altman aan die speurverhaal sou doen wat Bouton aan die memorie van die balspeler gedoen het. Met 'n voormalige spanmaat, skep Bouton Big League Chew, die gekerfde borrelgom wat ontwerp is om koutabak na te boots. (Dit was 'n wegholtreffer en het Bouton die miljoene verdien wat hy nog nooit met bofbal gemaak het nie.) Laat in sy lewe is Bouton in 2019 dood en hy het die kwiksotiese oorsaak aangeneem om 'n antieke balpark in die Berkshires te red, waar hy#x2019d afgetree. Die poging het hom in die skynbaar onbekende rol van Defender of Baseball Tradition geplaas. Maar soos enige noukeurige leser van �ll Four " weet, sou net 'n man wat die spel liefgehad het, so desperaat probeer om dit aan te hou speel.
Een van Jim Bouton se spanmaats in Seattle was Mike Hegan, 'n stryker. Bouton het geskryf dat hy óf .450 óf .150 geslaan het. Ons onwrikbare geloof in die heiligheid van die reeks is die onderwerp van DIE HETE HAND: The Mystery and Science of Streaks (Custom House, 304 bls., $ 32,50), deur Ben Cohen, wat die N.B.A. vir The Wall Street Journal. Cohen se fassinasie met strepe dateer uit 'n basketbalwedstryd op hoërskool waarin elke skoot wat hy probeer binnedring, blyk te wees. Cohen was 'n ongekende atleet, maar met elke vervaardiging het sy selfvertroue gegroei: "In 'n kwart van een wedstryd het ek meer punte behaal as wat ek in my hele lewe gehad het. "
Cohen wil verstaan ​​wat daardie dag gebeur het. Of meer akkuraat, of iets het daardie dag gebeur. Soos hy uitwys, is die warm hand die Bigfoot van basketbal, 'n mite wat nie sal sterf nie. Atlete sweer dat dit bestaan ​​omdat hulle dit gevoel het. Aanhangers sweer dat dit bestaan ​​omdat hulle dit gesien het. Wetenskaplikes het lankal gesê dat dit alles in ons verbeelding is.
'N Artikel uit 1985 wat mede-outeur was van die beroemde kognitiewe sielkundige Amos Tversky en twee ander, het die saak blykbaar laat rus. Met die maak en mis van die 1981 Philadelphia 76ers, Tversky et al. het getoon dat die warm hand 'n illusie was. Trouens, hulle het gevind dat spelers meer geneig was om 'n hou te maak ontbreek een as nadat jy dit gemaak het.
Tversky het die wanopvatting opgemerk tot die soort kognitiewe vooroordeel wat hy in hierdie geval sy naam gemaak het, die natuurlike menslike instink om patrone in willekeur te sien. En tog, soos selfs Tversky toegelaat het, het sy koerant min gedoen om die sportwêreld te oortuig. Nadat hy meegedeel is oor die bevindinge van die sielkundige, het Red Auerbach geantwoord: Wie is hierdie man? Hy maak dus 'n studie. Ek kon nie minder omgee nie. "
Cohen se strewe na die warm hand neem hom na verrassende plekke. 'N Hoofstuk oor Shakespeare se plaagjaar en#x201Chot streak, en#x201D waarin Bard in kwarantyn kwansuis geskryf het "King Lear, " "Macbeth " en 𠇊ntony en Cleopatra is " nie heeltemal oortuigend nie. Meer aantreklik is sy skets van Mark Turmell, die arcade-speletjie-ontwerper wat NBA Jam geskep het. Turmell het die warm hand regs in die spel gespeel: Nadat 'n speler drie skote agtereenvolgens gemaak het, het die bal in vlam gebars wanneer hy daaraan raak. Net in 1993 het Jam $ 1 miljard uit kwartale verdien. Dit is die aantrekkingskrag van die reeks.
Net omdat mense strepe vermaaklik vind, beteken dit natuurlik nie dat hulle bestaan ​​nie. Die afgelope tyd is daar egter nuwe voetspore opgemerk. Die mees intrigerende gedeelte van die boek kom nader aan sy einde, waarin Cohen die werk van 'n nuwe generasie statistici beskou, gewapen met meer gesofistikeerde datastelle as wat Tversky tot sy beskikking het. Dit is byvoorbeeld nou moontlik om te oorweeg waar op die vloer en onder watter omstandighede 'n skoot geneem is. Een paar navorsers het bevind dat wanneer u die probleem met skote beheer, harde bewyse van die warm hand na vore kom.
Die werk van Amos Tversky is ook die kern van DIE BINNE SPEL: Slegte oproepe, vreemde bewegings en wat bofbalgedrag ons oor ons self leer (Morrow/HarperCollins, 272 pp., $ 28,99), 'n lewendige, geestige boek deur Keith Law, 'n senior bofbalskrywer by The Athletic. In elke hoofstuk identifiseer Law 'n stukkie verkeerde bofbaldenke en skryf dit toe aan kognitiewe vooroordeel.
U sou miskien dink dat die besluitnemers in bofbal meer rasioneel geword het in die post-en#x201CMoneyball "-era. Die boek Law ' onthul dat ons slegste gedagtes nie so maklik oorkom kan word nie. 'N Algemene slaggat vir voorkantoortipes is die verwaarlosing van die basiskoers, en#x201D, wat lei tot die feit dat algemene bestuurders 'n berg bewyse ignoreer wat een ding sê ten gunste van 'n spesifieke voorbeeld wat 'n ander sê. Law wys op hierdie verskynsel om te verduidelik hoekom spanne in die eerste ronde van die konsep voortgaan om hoërskoolkruikers te kies. Die rekord van sulke keuses is treurig: vir elke Clayton Kershaw is daar 'n Matt Hobgood, Mike Stodolka en Chris Gruler. Die patroon geld selfs as u slegs die top 10 keuses in die konsep — in teorie beskou, die sekerste dinge. As jy in die top 10 tel en jy kies 'n hoërskoolkruik, is jy die man by die craps -tafel wat op die harde manier op agt wed, want dit klink cool om dit te sê, " Law skryf. Tog bly G.M.s die weddenskap plaas.
Natuurlik maak selfs die beste algemene bestuurders foute. Soos Ethan Sherwood Strauss berig THE VICTORY MACHINE: The Making and Unmaking of the Warriors Dynasty (PublicAffairs, 224 pp., $28), Bob Myers, die G.M. van die Golden State Warriors en die argitek van die mees dominante span in die afgelope N.B.A. geskiedenis, het nie onmiddellik die talent tot sy beskikking waardeer nie. In 2011 het Myers die New Orleans Hornets genader oor 'n ooreenkoms met Chris Paul en Steph Curry aangebied en Klay Thompson in ruil. Die Hornets was gereed om die ooreenkoms aan te gaan, maar Paul het afgeweer. Hy wou nie vir die heropbou van Warriors speel nie. " Daarmee, " skryf Strauss, " het die Hornets verloor op die grootste agterplaas van alle tye. "
Strauss volg die Warriors op hul opkoms van deurmat tot dinastie (en weer terug). As 'n jarelange Warriors -skrywer, eers vir ESPN en nou vir The Athletic, het hy notaboeke wat oorloop van goeie kleur. Die verwikkelinge van eienaars met 'n diep sak is nie altyd 'n wonderlike storievertelling nie, maar Strauss se beskrywing van hoe Joe Lacob en Peter Guber 'n nog ryker mededinger beman het om die span te verkry, het 'n aantreklike mantel-en-dolk kwaliteit. Die miljardêr-sakeman Larry Ellison is as so 'n inskakeling beskou dat The San Francisco Chronicle 'n storie gehad het met die opskrif "llison Na verneem word naby aan die koop van Warriors. " Nadat Guber en Lacob die span onder die Oracle-stigter gesteel het, waai Guber 'n afskrif van die verhaal in die lug asof dit lees �wey verslaan Truman. "
'N Belangrike vroeë besluit van die nuwe eienaars was om Mark Jackson af te dank ten gunste van die eerste afrigter Steve Kerr. Kerr vertel Strauss van die maande voor sy eerste seisoen, waarin hy wysheid by ander afrigters gesoek het. Hy het vir twee van die beste mans in N.B.A. geskiedenis in Phil Jackson en Gregg Popovich. Maar hy erken twee sokkerafrigters om hom te help om sy voet in die kleedkamer te vind. Van Bill Parcells het hy geleer hoe om spelers te kritiseer sonder om hulle te demoraliseer. Van Pete Carroll het hy geleer hoe om abstrakte beginsels in 'n spankultuur te omskep.
Een van Kerr se beginsels was om met vreugde te speel, en die eens beskeie Warriors het dit dadelik aangepak. Strauss skryf dat hy vir hom gesê het dat hy die maklikste aand van die seisoen was, want daar was niks om na te kyk nie: dit was alles improvisasie. In die eerste seisoen van Kerr met die span het Golden State 67 wedstryde gewen en die N.B.A. titel.
As die Warriors aangemoedig moes word om met vreugde te speel, het die spelvreugde natuurlik vir Betty Pembroke Heldreich gekom. WAVE WOMAN: The Life and Struggles of a Surfing Pioneer (SparkPress, 185 bls., Papier, $ 29,95) vertel van 'n lewe van avontuur en robuuste individualisme wat geleef het in 'n era waarin gedink word dat sulke dinge die eksklusiewe provinsie van mense is. Heldreich het vir die Olimpiese Spele van 1936 in vryslag swem opgelei en, geïnspireer deur die voorbeeld van Amelia Earhart, studeer tot 'n vlieënier. 'N Gebreekte been wat tydens 'n vliegtuigongeluk gely het, het haar swem- en vliegloopbane te vroeg beëindig. Dit was eers op 41 -jarige ouderdom dat sy die sport ontdek waarin sy 'n fundamentele figuur sou word. Nadat sy 'n branderplankles geneem het terwyl sy op vakansie was, was sy so geteisterd dat sy haar gesin beywer het om van Kalifornië na Hawaii te verhuis.
"Wave Woman " vertel die verhaal van Heldreich vanuit die perspektief van haar dogter, Vicky Heldreich Durand, wat, net soos haar ma, aangetrokke was tot die beroemde onderbrekings in Makaha, Oahu. "Surf was nie net 'n sport nie, dit was ons leefstyl, " skryf Durand. "Surf oorheers ons gedagtes en gesprekke: Wanneer kon ons wegkom om te gaan branderplankry, waar moes ons navigeer, en hoe het elke rit daarna gespeel? "
Heldreich was een van die eerste vroue wat in die vyftigerjare deelgeneem het aan die kompetisies wat deur die Waikiki Surf Club gehou is, en sy het tot in Lima, Peru, gereis as ambassadeur vir die sport en die eerste prys gewen en#x2014 'n silwer trofee van twee voet — in 'n wedstryd by Playa Kon Tiki. Maar meer as 'n hardeware-kabinet, is Heldreich se nalatenskap die vroue-branderplankryers wat agter haar aan gekom het, waaronder Rell Sunn, die stigter van die professionele branderplankry-toer en 'n top-ranglys op die langbord. Kort voordat sy aan kanker oorlede is, het Rell in 1998 Heldreich besoek om te groet. �tty, jy en jou vriende was die eerste generasie Makaha -vroue -branderplankryers, " het Rell gesê. Jy het 'n sport begin vir pret en vir vryheid. " Heldreich het bygevoeg: 'n vir 'n meer bevredigende lewe. "
DIE MAAK VAN 'N WONDERWERK: die onvertelde verhaal van die kaptein van die Amerikaanse goue medalje wat in 1980 'n medalje gewen het (Harper/HarperCollins, 288 pp., $ 27,99) beloof 'n wonderlike verhaal. " 'n Mens besef egter dat Mike Eruzione hierdie storie al voorheen vertel het. Anders as baie van sy spanmaats, het Eruzione, wat die doelwit aangeteken het om die Russe te verslaan, nie in die N.H.L. In plaas daarvan het hy sy Lake Placid -heldedade in 'n leeftyd van winsgewende sprekers gespeel. Dit is nie 'n klop aan sy boek wat saam met die New York Times -verslaggewer Neal E. Boudette geskryf is nie. Inteendeel, die staaltjies wat dit versamel, is des te beter omdat dit die afgelope 40 jaar beslis gewerk is. Eruzione ken sy beste materiaal.
"The Making of a Miracle " is 'n Horatio Alger -verhaal oor hokkie. Eruzione het grootgeword in Winthrop, Mass., 'N arbeidersklas net buite Boston. Toe hy 'n seuntjie was, het die stad geen hokkiebaan gehad nie, en Mike het geen skaats gehad nie. Die vreesaanjaende Russiese nasionale span sal uiteindelik oorwin word deur 'n jong man wat hokkie geleer het op 'n oorstroomde tennisbaan wat sy suster se skaats gehad het. Dit het ook nie gehelp dat die skaats blou pompons op die tone gehad het nie, en dat hy doodloop. Ondanks hierdie beskeie herkoms geniet Eruzione 'n suksesvolle universiteitshokkieloopbaan aan die Universiteit van Boston, en danksy harde werk en 'n paar van wat hokkiespelers se geluk noem, verdien hy 'n plek in Herb Brooks se 1980 Olimpiese span.
"I ' sal jou afrigter wees, maar ek sal nie jou vriend wees nie, en Brooks vertel sy spelers op hul eerste dag saam. Hy hou sy belofte, dwing 'n uitmergelende fiksheidsregime op en ry meedoënloos op die jongmanne. Net soos Bouton, is Eruzione ingestel op die absurde, en gee hy die toevallige wreedheid en homespun-grappigheid van Brooks se neerslae weer: "Suter, jy speel elke dag erger en erger, en op die oomblik speel jy soos die middel volgende week " "Ramsey, jy is 'n 18-jarige prima donna en volgende jaar gaan jy 'n 19-jarige prima donna wees " "Strobel, jy het 'n miljoen -dollar stel bene en 'n 10 sent-skut vir 'n brein. " 'n 10-sent-skeet?
Eruzione meen Brooks was hard teen sy spelers omdat hulle 'n gemeenskaplike vyand nodig gehad het om hulle bymekaar te bring. Die span bestaan ​​uit voormalige mededingers, en slegte bloed het getalm. Vroeg het die B.U. ouens sou begin in die Midwesterners, wat hul oë op die ooskus -preppies rol. 𠇍 Word nie streeks nie, en#x201D het 'n spanreël geword.
The Miracle on Ice het lankal in die Amerikaanse taal oorgegaan. Eruzione se verslag van die spel self kan nie help om vermaaklik te wees nie, maar baie meer interessant is die besonderhede wat hy aan die rande borduur. Die vorige aand ry Eruzione 'n rit van die Olympic Village na 'n nabygeleë kampterrein en drink hy 'n Miller High Life saam met sy pa, 'n ondenkbare voorspelritueel vir 'n eietydse Olimpiese speler. Ook ondenkbaar: die spel is op bandvertraging uitgesaai, en tientalle neefs van Eruzione is in Winthrop agtergelaat om die radioskyf gekyk te kyk vir opdaterings.
Na die wedstryd besluit Eruzione se onherstelbare spanmaat en mede -Bostonian Jack O �llahan dat die oomblik aangebreek het. Hy word streek. Die historiese oorwinning by Lake Placid, sê hy, sal onthou word saam met die Amerikaners se oorwinning oor die Britte op Bunker Hill. 'N Verslaggewer herinner die jubelende verdediger saggies dat die Amerikaners op Bunker Hill verloor het. "I wil dit nie hoor nie, " antwoord hy. "Ons het gewen, ek sê vir jou dat ons gewen het! "
31 mense deel die mees ontstellende, maar interessantste 'Glitch In The Matrix' -verhale
Het u al ooit iets met u gebeur wat 'n dubbele poging vereis het, en uiteindelik kon u nie regtig verduidelik wat werklik gebeur het nie? Miskien het u uself in 'n ander vreemd ontstellende episode van Twilight Zone bevind? Daar is 'n groot kans dat u 'n verhaal kan kry wat selfs u naaste vriende moeilik kan glo. Moenie bang wees nie, en daar is 'n gewilde gemeenskap op Reddit wat toegewy is aan verhale genaamd Glitch in the Matrix. Of u nou 'n paar verhale wil hê of u 'n wonderlike ervaring wil deel, u het pas die boerpot bereik.
Sommige van die foute kan verduidelik word en miskien kan u daaruit leer, maar sommige daarvan bly 'n suiwer raaisel en hier is 'n handjievol daarvan. Laat ons weet wat u ervaar het wat u in die kommentaar hieronder laat twyfel het aan die werklikheid en miskien selfs aan u eie rasionaliteit. As hierdie wonderlike verhale u ding is, kan u ons vorige artikel hier sien.
So dit het eintlik verlede week gebeur. Dit het my net 'n rukkie geneem om dit te verstaan.
Ek het laat die aand 'n oproep van my buurman gekry waarin ek gevra het of ek hom kan help om 'n matras in sy bo te skuif. Sy ma is siek en het 'n groot slaapbed. Ek het natuurlik gehardloop om te help, want hulle is wonderlike bure.
Ek kom daar en sy vriend, wat ook 'n priester is, was daar om te help. Ek het hulle gehelp om uit te vind hoe om die matras van die bed te skei, sodat ons dit by die trappe kan inpas. Ons kry alles op en weer in plek toe my buurman vra of ek hulle kan help om ook 'n stoorkamer boontoe te skuif. Ek dink niks daaraan nie en ons trek dit uit sy reiswa en begin dit by die voorste trap van sy huis opbring.
Dit is waar ek gesterf het. Die trappe aan die voorkant is 11 trappe. Ek was ongeveer 6 trappe aan die onderkant van die armoire toe my buurman en sy vriend 'n handvatsel op die armoire verloor, en dit val op my neer en ek val agteruit na die sypaadjie.
Ek word dan wakker in my eetkamer met my telefoon wat lui en my vrou vra of ek die telefoon gaan antwoord. Dis my buurvrou wat my vra of ek kan help om 'n bed na sy ma te skuif.
Ek gaan daarheen en ontmoet weer sy priestervriend, want dit was die eerste keer dat ek hom ontmoet het. Ek sê ek kan help met die bed, maar ek kan nie help met die stoor nie. My buurvrou was soos 'hoe weet jy van die stoorkamer?'. Ek het toe vir hulle gesê ek is redelik seker ek is net dood.
Ek het die volgende uur met die priester gesels. Hy het soveel vrae gehad. My buurman het dit nie geglo totdat ek die slaapkamer op die boonste vloer in detail beskryf het tot by die metaalmatrasraam op die vloer en die ingewikkelde hoofbord wat teen die muur leun en ek nog nooit in die huis bo was nie.
Die priester het my gevra wat ek gesien het nadat ek gesterf het. Ek het vir hom gesê dat ek nooit werklik gesterf het nie. Voordat dit gebeur het ek wakker geword by my eetkamertafel.
TLDR. Ek het my dood beleef, maar het ongeveer 20 minute vroeër in my lewe lewendig wakker geword.
jy slaan respawn in rl minecraft
Ek en my ma was op die snelweg huis toe, en daar was 'n semi -vragmotor in die baan langs ons. Skielik het die semi in ons baan ingeswaai. Gelukkig kon my ma uit die pad kom voordat dit ons tref, maar kort daarna het ek vreemd begin voel. Die hele regterkant van my gesig voel warm en taai, ek proe bloed en ruik die baie skerp reuk van petrol. Toe begin my kop en regterarm baie erg pyn, en ek voel nie my bene nie. Net toe die pyn begin vererger, verdwyn dit, vervang met 'n koue koue koue rillings. Ek het my ma hiervan vertel en sy kon nie 'n verduideliking kry nie. Ek dink ek het die pyn in 'n ander tydlyn gevoel waar my ma nie die semi kon vermy nie.
ah. Verskoon my terwyl ek my wapenrusting kry.
So, dit het ongeveer sewe of agt jaar gelede gebeur. Ek en my man lê een aand in die bed en kyk televisie. Uit die hoek van my oog sien ek 'n kind in die deur van ons slaapkamer. Ek het gedink dat dit destyds ons enigste kind was, en ek het op my man getik en gesê: "Sjoe, kyk, maar ek dink Connor gaan ons probeer bang maak! Hy draai om en kyk en hierdie kind stap by ons in. Ek kan dit nie verduidelik nie, maar dit was een van daardie oomblikke wat gelyk het. op een of ander manier anders. Ons kyk in stilte en besef gou dat hierdie kind NIE 'n seun is nie. Hy peuter in, die kop effens agteroor gekantel, die krulle bons en die luier krap terwyl hy na die einde van ons bed gaan. Ons sien sy kop sak (asof hy gehurk het) en toe ons opstaan ​​om te kyk- was hy weg. Ek kyk na Chris (my man) en sê: "Het ons net 'n spook gesien ?!" Toe, amper as 'n nagedagte, het ek gesê: "Wel, ons weet of ons nog 'n baba het, en hy het krulle, dat hy hier was voordat hy gebore is." Ons lag albei, want ons het destyds nie 'n ander baba probeer nie. Gefassineerd gaan ons na ons seun, en hy het vas geslaap. 'N Paar maande later .. Ek is swanger. (Verrassing!) So vinnig vorentoe en ons nuwe baba, Liam, is twee. Hy peuter in die kamer, sy kop effens agteroor en krulle bons, en dit tref my soos 'n emmer yswater. Ek bedoel, daar is absoluut geen twyfel in my gedagtes nie ... nou, boonop, wanneer Liam elders oornag (soos by my ouers) kom hy my in my slaap besoek .. byvoorbeeld- een keer kom hy en net vir my geglimlag terwyl ek 'n middagslapie gevat het. kyk- sy hare is vars gesny en hy het 'n rooi hempie aan. Ek het my ma gevra "het hy dit gister gedra?" En sy antwoord "o ja, hy het, maar hy het aangedring om dit vandag te dra, so hy is ...". Dus, ek kyk na hom en sê: "Het jy vir mamma gaan kyk in mammas se drome?"
Dit is dus my fout in die matriksverhaal. Een van die vele, maar die diepste. Ek dink ons ​​seun reis astraal en het selfs gestop om ons te sien voordat hy gebore is. Ek sou daardie krulle oral kon ken. die feit dat my man dit saam met my gesien het, maak dit nog meer vreemd, maar heeltemal fassinerend. Dankie dat u gelees het en vergewe tikfoute asseblief ❤️❤️
Ek werk dus vir 'n skrynwerker en lewer 'n vrag op 'n konstruksieterrein ongeveer 'n uur van die werk af, en as ek op pad is, speel ek net reddit -versamelingsvideo's deur my koptelefoon.
Ek was ongeveer 8 minute in 'n video in die middel van die stad by 'n rooi lig, met 'n slegte gevoel van deja vu. die video het begin buffer. Ek het gedink dit was vreemd, aangesien ek 'n goeie ontvangs gehad het, maar ek wou net wag. Die lig het groen geword, en die video het net lank genoeg gespeel om die woord 'wag' te sê en weer begin buffer. Ek kon glad niks sien nie. Die pad was duidelik, maar ek het gedink ek sou luister, links gekyk, dan weer regs en daar was 'n massiewe semi by Speed ​​wat uit die niet verskyn het en die rooi lig deurloop. It would have taken out the drivers side of the cab, and I'd have been toast if I didn't wait. Definitely reminded me of my own mortality.
Hello everyone! Bored of Starbound? Looking for a way to spice up your experience but dont wanna sift through all the ♥♥♥♥♥♥ mods on the workshop? Hears what I've got. I've gone through every mod on the steam workshop I believe, and chose all the best ones that work together. I check the workshop almost everyday to update this list, so yes its updated.