Het oorlogswaens ooit lemme op die wielnawe gehad? - Inligting - 2022
Het oorlogswaens ooit lemme op die wielnawe gehad?
Verskeie rolprente beeld Griekse en Romeinse oorlogswaens uit met skerp swaard soos lemme wat uit die naaf in die middel van die wiele steek. Was so 'n ontwerp net teater van die rolprente, of is daar bewyse daarvoor?
Boonop, as dit gebruik is, hoe effektief was dit in 'n gevegsituasie? Het die lemme op die wiele werklik skade aangerig of nie.
Laat ek dit vir jou wikipedia. Daar is 'n paar verwysings aan die einde van die artikel wat ek sou kontroleer in plaas daarvan om op wikipedia te vertrou. Die Slag van Gaugamela is miskien 'n beter verwysing met baie verwysings.
Xenophon, in Cyropaedia (VI.2.17), sê "[… ] dat niste van staal op die asse aangebring is, en dat dit die bedoeling is om dit in die geledere van die vyand te dryf?" - beklemtoon my en die bron hier met meer besonderhede en ander bronne.
Die Grieke het wel strydwaens gebruik (soos Homeros ons vertel), maar dit was mobiele platforms om spiese te gooi en oor die slagveld te beweeg. Ek onthou nie dat Homer op enige stadium lemme beskryf het wat op wiele vasgemaak is nie. Daarna was infanterie baie die Griekse ding met falanks.
Ek weet nie dat die Romeine oorlogswaens met of sonder skut gebruik het nie, maar dit beteken nie dat hulle dit nie in speletjies kon gebruik nie. Een van die sirkuswedstryde het gesê dat dit 'n vlootgeveg in die Colosseum herskep het, so hoekom het u nie 'n paar waens vir die ekstra prettige speletjies nie.
Strydwaens het sover ek weet geen gewapende waens gehad nie, alhoewel ek miskien verkeerd was. Konstantinopel is miskien 'n beter bron om na te kyk, maar ek onthou nog geen gewapende strydwaens daar nie.
Da Vinci het ook 'n idee gehad vir 'n steenwa, sien die prent hieronder. Dit was duidelik 'n nuwe ontwerp gebaseer op 'n ou idee.
PS: Ek kon geen beelde van die primêre bronne van waens kry nie. Dit bestaan ​​moontlik, maar ek het dit nie gevind nie.
Die Pontiese leër het hulle probeer om hulle teen Sulla in die slag van Chaeronea so laat as 86 vC te gebruik. Dit was nie verbasend nie, dit was 'n flop.
die waentjies is bestendig teenoor die opponerende formasies en die bestuurder duik van agter af, 'n skootwapen en hopelik breek die vyandformasies vir ander troepe op. nie 'n goeie rekord nie. mithridatic Pontic, later achaemenid Persian was ens net noemenswaardige gebruikers wat aan die dink kom, laat -Romeinse ryk was daar 'n paar eksperimente, maar ek dink nie hulle is ooit veldwerk.
Die oudste wiel wat in argeologiese opgrawings gevind is, is ontdek in Mesopotamië en is vermoedelik meer as 5 500 jaar oud. Dit is egter nie vir vervoer gebruik nie, maar eerder as 'n pottebakkerswiel. Die kombinasie van die wiel en die as het vroeë vervoer moontlik gemaak, wat mettertyd meer gesofistikeerd geraak het met die ontwikkeling van ander tegnologieë.
Belangrike wegneemetes: die wiel
• Die vroegste wiele is as pottebakkerswiele gebruik. Hulle is ongeveer 5 500 jaar gelede in Mesopotamië uitgevind.
• Die kruiwa - 'n eenvoudige kar met 'n enkele wiel - is deur die ou Grieke uitgevind.
• Alhoewel wiele hoofsaaklik vir vervoer gebruik word, word dit ook gebruik om te navigeer, draad te draai en wind- en hidro -elektriese krag op te wek.
Die span het gesoek na die oorblyfsels van antieke skepe en artefakte wat verband hou met die handel in die Steentydperk en die Bronstydperk in die Rooi See -gebied toe hulle op 'n reusagtige massa menslike bene afkom wat deur ouderdom verduister is.
Die wetenskaplikes onder leiding van professor Abdel Muhammad Gader en verbonde aan die Fakulteit Argeologie van die Universiteit van Kaïro, het reeds 'n totaal van meer as 400 verskillende geraamtes, sowel as honderde wapens en wapens.
Die oorskot van twee oorlogswaens is ook ontdek versprei oor 'n oppervlakte van ongeveer 200 vierkante meter.
Hulle skat dat meer as 5000 ander liggame oor 'n groter gebied versprei kan word, wat daarop dui dat 'n groot leër op die terrein omgekom het.
Hierdie wonderlike lem van 'n Egiptiese khopesh was beslis die wapen van 'n belangrike karakter. Dit is ontdek naby die oorblyfsels van 'n ryk versierde oorlogswa, wat daarop dui dat dit aan 'n prins of edelman kon behoort het.
Baie leidrade op die webwerf het professor Gader en sy span tot die gevolgtrekking gekom dat die liggame met die beroemde episode van die uittog verbind kan word.
In die eerste plek lyk dit asof die ou soldate op droë grond gesterf het, aangesien daar geen spore van bote of skepe in die omgewing gevind is nie.
Die liggame se posisies en die feit dat hulle in 'n groot hoeveelheid klei en rots vasgesteek het, impliseer dat hulle in 'n modderstorting of 'n vloedgolf kon vrek.
Die groot aantal liggame dui daarop dat 'n groot ou leër op die terrein omgekom het, en die dramatiese manier waarop hulle vermoor is, blykbaar die Bybelse weergawe van die Rooi See -kruising bevestig toe die leër van die Egiptiese Farao deur die terugkerende waters vernietig is. wat Moses geskei het.
Hierdie nuwe vonds bewys beslis dat daar inderdaad 'n groot Egiptiese leër was wat tydens die bewind van koning Akhenaten deur die waters van die Rooi See vernietig is.
Die beroemde Bybelse verslag van die "Red Sea Crossing " is eeue lank deur die meeste geleerdes en historici as meer simbolies as histories afgemaak.
Hierdie verstommende ontdekking bring onteenseglike wetenskaplike bewys dat een van die beroemdste episodes van die Ou Testament inderdaad op 'n historiese gebeurtenis gebaseer was, het professor Gader tydens die perskonferensie gesê.
Dit bring 'n splinternuwe perspektief op 'n verhaal wat baie historici al jare as 'n fiksie beskou het, wat daarop dui dat ander Bybelse verhale soos die plae van Egipte inderdaad 'n historiese basis kan hê.
Daar sal in die komende jare baie meer navorsing en nog baie meer hersteloperasies op die terrein verwag word, aangesien professor Gader en sy span reeds aangekondig het dat hul begeerte was om die res van die liggame en waarvoor artefakte te haal, een was van die rykste argeologiese onderwater terreine wat ooit ontdek is.
Verwysings en verdere leesstof
Colavito, J. & quotThe Skeptical Xenoarchaeologist. & Quot JasonColavito.com. Jason Colavito, 23 Maart 2010. Web. 4 Maart 2020. & lthttp: //www.jasoncolavito.com>
Feder, K. Bedrog, mites en raaisels: wetenskap en pseudowetenskap in argeologie (10de uitgawe). New York: Oxford University Press, 2020.
Heiser, M. & quot Die Anunnaki. & Quot SitchinIsWrong.com. Michael S. Heiser, 4 Februarie 2010. Web. 4 Maart 2020. & lthttp: //sitchiniswrong.com/anunnaki/anunnaki.htm>
Kurutz, S. & quotSuspicious Minds: Meng met versigtigheid en verwondering tydens 'n konferensie gewy aan Ancient Aliens. & Quot Die New York Times. 21 Julie 2018, Koerant.
Mukunda, H., Deshpande, S., Nagendra, H., Prabhu, A., Govindaraju, S. & quot 'n Kritiese studie van die werk 'Vymanika Shastra'. & Quot The Quarterly of Scientific Opinion, Delhi Indië. 1 Mei 1974, Deel 2: 5-12.
White, C. & quotAncient Aliens Debunked Video. & Quot Antieke vreemdelinge ontbloot. Chris White, 10 Junie 2012. Web. 4 Maart 2020. & lttttps: //www.ancientaliensdebunked.com>
Kopiereg en kopie 2020 Skeptoid Media, Inc. Alle regte voorbehou. Regte en hergebruik van inligting
Die Skeptoid weeklikse wetenskap -podcast is 'n gratis openbare diens van Skeptoid Media, 'n 501 (c) (3) opvoedkundige niewinsorganisasie.
Hierdie vertoning word moontlik gemaak deur finansiële ondersteuning van luisteraars soos jy. As u van hierdie programme hou, word 'n lid.
Die werklike bewys van die kruising van die Rooi See
Die bevestiging van die werklike Exodus-roete kom van duikers wat koraalbeen en wa-oorskot in die Golf van Aqaba gevind het. EEN van die mees dramatiese verslae van Goddelike ingryping in die geskiedenis is die verslag van die Hebreërs se uittog uit Egipte. Die daaropvolgende verdrinking van die hele Egiptiese leër in die Rooi See was nie 'n onbeduidende gebeurtenis nie, en bevestiging van hierdie gebeurtenis is 'n oortuigende bewys dat die Bybelse verhaal werklik eg is. Deur die jare het baie duikers tevergeefs na die Golf van Suez gesoek na artefakte om die Bybelse verslag te verifieer. Maar deur die Bybelse en historiese verslae van die uittog noukeurig te volg, bring u na Nuweiba, 'n groot strand in die Golf van Aqaba, soos Ron Wyatt in 1978 ontdek het.
Herhaalde duike in dieptes van 18 tot 60 meter diep, oor 'n stuk van byna 2,5 km, het getoon dat die wa -dele oor die seebodem versprei is. Artefakte wat gevind word, sluit in wiele, strydwaens en mens- en perdebene. Duikers het ook wrak op die Saoedi -kuslyn oorkant Nuweiba gevind.
Sedert 1987 het Ron Wyatt drie vergulde wawiele met vier speke gevind. Koraal groei nie op goud nie, daarom bly die vorm baie duidelik, alhoewel die hout in die goue fineer ontbind het, wat dit te broos maak om te beweeg.
Die hoop vir toekomstige ekspedisies is om die dieper waters te verken met afgeleë kameras of mini-subs. (BO VERGELDE KARIOTWIEL - Demp getuie van die wonder van die kruising van die Rooi See deur die Hebreërs 3 500 jaar gelede. Gevind met metaalverklikker.
'N Kar wielwiel wat van die Saoedi-kuslyn af verfilm is, pas by die wiele wat in Tutankhamen se graf gevind is
Gemineraliseerde been - Een van die vele wat op die kruisplek gevind word (bo die middel). Hierdie een wat deur die departement osteologie aan die Universiteit van Stockholm getoets is, is 'n menslike femur, van die regterbeen van 'n man van 165-170 cm lank. Dit word in wese 'gefossiliseer', dit wil sê vervang deur minerale en koraal, en kan dus nie gedateer word met radiokoolstofmetodes nie, alhoewel hierdie monster natuurlik uit die oudheid was.
Strydwa en as bedek met koraal en omhulsel. Eksodus 14:25 "En hulle het hulle waentjies afgetrek, sodat hulle dit swaar kon dryf:…"
Salomo se gedenkpilare
TOE Ron Wyatt die eerste keer in 1978 vir Nuweiba besoek het, vind hy 'n Fenisiese stylkolom wat in die water lê. Ongelukkig is die inskripsies weggevee, daarom is die belangrikheid van die kolom eers in 1984 verstaan, toe 'n tweede granietkolom aan die oorkant van die Saoedi -kuslyn gevind is - identies aan die eerste, behalwe dat die opskrif nog ongeskonde was.
In Fenisiese letters (argaïese Hebreeus) bevat dit die woorde: Mizraim (Egipte) Salomo Edom sterf Farao Moses en Yahweh, wat daarop dui dat koning Salomo hierdie kolomme opgerig het as 'n gedenkteken vir die wonder van die kruising van die see. Saoedi -Arabië laat nie toeriste toe nie, en omdat hulle bang is vir ongemagtigde besoekers, het die Saoedi -owerhede hierdie kolom sedertdien verwyder en vervang met 'n vlagmerker waar dit vroeër gestaan ​​het.
Hoe diep is die water?
DIE Golf van Akaba is baie diep, op plekke wat meer as 1,600 m diep is. Selfs as die see opgedroog het, sou dit moeilik wees om oor te loop as gevolg van die steil helling langs die sye. Maar daar is een plek waar dit maklik sou wees om mense en diere te verwyder as die water verwyder word. Dit is die lyn tussen Nuweiba en die oorkantste oewer in Saoedi -Arabië.
Diepklinkende ekspedisies het 'n gladde, sagte helling aan die lig gebring wat van Nuweiba af in die Golf afdaal. Dit verskyn amper soos 'n pad op diepte-opname-toerusting, wat die Bybelse beskrywing bevestig "... 'n pad in die see en 'n pad in die magtige waters." (Jesaja 43:16).
Die Bybelskrywers verwys gereeld na die wonderwerk van die Rooi See -kruising, want dit was 'n gebeurtenis wat geen gelyke in die geskiedenis vind nie. Die Hebreeuse profete beskryf die see by die kruising as "... die waters van die groot diepte ... die dieptes van die see ..." (Jesaja 51:10). Wat is die diepte daar, omdat hulle weet presies waarna die Bybelskrywers verwys? Die afstand tussen Nuweiba en waar artefakte aan die Saoedi -kus gevind is, is ongeveer 18 km (11 myl).
(links Die Saoedi -kant het ook 'n strandgebied
van 'n soortgelyke grootte, sien benaderde pad.)
Langs hierdie lyn is die diepste punt ongeveer 800m (2600 voet). Geen wonder dat geïnspireerde skrywers van die Bybel dit as die magtige waters beskryf het nie. En geen wonder dat nie 'n enkele Egiptenaar oorleef het toe die water op hulle neergestort het nie. (bo regs NUWEIBA STRAND - Die plek waar die kruising begin het.)
Militêre geskiedenis: die geboorteplek van oorlog
In die vroeë lente van 2003, met die oortuiging dat Saddam Hussein nie net massavernietigingswapens het nie, maar dit ook gaan gebruik, val Amerikaanse en Britse troepe (met 'n paar ander bondgenote) Irak aan. Hulle verklaarde voorneme was om die moontlikheid van 'n uiteindelik katastrofiese soort oorlogvoering wat nog nooit tevore was nie, te vermy. Hulle leiers het geredeneer dat die enigste lewensvatbare verweer teen hierdie formidabele nuwe bedreiging 'n vroeë en kragtige oortreding was. En so kom daar weer oorlog na die gebied waar dit die langste bekend was.
Irak is 'n belangrike deel van die groot stuk grond wat uit die Nyl noord en oos kom tot by die riviere Tigris en Eufraat, wat al lank die wieg van die beskawing genoem word. Daar is bewyse gevind van die oudste gevestigde beskawing op aarde. Sover ons nou weet, is dit waar mense die eerste keer geleer het om met die gereedskap grond te breek om plante te kweek en gewasse te verbou, waar hulle eers metale van die aarde afgehaal het en geleer het om dit in meer gesofistikeerde gereedskap te maak, waar hulle hulle eers gevestig het in gemeenskappe wat georganiseer is vir oorlewing, en het eers papirus of klei gebruik om hul gedagtes, transaksies en gebede op te teken.
Maar in hierdie wieg was 'n wisselganger wat donkerder geskenke gedra het. Dieselfde grond wat deur die vroegste ploeë gepluk is, is ook deur die swaar wiele van die vroegste vegvoertuie gekantel. Die metale wat die sekel gemaak het, het ook die sekelswaard gemaak. Gemeenskapsorganisasies wat besproeiingstelsels en piramides gebou het, het ook leërs georganiseer en mure teen vyande gebou, en die geskrewe woord waarmee hulle verhewe psalms geskryf het wat lofprysinge geprys het, het ook krygers geprys en verreikende ryke geadministreer wat gewen is deur die krygers wat wapens van die nuwe metale.
Die verandering in die wieg was oorlog.
Dit is gepas dat die wieg van die beskawing ook 'n oorlogswieg is: Oorlog vereis die soort massahulpbronne en organisasie wat slegs die beskawing kan bied, en daarom het die vrugbare grond waaruit mense die eerste vrugte van die beskawing geoes het, ook die draak-tand gevoed saad van oorlogvoering. Konflik tussen en tussen mense in 'n vroeë era in hierdie streek behoort geen verrassing te wees nie. Immers, die eerste moord op die mensdom en Kain wat sy broer vermoor, kom Abel vroeg in Genesis.
Dit is waarskynlik dat die eenvoudige boog hier teen 10 000 v.C. gebruik is, en dat diere waarskynlik nie die enigste doelwit daarvan was nie. By Jebel Sahaba in die huidige suidelike Egipte het argeoloë een van die wêreld se oudste begraafplase opgegrawe. Onder die grafplotte is die berugte terrein 117, waar die geraamtes van 59 siele gevind is wat 'n tydperk van ongeveer 10 000 ongetwyfeld gewelddadig tot 'n einde gekom het. Wie die slagoffers was en presies hoe hulle gesterf het, is nie bekend nie, maar historikus Arther Ferrill meen dat hierdie bene die eerste uitgebreide skeletbewyse vir oorlogvoering in prehistoriese tye kan lewer.
Tel es-Sultan aan die westelike oewer van die Jordaanrivier is die plek van die ou Jerigo, waar opgrawings in die vroeë vyftigerjare deur die Britse argeoloog Kathleen Kenyon nog 'n verleidelike blik op die mensdom se vroeë oorlogservaring gegee het. Die eerste Jerigo, wat dikwels die oudste stad ter wêreld genoem word, is meer as tienduisend jaar gelede deur die Neolitiese mense gebou. Miskien al in 7000 v.C. het 'n uitgebreide vestingstelsel die stad verdedig, waarna ongeveer vyf en twintig honderd mense woon. Die wêreld se oudste stad was beskut deur die wêreld se eerste vesting. 'N Muur van tien voet dik en dertien voet hoog omsingel die stad van tien hektaar, en uit soliede klip aan die voet daarvan was 'n grou van dertig voet breed en tien voet diep. Binne die muur staan ​​'n sirkelvormige toring van dertig voet hoog met 'n binneste trap van klip. (Die hoë muur en toring is elemente van militêre argitektuur wat in die Weste gebruik sou word totdat die wydverspreide gebruik van kanonne gelei het tot die aanneming van die lae, dikwandige mure trace italienne tydens die Renaissance.)
Hierdie twee interessante kykies onthul 'n Nabye Ooste wat reeds vertroud is met georganiseerde, gemeenskaplike geweld. Kennis van die destydse heersende toestande kan die yl argeologiese bewyse van terreine soos Tel es-Sultan en Jebel Sahaba help. Die wieg van die beskawing staan ​​ook bekend as die vrugbare halfmaan, en die naam bied 'n belangrike idee. In daardie streek het die wilde enkorn en emmer eers gegroei, koring wat 'n deurslaggewende rol gespeel het in die neolitiese revolusie se oorgang van jagter-versamelaar na opkomende landboukundige. Klip-landbougereedskap wat by Karim-Shehir in die noorde van Irak gevind is, lewer die eerste bewyse van verbouing op ongeveer 7000 v.C. Daardie streke was oor die algemeen grasagtige hooglande omring deur dorre vlaktes, 'n grens van drasties veranderende toestande wat dit tot die oudste slagveld ter wêreld verander het. Want oorlog begin oor mielies, nie vleis nie.
Die grensspanning tussen die vinnig ontwikkelende landbougenootskappe wat in die hele streek opduik en hul wildernisse, wat nog steeds afhanklik is van jag en versamel vir hul bestaan, kan help om die subteks vir die antieke vondste by Jebel Sahaba en Tel es-Sultan te verskaf. Ons beskou hierdie webwerwe as 'n bewys van sommige van die vroegste botsings van die 'haves ' en die ' het-nots, ' altyd 'n vrugbare bron van twis, en een wat nog steeds 'n groot deel van die dodelike onstuimigheid in die streek veroorsaak.
Die patroon is vroeg vasgestel: Nomades wat op die grensgebiede buite die vrugbare gebiede rondbeweeg, sou hul meer gevestigde bure aanval. Aanvanklik was al die voordele by die nomades. Soos John Keegan in sy Hgeskiedenis van oorlogvoering, het hierdie nomades eeue lank die vaardighede ontwikkel wat hulle bemeester het oor die kuddes waarop hulle lewenslank afhanklik was:
Dit was kuddebestuur, net soos slag en slag, wat die herders so koudbloedig bedrewe het om die sittende landbouers van die beskaafde lande in die geveg te konfronteer. slagveldgedrag skare- of kudde. Die werk van 'n kudde was egter die veeteelt en die voorraad in die handel. Hulle het geweet hoe om 'n kudde in hanteerbare afdelings op te breek, hoe om 'n terugtreklyn af te sny deur na 'n flank te sirkel, hoe om verspreide diere in 'n kompakte massa te saamperseer, hoe om kudde -leiers te isoleer, hoe om beter getalle te oorheers deur bedreiging en bedreiging, hoe om die uitverkore paar dood te maak terwyl hulle die massa inert laat en aan beheer onderwerp.
Benewens hierdie vaardighede, is die vermoë van jagters om vinnig en sonder spoor van gevoel dood te maak in teenstelling met die landbouers se neiging om mak diere te waardeer as langtermynbeleggings en metgeselle.
Teen die vierde millennium v.C. bestaan ​​daar baie wat die materiële kultuur van die beskawing definieer, in die vrugbare halfmaan. Die verbouing van plante en makmaak van diere was wydverspreid. Mense het koper en blik gesmelt, dit gemeng en die resulterende brons in gereedskap en wapens gegooi. Getuienis van die vroegste osse ploeë het ongeveer 3000 v.C. in Sumer verskyn Die wiel het vinnig ontwikkel van 'n pottebakker se stilstaande gereedskap tot die toestel waarmee die ossewa maklik kon beweeg. En alhoewel die rol van skryf in oorlogvoering minimaal was vóór a.D. 1500, was die uitvinding daarvan deurslaggewend vir die administrasie van die groot ryke van die antieke wêreld en die leërs wat hulle regeer het. Die vroegste piktogramme is uit Kish, ongeveer 3500 v.C.
Agter hierdie oënskynlik onskuldige, beskaafde verbeterings kruip ook onverbiddelik die opmars van militêre aangeleenthede. Gedurende die tweeduisend jaar na die begin van die vierde millennium v.C. het oorlog van 'n relatiewe seldsaamheid tot 'n gevestigde deel van die menslike ervaring gegaan. Volgens militêre historici Richard Gabriel en Karen Metz: In hierdie tydperk het die hele reeks sosiale, politieke, ekonomiese, sielkundige en militêre tegnologieë ontstaan ​​wat oorlogvoering 'n relatief normale deel van die sosiale bestaan ​​gemaak het. ' Toenemend raak saambindende dorpe saam in stadstate. Stede is teen 3000 v.C. in Mesopotamië goed gevestig, en dit is hierdie sosiale revolusie wat gelei het tot wat Israeliese generaal-kom-argeoloog Yigael Yadin noem 'n tydperk van buitengewone militêre aktiwiteite wat innovasies en ontwikkelings in takke in die oorlogvoering tot gevolg gehad het.
Toe die tot dusver vreedsame Sumeriërs omstreeks 3100 v.C. georganiseerde oorlog voer, het hulle dit met entoesiasme gedoen. Alhoewel nie een van die dertien Mesopotamiese stede aan die begin van die derde millennium v.C. ommuur is, het dit vinnig verander. Voorheen het onverdedigde stede mure opgeskiet, metaalwapens en helms verskyn, en veral die woord 'geveg ' is gereeld op kleitablette ingeskryf. Dit is bekend dat gereelde gevegte tussen Mesopotamië en Elam (die huidige westelike Iran) plaasgevind het teen die begin van die Mesopotamiese geskiedenis.
Die heel eerste heerser van wie ons positiewe bewyse het, is Enmebaragesi, koning van Kish (ongeveer 2700 v.C.). In die Koningslys, 'n ou rekord van die heersers van Sumer, word opgemerk dat hy die wapens van Elam weggejaag het. & Rdquo; Teen die tyd van die Enmebaragesi-veldtog teen Elam kom die vroegste verslag van 'n veldtog oor lang afstande. Koning Gilgamesj van Uruk het sederhout nodig vir die bou van 'n tempel en vertrek na die berge: ek sal die sederhout afkap. 'N Ewige naam sal ek vir myself vestig! Ek gee bestellings aan die wapenrusters …. ' En Sargon van Akkad (2371-2316 v.C.) het die geskiedenis van die eerste loopbaanoorwinnaar voorsien. Spykerskrifte dui daarop dat hy in sy vyftig-plus-jaar regering ten minste vier-en-dertig oorloë gevoer het.
Die Sumeriërs het in werklikheid 'n tydperk in die geskiedenis ingebring wat militarisme verskeie stappe vorentoe geneem het. En met die vordering van militarisme het 'n toenemende bekommernis gekom oor die drie sleutelkomponente van suksesvolle oorlogvoering: mobiliteit, vuurkrag en veiligheid. Wat gevolg het, kan redelik die mensdom se eerste wapenwedloop genoem word. Volgens Yigael Yadin:
Nuwe taktiek wat deur die een kant ingestel is, het deur die ander kant nuwe teen-taktiek veroorsaak. Dit het op sy beurt verdere taktiese vernuwings deur die eerste oplewer. Die ontwikkeling van wapens het dieselfde proses gevolg. Die voorkoms van die saamgestelde boog, byvoorbeeld, met sy verhoogde penetrasievermoë, het gelei tot die uitvinding van die posbus vir verdediging. Dit het weer 'n verdere uitdaging gebied vir 'n wapen om wapens te verslaan. En so het die proses voortgegaan, wat gelei het tot vooruitgang in beide aanvallende en defensiewe gevegstoestelle. Net so kan die verskillende tipes stadsvestings slegs verstaan ​​word in die lig van standaard aanvalpatrone op stede wat gedurende die verskillende periodes voorkom, en veral die gebruik van die slagram.
Daar is sterk argeologiese ondersteuning vir die teorie van Yadin. Die sogenaamde Royal Standard (ongeveer 2700 v.C.), wat op die koninklike begraafplaas van Ur gevind word, is een van die oudste militêre dokumente. Sy drie registers beskryf 'n Sumeriese leër van die derde millennium v.C. Die soldate in die middelste register is gewapen met spiese en word beskerm deur die vroegste bekende wapenrusting: metaalkappe en metaalhelms. Ons sien ook die mobiele vegplatform, en daarmee saam die eerste bekende voorstelling van die wiel in oorlog. Dit was nog nie 'n wa nie, dit was 'n swaar, vierwielige gevegswa wat laag op die grond geslinger is en deur 'n span van vier mense, of wilde esels, getrek is. Elke wa is beman deur 'n bestuurder en 'n kryger gewapen met ligte spies. Uiteraard verskyn afbeeldings van slagkarre byna gelyktydig met dié van die eerste ossewaens.
Vir 'n blik op hierdie krag in aksie, kan ons kyk na die Stele van Aasvoëls, opgerig om die oorwinning van koning Eanatum van Lagash oor die naburige Umma, twee Sumeriese stadstate, omstreeks 2450 v.C. Dit gee ons ons eerste aanduiding van 'n georganiseerde leër: 'n falanks van swaar spiese, ses lêers diep en agt dwars, met helms op en swaar reghoekige skilde. Die stele wys Eanatum self aan boord van sy gevegswa, met 'n sekelswaard en 'n spies, 'n stut ligte spies aan sy sy.
Hy lei 'n groep ligte troepe gewapen met byle en lang spiese, en hoewel hulle helms dra, dra hulle geen skilde nie. Vermoedelik sou die gebruik van 'n skild hulle gedwing het om van hul aanvallende wapens, byl of spies, af te sien. Alhoewel hierdie phalanx lyk na sy meer bekende Griekse naamgenoot, gaan dit tweeduisend jaar daaraan vooraf.
Dit was klaarblyklik 'n sterk krag, maar dit het geen aanvallende vermoëns oor die lang afstand gehad nie. Die saamgestelde boog het eers in die dae van die kleinseun van Sargon, Naram-Sin van Akkad, sy eerste bekende verskyning gemaak tydens 'n houtsneewerk van die middel van die derde millennium v.C. Hierdie wapen was so oorheersend dat dit duisende jare later nog steeds deurslaggewend op die slagveld was. Die Sumeriërs het ook die byl op die slagveld ingebring, waarskynlik in reaksie op die voorkoms van lyfwapens. Dit was 'n baie betroubaarder wapen om die bylkoker oor 'n as te plaas en dit met klinknaels vas te maak. Dit, in kombinasie met sy afneembare lem, het dit die eerste werklik deurdringende handwapen gemaak en die logiese reaksie op wapenrusting. Alles in ag genome, was Sumeriese vindingrykheid verantwoordelik vir ten minste ses groot vernuwings op vroeë Nabye Oosterse slagvelde.
Aan die suidwestelike uiterste van die vrugbare halfmaan het die ontluikende koninkryk van Egipte, hoewel die militêre ontwikkeling daarvan effens agteruitgegaan het, baie nuwe terreine gebreek. Moontlike oorlogvoering tussen Egipte en Sumer word reeds in die Naqada II-tydperk (3500-3300 v.C.) op die Gebel el-Arak vuursteenmes aangedui. Dit lyk asof die kerfwerk op die ivoorhandvatsel van hierdie artefak 'n geveg uitbeeld tussen inheemse Nyl -bote aan die een kant en Mesopotamiese bote met plat bodems en hoë stutte en aarsels aan die ander kant. Minder dubbelsinnig is die verhaal uit die graf van Uni (ongeveer 2300 v.C.), wat blykbaar die eerste samehangende geskrewe verslag van enige militêre veldtog is. Uni was 'n generaal onder die farao Pepi I van die ou koninkryk, en sy grafmure vertel die verhaal van 'n gesamentlike ekspedisie op die see na die neus van die Gazelle, en vermoedelik die berg Karmel, naby die Middellandse See-kus in die huidige dag Noord -Israel.
Drie eeue later, uit die graf van die twaalfde dinastie van Khety by Beni Hasan, kom die eerste voorstelling van 'n vroeë slagram. Dit was 'n eenvoudige saak, drie soldate in 'n bedekte omhulsel wat teen 'n muur met 'n lang paal weggehamer het. Ongeveer dieselfde tyd bou die Egiptenare die eerste 'Maginot Line, en 'n lyn forte wat 250 myl tussen die eerste en vierde katarak van die Nyl, langs die grens van Bo -Egipte en Nubië, gestrek het.
Waarskynlik omdat dit deur die see in die noorde en deur die woestyn in die ooste en weste beskerm is, blyk dit dat Egipte deur ritueel en anachronisme in oorlogvoering beperk is, selfs deur die Middelryk (1991-1785 v.C.). Bronswapens was alreeds in die hele streek bekend, selfs in Egipte self, maar faraoniese leërs voor die herprogram van die Nuwe Koninkryk (1550-1070 v.C.) was hoofsaaklik gewapen met knuppels en vuursteen-spiese. Hulle het nie helms of lyfwapens gedra nie, alhoewel albei al lankal onder hul mededingers in gebruik was.
Tog het die Egiptenare gedurende die Ou Rykstyd vernuwings gemaak wat algemeen aangeneem sou word. Byvoorbeeld, hulle was die eerste om diensplig te gebruik om troepe te hef, en die eerste om militêre titels en geledere op te stel.
Vroeë Egiptiese gevegte was nie altyd net ritualisties nie, soos blyk uit die gapende bylwond in die skedel van die farao Sekenre van die Sewentiende Dinastie. Na alle waarskynlikheid sterf Sekenre in die stryd teen die Hyksos -indringers wat Egipte in die Tweede Tussentydperk oorheers het, van die agtiende tot die sestiende eeu v.C. Die Hyksos het saamgestelde boë uit die Ooste gevee met hul revolusionêre nuwe tweewielige gevegsplatforms en#8212 strydwaens.
Die ontwikkeling van die ligte wa en die saamgestelde boog het redelik nou saamgeval, waarskynlik teen die middel van die agtiende eeu v.C. Alhoewel dit onduidelik is watter innovasie eerste kom, het die koppeling van die twee die strydwa gemaak, in die woorde van die ou historikus William McNeill, die hoofwapen van die eeu. , was perfek geskik om bo die wa -spoor te skiet. Saam het hulle 'n dodelike aanvalskrag geskep wat geen leër van die dag kon weerstaan ​​nie. Dit was die impak van die wa op die kragbalans van sy tyd dat hulle sewe-en-dertig honderd jaar later, toe die Israeliese weermag sy eerste tenk ontwikkel het, dit die naam noem Merkava, of wa.
Maar strydwaens het sowel 'n spesialisasievlak as 'n ondersteuningsstruktuur geëis wat voorheen nie bekend was vir oorlogvoering nie. Die gebruik van die wa was dikwels afhanklik van 'n spesiaal opgeleide krygerklas, die maryanu. Waarskynlik Mitanni van oorsprong, die maryanu (letterlik ' chariot warriors ') was vroeë internasionale huursoldate — duur en lojaal slegs as dit gerieflik was. Behalwe die behoefte aan hierdie gespesialiseerde vegmag, het die voertuig self sy eie klein leër van ondersteunende tegnici vereis om dit te bou en in stand te hou, om sy perde op te lei en te voed (ten minste twee per wa) en om dit op veldtog te bedien. Die reliëfs van die Slag van Kadesh (1294 v.C.) in Abu Simbel toon nie net gevegstonele nie, maar ook baie oor die logistiek van die veldtog, met spesiale aandag aan die wa-hersteldepots.
Die uitsetting van die Hyksos in die sestiende eeu v.C. dui nie op 'n terugkeer na die militêre status quo in Egipte nie: die dae van rituele oorlogvoering wat deur geografiese insulariteit beskerm is, was verby. Van toe af sou Egipte 'n integrale deel uitmaak van die groter geopolitieke prentjie. Gedurende die tydperk van die nuwe koninkryk sou Egipte haar nuwe wapens en tegnologieë gebruik om die volgende formidabele mag van die streek te word en sy grootste omvang bereik onder die agtiende dinastie Farao Thuthmose III (1490-1436 v.C.), wat dikwels die Napoleon van Egipte. ' (Dit is interessant dat, hoewel die farao die keiser ongeveer drie en dertig honderd jaar voorafgegaan het, niemand ooit daaraan dink om Napoleon die 'Thutmose van Frankryk ' te noem nie!)
Thomas J. 'Stonewall ' Jackson het graag gesê dat die boek Joshua die model is van 'n perfekte gevegsverslag. 'N Egiptiese skrifgeleerde met die naam Tjaneni in die vyftiende eeu v.C. het ons eintlik die eerste gedetailleerde strydrekening van die geskiedenis gegee. Tjaneni vertel van Thuthmose se oorwinning in die Slag van Megiddo, 1469 v.C.
Jaar 23, eerste maand van die somer, dag 21, die presiese dag van die fees van die nuwemaan. Die voorkoms van die koning met dagbreek. 'N Bevel is aan die hele leër gegee om te slaag. Sy majesteit vertrek op 'n wa van fyn goud, gedek in sy blink pantser soos 'n sterk gewapende Horus, heer van aksie, soos Mont of Thebe, sy vader Amun wat sy arm versterk. Die suidelike vleuel van sy majesteit se leër was op 'n heuwel suid van die Qina [spruit] en die noordelike vleuel noordwes van Megiddo, terwyl sy majesteit in die middel was, terwyl Amun sy persoon beskerm [in] nabygeveg, en die sterkte van [Seth wat sy ledemate deurdring].
Thuthmose het sy vyande in 'n groot stryd geveg, maar sy manne het gestop om die vyandelike kamp te plunder, sodat hul steengroef agter die stadsmure kon ontsnap en Thuthmose gedwing het om te belê. Omdat Siegecraft nog in sy kinderskoene was, het Megiddo sewe maande lank weerstaan ​​en uiteindelik vir vrede gedagvaar. Verfyning en perfeksie van belegstegnieke sou 'n paar eeue later op die opkoms van die Assiriese Ryk moes wag.
Tog het die Egiptiese leër van die Nuwe Koninkryk 'n aantal van sy eie belangrike eerstes ingestel. Dit is bekend dat perdry langs die Nyl teen die veertiende eeu v.C. Kort daarna is daar afbeeldings van 'n berede soldaat. Hy is skaars 'n kavalleris. Hy ry sonder kaalvoet, sonder 'n beugel en sit te ver agter op sy berg om 'n effektiewe vegter te wees, maar daar is hy. En selfs een van die eerste groot gevegte op soutwater (ongeveer 1186 v.C.), tussen Ramses III en die Seemense, hoofsaaklik Filistyne, word uitgebeeld in die reliëf by Medinet Habu.
Die Israeliete verskyn in die dertiende eeu v.C. Alhoewel dit nooit die grootste militêre mag in die streek was nie, sou dit ook bydra tot die ontwikkeling van oorlogvoering. Met russe maak oorlog, adviseer Spreuke 20:18, geskryf in die tyd van Salomo, omstreeks 970-928 v.C. (Vyfhonderd jaar later sou Sun Tzu skryf: ' Warf is die kuns van bedrog. ')
Toe Joshua in die slag van Jerigo pas, was hy heel moontlik die eerste generaal in die geskiedenis wat sielkundige oorlogvoering gebruik het. Hy het sy leër sewe dae lank vergesel deur priesters wat op die ramshorings blaas en die verbondsark dra en om die mure van die Kanaänitiese stad dra. Ons kan ons voorstel dat die Kanaäniete by die eerste verskyning van die Israeliete se luidrugtige optog moes gesukkel het om die verdediging van Jerigo te beman. Ook op die tweede dag spring hulle na hul posisies. En weer op die derde. Maar nadat dieselfde ding ses dae agtereenvolgens gebeur het, het hulle waarskynlik besmet geraak. Op die sewende dag het die Israeliete sewe kringe gemaak. Wat ook al die bizarre optrede beteken, die verdedigers moes gedink het dat dit natuurlik nie 'n bedreiging was nie. Maar toe hulle die sewende rondte voltooi het, het die Israeliete 'n geskreeu gelui en aangeval en die verdedigers onkant betrap.
Joshua kry ook eer vir 'n opvallende moderne byeenkoms en vertroue op intelligensie. Toe hy sy spioene Kanaän toe gestuur het ('Go view the land, even Jericho. ' Joshua 2: 1), het hy 'n verslag gevra oor die vermoëns en bedoelings van die mense waarmee sy leër te kampe het. 'N Bron wat nie minder gesaghebbend as die CIA was nie, het hierdie inligtingsversameling beoordeel en dit as 'n groot sukses beskou, en verslagdoening, en die operasie van Joshua, wat privaat deur professionele persone uitgevoer is, het gelei tot die bereiking van 'n nasionale lot. '
Die eertydse stad Mari, in die boonste Eufraat, het geoefen om verkenningspatrollies uit te stuur om gevangenes te neem en terug te bring vir ondervraging. Volgens een van die briewe in die argiewe van Mari:
Hammurabi het soos volg met my gepraat: 'n swaar gewapende mag het die vyandskolom toegeslaan, maar daar was geen geskikte basis nie, sodat die mag met leë hande teruggekeer het en die kolom van die vyand sonder paniek in goeie orde verloop. Laat 'n ligte gewapende mag nou die vyandskolom aanval en informante [letterlik 'manne van tong '] vang.
Uit hierdie gevangenes kom nuwe inligting wat ondervraers na die weermagoffisiere gestuur het, insluitend inligting oor troepesterkte, bewegings en doelwitte. Daar is sorg gedraai om te onderskei tussen hoorsê en direkte inligting. Daar was oor die algemeen 'n waardering vir die waarde van goeie intelligensie in die ou Nabye Ooste. Die vroegste kaarte is onder die kleitablette van Sumer (ongeveer 2500 v.C.), en hulle handel oor aardrykskunde wat vandag nog steeds van topografiese fokus is en die gebied tussen Babilon (in die huidige sentrale Irak) en die Persiese Golf. (Miskien is die kaarte die gevolg van verslae van mans uit die taal.)
Die uitvinding van yster het alles verander en gelei tot 'n ongelooflike dinamiese periode van militêre ontwikkeling. Binne 'n paar eeue nadat dit onder die Hetiete verskyn het (ongeveer 1300 v.C.), het ystertegnologie oor Egipte en Mesopotamië versprei. Die sterkte en duursaamheid van yster, hoewel belangrik, was slegs 'n deel van die rede vir die enorme impak daarvan. Dit was die ekonomie van die metaal wat dit werklik die ruggraat van antieke leërs gemaak het. Anders as brons, was dit nie nodig om koper met seldsame tin te legeer om dit te verhard nie. Dit is makliker gevind, makliker onttrek en betroubaarder vervals (eerder as gegiet), wat almal die vervaardiging van massahoeveelhede ysterwapens binne die middele van selfs die armste state plaas.
Die vermoë om groter leërs toe te rus, het tot groter leërs gelei. 'N Bronstydperk -leër omstreeks 2300 v.C. kan kortliks vier-en-vyftighonderd man opstel. Ter vergelyking, die Egiptiese leër van 1300 v.C. honderdduisend getel. Die Assiriese weermag was ses eeue later twee keer so groot. Die eksponensiële toename in grootte vereis heeltemal nuwe konsepte van die opvoeding en opleiding van troepe, van strategie en taktiek, van logistiek en kortliks van alles.
Hierdie leërs was nie net groter nie, maar was baie meer gediversifiseerd, met spesiale eenhede infanterie, kavallerie, waens, artillerie en ingenieurs. Elke tak het sy eie spesifieke vereistes en logistiek, en daarom moes die logistieke dienste self radikaal ontwikkel. Ons het reeds gesien dat die Egiptenare veldtogte vir die herstel van waens saamgebring het. Die Assiriërs het die musarkisus, 'n logistieke tak om spesifiek in die behoeftes van hul kavallerie te voorsien. Persië se groot koning Darius I het die eerste muntstuk van die geskiedenis in die sesde eeu v.C. op sy gebied neergelê, wat sy logistieke tak met baie groter presisie kon voorsien in die behoeftes van sy veldtogte (en as byproduk die eerste militêre aanleiding gegee het) kontrakteurs).
Uit die ystertydperk van die vrugbare halfmaan weerklink twee ander oënskynlik moderne konsepte en ekologiese en biologiese oorlogvoering.Toe Sargon II van Assirië die naburige Urartu (714 v.C.) aanval, beveel hy sy leërs om nie net hul teenstanders in die veld aan te val nie, maar ook om korrels te vernietig, besproeiingslote te vul en vrugtebome af te kap. Dit is duidelik dat dit 'n nuwe ontwikkeling in die vroeë oorlogvoering van die streek was. Die Ou Testament, in Deuteronomium, verbied oorlog teen bome: ' As jy 'n stad beleër …, sal jy die bome daarvan nie vernietig nie … want jy mag daarvan eet, maar jy mag hulle nie afkap nie, want die boom is van die veldman, dat dit op u beleër moet word? '
Maar bome is vir belegsmotors gebruik. Weermagte aan die gang het slegs die mees noodsaaklike ysterkomponente van groter toerusting saamgebring. Vir die strukture en raamwerk van hul katapulte en kruisboë, torings en lere was hulle afhanklik van grondstowwe en#8212 bome van die operasieteater. Hierdie nuwe artillerie was nie net afhanklik van klippe of groot pyle as ammunisie nie. In 'n vroeë vooruitskouing van biologiese oorlogvoering, vertel antieke verhale dat hulle gewoond was om dooie perde, stukkies lyke, selfs giftige slange in 'n beleërde stad in te gooi.
Die vroegste geskrewe verwysings na artillerie het dit op die mure van Jerusalem geplaas in die bewind van koning Uzzia (783-742 v.C.): En hy het in Jerusalem enjins gemaak, uitgevind deur listige manne, om op die torings en skanse te wees om te skiet pyle en groot klippe met ' (2 Kronieke, 26:15). Dit is waarskynlik 'n anachronisme. Die Assiriërs, beslis die vooraanstaande militêre mag van die tyd, toon in hul reliëf hoegenaamd geen kennis van hierdie soort artillerie nie.
Metodes om oor watermassas aan te val en#8212 troepe deur pontonbrue te gebruik, of deur moeraslande in rietbote of op opgeblase bokvelle te maneuver, is deur die Assiriërs bekendgestel, wat blykbaar 'n aangebore genie vir oorlog gehad het.
Strategiese gehuggieprogramme verskyn onder Tiglath-Pileser III. Eerder as om sy wonderlike oorlogsmasjien te verswak deur magte los te maak om die uitgestrekte gebiede wat hulle verower het, te beveilig, het hy sy troepe beveel om die lede van die verslane plaaslike bevolking wat nodig is om rebellie te bewerkstellig, te bewerkstellig. . — en hulle hervestig in nuwe gemeenskappe in vreemde lande, waar hulle niks gemeen het met die inheemse bevolkings nie.
Geen detail was te nederig vir Assiriese vindingrykheid nie, solank dit verband hou met oorlog, tot by die voetbedekkings van hul troepe. Omdat hulle besef het dat troepe net so gesond is as hul voete, het hulle die eerste gestandaardiseerde militêre skoene, 'n vroeë jackboot, uitgereik. Dit het bestaan ​​uit 'n kniehoogte leerstewel met ysterplate wat in die skene vasgewerk is, en dik hakke bedek met haknaels. Hierdie stewels kan in enige klimaat of terrein gedra word, voetbeserings verminder tydens die optog en in die geveg, en die formidabele Assiriese weermag is aan die gang.
Dit was 'n goeie ding, want hulle het baie gebiede om te dek. Die Assiriese Ryk van die Ystertydperk het meer as vyf keer die oppervlakte van die Bronstydperk Sumer beslaan, en het die vroegste geografiese ' -choke -punt van die geskiedenis ingesluit, en#8217 Palestina — die deurslaggewende landbrug wat Europa, Asië en Afrika verbind. Dit was standaard die slagveld vir mededingende antieke ryke, tussen see en woestyn. Die besit daarvan was onontbeerlik gedurende die grootste deel van die antieke en selfs moderne geskiedenis, en plaas daardie klein deel van die vrugbare halfmaan onder wat die Israeliese historikus Chaim Herzog beskryf as 'n konstante konsentriese druk. '
As die geboorteplek van drie groot Westerse godsdienste, was hierdie gebied waarskynlik gedoem om aanleiding te gee tot 'n paar besonder wrede rampe: godsdiensoorlogvoering, volksmoord en terrorisme. Die eerste oorlog vir godsdiensvryheid (waarvan ons weet) is die tweede eeu v.C. die rebellie van die Makkabeërs teen hul Seleukiede heersers.
Gedurende die komende eeue sou sowel jihad as kruistog deur die streek kook, wat hul besonder bloedige palmafdrukke agtergelaat het. Die bladsye van die Bybel weerspieël berigte oor volksmoord, opdragte van God aan die Israeliete om hul Kanaänitiese vyande uit te wis. Een bloedstollende voorbeeld sal volstaan: ' Gaan nou, slaan Amalek en vernietig alles wat hulle het, en spaar hulle nie, maar vermoor beide man en vrou, baba en suigeling, bees en skape, kameel en esel ' (I Sam. 15: 3).
Terrorisme het ook talle presedente in die onrus van die vrugbare halfmaan. Ten tyde van die Eerste Joodse Opstand teen Rome (66-69 n.C.) het die Joodse nasionaliste hulself Selote genoem. Maar vir hulle Romeinse vyande was hulle die Sicarii, wat dus die sica, of kort dolke wat hulle onder hul mantels gedra het en hulle godsdiens-politieke teenstanders vermoor het. Die hedendaagse Joodse historikus Josephus getuig van die vae vrese wat die Sicarii geïnspireer het en geskryf het Bellum Judaicum: ' … [M] almal is elke dag gedood, terwyl die vrees dat mans so gedien word, meer kwel as die ramp self …. '
Selfs die kernwoord vir moordenaar kom uit die streek na ons toe via die verhaal van die 'Old Man of the Mountain, ' Hasan ibn-Sabah. In die elfde eeu n.C. het ibn-Sabah, 'n vroeë beoefenaar van sielkundige oorlogvoering en breinspoeling, 'n geheime korps elite-moordenaars geskep, fidais, wat hy gestuur het om sy teenstanders met genadelose doeltreffendheid te terroriseer en te vermoor. Na bewering gebruikers van hasj, hierdie fidais is gedoop 'hashish-eters, ' of hashishin, waaruit die moderne woord afgelei is.
Byna met 'n millenium vooruitgespring, by die uitbreek van die Yom Kippur -oorlog van 1973 waarin Sirië en Egipte 'n verrassingsaanval op Israel geloods het, verklaar militêre geleerdes die debuut van wat hulle die elektroniese slagveld noem. ' Na twee oorloë teen Irak en verskeie ingrypings op die Balkan en elders, waartydens die oorlogstegnologie sentraal gestaan ​​het, het hierdie nuwe vorm van oorlogvoering ons in die vroeë een-en-twintigste eeu al hoe meer bekend geword.
Daar is nog 'n Bybelse konsep wat nog nie getoets is nie, een wat ons graag wil vermy: apokaliptiese oorlog en#8212 oorlog wat die wêreld vernietig. Die konsep van 'n laaste Armageddon kom op ons neer as 'n verre eggo van 'n ander van die streek se verstikkingspunte. (Die woord 'Armageddon ' is afgelei van die Hebreeuse naam Khar [Mount] Megiddo.)
Die onheilspellende implikasies daarvan prys nog 'n Bybelse voorskrif oor oorlogvoering, een wat tot dusver min geld gehad het. Dit is die beroemde reaksie in 1 Konings 20:11 van koning Agab op die arrogante dreigement van Ben-Hadad van Aram om Israel se hoofstad van Samaria tot net 'n klein hoop stof te verminder: ' Vertel hom, ' nie die een wat sy wapenrusting aantrek nie, roem net soos die een wat dit uittrek. "
Hierdie artikel is geskryf deur Ira Meistrich en oorspronklik gepubliseer in die lente 2005 -uitgawe van MHQ. Teken in op meer uitstekende artikels MHQ: The Quarterly Journal of Military History vandag!
GELIEWE OOR GEDEELTE IN HISTORIESE TYE
Pausanias, beskrywing van Griekeland 9. 41. 1 (trans. Jones) (Griekse reisverslag C2nd AD):
Die digters het gesing en die tradisie van mense het hulle gevolg dat Hephaistos baie kunswerke gemaak het, maar nie een is eg nie, behalwe die septer van Agamemnon. Die Lykians in Patara toon egter 'n bronsbak in hul tempel van Apollon deur te sê dat Telephos dit toegewy het en Hephaistos dit gemaak het, blykbaar in die onwetendheid dat die Samiërs Theodoros en Rhoikos die eerste was wat brons gesmelt het. Die Akhaians van Patrai beweer inderdaad dat Hephaistos die kis gemaak het wat Eurypylos uit Troje gebring het, maar hulle wys dit nie eintlik om te sien nie. In Kypros is 'n stad Amathos, waarin 'n ou heiligdom van Adonis en Aphrodite is. Hier is 'n halssnoer wat oorspronklik aan Harmonia gegee is. . . waarskynlik is die septer die enigste [egte] werk van Hephaistos. & quot
PALACES & amp meubels van die gode
I. STILTE VAN DIE GODE
Homerus, Ilias 1. 605 e.v. (trans. Lattimore) (Griekse epos C8de v.C.):
& quotperiklytos amphigueeis) Hephaistos het deur sy vakmanskap en listigheid 'n huis gebou. & Quot
Homerus, Ilias 14. 166 ev:
& quotSy [Hera] het in haar kamer gegaan, wat haar geliefde seun Hephaistos vir haar gebou het, en die blare in die deurposte stewig toegemaak met 'n geheime deur, en geen ander van die gode kon dit oopmaak nie. & quot
Homerus, Ilias 14. 338 ev:
& quot [Hera spreek Zeus toe:] & lsquo As dit jou wens is [om nou by my te bly], dan is daar my kamer wat my geliefde seun Hephaistos vir my gebou het en die blare in die deurposte stewig toegemaak het. Ons kan daarheen teruggaan en gaan lê, want die bed is u plesier. & Rsquo & quot
Homerus, Ilias 18. 136 ev:
& quotTeties van die silwer voete kom na die huis van Hephaistos onverganklike, sterre en skitterende onder die onsterflikes, vir homself in brons gebou deur die god van die sleepvoetstappe. Sy vind hom sweet toe hy hier en daar na sy blaasbalk draai. & Quot
Homerus, Ilias 20. 11 e.v.:
& quot [Die gode] wat almal bymekaargekom het in die huis van Zeus se wolkversameling, het plaasgevind onder die gladde klipwandelinge wat Hephaistos vir Zeus die vader gebou het deur sy vakmanskap en goedheid. & quot
Apollonius Rhodius, Argonautica 3. 36 e.v. (trans. Rieu) (Griekse epos C3de v.C.):
Die paleis van Aphrodite, wat haar kreupel gemeen Hephaistos vir haar gebou het toe hy hom as sy bruid uit die hande van Zeus geneem het. Hulle [Hera en Athene] het die binnehof binnegegaan en onder die stoep van die kamer waar die godin by haar heer en meester geslaap het, stilgebly. & Quot
Ovidius, Metamorfose 2. 1 ev (trans. Melville) (Romeinse epos C1st B.C. tot C1st A.D.):
& quot Die paleis van Sol [Helios die son] het hoog opgestyg op stygende kolomme, helder met flitsende goud en vlammende brons, die voorpante was beklee met glans van ivoor, die dubbeldeure verblind met silwer-en die kuns was nog edeler. Want Mulciber [Hephaistos] het die wêreld se groot bol gegraveer, die seë wat die wêreld omring, die lug wat bo hang en in die golwe die seegode (Di Caerulei) gewoon het. . . Op die land is mense en stede, bosse en diere afgekap, Flumina (Riviere) en Nymphae en Landelike-gode (Numina Ruris), en bo hulle, die helder tekens van die hemel [d.w.s. die Zodiac], in glans wat skyn, ses by elke deur. & quot
Vir meer inligting oor die tuiste van die gode, sien OLYMPOS
II. TRONE VAN DIE GODE
Homerus, Ilias 14. 327 ev (trans. Lattimore) (Griekse epos C8de v.C.):
& quot [Hera omkoop Hypnos om Zeus aan die slaap te maak:] & lsquoEk sal vir jou geskenke 'n lieflike troon gee, onverganklik vir ewig, van goud. My eie seun, hy met die sterk arms, Hephaistos, maak dit met sorg en maak vir jou voete 'n voetbank waarop jy jou blink voete kan rus as jy jou plesier geniet. & Rsquo & quot
Pausanias, beskrywing van Griekeland 1. 20. 3 (trans. Jones) (Griekse reisverhaal C2nd AD):
& quot; Hephaistos is, toe hy gebore is, deur Hera neergegooi. In wraak stuur hy as 'n geskenk 'n goue stoel met onsigbare boeie. Toe Hera gaan sit, word sy vasgehou. & Quot
Pseudo-Hyginus, Fabulae 166 (vert. Grant) (Romeinse mitograaf C2nd AD):
Toe Volcanus [Hephaistos] goue trone vir Jove [Zeus] en die ander gode gemaak het, het hy een van die sterkste vir Juno [Hera] gemaak, en sodra sy gaan sit het sy skielik in die lug hang. & quot
Vir die MITE van Hera en die vervloekte troon, sien Hephaestus en die binding van Hera
III. TRIPODE VAN DIE GODE
Homerus, Ilias 18. 136 ev (trans. Lattimore) (Griekse epos C8de v.C.):
& quot [Hephaistos] werk aan twintig driepote wat teen die muur van sy sterk geboude woning sou staan. En hy het goue wiele onder die voet van elkeen gesit sodat hulle uit eie beweging die onsterflike byeenkoms kon binnedring en na sy huis kon terugkeer: 'n wonder om na te kyk. Dit was tot dusver klaar, maar die uitgebreide oorhandvatsels was nog nie aan nie. Hy het dit gesmee en die kettings geslaan. & Quot
Philostratus, Lewe van Apollonius van Tyana 6. 11 (vert. Conybeare) (Griekse biografie C1e tot 2e n.C.):
Tripots, met hul eie testamente, woon ook die bankette van die gode by. . . Hephaistos, versier die banket van die gode, omring hulle met wonderwerke. & Quot
PALASE VAN GOD GUNSTELIKE KONINGS
I. PALEIS VAN KONING ALKINUS VAN DIE FAEACIANS
Homerus, Odyssey 7. 93 e.v. (vert. Shewring) (Griekse epos C8de v.C.):
Odysseus gaan op pad na die edele plek van Alkinous [koning van die Phaiakiërs]. . . 'N Glans soos dié van die son of maan speel oor die koning se hoë paleis. Bronsmure loop van die ingang na die ander kant van die ingang na die ander kant, en dit is bedek met 'n fries van cyanus [donkerblou emalje]. Goue deure het die paleis toegemaak, en silwer paaltjies het bo die drumpel gestyg, die boomstam was van silwer, die deurhandvatsel was van goud. Elke kant van die deur was goue en silwer waghonde [moontlik griffins], vir ewig en ewig dood, wat Hephaistos met sy vernuf en listigheid as voogde vir die groot huis gevorm het. & Quot
II. PALAS VAN KONING -EETTE VAN COLCHIS
Apollonius Rhodius, Argonautica 3. 215 ev (trans. Rieu) (Griekse epos C3rd B.C.):
By die ingang [van die paleis van Aeetes, die koning van Kolkhis] het hulle [die Argonauts] 'n rukkie stilgehou om hulle te verwonder oor die binnehof van die koning met sy breë poorte, die rye stygende kolomme om die paleismure en hoog oor al die marmer kroonlys. rus op brons trigliewe. Hulle het die drumpel van die hof onbetwis oorskry. Daar naby styg bewerkte wingerdstokke bedek met groen hoog in die lug en onder hulle spring vier meerjarige bronne op. Dit was Hephaistos se werk. Een vloei met melk en een met wyn, die derde met geurige olie, terwyl die vierde 'n fontein was wat warm geword het toe die Pleiades gaan sit het, maar verander het toe hulle opstaan ​​en uit die hol rots opborrel, so koud soos ys. Dit was die wonderwerke wat Hephaistos, die groot ingenieur, gemaak het vir die paleis van Kytaian Aeetes. . . as dankoffer aan Helios (die Son) [m.a.w. die vader van Aeetes], wat hom in sy wa opgeneem het toe hy uitgeput op die slagveld van Phlegra sink [in die stryd tussen die gode en Gigantes]. & quot
III. ONDERGROND PALAS VAN KONING OENOPION VAN CHIOS
Pseudo-Apollodorus, Bibliotheca 1. 27 (vert. Aldrich) (Griekse mitograaf C2nd AD):
& quot [koning Oinopion van Khios] verblind hom [die reus Orion] en gooi hom uit. . . [Maar] onmiddellik [nadat hy genees is] begin hy terug om Oinopion te konfronteer. Maar Poseidon het aan Oinopion 'n huis onder die aarde voorsien, gebou deur Hephaistos. & Quot
TEMPELS & IKONE VAN DIE GODE
I. TEMPEL VAN APOLLO BY DELPHI
Pausanias, beskrywing van Griekeland 10. 5. 12 (trans. Jones) (Griekse reisverslag C2nd AD):
& quot Die [mitiese] derde tempel [van Apollon in Delphoi] was van brons, aangesien Akrisios 'n bedkamer van brons vir sy dogter gemaak het, besit die Lakedaimonians nog steeds 'n heiligdom van Athena van die Bronshuis. . . Dit sou dus nie onwaarskynlik wees dat 'n brons tempel vir Apollon gemaak is nie. Die res van die verhaal kan ek nie glo nie, of die tempel die werk was van Hephaistos, of die legende oor die Golden Singers, waarna Pindaros in sy verse oor hierdie brons tempel verwys het:-& lsquo Bo die pediment het Khryseiai Keledones (Golden Charmers) gesing ). & rsquo Hierdie woorde, lyk my, is maar 'n navolging van Homerus se verslag van die Seirenes. Ek het ook nie gevind dat die verslae ooreenstem met die manier waarop hierdie tempel verdwyn het nie. Sommige sê dat dit in 'n kloof in die aarde geval het, ander dat dit deur vuur gesmelt is. & Quot
II. KULTUURSTAND VAN DIONYSUS TE TROY
Pausanias, beskrywing van Griekeland 7. 19. 6:
Toe Troy gevange geneem word en die Grieke die buit verdeel het, het Eurypylos, die seun van Euaimon, 'n kis gekry. Daarin was 'n beeld van Dionysos, die werk, so sê hulle, van Hephaistos, en as 'n geskenk deur Zeus aan Dardanos [d.w.s. die eerste koning van Troje]. & quot
Pausanias, beskrywing van Griekeland 9. 41. 1:
Die digters het gesing, en die tradisie van mense het hulle gevolg, dat Hephaistos baie kunswerke gemaak het, maar niemand is eg nie, behalwe die septer van Agamemnon. . . Die Akhaians van Patrai beweer inderdaad dat Hephaistos die kis gemaak het wat Eurypylos uit Troje gebring het, maar hulle wys dit nie eintlik om te sien nie. & Quot
CHARIOTS & BOOTE VAN DIE GODE
I. CHARIOT VAN HELIUS
Ovidius, Metamorfose 2. 104 ev (trans. Melville) (Romeinse epos C1st B.C. tot C1st A.D.):
Die hoë strydwa [van Helios the Sun], meesterwerk van Vulcanus '[Hephaistos']. Goud was die as, goud die skag, en goud die rollende sirkels van die bande wat die speke in silwer orde gestaan ​​het, en op die harnaspatrone van pragtige juwele en chrysoliete blink in die glorie van Sol [Helios]. & Quot
II. GOUE BOOT HELIUS
Mimnermus, Fragment 12 (vert. Gerber, Vol. Greek Elegiac) (Griekse elegie C7de v.C.):
'n Pragtige bed, hol, gesmee deur die hande van Hephaistos, van edelgoud en gevleuelde, dra hom [Helios die son], terwyl hy rustig slaap, oor die golwe op die wateroppervlak vanaf die plek van die Hesperides [die plek van sy in die Weste] na die land van die Aithiopes [die plek waar hy in die Ooste opgestaan ​​het]. & quot
Aeschylus, Fragment 33 Heliades (van Athenaeus, Deipnosophists 11. 39. 469F) (vert. Weir Smyth) (Griekse tragedie C5de v.C.):
& quot Waar, in die weste, die bak wat deur Hephaistos, die bak van u vader [Helios], bewerk word, met 'n spoed waarin hy die magtige, swelende stroom [Okeanos] wat die aarde omgord, oorsteek en vlug uit die somberheid van die heilige Nyx (nag) van swartwitpense . & quot
Vir meer inligting oor die songod, sien HELIOS
III. CHARIOT VAN APHRODITE
Apuleius, The Golden Ass 6. 6 ev (vert. Walsh) (Romeinse roman C2nd AD):
Venus [Aphrodite] was nou wanhoop van 'n suksesvolle soektog na haar met aardse middele, en sy het na die hemel gekom. Sy het beveel dat haar waentjie voorberei moet word. Vulcanus [Hephaistos] het die afwerking liefdevol toegepas met uitgebreide vakmanskap en dit aan haar gegee as trougeskenk voor haar aanvang in die huwelik. Die dunner beweging van sy lêer het die metaal laat blink, die waarde van die bus was gemeet aan die goud wat dit verloor het. Vier wit duiwe. . . voorgelê aan die juweel met juwele. & quot
Vir meer inligting oor die godin, sien APHRODITE
IV. CHARIOT VAN ARES
Virgil, Aeneis 8. 372 ev (trans. Day-Lewis) (Romeinse epos C1st v.C.):
& quot 'n Werk word [deur die Kyklopes in diens van Hephaistos] vir Mars [Ares] gehaas-'n wa met vinnige wiele, soos hy inry om mans en nasies op te wek. & quot
Vir meer inligting oor die god van oorlog, sien ARES
V. CHARIOT VAN DIE CABEIRI
Nonnus, Dionysiaca 29. 193 ev (trans.Rouse) (Griekse epos C5th AD):
Hulle [die Kabeiroi se] oë het hul eie natuurlike vonke uitgestraal, wat afkomstig was van die rooi rokerige vlam van hul vader Hephaistos. Hulle het in 'n motor vasgehou, 'n paar hakke het die stof geslaan met ratelende hoewe van koper, en hulle het 'n droë tjank uit hul kele gestuur. Hierdie pa wat Hephaistos met sy onnavolgbare kuns gemaak het, het 'n uitdagende vuur tussen hulle tande ingeasem. . . Eurymedon [een van die Kabeiroi] het met 'n vurige toom die vurige bekke van die ystervoetperde gery en gelei. & Quot
Vir meer inligting oor hierdie demi-gode, sien KABEIROI
AUTOMOTONE (ANIMATE STATUES)
I. GOUE BYWONERS VAN HEPHAESTUS
& quot [Hephaistos] neem 'n swaar stok in sy hand en loop mank na die deur. En ter ondersteuning van hul meester verhuis sy dienaars. Dit is goudkleurig en lyk soos lewende jong vroue. Daar is intelligensie in hul harte, en daar is spraak in hulle en krag, en van die onsterflike gode het hulle geleer hoe om dinge te doen. Dié roer behendig ter ondersteuning van hul meester en beweeg na waar Thetis in haar blink stoel sit. & Quot
& quotHephaistos. . . vervaardigde diensmaagde van goud. . . hy het die goud laat asemhaal. & quot
II. GOUD & SILWER KYKHONDE VAN KONING EETTE VAN COLCHIS
& quot huis. & quot
III. BRONS BULLE VAN KONING EETTE VAN COLCHIS
Pseudo-Apollodorus, Bibliotheca 1. 127 (vert. Aldrich) (Griekse mitograaf C2nd AD):
& quotAeetes het belowe om dit [die Goue Vlies] aan hom [Iason] te gee, as Jason op sigself sy brons-getrekte bulle, twee ontsaglike wilde diere wat Hephaistos hom gegee het, sou gee met bronshoewe en vuur wat uit hul bekke skiet. & quot
& quotHy [Hephaistos] het ook vir hom [Aeetes, koning van Kolkhis] Bulle gemaak met bronsvoete [die Khalkotauroi] en bronsbekke waaruit die asem in vlam uitkom, brandend en vreeslik. En hy het 'n ploeg van verharde staal gesmee, alles in een stuk. & Quot
Nonnus, Dionysiaca 29. 193 ev (trans. Rouse) (Griekse epos C5de A.D.):
Hierdie vader Hephaistos het met sy onnavolgbare kuns 'n uitdagende vuur tussen hulle tande gemaak, soos 'n paar vasgemaakte bulle wat hy vir Aietes, die twyfelagtige heerser van die Kolkhians, gemaak het met warm krae en brandende paal. & quot
Vir meer inligting oor hierdie bulle, sien KHALKOTAUROI
IV. BRONSREUS VAN KING MINOS VAN CRETE
Pseudo-Apollodorus, Bibliotheca 1. 140 (vert. Aldrich) (Griekse mitograaf C2nd AD):
Ander sê dat hy [die bronsreus Talos] deur Hephaistos aan Minos gegee is en 'n bul was. Hy het een bloedvat wat van sy nek tot by sy enkels strek, waarvan die onderste punt deur 'n bronsstut vasgehou is. Hierdie Talos hardloop drie keer per dag om die eiland [Krete] as 'n veiligheidspatrollie. & Quot
Sien TALOS vir meer inligting oor hierdie reus
V. GOUE SANGERS VAN APOLLO BY DELPHI
Die [mitiese eerste brons] tempel [van Apollon in Delphoi] was die werk van Hephaistos, of die legende oor die Golden Singers, waarna Pindaros verwys in sy verse oor hierdie brons tempel:-& lsquo Bo die voorkant sing Khryseiai Keledones (Golden Charmers) ). & rsquo & quot
VI. OOG VAN PROMETHEUS
Pseudo-Hyginus, Astronomica 2. 15 (vert. Grant) (Romeinse mitograaf C2nd AD):
& quotHy [Zeus] stuur 'n arend na hom [Prometheus vasgeketting op die berg Kaukasos] om sy lewer op te eet wat in die nag voortdurend hernu word. . . baie wys daarop dat [die arend] deur die hande van Volcanus [Hephaistos] gemaak is en deur Jove [Zeus] lewe gegee is. & quot
Vir meer inligting oor die arend, sien AETOS KAUKASIOS
VII. PAARDE VAN DIE CABEIRI
Hulle [die Kabeiroi se] oë het hul eie natuurlike vonke uitgestraal, wat afkomstig was van die rooi rokerige vlam van hul vader Hephaistos. Hulle het in 'n motor vasgehou, 'n paar hakke het die stof geslaan met ratelende hoewe van koper, en hulle het 'n droë tjank uit hul kele gestuur. Hierdie vader wat Hephaistos met sy onnavolgbare kuns gemaak het, het 'n uitdagende vuur tussen hulle tande ingeasem, soos die paar vasgemaakte bulle wat hy vir Aietes, die twyfelagtige heerser van die Kolkhians, gemaak het met warm krae en brandende paal. Eurymedon [een van die Kabeiroi] ry en lei die vurige monde van die ystervoet-ruiters met 'n vurige toom in sy regterhand en hou 'n Lemniese spies wat op sy pa se aambeeld gemaak is, en aan sy goedgemaakte dy hang 'n flitsende swaard-as 'n man het 'n klein klip in sy vingerpunte opgetel en dit teen die vuurkorrelige oppervlak van die skerp lem geslaan, en vonke het uit die staal gebars. Alkon gryp 'n vurige bout in sy een hand. & Quot
Juweliersware van gode en mans
I. SIERADE VAN DIE GODE
Ek [Hephaistos] het baie ingewikkelde spelde gemaak wat agteroor buig, geboë klampe, koppies, halssnoere. & quot
II. KROON VAN ARIADNE
Ovid, Fasti 3. 513 ev (trans.Boyle) (Romeinse poësie C1st B.C. tot C1st A.D.):
& quot [Dionysos spreek Ariadne toe:] & lsquoEk sal 'n monument van jou en jou kroon skep, wat Volcanus [Hephaistos] vir Venus [Aphrodite] gegee het en sy jou gegee het. goue kroon skitter met nege sterre [as die sterrebeeld Corona]. & quot
Vir meer inligting oor die bruid van Dionysos, sien ARIADNE
III. KROON VAN PANDORA
Hesiodos, Theogony 560 ev (trans. Evelyn-White) (Griekse epos C8de of 7de v.C.):
& quot [Hephaistos het Pandora uit klei gevorm en daarna] [Athene] het 'n goue kroon op haar [Pandora se] kop gesit wat die baie bekende hinkende God [Hephaistos] self gemaak het en met sy eie hande gewerk het as 'n guns aan Zeus, sy vader. Daarop was baie nuuskierige werk, wonderlik om te sien, want van die vele wesens wat die land en die see oprig, het hy dit die meeste opgetel, wonderlike dinge, soos lewende wesens met stemme: en groot skoonheid het daaruit geskyn. & Quot
IV. KETTING VAN HARMONIE
Pseudo-Apollodorus, Bibliotheca 3. 25 (vert. Aldrich) (Griekse mitograaf C2nd AD):
& quotKadmos het Harmonia [as trougeskenk] 'n mantel en 'n halssnoer van Hephaistos gegee, wat sommige sê Hephaistos aan Kadmos gegee het. & quot
Diodorus Siculus, Geskiedenisbiblioteek 4. 66. 3 (vert. Oupa) (Griekse historikus C1e v.C.):
& quot Vir Aphrodite word die verhaal vertel, in die ou tyd het beide die halssnoer en 'n kleed as geskenke aan Harmonia gegee. & Quot
Die digters het gesing, en die tradisie van mense het hulle gevolg, dat Hephaistos baie kunswerke gemaak het, maar niemand is eg nie, behalwe die septer van Agamemnon. . . In Kypros is 'n stad Amathos, waarin 'n ou heiligdom van Adonis en Aphrodite is. Hier word gesê dat 'n ketting opgedra is wat oorspronklik aan Harmonia gegee is, maar die halssnoer van Eriphyle genoem is, omdat dit die omkoopgeld was wat sy geneem het om haar man te verraai. Dit is in Delphoi opgedra deur die seuns van Phegeos (hoe hulle dit reggekry het, het ek al in my geskiedenis van Arkadia vertel), maar dit is weggevoer deur die tiranne van Phokis. Ek dink egter nie dat dit in die heiligdom van Adonis in Amathos is nie. Die ketting by Amathos bestaan ​​uit groen stene wat deur goud vasgehou word, maar die halssnoer wat aan Eriphyle gegee is, was geheel en al van goud gemaak, volgens Homer, wat in die Odyssee :-& lsquoWie het edelgoud ontvang, die prys van haar eie man. & rsquo. . . Maar Homeros sê nie dat die halssnoer wat aan Eriphyle gegee is, van goud was wat met klippe gewissel het nie. & Quot
Pseudo-Hyginus, Fabulae 148 (vert. Grant) (Romeinse mitograaf C2nd AD):
& quot Uit hul [Aphrodite en Ares 'owerspelige] omhelsing is Harmonia gebore, en aan haar het Minerva [Athene] en Volcanus [Hephaistos] 'n kleed [en halssnoer] gegee en in misdade geskenk as 'n geskenk. As gevolg hiervan word hul afstammelinge duidelik as noodlottig gemerk. & Quot
Statius, Thebaid 2. 265 ev (trans. Mozley) (Romeinse epos C1st A.D.):
& quot Want jy het Argia [by haar huwelik met Polyneikes] gedra, die slegte versiering van jou man se gee, die gevreesde halssnoer van Harmonia. Ver terug loop die verhaal, maar ek sal die bekende verhaal van ellende nastreef, waarvandaan het 'n nuwe geskenk sulke ontsaglike krag gehad.
Die Lemnian [Hephaistos], so het hulle van ouds af geglo, was lankal bedroef oor die bedrog van Mars [Ares] en siende dat geen straf die geopenbaarde wapenrusting belemmer nie en dat die wraakkettings nie die oortreding [van sy verhouding met Hephaistos 'verwyder het nie) destyds vrou Aphrodite], het dit op haar bruidsdag vir Harmonia bewerk om die glorie van haar bruidspaar te wees. Alhoewel hulle kragtiger take onderrig het, werk die Cyclopes en die Telchines [vakmanne van bose magie], beroemd om hul handewerk, by tot vriendskaplike wedywering van hul vaardighede, maar die sweet van hom was die swaarste. Daar vorm hy 'n kring van smaragde wat gloei met 'n versteekte vuur, en vasbeslote gestempel met figure van slegte tekens, en Gorgon -oë en kole wat op die Siciliaanse aambeeld gelaat word vanaf die laaste vorming van 'n donderbol, en die helmteken wat op die koppe skyn groen slange, dan die dolore vrugte van die Hesperides en die ontsaglike goud van Phrixus se vag, dan vleg hy verskillende plae, en die adder van die koning ruk uit die grimmige lokke van Tisiphone en die goddelose krag wat die gordel [van Aphrodite] prys salf met maanskuim en gooi oor hulle die gif van vreugde. Nie Pasithea, die oudste van die genadige susters, of Decor (Charm) of die Idaliese jeug het dit gevorm nie, maar Luctus (Grief), en al die Irae (Passies), en Dolor (Anguish) en Discordia (Discord), met al die handwerk van haar regterhand. Die werk bewys eers die waarde daarvan, toe Harmonia se klagtes tot verskriklike gesuis verander het, en sy het gesels om Cadmus te verswelg, en met 'n lang agterbors die vore in die Illyriese velde trek [d.w.s. die paar is in Illyria in slange verander]. Vervolgens het Semele die skaamtelose geskenk om haar nek geskenk, toe Juno [Hera] haar drumpel oorskry. Ook u, ongelukkige Jocasta, het, soos hulle sê, die pragtige, balanseerde ding besit, en u aangesig met sy lof besing-op 'n rusbank, helaas! om guns te vind en nog vele meer. Laaste Argia skitter in die prag van die geskenk, en met trots van sieraad en vervloekte goud oortref sy suster se gemene aantrekkingskrag. Die vrou van die gedoemde profeet [Eriphyle vrou van Amphiaraus] het dit aanskou, en by elke heiligdom en banket in die geheim koester hy hewige jaloesie, as dit haar maar net sou wees om die verskriklike juweel te besit, helaas niks verdien nie! & Quot
Nonnus, Dionysiaca 5. 88 e.v. (trans. Rouse) (Griekse epos C5de n.C.):
Afrodite wat Ares wou verlustig in die diep skerpsinnigheid van haar gemoed, het 'n goue halssnoer omhels [en dit tydens 'n geskenk aan hul dogter Harmonia tydens haar huwelik met Kadmos] gegee, wat 'n plek toon oor die meisie se bloosende nek, 'n slim werk van Hephaistos met glinsterende glans juwele in meesterlike verfyning. Dit het hy vir sy Kypriese bruid gemaak, 'n geskenk vir sy eerste blik op Archer Eros (Love) [N.B. Aphrodite, die vrou van Hephaistos, het Eros verwek deur haar egbreuk met die god Ares]. Die bruidegom van die swaar knie het altyd verwag dat Kythereia vir hom 'n huppelende seun sou baar, met die beeld van sy vader in sy voete. Maar sy gedagte was verkeerd en toe hy 'n heelvoetige seun [Eros] sien skitter met vlerke soos Maia se seun Hermes, het hy hierdie pragtige ketting gemaak.
Dit was soos 'n slang met 'n ster met 'n rugkant en 'n kronkelende vorm. Want terwyl die tweekoppige amphisbaina baie rustig kronkel, draai die spoele tussen en gooi haar gif uit die twee mond, rol saam en gly met dubbel glybeweging, en die kop kruip saam met die kop terwyl sy met kronkelende golwe van haar rug sywaarts spring: sodat 'n wonderlike ketting gedraai en sy krom rug geskud, met 'n paar krom nekke wat by die middelneus kom, 'n buigsame tweekoppige sperent dik met skubbe en deur die geboë gewrigte van die werk die goue sirkel van die bewegende ruggraat omgedraai totdat die die kop gly met golwende beweging en buk 'n nabootsing wat deur die kake suis.
Met die twee monde aan elke kant, waar is die begin en die einde, was 'n goue arend wat skynbaar die oop lug sny, regop tussen die slange se koppe, hoog blink met 'n viervoudige spuitstuk van die vier vlerke. Die een vleuel was bedek met geel jaspis, die een het die witsteen van Selene [maansteen], wat vervaag namate die godin met die horing kwyn, en wakker word toe Mene [Selene] nuuskindig die vloeibare lig van haar horing distilleer en die selfgevangende vuur van Vader uitmelk Helios. 'N Derde het die glinsterende pêrel, wat deur sy glans die grys deining van die Erythraïese See laat skitter. Reg in die middel van die ander spoeg die Indiese agaat sy vloeibare lig, liggies skitterend in helder skoonheid.
Waar die twee koppe van die slang van beide kante bymekaar kom, het die monde wyd oopgegaan en die arend met albei kake omhul en dit van hierdie kant en dat toegevou. Oor die blink voorkant skiet robyne in die oë hul oorspronklike glans, wat 'n skerp glans uitstraal, soos 'n vurige lamp wat aangesteek word. Trots op die veelvuldige vorme van klippe was 'n see, en 'n smaragdgroen steengras het die kristal aangrensend soos die skuim verwelkom en die beeld getoon van die pekel met wit kuif wat hier donker word, al die slim werk is gemaak, hier is al die kuddes met rasse van die diep glinsterende glansende goud asof hy rondspring, en baie soepel reisigers dans halfgesig, die dolfyn vlieg met die pekelwater wat sy nabootsende stert wankel, selfbeweegde troppe veelkleurige voëls-jy dink amper jy hoor die winderige klop van hul wapperende vlerke, toe Kythereia die glansryke halssnoer aan haar meisie gee, goue, versierde, om aan die bruid se nek te hang. & quot
Nonnus, Dionysiaca 5. 562 ev:
& quot Lemnian Hephaistos steek 'n nuuskierige halssnoer uit, baie nuut gemaak en asemhalend uit die oond, arme hobbler! Want hy het reeds sy voormalige bruid Aphrodite, alhoewel hy dit nie wou nie, verwerp toe hy haar oproer met Ares bespied. & Quot
Vir meer inligting oor hierdie godin, sien HARMONIA
BOWLS, JUGS & amp CHALICES
I. KOM (KRATER) VAN KONING MENELAUS VAN SPARTA
Homerus, Odyssey 4. 617 ev & 15. 15. 116 ev (trans. Shewring) (Griekse epos C8th B.C.):
& quot [Menelaos spreek Telemakhos aan:] & lsquo Van al die skatte wat in my huis gebêre is, sal ek jou die mooiste en rykste gee. Ek sal jou 'n edele krater (mengbak) gee, dit is deurgaans silwer en omring met goud. Hephaistos het dit van koning Phaedimos, die koning van Sidon, my gegee toe sy huis my ontvang het tydens my reis huis [van Troy]. '& Quot
II. WYNPOT & amp; URN VAN ACHILLES
Homer, Odyssey 24. 75 e.v.:
Jou [Akhilleus se] ma [Thetis] het vir ons [die Grieke] 'n goue urn gegee wat twee handvatsels gehad het (amfiforeus)-gegewe haar, het sy gesê deur Dionysos, en gemaak deur die beroemde Hephaistos self. Hierin lê u bene nou, Akhilleus, gemeng met dié van dooie Patroklos. & Quot
Quintus Smyrnaeus, Val van Troje 3. 855 e.v. (vert. Weg) (Griekse epos C4de n.C.):
& quot [By die begrafnis van Akhilleus:] So het sy metgeselle kreunende sy [Akhilleus] beendere [uit die vuurstok] bymekaargemaak, en in 'n silwer kis wat massief en diep gelê was, omgebind en met flitsende goud vasgemaak en Nereus se dogters vergiet ambrosia oor hulle, en kosbare nards vir eer aan Akhilleus: vet van suiker en amber heuning het hulle oor almal gegooi. 'N Goue vaas wat sy ma gegee het, die geskenk in die ou tyd van die Wingod [Dionysos], glorieryke werk van die ambagsmeester Vuurgod [Hephaistos], waarin hulle die kis neergelê het wat die bene van magtige siele omhul het Akhilleus. & Quot
III. KOM VAN KONING PRIAM VAN TROY
Quintus Smyrnaeus, Val van Troje 2. 180 e.v.:
In sy hande het hy [Priamos] 'n kelk diep en wyd opgehef, en Memnon het in alle liefde in die groot goue beker beloof (krater), 'n geskenk van gode hiervoor wat die listige Godsmid [Hephaistos] vir Zeus, sy meesterstuk, gebring het, hoe laat die magtige Hephaistos vir die bruid Kypris [Aphrodite] en Zeus op sy goddelike seun Dardanos dit gegee het, het hy Erikhthonios Erikhthonios aan Tros, die groot van hart, het dit gegee, en hy het dit met al sy skatkamers aan Ilos nagelaat, en hy het die wonder aan Laomedon gegee, en hy aan Priamos, wat gedink het om dieselfde aan sy eie seun oor te laat. Die lot het anders beveel. & Quot
IV. BAKKE VAN KONING EUNEUS VAN LEMNOS
Quintus Smyrnaeus, Val van Troje 4. 430 ev:
& quot [By die begrafniswedstryde van Akhilleus:] Thetis sable-stoled het aan hulle blye hande twee groot silwer bakke (kraters) gegee wat Euneus, Jason se krygsseun in Lemnos wat in see was, aan Akhilleus gegee het om sterk Lykaon uit sy hande te los. Hierdie mense het Hephaistos gemaak vir sy geskenk aan die glorieryke Dionysos, toe hy sy goddelike bruid na Olympos, die vernaamste kind van Minos [Ariadne], gebring het, wat in die seewas van Dia se eiland Theseus onbewustelik weg is. Die wyngod [Dionysos] het dit met nektar gevul en dit aan sy seun gegee en Thoas by sy dood aan Hypsipyle met groot besittings wat hulle verlaat het. Sy het die bakke aan haar goddelike seun nagelaat, wat dit vir Achilles vir die lewe van Achilles oorgegee het. Die een wat die seun van die heerlike Theseus [Akamas] geneem het, en goed het Epeius die ander met vreugde na sy skip gestuur. & Quot
V. KOM TELEFUS
Die digters het gesing en die tradisie van mense het hulle gevolg dat Hephaistos baie kunswerke gemaak het, maar nie een is eg nie, behalwe die septer van Agamemnon. Die Lykians in Patara toon egter 'n bronsbak (krater) in hul tempel van Apollon, en gesê dat Telephos dit toegewy het en Hephaistos dit gemaak het, blykbaar in die onbewustheid van die feit dat die Samiërs Theodoros en Rhoikos die eerste was wat brons gesmelt het. & quot
KETTINGS & VERBINDINGS
I. KETTINGS VAN ARES & amp APHRODITE
Homer, Odyssey 8. 267 e.v. (trans. Shewring) (Griekse epos C8de v.C.):
& quot [Hephaistos het verneem van die egbreuk van sy vrou Aphrodite:] Hy het die groot aambeeld op die voetstuk neergelê en homself verbind om kettings te smee wat nie gebreek of geskeur kon word nie, en dit is gemaak om geliefdes vas te bind.Dit was die toestel wat hy gemaak het in sy verontwaardiging teen Ares, en nadat hy dit gemaak het, het hy na die kamer gegaan waar sy bed rondom die bedpale gelê het, en hy het die kettings laat val, terwyl ander in groot mate aan die dakbalke gehang het, gossamer- lig en onsigbaar vir die geseënde gode self, so listig was die vakmanskap. . . Nadat hy Hephaistos sien gaan het, het hy self die woning van die groot vakman genader, terwyl hy verlang na liefde vir Kytherea [Aphrodite]. . . Toe gaan hulle na die bed en gaan lê, maar die sluwe kettings van listige Hephaistos het hulle omhul, en hulle kon hul ledemate nie opsteek nie en glad nie skuif nie, sodat hulle die waarheid sien as daar nie ontsnap is nie. & Quot
Quintus Smyrnaeus, Val van Troje 14. 40 e.v. (vert. Weg) (Griekse epos C4de n.C.):
& quot [Ares en Aphrodite was] vasgevang in die talle maas van Hephaistos. & quot
Toe Volcanus [Hephaistos] weet dat Venus [Aphrodite] in die geheim by Mars [Ares] lê en dat hy nie sy krag kan weerstaan ​​nie, maak hy 'n ketting van vasberade en sit dit om die bed om Mars slim te vang. Toe Mars by die byeenkoms kom, val die saam met Venus in die strik, sodat hy nie homself kon uitwis nie. & Quot
Ovidius, Metamorfose 4. 170 ev (trans. Melville) (Romeinse epos C1st B.C. tot C1st A.D.):
& quot [Na verneem word van Aphrodite se egbreuk met die god Ares:] Volcanus [Hephaistos]. . . het dadelik 'n net gesmee, 'n maas van dunste bronsskakels, te fyn vir die oog om te sien, 'n triomf wat nie deur die fynste sydrade of die spinnerak onder die balke se balk gebring word nie. Hy het dit gemaak om te reageer op die minste aanraking of die geringste beweging, en dan met subtiele vaardigheid om die bed gerangskik. Toe sy vrou saam met haar paramour gaan lê, het haar man se maas, so slim gekonstrueer, hulle altwee vasgevang terwyl hulle omhels. & Quot
Sien die res van die verhaal van Aphrodite se egbreuk met Ares
Hephaestus hou van: Aphrodite
II. KETTINGS VAN PROMETHEUS
Sien die MITE van hierdie adamantynse kettings
Hephaestus en die ketting van Prometheus
Het oorlogswaens ooit lemme op die wielnawe gehad? - Geskiedenis
Edwin S. Porter se vroeë stil Westerse klassieke, met veertien primitiewe tonele, bestaan ​​uit 'n verhalende verhaal met veelvuldige plotlyne.
Dit bevat prototipiese elemente wat deur byna elke westerse herhaaldelik gekopieer is-'n treintjie met ses skieters, 'n gewaagde roof gepaard met geweld en dood, 'n haastige byeenkoms om te jaag na die vlugtende bandiete en die aanhouding van die desperado's na 'n kragmeting in die bos.
D.W. Griffith se monumentale tegniese meesterstuk van epiese filmmaak (hoewel beslis rassisties) bevat 'n opwindende gevolgtrekking wat die KKK se wedloop om die orde te herstel, behels. Die Klan te perd is ontbied, bymekaargemaak en versamel vir versterking. Ben Cameron (Henry Walthall), & quotthe Little Colonel & quot, het die Klan tot die redding van wit vroulikheid, wit eer en wit glorie gelei, in 'n 'head-on' opsporingskoot.
Dit was 'n intense, aksiebelaaide, ontsaglike laaste laaste reddingsfinale, 'n opwindende klimaks-verweef die beleg op die kajuit, die chaos in Piemonte, Elsie Stoneman (Lillian Gish) se lot deur Silas Lynch (George Siegmann) , en die indringende redding deur die Klan. Tydens die redding, die bekendste volgorde in die film, is die opwinding verhoog deur opnames van die Klan afwisselend met opnames van die bedreigde Elsie - die film vertoon meesterlike parallelle redigering.
Hierdie film was onvergeetlik vir die laaste minuut in 'n klimaats-toneel waarin David Bartlett (Richard Barthelmess) gejaag het na die liefdevolle belangstelling Anna Moore (Lillian Gish) wat in 'n verblindende sneeustorm gevlug het. Sy het flou geval op een van die ysvlakke te midde van 'n ysige rivier, met haar hand in die ysige water.
Terwyl die ys die volgende oggend ontdooi en uitmekaar was (& quot; die groot ysbreuk & quot), is haar lewelose vorm bewusteloos vasgevang op bewegende ysvlieë en word stroomaf na 'n neerslag waterval gevee.
David het vinnig van ysblok na ysblok gespring om haar te probeer bereik voordat die yskas meegegee het - na die valle gehaas. Toe Anna weer uit sy uitermate haar bewussyn herwin, maar in die yskoue water aan die rand van die waterval begin sak, het David haar opgetel en haar gered en gevaarlik stroomop op onstabiele ysblokke gehardloop om die kus te bereik.
Hierdie agtervolgingskomedie is geskryf en geregisseer deur Buster Keaton en Clyde Bruckman, en verfilm met 'n groot begroting vir sy tyd ($ 400,000). Dit was onvergeetlik vir sy sterk storielyn van 'n enkele, dapper, maar dwase Suid-Konfederale treiningenieur Johnnie (Buster Keaton) wat vasberade na sy passievol geliefde lokomotief (& quotThe General & quot) en die blou bedekte spioene wat dit gesteel het, jaag, EN die vrou vir wie hy lief was.
Elke helfte van die film bestaan ​​oorwegend uit twee trein jaagtogte oor dieselfde gebied. Elke toneel in die agtervolging van die eerste helfte het 'n eweknie in die tweede helfte van die film gehad.
In die eerste jaagtog het Johnnie sy gesteelde lokomotief agtervolg wat deur die Unie -magte na die noorde geneem is. In die tweede helfte het die Unie-spioene Johnnie agterna gesit in sy besit Algemeen terug na die Suide.
Die film is afgesluit met 'n klimaatsgeveg by 'n rivierkloof, met die dramatiese neerstorting van die jaagtrein in die Rockrivier in die mees skouspelagtige toneel van die film.
Die John Ford-western het 'n skouspelagtige, klimaktiese, hare-opwekkende, gevaarlike stunt gehad ('n perdespring en koets-gly) tydens die koetsjaag jaag oor die alkali-woonstel deur Apache-Indiane. Een van die Apaches (Enos Yakima Canutt, 'n beroemde stuntman) spring van sy berg af langs die bewegende verhoog op die galopende loodperde van die span van die stagecoach ('n stagecoach is getrek deur drie pare perde: die lood, die swaai en die wiel spanne).
Toe hy probeer om die leisels van die voorste perd te gryp om die koets te beheer, skiet Ringo (John Wayne) met sy geweer van bo Buck se skouer op hom. Die Apache is getref en het neergeval tussen baie stelle donderende hoewe. Hy het aan die as of tong van die tuig gehang (die uitsteeksel aan die onderkant van die wa wat die voertuig met die perde verbind het) terwyl hy langs die grond gesleep het.
Daarna, nadat hy 'n tweede keer geskiet is, het die Apache -vegter losgeloop en tussen die wiele van die bewegende koets gegly - die ses perde en die koets van die verhoog rol reg oor sy geneigde lyf. Die kamera draai terug om te wys dat dit nie 'n stunt -dummy is nie - die gewonde Indiër rol eenkant en klim stadig op sy knieë.
Hierdie W.C. Fields -film is afgesluit met 'n onvergeetlike, snaakse klapstap, 'n weghol -motorjaagtoneel, wat herinner aan die stille Mack Sennett Keystone Kops -films. Egbert Sous & egrave (Fields) is as gyselaar geneem deur 'n bankrower, as 'n skild gebruik, en gedwing om 'n wegkomkar te bestuur.
Drie ander jaagmotors deur die stad en die land was die plaaslike polisie, die president van die bank en 'n verteenwoordiger van die filmonderneming. Dit was 'n fantastiese tydsberekening - die motors het ingezoom en omgedraai, en vermy skaars in mekaar vasgery of ander hindernisse op die pad.
Die wegkomkar ry deur strate, oor slote (oor die koppe van slootgrawers), om krommes en teen 'n berghelling, en vermis botsings om elke draai met die agtervolgvoertuie. 'N Ontstoke Sous & egrave het nie-uitdagende kommentaar gelewer oor die verkeer en natuurskoon. Toe sy motor uitmekaar val, het hy 'n grap gemaak: 'Die herverkoopwaarde van hierdie motor sal nul wees nadat u hierdie rit onder die knie gekry het.' trek dit eintlik van die stuurkolom af en gee dit vir hom. Toe die agterbande begin val, het hy kalm gesê: "Dit is wat ek gedink het - dit sal baie gevaarlik wees."
Die rower is deur die tak van 'n boom getref toe hy opstaan ​​en die motor tot stilstand kom op die rand van 'n steil afgrond. Sous & egrave mompel: & quot Moet in elk geval die boot van hier af neem. & Quot Die bewustelose dief is aangekeer, en Sous & egrave was weereens 'n held om 'n ander rooftog te stuit.
Future of "King of the B's" Roger Corman (28 jaar oud) het gedien as die vervaardiger en skrywer (en 'n bietjie as akteur as 'n stuntbestuurder) in hierdie minderwaardige John Noirish-rolprent in rolprente-die eerste film vir American International Pictures (destyds bekend as American Releasing Corporation of ARC). Dit is in nege dae vir $ 50 000 geskiet.
Sommige van die motorjag -opnames was beeldmateriaal, aangesien spesiale effekte in die 1950's nie baie goed ontwikkel is nie. Dit adverteer vir "WIDE -SCREEN THRILLS!"
HIGH SPEED OPWINNING! Wanneer 'n gesoekte man - 'n soekende vrou ontmoet.
[Nota: dit is herskep as The Chase (1994) met Charlie Sheen as die voortvlugtige Jackson en Jack & Davis Hammond en Kristy Swanson as sy ontvoerde gyselaar en Kalifornië erfgenaam Natalie Voss. Die titelregte op hierdie film is gebruik vir die 'remake' vervolg - The Fast and the Furious (2001).]
Dit speel John Ireland as 'n onskuldige veroordeelde, ontsnapte moordenaar Frank Webster (oorspronklik 'n vragmotorbestuurder) wat 'n aantreklike, onafhanklike, blond samelewingmeisie, Connie Adair (Dorothy Malone), ontmoet en ontvoer het by 'n eetplek langs die pad. Hy het ook saam met haar in haar laatmodel-wit Jaguar XK120-sportmotor weggery vir sy vlug na Mexiko. As deel van sy ontsnappingsplan het Frank deelgeneem aan 'n internasionale byeenkoms oor die grens van Kalifornië na Kalifornië.
In die laaste oomblikke van die film het Frank 'n polisiemotor op 'n wilde jaag gelei. Polisiebeampte Faber (Bruce Carlisle) se motor het neergestort, maar Frank het gestop en die man se lewe gered - en toe kom Connie aan (nadat sy uit 'n skuur gebreek het waar sy deur Frank opgesluit was). Sy erken dat sy hom in owerhede verander het om hom te help om geregtigheid te kry, toe hulle hoor hoe die sirenes van die polisie nader kom:
Frank: "Hoe het die polisie uitgevind?"
Connie: & quotEk het jou ingegee. & Quot
Frank: "Hoe het jy uitgekom?"
Connie: & quotEk het die gebou aan die brand gesteek. & Quot
Frank: "Jy is self 'n redelik gevaarlike karakter."
Connie: & quot Jy kon weggehardloop het in plaas daarvan om hom te help. Hoekom het jy nie? & Quot
Frank: "Omdat jy reg is, Connie, en ek gaan terug. Boonop raak ek aan jou gewoond. & Quot
Connie: & quot Ag, Frank, waarvoor jy werklik is, is die moeite werd om voor te veg. En dit is nie te laat nie. & Quot
Frank: "Vir ons is dit net die begin." (Hulle knuffel)
Die s/w noirish, lae-begroting B-film van die regisseur Arthur Ripley uit 'n verhaal wat deur die filmster/vervaardiger Robert Mitchum geskryf is, adverteer homself met die gepaste byskrif:
As deel van sy ydelheidsprojek het Mitchum ook die temalied van die film geskryf Ballade van Thunder Road (& quotDonder was sy enjin en wit lig was sy vrag. & quot; en sy werklike seun James het 'n rol gespeel as sy jonger werktuigkundige-broer Robin.
[Let wel: die film het opvallende kontinuïteitsfoute - dit wil sê dat Mitchum tydens die oop motorjaag sy swart motor op sy sy gerol het, maar in die volgende skoot lyk die voertuig onbeskadig, en toe hy terugkeer huis toe, verander die motor van swart te wit! En toe Doolin Kogan in Memphis besoek, kom hy voor 'n apteek in Asheville, NC. Die invloedryke film was egter die dryfveer en inspirasie vir baie motorongelukke en goeie kinders se films in die 60's en 70's.]
Hierdie definitiewe film ('n gunsteling vir 'n kultus-inrywing) handel oor die vervoer of bestuur van maanskyn uit die Appalachian Mountains-gebied in die platteland van Noord-Carolina (Rillow Valley) en Harlan County (KY), terwyl dit deur agente van die Amerikaanse Tesourie (T-men) nagestreef word, insluitend Troy Barrett (Gene Barry). Inmenging is ook verskaf deur die meedoënlose stadsbaas van die misdaadsyndikaat, Carl Kogan (Jacques Aubuchon) van Memphis, Tennessee, wat gedreig het om al die "kwotasie" van die plaaslike maanskyn-bootleggers te konsolideer.
Slaperig, sigaretrook, ontnugterde, harde man Mitchum het die geromantiseerde, maar antiheldrol gespeel van 'n terugkerende veteraan uit die Koreaanse Oorlog genaamd Lucas & quotLuke & quot Doolin, wat weer begin help het in sy pa Vernon (Trevor Bardette) se familiebedryf van bootlegging. Hy was 'n vervoerder (& quot; die wilde en roekelose mans & quot) wat onwettig maanskyn alkohol op die pad na Memphis gedra het, in sy grys Ford Coupe van 1950 met 'n aangepaste tenk van 250 liter (met 'n maanskyn ter waarde van $ 1400), en 'n olievlek-toestel agterin om agtervolgers te lei. Hy het geweier om voor die federale agente of vir Kogan te buig en op te hou (& quotWaarom hou ek op asemhaal. Ek wil die horlosie stop, draai dit terug na 'n ander tyd in hierdie vallei wat ek voorheen geken het & quot).
Bachelor Lucas was betrokke by twee vrouens (tiener Hillbilly Roxanna & quotRoxie & quot Ledbetter (Sandra Knight) en Memphis nagklubsangeres Francie Wymore (Keely Smith)) in die romantiese subplotte, maar dit was die paar vinnige jaagtogte, gewoonlik snags, die hoogtepunt van hierdie film. [Let wel: die motors van die laaibakke is eintlik afkomstig van die plaaslike gemeenskap.]
Ontduiking van hindernisse en padblokkades, staatsskatkisagente (inkomste) wat Chevys bestuur, ander maanskyn -mededingers en georganiseerde misdaad -gangsters/afpersers, was slegs 'n paar van die uitdagings, soos Lucas Barrett aangedurf het: & quot, jy moet my vang - as jy kan. & Quot In een poging nadat sy Ford in 1950 deur 'n motor deur Kogan se mense gebombardeer is, het hy sy nuwe 1957 Ford (met Tennessee-plate) teen 90 km / h geskiet deur 'n Tesourie-inspeksieblokkade wat uit twee voertuie bestaan.
Die film se onvermydelik dodelike en tragiese gevolgtrekking vind Luke in 'n laaste ren in Memphis na 'n intense ineenstorting, waarin die gewaagde en kopsterk vervoerder deur een van Kogan se trawante agtervolg is. Terwyl hy langs hom ry, gooi Luke sy sigaret na die bestuurder deur sy oop venster, wat veroorsaak dat die boef van die pad af kantel. Maar toe word sy eie motor gesaboteer deur 'n T-agent spykerstrook, en sy motor het omgeslaan en in 'n nutsstasie neergestort en hom doodgemaak. Barrett het Doolin se grafskrif verskaf terwyl elektriese vonke plaasgevind het: & quotMountain people. Wildbloedig, doods-dwaas. Ja, dit was Doolin, oké. Hy was 'n regte stampmaker. & Quot
In die afsluitingstoneel van die film sonder dialoog keer Robin terug na Roxie en neem haar hand, terwyl 'n lang stroom kopligte aandui dat Luke se lyk na die vallei teruggebring word (die & quotWhippoorwill & quot -liedjie is op die klankbaan herhaal).
Die film is die bekendste vir sy klassieke, onvergeetlike en skouspelagtige wa-wedrenstoneel van 11 minute rondom 'n sentrale skeidingstrook wat bestaan ​​uit drie standbeelde van dertig voet hoog, en tribune aan alle kante, wat vyf verdiepings hoog is. Die stryd tussen die deelnemers is beklemtoon deur 'n reeks close-ups van die aksie. Een vir een het Messala (Stephen Boyd) die ander bestuurders in die woeste wedloop uitgeskakel en hul strydwaens verpletter.
Die klimaksiese einde van die wedloop het plaasgevind toe die waens van die aartsvyande Messala en Ben-Hur (Charlton Heston) in haatlike wedywering teenoor mekaar nek-en-nek hardloop en op mekaar afstorm. Op 'n stadium het Ben-Hur se perde oor 'n strydwa gespring en die held (stuntman Joe Canutt, seun van die beroemde stuntman Yakima Canutt) hoog in die lug gegooi, maar hy beland op sy voete. Messala het probeer om Ben-Hur se wa te vernietig deur naby die lemme te beweeg, maar toe die wiele sluit en hy een van sy wiele verloor, het Messala se wa gesplinter. Hy is deur sy eie span gesleep, daarna vertrap, en deur ander spanne perde omgery. Verslaan is hy bloedig in die vuil gelaat, sy liggaam gebreek en ernstig beseer.
Een van die mees ikoniese jaagreekse was die opwindende (maar onsuksesvolle) ontsnappingspoging deur die Allied POW -alleenloper & quotCooler King & quot Hilts (Steve McQueen, maar uitgevoer deur die stuntman Bud Elkins) - hy het van die Nazi -gevangeniskamp weggejaag deur 'n gesteelde Duitse motorfiets oor te jaag 'n doringdraadheining van ses voet by die Switserse grens.
Die wonderlike jaag-toneel vir die jaag van sy lewe deur die Man ('n kaal en ongewapende safari-toerleier/gids) (Cornel Wilde) as ses stamstryders gee hom 'n voorsprong van 100 meter die bos in, in hierdie avontuur/jaagtog rolprent wat in die 19de eeuse Afrika afspeel, onder regie van Cornel Wilde en Sven Persson.
10 Wetenskaplike deurbrake waarsonder ons letterlik nie sou kon lewe nie
As jy ophou om daaraan te dink, is mense redelik wonderlike diere. Ons het nie net daarin geslaag om miljoene jare lank in verskillende vorme te bly nie, maar ons het ook gegroei tot 'n bevolking van meer as 7 miljard, feitlik versprei oor die hele planeet. En ons het dit gedoen, ondanks die feit dat dit redelik broos is. Ons is nie so sterk nie, ons het nie 'n harde vel of bont om ons te beskerm teen die elemente wat ons nie goed doen sonder gereelde voedsel en water nie, en ons is kwesbaar vir baie aansteeklike siektes.
Wat het ons daartoe in staat gestel om te floreer tot die punt dat ons meestal nie elke wakker oomblik spandeer oor die vraag of ons nog 'n dag sal sien nie? Ons reddende genade is miskien ons hoogs ontwikkelde brein en die vermoë om mee te eksperimenteer, uit te dink en saam te werk aan vindingryke oplossings vir lewensgevaarlike uitdagings. Daar is 'n magdom uitvindings waarop moderne mense staatmaak om hul bestaan ​​te onderhou, maar hier is 'n paar wat ons baie moeilik sou vind om sonder te lewe.
Ons het almal die uitdrukking gehoor dat ons nie die wiel hoef uit te vind nie, wat beteken dat daar reeds 'n oplossing vir die probleem is. Hierdie gesegde het meer betekenis as u kyk na die vele maniere waarop die wiel die mens se lewe verbeter het en hoe lank die mensdom daarsonder geleef het.
Argeoloë debatteer toe die wiel die eerste keer uitgevind is. Die vroegste bewys van 'n wiel in die geskiedenis van die mens kom omstreeks 3500 v.G.J. in Mesopotamië, maar hierdie bewyse hou verband met die gebruik van die wiel in pottebakkery, nie as 'n vervoermiddel nie. Dit het nog sowat 300 jaar geneem voordat die mense van Mesopotamië besef het dat die wiel hulle ook kan help om dinge van plek tot plek te beweeg [bron: Gambino].
Wiele ontwikkel in 'n paar fases, wat begin het met die gebruik van stompe as rollers om vervoer te vergemaklik en voort te gaan deur die vervanging van rolle met wiele wat op 'n as draai [bron: ThinkQuest]. Teen 2000 v.G.J. verskyn wagenwaens in die argeologiese rekord in die ou Egipte. Toe het die wiele eers speke gehad, wat hulle aansienlik sterker en ligter gemaak het.
Die wiel was waarskynlik die belangrikste meganiese uitvinding van alle tye. Byna alle moderne meganiese toestelle gebruik die wiel op een of ander manier - motors, busse, fietse, fabrieksmasjiene, speelgoed, polshorlosies, rolprente en meer. Om nie te praat van die voortgesette gebruik van die wiel vir die vervaardiging van pottebakke en die vervoer van goedere met 'n kar nie-wat beide ou mense moes waardeer het.
Sekerlik, die wiel was waarskynlik 'n letterlike lewensredder vir ou mense, maar jy kan nie 'n vark jag deur 'n wiel in sy sy te steek nie, en jy sal dit moeilik vind om 'n pels van 'n beer af te haal deur 'n wiel daaroor te hardloop. Soos Crocodile Dundee sou sê, "Dit is nie 'n mes nie."
Daarom kom ons by die lem - en die herhalings daarvan as 'n byl, 'n mes en so meer - as 'n deurbraak wat letterlik die lewens van mense red. Trouens, nuwe navorsing het getoon dat klipgereedskap soos 'n lem nie net toelaat dat mense beter eet nie, beter beskermende klere dra en 'n goeie gevegstoneel in "West Side Story" moontlik maak. "Dit blyk dat 1,7 miljoen jaar gelede toe gereedskap begin het deur menslike voorouers gevorm te word, het dit eintlik bygedra tot die ontwikkeling van hoe ons hande werk [bron: Reardon].
Selfs daarvoor gebruik vroeë mense skerp klipvlokkies en handbyle om vleis te kap. 'N Opgrawing in die Afar -streek van Ethiopië het antropoloë in 2012 laat verklaar dat menslike voorouers bykans 3,4 miljoen jaar gelede slaggereedskap gebruik [bron: Viegas].
Kom ons begin met die eerste deurbraak wat die menslike mode betref: ons het ons pels verloor. Sekerlik is kaal vel deesdae woedend, maar dit was nie altyd die styl nie. Navorsers stel nou voor dat mense ongeveer 'n miljoen jaar gelede 'n minder Robin Williams-voorkoms sou ontwikkel het. Hulle stel voor dat vroeë mense hul brein kan oorverhit as hulle nie hul vel kan afkoel deur te sweet nie, 'n truuk wat baie makliker is as u nie te doen het met verstrengelde, digte pels nie [bron: Connor].
Maar sodra ons ons truie verloor het, het ons 'n groter risiko om blootgestel te word aan die elemente, en daarom moes ons klere aantrek. Dit is moeilik om presies vas te stel wanneer mense bedekkings begin dra het. Diervelle maak nie goeie artefakte nie, omdat dit ontbind [bron: Upton]. (Om nie te praat dat huide vir skuiling en ander gebruike as klere gebruik is nie.)
Dus het navorsers aan die Universiteit van Florida iets baie gaaf gedoen. Hulle het besluit om te sien wanneer kledingluise geneties van kopluise skei [bron: Toups et al.]. (Het jy selfs geweet dat die twee verskil?) Dit blyk dat 83 000 tot 170 000 jaar gelede - net omstreeks 'n ystydperk - kledingluise ontstaan ​​het, net soos klere volgens navorsers aangeneem het. So honderde duisende jare lank het ons 'n bal kaal rondgehardloop. Maar klere, hetsy pels of pashmina, het sedertdien letterlik ons ​​lewens gered [bron: Viegas].
Noudat ons wiele, lemme en klere het, wat moes vroeë mense met al ons lekker dinge doen? Dra dit net die hele dag rond? Nee. Ons het nog 'n deurbraak nodig gehad om die lewe 'n bietjie makliker te maak, indien nie eintlik die menslike bestaan ​​nie. (Ook bekendmaking: Nie een van die ontdekkings het in die volgorde gebeur nie.)
Dit bring ons by skuiling. Laat ons nou nie voorgee dat skuiling 'n unieke deurbraak is wat slegs mense ontdek het nie. Ons het beslis begin soos die meeste diere - net 'n goeie wegkruipplek gekry. Vir ons vroeë voorouers beteken dit waarskynlik selfs om in neste in bome te woon. Grotte en rotskante was natuurlik ook gewilde keuses.
So lank as 2,6 miljoen jaar gelede was daar tekens dat vroeë mensegroepe voedsel en gereedskap begin versamel het om dit terug te bring na sekere gunsteling watergate of slaapplekke [bron: Smithsonian]. Ongeveer 800 000 jaar gelede sien ons vuur en vuurherdse by die mengsel. Maar ons vroegste bewyse van 'n mensgemaakte skuiling kom van 400 000 jaar oue postgate en ander argeologiese bewyse in Terra Amata, Frankryk [bron: Smithsonian]. Deur skuilings te bou, was mense nie so kwesbaar vir hul omgewing nie en kon hulle moeiliker toestande oorleef.
Laat ons vinnig vorentoe na meer moderne tye vir ons volgende lewensreddende deurbraak. Toe die British Medical Journal 'n groep kundiges en lesers vra wat die grootste wetenskaplike vooruitgang die afgelope 150 jaar was, was die antwoord nie 'n oop hartoperasie of die vind-my-foon-app op slimfone nie. Die meerderheid het antibiotika en narkose verslaan, maar het vooruitgang in sanitasie gekies [bron: Katz].
Die ontdekking dat die regte wegdoening van urine en ontlasting lewens kan red, was nie so lank gelede nie. In die Victoriaanse Engeland, waar die Teems vol afval en riool in die strate was, het die voormalige joernalis en advokaat Edwin Chadwick besluit dat 'n greintjie sanitêre voorkoming beslis die behandeling van tifus, cholera, griep en vele ander nare kieme werd is. wat gepaard gegaan het met blootstelling aan riool.
Chadwick het planne opgestel vir hidrouliese rioolstelsels en dreineringspompe om afval te verwyder (een van die paaie het direk na die Teems gelei). Natuurlik is daar nog steeds nie behoorlike rioolafval wêreldwyd nie, en met groot gevolge: een miljard mense - 15 persent van die wêreld se bevolking - beoefen steeds oop ontlasting, en 2,4 miljard sal teen 2015 in 2015 verbeterde sanitasiegeriewe gebruik [bron: WGO /UNICEF].
As ons van besmette water praat, kan die drink van die goed tot 'n ellendige buikpyn en los ingewande lei, soos baie van ons wat in die ontwikkelende wêreld gereis het, kan getuig. Maar waterverwante siektes doen meer as om net reise te verwoes. Soos die Wêreldgesondheidsorganisasie in 2005 berig het, is sulke siektes die wêreld se grootste oorsaak van dood, wat jaarliks ​​3,4 miljoen lewens eis - meer as oorlog, terrorisme en massavernietigingswapens saam. Kinders in arm lande, wie se immuunstelsels reeds verswak is deur ondervoeding en ander spanning, loop veral 'n risiko [bron: VOA].
Dit was vroeër nog erger. Eeue lank, selfs in ontwikkelde lande, het geheimsinnige, periodieke uitbrake van watergedraagde cholera gereeld duisende mense doodgemaak [bron: Encyclopaedia Britannica]. Tydens 'n cholera -uitbraak in 1854, het die Britse wetenskaplike John Snow vasgestel dat die siekte veroorsaak word deur mikro -organismes in riool wat die watertoevoer besmet het. Onder ander baanbrekende idees oor openbare gesondheid het hy die voorstel gekry om chloor op die water toe te dien om die mikroörganismes dood te maak, en die siektetoestand het gedaal. Sedertdien is addisionele chemiese en filtreringstegnologieë ontwikkel om ons drinkwater baie veiliger te maak [bron: Lenntech].
Ons weet nie wat die identiteit is van die eksperimenteerder of eksperimenteerders in die Acheuliaanse kultuur in Afrika wat ongeveer 790 000 jaar gelede ontdek het hoe om vuur te begin, te beheer en te gebruik nie. Maar hul bemeestering van vinnige oksidasie was een van die belangrikste ontwikkelings wat die voortbestaan ​​en verspreiding van die mensdom gehandhaaf het, volgens Nira Alperson-Afil, lid van 'n Israeliese argeologiese span wat die vroegste bewyse gevind het van die menslike vermoë om vuur te maak en te beheer. sal [bron: Hebreeuse Universiteit van Jerusalem].
Die uitvinding het vroeë mense toegerus met 'n skrikwekkende afskrikmiddel - vlammende fakkels - om hulle en hul kwesbare kleintjies teen roofdiere te beskerm. Dit bied ook 'n bron van warmte wat hulle gehelp het om temperatuurstortings te oorleef. Boonop het die vermoë om dierlike vleis en plantegroei te kook, voedselkeuses vir mense verhoog en hulle gehelp om wanvoeding te vermy. Miskien meer as enige ander uitvinding, was vuur die deurbraak wat mense in staat gestel het om te vermeerder en oor die planeet se oppervlak te versprei.
Vandag het ons verder gegaan as om by die kampvuur bymekaar te kom en knaagdomme van verkoolde reuse -haakies te knaag, maar die vermoë om brandstof te verbrand, bly 'n belangrike deel van ons voortbestaan.
As ons nie plase gehad het om voedsel vir ons te produseer nie, sou ons almal baie van ons tyd moes spandeer om wilde plante te versamel en diere te bekruip om te oorleef, soos primitiewe jagter-versamelaars duisende jare gelede gedoen het. Jag en versamel is nie noodwendig 'n slegte pad nie. Die inherente buigsaamheid daarvan stel mense byvoorbeeld in staat om die beskikbare hulpbronne in 'n verskeidenheid habitatte doeltreffend te gebruik, en dit verarm nie die ekosisteem soos die moderne beskawing doen nie [bron: Washington State University]. Maar dit sou vereis dat ons voortdurend aan die gang was en ons beperk tot relatief klein groepies. Die hedendaagse beskawing - van staande weermagte tot fabrieke tot winkelsentrums - sou onprakties wees. Daarom is die ontwikkeling van die landbou so belangrik vir ons voortbestaan.
Landbou is eintlik nie een nie, maar 'n reeks wetenskaplike en tegniese deurbrake - soos die ontwikkeling van besproeiingstegnologieë en die uitvinding van wisselbou en kunsmis - wat oor duisende jare plaasgevind het. Maar dit het alles begin toe mense agtergekom het hoe om sade uit wilde plante te versamel, te plant en te versorg, en dit te oes. Volgens die DNA -ontleding van moderne voedsel, dateer die ontwikkeling van die "stigtergewasse" - koring, gars, kekerertjies, lensies, vlas en ander - ongeveer 9 000 tot 10 000 jaar terug in Suidwes -Asië [bron: Harris].
Vir die grootste deel van die mensegeskiedenis het feitlik almal op die planeet die risiko gehad om te sterf aan epidemies van bakteriese siektes wat soms op verskeie kontinente verwoes het. Een so 'n siekte, buikplaag - die "Black Death" - het na raming 200 miljoen mense alleen in die 14de eeu doodgemaak [bron: BBC].
Aan die einde van die twintigerjare het 'n Londense dokter genaamd dr. Alexander Fleming, wat 'n antibakteriese middel probeer ontwikkel, opgemerk dat 'n petrierskottel besmet is, die groei van 'n patogeen wat hy bestudeer, belemmer. Fleming het 'n wetenskaplike artikel oor sy ontdekking in 1929 gepubliseer, en een van sy studente, dr. Cecil Paine, het uiteindelik die eerste geneesheer geword wat die doeltreffendheid van penisillien, 'n middel uit die vorm, teen bakteriese siektes by menslike pasiënte [bron: Wong]. Sedertdien het die gebruik van penisillien en ander antibiotika gelei tot 'n afname in die sterftesyfer van sekere infeksies, soos sifilis, septisemie en natuurlik buikpest [bron: Hemminki en Paakkulainen]. Interessant genoeg kan antibiotika nie al die krediet opeis as dit kom by verlaagde sterftesyfers by algemene bakteriese siektes nie. Ander deurbrake op ons lys, soos skoon water, speel ook 'n groot rol [bron: Hemminki en Paakkulainen].
Die blikkies gebakte boontjies in u spens kan 'n beskeie vooruitgang in die beskawing lyk, maar daar is 'n rede waarom amptenare van die burgerlike verdediging almal aanraai om voorraad te hou. Die vermoë om voedsel vir lang periodes sonder verkoeling te bewaar, stel mense in staat om natuurlike en mensgemaakte rampe te oorleef wat ons elektriese toevoer versteur en dit moeilik maak om vars voedsel te bekom.
Canning is uit die laat 18de eeu uitgevind uit militêre noodsaaklikheid. Die troepe van Napoleon het meer ly as gevolg van hongersnood en skeurbuik, 'n tekort aan voeding, as die stryd met die vyand, en die Franse regering het 'n prys van 12 000 frank aangebied aan almal wat 'n metode kon ontwikkel om soldate se voorraad in die veld te bewaar [ bron: Can Manufacturers Institute]. 'N Parys met die naam Nicholas Appert, wat as snoepmaker, sjef en bierbrouer gewerk het, het die idee gekry om kos gedeeltelik te kook, dit in bottels met kurkproppe te verseël en dan die bottels in kookwater te dompel om die lug binne te laat verdryf . Hy het geglo dat die lug dit laat bederf het. (Dit sou nog 'n halwe eeu duur voordat Louis Pasteur sou ontdek dat hitte die mikroörganismes wat voedsel bederf en siektes veroorsaak het, eintlik doodgemaak het.)
Franse soldate het Appert se monsters van pluimvee, groente, sous en ander items saamgeneem toe hulle op 'n oorsese reis gestuur is, en hulle het berig dat dit na vier maande eetbaar gebly het. In 1810 het die Engelse uitvinder Peter Durand 'n patent gekry vir 'n verbeterde voedselhouer met 'n gesoldeerde deksel in plaas van 'n kurkprop. Twee jaar later het twee van Durand se landgenote, Bryan Donkin en John Hall, 'n fabriek geopen wat kos in metaalblikke plaas in plaas van bottels [bron: Can Manufacturers Institute].
Die wa word dikwels geassosieer met die antieke Egiptiese beskawing. Dit het 'n prominente oorlogswapen geword tydens die Nuwe Koninkryk. Trouens, dit word dikwels beskou as 'n superwapen van die antieke wêreld.
Sommige het bespiegel dat die wa deur die indringer Hyksos ingevoer is (hoewel daar geen feitelike bewyse is om hierdie bewering te ondersteun nie). Die geskiedenis van die wa strek egter meer as 'n millennium terug voordat dit in die ou Egipte ingevoer is. Boonop moet u na die weste van Egipte se grense reis om die ou oorsprong daarvan te ontdek.
In 1927/8 het die Britse argeoloog, Sir Leonard Woolley, die koninklike begraafplaas van Ur in die huidige Irak opgegrawe toe hy 'n artefak ontdek wat vandag bekend staan ​​as die Royal Standard of Ur (gedateer tot die derde millennium v.C.). Aan die een kant van hierdie artefak word die Mesopotamiese oorlogsmasjien uitgebeeld, wat vierwielagtige, karagtige strukture bevat wat deur vier esels getrek is. Die kunstenaar demonstreer selfs die gebruik van hierdie wapen deur dit in verskillende bewegingsstoestande uit te beeld. So begin die esels, wat eers gewandel word, draf en breek dan in 'n galop. Om te verduidelik dat dit 'n oorlogswapen was, voeg die kunstenaar vir goed 'n vertrapte vyand of twee daaronder by. Dit is een van die vroegste afbeeldings van die strydwa, hoewel dit baie verskil van die wat die Egiptenare gebruik het. Afgesien daarvan dat daar vier in plaas van twee wiele was, was 'n ander groot verskil dat die wiele van hierdie waens in Mesopotamië stewig was eerder as spaak. Op 'n manier kan dit as 'proto-strydwaens' beskou word.
E Lawrence saam met Leonard Woolley, die argeologiese direkteur, met 'n Hetitiese plaat op die opgrawingsplek by Carchemish naby Aleppo voor die Eerste Wêreldoorlog. 'N Boogskutter wat op 'n wa ry, kan op die plaat gesien word. Wikimedia Commons
Standaard van Ur, 26ste eeu v.C. Die onderste paneel toon waens in aksie. Publieke domein
Daar word algemeen aanvaar dat die wiel verder verbeter is in die Nabye Ooste en bygedra het tot die ontwikkeling van die wa tot die tipe waarmee ons vandag meer vertroud is. Voorstellings van strydwaens kan byvoorbeeld gevind word op Anatoliese seëlafdrukke uit die tweede millennium vC. Anders as hul voorgangers in Mesopotamië, het hierdie waens wiele met vier speke. Argeologiese ondersoek het egter voorgestel dat hierdie stadium van strydwaontwikkeling vroeër in die Eurasiese steppe plaasgevind het. Die opgrawing van kurgans (elite grafte bedek deur grondheuwels) van die Sintasha-Petrovka-kultuur het voorwerpe opgelewer wat vermoedelik strydwaens is. Terwyl die strydwaens self tot stof verval het, het die onderste deel van hul wiele 'n afdruk van hul vorm gelaat en ontwerp in gleuwe wat in die vuilvloer van die grafkamer gesny is. Sommige dele van die wa -struktuur is ook op hierdie manier bewaar. Daar is ook daarop gewys dat dit moontlik nie in militêre veldtogte gebruik is nie, maar in rituele wedrenne om geskille te besleg of pryse te wen, wat 'n Ariese praktyk was.
Cybele trek leeus in haar strydwa na 'n offeroffer (regs). Bo is die Son God en hemelse voorwerpe. Gedenkplaat uit Ai Khanoum, Bactria (Afghanistan), 2de eeu vC. Publieke domein
Die wa was inderdaad meer as net 'n effektiewe moordmasjien. Byvoorbeeld, gedurende die negende eeu vC, is waens deur die Assiriërs as skoktroepe gebruik. Deur die daaropvolgende eeue is die rol van die wa op die slagveld egter vervang deur meer doeltreffende kavallerie -eenhede. Tog is waens steeds deur die Assiriërs behou. In plaas daarvan om dit op militêre veldtogte te gebruik, is strydwaens as prestige of seremoniële voertuie gebruik.
'N Toneel uit die Ashurbanipal-veldtog (668-627 vC) teen die Elamitiese stad Hamaru, toon 'n Assiriese wa met 'n wa en boogskutter wat beskerm word teen vyandelike aanval deur skilddraers. Assiriese verligting van Nineve. Albaster reliëf, ongeveer 650 vC gemaak. Wikimedia Commons
Byvoorbeeld, op 'n reliëf wat 'n kamer in die paleis van Ashurbanipal in Nineve versier, word die koning in sy seremoniële wa (met 'n parasol bedek) voorgesit oor die deportasie van die verowerde Elamiete. Nog 'n verligting van die paleis toon aan dat waens ook deur die Assiriërs tydens hul leeujagte gebruik is. Dit was nie net die Assiriërs wat strydwaens as luukse goedere beskou het nie. Ongeveer 'n halwe millennium voor die bewind van Ashurbanipal bevat Egiptiese grafkelders by Amarna reliëfs wat die farao Akhenaten (wat nie as 'n vegterskoning bekend was nie) en sy vrou, Nefertiti, op waens ry.
Ramses II tydens die Slag van Kadesh ry met 'n wa (reliëf by Abu Simbel). Publieke domein
Ander farao's gebruik egter strydwaens in oorlogvoering, waarvan die bekendste miskien Ramses II was tydens die Slag van Kades, waar sowel die Egiptenare as hulle vyande, die Hetiete, strydwaens in hul leërs gehad het. Die strydwaens van die Egiptenare was egter baie anders as dié van die Hetiete. Anders as die Hetitiese waens, was die Egiptiese waens ligter en vinniger.
Ortostaatreliëf in basaltgevegwa, Carchemish, 9de eeu vC Laat -Hetitiese styl met Assiriese invloed. Wikimedia Commons
Een van die redes vir hierdie wysigings is dat die Egiptiese strydwaens hoofsaaklik gebruik is om die infanterie te beskerm, en dat die terrein van Egipte en Kanaän nie geskik was vir die gebruik van swaar waens nie. In plaas daarvan om die vyande te gebruik, is die Egiptiese strydwaens as mobiele vuurplatforms gebruik. Die vegter in die wa was gewapen met 'n boog en pyle asook 'n paar kort spiese. Behalwe dat dit effektief 'n hael pyle op die vyand laat reën voordat dit vinnig wegbeweeg, was die Egiptiese wa ook perfek geskik om vlugtende vyande agterna te jaag.
Terwyl die meeste mense bewus is van die gebruik van strydwaens in die ou Nabye Ooste, is dit miskien relatief minder bekend dat strydwaens ook deur ander ou samelewings gebruik is. In die volgende deel gaan ons kyk na die gebruik van strydwaens verder oos in Asië.
Voorgestelde foto: Detail, die farao Toetanchamon ry op 'n wa en vernietig sy vyande. Skildery op hout, Egiptiese Museum van Kaïro. Publieke domein
Bart, A., 2015. Die grafte by Amarna. [Aanlyn] Hier beskikbaar.
BBC, 2015. 'N Geskiedenis van die wêreld in 100 voorwerpe: Standard of Ur. [Aanlyn] Hier beskikbaar.