Die kinders gil en skree in die swembad. Die geskenke lê nog toegedraai onder die boom in die sitkamer. Alhoewel kersvader al middernag sy draai in ons huis gemaak het, moet ons eers wag vir al die familie om te arriveer voor ons die geskenke mag oopmaak.
Ons besluit om eers aan te sit vir ete. Die geveg teen die vlieë wat skielik vanuit nêrens die kombuis ingevaar het, is aan die verloor kant. Hoe vinniger die kos in ons mae kan kom, hoe beter.
“Seën, Here, die kos wat vir ons voorberei is. Maak ons opreg dankbaar daarvoor…” ‘n Stokou afgerammelde gebed wat ons almal maar mee grootgeword het.