Ioann Duns Skot was een van die groot Fransiskaanse teoloë. Hy stig die leer met die naam "scotism" is 'n spesiale vorm van skolastiek. Duns was 'n filosoof en logikus, bekend as "Dokter subtilis" - hierdie bynaam hy is bekroon vir ervare, onopvallende vermenging van verskillende wêreldbeskouings en filosofieë in dieselfde leer. In teenstelling met ander prominente denkers van die Middeleeue, insluitend William van Ockham en Thomas Aquinas, Scotus gehou matige voluntarisme. Baie van sy idees het 'n beduidende impak op die toekoms van die filosofie en teologie het, en die argumente vir God se bestaan word bestudeer deur navorsers van godsdienste en nou.
Niemand weet vir seker wanneer Ioann Duns Skot gebore, maar geskiedkundiges glo dat sy naam, hy is verplig om dieselfde stad, geleë naby die Skotse grens met Engeland Duns. Soos baie mede-filosoof verdien die bynaam "vee", wat beteken "The Scotsman". Sy geordende 17 Maart 1291. Gegee dat die plaaslike priester gewy aan die waardigheid van 'n groep van ander mense aan die einde van 1290, kan ons aanvaar dat Duns Scotus gebore in die eerste kwartaal van 1266 en het 'n kerkman onmiddellik nadat dit die wettige ouderdom bereik. In sy jeug, die toekoms filosoof en teoloog by die Franciskane het hom na Oxford in oor 1288. Aan die begin van die veertiende eeu denker was ek nog by Oxford, aangesien tussen 1300 en 1301 jaar, het hy deelgeneem aan die beroemde teologiese gesprekke - onmiddellik, so gou as die loop van lesings oor die "Sinne". Hy is egter nie aanvaar om Oxford as 'n permanente onderwyser, as die plaaslike abt in die gesogte gestuur 'n belowende figuur Universiteit van Parys, waar hy klas gegee vir die tweede keer op die "Sinne".
Duns Scotus, 'n filosofie wat 'n waardevolle bydrae tot die wêreld kultuur, nie in staat is om sy studies te voltooi in Parys as gevolg van die voortdurende konflik tussen Pous Bonifatius VIII en die Franse koning Philip die Fair gemaak het. In Junie 1301 die gesante van die koning ondervra elk in die Franse Fransiskaanse klooster, skei die koningsgesindes van Papists. Diegene wat die Vatikaan ondersteun, is gevra om Frankryk te verlaat vir drie dae. Duns Scotus was die verteenwoordiger van die Papists, en omdat hy gedwing is om die land te verlaat, maar die filosoof teruggekeer na Parys in die herfs van 1304, toe Boniface het gesterwe en is vervang deur die nuwe Pous Benedictus die XI, het daarin geslaag om 'n gemeenskaplike taal met die koning te vind. Dit is nie bekend waar Duns 'n paar jaar van gedwonge ballingskap deurgebring; geskiedkundiges dui daarop dat hy teruggekeer na leer by Oxford. Vir 'n geruime tyd het 'n bekende figuur en klas gegee in Cambridge, maar die tyd is nie moontlik om hierdie tydperk spesifiseer.
Scott klaar sy studies in Parys en het die status van die meester (hoof van die kollege) rondom die begin van 1305. Oor die volgende paar jaar, het hy 'n uitgebreide bespreking oor skolastiese sake uitgevoer. Bestel dan het hom na die Fransiskaanse House of Wetenskaplikes in Keulen, waar Duns lesings op skolastiek. In 1308 sterf die filosoof; die datum van sy dood is amptelik beskou op 8 November.
Die onderwerp van metafisika
Die onderrig van filosofie en teologie is onlosmaaklik deel van die oortuigings en ideologieë wat die tydperk van sy lewe oorheers. Middeleeuse definieer menings wat versprei Ioann Duns Skot. Filosofie, beskryf kortliks sy visie van die Goddelike, asook die leer van die Islamitiese denkers van Avicenna en Averroës, grootliks gebaseer op die verskillende posisies van die Aristoteliaanse geskrifte "Metafisika". Die basiese konsepte is op hierdie manier "om", "God" en "saak". Avicenna en Ibn Rushd, het 'n ongekende invloed op die ontwikkeling van Christelike skolastiese filosofie, het lynreg opponerende standpunte in hierdie verband. So, Avicenna ontken die aanname dat God is die onderwerp van metafisika as gevolg van die feit dat geen wetenskap nie kan bewys en bevestig die bestaan van sy onderwerp; terselfdertyd metafisika in staat is om die bestaan van God te demonstreer. Volgens Avicenna, hierdie wetenskap bestudeer die essensie van. 'N Man in 'n sekere manier korreleer met God, saak en gevalle, en hierdie verhouding maak dit moontlik om die wetenskap dat hy, wat sal insluit in sy voorwerp God en 'n aparte stowwe, sowel as die saak en aksie te bestudeer. Ibn Rushd uiteindelik net gedeeltelik saamstem met Avicenna, wat bevestig dat die studie om metafisiese aanvaar sy studie van verskillende stowwe en in die besonder stowwe afsonderlike en God. Gegee dat die fisika, eerder as om die edele wetenskap van metafisika bepaal die bestaan van God, kan ons nie bewys van die feit dat die onderwerp van metafisika is God. Ioann Duns Skot, 'n filosofie wat die pad van kennis van Avicenna grootliks volg, ondersteun die idee dat metafisika bestudeer die wesens, die hoogste van wat, geen twyfel, is God; Hy - die enigste volmaakte wese, waaruit al die ander afhanklik is. Dit is waarom God is aan die voorpunt in die metafisika van die stelsel, wat ook die leer van transendentale weerspieël die Aristoteliaanse skema van kategorieë. Transcendentalers - dit is hul eie kwaliteit van die ( "single", "regs", "regs" - hierdie transendentale konsepte as hulle naas die stof, en verteenwoordig een van die definisies van stof) en alles wat ingesluit is in die relatiewe teenoorgesteldes ( "finale "en" oneindige "," nodig "en" voorwaardelike "). Maar in die teorie van kennis, Duns Scotus het beklemtoon dat enige werklike stof val onder die term "stof" kan beskou word as 'n onderwerp van die wetenskap van metafisika.
Middeleeuse filosofie is gebaseer op al hul werke op die ontologiese klassifikasiestelsels - in die besonder om stelsels in Aristoteles se werk "kategorieë" beskryf - om die sleutel verhoudings tussen geskape wesens te demonstreer en te verseker menslike wetenskaplike kennis oor hulle. So, byvoorbeeld, die identiteit van Sokrates en Plato behoort aan die spesie van die mens wat op sy beurt behoort aan die genus van diere. Donkies behoort ook tot die genus van diere, maar die verskil dat hulle in staat om rasioneel te dink onderskei man van ander diere. Genus "diere", saam met ander gepaste bevel groepe (byvoorbeeld, genus "plante") verwys na 'n kategorie van stowwe. Hierdie waarhede is nie betwis word deur enigiemand. Omstrede kwessie is egter die ontologiese status van hierdie genera en spesies. Moet hulle bestaan in werklikheid, of ekstramentalnoy is net konsepte, skeppings van die menslike verstand? Sal die genera en spesies van die individuele wesens of nodig het om dit te hanteer as aparte, in relatiewe terme? Ioann Duns Skot, wie se filosofie is gebaseer op sy persoonlike mening van die algemene aard, betaal 'n baie aandag aan hierdie skolastiese sake. In die besonder, het hy betoog dat die algemene aard soos "die mensdom" en "animalic" bestaan nie (hoewel hulle word "aansienlik minder" as om van individue) en dat hulle algemeenheid deur hulself, en in werklikheid.
Dit is moeilik om kategories te aanvaar die idee dat begeleide Ioann Duns Skot; aanhalings, bewaar in die oorspronklike bronne en opsommings toon dat sommige aspekte van die werklikheid (bv genera en spesies) in sy siening het minder as eenheid kwantitatiewe. Gevolglik het die filosoof stel 'n stel van argumente ten gunste van die slotsom gekom dat nie alle ware eenheid is 'n eenheid van hoeveelheid. In die sterkste argumente het hy beklemtoon dat indien die situasie is presies die teenoorgestelde, dat alles wat is 'n ware diversiteit sal 'n numeriese diversiteit uitmaak. Maar enige twee ongelyke kwantitatief dinge verskillend van mekaar ewe. Die gevolg is dat Sokrates is as anders as Plato se hoe dit verskil van die geometriese vorms. In hierdie geval, die menslike verstand is nie in staat om enigiets in gemeen tussen Sokrates en Plato vind. Dit blyk dat die toepassing van die universele konsep van "mens" tot twee persoonlikhede, 'n persoon gebruik eenvoudige vervaardiging van sy gedagtes. Hierdie absurde gevolgtrekking te demonstreer dat kwantitatiewe diversiteit is nie uniek nie, maar omdat dit op dieselfde tyd is die grootste, so daar is 'n paar minder as kwantitatiewe, die verskeidenheid en die ooreenstemmende laer as kwantitatiewe eenheid.
Nog 'n argument kom neer op die feit dat in die afwesigheid van intelligensie, in staat om van kognitiewe denke, 'n vlam brand sal steeds die vervaardiging van 'n nuwe vlam. Die vorming van vuur en vlam gevorm sal 'n werklike eenheid vorms - soos eenheid, wat bewys dat die saak is 'n voorbeeld van 'n ondubbelsinnige kousaliteit. Twee tipes vlam dus is afhanklik van die algemene aard van intelligensie met eenheid, kleiner as kwantitatief.
Hierdie probleme word noukeurig te bestudeer die laat skolastiek. Duns Scotus het geglo dat die algemene aard is op sigself nie deur individue, onafhanklike eenhede, soos hul eie eenheid minder as numeriese. In hierdie geval, die algemene aard en is nie universeel. Na aanleiding van die verklarings van Aristoteles, Scotus is dit eens dat universele definieer een van die vele en verwys na baie dinge. Hoe om hierdie idee van 'n Middeleeuse denker verstaan, moet Universal F so onverskillig wees, sodat dit kan aansoek doen om alle individuele F sodat die universele en elkeen van sy afsonderlike elemente identies was. In eenvoudige woorde, die universele F definieer elke individu F ewe goed. Scott is dit eens dat in hierdie sin, nie die algemene aard kan nie universele wees, selfs al is dit word gekenmerk deur 'n sekere moedertaal indifferentsii: algemene aard kan nie dieselfde eienskappe aan ander algemene soort wat verband hou met 'n spesifieke tipe wesens en stowwe het. Soortgelyke gevolgtrekkings geleidelik kom al laat skolastiek; Duns Scotus, Uilyam Okkam en ander denkers probeer om die bestaan van 'n rasionele klassifikasie blootstel.
Die rol van intelligensie
Hoewel die eerste Skot gesê van die onderskeid tussen universele en algemene aard, trek hy inspirasie uit die bekende gesegde van Avicenna dat 'n perd - dit is net 'n perd. Hoe om hierdie stelling Duns, algemene aard onverskillig teenoor die individu of universele verstaan. Hoewel hulle in werklikheid nie kan bestaan sonder individualisering en universalization, op hul algemene aard, is self nie dié van enige ander nie. Na aanleiding van hierdie logika, Duns Scotus beskryf die universaliteit en individualiteit as toevallige kenmerke van die algemene aard, so - hulle is in die behoefte van regverdiging. Sulke idees is anders, alle laat skolastiek; Duns Scotus, Uilyam Okkam en 'n paar ander filosowe en teoloë gee 'n sleutelrol om die menslike verstand. Dit maak 'n totale intelligensie aard wees universele, dwing haar om te behoort aan so 'n klassifikasie, dit blyk dat in kwantitatiewe terme, kan dieselfde konsep die verklaring dat baie individue kenmerkend wees.
Alhoewel God is nie onderhewig metafisiese, dit nogtans verteenwoordig 'n doel van hierdie wetenskap; Metafisika poog om sy bestaan en bonatuurlike aard bewys. Scott bied verskeie weergawes van die bewyse vir die bestaan van 'n hoër intelligensie; Al hierdie werke is soortgelyk in terme van narratiewe karakter, struktuur en strategie. Duns Scotus het die moeilikste geskep om die bestaan van God in die hele skolastiese filosofie bewys. Sy argumente ontwikkel in vier fases:
Daar is die oorsaak dat hy pervoitog te bowe.
Slegs een natuur is eerste in al drie gevalle.
Natura is die eerste in enige van die aangebied, oneindige gevalle.
Daar is net een oneindige wese.
Om die eerste bewering te staaf, haal hy die oorsake van nie-modale argument:
Dit skep 'n entiteit X.
X geskep deur 'n ander entiteit Y.
Of Y is die oorsaak, of dit skep 'n soort van derde wese.
Die reeks geskep deur die skeppers kan nie onbepaald voortduur.
Vandaar die reeks eindig met die oorsaak - ongeskape wese wat in staat is om te produseer, ongeag van ander faktore.
In terme van modaliteite
Duns Scotus, wie se biografie bestaan slegs uit tydperke van vakleerlingskap en leer in hierdie argumente nie afwyk van die basiese beginsels van skolastiese filosofie van die Middeleeue. Dit bied ook 'n modale weergawe van sy argument:
Dit is moontlik dat daar 'n absoluut eerste kragtige oorsaaklike krag.
As daar 'n A kan nie plaasvind vanaf 'n ander wese, dan, as 'n bestaan, dit is onafhanklik.
Absoluut eerste kragtige oorsaaklike krag kan nie plaasvind vanaf 'n ander wese.
So, absoluut eerste kragtige oorsaaklike krag is onafhanklik.
As die absolute oorsaak bestaan nie, dan is daar geen werklike moontlikheid van sy bestaan. Op die ou end, as dit waar is eerste, is dit onmoontlik om afhanklik van enige ander redes. Want daar is 'n werklike moontlikheid van sy bestaan, beteken dit dat dit bestaan op sy eie.
Die leer van uniekheid
Duns Scotus bydrae tot die wêreld se filosofie is van onskatbare waarde. Sodra 'n wetenskaplike begin wys in sy geskrifte dat die onderwerp van metafisika is om as sodanig, is dit nog steeds die idee, met die argument dat die konsep van wese duidelik moet verband hou met alles wat bestudeer metafisika. As hierdie stelling waar is slegs vir 'n sekere groep van voorwerpe, die voorwerp is nie die eenheid wat nodig is om in staat wees om hierdie besondere wetenskap onderwerp bestudeer. Volgens Duns, die analogie - dit is net 'n vorm van ekwivalensie. As die konsep wese word bepaal deur 'n verskeidenheid van voorwerpe van metafisika net deur analogie, kan die wetenskap nie verenig.
Duns Scotus bied twee voorwaardes vir die erkenning verskynsels ondubbelsinnige:
bevestiging en ontkenning van dieselfde feit met betrekking tot die individu onderwerp gevorm teenstrydigheid;
die konsep van hierdie verskynsel kan 'n middel termyn vir die sillogisme wees.
Byvoorbeeld, sonder teenstrydigheid kan ons sê dat Karen teenwoordig was een van die regters op hul eie (want sy eerder sou hof toe gaan as om 'n boete te betaal), en terselfdertyd teen sy wil (want ek voel gedwing om op 'n emosionele vlak). In hierdie geval, die teenstrydigheid is onmoontlik, aangesien die konsep van "eie wil" uitruilbaar. Aan die ander kant, die sillogisme "lewelose voorwerpe kan nie dink. Sommige skandeerders dink baie lank voor jy die resultaat gee. Dus, 'n paar skandeerders is lewende voorwerpe" lei tot die absurde gevolgtrekking, aangesien die idee van "dink" toegepas is ekwivalent. In die tradisionele sin, is die term wat gebruik word slegs in die eerste sin; in die tweede sin, het hy 'n figuurlike betekenis.
Die konsep van die absolute soewereiniteit van God het die begin van die positivisme, indringende in alle aspekte van kultuur. Ioann Duns Skot gehou dat teologie die omstrede kwessies van godsdienstige tekste moet verduidelik; Hy verken nuwe benaderings tot die studie van die Bybel, wat gebaseer is op die primaat van die goddelike wil. 'N Voorbeeld is die idee verdien: die morele en etiese beginsels en menslike optrede is as waardig of onwaardig van God beloon gesien. idees Scott se gedien as 'n regverdiging vir 'n nuwe dogma van die uitverkiesing.
Filosoof word dikwels geassosieer met die beginsels van voluntarisme - die tendens om die belangrikheid van die goddelike wil en menslike vryheid beklemtoon in al die teoretiese vrae.
Die leer van die Onbevlekte
Soos vir die teologie, die belangrikste prestasie van Duns beskou sy verdediging van die Onbevlekte van die maagd Maria. In die Middeleeue was dit gewy aan hierdie onderwerp talle teologiese geskille. Deur al die rekeninge, kon Maria 'n maagd aan die geboorte van Christus te wees, maar die Bybelse tekste, navorsers het nie verstaan hoe om die volgende probleem op te los: net ná die dood van die Verlosser met haar weggekom die stigma van die erfsonde.
Groot filosowe en teoloë van Westerse lande is verdeel in verskeie groepe, debat oor hierdie onderwerp. Daar word geglo dat selfs Foma Akvinsky ontken die geldigheid van die leer, hoewel sommige Thomists nie gereed is om hierdie eis te aanvaar. Duns Scotus, op sy beurt, het die volgende argument: Maria was 'n behoefte aan verlossing, soos alle mense, maar deur die goedheid van Christus se kruisiging, aangeteken voordat die betrokke gebeure plaasgevind het, het sy verdwyn met die stigma van die erfsonde.
Hierdie argument word in die pouslike verklaring van die dogma van die Onbevlekte. Pous Johannes XXIII aanbeveel lees teologie van Duns Scotus gevorderde studente.
Outlook - 'n manier van lewe.
Wat is 'n pasifis? Wat beteken?
Kuzanskiy Nikolay: filosofie saaklik en biografie. Die basiese idees van die filosofie Nikolaya Kuzanskogo kortliks