Hoe Alaska Versterk die ekonomie en aan bande gelê Ongelykheid
Geskryf deur Peter Barnes, JA! Magazine
Fter 30 jaar, het die praktyk van die betaling van elke inwoner - insluitend kinders - ten minste $ 1,000 Alaska as een van die minste ongelyke state in Amerika gemaak. Hier is wat die res van ons kan leer.
Daar is lank reeds 'n idee dat, omdat geld is 'n voorvereiste vir oorlewing en sekuriteit, almal moet 'n inkomste verseker net vir die feit dat die lewe. Die idee is gevorderde deur liberale soos James Tobin, John Kenneth Galbraith, en George McGovern, en deur konserwatiewes soos Friedrich Hayek, Milton Friedman, en Richard Nixon. Dit is ingesluit in die bordspel Monopoly, waarin al die spelers kry gelyke betalings wanneer hulle gaan slaag.
En tog, met een uitsondering, Amerikaners het nie eens op 'n plan wat 'n inkomste vir almal waarborg nie. Die redes lê meestal in die stories dat sodanige inkomste omring. Is dit welsyn? Is dit herverdeling? Is dit 'n hoër belasting en groter regering vereis? Amerikaners dink dof van al hierdie dinge.
Uitbetaling van dividende het die staat se ekonomie versterk, armoede verminder, en Alaska het een van die minste ongelyke state in Amerika gemaak.
Maar dan is daar die uitsondering. Jay Hammond, die Republikeinse goewerneur van Alaska van 1974 om 1982, was 'n onafhanklike denker wat swanger van, en dan oorreed Alaska se wetgewers te neem, die wêreld se eerste stelsel vir die betaling van gelyke dividende aan almal. In model Hammond se die geld kom nie uit belasting, maar uit 'n gemeenskaplike bron: North Slope olie.
Met behulp van die opbrengs van die gawe van die natuur, het die Alaska Permanente Fonds gelyke jaarlikse dividende betaal aan elke inwoner, insluitend kinders, wat wissel van sowat $ 1,000 tot meer as $ 3,000. (Hou in gedagte dat 'n gesin van vier vier dieselfde grootte dividende versamel.) Alhoewel dit nie genoeg is om voort te gaan nie, vul dit Alaskans se ander verdienste goed by. Om meer as dertig jaar gereeld sulke dividende te betaal, het die staat se ekonomie, armoede verminder en Alaska een van die minste ongelyke state in Amerika gemaak.
Die vraag Amerikaners in die laer 48 moet nou vra is: Het Alaska vind die regte formule? As dit deel van sy algemene welvaart kan omskep in gelyke dividende vir almal, kan die res van Amerika dieselfde te doen?
Daar is baie goeie redes om hierdie vraag te vra. Die een is dat Amerika se middelklas in bestendige afname is. In die hoogtydperk van ons middelklas was werksgeleenthede by IBM en General Motors dikwels werksgeleenthede vir die lewe. Werkgewers het ordentlike lone, gesondheidsversekering, betaalde vakansies en vasgestelde pensioene aangebied. Deesdae is sulke werk seldsaam.
Dit is ook onwaarskynlik dat die werk van die toekoms meer (aangepas vir inflasie) as vandag se sal betaal. In vakbond nywerhede soos motors en aanbied, twee-vlak kontrakte is nou die norm, met jonger werkers aansienlik minder betaal as ouer vir dieselfde werk doen. Dit is ook nie die prentjie beter in ander bedrywe. In die Departement se arbeid jongste lys van beroepe met die grootste geprojekteerde groei werk, net een uit ses betaal meer as $ 60,000 per jaar. Die implikasie is duidelik: sonder een of ander vorm van aanvullende nie-arbeid inkomste, kan ons ons middelklas totsiens soen.
Die tweede rede om Alaska se dividende te oorweeg, is klimaatsverandering. Dit mag dalk vreemd wees dat dividende gebaseer op olie 'n oplossing vir klimaatsverandering kan bied, maar dit is die geval. Stel jou voor of ons maatskappye betaal vir die gebruik van 'n ander gemeenskaplike hulpbron - ons lug - en versprei die inkomste gelyk aan almal. As ons dit gedoen het, sal twee dinge volg. Eerstens sal hoër lugbesoedelingskoste minder fossielbrandstof verbrand en meer investering in hernubare energie. Tweedens sal huishoudings wat minder vuil energie gebruik, verdien (hul dividende sal hul hoër koste oorskry) terwyl huishoudings wat baie vuil energie gebruik het, sal betaal. Dit sal beide maatskappye en huishoudings aanspoor om die regte ding te doen.
Daar is lank reeds 'n idee dat, omdat geld is 'n voorvereiste vir oorlewing en sekuriteit, almal moet 'n inkomste verseker net vir die feit dat die lewe.
'N derde rede vir die oorweging van Alaska se model is ons langdurige ekonomiese stagnasie. As ons nie bateborrels tel nie, het ons ekonomie nie vir dekades gegroei nie, en nóg fiskale of monetêre beleid het baie gehelp. Belastingkortings vir die rykes het niemand geken nie, behalwe die rykes. En soos Mark Blyth en Eric Lonergan onlangs in Buitelandse Sake geskryf het, het ons ons ekonomie nie gestimuleer om triljoene dollars in banke te pomp nie. Wat nodig is, is 'n stelsel wat die verbruikersvraag voortdurend opnuut van die middelste uitgawes vergroot, soos periodieke dividende aan almal wat dadelik spandeer kan word.
Nog 'n rede om noord na Alaska te kyk, is die huidige stalemate in die Amerikaanse politiek. Oplossings vir al die groot probleme is vasgevang in 'n tou-oorlog tussen advokate van kleiner en groter regering. Dividende uit gemeenskaplike rykdom omseil daardie bittere oorlog. Hulle benodig geen nuwe belasting of regeringsprogramme nie; Een keer opgestel, hulle is suiwer markgebaseer. En omdat hulle regmatige eiendomsinkomste aan almal stuur, kan hulle nie as welsyn veroordeel word nie.
In hierdie verband is dit opmerklik dat Alaska se dividende is geweldig gewild. Politici in beide partye sing hul lof, net soos die kiesers die staat se. Een poging in 1999 om geld oor te dra van die permanente fonds om die staatskas is trounced in 'n referendum deur 83 persent. Nasionaal, het Alaska se model is geprys deur Fox News kommentators Bill O'Reilly en Lou Dobbs asook liberale soos Robert Reich.
Die redes vir hierdie gewildheid is redelik duidelik. Alaskans sien nie hul dividende as welsyn of herverdeling nie. Volgens verskeie opnames beskou die meeste Alaskans hul dividende as hul regmatige deel van hul staat se natuurlike welvaart. Daar is dus geen stigma aan hulle geheg nie, en enige poging deur politici om hulle te verminder word gesien as 'n inbreuk op wettige eiendomsinkomste.
Bowendien, omdat die dividende universeel is eerder as middel getoets, verenig hulle, eerder as verdeel, Alaskans. As slegs "verloorders" hulle gekry het, sal "wenners" wreed wees. Universaliteit plaas almal in dieselfde boot. Niemand word gedemoniseer nie en 'n breë kiesafdeling beskerm die dividende van politieke aanval.
Hoe kan 'n gemeenskaplike welvaartdividendstelsel op nasionale vlak werk? Die maklike deel is die dividende verdeel. Soos in Alaska, kan inskrywing aanlyn gedoen word en betalings kan elektronies gekoppel word teen 'n koste van pennies per transaksie. Die administrasie vir maatskaplike sekuriteit kan dit in 'n ruk opstel.
In die Departement van Arbeid se jongste lys van beroepe met die grootste geprojekteerde werksgroei, betaal slegs een uit ses meer as $ 60,000 per jaar.
Hoe harder deel is die versameling van die inkomste. In my jongste boek, Met Liberty en dividende vir almalEk wys hoe, met verloop van tyd, kan ons genoeg inkomste om dividende van tot $ 5,000 per persoon per jaar betaal genereer. Aanvanklik sou 'n aansienlike stuk kom uit die verkoop van 'n dalende aantal permitte om koolstof te stort in ons lug. Later, kan meer inkomste vloei uit ons monetêre infrastruktuur, ons patent en kopiereg stelsels, en ons elektromagnetiese golwe.
Dink na oor wat $ 5,000 per persoon per jaar sou beteken. As 'n kind se dividende is gered en belê vanaf geboorte, het hulle genoeg by 'n openbare universiteit te betaal vir 'n skuld-vrye kollege-onderwys te lewer. In die middeljare, sal $ 5,000 per persoon 25 persent bydra tot die inkomste van 'n gesin van vier verdien 80,000 $ per jaar. Aan die einde van die lewe, sal dit die gemiddelde afgetredene se Social Security voordele te verhoog met ongeveer 30 persent. So, dividende van algemene welvaart sou 'n erg-hupstoot vir swak en middelklas families tydens wat beloof om 'n blywende tekort aan goeie betalende werk wees.
Verrassend genoeg is die kernidee agter Alaska se dividende meer as twee eeue oud. In sy 1796-opstel "Agrariese Geregtigheid" onderskei die Amerikaanse patriot Thomas Paine tussen twee soorte eiendom: "natuurlike eiendom, of wat ons van die Skepper van die heelal kom, soos die aarde, lug, water ... [en] kunsmatig of verwerfde eiendom, die uitvinding van mans. "Die tweede soort eiendom, het Paine aangevoer, moet noodwendig oneweredig versprei word, maar die eerste soort behoort aan almal ewe. Dit is die "wettige eersgeboortereg" van elke man en vrou, "nie liefdadigheid nie, maar 'n reg."
En Paine het weer verder gegaan. Hy het voorgestel 'n praktiese manier om dit reg te implementeer: skep 'n "Nasionale Fonds" aan elkeen betaal en vrou 'n enkelbedrag (ongeveer $ 17,000 in vandag se geld) op die ouderdom van een en twintig, en 'n toelaag van sowat $ 1,000 'n maand ná die ouderdom vyf en vyftig. Inkomste sal kom uit wat Paine genoem "grond huur" deur grondeienaars betaal. Hy het selfs wiskundig hoe dit kan werk.
Voorwaar, Paine het erken dat land, lug en water monetiseer kan word, nie net vir die voordeel van 'n paar nie, maar vir die goeie van almal. Verder het hy gesien dat dit op nasionale vlak gedoen kan word. Dit was 'n merkwaardige feite van analise en verbeelding, en dit is tyd om dit breedweg toe te pas.
Alaskans sien nie hul dividende as welsyn of herverdeling nie ... maar beskou hul dividende as hul regmatige deel van hul staat se natuurlike welvaart.
Vandag, Paine se kern idee-dat almal 'n reg op gelyke inkomste uit algemene welvaart-toegepas kan word nie net aan natuurlike hulpbronne, maar ook om skeppings van die samelewing. Oorweeg, byvoorbeeld, die onskatbare waarde geskep deur ons regstelsel, intellektuele en finansiële infrastruktuur, die Internet, en ons ekonomie as 'n geheel. Hierdie waarde is nie geskep deur enkele individue of maatskappye; dit gesamentlik geskep en dus behoort ewe vir almal. In 'n meer regverdige ekonomie 'n deel daarvan sou eintlik aan alle. Die ideale meganisme om dit te doen sou wees gemeenskaplike rykdom dividende-eenvoudige, deursigtige, direkte (nie drup af), gebou op mede-eienaarskap eerder as herverdeling, en polities aantreklik.
En hier is die beste deel. As Paine se idee en Alaska se model op voldoende skaal toegepas word, sal die implikasies groot wees. Die huidige tendense van kapitalisme om ongelykheid uit te brei en die natuur te verteer, sal selfgereguleer word. In plaas van plutokrasie en klimaatsverandering sal ons markekonomie wyd-gedeelde, aardvriendelike welvaart genereer. En dit sal outomaties hierdie doelwitte bereik, sonder veel behoefte aan regeringsintervensie.
Droom hierdie wilde-oog? Moontlik, maar nie meer as algemene verkiesing of sosiale versekering was een keer nie. Gewone welvaartsdividende kan die volgende stap wees in Amerika se lang optog na gelyke regte - en die spelwisselaar wat lei tot 'n nuwe weergawe van kapitalisme. Maar eers moet ons die geleentheid sien en eis.
Peter Barnes is 'n innoverende denker en entrepreneur wie se werk gefokus het op die vasstelling van die groot gebreke van kapitalisme. Hy het talle boeke en artikels geskryf en verskeie maatskaplike verantwoordelike ondernemings (insluitend Werksbates / Credo) stigtergrond. Hy woon in Noord-Kalifornië met sy vrou-, hond- en groentetuin.
Met Liberty and Dividends for All: Hoe om ons middelklas te red wanneer werk nie genoeg betaal nie
deur Peter Barnes.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > ekonomie > Ongelykheid > Hoe Alaska Versterk die ekonomie en aan bande gelê Ongelykheid