Dit word bevestig in die tweede strofe van Eybers se gedig wanneer daar oor die naamgewing besin word, en genoem word dat die kat anoniem bly, want sy is "sonder siel / en anoniem". Die spreker se verwysing na "Ons noem haar kat" kan eweneens gelees word as kritiek op die menslike beperkinge in denke en taal. Die mens skiet ver tekort om die ware aard van die kat as spesie te begryp. Die spreker huldig die Cartesiaans-geïnspireerde siening dat die mensdier superieur is omdat hy oor die konsep van 'n siel beskik, terwyl dit by die dier ontbreek en die dier gevolglik nie van 'n identiteit voorsien hoef te word nie. Die dier as ander word gekoppel aan haar wilde voorsaat, die luiperd (vergelyk "luiperdlies") en haar oog word selfs met dié van reptiele vergelyk.Die kat bied dus vir die spreker 'n poort tot ander aspekte van die omgewing, sowel ander niemenslike dierespesies soos die luiperd en die reptiel, maar ook in die woord "kronkel" en die anorganiese agaat en selfs die son waaraan die kat "suig". Die koppeling van die huiskat aan die beskrywing van haar wilde eweknie, die luiperd, illustreer voorts ook die andersmaking van die niemensdier deur die spreker. Vergelyk Cloete (2007:320) se opmerking wat hier ter sake is: