Die afgelope ruk het die eensaamheid vir Buks te veel begin word. Dit het tyd geword dat hy homself aan die vergetelheid ontruk. Ek is tog nie so onaansienlik nie, dink hy een oggend, terwyl hy hom in die spie�l betrag. Derhalwe besluit hy om sy kleredrag so �n bietjie op te kikker. Geen probleem hiermee nie, net jammer dat die vere doodeenvoudig net nie by di� vo�l kan uitkom nie. Buks de Lange kan nie die knoop behoorlik deurgehak kry nie. Al wat hy kan wys van sy nuutgevonde jeugdigheid is net meer en meer wasgoed en al hoe minder sosiale afsprake. Sy kredietkaart is oortrokke, en hy steeds onbetrokke.
Die mense in sy kantoor begin dink dat daar iets met hom skort. Hy daag elke dag by die werk op met �n enorme rugsak oor sy skouer en deur die loop van die dag verdwyn hy kort-kort uit sy kantoor om te gaan verklee. Hy gee naand nie meer om of kleure of teksture by mekaar pas of nie. Een oggend daag hy met �n swart leerbroek, �n pienk hemp uit die jare sestig, �n wit strikdassie en geskeurde denimbaadjie met die woorde Flower Power daaroor gespuitverf by die werk op. Die kersie op die koek is egter die Calvin Klein-onderbroek wat behendig by sy agterstewe uitsteek, die etiket heel leesbaar teen die hang van sy gat. Dit is hoe die jong seuns dit tog doen, waarom kan ek ook nie, het hy vanoggend geredeneer. Hy wat sy lewe weggesmyt het deur twintig jaar lank met �n koue en kil vrou getroud te wees.
Sy baas besluit egter dat genoeg nou genoeg is. Buks het begin om sy werk te verwaarloos en is besig om die beeld van die maatskappy skade te berokken. Hy word gevra om drie weke verlof te neem sodat hy sy kop kan skoon kry.
Alhoewel Arnold Beukes se probleem nie in hoeveelhede en uitspattigheid gesetel is nie, is dit net so erg soos Buks s�n, indien nie erger nie. Hy probeer nou al lank om die nuutaangestelde rekenmeestertjie se aandag te trek. Arnold wil so graag �n lekker fling aanknoop wat hy gerieflik n� so twee maande weer kan ontknoop. Arnold was nog altyd lief vir mooi klere, maar sedert hy sy oog op die jong rekenmeestertjie het, raak hy skoon die kluts kwyt. Alles moet nou etiketdraend wees. Selfs sy sokkies. Hy het vir hom �n nuwe ring en bypassende armband laat ontwerp uit die suiwerste goud. Hy het vir hom sewe bottels mansparfuum gaan koop. Een vir elke dag. Mystery Man vir Saterdae en Lonesome Ranger vir Sondae as hy alleen maar van die windgat rekenmeestertjie kan droom.
Die laaste strooi is toe hy �n klomp PA�s hoor skinder: �My fok, Lizelle, het jy gesien hoe lyk Blykie Blue al weer vanoggend. Dit lyk behoorlik of hy met sy gat in die Jik geval het.� Ha-ha-ha. Arnold besluit om migraine en meningitis te ontwikkel en word vir twee weke deur sy huisdokter afgeboek.
Op sy beurt kyk Buks besorgd na die jonger man se bondeltjie verbleikte ontwerpersklere en dink by homself: die arme man, hy weet seker nie van beter nie. Hy weet nog nie dat name ook kan verbleik nie. Hy het �n ouer hand nodig om sekere onderskeide vir hom duideliker te maak.
Arnold begin sy verbleikte klere uit te sorteer. Hy voel deur die sakke vir los kleingeld, papiertjies met neergekrapte telefoonnommers daarop en miskien �n ongebruikte kondoom of twee. Dit sal vir jou �n helse gemors afgee as laasgenoemde item in die wasoutomaat moet beland. Hy maak die groot maag van die bonkige masjien oop, gooi die korrekte hoeveelhede waspoeier en versagter in en maak die deksel toe. Hy gooi �n paar muntstukke in die wasjien en druk die START-knop. Die water begin intap. Langs hom het Buks ook pas die ritueel voltooi. Sekuur druk hy ook op die START-knop van masjien nommer tien.
Met die opkomslag ontmoet hulle o� mekaar. Diep poele waaruit nie een kan ontsnap nie. Hulle staan mekaar en betrag. Dit is asof hulle mekaar vir die eerste keer werklik si�n. Sien soos wat hulle is.
�n Gedeelde besef dring tot hulle deur: ons is skaam vir dit wat ons aan het, ons is skaam oor hoe ons lyk. Dit het tyd geword om ontslae te raak van hierdie klere en alles wat daarmee geassosieer word.