En so waar as vet, daar staan die kombuisvenster op ’n skrefie oop. Jakkals maak dit versigtig oop en klouter in. Hy val sommer weg aan die biltong en koeksisters en sappige pasteie. Toe hy dors raak, maak hy ’n bottel gemmerbier oop en drink die hele bottel leeg tot net die rosyntjies op die bodem oorbly.
Net toe Jakkals nog ’n koeksister wil hap, hoor hy iemand by die voordeur. Dis Boer wat sy beursie vergeet het en al die pad moes terugry om dit te kom haal.
By die huis besluit Jakkals om ’n pot sop te kook en sy buurvrou, Ooievaar, te nooi vir aandete. Hy hou nie juis van haar nie, maar nadat sy hom die vorige keer genooi het, sal hy haar seker móét nooi.
Toe dit opskeptyd word, maak Jakkals ’n nare plan. Hy haal sy platste borde uit die kas en skep die sop daarin.
Terwyl Jakkals smul dat die sop spat, sukkel Ooievaar haar morsdood. Al probeer sy hoe hard, kry sy net die punt van haar snawel in die bord gesteek. Sy kry nie ’n mondjie sop opgeslurp nie.
Jakkals giggel in sy mou. Maar omdat Ooievaar ’n ware dame is, maak sy asof daar niks fout is nie en bedank Jakkals vir die heerlike maaltyd.
Jakkals kan sy geluk nie glo nie. Eers het hy sy hele pot sop vir homself en nou wil die dom ooievaar hom nog vir ete ook nooi! En sy is juis so ’n goeie kok.
Jakkals probeer eers om sy tong in die fles te kry, toe sy snoet en later sy pote. Toe hy dit nie regkry nie, dop hy die fles om en daar val alles KAPLAKS! op sy gesig.
Daardie dag het Jakkals sy les geleer en nooit ooit weer so ’n nare poets op enigiemand gebak nie. En vir die res van sy lewe was hy spyt oor daardie heerlike souskluitjies waarby hy nooit uitgekom het nie.