Flintstones en feeste | The Grotto
Home Afrikaans Ek Moet Bieg Flintstones en feeste
"Elmboë en ongerief. Dis waaraan tafels my laat dink," skryf Lise Beswick. Maar eintlik jok sy. Want tafels laat haar duidelik aan baie meer dink, soos wat hierdie heerlike, en ook diep, rubriek wys.
Elmboë en ongerief. Dis waaraan tafels my laat dink. G'n hegte families of goeie samesyn nie. Om met my ken in die mik van my handpalm met elmboë op die tafel, 'n gesprek te volg, is knus en voedsaam. Maar om kierts te sit terwyl die ure teen jou rugwerwels aftik, omdat die geselskap nie vloei nie en die stoel te regop is, is byna onuithoudbaar.
In sogenaamde primitiewe kulture is kinders deur raaisels en verhale om die vuur opgevoed. Die etenstafel het soortvan die plek van die vuur ingeneem. Henry Wadsworth Longfellow het gesê a single conversation across the table with a wise man is better than ten years mere study of books.
Maar ek weet darem nie.
Van die grootste familiegevegte het om die tafel ontstaan. Dikwels met Kersfees of tye wat groot druk op verhoudinge sit. Want formaliteite en tradisies kan boustene wees, maar ook partykeer klippe wat opregtheid toepak.
'n Formeel gedekte tafel is vir my rigied en onpersoonlik. Maak nie saak hoeveel briefietjies en blommetjies daar is nie. Die struktuur onderdruk partykeer die spontaniteit.
Selfs kinderpartytjies verstaan ek nie – die waar elkeen op sy eilandjie gaan sit met sy boksie. 'n Kinderpartytjie kan van die waardevolste byeenkomste in 'n kind se lewe wees. Vuurmaak en neutedoppe stukkend kap, self koek inskep of koeldrank skink, boomklim en marshmallows braai, roomys eet en bunnylicks suig – alles deurmekaar. Soos hulle daarvoor lus is. Self besluit, met die huisma wat ondersteunend rondbeweeg.
Natuurlik is daar 'n groter gemors, maar die vreugde op die gesiggies, die gesprekke en planne wys hoe hulle dink en besluite neem.
Die tafel is 'n kollektiewe punt. Sit 'n tafel in 'n leë vertrek. Dis nie 'n halwe dag nie en dis volgepak met allerhande goed wat jy nie weet waar hul so skielik vandaan kom nie. Amper soos die bus op 'n grondpad in Botswana tussen nêrens en êrens. Wanneer die bus op die vlak stilhou, is daar niemand nie. Binne minute is sitplekke en staanplekke so vol dat die passasiers se handbagasie jou wang skeefdruk.
Dit wat om die tafel gebeur is emosioneel en fisies voedsaam – daarom dat die etenstafel so belangrik is. Selfs in die Bybel word gesê daar word vir ons 'n feesmaal voorberei. Ek wonder of dit glas en kandelare gaan wees of hout en metaal. Ek hou van brood en borde op die kaal hout, dan voel ek na-aan die natuur en die natuurlike.
Miskien was Flintstone my oupa, is die onherbergsame en ruwe dinge in my bloed, miskien hunker ek na houtwiele en knuppels, tye wat alles stadiger gegaan het. Wie weet. Maar net so sleg soos dit is om langs 'n tafel te sit wat wikkel , is dit om regop te sit met oë wat uitpeul en wange wat kramp van konsentrasie.