Christine Granville - Inligting
Christine Granville, die dogter van graaf Jerzy Skarbek, is net voor die Eerste Wêreldoorlog in Pole gebore. Christine, wat privaat opgelei is, trou in November 1938 in Warskou met Jerzy Gizycki.
Die egpaar was in Addis Abeba toe Pole op 1 September 1939 deur die Duitse leër binnegeval is. Hulle het in Engeland gaan bly, maar Christine wou betrokke raak by die stryd om Poolse vryheid. Christine vestig hom uiteindelik in Hongarye en hervat kontak met Andrezej Kowerski, 'n vriend uit Pole.
Gedurende die volgende paar maande het Granville en Kowerski kontak gemaak met 'n netwerk genaamd die Musketiers wat betrokke was by spioenasie en sabotasie in Pole. Christine is gearresteer op die Slowaaks-Poolse grens en in Hongarye, maar by beide geleenthede het sy daarin geslaag om te ontsnap. Sy het ook inligting aan die Britse regering verskaf oor troepebewegings wat Winston Churchill in staat gestel het om die inval van die Sowjetunie deur die Duitse leër in Junie 1941 te voorspel.
Christine en Andrzej Kowerski is uiteindelik deur die Special Operations Executive (SOE) gewerf. Op 6 Julie 1944 word sy in die besette Frankryk neergelê, waar sy by Francis Cammaerts, hoof van die Jockey Network in die suidooste van Frankryk, aangesluit het. Sy vervang Cecily Lefort wat pas deur die Gestapo gearresteer is.
Op 11 Augustus 1944 is Cammaerts en Xan Fielding gevange geneem terwyl hulle van Apt na Seyne gereis het. Hulle is na die Gestapo -hoofkwartier in Digne geneem. Drie dae later het die Geallieerdes in die suide van Frankryk begin land. Uit vrees dat die mans geskiet sou word voor die aankoms van Britse soldate, het Christine na Albert Schenck, die skakelbeampte tussen die Franse prefektuur en die Gestapo, gegaan. Sy het aan Schenck gesê dat die Maquis weet van die arrestasies en dat hy sou doodmaak tensy hy die mans vrygelaat het. Schenck het geweet dat dit slegs 'n kwessie van dae was voordat die Duitsers deur die Geallieerdes oorval sou word. Hy het egter nie die mag gehad om hulle vry te laat nie, maar hy het Max Waem gekontak en na die betaling van twee miljoen frank het die mans hul vryheid gekry.
Na die oorlog werk Christine as 'n telefoniste by India House, 'n verkoopster by Harrods en as stewardess op die linies Rauhine en die Winchester Castle. Terwyl sy aan voerings werk, ontmoet sy George Muldowney, 'n badkamer -rentmeester. Muldowney het op haar verlief geraak. Sy verwerp sy vordering en op 15 Junie 1952 steek hy haar met 'n mes in die hart. Muldowney is tereggestel weens haar moord op 30 September 1952.
Madeleine Masson se biografie, 'N Soektog na Christine Granville is in 1975 deur Hamish Hamilton gepubliseer.
Sedert die militêre ineenstorting van haar eie land, Pole, was sy werksaam by die gevaarlikste missies in ander dele van die besette Europa; en hierdie reputasie van haar het my daartoe gelei dat ek in haar die heroïese eienskappe verwag het wat ek gedink het ek onmiddellik onder haar senuweeagtige gebare en haar asemhaling van spraak verdeel het. Nie dat sy enigsins soos die klassieke opvatting van 'n vroulike spioen lyk nie, alhoewel sy die glans het wat gewoonlik met een geassosieer word; maar dit het sy verkies om te kamoefleer in 'n sober bloes en romp, wat met haar kort, sorgeloos gekamde donker hare en die volledige afwesigheid van grimering op haar fyn gesiggie haar die voorkoms van 'n atletiese kunsstudent gegee het.
Sy was baie mooi, broos, met klein beentjies en fyn gemaak. Sy was baie aantreklik vir mans, maar was nie baie geïnteresseerd in vroue nie. Sy het gereeld verdwyn, maar sy het ons altyd vertel waar sy was. Sy was vriendelik en intelligent en het dit gehaat om mense seer te maak. Dit sou uiteindelik haar ongedaanmaak wees. Sy is gesmoor deur 'n gewone lewensklimaat. Toe ek dapperheid met haar bespreek het, het sy gelag en gesê dat as sy in die veld was en daar 'n krisis was, sy oor die algemeen te besig was om bang te wees. Sy was 'n uiters praktiese soldaat.
Toe Christine van die inhegtenisneming hoor, vertrek sy onmiddellik na die Digne -gevangenis. 'N Bejaarde en vriendelike gendarme, wat sy genader het met 'n versoek dat sy toegelaat word om 'n paar noodsaaklikhede na haar man in die gevangenis te bring, het haar in aanraking gebring met 'n Elsasser met die naam Albert Schenck, wat as 'n soort skakelbeampte tussen die Franse gedien het prefektuur en die Duitse Sicherheitsdienst. Aan Schenck het Christine aangekondig dat sy nie net 'n Britse agent was nie, maar ook die vrou van Cammaert. Generaal Montgomery se niggie. Die les wat sy uit haar verhouding met admiraal Horthy geleer het, is nie vergeet nie. Sy het ook gesê dat aangesien Geallieerde magte nou in Suid -Frankryk geland het, dit baie in die belang van Schenck sou wees om die vrylating van Cammaerts en sy medegevangenes te verseker. Schenck het vir Christine gesê dat hy self niks anders kon doen nie, maar dat daar 'n Belg was met die naam Max Waem wat meer gesag het en moontlik bereid sou wees om te help. Hy het nie gedink dat Waem sou belangstel in enige transaksie wat hom minder as twee miljoen frank oplewer nie.
Christine Granville wat uit eie wil die doodstraf in gevaar gestel het, moes die verantwoordelikheid byna onvolhoubaar gewees het. Want afgesien van die oorweging van persoonlike moed, moes sy ook besluit of haar optrede uit die SOE -oogpunt heeltemal toelaatbaar was. As individu sou sy nie huiwer om haar lewe vir die lewens van drie ander te ruil nie. As agent was sy egter verplig om die waarde van daardie lewens teenoor haar te beoordeel; en as haar hare meer werd was, was dit haar plig om dit te behou.
In die beoordeling wat sy gemaak het, was dit Francis Cammaerts se lewe wat die weegskaal geweeg het ten gunste van die besluit. As Francis Cammaerts nie saam met ons gearresteer is nie, sou Christine volkome geregverdig gewees het om nie op te tree as aksie beteken om haarself in gevaar te stel nie. Indirek is ek my lewe dan ook aan hom verskuldig net soos ek, direk aan haar.
Christine was 'n baie ongewone vrou. Sy was baie dapper, baie aantreklik, maar 'n alleenloper en 'n wet vir haarself. Sy was volkome lojaal en toegewyd aan die Geallieerdes, en niks sou haar haar vertroue laat verraai het nie. Na die oorlog kon sy haarself nie aanpas by 'n vervelige daaglikse werkroetine nie. Sy het geleef vir aksie en avontuur. Moenie haar verminder deur haar foute wit te was nie. Sy was geen gipsheilige nie. Sy was 'n lewensbelangrike, gesonde, pragtige dier met 'n groot aptyt vir liefde en lag, en sy het 'n geweldige lef gehad.
Dit is onmoontlik om 'n boek te lees oor iemand wat u goed ken sonder om die reaksies van die onderwerp op die boek en die behandeling daarvan voor te stel. Ek glo dat vriende van Christine saamstem dat haar reaksie hierop en op enige boek oor haar 'n uitbarsting van 'n bespotlike lag sou wees; "'n boek oor my, hoe belaglik, waaroor gaan die bohaai?" Sy sou beslis beweer het dat daar baie ander interessanter en belangriker mense is wat baie bly sou wees om boeke daaroor te laat skryf, so hoekom sou sy dit aan haar toedink? Sy wou nie geken word nie, of bewonder word as 'n persoon wat tydens die oorlog baie dapper dinge gedoen het, maar dat sy self geken en waardeer sou word.
Ek twyfel nie daaraan dat Christine, omdat hierdie boek deur baie mense gelees sal word vanweë die verband met die oorlog, sou voel terwyl ek dit doen om die aandag op 'n individu of op individue te vestig, wat 'n onvermydelike verdraaiing van die waarheid veroorsaak. Om van dag tot dag te leef en te sukkel in 'n gemeenskap waar totale onderlinge afhanklikheid die kern van die alledaagse lewe was, kan die uitsondering van individue nie 'n beeld gee van die werklikheid nie. Individuele agente in Frankryk of in Pole was vir elke maaltyd en elke nagrus afhanklik van mense wie se klein kinders, bejaarde ouers, eiendom en lewensonderhoud voortdurend deur ons teenwoordigheid bedreig word. Hulle bydrae behels 'n veel groter opoffering as ons s'n.
Christine Granville, Churchill se gunsteling spioen, word in Londen vereer
'N Poolse gravin Krystyna Skarbek moet vereer word vir haar oorlogstydperke deur 'n brons -borsbeeld te laat onthul by die Polish Hearth Club in Londen. Skarbek was so kwaad oor die Duitse inval in haar vaderland dat sy na Engeland gereis het en geëis het dat die geheime diens haar in diens sou neem, wat hulle onder die nom de plume gedoen het, Christine Granville. Sy was die eerste en die langste diens van die vroulike agente wat tydens die oorlog gebruik is, maar haar behandeling deur die owerhede na die oorlog was skandelik, om die minste te sê.
Besonderhede van haar voordele en die verstommende werk wat sy tydens die Tweede Wêreldoorlog vir die Geallieerdes gedoen het, sou vir ewig verlore gegaan het as dit nie was vir die skryweres Clare Mulley wat 'n biografie van hierdie wonderlike vroue geskryf het en dit onder die titel gepubliseer het nie "The Spy Who Loved: The Secrets and Lives van Christine Granville"In 2013.
Mulley het in 'n onderhoud met The Guardian gesê:Sy was 'n merkwaardige vrou, dit is belaglik dat sy nie beter bekend is nie. Dit beteken niks van al die ander vroue en mans wat gedien het nie; al hul verhale is fantasties, maar haar verhaal is ongelooflik, en sy is net nie vereer soos sy moes nie."
Die lys van haar prestasies tydens die oorlog is lank en duidelik.
Sy het daarin geslaag om die eerste bewyse in die vorm van mikrofilmbeeldmateriaal van die Duitse planne, met die kodenaam Operasie Barbarossa, te bekom om Rusland binne te val. Sy het die mikrofilm in die vinger van haar handskoene weggesteek en daarna uit Pole geski met die planne tot by die Geallieerdes. Hierdie inligting het op die lessenaar van Winston Churchill gekom, en hy het 'n vurige bewonderaar geword wat volgens sy dogter Sarah Granville 'sy gunsteling spioen' genoem het.
Die spesiale operasionele bestuurder het haar in 1944 na Frankryk gestuur as deel van 'n spesialis -span wat aangewys is om die weg voor die bevryding van Europa voor te berei. Sy het baie gereis en die eerste kontak gemaak met die Franse verset en die Italiaanse partisane. Sy het toe self 'n hele Duitse garnisoen oortuig wat 'n strategiese alpinpas beskerm om oor te gee.
Kort daarna verneem sy dat een van haar SOE -kollegas saam met twee Franse versetstryders deur die Duitsers gearresteer is en dat die Gestapo planne het om die drie mans tereg te stel. Sy het probeer om 'n redding te reël wat onsuksesvol was, en daarom het sy op haar fiets gegaan om die 25 myl na die kamp te ry. Daar het sy die Gestapo oortuig, met oordrewe bewerings van hoe naby die Geallieerde magte was, en dat sy persoonlik sou reël dat die Gestapo -offisiere geskiet word as die drie mans nie onmiddellik vrygelaat word nie.
Tydens die oorlog is haar baie medaljes toegeken, waaronder die Franse Croix de Guerre, die UGO en die George -medalje, maar dit beteken niks toe die einde van die oorlog aanbreek nie, en sy is deur die Britte weggegooi. In haar lêer by die National Archives is 'n verdoemende bewys 'n stuk papier wat sê 'sy word nie meer gesoek nie.' dit was onder Sowjet -beheer.
Uiteindelik het sy die Britse owerheid oortuig om haar Britse burgerskap te verleen, maar sy was amper arm. Die enigste werk wat sy kon kry, was as 'n skoonmaker op passasiersvoertuie, en toe die kaptein al die personeel aanmoedig om hul medaljes te dra, sou niemand glo dat sy elke bors vol verdien het wat sy vertoon het nie. Die enigste lid van die bemanning wat geglo het dat sy haar medaljes verdien het, was 'n mede -rentmeester, Dennis Muldowney, met wie sy 'n verhouding gehad het.
Die verhouding met Muldowney het misluk, maar hy kon haar verwerping nie aanvaar nie, en hy het haar begin agtervolg. Op 15 Junie 1952 in die Shelbourne -hotel het Muldowney haar 'n gruwelike dood gesteek vir 'n baie dapper dame.
Clare Mulley se man, die bekende kunstenaar Ian Wolter, het die borsbeeld van Skarbek geskep. As 'n huldeblyk aan haar erfenis gebruik hy grond uit Pole en grond uit 'n park in Londen wat tydens die Tweede Wêreldoorlog gebruik is om Poolse agente in die borsbeeld op te lei. Die borsbeeld is by die Polish Hearth Club geplaas, want dit is waar Skarbek verhale van haar misdade tydens die oorlog met mede -Poolse vlugtelinge sou vertel, berig The Guardian.
Die filmregte op Clare Mulley se boek is verkoop, en gerugte is dat Angelina Jolie belangstel om dit as 'n projek op te tel. Mulley is hoopvol dat dit suksesvol sal ontwikkel en sê:Gekruisde vingers ... Ek wil 'n waardige, briljante film hê."
ww2dbase Christine Granville, gebore as Krystyna Skarbek, was een van die mees glansryke en suksesvolle van die vroulike agente wat in diens was van die UK's Special Operations Executive (SOE). 'N Kort, gerugte verhouding met die skrywer Ian Fleming kort na die oorlog het tot bespiegelings gelei dat sy die inspirasie verskaf het vir sommige van die vroeë "Bond Girls. "
ww2dbase Krystyna Skarbek was die dogter van Jerzy Skarbek, 'n Poolse edelman, en Stefania Goldfeder, wie se gesekulariseerde Joodse familie onder die rykste bankiers van Pole was. Krystyna se ouers het die hoë lewe geleef in die Jazz Age Warschau en hul dogter het die beste van alles gehad. Soos die meeste aristokratiese Poolse vroue, het sy grootgeword met nie net deportasie-, Frans- en klavierlesse nie, maar ook leer perdry en ski. Aangemoedig deur 'n toegeeflike vader, het Skarbek iets van 'n tomboy geword, hoewel 'n nogal glansryke een. Op negentienjarige ouderdom neem sy die tweede plek in 'n nasionale skoonheidskompetisie. Haar grootste passie was egter risiko's, insluitend gevaarlike skipiste en vinnige motors. Toe die depressie egter tref, het haar playboy -pa sy fortuin grootliks uitgeput en Skarbek moes noodgedwonge as sekretaris in 'n motorhandelaar werk. Kort daarna ontmoet sy, trou en tree gou uit 'n ryk, ouer sakeman. Die egskeidingsooreenkoms het haar 'n vaste inkomste gegee om die lewe op haar eie voorwaardes te geniet. In 1938 trou sy met Jerzy Gizycki. Gizycki, wat aansienlik ouer as Skarbek was, was 'n lewenslange avonturier en reisiger, werk as 'n cowboy, goudzoeker, ontdekkingsreisiger en selfs as 'n Hollywood -ekstra. Kort daarna word Gizycki aangewys as Poolse konsul in Kenia en Oos -Afrika en die egpaar verhuis na Nairobi.
ww2dbase Toe die oorlog uitbreek, is Skarbek en haar man na Londen, waar sy vrywillig hulp verleen het om Britse geheime dienste te help en 'n fantastiese plan voor te stel om na die neutrale Hongarye te reis en dan oor die Karpate te gaan ski om inligting uit te bring en Pools vrywilligers om in die Weste te veg. Om redes wat nog onduidelik is, moontlik met betrekking tot haar man se vooroorlogse verbintenisse met Britse intelligensie, is die skema goedgekeur en teen Desember was sy in Boedapest. Daar ontmoet sy Andrzej Kowerski, eenvoetige, verspringende en versierde Poolse tenkoffisier, wat reeds 'n ontsnappingsroete vir Poolse soldate bestuur het. Hoewel Hongaar se tradisionele vriendskap met Pole destyds al hoe meer gekoppel was aan Duitsland, het Hongaarse amptenare hul oë op sulke aktiwiteite laat draai. Skarbek het saam met Kowerski begin werk en die twee het geliefdes geword.
ww2dbase In Februarie 1940 onderneem sy die eerste van 'n aantal reise oor die Tatraberge tydens ski's tydens een van die ergste winters wat op rekord was, met dokumente vir die Poolse verset en dra terug met inligting oor Duitse aktiwiteite. Op haar laaste reis uit Pole het sy mikrofilmde dokumente saamgevat met inligting oor Duitse voorbereidings om die Sowjetunie binne te val. Terwyl hy in Warskou was, het Skarbek ook kontak gemaak met 'n versetsgroep wat bekend staan ​​as die Musketiers. Hierdie onafhanklike groep werk buite die beheer van die Poolse ondergrondse owerhede wat hul eie intelligensie -selle gehad het. Alhoewel die Musketiers 'n paar waardevolle intelligensie aan die Geallieerdes sou verskaf, het hulle leiers ook kontak met hulle gehad Abwehr (Duitse militêre intelligensie) en Poolse geheime dienste het vermoed dat die groep geïnfiltreer is. Vroeg in 1941 het Hongarye toenemend onder Duitse beheer gekom en die Nazi's het ontsnaproetes oor die Karpate vasgekeer. Toe Duitse agente toesluit, word Skarbek en Kowerski beveel om na Belgrado te vertrek. Om hulle te help ontsnap, kry hulle Britse paspoorte en nuwe name. Skarbek het nou "Christine Granville " 'n naam geword wat sy vir die res van haar lewe aangeneem en behou het.
ww2dbase Granville het haarself in Egipte bevind, maar kon weens politiese vermoedens dat sy 'n dubbele agent was, nie langer as intelligensie -agent werk nie. Haar kontak met die Musketiers het haar vermoë om met die Pole te werk in gedrang te bring, en sou voortaan uitsluitlik met die Britte saamwerk.
ww2dbase Omdat sy in 1944 vlot Frans gepraat het, val sy in 'n valskerm in die suide van Frankryk om by SOE -operasies aan te sluit ter ondersteuning van die Franse weerstandsmagte. Duitse troepe langs die Frans-Italiaanse grens was dikwels magte van die tweede of derde lyn en 'n aantal garnisoene het bestaan ​​uit Pole of Russe wat uit arbeidskampe ingeroep isvolksdeutsch" in die weste van Pole. Namate die geallieerde magte Frankryk binnedring, het die betroubaarheid van hierdie magte steeds groter geword. In Augustus het sy kontak gemaak met 'n groep sulke troepe wat 'n grenspos by Col-de-Larche beman en hulle oortuig om na die Franse partisane te gaan. Die Duitse offisiere van die eenheid was byna sonder soldate en het op 13 Augustus ingestem om oor te gee.
ww2dbase Op dieselfde dag het Granville geleer dat die streekbevelvoerder van die SOE (en haar geliefde soms), luitenant -kolonel Francis Cammaerts en twee medewerkers deur die Gestapo gearresteer en as spioene ter dood veroordeel is. Granville gereis na Gestapo hoofkwartier en Digne en in die Elsas gebore Gestapo man Albert Schenck. Granville, wat voorgegee het dat sy die vrou van Cammaerts is en die niggie van die Britse veldmaarskalk Bernard Montgomery, het Schenck en 'n mede -oortuiger oortuig Gestapo man uit België dat die geallieerde magte nader kom en binnekort die streek bevry sal word. In die geval sou Franse en Belgies gebore medewerkers onderhewig wees aan geregtigheid, soos reeds elders in dele van bevryde Frankryk gebeur het. Saam met 'n beursie goue muntstukke en die belofte van veilige gedrag as hulle hulle aan die geallieerde owerhede oorgee, het die twee toenemend bang Gestapo -manne hul waardevolle gevangenes vrygelaat en selfs gehelp om hulle uit die stad te verdryf in 'n Gestapo voertuig.
ww2dbase Granville sou vir haar prestasies die George -medalje ontvang en word hy 'n beampte in die Orde van die Britse Ryk. Frankryk sou haar toeken met die Croix de Guerre. Toe die oorlog geëindig het, kon Granville egter nie na Pole terugkeer nie. Die liefde vir risiko en gevaar wat haar uitbuiting tydens die oorlog aangewakker het, het min plek in die na-oorlogse wêreld gehad en Britse owerhede het die ballingskap van die ballinge soos Granville gepla. Alhoewel hy Britse burgerskap verleen het, het Granville tussen werk en verhoudings gedryf, insluitend om aan boord van 'n vaartuig te werk. Terwyl sy op see werk, het sy 'n verhouding aangegaan met 'n aantreklike, maar ontsteld rentmeester, Dennis Muldowney. Na 'n kort rukkie het sy haar werk verlaat en haar verhouding met die steeds obsessiewe Muldowney verbreek. Op 15 Junie 1952 het hy Granville in haar gehuurde woonstel in Londen gekonfronteer en na 'n kort woordewisseling haar dood gesteek. Granville was 44.
Clare Mulley, The Spy Who Loved: The Secrets and Lives van Christine Granville (New York: St. Martin 's, 2012).
Madeline Masson, Christine: Churchill se gunsteling agent en SOE Spy (Londen: Virago, 2005).
"Polse spioen Krystyna Skarbek onthou, " 10 Mei 2013, http://www.bbc.com/news/uk-22482926
Laaste groot hersiening: Maart 2017
Christine Granville Tydlyn
1 Mei 1908 Krystyna Skarbek is gebore in Warskou, Warskou, Rusland.
15 Junie 1952 Christine Granville is vermoor deur Dennis Muldowney in Londen, Engeland, Verenigde Koninkryk.
Christine se liefhebbers
Christine het voluit gelewe. Sy was mal oor gevaar en opwinding en sy het ook die meeste uit haar liefdeslewe geput. Sy het sake gehad met verskeie van die agente waarmee sy gewerk het en is deur baie van hulle bewonder. Inderdaad, nadat haar verskeie van haar geliefdes bymekaargekom het om haar geheue en reputasie te beskerm.
Sodra die pers ontdek het wie die vermoorde vrou is, 'n gravin, 'n oorlogspioen en 'n voormalige skoonheidskoningin, skryf die meeste simpatiek oor haar gewelddadige einde. Maar sommige koerante soek na skandalige aspekte in die wete dat sy deur 'n jaloerse minnaar vermoor is.
Spesiale agent Christine Granville – 'Die spioen wat lief was vir … '
Op hierdie dag in 1939, net 'n paar maande na die Nazi -inval in Pole wat die begin van die Tweede Wêreldoorlog was, het 'n vasberade Poolse gravin en voormalige skoonheidskoningin na die Britse geheime diens se hoofkwartier ingestap en geëis dat hulle op 'n aktiewe sending gestuur moes word. 'Sy is 'n vlammende Poolse patriot, 'n kundige skiër en 'n groot avontuurlustige,' het die geskrikte Britse offisier gesê: 'Ek glo regtig ons het 'n PRYS'.
Gravin Krystyna Skarbek is nou beter bekend in Brittanje onder haar aangenome naam, Christine Granville, waarvan sy later 'nogal trots' was. Toe sy vir diens diens doen, was sy reeds op haar tweede man en derde naam, Krystyna Gizycka, en sy was op papier bekend as 'Madame G'. Teen die einde van die oorlog het sy deur baie meer identiteite gegaan, van haar eerste alias, mev Marchand, waaronder sy in Desember 1939 na Hongarye gestuur is, tot die 'toegelate lasterlike' kodenaam wat die Britte haar in Kaïro gegee het, ' Willing ', wat hardop gepraat het oor Christine se manier om inligting in te win, en die manlike Britse sin vir humor van destyds.
Christine was die eerste vrou wat tydens die oorlog as 'n spesiale agent vir die Britte gewerk het. Ondanks die lewensverwagting van slegs 'n paar maande tydens die operasie, was sy ook die langste vroulike agent van Brittanje, aktief in drie verskillende teaters van die oorlog. Vir haar uitstekende moed en groot bydrae tot die Geallieerde oorlogspoging, is sy vereer met die UGO, die George -medalje en die Franse Croix de Guerre, asook 'n verskeidenheid dienslintjies wat enige generaal trots sou gemaak het. En tog, as vrou, was Christine nie in aanmerking vir Britse militêre eer nie, en moes hulle hul burgerlike ekwivalent aanvaar - iets wat haar en baie van haar vroulike kollegas woedend gemaak het, waarvan een in afsku geskryf het dat daar 'niks op afstand burgerlik' was oor wat hulle gedoen het.
Alhoewel Christine gedurende die konflik saam met mans opgelei en diens gedoen het, het haar geslag altyd haar ervaring van die oorlog ingelig. Sy was in Suider-Afrika toe Pole binnegeval is, en toe haar skip Europa bereik, was haar tuisland beset. Christine was nie in staat om aan te meld om saam met haar landgenote te veg nie, en was vasbeslote om Brittanje te laat steun aan haar plan om oor die gevaarlike Karpaten te ski, wat geld en propaganda na die Poolse verset bring, en inligting - oor mikrofilm wat in haar handskoene versteek is - terug. Op hierdie stadium het die geheime dienste slegs deur die Old Boys -netwerk gewerf, maar Christine het kontakte in hierdie groep gehad en dit vinnig met goeie gevolg gebruik. Geen ander vroue sou vir nog twee jaar aangeneem word nie. Christine se kombinasie van onafhanklikheid, vasberadenheid en sjarme het haar die kontak gegee wat sy nodig gehad het in Brittanje, Hongarye en Pole, maar dit was haar geslag wat verseker het dat sy minder opvallend sou reis om 'n besette land as enige man met 'n gesonde liggaam. haar die werk. Christine was besonders.
Christine het die volgende jaar vier keer na die besette Pole gegaan en inligting teruggebring wat soms die verloop van die oorlog kon verander, en het gehelp om duisende Poolse en ander geallieerde offisiere te 'eksfiltreer' om die geveg oorsee voort te sit. Toe die geleentheid dit vereis, was sy vinnig om haar vroulikheid ten goede te benut, toe sy 'n Wehrmacht-offisier bekoor het om haar pakkie 'swartmarkte', in werklikheid inkriminerende dokumente, deur 'n veiligheidskontrole te dra. Sy het ook gelukkig gehou met die room van die Poolse en Britse geheime dienste in elke land wat sy oorsteek, waarvan baie later die 'betowerende mag' wat sy oor mans gehad het, beskryf het.
Maar Christine het ook haar kontakte, taalvaardighede, kreatiewe glans en blote moed ten volle aangewend om haar missies te onderneem en om nie net haar eie lewe te red nie, maar ook die lewens van verskeie mede -offisiere en agente. Toe sy in Hongarye ondervra is, het sy tuberkulose gemaak deur haar tong so vas te byt dat dit lyk asof sy bloed ophoes totdat sy en 'n landgenoot uitgegooi is. By 'n ander geleentheid, in die besette Frankryk, het sy die Gestapo -hoofkwartier binnegegaan en geëis dat drie kollegas vrygelaat moes word enkele ure voordat hulle geskiet sou word. Deur 'n kombinasie van omkopery en bravade oor die 'naderende' benadering van die geallieerde magte te red, het sy die lewens van die mans gered en saam met hulle die verset help koördineer voor die geallieerde bevryding van die suide van Frankryk.
Aan die einde van die oorlog, in Mei 1945, is Christine met slegs £ 100 ontslaan. 'N Britse memo het eenvoudig gesê:' sy word nie meer gesoek nie '. As 'n aristokraat en voormalige Britse agent, het Christine geweet dat sy nie na die naoorlogse kommunistiese Pole kon terugkeer nie. Maar as 'n Pool en 'n vrou was dit gou duidelik dat sy ook nie baie welkom was in Brittanje nie. Die eienskappe wat haar tydens die oorlog so waardevol as agent gemaak het, is nie meer waardeer by vroue tydens die vrede nie. Sonder sekretariële vaardighede was sy moeilik om te plaas, memo's kreun, en daar word gou na haar verwys as 'hierdie meisie', terwyl haar aansoeke om voortgesette werk as ''n kopseer' van die hand gewys is. Die land wat Christine in diens geneem het om haar lewe in drie verskillende oorlogs -teaters in gevaar te stel, het haar nou net met opregtheid burgerskap gegee en versuim om werk te lewer wat haar diens en vermoëns waardig was.
In 1952, na sewe jaar se werk in Londen en as stewardess op verskeie passasierskepe, is Christine deur 'n verwerpte minnaar doodgesteek. Dit was 'n patetiese einde vir so 'n buitengewone vrou. Alhoewel baie min spesiale agente vermoor is weens liefde, ten minste buite romans, moet Christine nie onthou word as 'n tragies romantiese figuur nie. Vandag word vroue in die verset maar al te dikwels in sulke terme gesien. Miskien is die bekendste vroulike spesiale agent die heldin van Sebastian Faulks, Charlotte Gray, en sy is nie net fiktief nie, maar bereik baie min. Selfs die bekendste ware verhale, van Violette Szabo en Odette Samson, vier uitstekende moed en opoffering eerder as beduidende prestasie. As my nuwe biografie van Christine iets bydra, hoop ek dat dit die rol, gebruik en misbruik van Pole tydens die oorlog sal beklemtoon en die siening oor die doeltreffendheid van Britse vroulike agente sal herbalanseer.
Maar in haar oorlogstydperke was vernietiging nooit ver van Christine se gedagtes - of haar optrede nie.
Sy het altyd 'n mes om haar dy gehou, sodat sy te eniger tyd gereed was vir aksie.
Christine, 'n boorling van Pole, gebore as Krystyna Skarbek, het in 1939 as vrywilliger gewerk nadat haar vaderland die Nazi's te beurt geval het.
Sy was ingeskryf vir wat destyds bekend was as 'Afdeling D' - kort vir vernietiging - wat later die Spesiale Operasie Uitvoerende Bestuur (SOE) sou word, wat spioenasie-, verkennings- en sabotasie -missies in besette gebiede onderneem het.
Die jong spioen het die voornaam Christine Granville gekry, wat sy permanent na die oorlog aangeneem het.
Sy is eers gestuur op missies tussen Hongarye - toe neutraal - en beset Pole, waar sy bewys het dat sy sterk was as 'n intelligensie -koerier, snags ski om grenspatrollies te vermy by temperature van -30 Celsius.
Christine poseer in die wrak van 'n brug wat sy en die Franse verset pas in die suide van Frankryk opgeblaas het
Christine, wat opgelei is in plofstof, gewere en stille moord, poseer saam met 'n lid van die verset ná hul suksesvolle missie
Christine poseer in Augustus 1944 as 'n versetlid in die Haut-Savoie-streek van Frankryk
WAS CHRISTINE CHURCHILL se gunsteling spioen?
Hierdie verhale van waagmoed in Frankryk het Christine moontlik die eer gewen om Winston Churchill se gunsteling spioen te wees.
Alhoewel die Eerste Minister van die oorlog nog nie op rekord was nie, het sy aktrise se dogter, Sarah Churchill, die onthulling gemaak toe sy voorberei het om Christine te speel in 'n filmweergawe van haar prestasies - wat ongelukkig opgehef is.
Mev. Churchill beweer haar pa was mal oor die verhale van Christine se misdade terwyl sy met joernaliste in 'n publisiteitskring vir die film gepraat het - nie lank na haar gewelddadige dood in 1952 in Londen nie.
Die film is later gekanselleer as 'n teken van respek vir Christine.
'N Komitee van veterane wat saam met haar diens gedoen het, baie van hulle was voormalige geliefdes, het versoek dat die produksie gestaak word, moontlik omdat hulle gedink het dat besonderhede van haar onstuimige liefdeslewe haar reputasie sou benadeel as dit algemeen bekend was.
Maar sowel as haar prestasies van fisieke waagmoed het Christine 'n groot hoeveelheid bravade en listigheid in die gesig van die vyand getoon en uit die onmoontlikste situasies gewikkel.
By 'n geleentheid het sy 'n Gestapo -beampte mislei om vir haar Britse propaganda na Pole te vervoer deur te maak asof die smokkelverpakking tee vir haar siek ma op die swart mark gekoop is - en so verleë glimlag dat hy haar ongetwyfeld kon help om dit oor te smokkel.
In 'n ander, skrikwekkender beproewing het sy en 'n Poolse weermagoffisier, Andrzej Kowerski, deur Gestapo gevang en marteling en die dood teëgekom as hulle vyandelike agente was.
Sy het daarin geslaag om albei hul vryhede te wen deur haar tong so vas te byt dat dit bloei, en dan asof sy die bloed ophoes, wat haar gevangenes oortuig het dat sy en haar medepligtige aan tuberkulose siek is.
Die verskrikte Gestapo -beamptes het albei vrygelaat om die verwoestende siekte te vermy.
Maar miskien is haar grootste uitbuiting, onthul deur die koerante wat by die Imperial War Museum ingedien is, kort voordat die Geallieerdes in 1944 hul laaste poging tot Frankryk gemaak het.
Christine, vloeiend Frans, is gestuur om die versetpoging in die suide van Frankryk te koördineer voor die geallieerde inval.
Sy was die tweede in bevel van Francis Cammaerts, 'n opkomende ster in die SOE, wat verantwoordelik was vir die Britse skakeling met weerstandselle in die gebied.
Christine - 'n kenmerkend passievolle vrou met baie liefhebbers - het ook vir Cammaerts geval terwyl hulle saam teen die Nazi's geveg het.
'N Vertroulike verslag wat Christine ingedien het en jare lank weggesteek het, onthul egter hoe al hul pogings tot niet kon wees as dit nie was vir 'n brutale reddingspoging wat sy gedoen het toe haar minnaar amper tereggestel is nie.
Cammaerts is saam met twee kollegas gevange geneem toe 'n nie -kenmerkende waaksaam wag by 'n kontrolepunt hul besittings deursoek - en gevind het dat hul banknote opeenvolgende reeksnommers het, wat die voorbladverhaal uitmekaar laat spat dat hulle mekaar nie ken nie.
Hy en sy metgeselle is onmiddellik gearresteer, en alhoewel hulle nie geweet het watter waardevolle bate hulle teen die weerstand teëgekom het nie, het dit weinig verskil gemaak, aangesien die destydse amptelike bevel was dat enigiemand wat vermoedelik 'n vyandelike agent sou wees, tereggestel sou word sonder dat verhoor.
In sy memoir Hide and Seek Xan Fielding recalled how Christine often half‐jokingly talked of the "horrors of peace" and she clearly dreaded the prospect of life without the adventure, camaraderie and sense of purpose that war had given her. Returning to Cairo she took a job at Middle East headquarters, and after some discussion SOE agreed to continue paying her until December 1945, just before it was due to disband itself. Alone and with no work prospects, she now faced an uncertain future.
Christine has been suggested as the inspiration for the Vesper Lynd character in Ian Fleming's first Bond novel, Casino Royale, published in 1953. However, her connections with Fleming are questionable: one of Christine's friends, a former SOE officer named Ted Howe, was cited by Fleming biographer Donald McCormick as the one who brought them together, but there is no evidence for his claim. In sy boek 17F: The Life of Ian Fleming McCormick stated that Fleming and Christine met at Bertorelli's restaurant in London's Charlotte Street, and quoted from a letter that Fleming supposedly wrote to Howe afterwards, which included the lines: "I see exactly what you mean about Christine, she literally shines with all the qualities and splendours of a fictitious character. How rarely one finds such types."
Although other women agents such as Violette Szabo and Odette Sansom grabbed post‐war headlines and became the subjects of biographies and films, Christine's story had remained largely unknown to the public. Consequently she attracted far more respect and acknowledgement in death than she ever experienced during her lifetime inevitably, some conspiracy theorists preferred to believe that she had been assassinated for political reasons. Her story featured in Lewe magazine and she was described as a "George Medal Heroine" on the pages of numerous dailies, but Andrew, Cammaerts and her closest friends made a point of keeping their silence, a laudable but forlorn effort to combat the sensationalist junk being reported in the press. Knowing a biography would eventually appear with or without their help, they put their faith in author Madeleine Masson, and Christine: a search for Christine Granville was published in 1975, with Cammaerts writing the foreword. A second, The Spy Who Loved by Clare Mulley, was published in 2012.
"Granville, Christine (1915–1952) ." Vroue in wêreldgeskiedenis: 'n biografiese ensiklopedie. . Encyclopedia.com. 16 Jun. 2021 < https://www.encyclopedia.com > .
"Granville, Christine (1915–1952) ." Vroue in wêreldgeskiedenis: 'n biografiese ensiklopedie. . Retrieved June 16, 2021 from Encyclopedia.com: https://www.encyclopedia.com/women/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/granville-christine-1915-1952