Published: 2015-01-06 Views: 744
Wegval uit die geloof of die volharding van die heiliges?
As gelowige worrstel mens baiekeer met dualismes in die geloof – twee kante van 'n waarheid, en mens weet nie regtig waar lê die antwoord nie. Een so 'n argument gaan oor die leerstuk of 'n mens se redding permanent is, en of dit omgekeer kan word en so 'n mens weer verlore kan gaan. Kyk byvoorbeeld na die onderstaande Skrifdele. (Ou Vertaling)
Hebr 6:6 : .. en afvallig geword het - om die weer tot bekering te vernuwe, omdat hulle ten opsigte van hulleself die Seun van God weer kruisig en openlik tot skande maak..
Heb 10:26 : Want as ons opsetlik sondig, nadat ons die kennis van die waarheid ontvang het, bly daar geen offer vir die sondes meer oor nie...
Die interpretasie van hierdie Skrifte lê in die kruisvuur tussen groot en magtige kerkdogma's en daar is redelike verskille daaroor. Een stroom is die van die Calvinisme, die ander die van die Armenianisme. Die Calvinisme staan sterk op die uiteverkiesende genade van God (en die verbondsverhouding!) en wil dit hê dat wedergeboorte en kindskap ewige sake is. Die Armenianisme sien weer dat die mens se keuse 'n baie belangrike rol speel in sy redding.
Die een denkrigting propageer ewige kindskap. As mens eenmaal 'n kind van God is, dan is jy dit altyd. Omdat God 'n ewige onberoulike werk doen met wedergeboorte, en omdat Jesus 'n volkome prys betaal het, is ons redding 'n ewige saak, en dis geheel van God se genade afhanklik. Christene kan wel struikel, maar sal deur God se genade weer voor die einde van hul lewe na God terugkeer (Die volharding van die heiliges). Daar is sterk skrifte wat hierdie siening ondersteun (Rom 11:29; Joh 10:28 & 29) Die ander siening sê dat mens op grond van jou keuse weer verlore kan gaan. Dit word ook deur skrifte ondersteun (Mt 24:13, Mk 13:13, Voorbeeld van Demas 2 Tim 4:10, Op 2:5 & 22:19!)
Hierdie twee sieninge beoordeel Hebr 6:6 en 10:26 natuurlik verskillend. Die een siening sê hier word nie van ware wedergeborenes gepraat nie, maar van mense wat 'n skyngeloof het. Hulle het alles gesien en beleef, maar nogtans nie vir Christus volkome aanvaar nie. Hulle staaf dit deels uit vers 9 waar die skrywer sê hy is oortuig dat dit nie met die Hebreërs die geval is nie. Sommige sien vers 6 ook in die lig dat as 'n kind van God wel afgedwaal het, hierdie Skrif sê hy kan nie (hoef nie) weer tot bekering kom nie - hy is mos reeds bekeer(!) - en daarom is sy pad terug net om by God vergifnis te vra. Sonde tas nie sy kindskap aan nie.
Vir die Armeniaan en die fundamentalis is hierdie skrifte eenvoudige aangesien hulle dit op gesigswaarde neem. As mens werklik die genade gesmaak het in die mate wat hierdie skrifte sê, en jy kies opsetlik teen Christus, dan kan jy verlore gaan. Hulle sal natuurlik erken dat Christene wel struikel en ook sondig, maar dat dit nie hulle redding sal tot niet maak nie, maar as iemand vir Christus verwerp - dan wel. Sien ook Op 3:16.
Hoewel mens baie dankbaarkan wees vir God se genade oor jou lewe, en kan weet dat mens uit genade gered is, moet mens begrip vir die siening van die Armenianisme hê. Mens kan weet niks sal jou uit Sy hand ruk nie, maar dan moet jy volhard tot die einde toe. ( Sien ook 2 Pet 1:10) Minstens sê Hebreërs in hierdie twee hoofstukke sê dat dit baie gevaarlik is om met die genade van God te speel. (Gal 6:7&8) Jesus het benewens Sy uitnodigings tot redding en rus (Matt 11:28, Joh 6:37) ook onverbiddelike eise vir dissipelskap gestel (Luk 14:26, 27, 33; Luk 13:24)
Die antwoord is eintlik eenvoudig. As mens ingebou is in die Wynstok en uit die lewende verhouding vrug dra - dan sal God toesien dat jy die ewige saligheid be-êrwe, en kan mens met groot vrymoedigheid uitsien na SY wederkoms.