Hier staan ek...
Resensie: Hier staan ek...
Redaksie: Diek van Wyk, Coenie Nolte & Leon Atterbury
Uitgegee deur Griffel Media
Hier staan ek... is 'n versameling van mense se verhale oor hoe hulle van die kerklike verstaan van God en Christelikheid afskeid geneem het. Op 'n manier verwoord die boek wat baie denkende Afrikaners tans dink en voel. En juis daarom is hierdie 'n baie waardevolle boek om op jou rak te hê.
Die vyf praktiserende predikante (natuurlik anoniem geskryf) wat hulle getuienisse of eerder erkentenisse gee, help mense om te verstaan hoe moeilik dit is om in ons huidige godsdienstige klimaat eerlik, oop en soekend te wees. Seker daarom dat so baie godsdienstige leiers praat van hulle openbare teologie en hulle privaat teologie.
Hierdie boek gee die leser 'n kykie in die binne wêreld van so 'n soekende spirituele leier. Sondae moet hulle op die kansel staan en die Bybel as die onfeilbare Woord van God voorhou, maar in hul harte glo hulle nie meer dit nie. Die vertwyfelings wat hulle in hulle self ronddra, vreet soos 'n kanker. Die boek wys net weer hoe belangrik openbare dialoog en respek vir eietydse verstaan van die transendente is.
Saam met hierdie predikante wat nog nie openlik kan of mag praat oor hulle soeke en twyfel nie, is daar die wat wel hierdie brawe stap geneem het. Hulle vertellings is net so aangrypend. Afrikaanse meningsvormers soos Sakkie Spangenberg, Lina Spies, Piet Muller, Jean Oosthuizen, Izak du Plessis, Diek van Wyk, Coenie Nolte en Leon Atterbury.
Hier staan ek... raak waardevolle temas aan. En daarom kan dit nog in die toekoms as 'n wonderlike hulpmiddel gebruik word in die oop religieuse gesprek.
"Ek kan nie meer bid nie. Ek voel soos 'n leuenaar in die gemeente. Ek lees nie meer Bybel nie. Huisgodsdiens het vir my 'n ondraaglike las geword, iets wat ek so vinnig moontlik wil verby kry sodat ek met my eie worsteling kan aangaan," skryf een van die predikante.
'n Ander een is ontnugter deur die wrede verhale in die Ou Testament en die onvermoë van teoloë om sy kritiese vrae te beantwoord. En 'n ander predikant beskou Jesus veel eerder as "navolgenswaardige leermeester" en die Bybel is nou vir hom slegs 'n wegwyser en nie meer die Woord van God nie.
Hierdie boek resoneer met baie mense in die Afrikaanse gemeenskap wat ook voel dat hulle nie meer kan saamgaan met die fundamentalistiese en dogmatiese sienings van Christenskap nie. Maar omdat daar nie 'n veilige ruimte vir eerlike soeke en twyfel is nie voel en dink hulle dat hulle alleen is.
Die behoefte aan gespreksgenote en 'n gemeenskap waarin hulle hul nuwe spiritualiteit kan verwoord en bedink word al groter. Hierdie boek is dus 'n nodige hulpmiddel vir hierdie soekers om nie alleen te voel nie.
Een van die anonieme predikante in die boek beskryf die situasie raak: "Die Christelike kerk behandel godsdiens soos 'n dieretuin waar God in 'n hok aangehou word," en dat hy eerder in die "wildtuin van sienings wil beweeg waar panteïsme, panenteïsme, agnostisisme, post-teïsme en ander lewensbeskouings ook welkom is." Hiermee verwoord hy die stille stem van baie soekers.
Iets wat ook opval, is dat hoewel die skrywers getuig van skuldgevoelens, angs en vrees, meeste van hulle ook bevryding en vrede beleef. Hierdie boek en die stories daarin moedig die leser aan om self ook te waag met sy/haar eie storie. Soos in die voorwoord van die boek: "Daar is simpatieke ore wat na jou sal luister en jou op jou reis sal bystaan. Let maar weer eens op hoeveel teoloë en kerklikes wat skrywers direk of indirek ondersteun het, deur hulle by die naam genoem word. En as dit nie help nie, is daar andere, soos diegene wie se stemme hierin opklink, wat na jou sal luister. Miskien vind jy selfs in een of meer van die bydraes antwoorde op die vrae wat jý het."