Stiergeveg | Loer Toer
Spanje March 11, 2020 Leave a comment
Dit is jare vandat ek by die Plaza de Toros in Madrid ‘n stiergeveg bygewoon het. My vrou het geweier om te gaan — “ek kan daai wreedheid nie aanskou nie.” Ek gaan toe, en oortuig myself dat dit bloot nuuskierigheid was. Lewenslank het ek van stiergevegte gehoor, gelees wat skrywers daaroor te sê het en, soos flamenco-musiek, is dit die siel van Spanje.
Plaza de Toros, Madrid, watertint deur Picasso
Ek onthou die spronge, soos ‘n wilde perd, van daardie bul met sy binnekoms, die swaai van sy reuse horings, diekant toe, daai, asof hy die vyand in die wind kan ruik. Dan, die picadors, party op perde, met hulle spiese wat wonde op die bul se romp maak sodat die swaard, die estoque, makliker uiteindelik binnetoe kan sink. Dan, die matador, ‘n beeld van verfynde uittarting.
Die matador neem oor
Wat ek onthou, was die balletagtige ratsheid, wanneer hy hom net buite die swaai van die vlymskerp horings lig. Hy was ‘n onvergeetlike kombinasie van grasie en uitdaging, met die dood elke oomblik voor sy oë. Hy neem twee, drie lanserings van die estoque in die bebloede romp in voordat die bul letterlik, simbolies, knieë toe sak.
Hoe kan ek myself nou, jare later, met die wreedheid vereenselwig? Ek het besluit dat om dit te verdoem, is om die lange geskiedenis hiervan, dalk tien duisend jaar, te vereenvoudig. En dan kan sulke verdoemenis nie van ‘n vleiseter kom nie. Maar om te dink aan die verskynsel, soos talle voor my, sien mens die brutaliteit gevleg met die tydlose poësie — twee magte, een donker, oer; die ander, ‘n verfynde gees. Die gebeurtenis bly sit in my. Dit het vir my jare geneem om te verwoord waarom ek die stiergeveg nie kan verdoem nie.
Beelde deur Pablo Picasso
Die bloed, die asem van die bul, die vrees van die mens, die doodsteek
Tagged: kontraste, poësie, stiergeveg, walging
← Die skaduwee verleng
Die Pes – die storie word waar →