Treur Mandela ver van die huis af - Inligting
Treur Mandela ver van die huis af
Dit is moeilik om te lewe van die plek waar u huis toe roep, waar u gesin is, waar u kultuur woon. Verjaarsdae, troues, geboortes en sterftes is die moeilikste. Suid-Afrikaners regoor die wêreld voel deesdae die een of ander manier om tuis te wees op een van die belangrikste dae in die Suid-Afrikaanse geskiedenis - en inderdaad die wêreldgeskiedenis.
Toe ek vanoggend die nuus hoor, het ek begin huil oor die tragedie van sy heengaan. 'N Tragedie wat nie in die dood van 'n groot man lê nie, aangesien die meeste Suid-Afrikaners 'n vreedsame einde aan sy baie lang lewe wou hê. Inteendeel, dit lê in die dood van die groot hoop wat sy teenwoordigheid geïnspireer het. Na wie kan ons nou kyk om ons te lei deur die vele probleme wat voorlê in die ontwikkeling van ons jong demokrasie? Op wie kan ons vertrou om die etiek in ons grondwet te beliggaam? Ons treur vandag nie oor die man nie, maar oor die gebrek aan die ideale en filosofieë wat hy kom simboliseer.
Die groter tragedie is dat die potensiaal om sy dade te weerspieël en die verbintenis tot sy oortuigings in ons almal is. Terwyl sy optrede revolusionêr was, was sy idees nie. Dit was eenvoudige beginsels, 'n herinnering aan dit wat 'n kind reeds weet. Ons is almal gebore humanitariërs, wat net deur ons kulture en politiek geleer word om mekaar te vrees en te verag, om uitgevindte verskille tussen ons te sien. In werklikheid deel ons egter veel meer as wat ons erken.
Mandela se grootsheid is gewortel in 'n basiese beginsel: integriteit ten spyte van groot teenspoed. As ons van sy lewe leer, sien ons geen verskil tussen voorkoms en werklikheid nie. Hy het 'n onfeilbare toewyding aan sy oortuigings gehad, sonder uitsondering en ondanks die gevolglike opofferings. Om soos Madiba te leef, hoef ons dit net te doen: erken ons gemeenskaplike menslikheid en handel volgens ons oortuigings.
Vir Suid-Afrikaners leef die potensiaal in ons, en tog keer ons dikwels bang daarvoor. Wat baie van ons stop, is angs en wrok. Meer as baie van die dade van onderdrukking en diskriminasie tydens apartheid, het 'n hoë mate van geweldsmisdaad die nasie vervorm op maniere waarop selfs Mandela se pogings om ons saam te bind nie kan bekamp nie. Ons vrees vir misdaad lei tot vrees vir onbekende ruimtes, vir onbekende gesigte en 'n wantroue teen die onbekende. Ons praat nie met vreemdelinge nie.
Maar vandag sal daar 'n verband bestaan ​​tussen alle Suid-Afrikaners wat niemand sal ignoreer nie. Daar sal 'n hartseer gedeel word deur alle rasse en klasse wat op onvoorspelbare maniere op straat sal manifesteer. Vreemdes kan mekaar sonder vrees groet; hulle kan selfs 'n oomblik van erkenning deel - 'n knik, handdruk, gesprek. En hoewel daar potensiaal is vir groot hartseer, of die afstand van alle hoop, kan daar ook 'n nuwe brug na kommunikasie en gemeenskap wees.
Terwyl ek in die land in die straat afstap, soek ek die gesigte van diegene wat die bus vang of in 'n restaurant eet ter erkenning van hierdie wonderlike oomblik. Met onverskilligheid of onbewustheid, wend ek my tot aanlyn media vir boodskappe van huldeblyk en toewyding. Ek vlieg 'n vlag met 'n halwe mas van my balkon af en vermoed dat die teenwoordigheid daarvan die meeste inwoners in hierdie blok verwar. Ek wil my studente opvoed oor hierdie wonderlike leier, om met mense te gesels oor hoe sy lewenswerk 'n manifestasie van sy humanitêre filosofieë was. Maar ek het nie die vreemde taal om my hartseer uit te spreek nie. Ek weier om die verhaal van Madiba te verminder tot die geanimeerde, komiese reeks selfstandige naamwoorde en werkwoorde wat ek gebruik om op hierdie plek te kommunikeer wat vandag nog vreemder voel.