Die insig en verstaan van die wil van God bly al die kerke se verantwoordelikheid, en sodoende is daar dan inderdaad 'n beter manier om die wil van God vas te stel as wanneer enkele kerke met minder gawes en insigte dit op hul eie wil doen. In die gebed van Paulus vir die Efesiërs (Ef 3:18) laat blyk hy dat die kerk "saam met al die heiliges" moet nadink oor die liefde van God in en deur Jesus Christus. 'n Plaaslike kerk staan nooit in spanning teenoor of in onafhanklikheid van die ander plaaslike kerke van Christus nie. Daar is maar een kerk van God wat op baie plekke tot openbaring of vergestalting kom (vgl ook 1 Kor 1:1-2).
 Indien dit ongeldig verklaar is, onderneem die kerkraad om die bewyse daarvoor aan die kerke bekend te maak;
Kerke het hulle by voorbaat daaraan verbind om die besluite te gehoorsaam en toe te pas omdat dit binne die raamwerk van die Skrif, die belydenis en die kerkorde, soos in die geloofsbriewe geformuleer, geneem is. Tussen die plaaslike kerk en die meerdere vergadering bestaan daar geen dualistiese verhouding nie, omdat 'n meerdere vergadering 'n vergadering van kerke is, waar besluite geneem word asof die kerke self daar teenwoordig is (vgl Rutgers 1889:297).
Kerke behoort egter op 'n effektiewe wyse ingelig te word oor die besluite wat op 'n meerdere vergadering geneem is - nie om dit geldig te maak nie, maar om dit uit te voer en te gehoorsaam, en om - indien hulle meen dit in stryd is met die Woord van God, die kerklike weg van beswaar of appèl te volg.