Dis 1985 en Johan Niemand moet nes sy tydgenote sy verpligte Weermagdiens na skool gaan aflê. Hy word gekeur om ’n lid van die Kanaries te word, maar dit beteken definitief nie dat dinge maklik in die Weermag gaan wees nie. Want sien, Johan is “anders” as die meeste ander seuns. Sy meisievriendinne het hom graag op skool met grimering opgetooi, hy hou van popikone (veral Boy George), en hy sien die wêreld deur ander oë. Die samelewing het hom tot dusver forseer om in te pas, maar wat daarvan as hy juis gebore was om uit te staan? Wat as die voëltjie se kou oopgemaak word en hy die keuse het om te vlieg? ’n Mallemeule van selfondersoek en -ontdekking volg en die kyker word ’n voyeur op dié Kanarie se bevraagtekening van sy geloof, patriotisme en seksualiteit.
Die weermag en oorlog word bloot as agtergrond gebruik vir ’n tematiese verhaal oor die onderdrukking wat mense op verskeie vlakke beleef. Onderdrukking deur ’n gekondisioneerde samelewing, maar ook die onderdrukking van ’n gekondisioneerde self. ’n Universele gesprek word veral aan die lig gebring rondom wat dit beteken om gay groot te word in ’n wêreld wat dit as “verkeerd” sien. In hierdie “coming-of-age”-rolprent word Johan die middelpunt waar rondom hierdie en nog “taboe”-onderwerpe wentel.
Die hart van die film is liefde en aanvaarding – selfs vir dit wat jy nie verstaan nie. Ons het vir té lank weggeskram van refleksie en gesprekke rondom politieke en sosiale strukture. Dis tyd om die mure af te breek en ’n meer inklusiewe en verdraagsame samelewing te bewerkstellig. Kanarie is flambojant, vreesloos en grensverskuiwend.