Die dood tydens die oorlog van 1914-1918 - Inligting
Die dood tydens die oorlog van 1914-1918
Die opgrawing van Defest in Carency.
Die nuwe oorlogstoestande bring die soldate ontelbare en verskriklike geweld toe. Die beelde van die dood in die geveg wat van agter uitgesaai word, probeer gewoonlik die verskrikking van die werklikheid vervaag. Hierdie afstand is een van die voorwaardes vir hul oorlewing.
Die eerste dokument is 'n tekening met waterverf, getiteld Die verweer-opgrawing in Carency (1915). Dit wys hoe twee soldate diep bekommerd lyk, binne 'n massagraf kyk waar 'n graaf 'n tyd tevore die lyk van 'n kameraad opgrawe om dit in 'n kis te plaas en weer te begrawe. . 'N Nederige houtkruis wag op die rand van die kuil. Op die agtergrond kan gesien word hoe soldate grawe om 'n graf te grawe. Links word 'n begrafniskrans met 'n blou-wit-rooi lint op 'n hoop aarde geplaas.
Die tweede dokument bestaan ​​uit vier verskillende gebiede wat die ruimte van hierdie soliede komposisie organiseer. Op die voorgrond sien ons die profiel van 'n soldaat wat sonder enige duidelike uitdrukking eet, met sy rug na die ander figure. Sy teenwoordigheid skep 'n treffende indruk van nabyheid. Die tweede gebied, wat die digste is, stel die dood voor. Dit wys hoe 'n soldaat met 'n graaf vier lyke begrawe wat links lê. Twee daarvan is met 'n doek bedek. Die derde lê op sy rug. Haar gesig, waarvan die oop oë na die lug kyk, kom 'n vreemde kalmte na vore. Hy het sy arms op sy maag gekruis, asof hy God smeek. Die houding van die vierde is verskrikliker. Kop agtertoe, dit lyk asof sy liggaam beslag gelê is met pynlike kontorsie, sy arms is styf en sy hande vasgehaak. Hierdie houding weerspieël die uitmergelende lyding wat vegters wat op die slagveld dood is, verduur het. Net bokant hierdie stapel lyke is 'n optog van gewondes. 'N Bietjie onder roep 'n soldaat die kyker uit. Verder loop vier draagbaars met 'n lyk weg. Die silhoeëtte van die soldate wat in een lêer in die agtergrond op die heuwel vorder, voordat hulle in die niet verdwyn, herinner aan 'n skare wat by die Kruisstasies afstap. Die helderheid van hierdie vierde sone weeg die baie donker toon aan die onderkant.
Die eerste dokument toon 'n opgrawing, 'n ontroerende en selde weergegee toneel, wat natuurlik naby die gevegsones plaasvind. Hierdie kleursamestelling is deur Pierre Falké. Dit is so georganiseer dat 'n mens dadelik die oorblyfsels van die gesneuwelde soldaat raaksien, wat die kunstenaar, 'n ongewone ding, versorg het om in detail te teken. Daar moet egter op gelet word dat die liggaam byna ongeskonde is, met geen oënskynlike ernstige besering nie. Gegewe die bande van kameraadskap wat aan die voorkant gevestig is, is die verdwyning van 'n maat altyd uiters pynlik vir vegters. Ons kan besef hoe pynlik dit was, maar nodig vir die kunstenaar, om hierdie begrafnisplegtigheid voor te stel, asof hulle die materiële spoor van hierdie verskriklike oomblik sou wou hou. Die godsdienstige simbole (die houtkruis, wat die simbool van die dood gedurende die Groot Oorlog sal word) en die nasionale (die driekleurige lint) staar mekaar aan weerskante van die oorledene in die gesig, asof hulle die betekenis van sy dood wil herroep en hom 'n beide geestelike en patriotiese konnotasies.
Die tweede dokument is 'n werk gelaai met baie sterk simboliese betekenisse. Dit is 'n tekening van Alexandre Zinoviev, Russiese emigrantkunstenaar, wat in 1914 as vrywilliger in die Franse leër opgetree het. Eerstens in die Foreign Legion, toe aan die troepe van die tsaar toegewys voordat hy na die Legion teruggekeer het na die rewolusie van 1917 rapporteer hy oor sy ervaring as soldaat deur sy skepping. Hierdie tekening getiteld Na (geïmpliseer "die stryd") verwys ongetwyfeld na die kortstondige aard van die bestaan ​​van die vegter. Op 'n manier rekonstrueer hy die verskillende stadiums van sy beproewing tot die dood deur 'n opeenhoping van elemente in die voorgestelde ruimte. En die oënskynlike onverskilligheid of bedanking van die soldaat op die voorgrond verander dit nie. Zinoviev se styl is baie meer metafories as die vorige voorbeeld. Die feit dat die kunstenaar slegs die potlood gebruik, beklemtoon die grys en somber atmosfeer van die geheel, terwyl dit getuig van die emosionele intensiteit wat die realisering daarvan voorgehou het. In albei gevalle, ver van die beeldmateriaal van Epinal waar ons heldhaftige vegters sien wat in die ere-veld sterf, is dit huldeblyke wat die hartseer en pyn van die kunstenaarsoldate weerspieël, spore van opoffering. van hul vermiste vriende.
Pierre VALLAUD, 14-18, Eerste Wêreldoorlog, bundels I en II, Parys, Fayard, 2004. Annette BECKER Oorlog en geloof: Van die dood tot die geheue (1914-1930) Parys, Armand Colin, 1994 Laurent GERVEREAU (red.) Kyk, sien nie oorlog nie: die geskiedenis van fotografiese voorstellings van oorlogskatalogus van die uitstalling in die Musée d'Histoire contemporaine / BDIC, lente 2001, Parys, BDIC / Somogy, 2001 Carine TREVISAN Les Fables du deuil. La Groot Oorlog, Dood en Skryf Parys, PUF, 2001. Laurent VÉRAY "Oorlog wys: fotografie en filmkuns", in Oorlog en kulture (onder leiding van Jean-Jacques BECKER, Jay M.WINTER, Gerd KRUMEICH, Annette BECKER, Stéphane AUDOIN-ROUZEAU) Parys, Armand Colin, 1994.