Wanneer was die eerste sterftes as gevolg van die Spaanse griep -pandemie? - Geskiedenis Podcasts - 2021
Wanneer was die eerste sterftes as gevolg van die Spaanse griep -pandemie?
Ek het inligting gevind oor die eerste koerantartikels met inligting oor die Spaanse griep -pandemie, maar een van die aanhalings uit die koerant sê:
"Die epidemie is van 'n ligte aard; geen sterftes is aangemeld nie".*
Dit is vanaf April in 1918.
Ek wonder net wanneer die eerste verslag oor sterftes as gevolg van die siekte gebeur het?
Dit is onmoontlik om met enige sekerheid te verklaar omdat:
Die presiese pad van die "Spaanse" griepvirus in sy vroeë stadiums is onbekend; en
Vroeë sterftes as gevolg van die virus is destyds nie erken nie en het min aandag gekry.
Beskikbare bewyse dui daarop dat die Spaanse griep regoor die wêreld in 'n aantal gelokaliseerde uitbrake oor die hele wêreld 'gesaai' is, net voor die massadood wat in 1918 plaasgevind het.
Berigte oor griepsterftes in lande wat so wyd versprei is as Noorweë, Swede, Finland, Kanada, Spanje, Brittanje, Frankryk, Duitsland, Senegal, Tanzanië, Nigerië, Ghana, Zimbabwe, Suid -Afrika, Indië en Indonesië is opgeteken. Die baie wye geografiese verspreiding van hierdie sterftes in so 'n kort tydperk, in die afwesigheid van lugreise, dui daarop dat die siekte voor hierdie tyd oor die hele wêreld versprei het en dat 'saai' plaasgevind het.
Oxford, J. S., et al. "Vroeë heraldgolfuitbrake van griep in 1916 voor die pandemie van 1918." Internasionale kongresreeks. Vol. 1219. Elsevier, 2001.
Finland het in 1917 buitengewoon hoë vlakke van longontsteking aangeteken; in Brittanje het die Bochum Administration of Sick Insurance in 1916 'n toename van 40% in griepgevalle gerapporteer; en 'n groot epidemie van respiratoriese siektes aan die einde van 1915 deur die Verenigde State.
Alhoewel griep in 1918 nie 'n nasionaal aanmeldbare siekte was nie en diagnostiese kriteria vir griep en longontsteking vaag was, het die sterftesyfer as gevolg van griep en longontsteking in die Verenigde State in 1915 en 1916 skerp gestyg weens 'n ernstige epidemie van respiratoriese siektes wat in Desember 1915 begin het
Taubenberger JK, Morens DM. 1918 Griep: die moeder van alle pandemies. Opkomende aansteeklike siektes. 2006;12(1):15-22.
Daarom is dit moontlik dat die eerste groot uitbraak van sterftes nie later as Desember 1915 plaasgevind het nie. Die letterlike eerste gevalle van sterftes van toe die virus opgeduik het, is onmoontlik om met presisie vas te stel, maar het moontlik plaasgevind toe die virus die eerste keer gespring het mense van voëls of varke, moontlik van 1913 tot 1915.
Bakteriële longontsteking het die meeste sterftes veroorsaak in 1918 grieppandemie
Die meerderheid sterftes tydens die grieppandemie van 1918-1919 is nie veroorsaak deur die griepvirus wat alleen optree nie, berig navorsers van die National Institute of Allergy and Infectious Diseases (NIAID), deel van die National Institutes of Health. Die meeste slagoffers het eerder aan bakteriële longontsteking beswyk ná griepvirusinfeksie. Die longontsteking is veroorsaak toe bakterieë wat gewoonlik in die neus en keel woon, die longe binnedring op 'n pad wat ontstaan ​​het toe die virus die selle wat die brongiale buise en longe voer, vernietig het.
'N Toekomstige grieppandemie kan op 'n soortgelyke manier ontvou, sê die NIAID -skrywers, wie se artikel in die 1 Oktober -uitgawe van Die Journal of Infectious Diseases is nou aanlyn beskikbaar. Daarom kom die skrywers tot die gevolgtrekking dat omvattende pandemievoorbereidings nie net pogings om nuwe of verbeterde griep -entstowwe en antivirale middels te produseer, insluit nie, maar ook voorsiening vir die opberging van antibiotika en bakteriële entstowwe.
Die werk bied aanvullende bewyse uit die velde van patologie en geskiedenis van medisyne om hierdie gevolgtrekking te ondersteun. "Die gewig van die bewyse wat ons ondersoek het uit beide historiese en moderne ontledings van die grieppandemie van 1918, bevoordeel 'n scenario waarin virusschade gevolg deur bakteriële longontsteking tot die oorgrote meerderheid sterftes gelei het," sê mede-outeur, direkteur van NIAID, Anthony S. Fauci, MD "In wese het die virus die eerste slag gekry terwyl bakterieë die uitklophou gegee het."
NIAID, mede-outeur en patoloog Jeffery Taubenberger, MD, Ph.D., het longweefselmonsters ondersoek van 58 soldate wat in 1918 en 1919 aan verskillende Amerikaanse militêre basisse gesterf het. Die monsters, wat in paraffienblokke bewaar is, is weer gesny en gekleur om mikroskopiese evaluering moontlik te maak. Die ondersoek het 'n spektrum weefselskade aan die lig gebring "wat wissel van veranderinge wat kenmerkend is van die primêre virale longontsteking en bewyse van weefselherstel tot bewyse van ernstige, akute, sekondêre bakteriële longontsteking," sê dr. Taubenberger. In die meeste gevalle blyk dit dat die oorheersende siekte ten tyde van die dood bakteriese longontsteking was. Daar was ook bewyse dat die virus die selle langs die brongiale buise vernietig het, insluitend selle met beskermende haaragtige uitsteeksels, of silie. Hierdie verlies het ander soorte selle deur die hele respiratoriese kanaal - insluitend selle diep in die longe - kwesbaar gemaak vir aanvalle deur bakterieë wat oor die nuutgeskepte pad van die neus en keel af migreer.
In 'n poging om alle wetenskaplike publikasies oor die patologie en bakteriologie van die grieppandemie van 1918-1919 te bekom, het dr. Taubenberger en mede-outeur NIAID, David Morens, MD, bibliografiebronne gesoek na artikels in enige taal. Hulle het ook wetenskaplike en mediese tydskrifte wat in Engels, Frans en Duits gepubliseer is, nagegaan en alle artikels gevind oor die lykskouings wat op slagoffers van griep gedoen is. Uit 'n poel van meer as 2000 publikasies wat tussen 1919 en 1929 verskyn het, het die navorsers 118 belangrike lykskouingsreeksverslae geïdentifiseer. In totaal verteenwoordig die lykskouingsreeks wat hulle hersien het 8 398 individuele lykskouings wat in 15 lande uitgevoer is.
Die gepubliseerde verslae "het sekondêre bakteriële longontsteking duidelik en konsekwent by die meeste griepsterftes veroorsaak," sê dr Morens. Hy voeg by dat patoloë van die tyd byna eenparig was in die oortuiging dat sterftes nie direk deur die destyds geïdentifiseerde griepvirus veroorsaak is nie, maar eerder as gevolg van ernstige sekondêre longontsteking wat deur verskillende bakterieë veroorsaak is. Afwesig van die sekondêre bakteriële infeksies, het baie pasiënte moontlik oorleef, het kenners destyds geglo. Die beskikbaarheid van antibiotika tydens die ander grieppandemies van die 20ste eeu, spesifiek dié van 1957 en 1968, was waarskynlik 'n belangrike faktor in die laer aantal wêreldwye sterftes tydens die uitbrake, sê dr. Morens.
Die oorsaak en tydsberekening van die volgende grieppandemie kan nie met sekerheid voorspel word nie, erken die skrywers, en ook nie die virulensie van die pandemiese griepvirusstam nie. Dit is egter moontlik dat - soos in 1918 - 'n soortgelyke virusskade gevolg deur bakteriese inval kan ontvou, sê die skrywers. Voorbereidings vir die diagnose, behandeling en voorkoming van bakteriële longontsteking behoort een van die hoogste prioriteite te wees in die beplanning van grieppandemie, skryf hulle. 'Ons word bemoedig deur die feit dat pandemiebeplanners sommige van hierdie aksies reeds oorweeg en implementeer,' sê dr Fauci.
Besoek http://www.PandemicFlu.gov vir eenmalige toegang tot inligting van die Amerikaanse regering oor voël- en pandemiese griep.
NIAID doen en ondersteun navorsing-by NIH, dwarsdeur die Verenigde State en wêreldwyd-om die oorsake van aansteeklike en immuun-gemedieerde siektes te bestudeer en om beter maniere te ontwikkel om hierdie siektes te voorkom, te diagnoseer en te behandel. Nuusberigte, inligtingsblaaie en ander NIAID-verwante materiaal is beskikbaar op die NIAID-webwerf by http://www.niaid.nih.gov.
Oor die National Institutes of Health (NIH): NIH, die land se mediese navorsingsagentskap, bevat 27 institute en sentrums en is 'n komponent van die Amerikaanse departement van gesondheid en menslike dienste. NIH is die primêre federale agentskap wat basiese, kliniese en translasionele mediese navorsing doen en ondersteun, en ondersoek die oorsake, behandelings en geneesmiddels vir algemene en seldsame siektes. Vir meer inligting oor NIH en sy programme, besoek www.nih.gov.
NIH & hellipTurning Discovery Into Health ®
DM Morens et al. Oorheersende rol van bakteriële longontsteking as oorsaak van dood by pandemiese griep: Implikasies vir die voorbereiding van pandemiese griep. Die Journal of Infectious Diseases DOI: 10.1086/591708 (2008).
Die uitbraak het in 1918, gedurende die laaste maande van die Eerste Wêreldoorlog, begin, en historici glo nou dat die konflik deels verantwoordelik was vir die verspreiding van die virus. Aan die Wesfront het soldate wat in beknopte, vuil en klam toestande gewoon het, siek geword. Dit was 'n direkte gevolg van verswakte immuunstelsels as gevolg van ondervoeding. Hulle siektes, wat bekend staan ​​as 'la grippe', was aansteeklik en het onder die geledere versprei. Binne ongeveer drie dae nadat hulle siek geword het, sou baie soldate beter begin voel, maar nie almal sou dit regkry nie.
Gedurende die somer van 1918, toe troepe met verlof begin terugkeer huis toe, het hulle die onopgemerkte virus saamgebring wat hulle siek gemaak het. Die virus het versprei oor stede, dorpe en dorpe in die soldate se tuislande. Baie van die besmette, soldate sowel as burgerlikes, het nie vinnig herstel nie. Die virus was die moeilikste vir jong volwassenes tussen die ouderdomme van 20 en 30 wat voorheen gesond was.
In 2014 het 'n nuwe teorie oor die oorsprong van die virus gesuggereer dat dit eers in China verskyn het, berig National Geographic. Voorheen onontdekte rekords het die griep gekoppel aan die vervoer van Chinese arbeiders, die Chinese Arbeidskorps, oor Kanada in 1917 en 1918. Die arbeiders was meestal plaaswerkers van afgeleë dele van die platteland van China, volgens Mark Humphries se boek "The Last Plague" ( Universiteit van Toronto Press, 2013). Hulle het ses dae in verseëlde treinhouers deurgebring terwyl hulle deur die land vervoer is voordat hulle na Frankryk gegaan het. Daar moes hulle loopgrawe grawe, treine aflaai, spore lê, paaie bou en beskadigde tenks herstel. In totaal is meer as 90 000 werkers na die Wesfront gemobiliseer.
Humphries verduidelik dat in 'n telling van 25 000 Chinese arbeiders in 1918 ongeveer 3000 hul Kanadese reis in mediese kwarantyn beëindig het. Vanweë rasse -stereotipes was hul siekte toe die skuld op 'Chinese luiheid' en het Kanadese dokters nie die werkers se simptome ernstig opgeneem nie. Teen die tyd dat die arbeiders vroeg in 1918 in Noord -Frankryk aankom, was baie siek, en honderde sterf gou.
Wat die pandemie bewerkstellig het
Die Spaanse griep het sy naam gekry deur 'n vreemde samevloeiing van oorlogsbeperkings. Die regerings van strydende lande wou nie hê dat vyandelike nasies moet weet dat hul magte verswak word deur die vinnig bewegende siekte nie, en hulle wou ook nie hê dat die moraal agteruitgaan nie.
Spanje was tydens die Eerste Wêreldoorlog neutraal en sy koerante was nie gesensor nie. Hulle het verhale oor die dodelike griep gepubliseer, en so het die 'Spaanse griep' 'n naam geword wat vasgesteek het. Dit word ook die 'Purple Death' genoem omdat lyers soms 'n skrikwekkende skaduwee van indigo het weens 'n gebrek aan suurstof in hul bloedstroom. Dit word ook die 'Chinese griep' en 'Russiese plaag' genoem.
In die VSA het kinders tou oorgeslaan na hierdie rympie: "Ek het 'n voëltjie gehad, sy naam was Enza, ek het die venster oopgemaak en Enza gevlieg."
Maskers was onbeskof. Die historikus Kenneth Davis het bestaan ​​uit kaasdoek en gaas, wat min of meer gelyk is aan die hou van 'n stukkie skermvenster in die gesig en hoop dat dit die bakterieë kan stop.
Daar was geen federale riglyne oor enigiets nie. "Daar was geen CDC nie. Daar was geen National Institutes of Health nie. Daar was geen departement van gesondheid en menslike dienste nie," het Davis gesê.
Die samelewing en gesinne het in duie gestort. Uit groot stede en landelike gebiede kom berigte oor mense wat honger ly "omdat niemand die moed gehad het om vir hulle kos te bring nie, selfs nie ander lede van hul eie familie nie," het die skrywer John Barry gesê.
Honderdduisende kinders word weeskinders toe hul ouers aan die aaklige griep sterf.
Gesinne was toe groter, en broers en susters was geskei en na familielede of weeshuise gestuur. Sommige sou hulle broers en susters dekades lank of ooit weer sien. Erger nog, sommige is vir aanneming ingedien en soos deurpryse uitgedeel, en niemand kon toesig hou oor hul welsyn nie, want sosiale regeringsinstansies het destyds nie bestaan ​​nie.
'Hulle het die kinders wat hul ouers verloor het, op 'n trein gesit en van depot na depot gegaan, en almal wat 'n kind wou aanneem, sou net opdaag,' het Barry gesê, 'en saam met hulle gegaan.'
'Dus, daar was 'n hele generasie Spaanse grese weeskinders.'
Die griep het in 1918 in drie golwe gewoed, met die laaste ebging rondom die somer van 1919. "Die eerste fase, die minste dodelike, ten minste in die Verenigde State, het van Maart tot in die lentetyd gegaan," het Davis gesê. "Maar toe keer die griepseisoen terug in September, Oktober. Nog 'n paar troepe aan die gang, en 'n ware ontploffing. En die tweede golf was die dodelikste" in Amerika.
Die laaste golf het gestrek vanaf die winter van 1919 tot die somermaande, toe sake begin afneem het.
Die oorlog eindig op 11 November 1918. Die oorlewendes en soldate van mdash, verpleegsters op die slagveld en dokters en mdash stap of hink terug in die daaglikse lewe, en meer as enigiets anders wou hulle eenvoudig voortgaan.
In 1920 voer "Warren G. Harding 'n veldtog vir president oor die idee om terug te keer na normaal, en dit was 'n wen -slagspreuk," het Davis gesê. 'Hy het ingekom as (die) Republikeinse president, en hy het gesê:' Ons gaan terug na normaal '.
Na bewering was 'n laat lyer van die virus Woodrow Wilson, wat in 1920 in Parys was om te help onderhandel oor die Verdrag van Versailles. Die Franse stad sukkel destyds met 'n groot aantal griepgevalle.
Wilson het ernstig siek geword. Hy het herstel, "maar baie mense wat hom geken het, insluitend die valet van die Withuis wat hom lank geken het, het gesê dat hy nooit dieselfde was nie," het Davis gesê.
Sy oordeel en redenasie is moontlik aangetas, in teenstelling met koronaviruslyers wat kla oor mis en breekende geestelike terugslae.
'Hy het 'n paar baie, baie belangrike punte toegegee en toegegee,' het Davis gesê oor Wilson se onderhandelinge, insluitend 'baie meer straf -aspekte van die vergelding wat aan Duitsland gegee is in terme van die vergoedings wat hulle sou moes betaal'.
Dit het op sy beurt 'beslis bygedra tot die opkoms van Hitler en die Nazi's', het die historikus gesê.
In Amerika, vanaf die Eerste Wêreldoorlog, het veranderinge op elke vlak van die samelewing ingesluit.
Sylyne het gestyg en sosiale mores het afgeneem. Vroue het in 1920 die stem gekry, en baie het openlik gerook in die openbaar, hul hare getik en 'flappers' geword. Sakeondernemings het 'n goeie oplewing gehad, net soos die gesprekke, ondanks die nuwe verbod op die vervaardiging en verspreiding van alkohol.
'Ons is geneig om nie aan die geskiedenis te dink in terme van siektes nie,' het Davis gesê. 'Dit was 'n belangrike deel van die geskiedenis waaroor ons nie altyd leer of daaroor praat nie.'
Mense wou net vergeet. Hulle wou terugkeer na hul lewens.
'Dit was regtig iets wat so verskriklik was dat niemand daaroor wou dink, praat of skryf nie,' het Davis gesê.
Elke kwartaal verdiep die bekroonde joernaliste by Inside Edition Digital in 'n spesifieke onderwerp, wat dieper gaan as wat daaglikse nuussiklusse u toelaat om die kwessie, 'n reeks artikels en video's oor 'n spesifieke onderwerp, te bring. Klik hier vir meer van The Issue 3, waar ons in generasieverandering duik.
Die verkeerde naam "Spaanse griep" -pandemie het 'n hoogtepunt bereik aan die einde van 1918 en bly steeds die mees wydverspreide en dodelike uitbraak van siektes wat die mensdom wêreldwyd in die geskiedenis opgetel het. Klein mutasies in 'n griepvirus het 'n buitengewoon dodelike variant geskep wat gesonde jong volwassenes doodgemaak het, net soos meer kwesbare ouderdomsgroepe. Die plek van oorsprong van die patogeen word nog gedebatteer, maar die rol van die Eerste Wêreldoorlog in die vinnige verspreiding daarvan is onbetwis. Tog het Washington, ondanks 'n sterk militêre teenwoordigheid, beter gevaar as enige ander staat in die unie behalwe Oregon. Alhoewel die dodetal die hoogste was in die bevolkte stede in die staat, het die pandemie byna elke gemeenskap geraak. Pogings om die uitbraak te beheer was grootliks tevergeefs, en van einde September 1918 tot einde daardie jaar het dit byna 5 000 Washington -inwoners doodgemaak. Meer as die helfte van die slagoffers was tussen 20 en 49 jaar oud.
'N Antieke plaag
Griepvirusse het waarskynlik 6 000 tot 7 000 jaar gelede mense die eerste keer siek gemaak, wat ooreenstem met die vroeë makmaak van varke en beeste. Verhoogde mobiliteit van mense vergemaklik epidemies en pandemies wat groot gebiede kan beïnvloed. Tot die vroeë dertigerjare was griep deur die meeste wetenskaplikes beskou as 'n bakteriese eerder as 'n virussiekte. Trouens, beide was dikwels betrokke, diegene wat verswak is deur 'n griepvirus, is meer kwesbaar vir bakteriële longontsteking. Tydens griep se jaarlikse besoeke het dit egter gewoonlik net matige siektes veroorsaak. Maar nou en dan het iets anders en baie meer dodelik gekom.
Die eerste aangetekende pandemie wat waarskynlik deur 'n griepvirus veroorsaak is, kom in 1580 en verwoes 'n gebied wat strek van Klein -Asië tot so ver noord as vandag se huidige Nederland. Daar was daarna gereeld groot uitbrake, maar relatief min sterftes. 'N Dodeliker virus tref Europa en die Russiese ryk in 1781-1782, en in 1889 en 1890 sterf meer as 'n miljoen mense toe 'n dodelike variant uit China bars, versprei na Rusland en in Europa en na Noord-Amerika en Latyn kom. Amerika voordat dit in Japan uitspuit. Daarna kom die pandemie van 1918, verreweg die algemeenste en dodelikste, 'n sombere onderskeid wat tot vandag toe bestaan.
Amerikaans Samoa was die enigste georganiseerde samelewing op aarde wat die pandemie van 1918 heeltemal kon ontsnap, danksy 'n vroeë, streng en lang kwarantyn. In Wes -Samoa, skaars 50 myl ver, is 20 persent van die bevolking binne enkele maande dood. Griep het die aardbol omring van oos na wes en van die noorde van die poolcirkel tot by die suidpunt van Chili, wat samelewings en tientalle miljoene mense in die nasleep laat lê het.
Heeltemal 'n ander siekte
Voor 1918 was die gemiddelde sterftesyfer vir die meeste griep slegs ongeveer 'n tiende van 1 persent, of ongeveer een sterftesyfer vir elke 1,000 infeksies. Die griep van 1918 het meer as 2,5 persent van die geteisterdes doodgemaak, byna altyd binne enkele dae na die eerste simptome en dikwels binne enkele ure. Sommige het gesterf as gevolg van akute respiratoriese nood ('n direkte effek van die griepvirus) en ander het prooi geword van opportunistiese bakteriële longontsteking. En anders as bykans enige vorige bekende aansteeklike siekte, het hierdie virus volwassenes tussen 20 en 40 jaar veral erg getref.
Die Eerste Wêreldoorlog was in die laaste maande toe die ergste van die pandemie getref het. Ongeveer 53 500 Amerikaners het hul lewens in gevegte verloor en 'n byna gelyke getal is dood aan griep terwyl hulle in Europa dien. Die getal Amerikaners, militêr en burgerlik, wat deur die virus tuis vermoor is, is na raming meer as 650,000. Die mees konserwatiewe (en miskien die minste akkurate) skatting van die dodetal wêreldwyd is meer as 20 miljoen, en soveel as 100 miljoen kan gesterf het (baie regerings het min of geen akkurate rekords gehou nie, wat selfs growwe ramings baie problematies maak).
Dit is onbekend waar die pandemie ontstaan ​​het. Dit word algemeen die 'Spaanse griep' genoem, waarskynlik omdat Spanje, wat nie aan die Eerste Wêreldoorlog deelgeneem het nie, vrylik siektes en sterftes as gevolg van die siekte aangemeld het, inligting wat deur die strydende nasies gesensor is. Die bevooroordeelde vermoede dat dodelike aansteeklike siektes spruit uit landelike varkstokke in Asië of die stomende oerwoude van Afrika suid van die Sahara, was waarskynlik nie waar in 1918 nie. 'N Ondersteunbare teorie beweer dat die' Spaanse 'griep sy oorsprong in Haskell County, Kansas, in Februarie, het. In 1918 word 'n plaaslike dokter oorweldig deur 'n aantal gevalle van 'n besonder virulente en dodelike siekte, in teenstelling met enigiets wat hy in lang jare van praktyk gesien het. Tydens die uitbraak het 'n plaaslike man met verlof van die weermag huis toe gekom en daarna teruggekeer na Camp Funston in die uitgestrekte Fort Riley -kompleks, 300 myl daarvandaan. Binne drie weke is meer as 1 100 soldate in die kamp met die griep in die hospitaal opgeneem en 28 het nie oorleef nie, 'n buitengewoon hoë sterftesyfer.
Begin April is beduidende uitbrake van 'n ligter griep aangemeld, onder meer in Detroit, waar tot 2000 werkers by die Ford -motorfabriek getref is. Die dodelike variant het Spanje einde Mei getref. Die raaisel bly vandag - dit is onseker waar die 'normale' griepvirus gemuteer het tot 'n doeltreffende moordenaar. Mededingende teorieë wissel van Kansas tot Noorweë tot die hawens van die Engelse kanaal tot die gewone verdagte, China. Dit is onwaarskynlik dat hierdie vraag ooit finaal opgelos kan word, en dit maak nie saak nie.
Een feit is onbetwis: Oorlog en siekte het hand aan hand gegaan. Gedurende die lente van 1918 het konvooie Amerikaanse troepe vervoer om in die Eerste Wêreldoorlog te veg en met gewonde, siek en gedemobiliseerde soldate terug te keer. Alhoewel die konflik blykbaar geen direkte verband met die oorsprong van die virus gehad het nie, het dit alles te doen gehad met die verspreiding daarvan.
Wenke van 'n komende rampspoed
Baie van die gevalle wat in die middelmaande van 1918 aangemeld is, was relatief sag en gelokaliseer, maar aan die einde van Augustus het die gebeure 'n skrikwekkende wending geneem toe die dodelike variant losgebars het:
'Dit het byna gelyktydig in drie groot dele van die Noord -Atlantiese Oseaan voorgekom: Freetown, Sierra Leone, waar plaaslike Wes -Afrikaners saamgevoeg is met Britse, Suid -Afrikaanse, Oos -Afrikaanse en Australiese soldate en matrose Brest, Frankryk, wat die belangrikste hawe was vir Geallieerde troepe en Boston, Massachusetts, een van Amerika se besigste aanvangshawens in Amerika en 'n belangrike kruispad vir militêre en burgerlike personeel van elke nasie wat betrokke was by die Geallieerde oorlogspoging. Massiewe troepebewegings en die ontwrigting van belangrike dele van die bevolking tydens die Eerste Wêreldoorlog belangrike rol in die oordrag van die siekte "(" Griep, "webwerf vir mediese ekologie).
In Washington lyk die eerste agt maande van 1918 soortgelyk aan die meeste jare, en koerante in die staat het blykbaar geen kennis geneem van die uitbrake van griep in Detroit en 'n paar ander Amerikaanse stede nie. Op 15 April is egter berig dat by die weermag se Camp Lewis suid van Tacoma "Longontsteking gedurende die week effens toegeneem het, die meeste gevalle volg griep, wat twee weke gelede op sy maksimum was" ("Civil Workers Fast Being Uitgeskakel . "). Einde Mei Die Seattle Times 'n kort diensverslag bevat waarin gesê word dat ''n geheimsinnige epidemie' 'ten minste 40 persent van die bevolking van Spanje siek gemaak het, en dat alhoewel die simptome' soos griep lyk '. Siekte. "). 'N Week later sê die koerant oor die Spaanse uitbraak: "Die vinnige verspreiding daarvan is slegs vergelykbaar met die groot plaag van 1889," 'n verwysing na die grieppandemie van byna 30 jaar tevore ("King Visited by Strange Illness"). In Junie was daar vreugdevolle berigte oor 'n griepepidemie onder vyandige Duitse soldate, maar vroeg in die maand het Camp Lewis slegs 39 gevalle aangemeld.
Dinge het vroeg in Julie meer onheilspellend gelyk. Op 9 Julie, Die Seattle Times berig dat die griep in Spanje 'oor ander dele van Europa' versprei het ('' 'n Puzzelende epidemie ''). Op 28 Julie het die koerant opgemerk dat Camp Lewis 327 gevalle van griep het, maar 'n week later het die getal tot onder 100 gedaal. Teen middel Augustus was daar gerusstellende berigte dat die aantal griepgevalle by die weermagbasis steeds verminder het , en geen aanduiding van spesiale besorgdheid nie. Selfs in September was die algemene gemoedstoestand vol vertroue. 'N Optimistiese kommentator was opgewonde: "Dit is 'n wonder, vanweë die volmaaktheid van ons mediese wetenskap, dat daar hierdie somer geen wydverspreide epidemie was met 'n ernstiger karakter as' griep ', soos die Spaanse griep en ander geallieerde koors genoem word nie" ("Swaar reën en modder.").
Namate die maand aanstap, het 'n toon van beskeie alarm by sommige rekeninge begin insluip. A Tye artikel op 22 September verwys na 'n 'ligte epidemie' by Camp Lewis, met 173 nuwe gevalle wat aangemeld is ('Camp Lewis Reports.'). Op dieselfde bladsy is melding gemaak van twee ernstige gevalle van griep wat in Bellingham aangemeld is. Tog, twee dae later, is daar mediese bronne in die koerant aangehaal wat sê: 'Daar was moontlik 'n Spanjaard met griep in Camp Lewis, maar hier is geen Spaanse griep nie' ('Say Camp Lewis'). .
Dit kon verby die begraafplaas gewees het, maar in werklikheid het niemand die tsunami wat besig was om te bou, verstaan ​​nie. Wat gebeur het, was nie op afstand onder die kennis van die helderste wetenskaplikes en dokters van die era nie. Die virus wat griep veroorsaak het, het gemuteer, en op 'n manier wat dit een van die dodelikste patogene kan maak wat die mensdom ooit geteister het. Toe dit Amerika ten volle tref, het dit met asemrowende spoed deur die hele land beweeg, om elke draai gehelp deur 'n oorlogsmobiliseerde weermag.
Tussen September 1918 en die einde van die oorlog in November was tot 40 persent van die Amerikaanse weermag- en vlootpersoneel besmet met griep. Die verband tussen die weermag en die vinnige verspreiding van die pandemie was duidelik duidelik. Staatsgesondheidsamptenare was bewus van die gevaar. In die notule van 'n staatsraad van gesondheidsvergadering in Spokane op 28 September 1918 word opgemerk: "Die waarskynlikheid van 'n uitbraak van griep in die staat is breedvoerig bespreek en maniere en middele om die voorkoming daarvan te probeer oorweeg" (Twaalfde tweejaarlikse verslag, 6).
Dit blyk onvoorkombaar en in wese onbehandelbaar te wees. Slegs twee dae later, op 30 September, by die University of Washington Naval Training Station in Seattle se Portage Bay (die huidige plek van die universiteit se Health Sciences -kompleks), is meer as 650 gevalle van "ligte griep" aangemeld ("Navy Camp at" U '. "). In die eerste week van Oktober is meer as 100 gevalle van "ernstige griep" by Camp Lewis gedokumenteer. Gevalle is ook gevind by die Puget Sound Naval Shipyard in Bremerton, en op 4 Oktober is berig dat 14 vlootrekrute daar gesterf het en "tussen 200 en 400" burgerlike werkers by die vlootwerf siek geword het ("Bremerton Hit.") . Hierdie berigte was 'n voorbode van veel erger wat gekom het, aangesien die dodelike virus met ongelooflike spoed versprei het.
'N Gebrek aan data
Om verskeie redes is dit onmoontlik om die vordering van die pandemie in die staat op te spoor. In die eerste plek was griep nie 'n siekte wat by die staatsgesondheidsowerhede aangemeld moes word nie, ten minste nie tydens die mees virulente fase in die herfs van 1918 nie. Vrywillige beriggewing was uiters sporadies, soos gesien sal word. Sterftes het geen diagnose nodig gehad nie en is getrou opgeteken, maar die totale getalle van die besmette moet as growwe ramings beskou word, selfs as dit indrukwekkend spesifiek is.
Tweedens kom die griep in 1918 en vroeg in 1919 in drie verskillende golwe - 'n gewoonlik ligte vorm in die lente en somer van 1918, gevolg deur die dodelike spanning in die laaste maande van daardie jaar en eindig met 'n terugkeer van gewoonlik (maar nie altyd nie) ligter siekte in die vroeë maande van 1919, nie heeltemal afneem tot in 1920. Nie almal wat siek geword het, was besmet met die virulente "Spaanse" griep nie, sommige het 'n ligter vorm, wat nog dodelik kan wees vir baie jong en die bejaardes.
Om die owerheidsgesondheid van die gesondheid verder te frustreer, het die Spaanse griep beide regstreeks doodgemaak en slagoffers kwesbaar gelaat vir sekondêre infeksies met bakteriële longontsteking, wat dikwels dodelik was selfs in die afwesigheid van griep, veral by bejaardes of siekes. Dit het die oorsaaklikheidsbeeld verward gemaak. Maar omdat die Spaanse griep so verstommend aansteeklik was en longontsteking so gereeld gevind is tydens lykskouings van griepslagoffers, het die federale sensusburo besluit om 'n enkele kategorie in sy sterftestatistieke vir 1918 te gebruik: "sterftes as gevolg van griep en longontsteking (alle vorme)" (Sterftestatistiek, 1918). Net so frustrerend as vir epidemioloë en lewensversekeringsaktuarisse, is alle statistiese studies oor die gevolge van die pandemie van 1918 deurspek met onsekerheid en benaderings.
Wat die rekord toon
Washington was een van 30 'registrasiestate' wat volgens die Amerikaanse sensusburo in 1918 redelik betroubare rekordhouding gehad het, maar die epidemioloog van die staat, in 'n tweejaarlikse verslag van die Raad van Gesondheid van Januarie 1919 aan goewerneur Ernest Lister (1870-1919), beklemtoon die ongekende aard van die pandemie en die moeilikheid om akkurate inligting in te win:
"Hierdie pandemie het in die eerste week van Oktober in Washington verskyn. In die geskiedenis van die State Board of Health het die staat nog nie so 'n ramp getref nie, en het daar nog nooit so 'n ernstige noodgeval ontstaan ​​nie. In die vyf jaar 1913-1917, insluitend vanaf die vyf mees algemene aansteeklike siektes. daar was 1768 sterftes. Van griep alleen moes ons tot dusver meer as 2000 sterftes opduik en die einde is nog nie. Die tol sal waarskynlik dubbel of drievoudig wees 1768.
"Stadsgesondheidsbeamptes, behalwe in Seattle, Tacoma, Spokane en Yakima, is deeltydse mans. Hulle salaris is dikwels niks of vyf dollar per maand nie. Hulle word deur hul burgemeesters aangestel en verander gereeld. Hulle is nie van ons nie en doen voel nie asof hulle baie verantwoordelikheid teenoor ons het nie. Hulle werk betaal min en hul beleid is om soveel te doen as wat die betaling regverdig "(Twaalfde tweejaarlikse verslag, 34-35).
Die verslag is opgestel in Desember 1918, toe die volle omvang van die ramp onbekend was. Die volgende tweejaarlikse verslag van die gesondheidsraad is eers in Januarie 1921 uitgereik en was byna stil oor die pandemie van 1918. Dit lyk asof daar geen staat of federale samestelling van infeksiesyfers of sterftes per land is nie, veel minder vir individuele gemeenskappe, hoewel daar wel sensusdata bestaan ​​vir Washington se twee grootste stede, Seattle en Spokane, en Yakima se ervaring is relatief goed gedokumenteer.
In sy Sterftestatistiek 1918 die Amerikaanse Sensusburo het die staat se totale griepsterftes in 1918 vergelyk met dié van 1915, in teenstelling met die eerste agt maande van elke jaar met die laaste vier. Tussen Januarie en Augustus 1915 sterf 605 inwoners van Washington in die eerste agt maande van 1918 aan griep en longontsteking, 838 Washingtoniërs sterf, 'n aansienlike maar nie skokkende toename nie.
In die laaste vier maande van 1915 het slegs 381 mense in Washington aan die griep beswyk, maar in die laaste vier maande van 1918 het die pandemie 4,041 in die staat doodgemaak, 10,6 keer die telling van 1915 vir dieselfde tydperk. Die pessimisme van die staatsepidemioloog oor die finale tol was redelik akkuraat.
Ander feite uit die sterftetabelle toon die ongekende aard van die Spaanse griep aan. Miskien die mees verrassende, effens meer as die helfte, of 2 461 van die 4,879 griepsterftes in Washington in die kalenderjaar 1918, was mans en vroue tussen die ouderdomme van 20 en 39 jaar, die demografiese groep wat normaalweg die hoogste siekteoorleefbaarheid geniet het. Dieselfde growwe verhoudings geld in die twee grootste stede van die staat. In Seattle het 708 van die 1 441 griepsterftes wat tussen 12 Oktober 1918 en 15 Maart 1919 aangeteken is, in daardie ouderdomsgroep geval, terwyl die telling in Spokane 252 van die 428 griepsterftes was. These numbers alone illustrate just how unique this pandemic was in comparison to any other disease outbreaks for which records exist. This mystery has never been fully resolved, but the leading theory is that the 1918 virus triggered catastrophic immune reactions in young adults with robust immune systems.
These and similar measures probably helped to limit the spread to some extent, but perhaps the most telling reason for the eventual ebbing of the pandemic was that it simply ran out of vulnerable victims. In this regard it is important to remember that most people did nie become infected, despite nearly universal exposure, nor did it kill but a fraction of those it did infect.
Front page, Die Seattle Times, October 5, 1918
At the Naval Hospital on League Island, Pennsylvania (the Philadelphia Naval Shipyard), physicians described their approach to a vaccine: "After the nature of a drowning person grasping at a straw, a stock influenza vaccine was used as a preventive in fifty individual cases and as a curative agent in fifty other uncomplicated cases" (Dever 1919). They made the vaccine made from B. influenzae and strains of pneumococcus, streptococcus, staphylococcus, and Micrococcus catarrhalis (nou Moraxella catarrhalis). Each dose contained between 100,000,000 and 200,000,000 bacteria per cubic centimeter, in a four-dose regimen. The investigators reported that no vaccinated individuals (who were hospital workers) became sick, but also noted that strict preventive measures were taken, such as the use of masks, gloves, and so on. In a group of ill patients treated therapeutically with the vaccine, none developed pneumonia but one developed pleurisy (infection of the lining of the lungs). They noted, "The course of the disease [in those treated therapeutically]…was definitely shortened, and prostration seemed less severe. The patients apparently not benefitted were those admitted from four to seven days after the onset of their illness. These were out of all proportion to the number of pneumonias that developed and the severity of the infection of the control cases. The effects were always more striking, the earlier the vaccine was administered." Finally, they concluded that, "The number of patients treated with vaccines and the number immunized with it is entirely too small to allow of any certain deductions but so far as no untoward results accompany their use, it would seem unquestionably safe and even advisable to recommend their employment."