Peter James Snyders is ’n Suid-Afrikaanse skrywer en is op 14 November 1939 in Wynberg in Kaapstad gebore.
In 2002 skryf hy in vir 'n M.A.-graad in Skeppende Kunste aan die Universiteit van Kaapstad en van hierdie jaar af skryf hy voltyds. Vir Die Burger behartig hy 'n gereelde rubriek wat hy “Kopstukke” noem. Hy vestig hom in Greenhaven, Athlone in Kaapstad. Sy primêre taalgebruik is Kaaps en hy bestudeer verder ook Afrikaans, Engels, Nederlands, Duits, Xhosa en Khoi. Snyders studeer musiek by Merton Barrow en is ook 'n komponis wat gewilde liedjies in Engels en Afrikaans skryf, wat hy dan in Nederlands vertaal. Van hierdie liedjies is reeds deur twee plaaslike pop groepe opgeneem, waaronder die liedjie “She loves you” deur die popgroep Shaft. In 1970 behaal hy drie plekke in die top twintig met liedjies wat hy inskryf vir die internasionale Durban Song Festival. Hy het reeds meer as vierhonderd liedjies gekomponeer. In 1966 en weer in 1976 maak hy ook opnames wat op musiekplate uitgegee word.
Op die Kaapse Vlakte is hy baie betrokke by die gemeenskap deur amateur toneelspelers op te lei. Aanvanklik is hy lid van die Belhar Amateur Drama vereniging en stig dan die Unison Players in 1975, 'n teater vereniging wat aanvanklik in Athlone gebaseer is maar later verhuis na Mitchells Plein. Hierdie groep voer talle van sy dramas op. Hy is lid van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, die Afrikaanse Skrywersvereniging (en voor dit die Afrikaanse Skrywersgilde), die Suid-Afrikaanse Draaiboekskrywersvereniging en die ANV Vereniging vir Taal en Kultuur. Hy tree gereeld op by onder andere die Volks ruimte, die Klein Karoo Nasionale Kunstefees op Oudtshoorn en die Woordfees op Stellenbosch, waar hy van sy gedigte voorlees. In 2003 lewer hy by die derde Swart Afrikaanse Skrywersimposium aan die Universiteit van die Wes-Kaap 'n referaat oor Kaaps.
Op skool begin hy skryf omdat hulle 'n stukkie koek gekry het as hulle iets kon voordra en opvoer, en vir 'n arm kind was die koek 'n groot motivering. Hy skryf ook briewe, want 'n sekere koerant het briefskrywers betaal as hulle briewe gepubliseer word. Op sestien word sy eerste kortverhaal gepubliseer. Aanvanklik is hierdie skryfwerk in Engels, totdat hy besluit om te skryf oor die mense wat hy ken en te skryf soos hulle praat. Hy raak bekend veral as skrywer van dramas en gedigte.
Sy dramas word eers bekend deur opvoerings daarvan op die Kaapse Vlakte, waar hy dit in die mense se huise opvoer om sodoende die gewone mens wat nie die geleentheid kry om toneel toe te gaan nie, ook te bereik. Daarna word dit onder andere op kunstefeeste en in die Nico Malan, Baxterteater, Volks ruimte (People’s Space), die Joseph Stone, die Breughel, Kunstekaap (Artscape) en die Kaapse Vlakte opgevoer. “Voor dit gebeur” word in 1975, 1977 en weer in 1978 opgevoer. Dit is 'n eenbedryf oor munisipale werkers wat 'n baba vind wat in 'n drein agtergelaat is. Hierdie drama word later verwerk en uitgebrei as “Die drein”, wat in 1988 by die Nico Malan-Arena opgevoer word. “Lied vir Lisa” is 'n eenbedryf wat in 1979 vir die eerste keer opgevoer word. Sy eerste vollengte-drama, “Elke ou storie” (later verwerk tot “Political joke”), word in Februarie 1979 op die Kaapse Vlakte en in Junie 1979 in die Volks ruimte opgevoer. Veral die drama “Lindie! Lindie!” is gewilde sitkamer teater. Hiervoor kry hy dan ook sy eie toneelgroep op die been, waarvoor hy skrywer, regisseur, sekretaris en skakelman is. Hy begin ook sy eie uitgewery, naamlik Unison. In 1983 word sy drama “Waak oor ons huis” (later herdoop na “Min genade”) bekroon met die prys vir die beste oorspronklike teks in die Departement van Binnelandse Sake se Toneelfees. Onder die titel “Min genade” word dit in 1988 ook in die Nico Malan se Arena-teater opgevoer. Hierdie drama het as tema die gedwonge verskuiwings wat in terme van die Groepsgebiedewet in die sewentigerjare in Brackenfell uitgevoer is.
In 1976 skryf hy sy gedig “Strandfontein” in vir die My Poem-kompetisie. Die gedig is in Kaaps en omdat hy nie seker is in watter taal kategorie dit val nie, skryf hy dit in vir die kategorie Vreemde Tale. Hy ontvang eervolle vermelding vir sy poging en word die aand van die toekennings ook gevra om sy gedig voor te dra. Adam Small vra hom vir meer gedigte en by die Afrikaanse Skrywersgilde beraad in Gordonsbaai in 1977 lees hy vyf van sy gedigte voor. Sy gedigte word aanvanklik gepubliseer in publikasies soos Standpunte, Contrast, Spado, Graffier, Ensovoort, Tydskrif vir Letterkunde, Tollgate, Bok, Beeld en Die Burger, waarna hy saam met Etienne van Heerden, André le Roux du Toit (Koos Kombuis) en Daniel Hugo gedigte laat opneem in “Brekfis met vier”. In sy gedigte verwoord hy in Kaaps die ongeregtigheid, onregverdigheid en swaarkry wat primêr aan apartheid te wyte is. Na die verkryging van demokrasie verwoord hy steeds dieselfde temas van swaarkry en ongeregtigheid, maar met verbreding van die oorsake daarvan na die middelklas-bekommernisse van misdaad, korrupsie en dies meer.
“ 'n Ordinary mens” is sy debuut digbundel. Hierin haal hy grepe uit die lewe van die gewone bruin mens en maak gedigte daarvan in die Kaapse spreektaal. So is die hooftema letterlik die “ordinary” mens, wat van alle kante bedreig en verneder word, maar homself handhaaf teen die “hulle” en nie onder gekry kan word nie. Verfrissend is die humor wat gereeld deurskemer tussen die pyn en vernedering wat hierdie gewone mens moet ondergaan. “Expensive ekstratjie” is 'n anekdote in versvorm, waar die spreker op die Kaapse stasie op 'n verfilming deur 'n televisiespan afkom. Die regisseur wil 'n paar ekstras hê en die spreker gaan so op in hierdie pad na roem dat hy vir die beeldsaai van die opname vir hom 'n nuwe kleurtelevisiestel koop (om sy veelkleurige das te kan sien) en die belangrike mense in die omgewing nooi om saam na sy vertoning te kom kyk. Hy is egter slegs momenteel sigbaar. In “Ek is oek important” beskryf 'n straatveër die ryk en belangrike mense wat 'n gemors agterlaat, wat hy dan moet opruim. In sy indirekte assosiasie met hierdie mense word hy dan ook belangrik. In “ 'n Waarskynlike mens” is die verse minder polities en word meer alledaagse menslike temas behandel, insluitende daaglikse teleurstellings en frustrasies soos ontoereikende salarisse, die huwelikslewe en vol busse. Die ernstiger politieke verse word met ironie versag en die gedigte tref weer deur die spreek taalgebruik.