Vrees vir skryf: Is daar 'n genesing vir vrees?
Geskryf deur Milli Thornton
[Redakteur se Nota: Terwyl hierdie artikel handel oor die vrees vir skryf, is sy insigte en voorstelle ook van toepassing op ander vrese.]
Is skryf veronderstel om pret te wees? Dit is sekerlik beter om te ly. Dit sal ons skryfwerk werklik maak, gee dit diepte en integriteit.
As ons nie gaan ly nie, moet ons ten minste hard werk. Ons moet gedissiplineer wees. Ons moet oor produktiwiteit dink. 'N Skrywer gaan nie 'n beroep hê om van te praat nie, tensy hy of sy ten minste 1,000-woorde per dag produseer, reg? Dit is eintlik 'n aantal crunching spel, as jy reg op dit. Of so gaan die gerug.
Elke skrywer het 'n persoonlike verhaal oor die swaarkry van skryf. En ons weet almal dat skryf 'n eensame besigheid is. Martin Myers het hierdie gevoel van vervreemding adorably quotable gemaak toe hy gesê het: "Eerstens is jy onbekend, dan skryf jy een boek en jy beweeg tot onduidelikheid."
Maar hierdie slukende kloof is nie 'n laggende saak nie. Soos ons ons afkoms in die wêreld van skryf skryf, maak seker dat jy alreeds die storie ken.
Buite, die son skyn en die rowers maak wurms gelukkig. Binne jou stewige huisie staar jy in die afgrond. Die verskrikking van die leë bladsy word slegs oortref deur die gevoelloosheid van jou ontbindende verstand.
Oomblikke gelede was jy 'n lewendige voorbeeld van vindingryke menslikheid. Oomblikke gelede het jy maniere gevind om deur jou take en jou verpligtinge te spoed om jouself 'n kosbare skryf tyd te gee.
Maar nou dat jy voor jou gunsteling skryfgereedskap sit, ontdek jy die donker waarheid. Jy het niks om te sê nie. U is minder geïnspireer as die laagste dronk-sorteer mikroskyfies op die monteerlyn. Jy is leeg. Siellose. Materuimte wat 'n warm lyf bevat. U het geen reg om na daardie gunstige titel, 'skrywer', te streef nie. Waar het jy die senuwee opgedaag om dit selfs te dink?
OK, dus kan jy jou primale breinstam oortuig dat hierdie negatiewe boodskappe melodramaties en oorblaas is. Jy is nie leeg nie. Jy is nie 'n zombie van die twilight zone nie. Jy het selfs 'n idee gehad terwyl jy in die rybank was en nou is jy van plan om dit af te skryf. Jy is nie liggewig nie.
Trouens, jy het 'n bietjie darem en jy beplan om dit te gebruik. Hoe kan jy nie 'n skrywer wees nie? Dit is in jou bloed. Dit deurdring elke neutron en elke proton van jou sterflike wese. Dit bereik al die pad na jou hoër self. Selfs jou vorige lewens is almal as Egiptiese skrifgeleerdes of Atlantiese digters bestee.
Triomfantelik, jy breek daardie kettings van onderdrukking. U skryf voorlopige woorde aan die vraestel. Een reël volg 'n ander en voila! jy het 'n paragraaf.
Jy weerstaan ​​die drang om te lees wat jy daarin geslaag het om af te kom. Jy vorder voor en een paragraaf word twee, dan drie, dan vyf. As die hond nie gooi en die foon nie lui nie, kan jy selfs twee bladsye skryf vandag. Jy doen dit! Jy skryf. U het die wette van leegheid betwis. U is 'n skeppende God.
Maar die interne sleep is sy tol. Selfs as jy traagheid verslaan om die dapper woorde op papier te kry of op jou skerm getik, word jy gekonfronteer met 'n ander duidelike waarheid: jy is vervelig. Jou skryfwerk sal insomniacs laat slaap. Jy het lewender skryfwerk op die skottelgoedlabel gesien wat van die klam plastiekbottel onder jou kombuisbak afskil.
Die spoed van inspirasie wat jy in lyn by die bank gevoel het, is nou in die as op die bladsy. Jy is skaam dat jy ooit aan jou vriende gesmeek het om 'n skrywer te wees. Bragging laat jou nie plek om grasieus te verlaat nie. Bragging laat jou met trots en geen manier om 'n normale lewe te hervat nie. As jy nou opgee, sal jou vriende weet wat 'n verswakking is en hulle sal jou nooit laat lewe nie.
Hoekom sal iemand op hierdie manier ly? Jy sit daar - drup met mislukking, skerp in die sweet van jou vrugtelose arbeid. Jy besef dat jy elke keer as jy probeer om te skryf, deur dieselfde gruwelstoneel gaan. Jy begin op 'n onskuldige hoë en dan ontaard jy in 'n lewendige hel.
Wanneer die honde van die hel jou uiteindelik opwek, is jy met nederlaag besig. Jou vel kruip met selfverdraaiing. Jy kyk om jou en kyk na die gewone wêreld. U kan nie help nie, maar let op dat u familie en u vriende nie van binne deur hierdie verraderlike lintwurm genaamd skryf gebruik word nie. Jy verlang om voor die TV uit te veg met die soort kalmte wat jy sien asof hulle hul eerste geboortereg is.
Jy kyk in die spieël en vertel jouself om 'n lewe te kry. Jy besluit om te oefen by die gimnasium wanneer die drang om te skryf jou volgende keer tref. Sodoende kan jy jou senuwee-energie goed gebruik, in plaas daarvan om al daardie ongesonde introspeksie te doen. In plaas daarvan om te kwel soos 'n miserie oor wat jy het of nie geskryf het nie.
Die konsep dat skryf kan pret wees, is belaglik. Ondervinding het bewys dat dit buite 'n bietjie twyfel. Pret vir ander, miskien, maar nooit vir jou nie.
Dit betaal om in die regte maatskappy te wees. Jy sal veilig met hierdie storie identifiseer, want ek is persoonlik vertroud met hierdie selfde helhonde wat met jou emosies gespeel het. Ek is nie meer gebore as skrywer meer as wat jy was nie, en ek het ook nie tot onlangs geglo dat die pret selfs moontlik was nie. Ek het die dwang gevolg om te skryf omdat ek moes, want dit sou nie weggaan nie, selfs wanneer dit chronies in apatie en depressie begrawe is.
Ek beskou myself as 'n mislukte skrywer en selfs 'n bedrog. Ek sal lank gaan sonder om iets te skryf. Wat - soos jy jouself dalk weet - is 'n dood anders as enige ander.
Wat het hierdie pynlike droë spel veroorsaak waar ek van kreatiewe uitdrukking afwend? Dit was vrees om te skryf, die siekte van die hart wat geen mediese dokter gediagnoseer of selfs erken het nie.
Die siekte kan dalk oral endemies wees, maar ons het nie die statistieke of die studies om dit te bewys nie. Mense is daar buite selfmedikasie. Hulle is daar buite, wat in limbo skryf. Ervaar tydperke van vergifnis, dan weer in verlamming.
Baie mense met hierdie ellende lei uitwendig aktiewe lewens. Hulle mag boeke skryf. Hulle mag selfs outeurs gepubliseer word. Ander is daar in selfhulpmiddels soos werkswinkels en skryfgroepe. Hulle oefen fisiese terapie, lees hul werk hardop in die weeklikse vergaderings en staan ​​op om te verklaar: 'Ek is 'n verslaafde.' Skryfwerk is nog steeds skrikwekkend, maar hulle vind maniere om te hanteer. Om die simptome te bespreek met ander wat hierdie siekte intiem verstaan, kan terapeuties buite maat wees.
Die vraag vra om gevra te word. Is daar 'n geneesmiddel vir vrees vir skryf? Is ek hier om jou te vertel dat ek die teenmiddel ontdek het?
'Vinnig', sê jy. 'Spoeg dit uit! Ek glo in geloofsgenesing! Maak my gesond met jou woorde!'
Daar is geen geneesmiddel nie
Ek is hier om jou te vertel dat daar geen genesing is vir vrees vir skryf nie, behalwe om dit te voel en dit in jou werk te gebruik. Die vrees is deel van die proses en deel van wat jou kennis vermeerder. Die vrees self is nie die gif nie. Die stadige gif is die verlamming wat voortspruit uit die feit dat jy probeer om jou vrees te omhels en dit te isoleer. U kan dit nie soos 'n kankeragtige sel suiwer nie, tensy u bereid is om 'n noodsaaklike funksie te verloor. Jy kan nie jou vrees skoonmaak en 'n blywende genesing vind nie, want dit is iets wat aan jou behoort.
Wanneer u vrees omhels en erken word as 'n integrale deel van u, word dit transformatief. Dit word 'n bewegende energie wat jou werk informeer en gee jou die moed om jouself te aanvaar.
Daar is niks wat ek jou kan vertel wat vir jou soveel sal doen as jou eie proses om die vrees te omhels nie. As jy jou vrees bemagtig, sal jy die mites wegval. Het jy nie altyd gesê dat as jy 'in' vrees koop nie, sal daar baie dinge gebeur? Jy sal 'n 'negatiewe' persoon word. Mense sal jou vermy. Jou negatiwiteit sal ongeluk of selfs ongelukke in jou lewe trek.
Hierdie ou vrou se verhaal kom van 'n eenvoudige maar diepgaande misverstand van vrees. Wanneer die kanale van wat evolusionêre vrees kan of moet wees, word afgesluit, word die mense se lewens beknop en hulle potensiaal het net beperkte energie om mee te werk. Kyk vir 'n dag of twee om jou en kyk hoe dit gebeur. Daar is oral voorbeelde, binne en buite.
Die vrees self word geblameer vir hierdie verlammende effek, eerder as die voortdurende refleksaksie om die vloei van hierdie energie af te sluit. Vrees het 'n slegte naam en ons is geleer om dit te beheer of uit ons lewens uit te wis. Ons kan die tradisie voortgaan en die boodskapper skiet, of ons kan die vrees toelaat om ons te help om ons grense te verruim.
Om jou vrees te laat vibreer, is 'n verrassende avontuur. Jy sal skoonheid in jouself vind wat jy nie glo nie, kan daar wees. Jy sal groei om jouself meer te hou. Mense sal jou graag wil hê. Jou ervarings sal jou rykdom bring. En miskien die beste van alles - jy gaan as skrywer af.
Milli Thornton se boek "Vrees vir skryf", © 1999.
Gepubliseer deur Xlibris Corporation, www.Xlibris.com
MILLI THORNTON is gebore in die Verenigde State en ly aan vrees vir die skryf van die meeste van haar lewe. Sy het op 12-jarige ouderdom met haar familie na Australië getrek. Na 25 jaar in haar geliefde Australië, Milli terug na die Verenigde State. Sy is 'n herstelskrywer en sy volg 'n daaglikse program van pret, onverskilligheid en spierterapie in haar voortdurende stryd om met haar ellende te lewe. Vir meer inligting, besoek www.fearofwriting.com