Middernagminnaar | Dina Botha [Botha, Dina] | download
Dina Botha [Botha, Dina]
کاپی کول (epub, 221 KB)
Mikayla maak haar oë oop. Was dit haar verbeelding of het iets haar uit haar diep slaap geruk? Sy luister vir 'n paar oomblikke, maar haar kamer is doodstil. Sy sluit weer haar oë en ontspan. Dis seker omdat sy in 'n vreemde hotelkamer is en, anders as in Suid-Afrika, is daar nie alarmstelsels en geëlektrifiseerde heinings om 'n veilige nagrus te verseker nie. Sy is seker maar net verspot. Watse gevaar kan in 'n vyfsterhotelsuite in Aboe Dhabi skuil?
Voordat sy op haar sy kan draai, hoor sy 'n geritsel. Dié keer weet sy haar ore bedrieg haar nie. Wat sy gehoor het, was sag, maar duidelik genoeg om te weet iemand beweeg in haar kamer rond. Haar eerste impuls is om regop te vlieg en te skree, maar 'n ander stemmetjie waarsku haar om nie onbesonne op te tree nie. Sy veins 'n diep, slaapdeurdrenkte sug en draai op haar sy, haar kop só gedraai dat sy die hele vertrek kan waarneem. Dit neem nie lank om aan die donker gewoond te raak nie. Daarvoor sorg die oopgetrekte gordyne en amper vol maan wat sy vroeër van haar balkon af staan en bewonder het. Toe sien sy die gestalte in die skadu van die gordyn staan. Lank en te groot om 'n vrou te wees. Haar hart tamboer in haar keel, maar sy lê bewegingloos en wag vir sy volgende beweging.
Die figuur kom uiteindelik in beweging en haal die skildery teen die oorkantste muur versigtig af. Sy hoor sagte klikgeluide. Die inbreker weet dus wat die kode vir die muurkluis is. Toe gaan die kluisdeurtjie oop en sy raak vreesbevange. Hassan Khalifa se kissie met waardevolle juwele is daarin. Hy wou nog die inhoud vir haar wys, maar iets het voorgeval en hy het nie. Die inbreker is natuurlik agter die juwele aan.
Hoewel dit nie haar verantwoordelikheid is nie, weet sy dat sy nie kan lê en toekyk hoe Hassan se eiendom geroof word nie. Buitendien weet sy nie wat die inbreker se plan is as hy eers die juwele in sy hande het nie. Sy is dalk sy volgende teiken.
Versigtig kom sy orent en gooi die beddegoed sag van haar lyf ; af. Haar oë soek na enige beskikbare wapen. Op 'n koffietafeltjie staan 'n goue kandelaar. As sy rats genoeg is, kan sy die kandelaar gryp en die inbreker oor die kop slaan voordat hy onraad vermoed.
Sy hoor die dowwe knipgeluid toe hy die kluis weer toedruk. Hy sit die kissie op die koffietafeltjie neer. Om die skildery terug te sit het hy albei hande nodig. Terwyl hy effens onhandig na die hakie teen die muur soek, loop sy op haar tone nader. Hopelik is al sy aandag op die hang van die skildery gevestig.
Die inbreker is egter bedag op enige beweging van die bed se kant af want voordat sy die tafeltjie bereik, swaai hy om en is hy op haar. Die figuur is donker en sinister en haar hart dreig om enige oomblik te gaan staan. Haar mond gaan oop om te skree, maar sy hand sluit om haar mond en iets, niks meer as 'n muis se piepgeluid nie, ontsnap uit haar keel. Toe die maanlig op sy gesig val, sien sy net een spleet vir sy oë. Die res word verberg deur 'n swart klapmus of iets. Dit kan natuurlik 'n serp ook wees, een wat só om sy kop gedraai is dat net sy oë sigbaar is.
"Moenie bang wees nie, ek gaan jou niks aandoen nie," mompel hy.
Sê 'n man met 'n swart mus oor sy kop in die middel van die nag in haar donker slaapkamer? Hy is seker nie reg wys nie! Alle instinkte om te oorleef word geaktiveer. Haar vingers reik na sy oë. Terselfdertyd mik haar knie blindelings na die plek waar sy weet dit kwetsbaar is. Net vir 'n oomblik vang sy die man onkant want hy verslap sy greep lank genoeg dat sy hom vir 'n tweede keer kan bykom. Dié keer weet sy nie waar haar knie hom tref nie, maar dit maak seer. Meer as net 'n gedempte pynkreet ontsnap sy lippe en hy gee 'n ongelowige laggie. Hy bly egter nie vir lank passief nie. Hy versterk sy greep op haar lyf en druk eers haar een arm agter haar rug in. Om haar ander hand by te kom moet hy sy hand van haar mond af lig. Toe dit gebeur, trek sy haar asem diep in en maak gereed om die hotel se dak af te gil. Hy vang albei haar hande vinnig agter haar rug vas, hou dit met net een hand vas en sit sy hand blitsvinnig terug op haar mond. Haar tande klap hoorbaar opmekaar terwyl sy soos 'n babahondjie sy vingers karnuffel. Al wat sy egter raakbyt, is handskoen. Sy kreun haar vrees en frustrasie uit. Sy het nou wel die geleentheid om om hulp te skree deur haar vingers laat glip, maar oorgee gaan sy nie. Dié keer probeer sy hom teen die been skop, maar eintlik maak sy net haar tone seer.
"Mensig, maar jy is 'n tierkat. Toe ek 'n rukkie gelede na jou gestaan en kyk het, het ek gedink jy moet 'n engel wees want ek het nog nie so 'n beeldskone en eteriese wese gesien nie."
Sy hou op stoei, deels omdat dit eintlik futiel is. Sy woorde sink stadig in. Hy dink sy is beeldskoon … 'n eteriese vroulike wese … Geen man het haar al so beskryf nie. Geleidelik raak sy bewus van ander dinge. Sy stem is sag, maar sy dink die heesheid is net daar om sy werklike stem te verdoesel. 'n Stem met 'n swaar Engelse aksent en, as sy blindelings moet raai, goed opgevoed. Wat haar onkant vang, is die lag wat vlak in sy stem lê en die warmte wat onwillekeurig deursypel na haar skraps geklede lyf. Sy weet nie hoe dit enigsins in so 'n intense situasie moontlik is nie, maar sy ruik sy naskeermiddel. Effens gekrui, 'n titseltjie sitrus iewers in die bestanddele. Die geur sê manlik, in beheer maar nie oorheersend nie. Sy raak van nog iets bewus. Sy hand hou hare net styf genoeg vas dat sy nie kan stoei nie en geensins om haar seer te maak nie.
Haar verbasing duur slegs sekondes. Die vreemdeling het eintlik prontuit erken hy het haar in haar slaap gestaan en dophou. En net hoe lank hét hy na haar gestaar? Skielik is sy bly dat die kamer in skemerte gehul is. Haar nagklere is nie juis geskik vir manlike oë nie. In elk geval nie vir 'n vreemdeling se oë nie. Dis een van die nagrokkies wat sy vir haar wittebrood aangeskaf het en op die laaste nippertjie tog in haar tas gegooi het. 'n Wittebrood wat nooit plaasgevind het nie.
Fokus, Mikayla! Dis nie die tyd om 'n bietjie in die verlede te gaan ronddwaal en 'n outopsie oor 'n mislukte verlowing te hou nie. Jy verkeer in lewensgevaar en dit gaan ook niks help as jy vir die polisie net 'n ontleding van sy sexy stem en naskeermiddel kan gee nie. Die man se houding is miskien nie nou aggressief nie, maar dit kan in 'n oogwenk verander. Onthou, inbrekers en gure karakters wat in donker hotelkamers rondsluip, is nie juis die sout van die aarde nie. Hulle kan onvoorspelbaar en impulsief optree. Sy span haar spiere en maak haar gereed om die geveg voort te sit.
"Ontspan, juffrou Schutte. Ek sê weer, ek gaan jou niks aandoen nie. Ek stel net in die kluis se inhoud belang."
Hy weet wat haar naam is. Hoe is dit moontlik? Dalk het hy dit in die hotel se register of iets gesien. Die hand oor haar mond laat haar skielik 'n bietjie duiselig voel. Sy skud haar kop verwoed, maar haar protes gaan verlore. Haar knieë bewe en haar bene het skielik nie meer krag nie.
Hy moes dit egter dadelik agtergekom het want hy trek haar stywer teen hom aan. "Wat's fout? Is jy oukei, juffrou Schutte?"
'n Inbreker wat sowaar besorg is? Dis nie moontlik nie. Die gebrek aan suurstof maak haar dinge wys.
"Kry nie asem nie," kreun sy dit uit toe sy hand oor haar mond effens mond verslap.
"Jammer, ek het nie bedoel om jou te versmoor nie. As ek my hand wegneem, belowe jy om nie te skree nie?"
Iewers is daar tog 'n deeltjie van haar brein wat logies kan dink. Sy moet instem, want dis al hoe sy sal kan skree vir hulp. Sy knik.
"Belowe jy?" vra die man vir 'n tweede keer.
"Ja," mompel sy gedemp teen sy handskoen.
Hy lig sy hand versigtig van haar mond af en verslap terselfdertyd sy greep op haar arms. Dis al wat sy nodig het. Haar arms skiet uit en sy stamp hom met al haar krag weg. Met 'n paar treë bereik sy die deur, maar voordat sy die knop kan draai, gryp hy haar om die middel en dra haar terug. Haar kop wip toe haar rug met haar bed kennis maak. Die matras duik langs haar in en dié keer is sy arm 'n staalgreep om haar middel en sy hand terug op haar mond. Hy skud sy kop en klap sy tong vermanend. Sy hoor die lag in sy stem. Dis vreemd, maar sy is nie regtig angsbevange nie. Dalk het sy 'n sesde sintuig wat weet sy gaan oukei wees.
"Skaam jou, en dit nadat jy plegtig belowe het. Dit wys jou net. Mens kan nie eens 'n beeldskone engel se woord aanvaar nie."
Dis 'n speletjie vir hom. Hy vind haar reaksie amusant. Sy stem klink weliswaar 'n titseltjie ongeduldig, maar is steeds nie aggressief nie. Om die een of ander rede boesem hy nie meer vrees by haar in nie.
"Sal ons weer probeer? Sal jy nou stilbly wanneer ek my hand wegneem?"
Sy knik weer en toe haar mond bevry is, antwoord sy hom dadelik. "Ek het belowe om nie te skree nie. Ek het niks gesê van weghardloop nie."
Hy lag saggies. "Dis waar, jy het so gesê. My fout, ek moes my beter uitgedruk het. Moenie skree of weghardloop nie."
Weer eens is dit nie wat hy sê nie, maar sy sagte stem wat rillinkies teen haar ruggraat afstuur en al haar sensoriese punte laat ontwaak. Sy hand rus skielik op haar skouer en die growwe handskoen wat teen haar arm beweeg, laat 'n veldslag van hoendervleis agter. Sy trek haar asem in toe hy 'n stukkie van haar hare lig en op die kussing langs haar kop neerlê.
"Wat is nou eintlik die kleur van jou hare? Goud of silwer?"
Sy verstaan nie mooi hoekom hy dit vra nie. "Ekskuus?" kry sy dit hees uit.
Hy byt aan sy vingerpunte en trek die handskoen uit. Toe tel hy 'n stukkie hare van haar bors af op. Hy hou dit in die lug en laat dit soos 'n watervalletjie deur sy vingers gly.
"Ek vra watse skakering van blond is jou hare? In die maanlig lyk dit soos silwer draadjies, maar ek wed elke sent wat ek besit dit is pure goud in die sonlig. Dit bevestig net wat ek nog altyd vermoed het. Engele het almal blonde hare. Die vroulike weergawes, in elk geval."
Haar hart begin verraderlik vinniger klop en haar asem sit nou vlak in haar keel. Sy is seker hy kan dit hoor. Haar lyf ruk, want hy verloor belangstelling in haar hare en sy vingerpunt raak sag aan haar kuiltjie. Sy vingers talm vir 'n paar oomblikke in die duikie, daar waar haar pols seker besete klop.
"Jy is nog bang. Ek's jammer, maar ek gee jou my woord jy het nie rede om my te vrees nie." Veerlig beweeg sy vingers teen haar nek op.
Sy sluk swaar. Hy sê sy moenie bang wees nie, maar hoe kan sy hom vertrou? Dit sal nou so maklik wees om haar te verwurg en sy sal nie 'n geluid kan maak nie. Haar lyf raak weer snaarstyf van spanning, maar al wat hy doen, is om liggies aan haar lippe te raak.
"Sag en vol," mymer hy met verwondering in sy stem. "Ek wonder net hoe proe sulke lippe."
Dié keer hoor hy haar na asem snak. Daar is iets hipnoties aan sy stem en in die streling van sy warm vingers, want die vrees in haar lyf word vervang deur iets anders. 'n Tikkie afwagting. Sy het hom nog nie geantwoord nie. Nie oor die kleur van haar hare of oor haar sagte lippe nie. Sy maak haar mond oop, maar daar kom geen klank uit nie. Of sy steeds gereed is om vir lewe en dood te baklei, daaroor is sy nou nie meer so seker nie.
Sy hand skuif agter haar nek in en hy lig haar kop effens. "Wat is jou naam?" fluister hy hees.
Hy wil weet wat haar naam is … Sy sukkel om te onthou.
"Sê my jou naam," dring hy aan.
"Mi-kay-la. H'm … 'n lieflike naam vir 'n engel."
Hy buig sy kop en tot haar verbasing trek hy sy swart mus af. Sy was reg. Dis 'n serp. Krullerige hare val teen sy gesig en selfs in die maanlig kan sy nie 'n fout maak nie. Dis baie donker. Met sy agterkop na die venster gedraai, weet hy goed dat sy nie sy gesig kan sien nie. Sy sal nie sommer 'n beskrywing vir die polisie kan gee nie. Dis te sê as sy nog lewe om dit te doen.
"Mag ek?" fluister hy.
"Mag jy wat?" fluister sy so sag terug dat sy nie seker is of hy haar gehoor het of nie.
"Jou soen." Hy wag nie vir 'n antwoord nie, maar druk sy lippe liggies op hare.
Daar is geen bedreiging in die drukking nie. Dis bloot eksperimenteel, ondersoekend, asof hy eenvoudig nie die versoeking kan weerstaan om die asem op haar lippe te proe nie.
"Nou weet ek ook wat met hemelse nektar bedoel word, Mikayla. Dis te sê as mens gelukkig genoeg is om 'n engel te vind en haar te soen," mymer hy, maar neem nie sy kop weg nie.
Haar naam op sy lippe klink soos 'n liefkosing, dink sy onsamehangend. Daardie hemelse nektar waarvan hy praat, sy dink sy het pas 'n bietjie daarvan ingekry. Dit bevat beslis verdowende elemente, want sy kan nie langer op die donker kol wat sy gesig is, konsentreer nie. Haar oë val toe en sy word ingetrek by die donker intimiteit van haar kamer. Asof rede en realiteit 'n skakelaar is, skakel sy dit af. Die vreemdeling soen haar weer, dié keer met 'n bietjie meer dringendheid. Sy moet stoei, sy weet. Nee, sy wíl stoei, maar 'n verraderlike lamheid sypel deur haar lyf. In haar is 'n onverklaarbare onwilligheid om die vreemdeling weg te stamp. Wanneer laas het sy soveel heerlikheid in 'n man se arms ervaar? Soveel teerheid onder 'n man se hande gevoel en soveel …
Haar oë vlieg oop. Nee! Dis nie passie wat deur haar bruis nie. Dit kan nie wees nie. Dis waansin, aangevuur deur 'n redelose vrees vir die onbekende inbreker. Ja, dit is vrees wat haar so irrasioneel laat optree – haar so lam en … gewillig maak. Sy druk albei haar hande teen sy bors, swak maar vasberade. Hy lig dadelik sy kop.
"Los my! Vat die juwele en gee pad. Ek sal nie skree nie," kry sy dit onsamehangend uit.
Hy reageer nie op die bevel nie, kyk net 'n paar oomblikke na haar. Sy weet nie wat hy op haar maanverligte gesig kan sien nie, maar sy kan aanvoel hy oorweeg sy opsies. Terwyl sy gewig haar steeds teen die bed vaspen, vat hy albei haar polse bokant haar kop vas. Sy weet nie waar dit so skielik vandaan kom nie, maar hy draai haar hande behendig met 'n tou of iets vas. Toe word haar geboeide hande aan die kopstuk agter haar vasgebind. Hy vat sy swart serp in die donker raak en draai dit behendig om sy kop.
"Ek's jammer, my pragtige engel, maar ek kan nie die kans waag nie." Hy skud 'n kussing uit sy sloop en voordat sy besef wat hy beplan, prakseer hy 'n muilband.
"Nee!" kreet sy dit tevergeefs uit.
Nie eens haar rukkerige kopbeweging stuit hom in sy plan nie. Toe haar mond gesnoer is, druk hy hom regop.
"Ek's werklik jammer vir die ongerief, Mikayla. Die muilband is nie baie styf vas nie. Sodra ek uit is, behoort jy dit binne minute los te kry. Dan kan jy maar vrylik uiting aan jou gevoel gee."
Hoe uiters konsidererend van jou, wil sy uitskree, maar sy kry net 'n mompelgeluid uit.
Die vreemdeling lig die beddegoed en trek die deken tot onder haar ken. "Ons wil nie hê die hele wêreld moet jou fyn ou nagrokkie sien nie, wil ons?"
Daar is lag en terselfdertyd terg in sy stem en in stede van ontspan maak dit haar net woedender. Sy draai haar kop en probeer die muilband teen haar arm afskuur. Voordat hy by daardie deur uit verdwyn, wil sy hom presies vertel wat sy van sy optrede dink.
"Moenie bekommerd wees nie. Ons sal weer ontmoet," sê hy asof hy haar gedagtes kan lees.
Maar dis sy arrogansie wat haar bloeddruk die hoogte laat inskiet. 'n Grom ontsnap uit haar keel.
"Droom van my, my beeldskone engel, want dis wat ek elke nag van nou af gaan doen. Soet wees totdat ons mekaar weer sien," fluister hy hees.
Die man is besete, skiet dit deur haar gedagtes. Hoe kan hy so seker wees hulle gaan eendag weer ontmoet? Hoekom laat hy dit soos 'n soet belofte klink? Die muilband gee effens skiet en sy spoeg dit misnoeg uit. Die inbreker staan in die oop deur en in sy hande hou hy die waardevolle juwelekissie.
"Hoekom sal ek jou ooit weer ontmoet behalwe op 'n … uitkenningsparade of nog beter, voor 'n vuurpeloton?" sis sy hees.
Hy lag saggies en sy stemtoon daal tot 'n diep, intense fluistering. "Want 'n herontmoeting tussen ons is onafwendbaar en ek dink jy weet dit net so goed soos ek. Mens proe nie hemelse nektar op 'n engel se lippe en vergeet ligtelik daarvan nie. Jy doen alles in jou vermoë om meer daarvan te bekom."
Sy wil vra wat hy met sy kriptiese woorde bedoel, maar die deur klik agter hom toe. Sy huiwer nie 'n oomblik langer nie, maar gee 'n lang en uitgerekte gil wat seker tot in die straat gehoor kan word. Net 'n stemontleder sal weet dis uit pure frustrasie en nie uit redelose vrees nie.
"Hoeveel keer moet ek nog sê ek kon nie sy gesig sien nie? Dit was donker en hy het my in my slaap oorval. Voordat ek besef het wat aangaan, was my hande vas en my mond toe." Sy kyk rond en sien die tou wat hy gebruik het, was maar net 'n gordynkoord.
"Het u enige gesprek met hom gevoer?"
Mikayla skud haar kop. "Watter deel verstaan u nie, kaptein Omar? Hy het 'n kussingsloop in my mond gedruk. Hy het nie boe of ba gesê nie. Was natuurlik bang dat ek hom later dalk aan sy stem sal kan uitken of so iets."
Sy weet sy klink onnodig aggressief en selfs 'n bietjie kortaf, maar sy is vasbeslote om nie 'n enkele ding weg te gee nie. Nog voordat die eerste sekuriteitswag op die toneel was, was sy al deurtrek van skaamte en skuldgevoelens. Sy het toegelaat dat 'n wildvreemde man van twyfelagtige karakter en agtergrond haar soen en liefkoos. Sy wens dit was nie die geval nie, maar sy weet ook dat sy hom vir 'n paar oomblikke ewe entoesiasties teruggesoen het. Sy sterf eerder voordat sy daardie brokkie nuus met enigeen deel.
"Hoe het die inbreker geweet waar die juwele is?"
Mikayla sug gefrustreerd. "Hoe moet ek dit weet, Kaptein? Miskien ken hy die hotelkamers se uitleg of … Nee, hy moes tog vooraf die kombinasie vir die kluis geken het, want hy het dit sonder enige moeite oopgemaak – nie met 'n pik of 'n byl oopgekap nie. Ek stel voor u vind uit wie wel die slotkombinasie vir die kluis ken."
"En u ken dit nie?"
"Nee, Hassan het dit nie vir my gegee nie. Skakel hom. Hy sal dit bevestig. Het u sy nommer? Wag, ek gaan kry dit vir u."
Sy kan sien die kaptein begin sy geduld met haar verloor.
"Juffrou, sarkasme bring ons niks in die sak nie. U moet verstaan dat ek alle moontlike feite moet insamel voordat ek kan besluit wat belangrik is en wat nie."
Sy vryf oor haar slaap waar 'n dowwe hoofpyn sy verskyning begin maak. Dié keer is haar stem kalmer. "Ek's jammer, maar meer kan ek u nie vertel nie."
"Nou goed, ek aanvaar u woord. Indien u egter aan enigiets anders dink, hoe gering dit …"
Die kaptein praat nie klaar nie, want 'n gesaghebbende en kortaf manstem klink in die deur op. "Waar is mademoiselle Schutte?"
Die kaptein frons en kom regop. "Ek is kaptein Omar, hoof van hotelsekuriteit. Hoekom soek u na juffrou Schutte?"
Mikayla trek haar asem onwillekeurig in toe die man sy hand na die kaptein uitsteek. Hy dra 'n spierwit enkellengtedishdasha met 'n bypassende gutra op sy kop wat deur die dun swart gevlegte agal in posisie gehou word. Dit is onmoontlik om sy hare te sien, maar sy neem aan dis donker. 'n Skoongeskeerde blas gesig met verstommende groen oë tussen digte donker wimpers en sterk, maar fynbesnede gelaatstrekke voltooi 'n uiters aantreklike prentjie. Hoewel die ander mans in die vertrek ook die tradisionele wit rokhemde en hoofbedekkings dra, lyk die vreemdeling soos 'n jong Arabiese prins.
"Ek is Alain bin Khalifa, Hassan bin Khalifa se jongste broer. Mademoiselle Schutte het Hassan in die vroeë oggendure geskakel en vertel wat gebeur het. Hy het my gevra om ondersoek te kom instel."
Hoewel Alain honderd persent soos 'n Arabier aangetrek is en met gesag praat, het hy definitief 'n Franse aksent. Amanda het terloops genoem dat Hassan se ma van Franse afkoms is.
Kaptein Omar buig skielik verskonend. "Ek is jammer, Alain bin Khalifa. Vir 'n oomblik het ek u nie herken nie. Waar is die eerbare Hassan?"
"Hy en sy verloofde het gistermiddag Duitsland toe gevlieg en sal eers Vrydag terug wees. Hy het my aangestel om namens hom op te tree. Ek moet ook seker maak dat ene mademoiselle Schutte nie in die roof beseer is nie."
Miskien is dit maar net 'n Oosterse ding, maar die uiters aantreklike man het nog nie een keer in haar rigting gekyk nie.
Die kaptein tree terug en beduie met sy hand. "Alain bin Khalifa, laat my toe om u aan juffrou Schutte voor te stel."
Alain se oë is nou wel verstommend groen, maar ook koel en berekend. Mikayla steek werktuiglik haar hand uit. Sy skraal vingers vou vlugtig om hare en toe is haar hand weer vry. Hy bekyk haar gesig langer as wat werklik nodig is en verskuif sy blik na haar hare wat seker in totale wanorde oor haar skouers lê. Sy blik gly af teen haar lyf en eindig by haar paar pienk pantoffels. Sy verwag nie om bewondering in 'n wildvreemde Arabier se oë te sien nie, maar afkeer? Iets aan haar beïndruk hom glad nie. Dalk haar pienk sweetpak wat sy inderhaas oor haar nagklere aangetrek het of dalk is dit haar Mickey Muis-pantoffels. Sy gee toe. Dis snaaks maar nie baie volwasse nie, maar in haar omstandighede verdien sy seker 'n bietjie genade?
Hy draai na die kaptein, asof hy haar geweeg en hopeloos te lig bevind het. "Het u al 'n verdagte?"
"Nee, ongelukkig nie."
"Hoe het hy toegang tot die kamer gekry?"
"In hierdie stadium wil dit voorkom asof hy by die balkon se skuifdeur ingekom het. Hy het die juffrou in haar slaap oorrompel, vasgebind en die kluis oopgemaak. Daarna is hy weer by die hoofdeur uit. Juffrou Schutte het hom nie sien inkom nie, net sien uitgaan."
Alain peins 'n rukkie oor die kaptein se woorde. "Het enigiemand anders hom opgemerk?"
"Nee. Soos u self weet, is daar nie sekuriteitskameras op hierdie verdieping nie."
"Natuurlik is ek bewus daarvan. Dis nogal jammer. Het die inbreker dalk 'n leidraad of iets meer konkreets agtergelaat?"
Kaptein Omar skud sy kop. "Ek verstaan dat u gretig is om meer te weet, maar die inbreker was baie slim én versigtig. Nie 'n enkele vingerafdruk is op die kluis of die deurknoppe gevind nie."
"Die skuifdeur, was dit gesluit of het hy sy pad ingeforseer?"
"Nee, daar was nie geforseerde toegang nie."
Dit klink kompleet of die ouer man vir haar verskoning maak. Hy kyk vlugtig na haar en verduidelik toe verder. "Juffrou Schutte en ek is seker enige ander gas op die sesde verdieping sien nie die nodigheid daarvan om hulle balkondeure te sluit nie. Daar is 'n goeie twee meter tussen elke balkon en net 'n bedrewe klouterdief sou die afstand tussen enige twee balkonne kon oorbrug."
Alain lyk glad nie gelukkig met die kaptein se verduideliking nie. "Is dit moontlik dat ek privaat met mademoiselle Schutte kan praat?"
"Natuurlik. My mense is klaar met hulle ondersoek. Ek betwyfel dit sterk of ons enige ander leidrade gaan vind. Soos juffrou Schutte reeds aan ons uitgewys het, het hy handskoene gedra. Ons gaan egter nie alles net so los nie. Die polisie se spesiale eenheid neem nou die ondersoek oor en hulle sal die lughawens en ander doeanepunte dophou."
Alain is skynbaar nog nie bereid om die saak daar te laat nie. Hy frons. "As dit so donker in die vertrek was, hoe weet sy die man het handskoene gedra?"
"Ek het haar dieselfde vraag gevra. Sy kon dit voel toe hy haar hande vasgebind het." Die kaptein draai na Mikayla. "Baie dankie vir u samewerking, Juffrou, en as u enigiets onthou …"
"Sal ek u dadelik laat weet, Kaptein," voltooi sy sy sin vir hom.
Dis Alain wat die deur agter die kaptein toestoot. Skielik voel sy 'n bietjie ongemaklik om alleen in die man se geselskap te wees. Aan die ander kant, die kaptein sou hulle seker nie alleen gelaat het as dit nie veilig en sosiaal aanvaarbaar was nie.
"Sit asseblief, Mademoiselle."
Haar bene voel bewerig en sy gaan dankbaar sit. Net vir ingeval hy haar bewerige vingers raaksien, vou sy dit styf en afwagtend op haar skoot saam.
"My broer sê jy en sy verloofde is niggies?"
Vra hy bevestiging of maak hy net 'n stelling? Sy is egter te moeg om oor Alain se verbale vermoëns te wonder. "Ons is nie net familie nie, ek en Amanda is van kindsbeen af ook beste vriendinne. Ná skool het ons albei gaan studeer en vir 'n rukkie kontak verloor. Onlangs het ons weer die vriendskapsbande opgetel en Hassan het my saamgenooi. Sy sou geselskap hê terwyl Hassan 'n paar sake afhandel."
"Tog het hulle jou hier gelos en alleen Duitsland toe gevlieg?"
Mikayla frons diep. Dit was op haar aandrang dat sy gebly het. Dit was die ideale geleentheid om die stad as 'n toeris te verken. Sy kon geen fout in haar versoek sien nie en Hassan ook nie. "Is ek onder kruisverhoor, meneer Khalifa?"
"Nee, natuurlik nie. Dis net dat ek nie van jou bestaan geweet het nie. Hassan het gesê hy bring sy verloofde huis toe, maar het geen melding van 'n niggie gemaak nie en aangesien die juwele uit jou kamer se kluis geroof is, moet ek meer van jou te wete kom."
Sy boog haar wenkbroue sarkasties. "Net om my as verdagte uit te skakel?"
Hy trek sy skouers op en sy moet maar daarmee as antwoord tevrede wees.
"Nou goed, wat wil jy weet wat ek nog nie aan die polisie verduidelik het nie?"
"Is daar 'n man in jou lewe?"
"Ekskuus?" Sy is nie seker of sy reg gehoor het nie. "Wat het dit met die saak te doen?"
"Baie, Mademoiselle. As ek jou as 'n medepligtige wil uitskakel, moet ek 'n bietjie in jou privaat lewe krap."
"Medepligtige," herhaal sy geskok.
Hy is nou wel rasend aantreklik en vir al wat sy weet die eienaar van 'n olieveld of twee, maar Alain Khalifa se arrogante en dominante houding staan haar glad nie aan nie.
"Antwoord net my vraag."
"Nee, daar is nie 'n man in my lewe nie. Tot twee maande gelede was daar nog 'n verloofde, maar hy is ou nuus."
"Jy sien hom dus nie meer nie?"
"Is daar 'n kans op versoening?"
Sy kan nie dink hoekom dit enigsins belangrik kan wees nie en skud haar kop vererg. "Ook nie. Tensy …" Te laat besef sy dat sy liefs nie verder moes gepraat het nie. Daar is onverbloemde belangstelling in Alain se oë.
Sy kners eers op haar tande. "Tensy ek wil wag dat sy egskeiding eendag deurkom. Hy is 'n week gelede getroud. Is jy nou tevrede?"
"H'm, ek sien."
Mikayla is nie seker wat hy sien nie, maar beteuel haar ergernis. Hoe gouer sy die onderhoud met Alain Khalifa agter die blad kry, hoe beter.
"Vertel my van die inbraak. Waar was jy, wat het jy gedoen en so aan?"
Hy kyk haar so stip aan dat haar maag senuweeagtig saamtrek. Sy glo nie dit gaan so maklik wees om vir hom te jok nie. Alain se oë vernou terwyl hy op haar antwoord wag. Sy besluit om dieselfde houding as met die kaptein te volg. Sarkasme ontsenu Alain dalk ook so dat hy nie te veel vrae vra nie.
"Dit was omtrent middernag. Natuurlik was ek in my bed, vas aan die slaap toe dit gebeur het."
"En toe jy wakker word?"
"Was dit reeds te laat. Die inbreker het my in my bed oorrompel en vasgebind. Hy het die kluis oopgemaak en 'n kissie uitgehaal. Daarna is hy met die juwele by die deur uit. Dit was alles binne sekondes verby."
Vir die eerste keer lees sy emosie op Alain se gesig. Hy lyk verward, asof hy haar verkeerd verstaan het. "Miskien moet jy my stap vir stap vertel wat in jou kamer gebeur het."
"Dit was stap vir stap," sê sy bot.
Alain boog sy een wenkbrou betekenisvol en Mikayla sluk swaar. As die man haar net nie soos 'n kiem onder 'n vergrootglas aankyk nie, sou dit ook gehelp het. Sy haal diep asem en probeer weer. "Soos ek ook vir die kaptein gesê het, het ek niks belangriks om te vertel nie. Toe ek my oë oopmaak, was die man langs my. Hy was totaal in swart geklee met 'n swart mus of serp op sy kop. Ek het dus geen idee hoe hy lyk nie. Voordat ek kon stoei, was my hande aan die kopstuk vasgemaak en iets in my mond geprop. Hy moes presies geweet het waar die kluis is, want hy het reguit na die skildery toe geloop. En hy het geweet wat die kluis se kode is, want hy het moeiteloos die kluis oopgekry en die kissie uitgehaal. Daarna het hy die skildery terug op sy plek geplaas en by die deur uitgestap. Ek kon nie beweeg nie en ek kon nie skree nie. Ek kon net lê en toekyk toe hy die juwele roof en daarmee verdwyn."
Slegs vir 'n sekonde of twee speel daar 'n ongelowige glimlaggie op sy mooi lippe, maar toe sit hy weer sy uitdrukkinglose gesig op. "En sy stem? Is hy Arabies, Frans, Engels?"
"Is dit nou 'n strikvraag? Ek het mos reeds gesê die man het nie 'n geluid geuiter nie. Ek kan dus nie eens raai van watse nasionaliteit hy is nie. Dis te sê as dit ooit 'n man was."
"Dink jy nie dis dalk iemand wat jy ken nie, iemand wat jy die een of ander tyd in die hotel ontmoet het nie?"
"Nee, buiten Hassan en Amanda ken ek niemand in die land nie."
Sy is nou oortuig hy glo nie haar storie nie. Dit maak haar nog senuweeagtiger en sy strengel haar vingers ineen.
Alain sien dit raak en frons liggies. "Is jy doodseker dis wat gebeur het, Juffrou? Jy steek nie dalk iets weg nie?"
Nou is dit haar beurt om haar wenkbroue beterweterig te lig. "Insinueer jy miskien dat ek jok? Was jy daar om te weet wat ek gesien het en wat nie?"
Hy uiter 'n ongelowige laggie. "Natuurlik was ek nie daar nie, maar om niks te doen nie terwyl iemand inbreek, klink vir my net 'n bietjie te passief. Amper onmoontlik. 'n Ander vrou sou dalk probeer skree of haar teëgesit het, maar jy, Mademoiselle, lê doodstil en laat toe dat hy jou sonder slag of stoot vasbind en stilmaak."
Sy skud haar skouers geïrriteerd. "Ek is nie dom nie, meneer Hassan. My lewe is meer werd as 'n paar stukkies juwele en, anders as wat jy dalk dink, is myne nie soos die vroue in jou land vervangbaar nie." Sy staan op en maak dit duidelik dat hulle gesprek afgehandel is. "Jy sal my nou moet verskoon, maar ek is tot die dood toe moeg. Ek gaan nou weer in die bed klim en 'n stukkie verlore slaap probeer inhaal. En wees verseker, dié keer sal ek seker maak al my deure is gesluit."
Hy staan ook op en toe hy sy hand uitsteek om te groet maak sy of sy dit nie sien nie. Sy loop deur toe en hou dit wawyd oop.
"Totsiens, meneer Khalifa, ek hoop die polisie spoor die skuldige vinnig op."
Hy staan 'n oomblik besluiteloos in die deur en aanvaar toe tog dat hulle klaar gepraat het. "Ek sien jou later vanmiddag. Intussen sal ek weer met die kaptein gaan praat."
"Doen dit gerus," sê sy kortaf en maak die deur agter hom toe. Sy maak seker die deur is gesluit voordat sy na haar slaapkamer toe loop. Sy skop haar pantoffels uit en trek haar sweetpak uit voordat sy op die bed neerval. Sy is doodmoeg, maar die gebeure warrel onophoudelik deur haar gedagtes. Sy kan seker in die moeilikheid kom omdat sy inligting weerhou maar, soos die kaptein self gesê het, daar is geen bewyse of leidrade van wie die rower kon wees nie. Watse skade kan sy doen deur haar van die hele insident te distansieer?
Sy wriemel die beddegoed onder haar uit en klim tussen die lakens in. Toe draai sy op haar sy en probeer aan die slaap raak. Dis moeilik, want om die een of ander rede talm die inbreker se naskeermiddel in die lug. Dis nie haar verbeelding nie, dink sy ná 'n paar sekondes en maak haar oë oop. Sy lig haar kussing en suig haar asem geskok in. 'n Swart handskoen kruip sowaar tussen die kussing en die sloop weg. Dis waar die geur vandaan kom.
Sy sit regop en alle moegheid dreineer uit haar. Dis sekerlik genoeg bewyse om die skelm vas te trap. Sy is seker die Arabiese polisie het die nodige forensiese kennis om DNS of so iets van die handskoen te herwin. Moontlik nog 'n vingerafdruk of twee aan die binnekant te kry. Toe onderdruk sy haar opgewondenheid. Die polisie het haar deurmekaar gewoelde bed deeglik vir bewyse deursoek, maar duidelik nie daaraan gedink om in die kussing te kyk nie. Dis byna onmoontlik dat hulle 'n swart handskoen sou kon miskyk. Sê sy nou iets, sal sy moet verduidelik hoe dit in haar kopkussing kon beland het. Sy weet self nie.
Sy ruik weer aan die handskoen. Die geur aan sy gesig was 'n titseltjie sterker. Sy snuif weer liggies. Al het hy 'n swaar Engelse aksent, is hy beslis nie 'n Oosterling nie. Sy naskeermiddel gee hom weg. Die Arabiese mans gebruik die soet olies wat so vrylik in die markte te koop is terwyl syne meer 'n Europese geur het. Met die geur van sy naskeermiddel helder in haar geheue, onthou sy skielik hoe die inbreker se stoppelbaard teen haar wang geskuur het en sy warm asem oor haar gesig gevee het.
Nee, 'n fantasievlug gaan beslis nie deug nie, dink sy omgekrap en gooi die beddegoed weer van haar lyf af. Sy skakel die bedlampie aan. Van die swart handskoen moet sy so gou moontlik ontslae raak. Dis nie haar werk om die skuldige aan die kaak te stel nie, wel die polisie s'n. Sy maak haar klerekas oop en soek tussen die hangers totdat sy 'n baadjie vind. In een van die sakke steek sy die handskoen diep onder in weg en vir veiligheid druk sy sommer 'n handvol snesies daarop. Nadat sy 'n tweede baadjie oor die eerste gehang het, maak sy die kasdeur beslis toe. Sy was net 'n toeskouer en nie 'n getuie toe die misdaad gepleeg is nie. Dis heel moontlik een en dieselfde ding, maar in haar boekies het 'n onskuldige toeskouer niks om te vertel of te vrees nie. Sy moet nou net leer om saam met haar gewete te leef. Vir die eerste keer het sy 'n blatante leuen vertel en sy voel glad nie goed daaroor nie. Haar enigste troos is dat sy nie die dief van sy planne sou kon laat afsien nie. Steel sou hy steel en niemand kan dit voor haar deur lê nie.
'n Slapie is net wat sy nodig gehad het. Sy voel vars en uitgerus, al is die slaap kort-kort deur die herinnering aan 'n swart geklede vreemdeling se soet lippe onderbreek. Dis egter die warm stort wat die laaste trauma van die nag help wegwas het.
Die meisie in die badkamerspieël se oë is so blou, dit kan byna as pers beskryf word. Haar wimpers is lank en donker en haar wenkbroue perfek geboog. Min mense glo haar as sy verduidelik dat dit van nature so donker is, want saam met haar natuurlike blonde hare is dit nogal raar. Onverwags, asof die gedagte maar net op die oppervlak gehuiwer het, onthou sy die inbreker se hees stem. Is haar hare silwer of goud? wou hy weet. Terwyl sy haar hare droogblaas, lig sy die swaar haarstringe. Dis definitief meer goud as silwer. Sy wonder of hy ooit sy antwoord gaan kry. Sy skrik. Waarheen hol haar gedagtes nou al weer? Sy moet vergeet van die man en alles wat daarmee gepaardgaan. Sy is nie die tipe meisie wat oor duister goed of vreemdelinge in die nag fantaseer nie.
Sy skakel die haardroër oor na 'n hoër versnelling, gooi haar hare effens vorentoe en probeer eerder op die geraas konsentreer. Miskien moet sy later met kaptein Omar kontak maak. Moontlik het hy al iets op sy eie uitgevind. Sy moet ook weer met Amanda praat, seker maak Hassan verdink haar nie ook van iets onheiligs soos sy broer nie.
Mikayla gooi haar hare terug oor haar skouer en haar asem ruk in haar keel toe sy die figuur agter haar sien. 'n Klanklose gil ontsnap oor haar lippe. Alain Khalifa het soos die skim agter haar verskyn en staan haar met gevoude arms en betrag. Sy skakel die haardroër af en draai om, gereed om hom te betig, maar hy spring haar voor.
"Ek vra verskoning dat ek jou hotelkamer sonder toestemming betree het, maar ek het geklop. Toe jy nie oopmaak nie, was ek bang die inbreker het dalk teruggekeer. Ek is egter bly om te sien jy lê nie iewers vasgebind nie."
Dis nou 'n flou verskoning, as sy al ooit een gehoor het. Asof hy haar gedagtes kan lees, beduie hy na die haardroër.
"Ek het nie aan dié moontlikheid gedink nie." 'n Frons vorm tussen sy oë. "Jou deur was weer nie gesluit nie."
"'n Kelner het vroeër vir my middagete gebring." Sy skud haar hare oor haar skouer. "My hare is droog. Ons kan daar binne gaan gesels."
Hy wag dat sy voor hom by die deur uitstap. Haar bed is gelukkig reeds opgemaak en sy beduie na die gemaklike sitkamerbank.
"Kon jy iets by die kaptein uitvind?"
"Nee, hy is niks wyser as nadat hy met jou gepraat het nie."
Daar is dit weer. 'n Subtiele skimp dat sy moontlik meer weet. Sy besluit om dit te ignoreer. "Amanda sê die juwele is verseker en ek moet my nie verder oor die inbraak verknies nie."
"Dis maar 'n klein gelukkie by die ongeluk. Het Amanda ook gesê dat van die stukke al geslagte lank in ons familie is? Geld kan nie die sentimentele waarde vervang nie."
"Nee, sy het nie en dit help nie jy probeer om my skuldig te laat voel nie. Ek het dit nie gesteel nie en nog minder is dit my skuld dat dit weg is."
Dis met moeite wat sy dit sê. Niemand het dit nog reggekry om haar egalige persoonlikheid so vinnig te versteur nie. Daar is iets aan die man se arrogante houding wat haar verkeerd opvryf.
"Wat doen jy vir 'n lewe of is jy net soos Amanda 'n bedorwe rykmansdogter?"
Dié keer voel sy soos 'n katwyfie met kleintjies. Haar nekhare rys en dit verg selfbeheersing om nie haar stem te verhef nie. "Dis duidelik. Jy het 'n probleem met die feit dat jou broer met 'n uitlandse meisie gaan trou, maar ek verseker jou dat Hassan tussen al die vroue in jou land niemand mooier, beter of sagmoediger sal vind nie. Hy is die een wat homself gelukkig kan ag om haar te kry."
"Jy verwar my, Mademoiselle. Vir 'n meisie wat tjoepstil lê en toekyk hoe iemand inbreek en 'n paar miljoen rand se juwele buit, is jy darem maar besonder uitgesproke."
Sy soek na die kandelaar wat sy die vorige nag op die inbreker se kop wou gebruik, maar dit staan nie meer op die tafeltjie nie. Nee, aanranding is seker nie 'n oplossing nie. In hierdie land is dit dalk met die dood strafbaar.
"En as jou oë blits soos nou, dan is ek daarvan oortuig dat jy onder daardie koel en kalm uiterlike 'n ander kant van jou persoonlikheid wegsteek."
Daar is dit weer. Die suggestie dat sy nie is wat sy voorgee nie. Sy hap na woorde en vind niks.
"Jy het steeds nie gesê wat jou beroep is nie."
Sy tel tot by vyf en haal diep asem. "Ek is 'n juweelontwerper."
Hy lyk opreg verras. Sy weet klaar dat haar antwoord die skaal van onskuldige na verdagte kan laat kantel.
"Voordat jy dalk misplaaste afleidings maak, Hassan het my gevra om 'n volledige stel juwele vir Amanda te ontwerp. 'n Huweliksgeskenk. Dis die eintlike rede hoekom ek ingestem het om hulle hier in Aboe Dhabi te ontmoet."
'n Frons vorm tussen sy oë. "Dis dus nie vergesog om te dink dat jy weet wat die volle waarde van die gesteelde juwele is nie?"
Sy skud haar kop. "Hassan wou my nog die juwele wys. Daar is blykbaar 'n stel juwele wat een van die vorige Khalifa-vroue as trougeskenk gedra het. Ek dink amper hy het gesê dit was julle ouma s'n. Hy wou dit egter nie vir Amanda gee nie, maar het gesê sy moet haar eie stel juwele op haar troudag dra. Voordat hy julle ouma se juwele aan my kon wys, het iemand hom gebel en hy het die kissie net so in die kluis toegesluit. Ons sal in 'n later stadium daarna kyk, het hy gesê."
"Jy weet dus nie hoe enige van die juweelstukke of stene lyk nie?"
"Nee, ek weet nie." Sy verstaan nie hoekom haar kennis of kundigheid vir Alain so van belang is nie.
Alain sak agteroor in sy stoel en sy kan sweer hy ontspan. Sy kry 'n vae gevoel dat daar heelwat meer agter die verdwyning van die juwele skuil as wat hy wil verklap.
"Wat is jou planne totdat Hassan en Amanda terugkeer?" verander hy onverwags die onderwerp.
Die gespanne knop op haar maag gee 'n bietjie skiet. "Daar is nog heelwat wat ek wil sien. 'n Souk of twee is op my lysie en ek wil beslis 'n dagtoer na een van die tipiese nedersettings in die woestyn onderneem."
Die ontevrede fronsie vorm stadig tussen sy oë. "Die markte is nog veilig, maar om dieper die woestyn in te gaan sonder behoorlike begeleiding is moeilikheid soek."
"Ek weet. Daarom beplan ek om 'n toergids te kry."
Alain lyk steeds nie gerusgestel nie en kry 'n vasberade trek om sy mond. "'n Toergids kan nie noodwendig vertrou word nie. Vir ingeval jy nie weet nie, dit het al in die verlede gebeur dat mooi jong Westerse vroue soos jy spoorloos verdwyn het."
Sy is skielik bly dat sy 'n antwoord vir elke ding gereed het. Hopelik sal dit hom minder dominerend maak. "Ek het gehoor die hotelbestuurder is 'n Amerikaner en ek sal hom vra om persoonlik een aan te beveel. Ek dink darem ek kan op sy oordeel staatmaak."
"Moet net nie naïef wees en dink jy kan almal vertrou nie." Alain kyk op sy horlosie en staan op. "Ek het ongelukkig 'n ander afspraak. Ek sal jou môre weer besoek en dan kan jy my presies vertel wat jy wil doen en waarheen jy wil gaan. Ek is seker ek ken meer betroubare toergidse as die hotelbestuurder."
"Ek hoef nie opgepas te word nie," sê sy en volg sy voorbeeld.
"Die oomblik wat Hassan my gevra het om na jou om te sien het dit my plig geword. Jy is my aanstaande skoonsuster se niggie en dit maak jou so goed soos familie. In Hassan se afwesigheid is jy my verantwoordelikheid. Geniet die res van jou dag, Mikayla."
Mikayla staar na die toe deur. Wat het geword van die formele aanspreekvorm, die "mademoiselle"? En hoe weet hy wat haar naam is? Sy kan nie onthou dat sy dit vir hom gesê het nie. Al verduideliking wat sy het, is dat Alain moontlik 'n bietjie agtergrondkennis omtrent haar gaan inwin het. Seker om uit te vind of sy nie 'n kriminele rekord of so iets het nie.
Ten spyte van haar voornemens om die res van die dag elders deur te bring bly sy in haar hotelkamer. Kort ná aandete klim sy in die bed. Maar nie voordat sy seker gemaak het haar kamerdeur en die balkondeur is gesluit nie. Daar gaan nie 'n herhaling van laas nag se gebeure wees nie. Nie as sy dit kan verhelp nie. Sy skakel haar lampie af, maar sy raak nie aan die slaap nie.
Vervlaks! Hoekom het die inbreker gesê sy moet van hom droom? Elke keer wat sy haar oë sluit, spring hy in haar gedagtes op. Sy probeer die onbesonne voorval ignoreer, maar die herinnering aan sy soene weier om iewers onder 'n denkbeeldige matjie ingevee te word. Nee, dit wil onthou word, al baklei sy daarteen.
Sy wat elke keer viervoet vasgesteek het as Charl se liefkosings net 'n bietjie te passievol geword het, laat toe dat 'n vreemdeling haar pols opjaag. Dat hy haar lippe liefkoos asof hy 'n reg daarop het. Haar wange word warm van skaamte en sy kreun hardop. Hoe kon sy so iets toelaat!
Haar skoene is gemaklik en sy het 'n shayla op haar kop. Met genoeg dirhams in haar handsak vir 'n dag se inkopies en 'n sonbril op haar kop loop sy by haar hotelkamer uit. Die lug is warm en drukkend toe sy haar op die sypaadjie bevind. Links of regs? Dis waaroor sy moet besluit. Of moet sy dalk 'n taxi kry om haar iewers heen te neem?
"Mademoiselle Schutte, wat 'n geluk. Ek was juis op pad na jou toe!"
Daardie Franse aksent sal sy seker nou enige tyd herken en sy soek na die gesig. Alain staan langs 'n luukse swart Mercedes wat in die straat geparkeer is. Asof die hele Aboe Dhabi aan hom behoort, loop hy ontspanne in haar rigting. Hy kyk goedkeurend na haar kopdoek. Wat sou sy goedkeuring wegdra? Die helder blou kleur of die feit dat dit van die sagste sy gemaak is?
"Hoekom wou jy my sien?"
"Ek bied jou vandag my geselskap aan. Waarheen kan ek jou neem?"
"Dis gaaf van jou om aan te bied, maar ek het nie begeleiding nodig nie."
"Ek weet jy het nie, maar ek bied dit nogtans aan. Kom, klim in."
Sy wil haar teësit, maar aan die ander kant sal dit soveel lekkerder wees as iemand haar meer van alles kan vertel. En haar na die juwelierswinkeltjies toe neem. Dis veral waarin sy belangstel.
"Daar is 'n magdom winkeltjies wat juweliersware verkoop. Jy sal dalk nie wil koop nie, maar wel na die ontwerpe wil kyk," sê hy asof hy haar gedagtes gelees het.
Dis net die regte wortel om voor haar te hou. "Nou goed, dalk is 'n toergids nie so 'n slegte idee nie."
Alain maak die agterste motordeur oop en sy klim in. Hy skuif aan die ander kant in en die bestuurder trek weg. "Jy lyk moeg. Het jy nie 'n rustige nag gehad nie?"
Sy kyk vinnig na hom. Die blou kringetjies onder haar oë kon sy dus nie met grimering verdoesel nie. Sy druk haar sonbril op haar neus. "Nee, ek het onrustig geslaap. Het jy dalk al iets van Hassan-hulle gehoor? Wanneer kom hulle terug? Ek het Amanda gisteraand probeer skakel, maar ek kom nie deur nie."
"Hassan se sake is nog nie afgehandel nie en hy is nie seker wanneer hulle terug sal wees nie. Is daar 'n rede hoekom hulle gouer moet terugkom?"
"Ek het net gedink Hassan sal self die diefstal wil ondersoek. Dis tog net logies."
"Dis hoekom hy my gevra het om dit te doen. Ek het mense aangestel om die juwele op te spoor en ek is seker hulle is warm op die dief se spoor. Binnekort is hy agter slot en grendel. Jy, Mademoiselle, kan gerus ontspan."
Haar hart trek pynlik saam. Natuurlik moet die man gevang word, maar iewers is daar tog 'n prikkie hoop dat hy die gereg sal ontglip. Ja, sy weet sy moenie so redeneer nie, maar sy kan dit nou maar eenmaal nie verhelp nie. Sy onthou haar voorneme om van haar nare ondervinding te vergeet en eerder op elke nuwe dag te konsentreer. Aan gister kan sy in elk geval niks verander nie.
"Waar is ons nou?" vra sy toe hulle 'n rukkie later voor 'n gebou stilhou.
"Dis die Iranian Souk. Hierdie mark het genoeg winkeltjies en stalletjies om ons 'n hele dag besig te hou. Hier kan jy omtrent enigiets te koop kry."
Haar gemoed lig. Sy is in Arabië en dit behoort die ervaring van 'n leeftyd te wees. Sy glimlag toe sy uitklim en by Alain verby druk.
"Dan is ek beslis by die regte plek. Ek voel skoon opgewonde," erken sy impulsief toe hy die deur toedruk.
Hy glimlag terug. "Dan is ek bly ek kan in jou opgewondenheid deel. Ek wil jou egter 'n bietjie raad gee. Die handelaars is lief om oor die prys van hulle goedere te kibbel. Eintlik verwag hulle dat jy 'n bietjie onderhandel. En as jy goed is, kom hy heelwat af met sy pryse. Hou dit gerus in gedagte as jy iets wil koop."
Tot haar heimlike verbasing toon Alain geen ongeduld terwyl sy van die een stalletjie na die volgende dwaal nie. Almal het iets moois of interessants om te bied, maar nie noodwendig iets wat sy wil koop nie.
"Kyk, is dit nie pragtig nie," sê sy toe hulle by 'n winkel inloop wat net juweelbeslaande ornamente verkoop. Sy steek by die kamele en olifante vas. Dis ongelooflik goedkoop en eintlik ideaal om 'n vertoonkas in haar winkel mee te versier. Dis egter moeilik om sommer dadelik te besluit. Elke ornamentjie wil mooier as die vorige een wees. Sy kyk onderlangs na Alain, maar hy toon geen haas nie. Sy ontspan en neem haar tyd.
"Het jy daardie mooi kruikies daar agter gesien?" maak hy haar attent op ornamente wat in die hoek van die kas wegkruip.
"Nee, mag ek een van hulle sien?" vra sy aan die uiters gewillige winkeleienaar. Sy bekyk dit deeglik en die Aladdin-kruikie word by haar ander inkopies gevoeg. Sy onthou Alain se raad en net vir die pret stry sy tog die winkeleienaar af met sy pryse. Tevrede dat sy 'n hele paar rand bespaar het, oorhandig sy haar geld.
"As ons enige ander plek in die wêreld was, dink ek die deurslag sou jou mooi gesig gewees het, maar hier in Aboe Dhabi val die mans nie sommer vir 'n mooi gesig nie. Dit moet dus jou nuutgevonde vaardigheid om te onderhandel wees wat die man so buigsaam gemaak het."
Het hy gesê sy is mooi? Sy kyk vinnig na hom, maar buiten goedkeuring lees sy niks op sy gesig nie. Hy het seker niks daarmee bedoel nie. "Dit was nogal pret. Ek moet egter erken ek is nie so gewillig soos dié handelaar om met die prys van my juweliersware af te kom nie."
"Dis te verstane. Jy het heelwat meer oorhoofse koste as die man wat hier handel dryf.
"Laat ek jou inkopies vir jou dra," bied Alain aan toe hulle uitstap. Sy oorhandig haar pakkie sonder om teë te praat. 'n Entjie verder loop hulle hul vas in 'n mathandelaar. Hoewel sy geensins van plan is om 'n Persiese mat te koop nie, loop sy tog die winkeltjie binne.
"Vra gerus dat die eienaar die matte vir jou oopgooi, al wil jy nie koop nie. Net die feit dat jy belangstel, is al klaar 'n kompliment vir hom," gee Alain raad toe sy klaar skuldig voel omdat sy net wil kyk en nie wil koop nie.
"Ook maar goed ek het nie nou geld om een te koop nie. Ek sal in elk geval nie weet wat om te kies nie. Die matte is almal so mooi," sê sy toe hulle heelwat later wegstap. "Maar vir 'n pashmina of twee het ek beslis geld." Sy loop vinnig by die volgende winkeltjie in. Pashminas van alle kleure word uitgestal.
"Vir wie koop jy dit?"
"Dié twee is vir my vriendinne, nou moet ek net een vir myself kies," sê sy besluiteloos. Sy tel 'n groen een op en hou dit teen haar gesig, maar in die klein spieëltjie wat die winkeleienaar vir haar uithou, kan sy nie regtig sê of die kleur haar pas nie.
Alain hou haar dop. "Laat ek jou eerder help besluit," sê hy met sy oë krities op die stukkie lap tussen haar vingers. Hy streel oor 'n hopie opgevoude lappe en trek 'n pers tjalie met helder bloue en roospatrone uit. Toe sê hy iets in Arabies en redelik kortaf, want die winkeleienaar maak 'n verskonende buiginkie en verdwyn agter 'n gordyn in. Toe kom hy met 'n ordentlike spieël vorendag. Alain vra nie of hy mag nie, maar hang die pashmina oor haar skouers. Hy staan agter haar en in die weerkaatsing van die spieël sien sy hoekom sy oë nou effens bewonderend flikker. Die pers vind dadelik aanklank by die kleur van haar oë en die blou bring selfs die goud in haar hare uit. Sy byt ingedagte op haar lip en toe sy tevrede glimlag, is haar onderlip net so rosig soos die rooi in die lap. Alain se oë bly peinsend op haar en haar hart klop vinniger. Terselfdertyd laat dit haar ongemaklik voel en sy verbreek eerste oogkontak. Sy trek die tjalie van haar skouers af. "Ek sal dit neem. Saam met die ander twee," sê sy effens gejaagd.
"Ek sal vir dié een betaal." Alain trek dit uit haar vingers en gee dit aan die winkeleienaar terug.
"Dis nie nodig nie. Ek kan self vir my inkopies betaal."
"Ek weet. Beskou dit as 'n geskenk."
Sy is nie seker hoeveel die winkeleienaar van hulle gesprek verstaan nie, maar sy sien nie kans vir 'n stryery voor 'n wildvreemde nie. Sy knik haar kop. "Dankie." Sy betaal vir haar inkopies en wag dat Alain dieselfde doen.
Sy brand om weer die pashmina op te haal en aan te bied om hom tog te vergoed, maar sy gesig is uitdrukkingloos toe hulle uitloop.
"Jy het nog nie na die juweliersware gekyk nie. Dis in daardie rigting."
Sy volg hom gedweë deur die winkeltjies, maar nie sonder om te wonder hoeveel ander vroue hy al so deur die souk begelei en met soveel presiesheid 'n pashmina help kies het nie. Op sy ouderdom, wat sy nog nie dertig skat nie, moes 'n vrou of twee tog seer sekerlik sy pad gekruis het. Sy kyk onderlangs na sy hande, maar sien geen ringe nie. Sy het geen idee of die getroude Arabier 'n trouring dra al dan nie. En wat gebeur as hy twee of drie vroue neem? Dra hy 'n ring vir elke vrou? Sy ruk haar reg. Wat maak dit saak of hy al vrou gevat het of nie? Dis nie belangrike inligting nie.
"Hier kan jy goedkoop stukkies juwele koop. Ek sal jou eendag na die Goud-souk toe neem waar jy net goue juwele kan koop, maar wat hierdie plekkie uniek maak, is die kundigheid van die spesifieke goudsmid. Meneer Hafeet sit daar agter en doen nie net die ontwerpe nie, maar maak ook die juwele."
Meneer Hafeet kom agter 'n gordyn uit en herken Alain. Hy groet vriendelik en dis duidelik die twee ken mekaar goed.
Haar nuuskierigheid is nou geprikkel en vir 'n goeie halfuur verlustig sy haar in die kunstige stukkies juwele. 'n Ring met 'n blou steen vang haar oog en sy vra of sy dit kan aanpas. 'n Enkele steen nestel tussen die fyn en kundige setwerk en sy bewonder dit deur dit 'n entjie van haar lyf af weg te hou. Die versoeking is groot, maar sy haal die ring af en gee dit aan die handelaar terug.
"Baie dankie, dis lieflik, maar ek gaan dit nie neem nie."
Haar oë bly egter op die ring met sy blou steen. Toe sug sy heimlik. Dit sal 'n impulsiewe kopie wees en is definitief nie iets wat sy nou nodig het nie. Die dirhams in haar beursie moet nog 'n hele paar geskenkies koop.
"Ons kan maar gaan, ek het genoeg gesien," sê sy voordat sy van plan verander.
"Gaan jy niks koop nie?" vra hy verras.
"Nee, nie vandag nie, maar ek sal graag eendag na hierdie winkeltjie toe wil terugkom. Net om sommer weer te kyk en inspirasie vir my eie ontwerpe te kry."
"Waaroor glimlag jy so op jou eie?" vra Alain toe hulle die winkeltjie uitloop.
Sy lag skuldig. "Dit was wat ek 'n noue ontkoming noem. Die temptasie was groot om die ring te koop en dan op die oorblywende geskenkies wat ek my vriendinne belowe het te besnoei. Ek het egter die versoeking weerstaan en ek is trots op myself."
Dat haar gemoedelikheid hom effens verras, wys duidelik in sy oë. Sy was maar redelik afsydig terwyl hulle die stalletjies verken het.
"Dan moet ons dit vier. Kom ons gaan eet middagete. Hier is 'n goeie restaurant nie ver van die mark af nie."
"En wanneer doen ek my ander inkopies? Ek moet nog serpe en een van daardie snaakse rookaffêres koop."
Hy glimlag en kreukeltjies vorm langs sy oë. "Jy bedoel seker 'n shishapyp?"
"Een van daardie goed, ja."
Die kreukeltjies word meer. "Vir jouself?" vra hy tergend.
"Natuurlik is dit nie vir my nie. 'n Vriend het gevra dat ek een koop en saambring."
Asof Alain dit kan beheer, word die lagplooitjies minder en sy oë effens nouer. "Môre is nog 'n dag, maar as jy aandring dat alles vandag gedoen word, die markte is tot laat oop."
"Nee, ek het middagete nou nodiger as inkopies."
Alain is reg. Sy is beïndruk met die restaurant waarheen hy haar neem. Die interieur is kleurvol en smaakvol. Dat Alain nie 'n onbekende by die plek is nie, is duidelik, want die eienaar groet hom op sy naam en hulle word dadelik na 'n tafeltjie geneem. Alain sit haar inkopies wat hulle langs die pad vergader het op 'n stoel langs haar neer. Hy wag dat sy sit en neem oorkant haar plaas. Die kelner is dadelik daar om hulle bestelling te neem.
"Mag ek bestel waarvan ek dink jy sal hou?"
"Asseblief. Ek is te honger om nog tyd met 'n spyskaart te mors."
Sy hou hom dop terwyl hy in Arabies hulle kos bestel. Nie net het hy 'n mooi stem nie, dit pas ook perfek by sy goedversorgde en aantreklike uiterlike. Sy het nie gedink sy sal ooit sê 'n man lyk goed in 'n rok nie, maar Alain lyk amper koninklik in sy wit dishdasha. Dis net sy kopbedekking wat haar pla. Sy sal hom graag sonder een wil sien. Net 'n geheelbeeld van die man wil kry.
"As jy my nou so opsommend betrag?" vra hy toe hy haar oë op hom betrap.
Sy skrik. Sulke gedagtes sal sy nooit met hom kan deel nie. "Ek moet erken jy het my verras."
"'n Ander man sou lankal sy geduld met my verloor het. En met my besluitloosheid. Ek het omtrent 'n halfuur net oor daardie twee olifante gewik en geweeg voordat ek in elk geval op albei besluit het."
"Bedoel jy jou eksverloofde sou sy geduld met jou verloor het?"
"Hy sou. Totaal en al. Charl mors nie juis sy tyd met onbenullighede soos in vlooimarkte en inkopiesentrums rondloop nie, terwyl ek gedurig op die uitkyk is vir iets wat my kreatiwiteit kan prikkel."
"Dit beteken net julle was nie vir mekaar bedoel nie. Jy kan bly wees jy is van hom ontslae." Alain speel ingedagte met die mes voor hom. "Tensy …"
"Tensy hy jou hart gebreek het. Het hy?" skiet hy amper dadelik die vraag op haar af.
Besef Alain nie dit is ongeskik om 'n wildvreemde meisie oor haar persoonlike lewe uit te vra nie? En boonop op 'n antwoord te wag asof dit sy reg is om te weet. Sy plak 'n niksseggende glimlag op haar mond. "Dankie dat jy tyd afgeknyp het om my rond te wys en boonop my inkopies vir my gedra het."
Hy hou nie van die feit dat sy hom nie wil antwoord nie. Sy sien dit in sy vernoude oë, maar toe ontspan sy gesig weer.
"H'm, vir 'n oomblik was ek bang jy gaan tog 'n Persiese mat koop wat ek waarskynlik oor my skouer sou moes dra. Of toe ons by daardie meubelhandelaar kom, het jy so lank na daardie koffietafeltjie gekyk, ek was seker jy gaan dit koop."
Mikayla lag en voel hoe sy persoonlikheid haar onwillekeurig aantrek. Alain is klaar so aantreklik, as hy haar boonop so subtiel terg en uitlok, is hy onweerstaanbaar. En dis gedagtes wat sy nie mag koester nie. Sy weet niks van hom nie en nog minder het sy iets met hom in gemeen. Anders as haar niggie beplan sy nie om haar hart op 'n uitlander te verloor nie. Sy sal nooit alles kan opgee ter wille van 'n man nie.
Die kos is heerlik en soos dit 'n goeie gasheer betaam, bespreek hy elke gereg eers met haar. Sy probeer die name daarvan memoriseer, maar sy weet klaar dat sy die helfte nie gaan onthou nie. Soos ná 'n groot Sondagmaal by haar ouerhuis wil haar oë skoon toeval toe Alain vir die rekening vra.
"Waarheen nou? Terug mark toe?" vra Alain toe hulle hul voor die restaurant bevind.
"Hotel toe, asseblief, my voete weier om verder inkopies te doen."
Terwyl hulle in die rigting loop waar hulle Alain se motor gelaat het, deel Alain ander brokkies oor die stad se geskiedenis met haar.
"Ongelukkig gaan daar nie baie tyd wees om al die argitektoniese wonderwerke van Aboe Dhabi van naderby te verken nie, maar ek dink tog ek sal eendag terugkom vir 'n ordentlike vakansie."
"Of jy kan net vir jou niggie kom kuier."
"Dit seker ook."
"Bespeur ek iets in jou stem? Ontevredenheid dalk? Is jy ongelukkig oor die verhouding?"
Is dit nie presies wat sy hom afgevra het nie? Sy onthou ook hoe vurig sy vir Amanda in die bresse getree het, maar wat hy nou vra, is haar persoonlike opinie oor die keuse wat Amanda gemaak het.
"As Amanda gelukkig is, is ek gelukkig. Dis tog al wat saak maak, is dit nie?" omseil sy netjies die vraag.
Toe hy sy oë vernou, weet sy dat sy nie so maklik gaan wegkom nie.
"Pla dit jou dat sy met iemand van 'n ander nasionaliteit of 'n ander kultuur trou?"
"Nee, natuurlik nie. Nie Hassan se nasionaliteit of kultuur pla my nie."
"Nou wat pla jou dan?"
Mikayla frons vies. Hoekom hou hy so aan torring? Wat maak dit saak wat sy dink en voel? "Ek …"
"Ja?" spoor Alain haar aan om haar sin te voltooi.
"Nou goed. Ek kan net nie insien dat sy alles in Suid-Afrika net so los om hier 'n nuwe lewe saam met Hassan te begin nie. Haar ouers, haar vriende, haar hele lewe is daar."
"Dalk doen sy dit omdat sy hom waarlik liefhet."
"O, aan haar liefde vir hom twyfel ek nie 'n oomblik nie, maar sy betree nou 'n wêreld waar alles om Hassan gaan draai. Sy neem selfs sy geloofsoortuiging aan en kom in 'n vreemde land woon. Sy sal die knie voor sy land se wette moet buig. Sy land se voorskrifte onvoorwaardelik aanvaar. Hoe kan sy haarself so totaal in 'n persoon verloor?"
"En daarmee bedoel jy eintlik jy verstaan nie haar totale oorgawe aan haar man nie. Hetsy Arabier of enige ander man. Dis jou eintlike beswaar, nie waar nie?"
Hoe kan die man wat sy skaars 'n paar uur ken die spyker so op die kop slaan? "Nee … ja. Ag, jy is 'n man, boonop 'n Arabiese man. Jy sal nie verstaan hoe ek voel nie."
"Tog het jy op troue gestaan. Jy was bereid om jou van op te gee vir 'n man en in 'n mate seker ook 'n deel van jou lewe?" herinner hy haar met vernoude oë.
"Ek sou nie alles opgee nie. Ek sou steeds kon kom en gaan soos ek wou. Ek sou steeds besluite kon neem en my nee sou my nee wees. Dit sou steeds iets beteken, waarde dra. Dit sou nie 'n woordjie van verset, strafbaar met 'n afranseling of dalk nog met die dood wees nie. En ek sou nooit 'n tweede vrou uitstaan nie. As Hassan later besluit om nog 'n vrou te neem sal Amanda nie seggenskap in die saak hê nie, want wat haar man sê en besluit, is wet." Mikayla kyk om haar rond. Hoe lank staan hulle nou al so op die sypaadjie en redeneer? Hoekom redeneer sy in die eerste plek met 'n Arabier? 'n Man wat onvoorwaardelike onderdanigheid en gehoorsaamheid van sy vrou, of vroue, as sy lewensreg beskou.
"Jou niggie maak 'n keuse. Hassan forseer haar nie om dit te doen nie."
"Ek weet en dis nog iets wat ek nie verstaan nie. Hoe kan sy toelaat dat dit met haar gebeur?" Voordat hulle gesprek dalk in 'n hewige argument ontaard, moet sy liefs onder sy ondersoekende oë wegkom. Ja, dis ondersoekend, nie verdoemend soos sy verwag het nie. Dit verstaan sy nog minder.
"Meneer Khalifa, ek's jammer, ek het nie bedoel om my opinie so vrylik te lug nie. Ek vra om verskoning as ek jou enigsins in die gesig gevat het." Sy trek haar inkopiesakke onder sy vingers uit. "Baie dankie vir jou tyd. Die hotel is nie so ver nie. Ek dink ek sal tot daar stap."
Sy wag nie vir 'n antwoord nie, maar rek haar treë om weg te kom. Die dag het so goed begin. Sy kan selfs sê dat sy van Alain hou. Sy vind sy hele manlike aura aangenaam en sjarmant. Tog is daar iets wat haar waarsku. Alain het 'n veel sterker persoonlikheid as wat hy voorgee. Onder daardie beskaafde uiterlike is sy seker skuil 'n man met 'n donker, oorheersende karakter. Een wat eendag totale oorgawe van sy vrou sal verwag. Dis te sê as hy nie reeds 'n harem vol gehoorsame en onderdanige vroue het nie. 'n Verspotte prentjie skiet haar te binne. Alain staan voor 'n ry vroue. Almal is geklee in hulle lang swart rokke. Een vir een lig hy die swart sluiertjies om te sien wie onder die abaya weggesteek is. Sy glimlag suur. Gelukkig sal sy nooit een van hulle wees nie.
Mikayla druk die handvol brosjures wat sy die vorige dag in die hotel se portaal gekry het in haar handsak. Haar dag is min of meer beplan. Sy maak haar deur oop en sluit dit agter haar.
"Meneer Khalifa?" vra sy verbaas toe die hotelkamer langs hare oopgaan en Alain by die deur uitloop.
"Goeiemôre, Mademoiselle, het jy lekker uitgerus?"
"E … ja, ek het, maar wat doen jy hier? Ek bedoel in die kamer langs myne?"
Alain sluit eers sy deur. "Ek dag jy weet. Hierdie hotel behoort aan my familie en hierdie verdieping is vir ons persoonlike gebruik. Daarom sal jy ook nie kameras in die gange vind nie."
"Nee, Hassan het niks daarvan gesê." Sy onthou dat sy Alain die vorige dag in die straat gelos het en frons vies. Hy kon mos toe al erken het dat hulle na dieselfde hotel toe op pad is. Nee, hy laat haar toe om haar voete vir 'n volle kilometer langer te folter. Was hy net aspris?
"Van wanneer af woon jy in die hotel? In die kamer langs myne, bedoel ek?"
"Hoekom klink jy so suspisieus? Ek het vanoggend eers my bagasie hiernatoe gebring."
"En voor dit?"
"Het ek in die Hilton gebly. Ons het ook 'n paar suites daar tot ons beskikking. Enige rede hoekom ek so ondervra word?"
"Nee, daar is geen rede nie. Ek is net nuuskierig, dis al." Sy swaai haar handsak beslis oor haar skouer en mik na die hysbak. "Verskoon my, asseblief, daar is heelwat wat ek vandag wil sien en doen."
"Dan is ek bly dat ek jou nog hier gekry het. Ek het gedink jy sal daarvan hou om die Sheikh Zayed Grand Mosque te besoek."
Sy het al van die moskee gelees en sal dit bitter graag wil sien, maar dit beteken nog 'n dag in Alain se geselskap. Sien sy kans daarvoor? Ná gister se uitgesprokenheid het sy nie gedink hy sal nog iets met haar te doen wil hê nie.
"Ek belowe jou jy sal nie spyt wees nie. Die argitektuur is reeds genoeg rede om te gaan."
Dis 'n geleentheid wat sy nie deur haar vingers kan laat glip nie. Haar planne klink nou nie naastenby so interessant nie. "Dankie, ek ry graag saam."
Alain glimlag tevrede en wag dat sy eerste by die hysbak inloop.
Hy is darem maar 'n arrogante man. Hy het goed geweet sy sal nie sommer sy aanbod van die hand wys nie.
"Laat ek net eers die moskeeprotokol aan jou verduidelik. Vroue mag net die moskee binnegaan as hulle 'n abaya en 'n hijabhoofbedekking dra."
"Ek besit nie 'n lang swart rok nie."
"Daaroor hoef jy jou nie te bekommer nie. Duisende toeriste besoek jaarliks die moskee en jy sal een by die ingang kry."
"Dan kan ons seker maar ry."
Mikayla is nie spyt dat sy ingestem het nie. Alain deel sy uitgebreide kennis oor die stad se geskiedenis en ontwikkeling met haar. Ná die besoek aan die moskee neem hy haar na die Sheikh Zayed-paleis sodat sy die pragtige, goudbeslane binnekant van die hotel kan sien. Die kunswerk is indrukwekkend en sy neem genoeg foto's. Sy kan nie wag om haar vriende tuis van hierdie dag te vertel nie.
"Is jy al honger?" vra Alain toe hulle in die motor sit.
"Ek is nogal."
"Sien jy kans om 'n rukkie uit te hou?"
"Ek dink nie ek is op die punt om om te kap nie," sê sy en wonder wat hy nou beplan.
Alain sê iets aan Abdul, die motorbestuurder, en hy trek weg.
"Het ek iets van Doebai gehoor?"
"Ja, ek koop vir jou middagete in die Birj Khalifa-hotel. Jy moes al daarvan gehoor het. Dis een van die hoogste geboue in die wêreld en daar is 'n restaurant heel bo in die gebou."
"Dis 'n goeie drie ure se ry." Sy moes hom darem net daarop attent maak.
"Juis daarom moet ons nie tyd mors nie. As jy mooi vra en daar is tyd, neem ek jou deur een van die grootse malls in die wêreld."
Mikayla lig haar skouer hulpeloos. Al protesteer sy nou, dink sy nie Alain gaan gehoor gee nie." Nou goed, Doebai is dit dan."
Soos 'n tipiese toeris neem sy foto's van net mooi alles wat sy sien. Sy ignoreer die vonkeling in Alain se oë. Laat hy maar lag. Dis die kans van 'n leeftyd en sy neem genoeg herinneringe daaraan saam huis toe.
Hulle verlaat die laaste plekkies van beskawing en die pad na Doebai lê lank en uitgestrek voor hulle met die woestyn weerskante van hulle. 'n Man wat op een van die heuwels voor sy kameel uitloop, vang haar oog. Sy skouers hang asof hy beswaard of dalk net moedeloos is, maar daar is iets so eensaam en afgesonder aan die prentjie dat dit haar hart raak.
"Kan die bestuurder dalk stilhou? Die man en sy kameel maak 'n treffende foto."
Alain spreek die woord en die motor kom tot stilstand. Sy bring die beeld nader en neem 'n paar goeie foto's. "Dié foto gaan ek beslis raam. Ten spyte van alles wat ek al sover in Aboe Dhabi gesien het, sal hierdie prentjie my seker die langste bybly."
Alain kyk haar 'n rukkie nadenkend aan. Sy wens sy het geweet wat hy dink en voel. Tog kry sy die idee dat hy haar konstant opsom. Nee, eerder weeg. Of wag, dis ook nie die regte woord nie. Dit voel soms of Alain Khalifa alles rakende haar absorbeer. Wanneer sy praat, luister hy aandagtig en belangstellend. Hy laat haar voel dat haar opinie en gedagtes, hoe nutteloos dit ook al mag wees, belangrik is. Soms kyk hy na haar asof hy later wil onthou hoe sy gelyk het, of dat hy presies wil onthou wat sy gesê het. Dis die vreemdste gevoel, maar juis dit trek haar soos 'n magneet aan. Sonder dat sy wil, laat sy hom in haar persoonlike ruimte toe. Natuurlik weet sy dis gevaarlik, maar dis ook nie of sy dit juis kan keer nie.
Mikayla neem haar tyd om haar kamera in sy leeromhulsel te bêre en sy sug heimlik. Om haar hart hier agter te laat sal regtig dom wees. Sy is uiters nog 'n paar dae in die land en dan is Alain Khalifa, net soos hierdie interessante land, 'n vakansieherinnering. Sy kyk op en betrap Alain se oë peinsend op haar. Sy glimlag niksseggend en vestig haar aandag eerder op die verbygaande landskap.
"Geniet jy darem jou dag sover?" vra Alain en kyk oor die tafeltjie na haar.
"Wat dink jy? Kyk om jou rond. Soveel luuksheid het ek nog nooit aanskou nie. Ek ken nie 'n enkele persoon wat al hierdie hotel se drumpel betree het nie, wat nog te sê in hierdie restaurant geëet het."
"Dan is ek bly ek kon jou beïndruk. Hoe voel jy oor die moskee wat ons besoek het?"
"Dit was fenomenaal. Die grootte van die plek, die argitektuur en die kunswerk. Om te dink derduisende mans bid getrou elke dag daar. Sulke toewyding aan hulle geloof moet gekomplimenteer word."
"Ek is werklik bly jy voel só daaroor. Net die feit dat iemand anders se geloof en kultuur van joune verskil, beteken nie jy hoef dit nie te respekteer nie. Jy, mademoiselle Schutte, beïndruk my weer eens."
"H'm, toe ons by die paleis was, was jou oë vol verwondering en bewondering vir my land se argitektuur en ek kon sien jy waardeer die ervaring."
"O, dis beslis herinneringe wat ek nie sommer gaan vergeet nie. Hierdie hele dag was onvergeetlik." Mikayla huiwer. Kan sy waag om hom oor sy geloof te pols? "Daar is egter iets waaroor ek wonder en jy hoef my nie te antwoord as jy nie wil nie."
"Dit klink of jy persoonlik wil raak?"
"Miskien. Ek het al 'n paar dae saam met jou deurgebring en ek het nog nie gesien dat jy tydens die bidure saam met die ander Moslemmans gaan bid nie?"
"Daar is 'n eenvoudige verklaring. Ek is nie 'n Moslem nie."
Vir 'n oomblik weet sy nie wat om te sê nie. "Maar Hassan, jou broer, is dan. Amanda moet Hassan se geloof aanneem voordat hulle kan trou."
"Hassan is as 'n Moslem grootgemaak, ek nie. Hoe dit gebeur het, gaan ek nie nou aan jou verduidelik nie. Ek dink dis ons kos wat die kelner nou bring."
Die feit dat hy nie 'n Moslem is nie, is nogal 'n interessante brokkie nuus. Dat hy nie daaroor wil praat nie, is egter duidelik en om verder uit te vra sal ongeskik wees. Sien sy Amanda weer, gaan sy haar beslis pols vir 'n duideliker antwoord.
Die son begin reeds oor Aboe Dhabi sak toe hulle weer die hotel bereik.
Dié keer loop hy saam tot by haar hotelkamer. Hy oorhandig die shishapyp wat sy vir haar vriend gekoop het. "Sal ons saam aandete geniet?"
"Dankie, maar ná vanmiddag se ete is ek nog nie honger nie. Dit was 'n lang en warm dag en ek dink ek gaan vroeg inkruip."
"Goed, maar wees môreoggend so teen negeuur gereed."
"Vir?" vra sy versigtig.
"Daar is nog baie om te sien en ek hou daarvan om jou rond te wys. Tensy jy dit eerder op jou eie wil verken?"
"Nee, ek is bly oor die geselskap," antwoord sy eerlik.
Alain glimlag en dit bereik sy oë. Hy lyk tevrede met haar antwoord en onverklaarbaar voel sy ook gelukkig. Oor die dag wat verby is en oor die vooruitsig van nog 'n dag saam met hom.
"Dis dan afgespreek. Sien jou môreoggend."
Mikayla sak op die bank neer en skop eerste haar skoene uit. Haar oog val op die skildery. Sy het sowaar nie een keer aan die inbreker gedink nie. Dis net te danke aan Alain se interessante en onderhoudende geselskap. Waar sy aanvanklik nogal skrikkerig was om heeldag in sy geselskap te verkeer kan sy in alle eerlikheid sê dat sy dit geniet. Dalk selfs te veel. Sy glimlag. Alain is die enigste man in 'n rok wat haar hart 'n bietjie vinniger laat klop.
Vir die volgende paar dae klop Mikayla se hart meer as een keer vinniger. Vroegoggend klop Alain haar wakker met 'n uitgewerkte program vir die dag. Hy wys haar al die bekende besienswaardighede en middagete is gewoonlik by 'n goeie restaurant. Nooit dieselfde een nie. Hy is welbelese, dit vind sy gou uit en, asof afgespreek, praat hulle nie oor goed wat haar bloeddruk opstoot nie, soos byvoorbeeld die streng reëls wat die vroue van Aboe Dhabi aan bande lê. Kortom, sy vind Alain goeie geselskap en sy kry die gevoel dat hy ook van haar hou. Hy wil tyd saam met haar deurbring, dis nie net sy plig teenoor Hassan wat hom daartoe genoop laat voel nie. Maar ten spyte van alles verloor Mikayla nie perspektief nie. Alain en sy is nie karperde nie. Hulle sal nooit voor dieselfde waentjie ingespan kan word nie. Daarom bedank sy hom plegtig vir sy tyd en moeite en sy het elke keer 'n verskoning gereed hoekom sy nie nog aandete ook saam met hom wil geniet nie. Om van sonop tot sononder in Alain se geselskap te wees is moeilikheid soek. Hoe weet sy dit? Haar hart wat so onreëlmatig klop, verklap dit. Soms klop dit vinniger wanneer sy hom in die oggend sien en soms stadiger wanneer sy na sy mooi mond kyk en ademloos luister terwyl hy praat of iets verduidelik. Nee, enige tipe hartversteuring is die begin van 'n gevaarlike situasie.
Mikayla sukkel om haar swaar ooglede oop te maak. Sy moet droom, want die eienaar van die hees Engelse stem sal seker nie so onnosel wees om sy plek van oortreding vir 'n tweede keer te betree nie. Nee, haar verbeelding maak haar dinge wys. Sy sug diep en behaaglik en wil terugval in haar diep en droomlose slaap.
"Mikayla, word wakker."
Die sagte aanraking teen haar wang is beslis nie haar verbeelding nie. Haar oë vlieg oop en elke stukkie euforie verlaat haar slaapvoos lyf. Sy kom orent en bots byna teen die donker figuur wat langs haar op die rand van die bed sit. 'n Gesmoorde gil ontsnap haar keel en sy reik werktuiglik verby sy lyf na die bedlampie.
"Ek verkies dat jy nie die lig aanskakel nie."
"Dis wraggies weer jy," blaker sy die eerste ding wat in haar kop kom uit. Sy reik weer na die lampie, maar sy hand klem dadelik om hare.
"Moenie. As jy meer lig nodig het, sal ek die lig op die balkon aansit," fluister hy gedemp.
Mikayla se bed beweeg toe hy opstaan. Sy kyk hoopvol na die venster, maar sedert sy eerste besoek hou sy die skuifdeur en die gordyne dig toe. Met die lig aangeskakel, is die kamer swak verlig. Dié keer het sy egter 'n baie beter blik op die juweeldief. Hy is lank en in sy swart mondering lyk hy skraal maar fors. Die vervlakste serp is egter steeds ondeurdringbaar.
Die momentele verlamming verlaat haar en sy gooi die beddegoed van haar lyf af. Sy is effens gedisoriënteerd toe sy aan die ander kant van haar bed regop staan. Haar plan is om vir die deur te mik, maar die vreemdeling se kalm stem keer haar.
"Jy behoort mos teen hierdie tyd te weet dat ek jou nie kwaad wil aandoen nie. Maak dit nou vir ons albei maklik en ontspan."
Sy wens die man wil ordentlik praat sodat sy sy stem behoorlik kan uitmaak. Boonop klink dit nou of sy Engelse aksent geforseer word. Dalk om sy werklike nasionaliteit te verberg.
"Wat soek jy hier? Die polisie het gekyk, daar is niks in die kluis oor nie. Niks om nog te steel nie."
As daar niks oor is om te roof nie, dan moet die inbreker vir haar teruggekom het, flits dit deur haar kop. Natuurlik, hy soek sy handskoen en hy besef natuurlik dit kan dodelike getuienis teen hom wees. En wie sê hy is nie hier om haar stilswye te verseker nie? Sy trek haar asem skerp in en tree agteruit. "As jy nie dadelik loop nie, gaan ek die hotel se dak afskree. En hierdie keer maak ek nie grappies nie," dreig sy, maar sy hoor die vrees in haar eie stem.
Hy tree nader aan haar.
"Ek waarsku jou, bly waar jy is."
As sy nou skree, sal Alain haar hoor en tot haar redding kom? Nee, dit wil sy ook nie hê nie. Betrap hy die vreemdeling in haar kamer, sal dit beslis op 'n konfrontasie uitloop. Dalk raak hulle nog handgemeen en een, nee albei, word beseer. Om Alain vir hulp te roep is nie 'n opsie nie.
Die inbreker lig sy hande sodat sy dit kan sien. "Nou goed, maar laat ek jou net wys wat ek teruggebring het."
Sy merk vir die eerste keer die rugsak oor sy skouer.
Versigtig lig hy die bande van sy skouer en met ingehoue asem kyk sy hoe hy iets uitlig. Dis nie moeilik om 'n kissie te herken nie.
"Ek wil dit net in die kluis terugsit."
Haar gedagtes werk oortyd om te verstaan. "Jy bedoel jy wil dieselfde kissie terugsit?"
"Met sy volle inhoud?"
"Ja, met elke juweelstukkie wat daarin is."
Hy lag hees terwyl hy die skildery van die muur af lig. "Dis net hier waar jy veronderstel is om bly te word." 'n Klein liggie verlig die kluis se kombinasieslot en die deurtjie swaai oop. Die kissie verdwyn in die donker opening en die deur klik weer toe.
"Natuurlik is ek bly, vir die Khalifas se onthalwe. Maar hoekom dit steel en dan terugsit?" Sy klink dalk 'n bietjie onsamehangend, maar dis omdat sy nie weet of sy geskok of nuuskierig moet wees nie.
Die vreemdeling sit die skildery op sy plek terug. Sy kop bly effens gedraai en sy weet hy vertrou haar nie heeltemal nie.
"Want ek het klaar gesien wat ek wou."
"Ek verstaan nie. Wat wou jy in die kissie sien en hoekom?"
Iets is nie pluis nie, flits dit waarskuwend deur haar gedagtes. Hoe gaan sy verduidelik hoe die juwele op so 'n misterieuse wyse terug in die kluis beland het? Sy is die een wat al die verduidelikings sal moet gee. Sy vergeet van haar vrees en loop nader. "Nee, jy kan dit nie doen nie," sê sy beslis.
"Wat kan ek nie doen nie?" vra hy en laat sy verbasing deurskemer.
"Net wat ek sê. Jy kan nie die goed een oomblik steel en die volgende oomblik terugplaas nie. Jy plaas my in 'n kompromitterende situasie. Ek is die een wat hierdie misterie aan die polisie sal moet verduidelik. Hulle gaan my beslis nie glo nie. Dit plaas my onnodig onder verdenking. Toe ek sien ek gaan nie met die goed deur doeane kom nie, besluit ek om dit stilletjies terug te sit. Dis die afleiding wat hulle gaan maak." Sy gooi haar hande hulpeloos in die lug. "Nee, nee, so maklik gaan ek my nie in 'n ding laat inboender nie."
"Dis nie nodig om paniekerig te raak nie. En praat asseblief sagter. Iemand hoor jou dalk net."
Hy troon bokant haar uit en maak nie saak hoe hard sy probeer nie, dis te donker om eens sy oë onder die serp te sien. Want dis belangrik. Oë verklap wat die mond nie bereid is om te sê nie en die inbreker het nog niks gesê wat aandui dat sy hom rêrig kan vertrou nie.
Sy vou haar arms. "Ek is jammer, maar jy haal daardie goed uit en verdwyn daarmee. Mens lees gereeld in die koerante van vroue wat in een van julle tronke gegooi is. Vir die kleinste en die onskuldigste gebaartjie. Nee, ek weier dat jy my lewe so in gevaar stel," sê sy beslis.
"Ek kan jou natuurlik weer oorrompel en ons kan die hele inbraakstorie herhaal?"
Sy hoor die hees terging in sy stem en is nie geamuseerd nie. "Probeer dit en dié keer sal jy jou moses met my teëkom. Dis 'n belofte." Haar hart klop egter so vinnig en haar bene voel so bewerig dat sy twyfel of sy haar sal kan teensit. Al wat sy onthou, is hoe sy lyf teen hare gevoel het. Hoe sy lippe op hare geproe het. Nee, dis nie die tyd om haar grootste misdryf te onthou nie.
"Nou goed, jy is reg. Ek het dit nie goed deurdink nie. Maar los dit vir nou in die kluis, tot ek 'n ander plan kan beraam om dit aan die Khalifa-familie terug te besorg. Niemand gaan tog nou daaraan dink om in die kluis te kyk nie. In elk geval nie totdat Hassan Khalifa terug is nie."
"Seker nie," gee sy toe.
Skielik is daar geen rede hoekom die vreemdeling langer hoef te bly nie en, asof hy tot dieselfde gevolgtrekking kom, staar hulle na mekaar. Hopelik lees hy nie haar gesigsuitdrukking in die swak lig nie. Dit sal in elk geval onregverdig wees, want sy kyk net teen 'n swart serp vas en hoor 'n sexy stem wat waarskynlik doelbewus vermom word.
"Jy moet gaan," kry sy dit eerste uit.
"Sonder dat jy weer gaan skree?"
"Ek sal nie gil nie."
"Is jy bang ek word gevang?"
"Nee, ek is bang iemand sien jou by my kamer uitgaan en hoe verduidelik ek dit aan enigeen? Die laaste ding wat ek wil hê, is dat ek as 'n slegte vrou gebrandmerk en in die woestyn met klippe doodgegooi word."
"Gelukkig is ons nou in 'n internasionale hotel. Islamitiese wette en reëls geld nie binne die internasionale hotelmure nie. En niemand sal jou stenig nie. Jy het niks verkeerds gedoen nie."
"Jy is doodreg. Aan die ander kant, jy staan 'n groter kans om jou hande te verloor. Of weet jy nie wat in hierdie land gebeur as jy betrap word dat jy steel nie?"
"H'm, daaraan het ek nie gedink nie."
Die vreemdeling kom nader en voordat sy kan beweeg, leun sy teen sy bors. Hy trek die serp voor sy mond weg en toe is albei arms sterk en warm om haar middel. "Ek het al soveel oortredings begaan, wat is nog een nou," sê hy hees. Hy gee haar nie kans om teë te stribbel of protes aan te teken nie, maar druk sy warm lippe teen haar verbaasde mond. Dit voel anders met die serp wat teen haar gesig druk, maar sy lippe is steeds soet en so bekend, seker omdat sy sy vorige liefkosings oor en oor in haar gedagtes herleef het. Sy lippe talm egter net teen hare, maar dis genoeg rede vir haar hart om op 'n wilde galop te gaan.
Hy wag dat sy die inisiatief neem, die soen na iets intiemers verdiep, besef sy. Maar sy kan nie. Sy mag nie. Nie hierdie keer nie. Die man wat haar hart so vinnig laat klop, is 'n gure karakter. Hy is 'n inbreker en 'n dief en dalk nog 'n geswore vrouejagter. Want wat hy doen, is nie ridderlik of romanties nie. Inteendeel. Sy lig haar arms en druk teen sy bors. "Jy moet gaan." Haar stem klink hees en gespanne.
Sy arms gly stadig van haar lyf af, maar hy tree nie dadelik weg nie. Haar hart klop nou swaar teen syne en hy is net so onwillig soos sy om kontak te verbreek. Toe soen hy haar liggies op die voorkop. "Gaan klim terug in die bed, ek sal self uitkom."
"Kan ek vra hoe jy elke keer hier inkom sonder dat ek jou hoor?"
Hy lag en sy hees, sexy stem hardloop soos vingertjies teen haar ruggraat af. "Eerder nie."
Hy beweeg deur toe en dit voel kompleet of iets in haar saam met hom by die deur gaan uitstap. "Wag!" roep sy saggies.
"Ja, my engel?"
Sy wil vra of sy hom weer gaan sien, maar sy weet sy mag nie. Wat ook al die man in haar ontset het, is verkeerd. Niemand by haar volle positiewe voel 'n roering in haar binneste vir 'n inbreker en 'n dief nie. En as mens wel iets voel, behoort dit vrees en afgryse te wees. Nee, dis tyd dat sy die regte ding doen. "Moenie terugkom nie. Ek wil jou nie weer sien nie."
Hy lag saggies. "Maak nie saak wat jou mond sê nie, jou hart vertel 'n ander storie."
"Nee, jy misgis jou. Ek voel net vrees en afgryse. As ek jou weer hier betrap, sal ek nie huiwer om jou teenwoordigheid aan die gereg te ontbloot nie."
"Jy weet jy sal nie. Totsiens, my mooiste engel, tot ons weer ontmoet."
Die sleutel knars in die slot. Die man maak die deur oop en vinnig weer agter hom toe.
Mikayla kreun haar magteloosheid uit. Ten spyte van alles reageer haar lyf al weer soos 'n verspotte tiener s'n. Haar hart klop vinnig en sy is 'n bietjie uitasem. Sy vat aan haar lippe, maar die soetheid het reeds verdamp.
Mikayla voel aan haar skuifdeur, net om te vind dis gesluit. Vreemd. Haar deur was definitief aan die binnekant gesluit. En sy het duidelik gehoor hoe die inbreker dit oopsluit voordat hy by die deur uit is. Nee, dit maak net nie sin nie. Hoe verkry hy toegang tot haar kamer?
Sy klim in haar bed, maar nog 'n slapelose nag is haar voorland. Wat sy doen en toelaat, is totaal en al teen haar natuur. Sy is Mikayla Schutte, prim en proper en uiters verantwoordelik. In sakekringe word sy as een van die stad se opkomende jong sakevroue beskou. Sy is suksesvol, iemand met hoë morele standaarde en het integriteit. Iets so gewaagds en ongeoorloofs soos om 'n dief in haar hotelkamer te soen word nie met iemand soos sy vereenselwig nie.
En wat van Alain Khalifa? Het jy vergeet hoe warm hy jou hart die afgelope paar dae laat klop het? En 'n Arabier is net so taboe soos 'n onbekende juweeldief.
Mikayla het geen verweer nie. Hoe stry jy teen jou gewete? Wanneer sy teruggaan huis toe, neem sy boonop 'n geheim saam met haar. Een wat sy met niemand sal kan deel nie. Duidelik het sy duisende kilometers gereis sodat die warm Arabiese woestynlug 'n hele paar verborge fasette van haar persoonlikheid kan ontset. Sy is nie so onkreukbaar soos sy gedink het nie. Of dalk het sy haarself nog nooit geken nie. Dalk was hierdie ander gewaagde persona net sluimerend en nou, hier in die vreemde, skud sy die boeie wat haar nog altyd in toom gehou het af.
Dis te vroeg vir enige van die hotel se ander gaste en sy gebruik die tydjie om oor haar sondes te peins. In die kluis in haar kamer is 'n kissie juwele wat na ander mense se wete nog gesteel is. Hoe op aarde gaan sy sonder om haarself weg te gee vir Hassan laat weet die juwele het op wonderbaarlike wyse weer hulle pad teruggevind?
"Ek kon net nie langer slaap nie," jok sy vlot. Sy swem kant toe. "Gee asseblief my handdoek aan."
"Hoekom is jy so vroeg op soek na my?" En hoekom kyk jy steeds so kwaai na my? wil sy vra. Terwyl sy op 'n antwoord wag, vryf sy haar lyf droog. Sy raak selfbewus want Alain, arrogante man wat hy is, gee skynbaar nie om dat sy weet hy kyk na haar lyf nie. En wat sien sy daar in sy oë? Seker nie bewondering nie, want Arabiese mans is nie veronderstel om met sulke oë na alleenloper- Westerse meisies te kyk nie. Inteendeel, dis sonde om met begerige oë na enige meisie te kyk. 'n Duiweltjie kry 'n sitplekkie op haar skouer. Sy neem die handdoek en begin haar hare droogvryf. Onbeskaamd weet sy dat haar kurwes nou voor sy oë 'n dans moet doen. Sy vermy egter sy oë, want oogkontak kan 'n ander boodskap stuur, naamlik dat sy dit juis doen om sy aandag te trek.
Geen verskoning en geen apologie nie. Dalk is dit ook 'n sonde.
Alain wag dat sy die hysbak binneloop. Hy druk die knoppie vir hulle verdieping, maar sy staar net na die nommertjies wat bokant die deur verander.
"Jy het nou nog nie gesê hoekom jy my kom soek het nie," herinner sy hom kil.
"Ek wou net ons afspraak bevestig."
"O, dis goed so want ek weet nie of ek nog lus het om vir die dag saam met jou uit te gaan nie." Sy sluit haar deur oop, maar stoot dit nie dadelik oop nie. Sy wil hom nie binnenooi nie. "Het jy intussen weer met Hassan gepraat? Wanneer kom hulle terug?"
"Raak jy nou haastig huis toe?"
Die fronsie van vroeër is skielik terug en sy verstaan nie hoekom nie. "Vir ingeval jy nie weet nie, ek het 'n winkel om te bestuur. Ek kan nie vir 'n onbepaalde tyd vakansie hou nie en daar is ook nie iemand wat my ontwerpe vir my doen nie."
"Ek sal met Hassan praat en jou laat weet."
Alain talm en vir die eerste keer lyk hy 'n bietjie besluiteloos. "Nou goed, ek aanvaar dat jy nie wil uitgaan nie, maar vanaand neem ek jou na die Shakespeare and Co. toe. Dis 'n gewilde kafee en restaurant."
"Nee, dankie, ek gaan nie honger wees nie." Sy is dalk nou 'n bietjie kinderagtig, maar Alain moet die boodskap kry. Hy kan nie net sê hulle gaan eet nie. Hy moet vra of dit haar pas.
Sy oë vernou. Hy hou nie van haar stemtoon of haar antwoord nie. "Ek stel voor jy rus die res van die dag. Dit behoort jou bui aansienlik te verbeter. Ek sien jou nogtans vanaand. Geniet die dag." Alain draai om en loop weg.
Vererg stoot sy haar deur oop, maar skaars twee tree verder glip 'n geskokte gilletjie oor haar lippe. 'n Orkaan moes haar kamer getref het, want net waar sy kyk, lê klere en skoene.
"Mikayla, wat is fout?" vra Alain iewers vanuit die gang.
Sy retireer by die deur uit en tot haar verligting plaas Alain sy hande op haar skouers. Hy kyk oor haar skouer.
"Wat de ongeluk het hier gebeur?"
"Ek weet nie. Dalk … dalk was die juweeldief weer hier gewees."
Alain druk haar agter hom in asof hy haar wil beskerm. Toe daar geen beweging of geluide uit die hotelkamer kom nie, druk hy by haar verby. Sy wil hom nog maan om versigtig te wees, maar in die middel van die vertrek steek hy vas. "Wie ook al hier was, is reeds weg. Wag, ek skakel kaptein Omar."
Mikayla wag voor die deur tot die kaptein 'n rukkie later sy verskyning maak.
Met vernoude oë kyk hy om hom rond. "Dis duidelik die man het na iets gesoek, maar wat? Net soos die vorige keer is daar geen bewyse van hoe hy toegang verkry het nie."
"Nee, ek was saam met mademoiselle Schutte toe sy haar deur oopgesluit het en ek het gekyk, die balkondeur is steeds van binne gesluit."
"Vermis u enigiets, Juffrou?" vra die kaptein 'n bietjie radeloos.
Sy vind haar inkopiesakke op die vloer, maar niks is vermis nie. Selfs haar handsak met beursie en paspoort lê in die laai voor haar bed. "Nee, sover ek kan sien, is alles hier. Ek verstaan nie wat die persoon gesoek het nie."
'n Vae vermoede vorm in haar kop. Met niks vermis nie bly daar net een ding oor en dis die kluis. Dalk is dit die inbreker se plan. Iemand moet in die kluis kyk en sodoende weer die juwele vind.
Mikayla kyk na Alain en hoop nie sy wakker nou enige van die mans se suspisie aan nie. "Toe jy laas in die kluis gekyk het, was daar enigiets anders wat die inbreker nog sou wou steel?"
Sy wag dat iemand op die stukkie aas wat sy uitgooi, reageer. Die kaptein kyk na Alain en wag ook op sy antwoord.
"Daar was 'n paar dokumente, maar niks van belang nie."
"Wil u nie asseblief in die kluis kyk nie?"
"Ek kan seker. Ek het nog die kode." Alain haal die skildery af en maak die kluis oop. Vir 'n paar oomblikke staan hy botstil voor die kluis. "Dis terug," sê hy nodeloos.
"Wat is terug?"
Mikayla se hart klop hard in haar ore en sy hoop niemand hoor dit nie. Haar mond is droog en haar keel dreig om toe te trek van spanning. Dit gebeur natuurlik as jy jou onskuldig probeer hou.
"Die juwelekissie." Alain haal die kissie uit en draai om.
"Ek glo dit nie!" kryt sy dit hees uit.
"Ek ook nie. Kom ons kyk of hier iets in is."
Alain sit die juwelekissie op die tafeltjie neer en slaan dit oop. Hy lig die stukke een vir een op. Die halssnoer met sy netjiese vakmanskap en enkele rooi robyn in die middel van die setwerk talm langer tussen sy vingers en sy neem aan dit het die meeste waarde. "Wil jy nou meer. Dit lyk of al die juweelstukke hier is." Hy kyk na die kaptein. "Het u dalk enige verduideliking hiervoor?"
"Tot my spyt het ek nie. Ek verstaan ook nie. Hoekom het die juweeldief dit teruggegee?"
Dis tyd vir 'n bietjie toneelspel. Vir eens en vir altyd gaan sy van die juwelekissie ontslae raak en dan wil sy dit nooit weer sien nie. "Ek weet nie hoekom die dief dit teruggebring het nie, maar daardie juwele gaan nie langer in my kamer toegesluit word nie. Meneer Khalifa, neem asseblief die juwele saam met jou. Nee, nog beter, gee dit vir die kaptein om in veilige bewaring te hou tot Hassan terug is."
"Dit sal nie nodig wees nie. Ek sal dit nou by my hou. As die dief van plan verander, kan hy my kom spreek. Ek is nie 'n weerlose vrou nie." Alain steek sy hand na die kaptein uit. "Ek is werklik jammer oor al die ongerief, Kaptein. Ek sal met Hassan praat en u laat weet wat ons besluit het om te doen. Met die juwele terug, is daar seker geen rede om 'n uiters gladde en slinkse juweeldief te probeer opspoor nie."
"U is heeltemal reg, meneer Khalifa."
"Kaptein Omar lyk maar alte bly om weg te kom," sê sy toe die deur agter hom toegaan. "Hy het nie eens daaraan gedink om die juwelekissie vir vingerafdrukke na te gaan nie."
"Dalk omdat hy weet daar gaan nie vingerafdrukke wees nie."
Mikayla se knieë kan haar nie langer dra nie en sy gaan sit op die bank. Toe kyk sy op na Alain. "Wanneer jy met Hassan praat, sê asseblief aan hom dat ek so gou moontlik huis toe wil gaan en dat hy iemand anders moet kry om die halssnoer vir Amanda te ontwerp."
"Dis nie nodig dat jy huis toe gaan nie. Jy is nou net ontsteld oor die gebeure. Hulle is oor 'n paar dae terug en dan kan jy dit self met Hassan bespreek."
Sy skud haar kop. Dis nie net die juwele wat haar lugtig maak nie. Vandat sy haar voete in die hierdie land gesit het, het haar intellek en haar gesonde verstand haar heeltemal in die steek gelaat. Soos 'n poel water is dit heeltemal vertroebel. Sy laat toe dat 'n inbreker haar soen en haar by sy duister planne insleep en terselfdertyd voel sy haar tot die man voor haar aangetrokke. Nee, dit was net tot gisteraand. Vandag hou sy niks van hom nie. Tog weet sy dis nie heeltemal waar nie. Sy voel aangetrokke en heimlik het sy die woordewisseling tussen hulle geniet. Dalk is dit net 'n neiging wat Suid-Afrikaanse meisies soos sy en Amanda het, maar anders as haar niggie gaan sy nie bly om te sien hoe ver sy haar aangetrokkenheid kan voer sonder om seer te kry nie. Boonop jok sy om elke hoek en draai net om haar bas te red en dis nog minder aanvaarbaar.
"Nee, ek gaan terug huis toe. Moet liefs nie probeer om my te keer nie," sê sy beslis. Hoe gouer hy besef dat sy haar dié keer nie gaan laat manipuleer nie, hoe beter.
"Nou goed, as jy die land wil verlaat, kan ek jou seker nie keer nie. Die minste wat ek kan doen, is om jou reëlings namens jou te tref. My kantoor sal vir jou 'n vlug bespreek en jou verwittig."
"Baie dankie," sê sy saaklik. Haar oë val op die juwelekissie wat steeds oop voor haar op die tafeltjie staan. Sy brand om die juwele van nader te bekyk.
Alain stoot die kissie nader en daar speel skielik 'n glimlaggie om sy lippe. Wat sou hy so amusant vind?
"Kyk gerus na die stukke. Ek kan sien jy wil."
Sy laat haar nie twee keer nooi nie en leun vorentoe. Die kleurryke oorkrabbetjies is nou wel groot en oordadig, maar sy is seker dit lyk pragtig teen 'n soel vel. Elke stel krabbetjies het bypassende halssnoere en armbande. Dis voorwaar 'n kosbare versameling. Laaste lig sy die swaar halssnoer met sy enkele robyn uit die kissie.
"Dit was my ouma s'n," bevestig Alain eintlik net haar vermoede.
"Die vakmanskap is briljant en dis moeilik om te glo dat so iets met primitiewe toerusting gemaak is." Sy draai die hangertjie om en frons.
"Is iets fout?"
"Het die steen dalk al uitgeval?"
"Nee, hoekom vra jy?"
"Want dan is daar baie onlangs aan die steen gepeuter. Mens kan dit met die blote oog sien."
"Wat bedoel jy? Is die steen nie eg nie?"
"Nee, dis beslis eg. Maar aan die baie fyn merkies aan die agterkant lyk dit of iemand die steen verwyder of … dalk teruggesit het. Ek kan ongelukkig nie vir seker sê wat gebeur het nie."
Alain se oë rus bekommerd op haar. "Dalk was dit die inbreker se plan. Om die steen te steel en dit met 'n vervalste steen te vervang."
"Maar hoekom het hy nie sy plan deurgevoer nie? Tensy … Nee, dis vergesog om so iets te dink."
"Dalk het die dief wel die steen uitgehaal en toe van plan verander. Sy gewete of iets het hom dalk opgekeil."
"Dis seker moontlik." Alain neem die halssnoer by haar en bêre dit by die ander stukke.
"Noudat jy die juwele terug het, gaan jy nog die dief vervolg?"
Hy skud sy kop. "Eintlik sien ek nie die nut daarvan nie. Die juwele is terug in ons besit en dis al wat saak maak."
Sy onderdruk vinnig haar verspotte verligting. Diefstal is diefstal en die inbreker behoort gevang en gestraf te word. Met Arabië se streng wette moes hy in elk geval twee keer gedink het voordat hy iets so onsinnigs probeer het.
"Of wat dink jy? Moet ek die man tog laat vervolg?"
Mikayla sien Alain se effense vernoude oë. Is dit om sy suspisie teenoor haar weg te steek? Dink hy dalk tog dat sy kop in een mus met die skurk was? Sy kies haar woorde versigtig. "Dis julle juwele en dit sou julle verlies gewees het. Ek kan nie vir jou besluit nie. Jy moet doen wat jy dink die beste vir die situasie is."
"H'm, jy is reg. Hassan sal moet besluit."
Mikayla is skielik superbewus van haar hare wat ná die swemmery nog nie 'n borsel gesien het nie. Haar gesig is boonop so skoon soos 'n baba s'n. Sy staan op. "Jy moet my nou verskoon, ek wil ander klere gaan aantrek. Moet asseblief nie vergeet om my vliegkaartjie so gou moontlik te bespreek nie. Vir vandag nog indien dit moontlik is," jaag sy hom 'n bietjie aan toe hy nie dadelik aanstaltes maak om te loop nie.
By die deur draai hy onverwags om. "Mikayla?"
Die erns in sy stem laat haar vinnig opkyk. "Ja?"
"Ek is werklik jammer as hierdie voorval met die inbreker jou vakansie vir jou bederf het."
"Nee, dis nie werklik bederf nie. Ek was net toevallig op die verkeerde plek."
"Jy weet natuurlik dat die Arabier niks aan toeval toeskryf nie. Niks gebeur sonder 'n rede nie."
Sy as Christen glo dieselfde, maar hierdie keer faal haar insig haar. Sy skud haar kop. "Nee, ek glo nie my pad moes met die inbreker s'n gekruis het nie."
"Maar dalk moes syne met joune gekruis het. En joune met myne. Lekker slaap."
Sy wil nog vra wat hy daarmee bedoel, maar hy maak die deur oop. Toe hy uit is, loop die skoonmaker die vertrek binne. Daar is nie tyd om 'n dieper betekenis agter Alain se woorde te soek nie.
Mikayla help die vrou opruim. Sy hang self die pienk baadjie op, maar nie voordat sy seker gemaak het die swart handskoen is nog diep onder in die sak nie. Sy besit dus nog die enigste bewysstuk. Dit gaan egter net belangrik wees totdat sy op die vliegtuig klim. Sodra sy by haar huis is, smyt sy die ding in die asblik.
"Goeienaand, meneer Khalifa. Ek hoop jy is hier om my vliegkaartjie vir my te gee?" vra sy toe sy haar deur oopmaak. Sy het die hele dag tyd gehad om te tob en te mor en sy voel iesegrimmig en onvergenoeg met haar situasie.
"Ongelukkig het ek dit nog nie in my hande nie, maar my sekretaris werk daaraan. En hoekom noem jy my nou weer meneer Khalifa? Jy weet mos my naam is Alain."
Sy roer haar skouers asof sy nie werklik omgee nie. "Wat kan ek dan vir jou doen?" vra sy saaklik.
Alain se oë vernou; haar saaklikheid staan hom duidelik nie aan nie. Sy verhard haar hart. Al is hy hoe aantreklik, dis tyd dat sy haar van hom distansieer. Met 'n hele kontinent tussen hulle vervaag haar aangetrokkenheid tot hom dalk.
"Het jy al aandete gehad?"
"Nee, maar ek is op pad eetkamer toe."
"Dis goed so, want nou kan jy saam met my eet."
Vervlaks, hoekom het sy nie eers gevra hoekom hy dit wil weet nie. Sy kon vinnig 'n verskoning uitgedink het.
"As jy reg is, kan ons loop."
Sy roer haar skouers geïrriteerd en voel in haar romp se sak vir haar sleutel. Tevrede dat sy nie haarself gaan uitsluit nie, trek sy die deur toe. By die hysbak stuur Alain haar in die ander gang af.
"Waarheen gaan ons nou?"
"Van vandag af sal ons privaat eetkamer oop wees. Ek en jy sal van nou af hier eet," sê hy en stoot 'n deur oop.
Die weelde slaan amper haar asem weg. "Hoekom? Ek verstaan nie."
"My ma en my broer gaan by ons aansluit en wanneer hulle hier is, gebruik ons al die privaat fasiliteite op hierdie verdieping."
"Jou ma? En met jou broer bedoel jy seker nie Hassan nie?"
"Nee, ek praat van my jongste broer Kalib."
In haar geestesoog sien sy 'n jong Arabier en 'n ou vroutjie geklee in 'n abaya die stad op kamele binnery. Hoekom so 'n verspotte prentjie vorm, weet sy nie. "Waarvandaan kom hulle?" vra sy nuuskierig.