Dit is ‘n mooi geskiedenis, hierdie geskiedenis van Abraham. Dit is pure evangelie van begin tot einde. Dit is die geskiedenis van God se werk, van sy genadige handelinge in die lewe van Abraham en sy nageslag. Dit is die geskiedenis van die Woord van die HERE: hoe die HERE deur die krag van sy Woord en daardeur alleen aan sy kerk die geboorte, die verlossing, die lewe skenk. By sy Woord is daar lewe.
Hierdie geskiedenis van God se oordeel oor Sodom het ook iets te sê vir Abraham se nageslag, vir die kerk. Dit is dus ook vir ons tot ‘n waarskuwing opgeskryf. Daarom het die HERE so uitdruklik in Genesis 18 gesê: Hy wil sy gerig oor Sodom nie vir Abraham verberg nie. Ook Abraham se nageslag moet dit weet:
Maar nie net in die Ou Testament weerklink die waarskuwing en die naam van Sodom nie. Ook in die Nuwe Testament in Matteus 11 vers 23-24 sê Christus vir die volk wat sy Woord, sy evangelie verwerp: En jy, Kapérnaüm, wat tot die hemel toe verhoog is, jy sal tot die doderyk toe neergestoot word; want as in Sodom die kragtige dade plaasgevind het wat in jou plaasgevind het, sou hy bly staan het tot vandag toe. Maar Ek sê vir julle dat dit vir die land van Sodom verdraagliker sal wees in die oordeelsdag as vir jou.
In Genesis 18 en 19 gebeur daar iets vreesliks. Wat ons hier het, is niks anders ‘n voorpunt van die ewige oordeel van God, wat voltrek sal word as ons Here Jesus weer sal kom as Regter op die wolke van die hemel. Die laaste dag in die wêreldgeskiedenis, die oordeelsdag, begin hier al deurbreek.
Die laaste dag het vir Sodom aangebreek – ‘n dag wat spoedig oor sal gaan in ‘n ewige nag. Die hemel kleur rooi. Dit word ‘n vlammesee: Vuur en swael word uitgestort oor die huise, oor die strate, oor die mense. Niks ontkom daaraan nie. Alles versmelt in die siedende vlammesee. God oordeel. Die maat van die ongeregtigheid van Sodom en Gomorra is vol. Almal het omgekom. Nie een is gered nie.
En daardie gebed is verhoor. Daarop slaan die woorde: En God het gedink aan Abraham. Hy het gedink aan die gebed van sy kneg. Hy het dit verhoor. In antwoord op die gebed van sy dienskneg Abraham, het die HERE Lot en sy gesin gered. Die redding van Lot en sy gesin was dus gebedsverhoring. Abraham het sy hande smekend opgehef na God en toe het God sy hande reddend uitgesteek na Lot en die ander.
Na daardie Woord van die engele moet ons daarom gaan luister. In vers 13 sê hulle vir Lot: … ons gaan hierdie plek verwoes, omdat die geroep oor hulle groot is voor die aangesig van die HERE, en die HERE het ons gestuur om dit te verwoes.
Met hierdie waarskuwende Woord, reddende Woord, Woord van God, moet Lot ook nog ander gaan waarsku, want die manne sê vir Lot: Wie het jy hier nog? ‘n Skoonseun en jou seuns en jou dogters en almal wat jy het in die stad — bring hulle uit die plek uit (v 12). Ook na hulle moet die Woord gaan. Sal hulle na die Woord luister?
Oor die vlaktes van Sodom vlug vier mense: Lot, sy vrou en sy twee dogters. Dit is nog nag. In Sodom slaap die mense rustig, onbewus van die swaard wat bokant hulle hoof hang. Maar Lot en sy gesin yl voort: weg uit Sodom, weg uit die stad waarvan God gesê het dat Hy dit gaan verwoes. Al hulle besittings moes agterbly. Nee, helaas nie net dit nie, maar ook Lot se twee skoonseuns. Want hulle wou Lot nie glo, hulle wou nie die Woord van God hoor toe Lot hulle in die nag kom vertel het: Maak julle klaar, gaan uit hierdie plek, want die HERE gaan die stad verwoes. Nee, vader Lot se woorde – nee, die Woord van God Self, was vir hulle ‘n grap. Lot was in die oë van sy skoonseuns soos een wat gekskeer. (v 14)
Lot en sy gesin daarenteen het die Woord van God, gebring deur die engele, geglo. Dit alreeds is ‘n Godswonder, want uit onsself glo ons nie die prediking nie. As ons aan onsself oorgelaat word, laat ons die erns van God se waarskuwings in die Woordverkondiging van sy gesante by ons verbygaan.