Shiloh (Bybel) - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Hierdie sinagoge in die moderne Shiloh is gevorm na die antieke Tabernakel wat gedurende die periode van regters daar geleë was.
Silo (Hebreeus: Haar - Šīlōh) was 'n stad in antieke Israel, noord van Bet-el en suid van Sigem, in die gebergte van Efraim (Rigt. 21:19). Gedurende die periode van beoordelaars was dit 'n belangrike godsdienstige sentrum en die permanente aanhaling van die heilige Tabernakel wat die Israeliete deur die woestyn gedra het.
Die Bybel beskryf Shiloh as 'n bymekaarkomplek vir die volk Israel vanaf die tyd van Josua. Opofferings is deur die Israeliete gedurende die beoordelaarsperiode daar gebring, en dit was ook die terrein van verskillende godsdienstige vieringe en feeste. Na bewering is die profeet Samuel daar grootgemaak, en die verbondsark het in Silo gebly totdat dit deur die Filistyne gevange geneem is in die slag van Afek in die tyd van die hoëpriester Eli.
Shiloh het hierna van belang afgeneem, en veral na die vestiging van die Tempel van Jerusalem. Dit het egter 'n kort beroemdheid geword as die tuiste van die profeet Ahia van Silo, wat Jerobeam I opdrag gegee het om die koning van Israel te word in teenstelling met die Davidiese dinastie.
Sommige Bybelwetenskaplikes glo dat die Silonitiese priesteramp die oorsprong van die Elohistiese bron was volgens die dokumentêre hipotese van Bybelse kritiek. Volgens Samaritaanse tradisie was Shiloh 'n buite-egtelike mededingende heiligdom vir die antieke Samaritaanse heilige plek van die berg Gerizim.
'N Moderne Israeliese nedersetting is langs Tel Shiloh langs die Palestynse stad Turmus Ayya gevestig. Ongeveer 1200 mense woon in Shiloh, met ongeveer 700 mense wat binne die munisipale grense woon. Die toekoms van die moderne Shiloh - of dit nou deel sal word van 'n toekomstige Palestynse staat of as Israeliese gebied geëis word - word betwis.
In Silo het die 'hele vergadering van Israel vergader ... en die tent van samekoms opgerig' (Josua 18: 1). Volgens Talmudiese bronne het die tabernakel 369 jaar in Shiloh gerus (Zevachim 118b), hoewel moderne wetenskaplikes reken dat die tydperk aansienlik korter was.
Op 'n sekere punt tydens sy verblyf in Shiloh, lyk dit asof die draagbare tent binne 'n verbinding gesluit is of vervang is met 'n staande struktuur met permanente deure (1 Samuel 3:15), 'n voorloper van die Tempel. Alhoewel daar in hierdie periode ander belangrike plekke van aanbidding en regering bestaan ​​het, was Shiloh 'n belangrike godsdienstige sentrum. 'Die mense' is hier byeengekom vir feeste en offers, en hier word die lotte onder leiding van Joshua vir die verskillende stamgebiede (Josua 18:10) en Levitiese stede (Josua 21) gewerp.
Die sentraalheid van Shiloh se altaar het 'n twispunt geword toe die oostelike stamme, Ruben, Gad en Manasse, hul eie aanbiddingsentrum naby die Jordaanrivier gebou het, en byna 'n tussentydse oorlog uitgelok het totdat hierdie stamme ooreengekom het dat die altaar slegs sou dien as 'n monument en nie 'n mededingende plek van offer nie (Josua 22:28). Nietemin was daar ander offeraltaar wat gedurende die tydperk duidelik was, onder meer op die berg Ebal (Josua 8:30), Ofra (Rigters 6:24), Sora (Rigters 13:20) (Josua 24:26), Bethel (Rigters 21) : 4), Rama (1 Samuel 7:17), Gilgal (1 Samuel 10: 8), en ander.
Die hoëpriester Eli groet die toekomstige profeet Samuel in die tabernakel in Silo
Toe 'n oorlog tussen die stam van Benjamin en ander Israelitiese stamme die Benjaminiete sonder 'n voldoende aantal vroue verlaat het, het Shiloh se rol as 'n godsdienstige sentrum 'n bisarre oplossing aangebied. As deel van die vredesreëling het die leiers van die ander stamme die Benjaminiete toestemming gegee om vir hulself vrouens te ontvoer tydens 'n godsdienstige viering, terwyl die jong vrouens uit Shiloh se heiligdom gekom het om in die wingerde te gaan dans (Rigters 21).
Later is die profeet Samuel opgerig by die heiligdom in Silo deur die hoëpriester Eli. Intussen het Eli se seuns Hophni en Pinehas korrup geraak, en 'n ander profeet het voorspel dat God se seën uit die geslag van Eli verwyder sou word. Toe die Filistyne die Israeliete in Afek gekonfronteer het, het die Israeliete die verbondsark van Silo na vore gebring as standaard. Alhoewel hierdie handeling die Filistyne tydelik in verwarring gebring het, kon hulle doeltreffend saamtrek, die Israeliete verslaan en die ark na Filistië wegvoer. Die ark is spoedig teruggekeer na Israel, maar is daarna in Kiryat-Yearim gehou totdat David dit na Jerusalem gebring het. Dit het nooit weer na Shiloh teruggekeer nie. Sommige mense meen dat Shiloh self op hierdie stadium deur die Filistyne vernietig is, hoewel dit nie in die rekord aangedui word nie.
Tydens die regering van koning Saul moes die afstammelinge van Eli, Ahimelech en Abiathar, gevind word in 'n andersins onbekende godsdienstige sentrum genaamd Nob, waar hulle die vlugteling Dawid hulp verleen het, en berug deur aanvallers van Saul aangeval is, met slegs die jong Abiathar wat die slagting oorleef het . Sommige van die Silonitiese priesters het gedurende die regering van koning Dawid na Jerusalem gekom, wat die Ark van die Verbond na sy nuwe hoofstad gebring het en 'n sentrale altaar daar opgerig het. Abiathar, die agterkleinseun van Eli, het saam met Zadok as die hoëpriester van Dawid gedien totdat hy die fout begaan het om Adonia te steun in plaas van Salomo as die opvolger van Dawid, waarvoor hy deur Salomo verban is.
Ahia van Silo gee Jerobeam I opdrag om koning van Israel te word.
Behalwe vir Eli en Samuel, was die beroemdste Siloniet die profeet Ahia. Nadat Salomo gesondig het deur altare te bou om die gode van sy Moabitiese en Ammonitiese vrouens naby Jerusalem te vereer, het Ahia Jerobeam I as die toekomstige koning van Israel opdrag gegee, en slegs die grondgebied van Juda aan die nageslag van Dawid oorgelaat. Toe Salomo sterf, het tien van die stamme afgesonder en Jerobeam as koning gemaak. Plaaslike aanbiddingsplekke is herleef as alternatiewe pelgrimsbestemmings na die tempel van Jerusalem. Op hierdie stadium is Shiloh moontlik herleef as 'n heilige heiligdom. In elk geval was dit die tuiste van Ahia, wat later teen Jerobeam gedraai het omdat hy die heiligdomme by Dan en Bethel opgerig het. Terwyl Ahia vir sy dae in Silo gewoon het, het hy die einde van Jerobeam voorspel (1 Konings 14: 6-16).
Hierna verdwyn Shiloh feitlik uit die Bybelse rekord. In die vroeë sesde eeu B.C.E. sou die profeet Jeremia na die heiligdom van Silo verwys as 'n plek van verlatenheid en voorspel dat God ook met Jerusalem sou doen as sy priesters en mense nie berou het nie:
Vertrou nie op misleidende woorde nie en sê: "Dit is die tempel van die Here, die tempel van die Here, die tempel van die Here!" ... Gaan nou na die plek in Silo, waar ek die eerste keer vir my Naam woon, en kyk wat ek daaraan gedoen het as gevolg van die boosheid van my volk Israel ... wat ek aan Silo gedoen het, sal ek nou doen aan die huis wat my Naam dra, die tempel waarop u vertrou, die plek wat ek aan u en u vaders gegee het (Jeremia 7 : 4-14).
Nietemin dui Jeremia ook aan dat Silo welvarend genoeg gebly het dat dit enkele jare later - saam met die belangrike noordelike stede Sigem en Samaria - afgevaardigdes met duur graan- en wierookoffers aan die Joodse goewerneur Gedalja gedurende die vroeë periode van Babilon kon stuur heerskappy (Jeremia 41: 5).
Die Elohis en Silo
'N Aantal Bybelwetenskaplikes wat die dokumentêre hipotese van Bybelse kritiek aanvaar, glo dat die' Elohistiese '(' E ') bron van die Pentateug afkomstig is van Shiloh. In hierdie teorie het Shiloh voortgegaan as 'n mededingende sentrum van aanbidding en literêre aktiwiteit in die vroeë dae van die Tempel van Jerusalem, wat die Silonitiese priesters as hul teenstander en mededinger beskou het.
Volgens hierdie teorie was die priesters van Silo nie van die Aaronitiese of Levitiese priesterskap nie. 'E' ontneem dus die priesterskap van Aaron deur verhale soos die Goue Kalf en Aaron se kritiek op die vrou van Moses. Die E-weergawe van die Tien Gebooie veroordeel ook die goue kalwers by die mededingende noordelike aanbiddingsentrums by Dan en Bethel, sowel as die vergulde gérubs van die Aaronitiese priesteramp by die Tempel van Jerusalem:
Laat geen gode langs my wees nie; Moenie vir julle gode van silwer of goue gode maak nie. Maak vir my 'n altaar vir aarde ... As u vir my 'n altaar van klippe maak, moet u dit nie met geklede klippe bou nie, want u sal dit verontreinig as u 'n werktuig daarop gebruik (Exodus 20: 23-25).
Sommige geleerdes meen dat dit Shiloh was wat oorspronklik die huis huisves Nehustan, die bronslang wat deur Moses in die woestyn geskep is, wat later na Jerusalem verhuis is, maar uiteindelik deur koning Hiskia vernietig is as voorwerp van afgodediens (2 Konings 18: 4). Die "E" -verse in die boek Numeri verduidelik die oorsprong van hierdie heilige voorwerp:
En die Here het vir Moses gesê: Maak jou 'n vurige slang en sit dit op 'n paal; en elkeen wat gebyt is as hy daarna kyk, sal lewe. En Moses het 'n slang van koper gemaak en dit op 'n paal gesit; en dit het gebeur dat as 'n slang iemand gebyt het toe hy die slang van koper gesien het, dan sou hy lewe (Numeri 21: 8-9).
Shiloh in Samaritaanse tradisie
Shiloh speel ook 'n rol in die Samaritaanse tradisie, waar dit uitgebeeld word as 'n buite-egtelike heiligdom wat deur Eli geskep is as 'n mededinger tot die gemagtigde altaar van Yahweh op die berg Gerizim. Die Samaritane beweer dat die berg Gerizim die oorspronklike perseel was wat God as die plek van sy tempel bedoel het.
Nadat hy uit die ware priesterdom verdryf is en hom in Silo gevestig het, het Eli na bewering suidelike pelgrims uit Juda en Benjamin verhinder om die Gerizim-heiligdom by te woon. Hy het ook 'n duplikaat van die Ark van die Verbond gevorm, en dit was hierdie replika wat uiteindelik sy weg na die Judahite-tempel van Jerusalem gemaak het. Eli se protégé, Samuel, het later Dawid, 'n Judahiet, gesalf as die eerste koning van die vermeende verenigde koninkryk van Juda / Israel. Die Samaritaanse tradisie erken egter nie die konings van Juda of die van die noordelike koninkryk van Israel as legitiem nie.
In die gewone era word Shiloh soms genoem as 'n pelgrimstog vir Christene en Moslems. St. Jerome het in sy brief aan Paula en Eustochius, gedateer omstreeks 392-393, geskryf: "Met Christus aan ons sy sal ons deur Silo en Bet-el gaan." Die kerk van Jerusalem het egter nie 'n jaarlikse pelgrimstog na Silo geskeduleer nie, anders as Bethel. Die enigste pelgrim behalwe Jerome wat sy naam noem - die sesde-eeuse pelgrim, Theodosius - het dit verkeerd tussen Jerusalem en Emmaus geleë. Hierdie en ander verkeerde identifikasies het eeue geduur. Nietemin het onlangse argeologiese ontdekkings die bestaan ​​van minstens drie antieke Bisantynse kerke in Tel Shiloh onthul.
Moslem-pelgrims na Shiloh noem 'n moskee genaamd es-Sekineh waar die herinnering aan Jakob en Josef se dade eerbiedig is. Die vroegste bron is El-Harawi, wat die land in 1173 besoek het toe dit deur die kruisvaarders beset is, het geskryf: "Seilun (Shiloh) is die dorpie van die moskee es-Sekineh waar die klip van die Tafel aangetref word." Later noem Moslem-skrywers soortgelyke melding van die webwerf.
Shiloh het as gevolg van die vers messiaanse verbintenis onder Christene aangeneem (Genesis 49:10): "Die septer sal nie van Juda afwyk nie, en 'n wetgewer nie tussen sy voete totdat Silo kom, en na hom sal die samekoms van die volk wees nie." Sommige mense glo dat Shiloh hier na Jesus verwys as die Messias.
'N Antieke rots gekapte altaar naby Shiloh
Die eerste argeologiese opgrawings by Tel Shiloh het in die jare 1922-1932 met 'n Deense ekspedisie begin. Die vondste is in die Deense Nasionale Museum in Kopenhagen geplaas. In 1980 het Israel Finkelstein, 'n argeoloog van die Bar-Ilan-universiteit, vier seisoene met grawe inisieer, wat muntstukke, opbergkruise en ander artefakte onthul het. Baie hiervan word bewaar aan die Bar-Ilan Universiteit. In 1981-1982 het Zeev Yeivin en Rabbi Yoel Bin-Nun uit die berggrond van die vermoedelike terrein van die Tabernakel gegrawe. Keramiek en antieke Egiptiese beeldjies is gevind.
Hierdie en ander opgrawings het getoon dat die plek van Shiloh reeds gevestig was al in die negentiende eeu B.C.E. (Middel-Bronstydperk IIA). Die webwerf word egter nie herkenbaar in enige pre-Bybelse bron genoem nie. Dit het indrukwekkende oorblyfsels opgelewer vanaf die Kaananitiese en Israelitiese eras tot in die agtste eeu B.C.E. Uit opgrawings is ook oorblyfsels uit die Romeinse en Persiese sowel as vroeë en laat Islamitiese tydperke aan die lig gebring. 'N Aansienlike aardwerke is gevind; en pottebakkery, dierlike oorskot, wapens en ander voorwerpe is teruggevind.
Gedurende die somer van 2006 is argeologiese opgrawings langs Shiloh se tel. 'N Span gelei deur die Israeliese eenheid vir burgerlike administrasie vir burgerlike bestuur, het die mosaïekvloer van 'n groot Bisantynse kerk ontdek wat waarskynlik tussen 380 en 420 nC gebou is. Die volgende jaar het 'n graf wat suid van Tel Shiloh uitgevoer is, uitgebreide mosaïekvloere en verskeie Griekse inskripsies blootgestel , een wat eksplisiet na die webwerf verwys as die "dorp Shiloh." Altesaam drie Bisantynse basilika's is nou ontbloot.
Die moderne dorp Shiloh, vanaf Tel Shiloh
Shiloh het sy status as 'n Joodse stad in 1978 hervat, toe 'n groep Jode verbonde aan die Gush Emunim-nedersettingsbeweging hulself op die plek gevestig het om die Joodse regte op die gebied te laat geld. In 1979 het die Israeliese regering Shiloh se status as 'n erkende dorp amptelik gemagtig. Die bevolking (2006) van die dorp is ongeveer 1500 en die gemeenskap bevat opvoedkundige instellings, 'n kruideniersware, en Jesjiwa geleer, sportvelde, 'n swembad en verskeie sinagoges, een volgens die skaal volgens die ou Tabernakel. Die dorp is gebou op 'n betwiste gebied, wat deur die Palestynse Owerheid geëis word as deel van 'n moontlike onafhanklike staat.
Anderson, Robert T., en Terry Giles. The Keepers: 'n Inleiding tot die geskiedenis en kultuur van die Samaritane. Peabody, Mass: Hendrickson Uitgewers, 2002. ISBN 978-1565635197.
Cross, Frank Moore. Kanaänitiese mite en Hebreeuse epos; Opstelle in die geskiedenis van die godsdiens van Israel. Cambridge, Mass: Harvard University Press, 1973. ISBN 978-0674091757.
Evans, Mary. Die boodskap van Samuel: persoonlikhede, potensiaal, politiek en mag. Downers Grove, IL: InterVarsity Press, 2004. ISBN 0830824294.
Grant, Michael. Die geskiedenis van Antieke Israel. Charles Scribner's Sons, 1984. ISBN 0684180812.
Keller, Werner. Die Bybel as geskiedenis. Bantam, 1983. ISBN 0553279432.
Miller, J. Maxwell. 'N Geskiedenis van Antieke Israel en Juda. Westminster John Knox Press, 2006. ISBN 978-0664223588.