Encore – SKROP
Simon Fortin skop die emmer herhaaldelik in …Or Not To Be, How Shakespeare Could ChangeYour Death.
Kragtige liefdesbrief aan teater
Niemand kan gedurig oor sy/haar dood tob nie. Ons skram weg van ons eindes. Een strategie om die onvermydelike te vermy, die onverteerbare te verteer. is om die draak te steek daarmee, soos alle groot dramaturge doen.
Die grootste woordsmid, Wiliam Shakespeare, het in die meeste van sy verhoogdramas oor sterflikheid besin met poëtiese en spitsvondige vernuf. Is daar ŉ beroemder frase as Hamlet se bespiegeling: “To be, or not to be, that is the question?”
Die veelbekroonde Kanadese akteur en dramaturg Simon Fortin het, by wyse van spreke, al duisende dode gesterf – op die verhoog in die Bard se tragedies en in sy vierde eenmanstuk, … Or Not To Be, How Shakespeare Could Change Your Death. Sy doel met laasgenoemde is om die onsegbare uit te spreek, in die woorde van Shakespeare en ander digters, met liriese oorgawe; om beroemde, dikwels woordryke sterftonele sy eie te maak (Mercutio in Hamlet, Othello, Koning John, Cleopatra in Antony and Cleopatra, Koning Lear wat rou oor sy dogter Cordelia: “Howl!”). Aangrypend, roerend – en onverwags vrek snaaks.
Sy voleindings, wat wissel van heroïes tot absurd, word toegelig met biografiese staaltjies, kliniese gegewe en statistiek (sowat 58 miljoen mense sterf jaarliks wêreldwyd, rofweg die bevolking van Suid-Afrika). Sy pa, Louis Fortin, ook ŉ akteur, se skielike dood word bygeweef, en Fortin verwerk sy verlies met ŉ stewige skeut galgehumor. Die stuk is opgedra aan sy pa en ŉ oorlede vriend, Francois Bergeron.
“I wanted to write a love letter to the theatre, but the kind of love letter that would reconcile two quarrelling lovers,” skryf hy in die programnotas. “And what I have loved most about being an actor, besides the camaraderie and the pleasure of having many other lives, is to have had the luxury to explore what it means to be engaged in this mysterious journey we call ‘being human’, starting with mortality, and the meaning of being alive for such a brief season.”
Sy kennis van en passie vir Shakespeare, aangevul met uittreksels uit Harold Bloom, W.H. Auden, Philip Larkin, Sir Thomas Browne e.a. belig ŉ immer tergende onderwerp maar bly deurentyd intens persoonlik.
Christian Coulson se vindingryke regie en deurlopende gebruik van multimedia-beelde, video en klassieke musiek, ondersteun en verryk Fortin se vertolkings sonder om dit te oordonder – die perfekte balans tussen visuele trefkrag en woordkuns.
Maar in alle opsigte is dit Fortin se spel wat bewondering afdwing, sy formidabele beheer oor stem en liggaam, ŉ loslit-vaardigheid, sy sinryke en genuanseerde hantering van diverse tekste, style en karakters – hoe hy met skaars merkbare verskuiwings in houding en stemplasing uiteenlopende scenario’s weergee. Want is elkeen se dood nie so individueel soos die persoonlikheid nie?
Dis nie aldag dat Suid-Afrikaanse gehore sulke geslypte internasionale talent beleef nie. …Or Not To Be is onmisbare, kragtige teater wat verrassende antwoorde op Hamlet se universele vraag gee.
Tot 29 Februarie, Auto & General Theatre on the Square, Sandton. Bespreek by 011 883 8606, of 0861915 8000 (Computicket).
Bo: Zandile Mzazi, sopraan, en dirigent William Eddins (onder).
JFO se Valentynsdag varia-gala
Johannesburgse Filharmoniese Orkes, met William Eddins (dirigent), Zandile Mzazi (sopraan) Program: Werke van Berlioz, Rodrigo, Mascagni, Massenet. Katsjatoerjan, Verdi, Elgar en Tsjaikowski. In die Linder-ouditorium, Parktown, Johannesburg.
Wat ŉ mens ook al van die liefde mag dink … ignoreer dúrf of kán jy dit nie. Om Valentynsdag tydens ŉ resessie te vier is dalk nie vir almal ŉ topprioriteit nie, maar wanneer die idee daaromheen so oorspronklik aangepak is as wat die JFO dit vanjaar doen, sou wegbly ŉ jammerte wees. Hierdie is geen simfoniekonsert nie: Eerder agt stukke wat iets van alles binne klassieke musiek verteenwoordig en boonop die liefdestema op verrassende wyse komplementeer, word uitgevoer. Elkeen vertel ŉ verhaal wat wissel tussen oorstelpende vreugde en diepe leed, en alles tussenin.
Die Amerikaanse dirigent William Eddins is op die Linder-podium. Weer eens het hy, soos ons hom leer ken het, sy soms onnodige. oormatige energie op die orkes uitgestort, dit nie altyd ideaal gekanaliser nie, maar uiteindelik tog vir musikaal deeglike uitvoerings gesorg. Wat wel opgeval het, is dat hy nie altyd die idiomatiese kern van die verskillende lande wat die komponiste verteenwoordig karakterryk genoeg kon uitlig nie. Eerder fynsinnige subtiliteit as oormatige energie sorg gewoonlik daarvoor. Franse, Italiaanse, Russiese, ‘n Spaanse en ‘n Engelse stuk vorm deel van die program.
Goran Krivocapic is ŉ kitaarspeler van Montenegro wat die wêreld aan’t verower is. En gemeet aan sy uitvoering van die volledige Concierto de Aranjeuz van Joaquín Rodrigo verbaas so iets geensins. Met ŉ uiters presiese weergawe van die sololyn en met klankartikulasie wat die musiek dinamies verlewendig, kon luisteraars hul inleef in die Spaanse idioom waar kleur en ritme oorheers. Sy instrument is elektronies diskreet versterk. Ook vanweë Eddins se verskraling van die orkes se strykerslading kon die pikantheid van die blinde komponis se orkestrasie en melodiese rykdom floreer.
Die Wals uit Berlioz se Fantastiese Simfonie, die Intermezzo uit Mascagni se Cavalleria Rusticana en Elgar se bon-bon-agtige soetvloeisel in musiektaal, die Salut dámour, het in laasgenoemde se geval weliswaar soetsappig geklink, maar kon dalk nog meer aptytlik gewees het met ŉ meer intieme weergawe. Eddins het in die Adagio uit Katsjatoerjan se ballet Spartacus effens kleigetrap in die proses om ware Russiese emosies binne te dring. Alles ŉ bietjie te klinies vir ŉ volk wat van wroeg-emosies hou.
Ons uiters sjarmante sopraan Zandile Mzazi, oorspronklik van Elliot in die Oos-Kaap, is iemand om dop te hou te midde van die opera-renaissance wat plaaslik so welig ontwikkel. Sy het ŉ lieflike verhoogpersoonlikheid en in die arias uit Manon (Massenet), La Traviata (Verdi) en Guiditta (Lehár) het sy haar vokale veelsydigheid gedemonstreer. Meer skakering in verbale dinamika en akkuraatheid in haar diksie sal haar kuns vinnig op ŉ nog hoër vlak plaas.
Dié konsert word Donderdag,13 Februarie en Vrydag, 14 Februarie om 19:30 in die Linder herhaal. Bespreek by Computicket of by die loket.
Ben (Dawid Minnaar) pak Koot (Gustav Gerdener) in Brothers.
Broedertwis grawe ou koeie uit
Die voordeur gaan suutjies oop en ŉ skadufiguur verskyn – ŉ openingsbeeld wat onheil voorspel. Die onverwagte tuiskoms ná jare van die verloopte Koot (Gustav Gerdener) ontwrig die landelike bestaan van sy twee broers, die patriargale Ben (Dawid Minnaar) en simplistiese Jan (Drikus Volschenk) en ŉ susterskind, Willem (Ruan Wessels).
Uit dié kernsituasie vertak familietwis en broederhaat. Dis die bekende stryd tussen stedeling en plaasboer, vooruitgang (Koot het vir die Spoorweë gewerk) en tradisie, sekulêre en godsdienstige sienings. Ou koeie word opgegrawe. Rassisme en die k-woord krop onvermydelik op. Daar is ŉ jaggeweer en ŉ Bybel. Broedertwis, weet ons al, voorspel niks opbeurends nie.
Hoewel die verhaalgegewe en wendings taamlik voorspelbaar ontplooi word, boei Brothers, Victor Gordon se familiedrama vir vyf manlike spelers, op heelparty vlakke. Tonele is kort en gelade, byna filmies. Karabo Legoabe se dekorstel en kostuums aksentueer die leefstyl en karakters in aardse teksture. Kosie Smit se stemmingryke beligting roep ŉ vergange tydperk op.
In spelstyl en Francois Jacobs se regie is daar na realisme gestreef, wat veral slaag in klein huishoudelike rituele soos aartappels skil, ŉ stoof wat gestook word, huisskoonmaak.
Dawid Minnaar se middeljarige, effens geboë Ben is ŉ plaasmens in murg en been; eng, ongesmuk, skynbaar moreel onaantasbaar. David James se sersant De Brais is in stem, houding en gebaar ŉ tipiese polisieman van die tydperk – ŉ skerp en heuglike kamee.
Gustav Gerdener oortuig meestal as rammetjie-uitnek Koot – ŉ bra eenvlakkige karakter wat pronk en antagoniseer. Plek vir selfinsig of sensitiwiteit is daar helaas nie, wat soms verlei tot oordaad. Drikus Volschenk se skaam en gedienstige Jan verskaf momente van ligtheid – welkom in dié stroewe opset. Ruan Wessels maak die beste van die hakkelende Willem – ŉ dungeskrewe karakter wat in die tweede helfte omtrent verdwyn – skaars meer as ŉ huishulp.
Net te veel tonele tussen Ben en Koot is skril en skreeuerig – spelers wat mekaar probeer “top” raak gou histrionies en belangrike inligting gaan verlore. Die fyner skakerings van woede en verwyt kan nie so verken word nie.
Die teks kan nog groei. Koot se motiewe om herhaaldelik terug te keer nadat hy homself vergryp het en Ben hom verjaag het (en hy wéét die polisie soek hom) bly onduidelik. Jan se gewelddadige uitbarsting kom ten slotte uit die bloute – sonder ŉ spesmaas of leidraad dat hy dalk tot so iets in staat kon wees. Van die jaggeweer kom totaal niks.
Die Engelse teks wat handel oor ŉ Afrikaanse familie en agtergrond, met talryke Afrikaanse tussenwerpsels, is waarskynlik gemik op ŉ breër teatergehoor. Tog bly ŉ mens wonder of dié stuk nie sterker in Afrikaans sou staan nie.
Ondanks sulke bedenkinge bied Brothers by tye gespierde teater oor universele temas. Nes die armes sal Kain en Abel altyd met ons wees.
By die Markteater tot 23 Februarie. markettheatre.co.za
“In just seven days I’m going to build me a man…”
Gordel vas vir dié vinnige Rocky
Die ewig jong, dekadente dokter Frank N Furter het verkope van visnetkouse en uitspattige grimering in Kaapstad weer die hoogte laat inskiet. Wanneer die Rocky Horror Show op die planke is, wil almal met hom meeding en selfs in die skadu stel.
Richard O’Brien se Rocky Horror Show is dekades nadat dit geopen het, nie maar net nog ŉ musiekspel nie. Dis ŉ kultus wat aangehang word, gehore die kans bied om daardie bollas los te maak, op te tof en lustig saam te dans.
Craig Urbani klim hierdie keer in Frank N Furter se skoene. Jarryd Nurden is die minlike Rocky en die besadigde Brad en Janet word vertolk deur Anthony Downing en Didintle Khunou. Kate Normington as die Verteller het flink gereageer op vrae wat die gehoor na haar gegooi het.
Elke weergawe van die musiekspel moet iets nuut bring sonder om gehore van die bekende inhoud te vervreem. Die beste raad is om vorige weergawes te vergeet en in te val met wat op die verhoog gebeur. Geniet die nuwe nuanses en anderse vertolkings as wat jy voorheen gesien het.
Hierdie keer het die dekor aan ŉ strokiesprent herinner en die pas was aansienlik vinniger as wat ŉ mens jou herinner. Die eerste helfte het in 45 minute afgespeel en die gehoor moes amper vasgordel om by te hou. Maar niks is uitgelaat nie, niks is afgewater nie. Dit is en bly feestelike vermaak.
In die Kunstekaap-operahuis, Kaapstad tot 12 Januarie. Bespreek by Computicket.
Die speelvak in Johannesburg is van 17 Januarie tot 1 Maart. Bespreek by co.za
Die geselskap van Peter Pan on Ice vlieg laag én hoog. Foto’s: Christiaan Kotze
Pure betowering op Neverland-ys
Die skrywer J.M. Barrie verseker ons in sy immergroen kinderverhaal Peter Pan: “All the world is made of faith, and trust, and pixie dust.”
Al dié elemente is in oorvloed aanwesig in die ysskaatsskouspel, Peter Pan on Ice: A Journey to Neverland wat tans deur die Imperial Ice Stars in Montecasino se Teatro opgetower word. Agter my het ŉ kleuter ademloos uitgeroep “Peter Pan! Peter Pan!” toe die hoofkarakter se gitswart skaduwee verskyn en alle pogings om hom vas te trek ontduik. Volwassenes was ewe begeesterd en het hul geliefde karakters luidkeels aangemoedig.
Watter louter plesier om te sien hoe die verhaal in akrobatiese skaatsdanse gestalte kry! In tablo ná magiese tablo word die gehoor weggevoer na Nimmerland. Dis ŉ viering van energieke vertolkings deur topskaatsers uit Rusland, swiepende choreografie, kleurryke kostuums en hoëdefinisie-animasie op die siklorama; alles begelei deur goedgekose uittreksels uit balletmusiek.
Magiese momente is volop: Captain Hook (Mikhail Kirsanov) en sy seerowers se dreigdanse, Peter Pan (Bogdan Berezenko) en die Verlore Seuns se onnutsige tuimeltoertjies, Tinkerbell (Olga Sharutenko) se vliegende binnekoms, getooi in skittervlerke vol reënboogliggies, die siervolle meerminne in hul onderwaterkoninkryk, vele tweepasse en spronge wat jou na jou asem laat snak. ŉ Gehoorgunsteling is die gespierde, groen krokodil (Kirill Polnikov), ŉ vrolike kalant wat selfs met Tiger Lily en Tinkerbell rinkink.
“The moment you doubt whether you can fly, you cease for ever to be able to do it,” waarsku J. M. Barrie. Dié indrukwekkende geselskap het die vermaning ter harte geneem; hulle sweef nie net grasieus oor die ys nie, hulle styg gereeld ten hemele in ŉ verstommende lugvertoning
Kan daar meer begogelende vermaak vir die Kerstyd wees as dié Peter Pan? Wanneer die buigings ná sowat twee ure aanbreek, lyk dit of niemand wil afskeid neem nie. Die skrywer het die laaste woord: “Never say goodbye because goodbye means going away and going away means forgetting.”
In die Teatro, Montecasino, tot 11 Januarie 2020. www.imperialstars.com
Súlke musici benodig geen dirigent nie
Personeelkonsert van die Vyfde Gauteng Kamermusiekfees. Werke van Vivaldi, J.S. Bach, Haydn, Handel en Grieg. Soliste: Réka Szilvay (viool), Toni Ivanova en Susan Mouton (tjello), Marnus Greyling (orrel) en Eulandri Venter (sopraan). In die Waterkloof NG Kerk, Deystraat, Pretoria.
Die Vyfde Gauteng Kamermusiekfees wat op 29 November begin het, moes – om ŉ tennisuitdrukking te gebruik – soos ŉ kolskoot-afslaan gewees het. Twee dae later, Sondag 1 November om 11:00 was dié personeelkonsert voluit op dreef: begeesterd, gedissiplineerd, hoogs professioneel en met oorgawe aan die musiek gewy. Daar was elf staande strykers, behalwe die twee tjello’s en die klavesimbelspeler/orrelis voor die preekstoel. Al die musici het aansteeklike blydskap uitgestraal – iets wat ook in hul spel rondom elk van die komponiste sentraal was. ŉ Dirigent sou niks kon verbeter nie.
Met “A Spring of Strings” as tema, was die openingstuk – die begin-Allegro van Vivaldi se Lente-concerto – in alle opsigte ideaal. Met Johanna Roos, ook die feesdirekteur as leier, was die ensemble-eenheid (wat in ŉ kort tyd gevestig is) opnuut opvallend. Deeglik deurdagte dinamiese kontraste en aksentuering het ŉ verfrissende herontdekking van ‘n bekende werk moontlik gemaak.
Eweneens, in die eerste deel van Bach se Brandenburgse Konsert no. 3, het die soepel ritmevoering en helder kontrapuntale lynespel verruk. Hierna was die Allegro uit Vivaldi se Dubbelkonsert vir twee tjello’s in g mineur ŉ “dieper” ervaring as die voorafgaande dele. Toni Ivanova en Susan Mouton se dialoog is musikaal beeldryk uitgedra.
Réka Szilvay van die Sibelius Akademie in Finland, die genooide violis wat by spesiale onderrig en meesterklasse betrokke is, was die solis in ŉ volle uitvoering van Haydn se Vioolkonsert in C. Dit was ŉ model van Klassieke suiwerheid, met ŉ beskeie, doelgerigte benadering om die essensie oor te dra.
Die bekende Handel-aria uit sy oratorium Messiah, “Rejoice”, is tegnies akkuraat en betowerend engelagtig deur Eulandri Venter gesing. ŉ Mens kan jou voorstel hoe sy sal klink indien sy die komponis se “Lascia ch’io piangi” bemeester het. In Handel se Orrelkonsert no. 13 (“Koekoek en die nagtegaal”) het die solis Marnus Greyling met styldeurtastende spel vorendag gekom en hom nie van stryk laat bring deur ŉ kerkklok wat skielik begin bengel het nie.
Ten slotte het die ensemble die neo-Klassieke inspirasie van Grieg se Holberg Suite, opus 40, spitsvondig afgerond in hul vertolking van die Rigaudon. Die toegif is dalk iewers op ŉ solderkamertjie gevind waar dit vir jare vergete was; ŉ lieflike stukkie salonmusiek waarvan ek die titel nie ken nie. Ek het dit laas gehoor toe ek ses was.
Die Gauteng Kamermusiekfees sluit Saterdag 7 Desember15:30 af met ŉ galakonsert in dieselfde kerk. Kaartjies: R150 by die deur. gcmf.co.za
Die Odeion Strykkwartet
Unisa Komponistekonsert. Program – Christo Jankowitz: Strykkwartet no. 3 (2019). Bernett Nkwayi Mulungo: Strykkwartet no. 1 (2019). Péter-Louis van Dijk: iinyembezi (2000/2001). Christopher Jeffery:Holograms (2015). Odeion Strykkwartet – Samson Diamond (eerste viool), Sharon de Kock (tweede viool), Jeanne-Louise Moolman (altviool) en Anmari van der Westhuizen Joubert (tjello), In die Miriam Makeba-konsertsaal, Unisa, Pretoria.
“Vokale musiek verskaf hoofsaaklik plesier d.m.v. van woorde; maar as instrumentale musiek daarin slaag om die gemoedere in beroering te bring, is dit alleen deur eie verdienste. Ook al kan instrumentale musiek net emosies opwek as dit iets beskryf of uitdruk, word ŉ alleenstaande taal gevorm wat vergelykbaar is met die taal van die skilderkuns of poësie.” Só skryf die Italiaanse komponis Vincenzo Manfredini (1737-1799).
Met dié Unisa-konsert van die Departement van Kuns en Musiek, is drie nuutgeskrewe strykkwartette deur Suid-Afrikaanse komponiste (aldrie verbonde aan die genoemde department), bekend gestel: ‘n Aand ryklik gevul met verdienstelike, uiteenlopende toevoegings tot plaaslik geskrewe strykkwartette.
Die Strykkwartet no. 3 van dr. Christo Jankowitz waarmee geopen is, toon ŉ energieke diversiteit van ideë in sy eerste deel, Allegro moderato. Dit verskerp die luisteraar se aandag en woeker deurlopend met kontrasryke ontwikkelings. Veral die liriese onderdele, soos in die altvioolsolo en die harmonies gelaaide frases tussen die eerste viool en tjello, was meesterlik. Die daaropvolgende Cantilena – Andante mesto is ŉ fynsinnige konstruksie waaromheen heelparty figuratiewe insette deur al vier instrumente opval. Die Lidiese modus waarop die komponis ons in sy programnotas wys, is sfeerryk verwesenlik. In die Rondo-finale – Allegro vivace ervaar ons nie slegs ŉ moeder van ŉ solo vir die tweede viool nie, maar ook ŉ omvormde herhaling daarvan. Ook hier was die kleurrykheid en afwisseling van Jankowitz se verbeeldingkrag sentraal binne ŉ werk met ŉ seldsame graad van wasdom.
Bernett Nkwayi Mulongo se vierdelige Strykkwartet no. 1 is gedeeltelik outobiografies en opgedra aan die moederskant van sy familie. Dit klink in geheel as ietwat onvoorspelbaar, maar verras deurentyd. Die komponis se programnotas is helaas vaag en herhalend. Deel een, Nkwinika, klink morbied en ernstig. Die daaropvolgende Joshua’s Requiem is teen alle verwagtinge in vrolik en beweeglik, met ostinato-frases wat tussen die strykers rondspring, Hierna word kort opeenvolgende onderdele gehoor, terwyl deel vier, Mandlati, met die bytitel The Lost Found Bewildered, hoogs beskrywend is en in die musiek herken word.
Dr. Christopher Jeffery, Hoof van Musiek en Senior Lektor, se Holograms slaan op ŉ wetenskaplike begrip: die driedimensionele beeld deur die inmenging van ligstrale van ŉ saamgestelde ligbron. In sy musiek is daar ŉ obsederende ontwikkeling van temas en newe-temas wat na ŉ klimaks lei. Begeleidende frasepatrone ondersteun aanvanklik die sterk, leidende altvioolsolo. In die eerste van die twee dele word angstige emosies uitgedra voordat ŉ plotselinge stemmingsverandering die luisteraar heel subtiel terugvoer na verwysings wat dit voorafgegaan het. Twaalftoonreekse en ander teen dié tyd oorgebruikte passé-tegnieke werk m.i. téén die samehangendheid van dié werk.
Die drietal komponiste kan met vrug Peter-Louis van Dijk se iinyembezi (‘Trane’) as ŉ navolgbare voorbeeld van deeglike vakmanskap in komposisie in hul visiere hou. Wat die Odeion Strykkwartet betref: Hulle het die drie komponiste se werk in die mees positiewe lig moontlik geplaas. Hulle was die heldinne van die aand.
Figure of 8 Dance Collective in aksie
Om te wag is om te dans
Wag is deel van almal se lewe. Jy staan in rye in die bank, by die bushalte, voor SARS of die departement van arbeid se kantore. Jy wag vir iets beter in die lewe, vir moeilike tye om verby te gaan of vir daardie skip wat eendag mag inkom.
Hoe jy wag maak van jou die mens wat jy is.
Die vier dansers van Figure of 8 Dance Collective omskep die handeling van wag in die dansproduksie Wag/Waiting tot ŉ kunswerk.
Grant van Ster, Shaun Oelf, Dustin Jantjies en Gabriela Dirkse is die dansers wat op maat van neo-klassieke klanke, minimalistiese elektroniese musiek en bestaande komposisies van o.a. Dexter Britain en Murcof lewe gee aan iets wat met ŉ passiewe proses assosieer word. (Britain is pianis, komponis en vervaardiger veral bekend vir “The Time To Run” en Murcof die Meksikaanse elektroniese kunstenaar Fernando Corona.)
Van Ster en Oelf het die choreografie gedoen. Van Ster is ook die choreograaf van die musiekspel Aunty Merle It’s a Girl wat tans in die Baxter-teater te sien is. Hy het ook saam met Oelf opgetree in die aangrypende voorlegging Karatara by vanjaar se Teksmark
Stoele word effektief gebruik om energieke bewegings nog aanskouliker te maak. Wat voor jou afspeel voer jou mee, laat jou na jou asem snak en laat jou wonder hoe soveel aktiwiteit jou tog met soveel innerlike rustigheid en vrede kan vul.
Wag/Waiting in die Baxter-ateljee tot 7 Desember. Bespreek by webtickets.
Dit word ook twee keer aangebied op die Toyota US Woordfees (6 – 15 Maart 2020) op 9 en 11 Maart.
Dirigent Carel Henn
RSO begeester in Mozart en Beethoven
Symphonic Splendour. Randse Simfonieorkes met Carel Henn (dirigent) en Charl du Plessis (klavier). Program: Die Huwelik van Figaro Ouverture (Mozart); Klavierkonsert no. 3 in c mineur, opus 37 (Beethoven) en Simfonie no. 9 in e mineur, opus 95 (Dvorák). In die Roodepoort-Teater.
In elke groot stad wêreldwyd vind ŉ mens ŉ spesifieke hiërargie tussen sy bestaande orkeste, hetsy hulle in ŉ professionele kategorie val of deel is van ŉ netwerk waarin jeug- of amateurorkeste hulle bevind. Laasgenoemdes vervul ŉ belangrike funksie op verskeie vlakke: musiekopleiding ten eerste, maar ook die feit dat hulle kultureel ŉ onderdeel vorm binne breër gemeenskapsaktiwiteite wat ŉ sterk samebindende faktor vestig en opbou. Die Randse Simfonieorkes (RSO) bevind hom reeds lank aan die voorpunt van amateurorkeste wat dié funksie vernuftig aan die lewe hou.
Hulle slotprogram vir 2019 se titel was “Symphonic splendour”. Met hul vaste dirigent Carel Henn op die podium en Charl du Plessis wat moes instaan vir ŉ kollega wat ŉ hand beseer het, was die groot gehoor in die Roodepoort-Teater, wat terloops ook baie duidelik uit talle gesinne bestaan het, oorgehaal om die gewilde program te geniet.
Mozart se Huwelik van Figaro ouverture is ŉ bruisende gordynligter in ŉ operahuis, maar ook binne die RSO en Henn se kollektiewe musikale vaardighede, is die ware karakter van die stuk op die spits gedryf. Henn se gekose tempo was so korrek dat dit die ouverture se borrelende gees totaal kon uitdra. ŉ Mens het al moeg geword vir temporekords wat deur professionele orkeste gebreek word, en dít alles ten koste van Mozart se geestigheid, fyn orkestrasie en ŉ subteks wat die hele opera in enkele minute opsom.
Du Plessis het in Beethoven se C mineur concerto die stempel van die komponis se baie persoonlik-universele wese op die uitvoering afgedruk. Sy betoog was op helder teksture gerig. Uitdrukkingskrag en, waar nodig, duidelik omlynde frasering wat afgewissel is deur ŉ ewewigtige beklemtoning van fyner detail, was alles deel van die solis se kerngesonde uitgangspunt. In die Largo is daar bykans perfek daarin geslaag om die oorkoepelende struktuur end-uit te belig. Die Rondo-finale was gelaai met Beethoveniaanse spontaneïteit. Henn en die RSO het hegte ondersteuning gebied. Die enigste teleurstelling was in die openingsdeel se cadenza waar momentele insinkings in die pianis se konsentrasie voorgekom het.
Ná pouse, in die vertolking van Dvorák se “Nuwe Wêreld Simfonie”, was dit al gou duidelik dat die orkes net te veel uitgedaag is om ŉ redelik getroue weergawe van die werk as geheel oor te dra. Harde werk het weliswaar tot gedeeltelik bewonderendwaardige resultate gelei, maar die geheel was minder bevredigend, met ŉ orkestrale balans wat dikwels nog te min na wense oorgelaat het.
Dirigent Norbert Brandauer
Bach soos dit hoort
MAGNIFICAT – Werke deur J.S. Bach: Magnificat in D majeur, BWV 243; Dele uit die Missa Brevis in A majeur, BWV 234; Dele uit die Orkessuite no. 3 in D majeur, BWV 1068. Die Ensemble Fons Partita en verskeie soliste, met Norbert Brandauer (dirigent). In die Evangelies-Lutherse Johanneskirche, Pretoria.
Dit bly immer wonderbaarlik watter effek ŉ grootse Bach-uitvoering op die siel en liggaam het. Met “grootse” word nie soseer op getalle gedui nie, maar eerder op die inhoudelik ryke betekenis wat elke Bach-werk kan uitstraal. Die konserte en ander projekte wat gereeld deur die Dome Arts Retreat naby Deelfontein in die Noord-Vrystaat onderneem word, is een van slegs enkeles in Suid-Afrika waar die jongste bevindinge rondom histories ingeligte uitvoeringspraktyke prakties toegepas word. Hulle modus operandi is om gespesialiseerde musici en soms ook sangers van oorsee te kontrakteer om meesterklasse en praktiese slypskole beskikbaar te stel om plaaslike musici en sangers in te lei in die hoogs gespesialiseerde terrein van Barokmusiek by uitstek.
Verlede week se konserte is ingestudeer en gedirigeer deur een van die voorste Oostenrykse dirigente wat in ouer musiek spesialiseer: Norbert Brandauer. Die Ensemble Fons Partita bestaan uit ŉ plaaslike groep sangers en instrumentaliste wat musiekhistories gesproke die wil openbaar om oor tyd omtrent elke epog vanaf die laat-Renaissance tot by die Klassieke tydperk te bemeester. Dat daar wyd aan dié ideaal voldoen word, is met dié Bach-program bewys.
In die twee genoemde vokale werke was die mees opvallende aspek van die dirigent se benadering dat daar nooit sprake was van oordrewe vinnige tempo’s nie. By hom is daar eerder optimale aandag vir die versmelting van tekstuele en musikale uitdrukking. Die koorgedeeltes is slegs met twee sangers in elke stemsoort beset. Die gevolg was ŉ helderheid en plooibaarheid binne veerligte teksture, asook die moontlikheid om selfs die mees verfynde kontrapuntale lynespel duidelik te volg. Die soliste kom merendeels uit die geledere van die koor. Te midde van hulle was daar pragstemme. Dié proses mond as’t ware nooit uit tot op die vlak waar klank enigsins yl word nie. Van drama en seggingskrag is daar deurentyd genoeg positiewe tekens. Aan Bach se ongeëwenaarde rykdom en kompleksiteit word voluit voldoen.
Die Magnificat was die enigste werk wat volledig uitgevoer is. Hoogtepunte hier was veral die “Et misericordia” waarin die twee ligte stemme puik saamgesmelt het, terwyl die tenoor in “Deposuit potentis” die virtuose fiorature heel gemaklik laat klink het. Die Missa Brevis met slegs uittreksels, tel onder Bach se werke wat ietwat stief behandel word: Des te meer belangrik dat óns dit kon ervaar. Wat Bach se Orkestrale Suite (oorspronklik “Ouvertures” genoem) betref, het juis die openingsdeel ontbreek, Uitgaande van ŉ subtiele impuls, het elkeen van die korter dansagtige bewegings ŉ ideale graad van ligtheid uitgedra. Die instrumentaliste het inspirerend gemusiseer, terwyl die internasionaal beroemde Maarten van der Valk ŉ spesiale feestelikheid aan die geheel verleen het met sy spel op die keteltromme.
Herhaal Sondagmiddag in die Etienne Rousseau-teater, Sasolburg.
Dawid (William Harding) en Harry (Kaz McFadden) in The Kings of the World.
ŉ Opwindende nuwe verhoogstem
Elke generasie is volgens die vorige geslag(te) verlore. Met die groeiende werkloosheid, misdaad en ander stoomroller-uitdagings in Suid-Afrika, is die put ter plaatse seker soveel dieper.
In William Harding se komiese drama, The Kings of the World, ontmoet ons vir David (Harding), ŉ hippie wat groen tee drink en homself onlangs in die buiteland gaan “soek” het. Hy is terug, steeds werkloos en soekend …
David woon in ŉ voorstedelike tuinwoonstel en sy vriend, Harry (Kaz McFadden), het die geneigdheid om almal rondom hom om te ellie. Die vrees vir inbrake het reeds albei die pêlle op ŉ mespunt, maar Harry is duidelik lus om iemand op te dons. Die tweetal bons soos kapokhaantjies op ŉ stoofplaat rond en loop tot vervelens toe in sirkels – heeltyd om die bank en stoel. Mettertyd lei dit die aandag af van Harding se spitsvondige, komiese dialoog.
Hoe Harding die hoofrol, teks én self die regie behartig het, gaan die verstand te bowe. Dis wel ŉ spanningsvolle komedie wat enduit boei en met McFadden se meesterlike spel en karakterisering, sorg die produksie vir ŉ onvergeetlike negentig minute in die teater.
ŉ Derde karakter, Jefferson (Chris Djuma), sorg vir selfs nog lagwekkender tonele. Dit bring ŉ welkome balans tussen die spanningslyn en kostelike lighartigheid.
Wat wel pla, is dat nie een van die karakters ŉ kentering ondergaan nie. Hulle is eerder stereotipes; soms grotesk, soos in die geval van Jefferson. Die ontknoping gebeur so vinnig en amper ondeurdag dat ŉ mens bly kopkrap: wat wou die dramaturg sê?
As ŉ soort slice-of-life-drama met knetterende komedie verskaf The Kings of the World (met regie-mentorskap van die akteur Robert Whitehead) genoeg komedie om ŉ Vrydagaand op te vrolik. Maar tekstueel laat die storie die teaterganger onversadig. Of dalk moes Harding afskeid geneem het van sy teks en steeds die hoofrol vertolk het met ŉ ander regisseur wat die leisels stewig(er) kon vashou? Desnieteenstaande toon The Kings of the World dat Harding as dramaturg genoeg vonk in hom het om een van die opwindendste nuwe verhoogstemme te word.
Tot Sondag 16 Februarie 2020 in die Barney Simon-teater, Markteaterkompleks, Newtown in Johannesburg.
Frank N Furter (Craig Urbani)
5 vrae aan Craig Urbani
Jy was in die rolverdeling van die Rocky Horror Show in 1992/1993. Watter rol het jy vertolk en geniet jy dit om weer in die musiekspel te wees?
My eerste professionele rol was Rocky in hierdie ongelooflike musiekspel en ek het dadelik daarop verlief geraak. ŉ Jaar later was ek Brad en nou is ek in die droomrol van Frank N Furter.
Waarom hou gehore so baie van Frank N Furter?
Hy is totaal onvoorspelbaar. Aan die een kant is hy camp en aan die ander kant butch, die een oomblik skreeusnaaks en die volgende nogal gevaarlik. Hierdie omswaai van die een na die ander maak dit opwindend om hom dop te hou. Gehore hou daarvan om aanmekaar verras te word.
Hoekom hou jy van hom?
Om dieselfde redes as bogenoemde. Dis heerlik om ŉ karakter te vertolk wat hom nie aan grense hoef te steur nie, wat volkome vry is om hom uit te leef
Jy was vroeër vanjaar (2019) die gesofistikeerde Billy Flynn in Chicago. Was dit soveel pret om hom te vertolk as Frank N Furter?
Billy is gesofistikeerd, op die oog af hoflik, intelligent, maar veral gevaarlik. Hy is ook ŉ wonderlike karakter om te vertolk.
Wat laat jou werklik in Frank verander – die grimering of die skoene en die visnetkouse?
Ek is mal oor die grimering omdat dit my totaal anders laat lyk en voel. Dit help my om werklik in die karakter se kop te klim. Die skoene en die res help darem ook. Ek wonder net hoekom my dogter sê ek lyk te tuis in die hoë hakke.
Top 10: Paul Boekkooi se beste teater van 2019
Medea – Teatro patologico (Markteater)
Kamphoer (Vrystaatse Kunstefees)
Equus (Pieter Toerien)
Family Secrets (Pieter Toerien)
Sê Groete vir Ma (Innibos)
Die Rypmaakkamer (Lefra)
Top 10: Kobus Burger se beste albums van 2019
Inner Sanctum: Live at the Royal Opera House – Pet Shop Boys
Arcadia – Lily Kershaw
Spesiale vermelding: Charl du Plessis se Freehand; Ludovico Einaudi se Seven Days Walking: Day 5, Hasta El Cielo deur Khraungbin, The Secret of Letting Go deur Lamb
Plek vir almal in Aunty se hart
Aunty Merle is Kaapstad se Kersgeskenk vir almal. Daar is soveel vreugde, kleurvolle inkleding en plesier dat niemand vanjaar ŉ vaal feestyd hoef te he nie.
Marc Lottering se Aunty Merle It’s a Girl hervat waar die vorige wegholtreffer Aunty Merle – The Musical opgehou het. Die twee verliefdes (een van Bantry Bay in Kaapstad en die ander een van Athlone ligjare daarvandaan) is nou al vyf jaar getroud. Waar die inwoners van Belgraviastraat in Athlone eers aan Merle se wit skoonseun en sy snobistiese ouers moes gewoond raak, is daar nou net harmonie en afwagting van dalk die eers Bathlone-baba.
Maar alles verloop nie soos die opgewonde Merle dit in haar visoen en geestesoog sien nie.
Dit kan maklik gebeur dat ŉ opvolg in die skadu van die eerste produksie staan. Dié keer is die opvolg selfs beter as die eerste een.
Marc Lottering en sy span sit ŉ stukkie van die lewe in Kaapstad op die planke Die karakters kon jy dalk al ontmoet het, die taal hoor jy daagliks op straat. Jy sien die mooi en besonder verligte jonges, die oues, die nydiges, die voortvarendes en dié wat met hartseer stoei en die beste daarvan maak.
Op een verhoog is daar Moslems, Christene, hetroseksuele- en gay paartjies, ŉ onpaar met ŉ jong man en baie ouer vrou, verhoudings tussen mense wat mekaar eintlik glad nie verstaan nie en tog oor die weg kom. Dis eintlik so iets van wat die reënboognasie behoort te wees.
Wat alles nog lekkerder maak is die oorspronklike musiek en liedjies wat saam met die teks uit Lottering se pen kom. Dan is daar die choreografie van Grant van Ster en ŉ orkes met van trompet tot saxofoon. Jy sal nie jou jeukende voete kan beheer nie.
Regisseur Lara Foot beskryf Lottering as “waansinnig skeppend met ŉ vlymskerp begrip van wat menswees in ons land beteken”.
Hierby kan ŉ mens sy deernis met mense voeg. Daar is geen oomblik van kritiek teen enige mens of groep nie. Daar word nooit vinger gewys of verwyt nie. Tekortkominge word aangedui met humor. Almal kan in liefde vir en saam met ander vir mekaar en hulself lag.
Hier is ook geen ego’s betrokke nie. Aunty Merle is die ster en alles draai om haar en haar bekkigheid. Elke ander akteur belig eintlik ŉ ander sy van Merle se groothartige karakter. Dis ‘ensemble-werk” uit die boonste rak wat deurentyd jou lagspiere prikkel.
Vir besoekers uit ander dele van die land is daar ŉ handige verklaring van ŉ paar plaaslike uitdrukkings.
Om hieruit aan te haal: Kykhie horie moenie dik versin wees nie. Gaan kyk kanalla na hierdie stukkie heerlikheid. Dis baie lekkerder as Merle se “lemon meringueww” en meer verfrissend as Fanta Grape.
Aunty Merle It’s a Girl, Baxter-teater, Rondebosch, tot 1 Februarie 2020. Bespreek by webtickets.
Top 10: Kobus Burger se teaterhoogtepunte 2019
Rule of Three (Vlaamse Dansseisoen)
Requiem Pour L. (Vlaamse Dansseisoen)
When Giants Waltz (Nataniël)
Kafka’s Metamorphosis (UJ)
Rhapsody: Worbey & Farrell
Jack and the Beanstalk (Janice Honeyman)
NT Live’s Fleabag
Spesiale vermelding: Dorothy Ann Gould se kragtoer in Family Secrets; en sir Anthony Sher se meesterklas in Kunene and the King
Koning op die kunstefees-kringloop: Koningin Lear (regie: Marthinus Basson; teks deur Tom Lanoye en vertaling deur Antjie Krog)
Top 10: Mariana Malan se teaterhoogtepunte 2019
Every Year, Every Day, I’m walking
Wine in the Wildernis
Top 10: Diane de Beer se 10 beste produksies van 2019
Koningin Lear directed by Marthinus Basson
Kamphoer directed by Lara Foot
Samson directed by Brett Bailey
Cion directed by Gregory Maqoma
When Giants Waltz by Nataniël
NT Live’s The Lehman Trilogy by Sam Mendes
Nina Simone Four Women by James Ngcobo
Die Gangsters by Marthinus Basson
Rooilug by Jefferson J Dirks-Korkee
Tien Duisend Ton by Nico Scheepers
Van links is Zolani Shangase, Daisy the Cow, Germandt Geldenhuys en Casper de Vries in Janice Honeyman se Jack and the Beanstalk.
Dié Jan klim die boontjierank tot bo
Janice Honeyman verdien die titel as Suid-Afrika se pantomime-koningin. En al het van haar produksies in die verlede onder resepmatigheid en voorspelbaarheid gewankel, was daar terselfdertyd vernuwing, soos verlede jaar se indrukwekkende 3D-ervaring.
Vanjaar is sy terug met Jan en die boontjierank en seker een van die heel beste vokale ensembles in jare. Talle van die sanger-akteurs is uit die musiekspel The Color Purple, waarvan Honeyman ook die regie behartig het. ŉ Groot sarsie van die dawerende applous behoort egter aan Germandt Geldenhuys (van Kanarie– en Binnelanders-faam) vir sy “dame” Mies Miemie Mosbolletjie-Melba, wat sonder enige voorspelbare aanwensels of truuks plus soepel sang die kalklig steel.
Voeg daarby die innoverende stelontwerp en beligting wat die gehoorlid na ŉ magiese wêreld meesleur, en jy het ŉ treffer-produksie wat jonk en oud op hul voete kry om te juig en saam te sing.
Dezlenne Ulster-Weale as Raspberry Rose was soms onhoorbaar in haar solo-dele. Die komediant Casper de Vries het verras met sy sang as die boosaardige Hendrik Hideoso, maar was met die openingsaand effe stram in sy eerste verskyning. Eers ná pouse (as die Reus se vrou) en in ŉ soort Greetje Appelmoes-verskyning het hy sy gehoor oorrompel.
Die hele rolverdeling lewer ŉ energie-ontploffing; van Zolani Shangase as Jack the Joller tot Justin Swartz as Notkop Simon en die fenomenale Clive Gilson as Dik-Dom Dick.
In ŉ meesterskuif het Honeyman en haar span Suid-Afrika se wêreldbekerrugby-oorwinning in die openingsaand se saamsingsekwens geïnkorporeer. Op die koop toe is die kwinkslae soms stuitig en propvol sosiale kommentaar, wat wyd byval behoort te vind. Die herhalende verwysings na drank en bekende handelsname word te ver gevoer. ŉ Mens besef dat van die borge van die produksie (soos ŉ gesinstydskrif) hul verskyning sal maak – dit is immers deel van die panto-tradisie. Maar met soveel kinders wat dit bywoon, is die oormatige inbring van alkohol nie nodig nie.
Al het dié resensent voorheen ander produksies van Jack and the Beanstalk beleef, troon hierdie een kop en skouers bo die res. Dit is so ŉ verruklike viering van kleur en klank dat ŉ
mens nie anders kan as om huppelend die teater te verlaat nie.
Die speelvak duur tot 22 Desember by die Joburg-teater, Braamfontein, Johannesburg.
Emma Kotze en Albert Pretorius in MaanSonde. Foto: Nardus Engelbrecht
Teksmark kikker teaterbedryf op
Dit wag in die nabye toekoms op teaterliefhebbers: Een vraag aan God; die herbesoek aan ŉ gemeenskap se verlies in die Knysna-brande naby die Karatararivier; die bedreigde blommeskat op Agulhasvlakte; gendervloeibaarheid en taboes soos bababoerdery; bloedskande, en selfs kannibalisme.
Dit is maar ŉ paar van die kwessies wat dramaturge in nuwe tekste aangespreek het by die pas afgelope Teksmark wat oor drie dae (6 tot 8 November) in die Baxter-teatersentrum in Kaapstad aangebied is.
Kunste Onbeperk se Teksmark is nou meer as ŉ terloopse item op teatermakers se jaarprogram. Dis vanjaar vir die vierde keer gehou en dis duidelik die opkikkermiddel waarna die teaterbedryf gesmag het.
Dis nie ŉ kompetisie nie. Dit bied eenvoudig aan dramaturge die geleentheid om nuwe tekste aan te bied en aan belangstellendes die kans om die teks verder te help ontwikkel tot ŉ volwaardige produksie.
Vanjaar was daar 16 nuwe tekste op die program. Hulle is nie noodwendig reeds voltooi nie en slegs ŉ kort uittreksel uit elke stuk dien as lusmaker. Gesprekke volg, vrae word aan die dramaturge gestel en die gehoor kry insig in wat met die stuk beoog word.
Al 16 aanbiedinge het potensiaal en ŉ groot persentasie was van hoogstaande gehalte. Cornelia Faasen (uitvoerende hoof van die Nasionale Afrikaanse Teater-inisiatief of NATi) het ná afloop van die Teksmark gesê elkeen het die potensiaal om ŉ volwaardige produksie te word.
Die opwinding van die Teksmark lê in die onverwagte juwele wat gesien kan word. Op die program vanjaar was o.m. werk deur die ervare dramaturge Wessel Pretorius, Philip Rademeyer en Herschelle Benjamin, eerste tekste van skrywers wat reeds in ander genres bekend is soos die digter Bibi Slippers en Beyers de Vos, wie se debuutroman Wrok op vanjaar se Barry Ronge Sunday Times Fiction se langlys pryk. Ook die akteurs Wentzel Lombard en Andrico Goosen, die violis Wilken Calitz in samewerking met die choreograaf Grant van Ster en die danser Shaun Oelf het werk geskep.
Die deelname van bekendes as regisseurs en akteurs dui ook op die betrokkenheid van gevestigde name in die teaterbedryf by die Teksmark. In verskillende rolverdelings was onder meer Faniswa Yisa, Waldimar Schultz, June van Merch, Carel Nel, Richard September, Nicole Holm, Joanie Combrink en Albert Pretorius te sien.
Meertaligheid het vanjaar se mark gekenmerk. Lara Foot (uitvoerende hoof en artistieke direkteur van die Baxter-teatersentrum) het haar vreugde hieroor uitgespeek. Sy het die Baxter se verdere betrokkenheid by die Teksmark bevestig.
Die projek is ŉ inisiatief van Kunste Onbeperk, die maatskappy wat onder meer die Klein Karoo Nasionale Kunstefees aanbied, en word moontlik gemaak deur die ondersteuning van NATi en die Baxter-teatersentrum. Die Teksmark is in 2018 vereer met ‘n spesiale Fleur du Cap-prys vir innovasie in Teater.
Vir meer inligting kontak hugo@kunste.org.za
Antoinette Lohmann en Jörn Boysen
Barok met intrinsieke drif
Met twee Barokuitvoerings in Gauteng deur die duo Antoinette Lohmann (verskeie viole) en Jörn Boysen (klavesimbel. kitaar en siter) agter die rug – en meer kom elders landwyd! – besef ŉ mens in watter mate dié tydvak in musiekgeskiedenis plaaslik stief behandel word.
Sou ons dit wel in uitvoerings deur plaaslike musici te hore kry, voldoen hulle selde aan die praktyke wat ons minstens van musici met ŉ hoogstaande begrip vir historiese getrouheid sou verwag. Gelukkig ís daar uitsonderings.
Lohmann en Boysen verrig eintlik sendingwerk met hul meesterklasse hier en oorsee, terwyl hul konserte vir luisteraars ŉ verkwikkende openbaring is rondom die aard en wese van Barokmusiek en betrokke musiekstyle. Met hul konsert Saterdagmiddag by Unisa is ons nie slegs aan onbekende werke van Johann Schop, Johann Erasmus Kindermann, N. (Nicolaes?) Goor (sy musiek het gelukkig nie so geklink nie!), Ignazio Albertini, Johann Fischer en die alomteenwoordige veelskrywer Anoniem voorgestel nie. Hulle het die kollig laat val op musikologies-maatskaplike klasseverskille binne die 17de eeuse musieklewe.
Hierdie speelse jukstaposisies “Between Art violinists and Beer Fiddlers” (die slagspreuk waarmee die program geopen is) en vertellings tussendeur, het die gehoor geboei.
Lohmann lig haar gehoor in op die mees natuurlik wyse, soos wanneer sy die begrip scordatura verduidelik. Sy bring nie net die begrip tuis dat die woord beteken (in haar geval) dat die viool anders gestem word as wat konvensioneel as korrek beskou word nie, maar demonstreer ook die emosionele gevoelsverandering wat dit meebring.
Die genoemde Goor, ŉ 17de eeuse Nederlands-Belgiese komponis, se Sonate in scordatura verlewendig die teoretiese sy daarvan in ŉ aandagvergende voordrag – een waarin ook Boysen ŉ leeue-aandeel gehad het. In die Suite van Johann Fischer (1646 -1717) beeld hy benewens die “kunsviolis” ook dié een uit wat musikaal gesproke ŉ “mindere”opleiding gehad het. Dié “violis” is subtiel komies voorgestel deur die fagotspeler Gerhard Benade wat met klompe ná aanvang van die werk die verhoog opgestap en ongesteurd met sy “mindere” opleiding sy beperkte vaardighede met die ander twee gedeel het.
ŉ Dag later, in die St. George’s Anglikaanse Kerk in Parktown, Johannesburg, is ŉ paar van die werke op hul Unisa-program herhaal. Die plaaslike African Renaissance Ensemble onder aanvoering van hul leier op blokfluit, Adam Golding, het kort werke van Ruffo, Michael Praetorius, Rossi en Boyce uitgevoer. Benewens oomblikke van suur intonasie, het dit voortreflik geklink. Die Sonate vir 3 onbegeleide viole van Johann Fux het in die uitvoering deur Lohmann, Tanya Spiller en Waldo Alexander met ŉ aangrypende graad van kontrapuntale sereniteit opgeklink. Verskeie ander werke, soos o.m. twee sonates met continuo van Philippe Friedrich Büchner, het die uniekheid van alles verhoog.
Lohmann en Boysen se Unisa-program word vanaand. Donderdag 24 Oktober, om 19:30 in die Odeion, Universiteit van die Vrystaat in Bloemfontein herhaal, asook Saterdag 26 Oktober om 16:00 in die St. Andrews Presbiteriaanse Kerk, De Waterkant, Kaapstad.
Kaartjies vir albei konserte by die loket.
Navrae: Gerhard Benade by 083 280 9784.
Simfonieorkeste se repertorium-rondomtalies
Resensie van Anne-Sophie Mutter CD
Draai die stilteknoppie harder
ŉ Visioenêre Russiese tjellomeester
ŉ Puik jonger geslag pianiste tree aan
Kwartet op hoë vlak
Hoffman se grenslose musikaliteit
Beste vyande: Evita en Pieter-Dirk
JFO terug na musikale lewensessens
Geniale lewe van ŉ skoonheidsgodin
Raiskin meesterlik in Brahms se eerste
Geen sprake van verveling
Fugard-aanklag herleef skreiend
Kragtoer van hardebaard-humor
Bevredigend, maar nie totaal geslaagd
DEURnis open deure in die Kaap
Atterbury Klavierkompetisie inspireer
Wolfram Christ verras met Gershwin
Guabg begeester met Prokofiëf 3
Carpenter ŉ Don Quichot vir die orrel
Van Alphen se geesdrif en dryfkrag
OMS Camarata vul leemtes plaaslik
Grooten se Mozart met vernuwende krag
ŉ Kersreis met teks en musiek
Unisa bied Lente-Musiekfees
Palissander verheug met Kersprogram
‘ŉ Baie intense ervaring’