Insekte soos alle wesens het voorkeure in wat hulle graag eet. Geelbaadjies, byvoorbeeld, is baie aangetrek tot lekkers, terwyl muskiete baie aangetrokke is tot die mens. Aangesien sommige insekte baie spesifieke plante of prooi eet, moet hulle 'n manier hê om een ​​smaak van 'n ander te onderskei. Terwyl insekte nie tonge het nie, is die manier waarop mense dit doen, wanneer hulle 'n soliede of vloeibare vloeistof inneem, kan hulle dit se chemiese make-up voel.
'N Insek se vermoë om te proe werk baie op dieselfde manier as wat dit kan ruik . Spesiale chemoreceptors in die insek se senuweestelsel trap chemiese molekules. Die chemiese molekules word dan verskuif en in kontak gebring met 'n dendriet, 'n vertakking van 'n neuron. Wanneer die chemiese molekuul 'n neuron kontak, veroorsaak dit 'n depolarisasie van die neuronmembraan. Dit skep 'n elektriese impuls wat deur die senuweestelsel kan beweeg . Die insekbrein kan dan die spiere reguleer om toepaslike aksie te neem soos byvoorbeeld die uitbreiding van 'n proboscis en byvoorbeeld nektar.
Terwyl insekte waarskynlik nie smaak en reuk ervaar soos mense doen nie, doen hulle reageer op die chemikalieë waarmee hulle met mekaar kommunikeer. Op grond van die insekgedrag is navorsers vol vertroue dat insekte ruik en smaak.
Net soos die menslike geure van reuk en smaak verbind is, is dit insekte. Die werklike verskil tussen die reuk van 'n insek en die smaak van die smaak lê in die vorm van die chemiese wat hy versamel. As die chemiese molekule in gasvorm voorkom, deur die lug te ry om die insek te bereik, dan sê ons die insek ruik hierdie chemiese stof.