Deur kognitief te stimuleer, kan u weerbaarheid teen kognitiewe agteruitgang opbou. Gene Wilburn / Flickr, CC BY
Soos ons ouer word, het ons 'n groter risiko om gestremdhede te ontwikkel in gebiede van kognitiewe funksie - soos geheue, redenasie en verbale vermoë. Ons het ook 'n groter risiko vir demensie, wat ons kognitiewe agteruitgang noem wat die daaglikse lewe belemmer. Die trajek van hierdie kognitiewe agteruitgang kan aansienlik van een persoon na die volgende verskil.
Ten spyte van hierdie verskillende trajekte, is een ding seker: selfs kognitief normale mense ervaar patologiese veranderinge in hul brein, insluitend degenerasie en atrofie, namate hulle verouder. Teen die tyd dat 'n persoon die ouderdom van 70 tot 80 bereik, lyk hierdie veranderinge noukeurig soos dié in die brein gesien van mense met Alzheimersiekte.
Desondanks kan baie mense normaal funksioneer in die teenwoordigheid van beduidende breinskade en patologie. So, waarom ervaar sommige simptome van Alzheimer en demensie, terwyl ander nie van mening is nie?
Dit kom neer op iets wat kognitiewe reserwe genoem word. Hierdie is 'n konsep wat gebruik word om te verduidelik die persoon se vermoë om normale kognitiewe funksie te handhaaf in die teenwoordigheid van breinpatologie. Om dit eenvoudig te stel, sommige mense het 'n beter kognitiewe reserwe as ander.
Bewyse toon die omvang van iemand se kognitiewe agteruitgang kom nie ooreen met die hoeveelheid biologiese skade in hul brein soos dit verouder nie. Inteendeel, sekere lewenservarings bepaal iemand se kognitiewe reserwe en dus ook hul vermoë om demensie of geheueverlies te vermy.
As u opgelei word, hoër vlakke van sosiale interaksie het of in kognitief veeleisende beroepe werk (byvoorbeeld bestuurs- of professionele rolle), verhoog dit die veerkragtigheid teenoor kognitiewe agteruitgang en demensie. Baie studies het dit getoon. Hierdie studies mense oor 'n aantal jare gevolg het en in die tydperk na tekens gesien dat hulle kognitiewe agteruitgang of demensie ontwikkel.
Namate ons ouer word, het ons 'n groter risiko om kognitiewe funksie, soos geheue, te ontwikkel. van shutterstock.com
Kognitiewe reservaat is tradisioneel gemeet en gekwantifiseer gebaseer op selfverslae van lewenservaring soos onderwysvlak, beroepskompleksiteit en sosiale betrokkenheid. Alhoewel hierdie maatreëls 'n aanduiding is van reserwes, is dit slegs van beperkte nut as ons diegene wat die risiko vir kognitiewe agteruitgang wil identifiseer, wil identifiseer. Genetiese invloede speel natuurlik 'n rol in ons breinontwikkeling en sal die veerkragtigheid beïnvloed.
Die fundamentele breinmeganismes wat die kognitiewe reserwe ondersteun, is nog onduidelik. Die brein bestaan ​​uit komplekse, ryk aaneengeslote netwerke verantwoordelik vir ons kognitiewe vermoë. Hierdie netwerke het die vermoë om te verander en aan te pas by taakvereistes of breinskade. En hierdie kapasiteit is noodsaaklik nie net vir normale breinfunksie nie, maar ook om kognitiewe prestasie in die latere lewe te handhaaf.
Hierdie aanpassing word beheer deur breinplastisiteit. Dit is die brein se vermoë om voortdurend sy struktuur en funksie gedurende die lewe te moduleer in reaksie op verskillende ervarings. Plastisiteit en buigsaamheid in breinetwerke dra dus waarskynlik op 'n belangrike manier by tot kognitiewe reservaat en hierdie prosesse word deur genetiese profiele sowel as lewenservaringe beïnvloed.
'N Groot fokus van ons navorsing is om te kyk hoe breinkonnektiwiteit en plastisiteit verband hou met reserwe en kognitiewe funksie. Ons hoop dat dit sal help om 'n mate van reserwe te identifiseer wat betroubare persone identifiseer wat die risiko vir kognitiewe agteruitgang het.
Versterk jou brein
Alhoewel daar weinig aan ons genetiese profiel kan doen, is die aanpassing van ons lewensstyle om sekere soorte gedrag in te sluit, 'n belangrike geleentheid om ons kognitiewe reservaat te verbeter.
Aktiwiteite wat betrek jou brein, soos die aanleer van 'n nuwe taal en die voltooiing van blokkiesraaisels, sowel as hoë vlakke van sosiale interaksie, verhoog reserwe en kan u risiko vir demensie ontwikkel.
Gereelde fisieke aktiwiteit verhoog die kognitiewe reserwe. Jenny Hill / Unsplash, CC BY
Gereelde fisieke aktiwiteit verbeter kognitiewe funksie en verminder die risiko van demensie. Ongelukkig is daar min bewyse beskikbaar om aan te dui watter soort liggaamlike aktiwiteit, sowel as intensiteit en hoeveelheid nodig is om die reserwe te verhoog en om teen kognitiewe inkorting te beskerm.
Daar is ook 'n toenemende bewys dat dit langdurig sittend is sleg vir die gesondheid. Dit kan selfs die voordele verbonde aan periodes van fisieke aktiwiteit ongedaan maak. Dit is dus belangrik om te verstaan ​​hoe die samestelling van fisieke aktiwiteite gedurende die dag breingesondheid en reserwe beïnvloed, en dit is 'n doelwit van ons werk.
Ons deurlopende studies moet bydra tot die ontwikkeling van bewysgebaseerde riglyne wat duidelike advies gee oor fisiese aktiwiteitspatrone vir die optimalisering van breingesondheid en veerkragtigheid.
Jy is hier: Tuis > Lewe > Gesondheid > Hoe ons ons breine kan beskerm teen geheueverlies en demensie