Hoeveel Amerikaanse presidente het beskuldiging ondergaan? - GESKIEDENIS - Inligting
Hoeveel Amerikaanse presidente het beskuldiging ondergaan?
Slegs drie Amerikaanse presidente is formeel deur die kongres beskuldig - Andrew Johnson, Bill Clinton en Donald Trump. Een van die presidente, Donald Trump, is twee keer tydens sy ampstermyn beskuldig. Geen Amerikaanse president is ooit uit sy amp onthef deur beskuldiging nie.
Benewens Johnson, Clinton en Trump, het slegs een ander Amerikaanse president formele ondersoeke in die Huis van Verteenwoordigers voorgelê: Richard Nixon. Baie ander presidente is gedreig met beskuldiging deur politieke vyande sonder om 'n werklike trekkrag in die kongres te kry.
Die opstellers van die Grondwet het dit opsetlik moeilik gemaak vir die Kongres om 'n sittende president te verwyder. Die beskuldigingsproses begin in die Huis van Verteenwoordigers met 'n formele ondersoek na die beskuldiging. As die regterlike komitee van die huis genoegsame gronde vind, skryf die lede dit deur en stuur dit artikels van beskuldiging, wat dan na die volle huis gaan vir stemming.
'N Gewone meerderheid in die huis is al wat nodig is om 'n president formeel te beskuldig. Maar dit beteken nie dat hy of sy werkloos is nie. Die laaste fase is die beskuldiging van die Senaat. Slegs as twee derdes van die senaat die president skuldig bevind aan die misdade wat in die artikels van beskuldiging uiteengesit word, word die POTUS uit sy amp onthef.
Alhoewel die Kongres agt federale amptenare - almal federale regters - aangekla en verwyder het, is geen president ooit tydens 'n beskuldiging in die Senaat skuldig bevind nie. Andrew Johnson het egter baie naby gekom; hy het skaars met een stem aan 'n skuldigbevinding ontsnap.
Indien skuldig bevind, verwydering uit die amp, moontlike diskwalifikasie uit staatsdiens
As 'n president deur die senaat vrygespreek word, is die beskuldigingverhoor verby. Maar as hy of sy skuldig bevind word, beweeg die senaatverhoor na die vonnis- of 'straf' -fase. Die Grondwet maak voorsiening vir twee soorte strawwe vir 'n president wat skuldig bevind is aan 'n strafbare oortreding: "Die uitspraak in sake van beskuldiging strek nie verder as tot ontslag uit die amp nie, en diskwalifikasie om 'n amp van eer, vertroue of wins onder die Verenigde State."
Die eerste straf, verwydering uit die amp, word outomaties toegepas na 'n twee-derde skuldige stem. Maar die tweede straf, diskwalifikasie om enige toekomstige regeringsposisie te beklee, vereis 'n aparte stemming van die Senaat. In hierdie geval is slegs 'n eenvoudige meerderheid nodig om die beskuldigde president lewenslank uit enige toekomstige regeringskantoor te verbied. Die tweede stemming is nog nooit gehou nie, aangesien geen president in die senaatverhoor skuldig bevind is nie.
LEES MEER: Wat gebeur nadat 'n president aangekla is?
Andrew Johnson: In 1868 beskuldig
Johnson is verkies as die vise -president van Abraham Lincoln in 1864. Die moeilikste besluit wat Lincoln se tweede termyn in die gesig gestaar het, was hoe om die bande met die Konfederale state weer te vestig noudat die Burgeroorlog verby was. Die plan vir heropbou van Lincoln bevoordeel toegeeflikheid terwyl sogenaamde "Radikale Republikeine" in sy party suidelike politici wou straf en volle burgerregte wou uitbrei na vrygestelde slawe.
Lincoln is slegs 42 dae na sy tweede termyn vermoor, wat Johnson in beheer van Heropbou gelaat het. Hy het onmiddellik met die Radikale Republikeine in die kongres bots, om vergifnis gevra vir die Konfederale leiers en om veto te maak teen politieke regte vir vrymanne. In 1867 het die kongres wraak geneem deur die Wet op Ampsbesit aan te neem, wat die president belet het om lede van sy kabinet sonder die goedkeuring van die Senaat te vervang.
Johnson was van mening dat die wet ongrondwetlik is en het sy minister van Oorlog, 'n bondgenoot van die Radikale Republikeine, in die kongres afgedank. Johnson se politieke vyande het gereageer deur 11 artikels van beskuldiging in die Huis op te stel en deur te gee.
"Meneer, die bloedige en onbelemmerde velde van die tien ongekonstrueerde state, die geeste van die tweeduisend vermoorde negers in Texas, huil [...] vir die straf van Andrew Johnson," skryf die afskaffende Republikeinse verteenwoordiger William D. Kelley van Pennsylvania.
Johnson is met 126 stemme teen 47 in die Huis van Verteenwoordigers beskuldig, maar vermy 'n skuld van twee derdes in die Senaat met 'n enkele stem. Na sy vryspraak het hy die res van sy termyn uitgedien en die eerste (en enigste) voormalige Amerikaanse president geword wat tot die senaat verkies is.
LEES MEER: 150 jaar gelede kan 'n president aangekla word omdat hy 'n kabinetslid afgedank het
Bill Clinton: in 1998 beskuldig
Clinton was geteister deur regsprobleme en skandale sedert hy die Withuis binnegekom het. In 1993 was Clinton en sy presidentsvrou, Hillary, die onderwerp van 'n ondersoek van die departement van justisie na die sogenaamde Whitewater-kontroversie, 'n vervalle saketransaksie uit hul dae in Arkansas. En in 1994 word Clinton gedagvaar vir seksuele teistering deur Paula Jones, wat beweer het dat Clinton hom in 1991 in 'n hotelkamer aan haar blootgestel het.
Interessant genoeg was dit 'n kombinasie van albei regsake wat uiteindelik tot die beskuldiging van Clinton sou lei. Die onafhanklike advokaat Kenneth Starr is deur die departement van justisie aangestel om die Whitewater -aangeleentheid te ondersoek, maar hy kon geen bewyse kry nie. Intussen het Jones se prokureurs 'n wenk gekry dat Clinton 'n verhouding gehad het met 'n 21-jarige internis in die Withuis met die naam Monica Lewinsky, 'n bewering wat sowel Lewinsky as Clinton onder eed ontken het.
Starr het die fokus van sy ondersoek verander toe hy 20 uur se telefoongesprekke met bandopnames ontvang tussen Lewinsky en Linda Tripp, 'n voormalige kollega van die Withuis, waarin Lewinsky verwys na die saak. Starr het toe die FBI gekry om Tripp met 'n draad in te pas om met Lewinsky te ontmoet in 'n Ritz-Carlton-hotel buite Washington, DC, toe Lewinsky weer erken het dat hy 'n seksuele verhouding met die president gehad het.
Toe die verhaal openbaar word, is Clinton gedwing om die beskuldigings op nasionale televisie aan te spreek.
'Ek wil hê dat u na my moet luister,' het Clinton beroemd gesê. 'Ek het nie seksuele omgang met die vrou gehad nie, juffrou Lewinsky. Ek het nooit vir iemand gesê om te lieg nie, nie 'n enkele keer nie. "
Die ondersoekspan van Starr het uiteindelik 'n lang en onstuimige verslag opgestel waarin Clinton se seksuele dances met Lewinsky uiteengesit is en bewys gelewer het dat Clinton onder eed (meineed) gelieg het in 'n poging om die Starr -ondersoek te belemmer.
Op 19 Desember 1998 het die Huis van Verteenwoordigers gestem om Clinton op twee afsonderlike aanklagte te beskuldig: meineed en dwarsboming van die gereg. Maar in die daaropvolgende vyf weke lange Senaatverhoor is Clinton op albei aanklagte vrygespreek.
Ondanks 'n baie openbare en verleentheidsskandaal, en slegs die tweede president in die geskiedenis wat aangekla is, bereik Clinton in 1999 'n hoogte van 73 persent.
Donald Trump: vervolg in 2019 en 2021
Op 24 September 2019 het die huisvoorsitter Nancy Pelosi 'n formele ondersoek na die beskuldiging van president Trump aangekondig oor sy beweerde pogings om die president van Oekraïne te druk om moontlike oortredings deur sy politieke mededinger, voormalige vise -president Joe Biden, te ondersoek.
Die besluit om die ondersoek na die beskuldiging goed te keur, kom nadat 'n klagte van klokkenluiders 'n telefoongesprek in Julie tussen Trump en president Volodymyr Zelensky bevat waarin Trump na bewering Oekraïense militêre hulp aan persoonlike politieke gunste verbind het. Die Withuis het later 'n gerekonstrueerde transkripsie van die telefoonoproep vrygestel, wat deur baie Demokrate aangevoer is dat Trump die Grondwet oortree het.
Op 18 Desember 2019 word president Trump die derde Amerikaanse president in die geskiedenis wat aangekla is, aangesien die Huis van Verteenwoordigers byna langs die partye gestem het om hom te beskuldig oor magsmisbruik en belemmering van die kongres. Geen Republikeine het ten gunste van enige artikel van beskuldiging gestem nie, terwyl drie Demokrate teen een of albei gestem het. Op 5 Februarie 2020 het die senaat grotendeels langs partylyne gestem om Trump op albei aanklagte vry te spreek.
Op 11 Januarie 2021 het Huis -demokrate 'n tweede artikel van beskuldiging bekendgestel wat die president beskuldig van 'aanhitsing tot opstand'. In die artikel word telefoonoproepe, toesprake en twiets deur president Trump aangehaal wat na bewering 'n gewelddadige skare aanhits wat die Amerikaanse hoofstad op 6 Januarie 2021 aangeval het.
Die Huis van Verteenwoordigers het op 13 Januarie 2021 weer besluit om president Trump te beskuldig, wat hom die enigste president in die geskiedenis maak wat twee keer aangekla is. Anders as Trump se eerste beskuldiging, het 10 Republikeine by die Huis -Demokrate aangesluit wat eenparig ten gunste van beskuldiging gestem het. Honderd sewe en negentig Republikeine het teen die tweede beskuldiging gestem. Die senaatverhoor het plaasgevind nadat president Trump sy amp verlaat het. Hy is onskuldig bevind, alhoewel sewe Republikeinse senatore by die Demokrate aangesluit het om te stem om skuldig te bevind, wat dit die mees tweepartige stemming in die Senaat in die geskiedenis maak.
Richard Nixon: Bedank in 1974
Ondanks die medepligtigheid aan een van die grootste politieke skandale in die Amerikaanse presidensiële geskiedenis, is Richard Nixon nooit beskuldig nie. Hy het bedank voordat die Huis van Verteenwoordigers 'n kans gehad het om hom te beskuldig. As hy nie bedank het nie, sou Nixon waarskynlik die eerste president gewees het wat ooit aangekla en uit sy amp verwyder is, gegewe die misdade wat hy gepleeg het om sy betrokkenheid by die inbrake in Watergate te bedek.
Op 27 Julie 1974, na sewe maande se beraadslaging, het die Huisregeringskomitee die eerste van vyf voorgestelde artikels van beskuldiging teen Nixon goedgekeur en die president aangekla van belemmering van geregtigheid in 'n poging om hom te beskerm teen die lopende Watergate -ondersoek. Slegs 'n handjievol Republikeine in die regterlike komitee het gestem om die artikels van beskuldiging goed te keur, en dit was destyds onduidelik of daar genoeg stemme in die volle huis sou wees om die president formeel te beskuldig.
Maar alles verander op 5 Augustus 1974, toe die Hooggeregshof Nixon beveel het om onbewerkte opnames van sy Oval Office -gesprekke met personeellede tydens die Watergate -ondersoek vry te stel. Die sogenaamde "smoke gun" -bande het ingesluit dat Nixon die gebruik van die CIA voorstel om die FBI-ondersoek te belemmer, en om geld aan die veroordeelde inbrekers van Watergate te betaal. Die transkripsie het die volgende ingesluit:
NIXON: Hoeveel geld het u nodig?
JOHN W. DEAN: Ek sou sê dat hierdie mense in die volgende twee jaar 'n miljoen dollar gaan kos. (Pouse)
NIXON: Ons kan dit kry.
Nadat die bande openbaar gemaak is, het Nixon van die Republikeinse kongres se leiding te kenne gegee dat almal behalwe 15 senatore waarskynlik teen hom sou stem in 'n beskuldiging, meer as genoeg om hom uit sy amp te verwyder. Om homself die waardigheid te red om die eerste sittende president te word wat deur die kongres afgedank is, bedank Nixon op 8 Augustus 1974.
Nixon is deur Gerald Ford kwytgeskeld van strafregtelike aanklagte, maar baie van sy samesweerders van Watergate was nie so gelukkig nie. Die meeste van sy regsadviseur in die Withuis, waaronder John Dean, is tronk toe weens hul betrokkenheid by Watergate.
LEES MEER: Die Watergate -skandaal
Ander presidente bedreig met beskuldiging
'N Beduidende aantal Amerikaanse presidente het oproepe tot beskuldiging onder oë gehad, waaronder vyf van die afgelope ses Republikeinse presidente. Maar min van die beskuldigings is ernstig deur die kongres geneem.
Daar was selfs gedreun oor die beskuldiging van die eerste president van die land, George Washington, deur diegene wat sy beleid gekant het. Hierdie oproepe het egter nie die punt bereik om formele besluite of aanklagte te word nie.
John Tyler was die eerste president wat teregstaan ​​op aanklag van beskuldiging. Met die bynaam "His Accidency" omdat hy die presidentskap aanvaar het nadat William Henry Harrison na slegs 30 dae in sy amp gesterf het, was Tyler baie ongewild by sy eie Whig -party. 'N Huisverteenwoordiger van Virginia het 'n petisie ingedien vir die beskuldiging van Tyler, maar dit is nooit deur die Huis vir stemming geneem nie.
Tussen 1932 en 1933 het 'n kongreslid twee beskuldigingsbesluite teen Herbert Hoover ingedien. Beide is uiteindelik met groot marges ter tafel gelê.
Meer onlangs het beide Ronald Reagan en George H.W. Bush was die onderwerp van beskuldigingsbesluite wat deur Henry B. Gonzales, 'n Demokratiese verteenwoordiger van Texas, ingedien is, maar nie een van die resolusies is vir stemming in die Huisregterkomitee ingeneem nie.
George W. Bush staar 'n effens ernstiger dreigement van beskuldiging in die gesig toe die Demokratiese verteenwoordiger, Dennis Kucinich, 'n resolusie van die huis voorstel waarin Bush 'n litanie van hoë misdade en misdade, insluitend oorlogsmisdade, aangekla word. Die Huis het 251 tot 166 gestem om die resolusie na die Huisregeringskomitee te verwys, maar die speaker van die huis, Pelosi, het gesê dat enige bespreking van beskuldiging 'van die tafel af' is.
Barack Obama is ook beskuldig van "hoë misdade en oortredings" wat gepas is vir beskuldiging. In 2012 het die Republikeinse verteenwoordiger Walter Jones 'n resolusie van die huis ingedien waarin die president aangekla word van die toestemming van militêre optrede in Libië sonder die toestemming van die kongres. Die resolusie is na die regterlike komitee verwys waar dit nooit vir stemming gebring is nie.
Dershowitz: die helfte van die Amerikaanse presidente het te kampe gekry en#039 Misbruik van mag ' Bewerings
(CNSNews.com) - Prokureur Alan Dershowitz het die rondtes van die geselsprogramme op Sondag afgelê om sy komende rol in die Senaat -vervolgingsverhoor te bespreek.
'Ek is nie betrokke by die strategiese besluite oor getuies of feite nie,' het Dershowitz aan ABC se 'This Week' gesê. Hy het gesê dat hy 'n 'beperkte rol' in die saak het, en dit is om die 'grondwetlike kriteria vir beskuldiging' te verduidelik.
Dershowitz sê hy sal aanvoer dat die twee artikels van beskuldiging - magsmisbruik en belemmering van die kongres - nie 'n strafbare oortreding is nie.
"My mandaat is om vas te stel wat 'n grondwetlik gemagtigde kriterium vir beskuldiging is?" Dershowitz gesê. 'En ek glo sterk dat magsmisbruik so oop is-die helfte van die Amerikaanse presidente in die geskiedenis, van Adams tot Jefferson tot Lincoln tot Roosevelt, is deur hul politieke vyande daarvan beskuldig dat hulle hul mag misbruik het.
'Die Framers wou nie sulke kriteria in die Grondwet hê nie, omdat dit die beskuldiging vir partydige doeleindes wapen.
Die gasheer George Stephanopoulos het Dershowitz gevra of hy dink dat dit 'goed is as 'n president buitelandse inmenging by ons verkiesing vra?'
Dershowitz het gesê dat die vraag deur die kiesers beantwoord moet word:
"As die bewerings nie onberispelik is nie, behoort hierdie verhoor tot vryspraak te lei, ongeag of die gedrag deur u of deur my of deur die kiesers as goed geag word. Dit is 'n kwessie vir die kiesers," het Dershowitz gesê.
Ek gaan nie my persoonlike siening gee oor wat ek dink nie. Ek dink dat optrede nie tot die vlak van 'n strafbare oortreding styg nie.
Ek dink baie presidente het in die verlede buitelandse beleidsbesluite geneem om hul verkiesingsvooruitsigte te verbeter. En as mense dink dat hierdie president dit gedoen het, is dit 'n faktor wat moet besluit in wie hulle moet stem, onder vele ander faktore.
Ek is nie hier vir 'n politieke gesprek nie. Ek is 'n liberale demokraat wat teen president Trump gestem het en wat vir Hillary Clinton gestem het.
Ek is hier om 'n grondwetlike argument aan te bied soos ek gedoen het in die beskuldiging van Clinton en die manier waarop ek aangevoer het toe ek in die nasionale bestuur van die ACLU in die Nixon -beskuldiging was.
Dershowitz het gesê dat hy sy argument sal baseer op die 'suksesvolle' argument wat die voormalige Hooggeregshofregter Benjamin Curtis tydens die beskuldigingverhoor van president Andrew Johnson gemaak het:
Andrew Johnson is gedeeltelik aangekla weens nie-kriminele optrede. En Curtis, wat die uiteenlopende regter was in die Dred Scott -saak en een van die vooraanstaande juriste in die Amerikaanse geskiedenis, het die argument wat absurdisties genoem is, gemaak, naamlik dat as u die teks van die Grondwet lees, omkopery - verraad, omkopery, ander hoë misdade en oortredings - 'ander' beteken regtig dat misdade en oortredings dit moet wees. verwant aan verraad en omkopery.
En hy het baie suksesvol aangevoer dat hy die saak gewen het dat u 'n bewys van 'n werklike misdaad nodig het. Dit hoef nie 'n statutêre misdaad te wees nie, maar dit moet kriminele gedrag wees, kriminele aard. En die bewerings in die Johnson -saak was baie soortgelyk aan die bewerings hier - beledigende gedrag, obstruktiewe gedrag - en dit het verlore gegaan.
Ek voer dus 'n argument net soos die argument van die groot regter Curtis. En om hulle absurdisties te noem, is om een ​​van die grootste regsgeleerdes in die Amerikaanse geskiedenis te beledig.
Dershowitz het gesê sy argument gaan 'suiwer fokus op die grondwetlike kwessies'.
'N Kort geskiedenis van presidentlike beskuldiging
Watter presidente in die Amerikaanse geskiedenis is beskuldig en hoe werk beskuldiging? Professor Adam I P Smith van die Universiteit van Oxford verduidelik.
Gepubliseer: 11 Januarie 2021 om 16:00
'N Paar bevraagteken die noodsaaklikheid daarvan, maar vir die meeste afgevaardigdes van die konstitusionele konvensie in Philadelphia in 1787 het die Kongres die reg gegee om die president te beskuldig, was 'n duidelike stap. Dit moes nie ligtelik gebruik word nie. Dit was 'n noodbreuk teen outoritarisme. Buite die konvensie het prototemokratiese radikale gewaarsku teen die gevaar om in soveel koninklike voorregte in een man te belê. Wat as 'n toekomstige diktator hom in die amp omgekoop het? Wat as hy met vreemde moondhede saamwerk of sy mag misbruik: sou dit net genoeg wees om tot die volgende verkiesing te wag om hom te verwyder? Beskuldiging was 'n moontlike oplossing.
Dit was 'n praktyk wat diep gewortel is in die Engelse geskiedenis en regspresedent, net soos die frase wat die stigters in die Grondwet ingesluit het as die kriteria wat dit sou regverdig: "verraad, omkopery of ander hoë misdade en wangedrag." Die stigters het nie in detail bespreek wat hierdie frase beteken nie, maar dit was omdat hulle gedink het dit was duidelik: dit beteken misdade teen die staat, nie persoonlike misdade nie. 'N President moet nie beskuldig word van belastingontwyking, bedrogspul as 'n privaat sakeman of ander kriminele oortredings wat geen direkte uitwerking op die uitoefening van sy presidensiële magte het nie. Sulke aangeleenthede kan hanteer word sodra die man die amp verlaat het ('n opsig waarin die president koninklike magte behou het, was in sy skynbare immuniteit teen vervolging). Beskuldiging het nie gegaan oor straf nie - dit het bloot gegaan oor die behoud van die republiek deur iemand uit die amp te verwyder wat 'n gevaar vir vryheid inhou.
Niemand het ooit gedink dat beskuldiging iets anders sou wees as 'n nasionale trauma nie. 'Die vervolging van hulle', voorspel Alexander Hamilton in Federalist nr. 65 (een van sy opstelle ter bevordering van die nuwe Grondwet), "sal selde versuim om die hartstogte van die hele gemeenskap op te wek en dit in min of meer vriendelike of ongerymdhede te verdeel vir die beskuldigde. In baie gevalle sal dit hom verbind met die bestaande faksies en al hul vyandighede, partydighede, invloed en belangstelling aan die een kant of aan die ander kant inskryf, en in sulke gevalle is daar altyd die grootste gevaar dat die besluit sal meer gereguleer word deur die vergelykende sterkte van partye as deur die werklike demonstrasies van onskuld of skuld. "
Hoe werk presidensiële beskuldiging?
Dit was juis die rede waarom die grondwet van beskuldiging 'n moeilike onderneming maak. Eerstens moet die Huis van Verteenwoordigers artikels van beskuldiging - 'n lys van aanklagte - met 'n meerderheidstem stem. Op daardie stadium is die president aangekla, maar hy is nog nie uit sy amp verwyder nie: sy saak gaan dan na die senaat, wat homself as 'n hof byeenroep en bewyse aan beide kante aanhoor. Slegs as die senaat dan met 'n tweederde meerderheid stem om tot skuldigbevinding te stem, moet die president dan sy amp verlaat.
Watter presidente in die geskiedenis is beskuldig?
Van 57 vorige presidensiële terme het slegs een geëindig deurdat die president vroeg sy amp verlaat het sonder om te sterf. Die een voorbeeld was natuurlik Richard Nixon, wat minder as twee jaar in sy tweede termyn bedank het, voor sy byna sekere beskuldiging. Op 29 Julie 1974 het 28 uit 38 lede van die Huisgeregtigheidskomitee gestem om hom teen misbruik van mag te beskuldig, waaronder sommige lede van die president se eie party, wat daarop dui dat 'n groot meerderheid van die algemene huis sou volg. Op 5 Augustus is die sogenaamde "rookgeweer" -band vrygestel, wat bewys dat Nixon tydens die verkiesing in 1972 probeer het om die verantwoordelikheid van sy herverkiesingsveldtog vir die inbraak by die hoofkantoor van die Demokratiese Veldtog in die Watergate-kompleks te verbloem. In die lig hiervan het sy kanse om oortuiging deur die senaat te vermy, vervaag. Op 9 Augustus bedank hy. Alhoewel Nixon nie aangekla is nie, is hy uit die amp verwyder weens die dreigement van beskuldiging. Alexander Hamilton sou dalk gedink het dat dit toon dat die noodsaaklike onderbreking van beskuldiging in 'n goeie toestand was.
Maar ironies genoeg, die enigste twee presidente wat deur die Huis van Verteenwoordigers aangekla is - Bill Clinton in 1998 en Andrew Johnson in 1868 - moes waarskynlik nie gewees het nie, ten minste nie volgens die standaarde wat deur die stigters voorgestel is nie. In geen van die gevalle het die Senaat skuldig bevind nie, hoewel dit in 1868 een stem was. President John Tyler staan ​​ook in 1842 voor ernstige beskuldigings, hoewel die kwessie nooit tot volle stemming gebring is voor middeltermynverkiesings wat die balans in sy guns gebring het nie. Whig -kongreslede was woedend vir Tyler omdat hy die presidensiële veto gebruik het om 'n nuwe tariefrekening te tref. Hulle beskuldig hom van magsmisbruik en voormalige president John Quincy Adams was een van diegene wat beskuldiging aanbeveel het. (Die Whigs was veral bederf omdat Tyler in 1840 op die Whig -kaartjie verkies is as die lopende maat van William Henry Harrison, wat minder as twee maande na die aanstelling oorlede is: hy was veronderstel om een ​​van hul eie te wees!)
Gerald Ford, toe hy die leier van die minderheid in die Huis was tydens 'n polemiek oor die beskuldiging van 'n federale regter, het beroemd gesê: ''n strafbare oortreding is wat 'n meerderheid van die Huis van Verteenwoordigers dit op 'n gegewe oomblik in die geskiedenis beskou.' Dit is 'n verleidelike siniese opvatting. Kan die kongres die 'noodonderbreking' onderneem, selfs as daar nie 'n ware noodgeval is nie?
Die beskuldiging van Andrew Johnson in die nasleep van die burgeroorlog bewys Ford se punt. Johnson was 'n demagogiese dwaas, op geen manier swak toegerus vir die oomblik toe hy die amp beklee ná die moord op Abraham Lincoln. Hy was 'n demokraat uit Tennessee wat in die verkiesing van 1864 as Lincoln se lopende maat aangewys is in 'n poging om aan te toon dat Lincoln se party die gedeeltelike kloof kon oorskry. Toe hy in die amp kom, net toe die burgeroorlog eindig, was hy spoedig in stryd met die kongres vanweë sy al te duidelike simpatie met die verslane blanke Suidlanders, terwyl hy elke poging van die kongres om die regte van vrygemaakte slawe te beveilig of te straf, gestrem het. leiers van die Konfederasie.
Tog was die basis waarop hy aangekla is, belaglik. Die kongres het 'n lokval vir Johnson gestel waarin hy woedend geblind het. Die kongres het 'n 'Wet op ampstermyn' goedgekeur - wat later as ongrondwetlik bevind is - wat verklaar dat die president nie 'n kabinetslid kan afdank sonder toestemming van die senator nie. Johnson het behoorlik in die strik geloop deur die minister van oorlog, Edwin M Stanton, af te dank. Hy is maklik deur die Huis beskuldig. In die senaat het 35 senatore gestem om hom uit die amp skuldig te stel en slegs 19 teen-maar dit was nog steeds 'n stem minder as die vereiste tweederde meerderheid, sodat Johnson oorleef het. As die stemming, op 16 Mei 1868, die ander kant toe gegaan het, sou die grondwetlike balans daadwerklik na die wetgewer verskuif het, wat 'n kwasi-parlementêre stelsel tot stand sou bring. Dit is een van die groot, en onder-gewaardeerde, moontlike gebeurtenisse in die Amerikaanse geskiedenis.
Bill Clinton waarskynlik het gedoen pleeg 'n misdaad toe hy 'n eed aan 'n spesiale aanklaer gelieg het oor sy seksuele verhouding met 'n internis in die Withuis. Maar dit was nie een wat voldoen aan Hamilton se standaard van 'n misdaad teen die staat of 'n bedreiging vir individuele vryheid nie. Tog het die meerderheid van die Republikeinse Huis hom in elk geval beskuldig en die meeste Republikeine in die Senaat het vir skuldigbevinding gestem. Slegs die tweederdesreël het Clinton in sy amp gehou.
Omgekeerd het 'n president in ander gevalle genoeg steun in die kongres om enige bewegings na verhoorverhoor te versmoor, selfs al was daar bewyse dat daar iets was om te ondersoek. Daar was gemompel oor die beskuldiging van James Buchanan (1857–61) en Ulysses S Grant (1869–77) weens korrupsie, Harry Truman weens magsmisbruik nadat hy generaal Douglas MacArthur afgedank het, en Ronald Reagan vir sy beweerde rol in die Iran-Contra-saak - maar in geen van hierdie gevalle was beskuldiging ooit polities lewensvatbaar nie.
Wat is die historiese presedente vir beskuldiging?
Die geskiedenis dui dus daarop dat 'n voorvereiste vir ernstige stappe in die rigting van beskuldiging nie die pleeg van 'n strafbare oortreding is nie, maar 'n partydige opposisie van die kongres. Tog maak die erns van die beweerde oortredings 'n verskil - daar is talle voorbeelde van presidente wat 'n vyandige kongres in die gesig gestaar het, maar wat nog nooit naby beskuldiging was nie, alhoewel die wilder rand van die opposisie dit geëis het (George W. Bush na 2006 en Obama nadat 2010 onlangse voorbeelde was).
Die beweerde oortredings en die duidelikheid van die getuienis maak saak - en dit help ongetwyfeld as die president se misdade tot 'n eenvoudige idee deur die media kan kom ("hy het onder eed gelieg" of "hy het 'n misdaad bedek"). Die kongres het soms die standpunte van konstitusionele regsgeleerdes ernstig opgeneem en probeer onderskei tussen wat werklik 'n "strafbare oortreding" is en wat nie. Byvoorbeeld, in sy eerste termyn as president Richard Nixon het sy belasting ernstig onderbetaal, wat sommige destyds as 'n kriminele oortreding beskou het, maar hy is nie daarvoor aangekla nie, en moes ook nie gewees het nie.
Adam IP Smith is die Edward Orsborn -professor in die Amerikaanse politiek en politieke geskiedenis aan die Universiteit van Oxford en die direkteur van die Rothermere American Institute. Hy skryf en bied ook gereeld dokumentêre programme vir die BBC aan. Sy nuutste boek is The Stormy Present: Conservatism and the Problem of Slavery in Northern Politics, 1846–1865 (Die University of North Carolina Press, 2017).
Besoek www.adamipsmith.com vir meer inligting
Hierdie artikel is die eerste keer gepubliseer deur History Extra in September 2018 en deur die skrywer in September 2019 bygewerk
Op 8 Augustus 1974 kondig Nixon aan dat hy bedank uit die presidensie voordat die Huis kon stem om hom te beskuldig. Ons het 'n hoofartikel van drie kwartale bestuur met die titel: ''n Tyd om vertroue in Amerika te herstel.'
Nixon se bedanking het die land duidelik swaar getref. Ons hoofartikel het Nixon se optrede, sy vertrekstyl, Gerald Ford se potensiaal as president ontleed en hoe die toekoms kan lyk.
Die direksie het opgemerk dat die bedankingsaankondiging van Nixon 'grootmoedig' was in vergelyking met sommige van sy vroeëre antwoorde.
'Net so goed as wat hy gesê het, het hy geen hakies gerig op diegene wat die ondersoek ingedruk het wat tot sy ondergang gelei het nie,' het die raad geskryf.
Die direksie het 'n afgemete standpunt oor die hele administrasie van Nixon ingeneem en die hoogte- en laagtepunte geprys.
'Die oomblikke van onderskeid was die duidelikste in buitelandse aangeleenthede. Die diplomasie van die Verenigde State het die impasse in die Midde -Ooste verbreek. Mnr. Nixon het die isolasie van China geknak. Die president het gesukkel om ontslae te raak van die Sowjetunie. Hy het Amerikaanse troepe uit Viëtnam onttrek. Tog is dit regverdig om daarop te let dat al hierdie prestasies laat was. "
Die hoofartikel merk op sy terughoudendheid in huishoudelike aangeleenthede, insluitend sy 'onvermoë om die verslegtende inflasie die hoof te bied'.
Jerry Ford sal waarskynlik nie ons grootste president bewys nie. "
Die direksie het hierdie bondige verklaring oor Ford se naderende presidentskap: 'Jerry Ford sal waarskynlik nie ons grootste president bewys nie. Maar op rekord van prestasie, behoort hy 'n bekwame president te wees. En deur al die bewyse bring hy eerlikheid, openhartigheid, warmte en 'n oop benadering na die Withuis waarvoor hierdie werk die afgelope jare uitgeroep het. "
Een afdeling eindig met die opmerking dat die volledige proses van beskuldiging en verhoor 'Amerika beter sou gedien het'.
'Maar geregtigheid - 'n vinniger weergawe - is geskied. Daaruit voel die meeste Amerikaners dalk 'n gevoel van hartseer, maar ook 'n groot verligting. Die skandaal is klaar. Meer as twee jaar Watergate is genoeg. "
Watter Amerikaanse presidente het 'n beskuldiging gekry?
Gedurende die week van 8 Februarie begin die historiese tweede beskuldiging van Donald Trump in die Amerikaanse senaat.
Eind 2019 word Trump die derde Amerikaanse president wat deur die Amerikaanse Huis beskuldig is. Hy is in Februarie 2020 deur die GOP-beheerde senaat vrygespreek van twee aanklagte van beskuldiging: magsmisbruik en belemmering van die kongres.
Slegs ure voordat hy vroeër hierdie maand die Oval Office sou verlaat, het Trump die eerste Amerikaanse president geword wat twee keer aangekla is. Huis -demokrate het hom weer aangekla, hierdie keer op 'n enkele aanklag van 'aanhitsing van 'n opstand'.
Die moontlike tweede beskuldiging van Trump dui op 'n afwyking. Uit meer as 230 jaar van Amerikaanse presidente was daar maar selde gevalle waar leiers in die gesig gestaar word.
Trump se ondersoek na beskuldiging het verlede jaar gevorder met die Huis van Verteenwoordigers wat 232-196 gestem het ten gunste van die opstel van reëls vir die vorige beskuldigingondersoek teen Trump. Hy is later vrygespreek van die aanklagte deur die Senaat onder leiding van die Republikein.
Histories het verskeie presidente, waaronder George Washington, Herbert Hoover, Ronald Reagan en George H.W. Bush, met die dreigement van beskuldiging vermaan. Slegs twee Amerikaanse presidente is egter formeel aangekla, en twee ander, insluitend Trump, het formele ondersoeke oor beskuldiging ondergaan.
Hoe werk beskuldiging?
Die beskuldigingsproses begin by die Huis van Verteenwoordigers, wat die taak het om 'n formele ondersoek na die beskuldiging uit te voer. As die Huisregeringskomitee van mening is dat daar genoegsame gronde is, skryf sy lede en stuur dit artikels van beskuldiging, wat dan na die volle Huis gaan vir stemming, volgens die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers History, Art and Archives.
Om 'n president formeel te beskuldig, is 'n gewone meerderheid in die Huis die enigste vereiste. Die laaste fase is die beskuldiging van die Senaat. Slegs as twee derdes van die senaat die president skuldig bevind aan die misdade wat in die artikels van beskuldiging uiteengesit word, word die POTUS uit sy amp onthef.
Hier is 'n kort opsomming van die Amerikaanse presidente wat voor Trump se huidige ondersoek óf aangekla is óf formele navrae ondergaan het:
Krediet: Brady-Handy fotoversameling/Library of Congress via AP
Andrew Johnson, in 1868 aangekla
Johnson, wat president Abraham Lincoln se vise -president was, het sy amp aangeneem nadat Lincoln slegs 42 dae na sy tweede termyn vermoor is, volgens history.com. Johnson het teenstand van die Radikale Republikeine van die Kongres gekonfronteer omdat hy versoek het om kwytskelding van die Konfederale leiers en 'n veto uitgespreek het oor die politieke regte van vrymanne. Congress responded to Johnson's opposition to Reconstruction by enacting the Tenure of Office Act, which barred the president from replacing members of his Cabinet without Senate approval, in 1867. Johnson dismissed that legislation when he fired Secretary of War Edward Stanton in 1868.
How Many US Presidents Have Faced Impeachment? - GESKIEDENIS
In this April 29, 1974, file photo, President Richard M. Nixon points to the transcripts of the White House tapes after he announced during a nationally-televised speech that he would turn over the transcripts to House impeachment investigators, in Washington. Donald Trump joins a small group of fellow presidents now that he's the subject of an official impeachment inquiry in the House of Representatives. (Foto: AP)