Geskryf deur Irene Gammel
Die kunste, letterkunde en kultuur bied modelle vir hoop en veerkragtigheid in krisistye. (Marc-Olivier Jodoin / Unsplash)
Ons assosieer jeugliteratuur selde met eksistensiële krisisse, maar tog bied die jeugliteratuur van Kanada kragtige voorbeelde vir die hantering van kulturele omwenteling.
As 'n geleerde van modernisme is ek vertroud met die gevoel van onsekerheid en krisis wat die kuns, literatuur en kultuur van die modernistiese periode deurdring. Die modernistiese beweging is gevorm deur omwenteling. Ons sal gevorm word deur COVID-19, wat 'n kritieke keerpunt van ons era is.
Sosiale omwenteling skep 'n literêre ruimte vir "radikale hoop, '' N term wat deur die filosoof Jonathan Lear bedink is om hoop te beskryf wat verder gaan as optimisme en rasionele verwagting. Radikale hoop is die hoop wat mense wend tot hulle gestroop word van die kulturele raamwerke wat hul lewens regeer.
Die idee van radikale hoop is van toepassing op ons huidige tyd en die kulturele verskuiwings en onsekerheid wat COVID-19 geskep het. Niemand kan voorspel of dit ooit sal wees nie wêreldreis soos ons dit geken het, of indien universiteitsopleiding sal nog gekenmerk word deur volgepakte lesingsale. Angs oor hierdie onsekere tye is tasbaar in Zoom-vergaderings en die ontmoetings van die aangesig tot aangesig (hoewel gemaskerde) in die openbaar.
Wat kan die literatuur van die verlede dus vertel oor die huidige toestand?
Wat ons sien in die literatuur van die verlede
Oorweeg Kanadese skrywer LM Montgomery, 'n meester in jeugliteratuur. In haar boeke worstel Montgomery met verandering. Sy gee voorbeelde van hoe die visie en drome van die jeug 'n nuwe hoopvolle toekoms vorm in die gesig van verwoesting. Ek het haar romans al baie keer gelees en geleer. Die uitputting van haar hoop en jeugdige werk is egter aangrypend in 'n COVID-19-wêreld.
Haar vooroorlogse roman Anne van Groen Gables verteenwoordig 'n duidelike optimistiese werk, met 'n spoggerige weeskindmeisie op soek na 'n huis in die sentrum. Montgomery se vroeë werk bevat donker verhale as subtekste, soos verwys na Anne se pynlike verlede in weeshuise. Montgomery se latere werke plaas ondersoeke na hoop binne eksplisiet donkerder kontekste. Hierdie verskuiwing weerspieël haar trauma tydens die oorlog en tussen die oorlog. In 'n lang joernaalinskrywing, gedateer 1 Desember 1918, skryf sy: "Die oorlog is verby! ... En in my eie klein wêreldjie was omwenteling en hartseer - en die skaduwee van die dood. "
COVID-19 het parallelle met die 1918 griep-pandemie, wat meer as 50 miljoen mense doodgemaak het en die eksistensiële wanhoop verdiep. Montgomery het die pandemie oorleef. Vroeg in 1919 is haar neef en vriendin Frederica (Frede) Campbell aan die griep dood. Montgomery het gedroom deur te droom, "jong drome - net die drome wat ek op 17 gedroom het." Maar haar drome het ook donker voorgevoelens oor die ineenstorting van haar wêreld ingesluit soos sy dit geken het. Hierdie dualiteit vind sy weg in haar latere boeke.
Rilla van Ingleside, Kanada se eerste tuisfrontroman - 'n literêre genre wat die oorlog ondersoek vanuit die perspektief van die burgerlikes tuis - spreek dieselfde onsekerheid uit as wat ons vandag voel. Rilla bevat meer as 80 verwysings na dromers en drome, baie deur die jeugdige lens van Rilla Blythe, die protagonis, en haar vriend Gertrude Oliver, wie se profetiese drome die dood in die vooruitsig stel. Hierdie visioene berei die vriende voor vir verandering. Meer as die konvensionele gelukkige einde, wat Montgomery se handelsmerk is, kommunikeer haar idee van radikale hoop deur drome 'n gevoel van toekoms aan die leser.
Dieselfde idee van hoop maak Montgomery se roman uit 1923 aan Emily van New Moon. Die hoofkarakter, die 10-jarige Emily Byrd Starr, het die krag van die 'flits', wat haar kwasi-psigiese insig gee. Emily se wêreld stort ineen wanneer haar pa sterf en sy trek in 'n familielid se rigiede huishouding in. Om die hoof te bied, skryf sy briewe aan haar dooie vader sonder om 'n antwoord te verwag, 'n perfekte metafoor vir die radikale hoop wat Emily in 'n skrywer met haar eie kragtige drome en voorgevoelens verander.
Wat ons uit die literatuur van vandag kan leer
Nege dekades later, beïnvloed deur Montgomery se gepubliseerde geskrifte, het Jean Little 'n historiese roman vir die jeug geskryf, As ek sterf voordat ek wakker word: die griepepidemie dagboek van Fiona Macgregor. Die boek, geleë in Toronto, stel die pandemie van 1918 as 'n oomblik van trauma en hoop. Die twaalfjarige Fiona Macgregor vertel die krisis in haar dagboek en spreek haar inskrywings aan met haar denkbeeldige toekomstige dogter "Jane". As haar tweelingsuster, Fanny, siek word van die griep, dra Fiona 'n masker en bly langs haar bed. Sy vertel haar dagboek: 'Ek gee haar 'n bietjie van my krag. Ek kan hulle nie verstaan ​​nie, Jane, maar ek moet bly of sy kan my verlaat. Ek belowe hier en nou dat ek haar nie sal laat gaan nie. '
Goewerneur-generaal Julie Payette oorhandig Cherie Dimaline met die Governor General's Literary Award vir Engelse jongmensliteratuur vir Die murgdiewe. DIE Kanadese pers / Patrick Doyle
'N Dekade later is Métis-skrywer Cherie Dimaline s'n vooraanstaande jong volwasse roman Die murgdiewe beeld 'n klimaat-geteisterde distopie uit waar mense nie kan droom nie, in wat een van die karakters 'die plaag van waansin' noem. Slegs inheemse bevolking kan hul vermoë om te droom red, daarom word die protagonis, 'n 16-jarige Métis-seun met die naam Frenchie, gejag deur 'werwers' wat probeer om sy beenmurg te steel om drome te skep. Drome gee hul eienaar 'n kragtige agentskap om die toekoms te vorm. soos Dimaline verduidelik in 'n CBC-onderhoud met James Henley, "Drome, verteenwoordig my hoop. Dit is hoe ons oorleef en dit is hoe ons voortgaan ná elke noodtoestand, na elke selfmoord. " Hier konfronteer die radikale hoop van Dimaline kulturele volksmoord en die verhale van inheemse bevolking.
Radikale hoop help ons om die verwoesting wat destyds en vandag deur pandemies bewerk is, te konfronteer en bied insig in hoe visies, drome en skryfwerk hierdie verwoesting ondermynend kan omskep in denkbeeldige dade van veerkragtigheid. Deur radikale hoop kan ons begin om die verhaal van ons eie pandemie-ervarings te skryf, met die fokus op ons oorlewing en herstel, selfs al aanvaar ons dat ons manier van doen verander sal word. In hierdie proses moet ons baie let op die stemme en visioene van die jeug - dit kan ons help om die mag van radikale hoop te benut.
Irene Gammel, professor in moderne letterkunde en kultuur, Ryerson Universiteit
Jy is hier: Tuis > Lewe > Reis en kreatiwiteit > Woon in Harmony > Huis en tuin > Troeteldiere & Jy > Jy het die krag om jou troeteldier te genees
Twee van ons: binne die ongelooflike liedjieskryf van John Lennon ...
By universiteite het studente veilige plekke nodig om ...
Stresvolle tye is 'n geleentheid om kinders weerbaarheid te leer
Hoe 3 vorige pandemies massiewe samelewingsveranderings veroorsaak het
Waarom Namaste die perfekte pandemiese groet geword het
Dinamiese tatoeëermerke beloof om draers te waarsku oor gesondheidsbedreigings
Wat ons van Nieu-Seeland en Ysland kan leer oor Covid-19-reaksie
by David Murdoch en Magnús Gottfreðsson
Hoe selfs 'n gemaklike borsel met die wet 'n jong man se lewe permanent kan benadeel - veral as hy swart is