Simbiotiese verhoudings: Ulama en die Mamluk Sultans - Artikels - 2022
Simbiotiese verhoudings: Ulama en die Mamluk Sultans
Deur Yaacov Lev
Mamluk Studies Review, Vol.13: 1 (2009)
Inleiding: Die ulama het 'n belangrike rol gespeel in die politieke en sosiale lewe van die Mamluk-staat. Ira Marvin Lapidus maak byvoorbeeld die volgende waarneming oor die stedelike samelewing van die Mamluk-periode:
In Mamluk-stede bestaan ​​geen sentrale agentskap vir koördinering of administrasie van die sake van die geheel nie. Daar was geen munisipaliteite of gemeenskappe of staatsburokrasieë vir stedelike aangeleenthede nie. Inteendeel, die samehorigheid van die stad was nie afhanklik van enige spesifieke instellings nie, maar van patrone van sosiale aktiwiteit en organisasie wat 'n breër gebaseerde gemeenskap geskep het, en hierdie gemeenskap is rondom die godsdienstige elite gebou.
Die "godsdienstige elite" hierbo genoem, word deur Lapidus geïdentifiseer as ulama, wat volgens sy woorde 'deel was van die Moslemgemeenskap wat geleer is in die literatuur, wette en leerstellings van Islam. Hulle was beoordelaars, juriste, gebedsleiers, geleerdes, onderwysers, lesers van die Koran, voorlesers van tradisies, soefies, funksionarisse van moskees, ensovoorts. " Die doel van die ietwat ongemaklike uitdrukking 'daardie deel van die Moslemgemeenskap het geleer' is om die term 'klas' te vermy as daar na die ulama verwys word. Lapidus is baie eksplisiet oor sy persepsie van die ulama: 'die ʿulamāʾ was nie 'n duidelike klas nie, maar 'n kategorie van persone wat ander klasse en sosiale verdeeldheid oorvleuel en die hele samelewing deurdring.' Ek wil redeneer dat die ulama as 'n klas en nie as 'n kategorie beskou moet word nie. Wat ulama van ander klasse onderskei het, was hulle godsdiensleer, maar soos ander klasse, was hulle verdeel volgens rykdom, status en beroep. As ons oor handelaars, administrateurs of die weermag praat, moet dit op die ulama toegepas word.
'N Ander benadering is deur Carl F. Petry, wat die sosiale struktuur van Kaïro beskou, en in die breë dié van die Mamluk-staat, gebaseer op 'n drieledige verdeeldheid: die regerende militêre kaste,' 'n burgerlike administratiewe elite, waarvan die meerderheid 'n is aangewys as ʿulamāʾ, "en die massas. Die term "burgerlike elite" is wyer as ulama en bevat ook noemenswaardige persone wat nie noodwendig ulama was nie. Petry se administratiewe elite, oftewel "le milieu des administrateurs civils", is die kern van Bernadette Martel-Thoumian se studie van die Mamluk-administrasie van die veertiende en vyftiende eeu. Die professionele administrateurs soos getipeer deur die kātib word breedvoerig bespreek deur Martel-Thoumian, wat die volgende opmerking maak: "Nous avons parlé de milieu civil par opposition aux milieux militaires et religieux. Ce sont donc essentiellement les personnages ayant fait carrière dans l'administration qui sont l'objet de cette étude, même s'il est arrivé à certains d'entre eux d'exercer des fonctions classées, par les recueils de chancellerie, comme militaïres ou religieuses. " 'N Netjiese onderskeid tussen ulama en persone wat in die administrasie werk (kuttāb) is egter moeilik om te tref.
Wat die Mamluk-politieke stelsel betref, stel Petry drie tersaaklike vrae: was burgerlikes in staat om invloed op die heersers uit te oefen, en tweedens, "het die ʿulamā primarily hoofsaaklik as bemiddelaars tussen die Mamlukke en die algemene bevolking gedien. ? " Petry gaan voort deur te vra: "laat die konsep van mediasie nie reg doen aan die ingewikkeldheid van burgerlike elite-status gedurende hierdie tydperk nie?" Die opvatting dat die ulama as bemiddelaar tussen die Mamluk-heersers en die bevolking opgetree het, het wye aanvaarding onder geleerdes gekry. Daniella Talmon-Heller neem egter in haar studie van Zangid-Ayyubid Sirië 'n stap verder as die idee van ulama as bemiddelaars. Sy skryf: "Heersers het nou saamgewerk met ʿulamāʾ, wat hul rol as beskermers van die godsdienstige wet versterk het, en as verspreiders van Islamitiese norme in wyer sosiale kringe." Ek wil nog verder gaan deur aan te voer dat die betrekkinge tussen heersers en ulama simbioties was.