Gee jy aan bedelaars oorsee? - Reisverhale - 2021
Gee jy aan bedelaars?
"As ek al jou blomme koop, gaan jy huis toe, reg?" Het die Aussie-meisie langs my gesê.
'Yup,' het gesê die klein dogtertjie verkoop rose toe sy die bondel aan my vriend hanteer.
Ons was in Bangkok en ek het gesien my Aussie-vriend het jammer vir 'n klein Thai-meisie wat blomme verkoop aan dronk backpackers op Khao San Road in Thailand. Sy het al die blomme gekoop, goed gevoel oor haarself en vol vertroue dat sy 'n dogtertjie van die nag opgestaan ​​het, haar huis toe gestuur het om môre rus te kry.
"O, wat die hel!" Ek het haar omtrent 30 minute later gehoor. Ek het opgekyk en daar, oorkant die straat, was die blommeisie wat 'n nuwe bietjie blomme verkoop. Sy het ons hierdie keer vermy.
My Aussie-vriend was duidelik mismoedig. Sy het gevoel asof sy goed gedoen het, net om 'n wrede werklikheid van Thailand te besef: kinders gaan nie huis toe totdat hul ouers so sê nie. Na baie jare in Thailand het ek geweet dit gaan gebeur. My ander vriende en ek het haar gewaarsku om nie al die blomme te koop nie, dat die dogters se ouers haar net weer sal stuur. Maar sy het nie geluister nie.
En nou dat ek weer in Thailand is en ek weer bedelaars en kleintjies sien, loop die strate rond om geld te vra, wonder ek of gee iets goed doen of net 'n gebrekkige stelsel ondersteun. In baie van die ontwikkelende lande sien jy kinders wat sintjies en blomme verkoop aan Westerlinge. Jy sien ouers smeek met 'n kind wat in hul skoot "slaap" om simpatie te kry. Die ouers weet immers wat ons weet: dit is moeilik om nee vir 'n kind te sê. Jy voel outomaties sleg vir hulle. Jy dink aan die armoede waarin hulle leef, die lewe wat hulle lei, en dink, "Wel, ek sal 'n bietjie gee en help."
As mense nie gee nie, sou daardie kinders nie daar wees nie. En soveel as wat mense protesteer en die kinders wegstoot, maak baie ander mense hul beursies oop in die hoop om iets goed te doen. Ons kyk na die vrou met die baba in haar arms, kom in ons sakke en gaan, "OK, net 'n bietjie."
As ek hierdie bedelaars op straat sien, word ek dikwels geskeur oor wat om te doen. Enerzijds wil ek die stelsel nie voortzetten. Ek wil nie hê dat die kinders uitverkoop word nie, eerder as om op skool te leer. Ek wil nie hê ouers gebruik hul kinders as 'n kortpad na vinnige kontant nie. Ek wil nie hê kinders moet as emosionele afpersing gebruik word nie. Ek wil hê hulle slaap om 22:00, nie te doen met kwaad, dronk toeriste wat op hulle geïrriteer is nie.
Tog weet ek dat baie arm families dit dikwels uit noodsaaklikheid doen. Hulle het net die geld nodig. Ek dink dikwels aan Bangladesj. Terug in die negentigerjare, toe kinderverkoperingsarbeid die oorsaak geword het, was die fokus op Bangladesjse sweatshops. Daar was boikotte. 'N huil Kathy Griffin. 'N oproer. Wetgewing. Klerevervaardigers het gekraak op verskaffers wat kinders gehuur het. Kinderarbeid het afgeneem, en Westerlinge kon maklik slaap.
Nog jare later onthou ek die lees van 'n koerantberig oor 'n studie wat gevolg het wat met die kinders in Bangladesj gebeur het. Dit blyk dat hulle nie skool toe gegaan het nie. Hulle het op straat opgetree as bedelaars. Die gesinne benodig die inkomste vir kos. En as hulle nie kon werk om klere te maak nie, kon hulle op straat werk.
Die behoefte aan voedsel troos al die ander behoeftes.
Ek onthou een keer om hierdie man te loop en sy kind in 'n deel van Bangkok het ek gereeld saam met my vriende gegaan. Die man het 'n paar junky dinge verkoop wat ek nie wou hê nie. Maar ek het eendag langs hom geloop, en die wanhoop, die pleit in sy stem het my net laat staan.
"Kyk net. Asseblief. Asseblief, "het hy gesê.
Ek het nooit so 'n opregte blik van wanhoop op iemand se gesig gesien soos ek daardie aand gedoen het nie. Ek weet nie of dit alles deel van die "geldgeld" -spel was nie, maar ek kon nie daardie ou met sy kind sien nie en dinge wat niemand wou hê en nie verskuif moet word nie. Ek het my beursie uitgetrek en die man 1,000 baht oorhandig ('n bietjie meer as $ 30 USD). Hy was dumbfounded by die geld, maar ek kon net nie meer langs hom loop sonder om te help nie. Die hartseer in sy oë was net te werklik ... net te tasbaar.
Om geld aan bedelaars te gee, verteenwoordig dikwels meer as 'n swart-en-wit keuse tussen ondersteuning en nie ondersteuning van 'n gebrekkige stelsel nie. Baie van hierdie mense het geen werklike sosiale ondersteuningstruktuur wat hulle uit armoede kan help nie. Thailand het geen maatskaplike bystandsprogram nie. (Ook die meeste van die ontwikkelende lande waar jy nie so armoede en soveel bedelaars sien nie.) Hulle is op hul eie.
En so ten spyte van die haat van die stelsel, gee ek gewoonlik. As daar 'n verandering in my beursie is, gee ek dit aan die haweloses en bedelaars van die wêreld. Dit is net te moeilik om nee te sê. My hart breek vir hulle.
En ek weet dit is die punt. Hulle voed op jou simpatie. Dit is moeilik, veral met die kinders.
Wat doen jy? Gee jy? Gee jy nie? Wat is die antwoord hier? Is daar een? Ek is geïnteresseerd om te weet hoe u hierdie situasie hanteer, aangesien u dit regoor die wêreld ontvou.