Hoë mure | Neykie's Weblog
Januarie 29, 2008 at 6:12 nm 3 Kommentaar
Elke dag bou mens een ekstra laag van alles, elke seerkry, verraad en hope versigtigheid om jou hart. Die onverskrokke deel van die lewe maak nie sin nie, en jy redeneer met jouself tot vervelens toe jy bly hoop, en glo dat alles wel reg sal uitwerk.
Jou hart is gedeeltelik verwoes deur die storms wat jy moes leer loop, een maand kon tog nie niks beteken het nie? Elke liewe dag is soos ‘n dolk wat al dieper in jou seer wond insny. Hoe glo mens dan weer as jy klaar geval het. Teleurstelling. Niks bly ooit heel nie, hoe kan mens dan glo dat ‘n ander jou wel sal kan heel.
En jy besef in jou onderbewussyn jy sal altyd vasklou aan verlore dinge- omdat jy nooit weer vir net eenkeer jou siel aan iemand kan openbaar nie omdat niks jou meer skeel nie.
“Alles is vergangklik behalwe die omgee vir mekaar”
Naweek. Weghardloop	Gom.
1. Zee | Januarie 31, 2008 om 8:17 vm
neykie, ding stuur ons toe hierna toe!! Jou inskrywing is so raak!! Ek wonder party dae soos jy dit nou hier bo stel, hoe hoog is daardie muur van my!
2. SHARKS | Januarie 31, 2008 om 1:46 nm
Neykie jy weet watter hoè muur daar tussen my en Koos is en die muur word by die dag net hoèr en hoèr en die sement van die muur net harder en harder, niks sal dit ooit kan breek nie, nie gebed nie nie geloof nie nie liefde nie, niks nie!! Baie mooi inskrywing.
Jou new look lyk pragtig hoor.
3. sonkind | Januarie 31, 2008 om 2:07 nm
Ek dink dat selfs die omgee vir iemand ook soms verganklik kan wees. Diep woorde hier by jou.