Mohenjo Daro, Pakistan - Geskiedenis Podcasts - 2022
Pakistan se Indusvallei, 1922 - 'n Beampte het die ruïnes van die antieke stad Mohenjo Daro ontdek (wat heuwel van die dooies beteken), wat vermoedelik een van die vroegste stede ter wêreld is.
Volgens argeoloë is die stad omstreeks 2600 vC gebou en was dit een van die grootste groot stede in die gebied in sy tyd. Wie presies hierdie ou stad gedurende daardie tydperk beset het, bly onbekend. Onder die ruïnes vind u nie groot geboue, paleise of tempels nie; die stad kon egter ongeveer 34000 inwoners huisves, 'n komplekse infrastruktuur insluitend water- en rioolstelsels, en rykdom bevat, waarvan bewyse in erdewerk en ander argeologiese voorwerpe gevind is.
Maar wat het daardie beskawing beëindig? Waarom het hulle skielik verdwyn? Dit bly ook 'n raaisel. Daar is bespiegelinge dat die stad verlaat is weens klimaatsverandering of gebrek aan handel, maar ander voorstelle gaan ons verbeelding te bowe.
Baie samesweringsteorieë dui daarop - maar is nog nie geverifieer nie - dat iets baie groter in Mohenjo Daro gebeur het. Wetenskaplikes in Pakistan glo dat die stad baie ouer is. Hulle merk op dat tydens die opgrawings van 1922 'n groot aantal geraamtes gevind is wat daarop dui dat hulle skielik dood is. Boonop toon die stene wat in die ruïnes gevind word, tekens van smelt as gevolg van uiterste temperatuur, soortgelyk aan dié wat gevind is na 'n kernontploffing. Volgens William Sturm kon die stene nie net deur vuur gesmelt het nie, maar iets meer intens. Sommige navorsers beweer selfs dat sommige gebiede by Mojenjo Daro stralingsvlakke het wat hoër is as wat verwag is. Nie een van hierdie argumente is bewys nie, maar die bevindings laat beslis interessante vrae ontstaan.
David Davenport, 'n Engelse navorser, het voorgestel dat die groot stad Mohenjo Daro verwys na een van die Bhagavad Gita -terreine wat 'n skielike aanval en vernietiging opgedoen het. 'N Aanval van daardie omvang - wat die hele stad verwoes het - het baie ooreenkomste met 'n kernoorlog, soos beskryf in Mahabharata. Tog is daar in Mahabharata - alhoewel daar baie verwysings is na gevegte, onmiddellike sterftes, vreemde wapens en vreemde vlugmasjiene en gode met supermagte - geen duidelike verwysing na 'n atoomontploffing nie.
Mohenjo Daro is nog steeds verbaas oor argeoloë en is oop vir nuwe ontdekkings en nuwe bewyse wat alle vrae sal beantwoord. Wat ook al daar gebeur het, dit is 'n geheimsinnige plek wat wag om verken te word.
Mohenjo-daro is 'n argeologiese terrein van een van die grootste stede in die Indusvallei, wat omstreeks 2000 vC gedy het. Pseudohistoriane en voorstanders van antieke gevorderde beskawings of buiteaardse besoeke beweer dat daar bewyse is dat die bevolking dood is deur 'n atoombomontploffing omstreeks 1500 vC. Die beweerde bewyse is vol met pseudowetenskap, en dit is, verbasend genoeg, prominent op die program van die History Channel Antieke vreemdelinge.
Vir meer as 3700 jaar het die argeologiese juweel van Mohenjo Daro ongedokumenteer gebly. Na 'n paar hindernisbevindings het grootskaalse opgrawings om die terrein van Mohenjo Daro te ontdek in die 1920's begin. Dit is gelei deur John Marshall, wat destyds die direkteur -generaal van die argeologiese opname van Indië was.
In 1965 het die opgrawings op die terrein van Mohenjo Daro tot stilstand gekom omdat die plek tekens van weerskade toon. In 1980 is die Italiaanse en Duitse ondersoekgroepe verder ondersoek ingestel na die gebied om die geheime van Mohenjo Daro te verdiep.
Die ruïnes van hierdie stad dui op 'n prysenswaardige vlak van sosiale organisasie. Dit is bekend dat Mohenjo Daro groot openbare baddens, vergaderingsale, huise met binnehowe en 'n paar konstruksies met verskeie verhale het.
As u van plan is om per vliegtuig na die historiese plek Mohenjo Daro per vliegtuig te reis, neem dit ongeveer 'n uur om daar te kom. Die lughawe Mohenjo Daro het nie vooraf infrastruktuur nie, wat beteken dat slegs kleiner vliegtuie hier kan land. Die koste van 'n eenrigtingkaartjie van/na Mohenjo Daro beloop ongeveer 6000 PKR.
Baie inwoners en toeriste reis met behulp van riksja's en taxi's van die stad Larkana na Mohenjo Daro. Om 'n taxi te huur om die afstand tussen Larkana en Mohenjo Daro af te lê, kan u ongeveer 500-1000 PKR kos. Dit lyk asof Rickshaw 'n meer bekostigbare opsie is wat slegs teen ongeveer 200 PKR gehuur kan word.
Harappa is 'n baie beroemde argeologiese terrein op 'n afstand van 24 km van Sahiwal in Punjab. Die huidige dorpie wat die naam van hierdie historiese plek geïnspireer het, is net 1 km van die Harappa-ruïnes geleë. Oorblyfsels van die versterkte stad uit die Bronstydperk, wat deel was van die Indusvallei -beskawing, is op hierdie webwerf gevind.
As die naaste stad aan Harappa, 'n wêreldberoemde argeologiese terrein, dien Sahiwal as die belangrikste middelpunt vir besoekers en toeriste. Harappa is slegs 45 minute se ry van Sahiwal af. Met 'n prys van slegs PKR 15, vertrek 'n openbare bus van Sahiwal na Harappa na elke 30 minute.
Is dit moontlik om so 'n ontploffing 4000 jaar gelede te hê? Ons het geen videobande of foto's om dit te bewys nie, maar sommige navorsers meen dat die antieke Suid-Asiatiese stad Mohenjo-Daro, ook bekend as#8220Mound of the Dead, en#8221 ooit die mees gevorderde ou nedersetting gehad het wat deur die kernontploffing vernietig is. . Die antieke Indiese stad (nou in Pakistan) was dig bevolk, geleë op die oewer van die Indus -rivier. Dit was een van die vrugbare lande waar die ou Indus -vallei beskawing gewoon het.
Mohenjo-Daro, die ou Indiese stad waar meer as 40 000 mense 4000 jaar gelede bewoon is
In 1966 berig die Britse skrywer Alexander Gorbovsky in sy boek "Raaisels van antieke geskiedenis" oor die geraamte wat in die gebied aangetref word, wat straling 50 keer meer as 'n natuurlike vlak bevat. Davenport se bewering is ook ondersteun deur 'n ruimte -ingenieur in Rome met die naam Antonio Castellani wat gesê het dat wat by Mohenjo Daro gebeur het, nie 'n natuurlike verskynsel was nie. Terloops, daar was geen vulkaniese aktiwiteit in die omgewing nie.
Mohenjo Daro is een van die vroegste groot stedelike nedersettings van die Indusvallei -beskawing ter wêreld, met moderne geriewe. Dit was teenwoordig op dieselfde tyd as die beskawings van antieke Egipte, Mesopotamië en Kreta. Die terrein is ongeveer 2500 vC gebou en beslaan 'n oppervlakte van ongeveer 300 hektaar.
Dit is in 1922 ontdek deur R. D. Banerji, 'n beampte van die Archaeological Survey of India, en 'n groot opgrawing het in 1930 onder leiding van John Marshall plaasgevind, sy motor is steeds versier in Mohenjo-Daro-museums.
Die rede vir die agteruitgang van die stad is nog onbekend, maar argeoloog sê dat die eksterne aanvalle, verskriklike vloed, verandering van die verloop van die Indus en aardbewings 'n paar redes is vir die vernietiging daarvan.
Mohenjo-Daro: een van die vroegste groot stede ter wêreld
Mohenjo-Daro, wat omstreeks 2500 vC gebou is, was een van die grootste nedersettings van die antieke Indusvallei-beskawing, en een van die vroegste groot stede ter wêreld, in die tyd van die beskawings van antieke Egipte, Mesopotamië, Minoïese Kreta en Norte Chico.
Mohenjo-Daro is in die 19de eeu v.G.J. laat vaar die Indusvallei beskawing afgeneem, en die webwerf is eers in die 1920's herontdek. Daar is sedertdien aansienlike opgrawings gedoen op die plek van die stad, wat in 1980 as 'n werelderfenisgebied van UNESCO aangewys is. Die terrein word tans bedreig deur erosie en onbehoorlike herstel.
Mohenjo-Daro is wes van die Indusrivier in die Larkana-distrik, Sindh, Pakistan geleë, sentraal tussen die Indusrivier en die Ghaggar-Hakra-rivier
Dit is geleë op 'n Pleistoseen -rif in die middel van die vloedvlakte van die Indusriviervallei, ongeveer 28 kilometer van die stad Larkana.
Die rif was prominent gedurende die tyd van die Indus Valley Civilization, wat die stad in staat gestel het om bo die omliggende vloed te staan, maar daaropvolgende oorstromings het sedertdien die grootste deel van die rif in slikafsettings begrawe. Die Indus vloei steeds oos van die terrein, maar die Ghaggar-Hakra-rivierbedding aan die westekant is nou droog.
Mohenjo-Daro is in die 26ste eeu vC gebou. Dit was een van die grootste stede van die antieke Indusvallei -beskawing, ook bekend as die Harappan -beskawing, wat ongeveer 3 000 vC uit die prehistoriese Indus -kultuur ontwikkel het.
Op sy hoogtepunt strek die Indus-beskawing oor baie van wat tans Pakistan en Noord-Indië is, en strek weswaarts tot by die Iraanse grens, suid tot by Gujarat in Indië, en noordwaarts tot by 'n voorpos in Bactria, met groot stedelike sentra in Harappa, Mohenjo-Daro, Lothal, Kalibangan, Dholavira en Rakhigarhi.
Mohenjo-Daro was die mees gevorderde stad van sy tyd, met opvallend gesofistikeerde siviele ingenieurswese en stadsbeplanning. Toe die Indus-beskawing omstreeks 1900 vC skielik agteruitgaan, is Mohenjo-Daro laat vaar.
Herontdekking en opgrawing
Die ruïnes van die stad het ongeveer 3700 jaar ongedokumenteer gebly totdat RD Banerji, 'n beampte van die Argeologiese Opname van Indië, die webwerf in 1919–20 besoek het en geïdentifiseer het wat hy as 'n Boeddhistiese stupa beskou (150–500 nC) bekend dat hy daar was en 'n vuursteenskraper gevind het wat hom oortuig het van die oudheid van die webwerf.
Dit het gelei tot grootskaalse opgrawings van Mohenjo-Daro onder leiding van Kashinath Narayan Dikshit in 1924–25, en John Marshall in 1925–26.
In die 1930's is groot opgrawings op die terrein onder leiding van Marshall, D. K. Dikshitar en Ernest Mackay gedoen. Verdere opgrawings is in 1945 deur Mortimer Wheeler en sy leerling, Ahmad Hasan Dani, uitgevoer.
Die laaste groot opgrawingsreeks is in 1964 en 1965 deur George F. Dales uitgevoer. Na 1965 is opgrawings verbied weens verweerskade aan die blootgestelde strukture, en die enigste projekte wat sedertdien op die terrein toegelaat is, was bergingsopgrawings, oppervlakopnames en bewaringsprojekte.
In die 1980's het Duitse en Italiaanse ondersoekgroepe onder leiding van Michael Jansen en Maurizio Tosi minder indringende argeologiese tegnieke gebruik, soos argitektoniese dokumentasie, oppervlakopnames en gelokaliseerde ondersoeke, om verdere inligting oor Mohenjo-Daro te versamel.
'N Boor met 'n droë kern wat in 2015 deur die Pakistanse Nasionale Fonds vir Mohenjo-Daro in 2015 uitgevoer is, het aan die lig gebring dat die terrein groter is as die opgegrawe gebied.
Argitektuur en stedelike infrastruktuur
Mohenjo-Daro het 'n beplande uitleg met reglynige geboue op 'n roosterplan. Die meeste is gebou uit baksteenvuursteen, sommige bevat songedroogde modderstene en houtstrukture.
Die bedekte oppervlakte van Mohenjo-Daro word op 300 hektaar beraam. Die Oxford Handbook of Cities in World History bied 'n "swak" skatting van 'n piekbevolking van ongeveer 40 000.
Die groot grootte van die stad en die voorsiening van openbare geboue en fasiliteite dui op 'n hoë vlak van sosiale organisasie.
Die stad is in twee dele verdeel, die sogenaamde Citadel, en die onderste stad. The Citadel-'n moddersteenheuwel van ongeveer 12 meter (39 voet) hoog - dit is bekend dat dit openbare baddens ondersteun het, 'n groot woonstruktuur wat ontwerp is om ongeveer 5000 inwoners te huisves, en twee groot vergaderingsale.
Die stad het 'n sentrale mark met 'n groot sentrale put. Individuele huishoudings of groepe huishoudings het hul water uit kleiner putte gekry. Afvalwater word na bedekte dreine gelei wat in die groot strate lê.
Sommige huise, vermoedelik die van meer gesogte inwoners, bevat kamers wat blykbaar opsy gesit is om te bad, en een gebou het 'n ondergrondse oond (bekend as 'n hypocaust), moontlik vir verhitte bad. Die meeste huise het binnehowe gehad, met deure wat na sypaadjies oopgemaak het. Sommige geboue het twee verdiepings.
Talle voorwerpe wat tydens opgrawings gevind is, sluit in sit- en staande figure, koper- en klipgereedskap, gesnyde seëls, weegskale en gewigte, goud- en jaspisjuweliersware en speelgoed vir kinders.
Baie brons- en koperstukke, soos beeldjies en bakke, is van die terrein teruggevind, wat toon dat die inwoners van Mohenjo-Daro verstaan ​​hoe om die verlore wastegniek te gebruik.
Daar word vermoed dat die oonde wat op die terrein gevind is, gebruik is vir koperwerke en die smelt van die metale in teenstelling met smelting. Daar is selfs 'n hele deel van die stad wat toegewy is aan skulpbewerking, in die noordoostelike deel van die terrein. Sommige van die mees prominente koperwerke Die kopertablette wat voorbeelde van die onvertaalde Indus -skrif en ikonografie bevat, word van die webwerf gevind.
Alhoewel die draaiboek nog nie gekraak is nie, pas baie van die beelde op die tablette by 'n ander tablet en het albei dieselfde onderskrif in die Indus -taal, met die voorbeeld wat drie tablette bevat met die beeld van 'n bergbok en die opskrif agterop lees dieselfde letters vir die drie tablette.
Aardewerk- en terracottakuddes is van die terrein herwin, met baie potte wat as bevat, wat argeoloë kon laat glo dat dit óf gebruik is om die as van 'n persoon te hou, óf as 'n manier om 'n huis in die werf.
Hierdie verwarmers, of braziers, was maniere om die huis te verhit, terwyl dit ook gebruik kan word om te kook of te sif, terwyl ander net glo dat dit vir verwarming gebruik is.
Moeder Godin Idol
Die afgod wat in 1931 deur John Marshall ontdek is, lyk of dit sekere eienskappe naboots wat ooreenstem met die geloof van die moedergodin wat in baie vroeë beskawings in die Nabye Ooste voorkom.
Beelde en beeldjies wat vroue uitbeeld, is waargeneem as deel van die Harappaanse kultuur en godsdiens, aangesien verskeie vroulike stukke uit die argeologiese opgrawings van Marshall herwin is. Volgens Marshall is hierdie syfers nie korrek ingedeel nie, wat beteken dat dit nie eintlik duidelik is waar dit van die webwerf gekry is nie.
Die vrugbaarheids- en moederskapaspekte wat op die afgode vertoon word, word voorgestel deur die vroulike geslagsorgane wat in 'n byna oordrewe styl aangebied word, soos deur Marshall gesê, en hom aflei dat sulke beeldjies offer aan die godin is, in teenstelling met die tipiese begrip daarvan afgode wat verteenwoordig die gelykenis van die godin.
Omdat die beeldjies uniek is in terme van haarstyle, liggaamsverhoudings, sowel as hooftooisels en juweliersware, is daar teorieë oor wie hierdie beeldjies eintlik verteenwoordig.
Shereen Ratnagar teoretiseer dat dit vanweë hul uniekheid en verspreide ontdekking op die hele webwerf beeldjies kan wees van gewone huishoudelike vroue, wat hierdie stukke laat gebruik het om in te gebruik rituele of genesingseremonies om bogenoemde individuele vroue te help.
'N Bronsbeeldjie genaamd die "Dansende meisie", 10,5 sentimeter (4,1 in) hoog en ongeveer 4,500 jaar oud, is in 1926 gevind in die 'HR-omgewing ' van Mohenjo-Daro, dit is nou in die National Museum, New Delhi. In 1973 beskryf die Britse argeoloog Mortimer Wheeler die item as sy gunsteling beeldjie:
Sy sou omtrent vyftien jaar oud wees, dink ek, nie meer nie, maar sy staan ​​daar met armbande tot by haar arm en niks anders nie. 'N Meisie, op die oomblik, vol vertroue in haarself en die wêreld. Daar is niks soos sy nie, dink ek in die wêreld. "
John Marshall, nog 'n argeoloog by Mohenjo-Daro, beskryf die figuur as:
'N jong meisie, haar hand op haar heup in 'n half onbeskaamde houding, en haar bene effens vorentoe terwyl sy met haar bene en voete die musiek klop. "
Die argeoloog Gregory Possehl het oor die beeldjie gesê:
Ons is miskien nie seker dat sy 'n danser was nie, maar sy was goed in wat sy gedoen het, en sy het dit geweet.
Die standbeeld het gelei tot twee belangrike ontdekkings oor die beskawing: eerstens dat hulle metaalvermenging, gietwerk en ander gesofistikeerde metodes om met erts te werk ken, en tweedens dat vermaak, veral dans, deel uitmaak van die kultuur.
In 1927 is 'n manlike speksteenfiguur in 'n gebou gevind met ongewoon siersteen en 'n muurnis. Alhoewel daar geen bewyse is dat priesters of monarge Mohenjo-Daro regeer het nie, noem argeoloë hierdie waardige figuur 'n "Priester-koning."
Die beeldhouwerk is 17,5 sentimeter (6,9 duim) lank, en toon 'n netjies bebaarde man met deurboorde oorlobbe en 'n filet om sy kop, moontlik is alles wat oorgebly het van 'n eens uitgebreide haarstyl of 'n hoofkleed, teruggekam.
Hy dra 'n armband en 'n mantel met geboorde trefoil, enkel sirkel en dubbele sirkel motiewe, wat spore van rooi toon. Sy oë was moontlik oorspronklik ingelê.
Die Pashupati -seël
'N Seël wat op die terrein ontdek is, dra die beeld van 'n sitende, kruisbeen en moontlik ithyfalliese figuur omring deur diere. Die figuur word deur sommige geleerdes as 'n yogi geïnterpreteer, en deur ander as 'n driekoppige "proto-Shiva" as "Here van die Diere".
Sir Mortimer Wheeler was veral gefassineer met hierdie artefak, wat volgens hom minstens 4500 jaar oud was. Die halssnoer het 'n S-vormige omhulsel met sewe stringe, elk meer as 4 voet lank, van brons-metaal kraleagtige nuggets wat elke arm van die " verbindS" in filigraan.
Elke string het tussen 220 en 230 van die veelkleurige nuggets, en daar is altesaam ongeveer 1,600 nuggets. Die halssnoer weeg in totaal ongeveer 250 gram en word tans in 'n privaat versameling in Indië gehou.
*Hierdie artikel gebruik materiaal uit die Wikipedia-artikel Mohenjo-Daro, wat vrygestel is onder die Creative Commons Attribution-ShareAlike License 3.0 (sien outeurs).
Die standbeeld is in die sagte mineraal van steatiet uitgekerf en (alhoewel dit blykbaar onvoltooid is) is afgevuur of gebak by meer as 1000 ° C om dit te verhard. Die lang skeur wat aan die regterkant van die gesig loop, reeds teenwoordig toe dit opgegrawe is, kan veroorsaak word deur 'n latere skok. Daar is 'n ongelyke breuk aan die onderkant van die stuk, met die gewaad met 'n patroon verder aan die agterkant as aan die voorkant. Die neus is ook beskadig aan die punt, maar baie ander gebiede is in 'n goeie toestand. Dit is vergelyk met ander IVC -mannetjies, meer volledig, wat 'n sitposisie toon, met in sommige gevalle die een kniehoogte en die ander been onder die lyf. Die Priester-koning mag oorspronklik hierdie vorm gehad het.  Sommige argeoloë, waaronder Jonathan Mark Kenoyer, meen dat hierdie en ander beelde doelbewus 'gebreek en verniel' is, omdat hul onderdane hul reputasie verloor het. 
Die oë is wyd maar smal, blykbaar half toe, daar was waarskynlik stukke dop wat die leerlinge voorstel. Die ore is baie eenvoudig gevorm, soos op ander koppe van die webwerf. Die agterkant van die bokant van die kop is plat, waarskynlik sodat iets wat nou ontbreek, aangeheg kan word, en daar is verskillende teorieë of dit 'n gesnyde "bolletjie" of 'n meer uitgebreide hooftooisel is, miskien in ander materiale en soms net gedra word . Twee gate onder die ore was moontlik om dit vas te maak, of miskien 'n halssnoer. Mackay het voorgestel dat die afplatting was omdat die kop beskadig is, waarmee min latere skrywers saamstem. 'N Ander moontlikheid is dat dit ontwerp is om in 'n nis met 'n skuins bokant te pas. 
Die figuur dra 'n toga-agtige buitekleed wat net een skouer bedek. Die binnekant van die verhoogde trefoil en ander vorms hierop is oorspronklik gevul met 'n rooi materiaal. Die binnekant van die vorms is rof gelaat om dit te help vashou. Die ruimte rondom die vorms het tydens die oorspronklike opgrawing spore getoon van 'n materiaal wat toe 'swart' was, maar moontlik oorspronklik 'n groen of blou agtergrond aan die reliëfvorms gegee het. 
Marshall se eerste gedagtes oor die IVC was dat die bande met Mesopotamië baie nou was, en sy voorlopige verslae, tot 1926, noem dit die 'Indo-Sumerian Civilization'. Hy het toe besef dat dit verkeerd was, en het 'Indus Civilization' begin gebruik.  Die moontlike verband tussen die Priester-koning en ietwat soortgelyke Mesopotamiese figure. Die kunshistorikus Benjamin Rowland het tot die gevolgtrekking gekom dat "die plastiese voorkoms van die kop in harde, maskeragtige vliegtuie en sekere ander tegniese besonderhede redelik naby is, maar tog nie naby genoeg is om 'n werklike verhouding te bewys nie". 
Volgens Gregory Possehl is dit veral die behandeling van die gesigshare wat daarop dui dat die figuur nie heeltemal voltooi is nie. Terwyl die hoofbaard sorgvuldig met parallelle lyne gewerk word, word die bolip ook bo die vlak van die omliggende vleis gelig, maar daar is geen lyne bygevoeg om die snorhare te wys dat dit glad is nie. Op die wange gaan die lyne vir die baard flouer op die wang voort, wat in 'n voltooide stuk waarskynlik glad sou wees. 
Moontlike ondersteuning vir die interpretasie van die figuur as 'n godsdienstige persoon is die oënskynlike voorstelling van die oë soos op die punt van sy neus, 'n oefening in joga en die ooreenkoms van die kleed wat oor die een skouer gedra word met latere kledingstukke, insluitend die Boeddhistiese saṃghāti. 
Die beeld is gevind op 'n diepte van 1,37 meter deur die argeoloog Kashinath Narayan Dikshit (later hoof van die ASI) in die "D-K B" -gebied van die stad, en gegewe die vindnommer DK-1909. Die presiese vonds was "'n klein omhulsel met 'n paar merkwaardige parallelle mure", moontlik die skok van 'n hammam of sauna. Die beeldhouwerk is gevind in 'n klein gedeelte tussen twee van hierdie mure, maar dit lyk onwaarskynlik as sy normale posisie, en daar word vermoed dat dit in hierdie ruimte geval of ingerol het namate die stad in puin gelê het. 
Die vondste van Mohenjo-daro is eers na die Lahore-museum gestuur, maar later oorgeplaas na Nieu-Delhi, die nuwe hoofstad van Brits-Indië, en die hoofkwartier van die ASI, om dit in die 'Central Imperial Museum' te vertoon beplan. Uiteindelik, na die verdeling van Indië in 1947, is dit opgerig as die National Museum of India. Die nuwe Pakistaanse owerhede het die IVC-artefakte teruggestuur, aangesien byna almal wat teen die onafhanklikheid gevind is, afkomstig was van plekke, soos Mohenjo-daro, wat nou in Pakistan was. 
Die standbeeld is eers na Pakistan teruggestuur na die Simla -ooreenkoms van 1972 tussen Pakistan en Indië, verteenwoordig deur hul regeringshoofde, onderskeidelik Zulfiqar Ali Bhutto, die president van Pakistan, en Indira Gandhi, die premier van Indië. Volgens 'n Pakistaanse argeoloog het Gandhi geweier om albei terug te gee Priester-koning en die ander mees ikoniese Indus -beeldhouwerk, die Dansende meisie, 'n kleiner bronsbeeld wat ook by Mohenjo-daro gevind is, en aan Bhutto gesê het dat hy net een daarvan kan kies. 
Die standbeeld is in Londen uitgestal tydens die uitstalling van "The Art of India" in die Burlington Fine Arts Club in 1931 (kat. 114), net soos die Dansende meisie (Kat. 136).  Hierdie eerste vertoning van IVC -vondste buite Indië het aansienlike kennis in die pers gelok.  Ander uitstallings sluit in "Art of the First Cities: The Third Millennium B.C. from the Mediterranean to the Indus" in 2003, in die Metropolitan Museum of Art in New York (Cat. 272a). 
Replika's van die standbeeld is gewild in Pakistan en daarna , en 'n replika wat baie groter is as die oorspronklike, is by die ingang van die Mohenjo-daro-terrein opgerig.
Die standbeeld is een van die "sewe belangrikste stukke menslike beeldhouwerk uit Mohenjo-daro".  The others include two small full-length nude bronze female figures, both called "dancer"s by some, but alternative activities have been suggested, such as carrying offerings.  There are also three male heads in limestone or alabaster, apparently broken-off, and the headless figure of a Seated Man. Various points of contrast and comparison between these pieces and the Priest-King have been proposed there is a considerable variety in the depiction of details among them.  The headless seated man may show the pose of the missing lower part of the Priest-King. 
However, the experts tell us those aren't even the biggest threats posed to the integrity of the city. It's not erosion, extreme temperatures, or extremist groups. Nope. It's toeriste.