In Casablanca is die vergete kinders van Lahraouiyine - Jeune Afrique - TELES RELAY
In sy boek oor kinderjare in Marokko ondersoek die joernalis-skrywer Hicham Houdaïfa 'n onderwerp wat dikwels genoem word en selde bestudeer word: geweld deur kinders. Geselekteerde stukke.
Lyfstraf, seksuele misbruik, skoolverlating, vroeë huwelik, gebrek aan burgerlike status ... In Marokko is die lys van kinderkwale lank. Soveel so dat die verskillende feite met betrekking tot kinders gereeld die hoof van die pers van die koninkryk is: die verkragting van klein Adnane, 11 jaar oud, in Tanger, die jong onaangeklede tiener en helder oordag in 'n bus in Casablanca aangerand, dié van die 8-jarige meisie wat deur haar onderwyseres in Taroudant gemartel is, ens. Maar as die openbare mening telkens verontwaardig word, word daar niks konkreet gedoen nie en gaan hierdie sake vinnig na die vergetelheid.
Kinderjare, grotendeels vergete deur openbare beleid
'Kindheid is die groot vergete van die openbare beleid', dring die skrywer en verslaggewer Hicham Houdaïfa aan, wat gekies het om hierdie onderwerp te behandel in 'n opstel getiteld 'Childhood in Morocco: a precariousness with multiple faces' gepubliseer deur uitgawes 'En All Letters "- wat hy saam met die joernalis Kenza Sefrioui in Casablanca gestig het.
Joernalis sedert 1996, veral op Weeklikse koerant en Ekonomiese lewe, Hicham Houdaïfa het hoofsaaklik gewerk aan samelewingsvakke: vroueregte, migrasie, godsdienstige ekstremisme, burgerlike samelewing ... Hy is die skrywer van Vrou se rug, muil se rug, die vergete van diep Marokko, 2015, finalis vir die Grand Atlas 2015-prys asook die boek, Godsdienstige ekstremisme, gedompel in radikale kringe in Marokko2017.
Marokkaanse joernalis en skrywer Hicham Houdaifa. © HH / Facebook
Vir hierdie sewende boek in die 'Enquête'-versameling, gewy aan ondersoekende joernalistiek, het hy verskeie stede en streke van die koninkryk besoek: Agadir, Ouezzane, Taza ... en natuurlik Casablanca, waar hy gekies het om in te zoem op die gordels van armoede. Oulad Ziane-busstasie, maar ook die distrik Lahraouiyine. Met 'n algemene draad: om die daaglikse lewe van kinders op 'n regverdige en direkte manier so na as moontlik aan hul werklikheid te vertel. En bowenal sonder om ooit in enige ellendigheid te verval, wat ons soms in boeke oor kinderjare vind.
Terwyl armoede volwassenes oorweldig, weeg dit kinders swaarder, wat dan situasies van uiterste geweld verduur.
Lahraouiyine is minder as tien kilometer van die sentrum van die ekonomiese hoofstad geleë. In hierdie vesting van hasjhandelaars en ander qarqoubis, waar habitatte meestal onhygiënies is, sypaadjies amper nie bestaan ​​nie en waar onsekerheid heers, dwaal kinders hulpeloos tussen bedankende pa's en moeders aan die einde van hul tou ... Want as armoede volwassenes oorweldig, weeg dit swaarder op kinders wat situasies van uiterste geweld, liggaamlik en geestelik, verduur.
Uittreksels (met die vriendelike toestemming van Editions En All Lettres) uit 'n werk van openbare nut.
"Ons is die oulad chichane"
Lahraouiyine is 'n sone van ellende, sonder al die middele vir 'n waardige lewe: dit is op sy beste sement, maar dit is veral modder oral, vullis, krotte, slegte reuke en uiterste armoede, muile en karwila (karre) ... Dit is omdat mense behalwe maatskaplike behuising (sement), wat andersins swak ontwikkel is, in kothuise of onhigiëniese behuisings woon. Huise gebou aan die rand van die wet, sonder enige plan: 'n versameling klein vertrekke, klein vensters, onwettige vullishope in die omgewing ...
Om daar te kom, was dit lank nodig om 'n wit taxi te neem en met 'n geïmproviseerde wa voort te gaan. Karre is vandag grotendeels deur bromponies vervang. Maar die distrik het nie are wat die naam waardig is nie. Geen groen ruimtes vir kinders nie. En die inwoners kry byna daagliks kragonderbrekings.
'Daar is geen sekuriteit, geen infrastruktuur, geen higiëne nie. Ons het grootgeword in die kasdir (blik), sonder elektrisiteit en met slegs dekking lmika (plastiek doek). Ons is die oulad chichane (die kinders van chichane, opmerking van die redakteur) ", gooi die kinders my - die term chichane verwys na die Tsjetsjeense bevolking en die beelde van Grozny, in puin, na die slagtings op die plaaslike bevolking tydens die aanval deur Russiese magte in die laat negentigerjare.
"Hier is dit die moeders wat die gewig van die gesin dra"
Saïda, moeder van vyf kinders, almal van skoolgaande ouderdom, woon langs bedelary langs die moskee in die omgewing. 'Hierdie kinders het niemand nie. Ons woon in 'n kaserne wat my ma in Douar Kharbouch vir my gelos het, 'sê ons verleë, hierdie dame, baie bly om haar kinders te vergesel tydens die viering op skool. Ander mammas is daar. Nie 'n enkele vader nie.
In Lahraouiyine is dit meestal vroue wat werk. Hulle maak huise of kafees skoon, verkoop kleenex of bedel. 'Baie jong mans sit in die tronk of gaan heen en weer tussen die gevangenis en die burgerlike lewe. In Lahraouiyine is dit die moeders wat die gewig van die gesin dra ", verduidelik hierdie onderwyser.
Lyfstraf, 'n algemeen aanvaarde geweld
"Kinders woon in onhygiëniese huise, daagliks onder geweld, in ondraaglike losbandigheid met gewelddadige of afwesige vaders. Lahraouiyine is 'n bom wat in die komende jare gaan ontplof, "waarsku hierdie onderwyser.
Fisiese geweld is in wese lyfstraf, wat wissel van klap, herhaalde slae tot ware marteling (brandwonde, frakture, skeurwonde, voete en hande vasgebind deur kettings, gevangenisstraf met ontneming van voedsel). Psigiese geweld, hoewel dit moeilik is om te kwantifiseer, manifesteer in die vorm van afknouery, beledigings, verwerping, emosionele tekortkominge, ontneming van ontspanning.
Sommige ouers beseer opsetlik, ontvoer in 'n kas, beledig en martel hul kinders om hulle 'groot te maak'
Geweld teen kinders kan baie vorme aanneem, van fisiese regstellings tot seksuele aanrandings. 'Ons het gevalle van uiterste geweld ontvang. Sommige ouers beseer opsetlik, sluit in 'n kas, beledig en martel hul kinders om hulle 'groot te maak'. Ander bring hul nageslag van 'n baie jong ouderdom af seksueel met gepaard met marteling, "verduidelik Najia Adib, president van Touche pas à mes enfants, 'n vereniging vir die verdediging van kinderregte.
© Editions En All Letters, Casablanca.
Moeders bring die hele dag in fabrieke deur en laat hul kinders by mourabiyate (ongelisensieerde kinderoppassers) of met hul mans / metgeselle wat nie werk nie. 'Ek het 'n aantal gevalle van seksuele geweld teen kinders behandel. Hierdie misbruik vind plaas in die huwelikshuis en hulle is die vaders. Dit is die geval van hierdie 8-jarige meisie, die slagoffer van seksuele mishandeling, maar wie se ma nie 'n klag wou of kon indien nie, 'sê 'n maatskaplike werker.
'Om hof toe te gaan en 'n dagwerk op te offer, was nie 'n opsie vir haar nie. Sy het heeltyd vir my gesê dat die kleintjie alles sou vergeet, dat die belangrikste was dat sy nog 'n maagd was en dat niemand om haar dit bowenal sou weet nie. Sy het selfs haar dogter die skuld gegee vir wat gebeur het sedert sy aanhoudend gesê het dat laasgenoemde weier om haar broek tuis aan te trek! "
Ons ly steeds onder die gewig van hchouma, skande. Daarom is daar 'n aansienlike aantal gevalle van seksuele misbruik wat nie gerapporteer word nie
Verhale oor kinderverkragting, gepleeg deur die vader, stiefpa, broer of oom, wat verborge bly, nie gerapporteer word nie, in die naam van die familie se reputasie. 'Wat seksuele geweld teen kinders betref, ly ons steeds onder die gewig van hchouma, skande. Vandaar 'n aansienlike aantal sake wat nie gerapporteer word nie, 'het hierdie maatskaplike werker gesê.
'Skaamte moet van kant verander. En dit moet deur bewusmakingsveldtogte gaan, veral in die openbare media om verslagdoening te bevorder. Ten slotte kan effektiewe sorg vir slagoffers van seksuele aanranding slegs gedoen word binne die raamwerk van 'n ware kinderbeskermingsbeleid. "
Vir hierdie jeugregter lê die probleem in die gebrek aan verslagdoeningskultuur. Geweld teen kinders word dus deur die hele samelewing geduld. 'Die hele samelewing moet die kant van die kinders neem. Ons moet almal diegene wat kinders uitbuit, aan die kaak stel, ook vir seksuele doeleindes.
Tussen argumente en geraas in die nag
Samir (11), in die derde jaar van die laerskool, wie se pa nie werk nie en die moeder huiswerk doen, praat sdaâ (geraas) permanent as gevolg van konflik wat nooit by die huis eindig nie. Samir is 'n gereserveerde seun. Hy vertel nie die afgryse van sy daaglikse lewe of vind nie die woorde om dit te doen nie. Sy onderwyser vertel my dat Samir se vader 'n berugte misdadiger is wat 'n paar maande in die tronk deurgebring het weens gesinsgeweld.
'As gevolg van die geweld en die geraas in die nag, slaap kinders nie snags nie. Daarom is hulle die volgende dag nie in 'n goeie toestand nie. 'N Hele aantal van hulle slaap die oggend half half aan die slaap,' voeg dieselfde onderwyser by.
Lahraouiyine behoort tot die hasjverkopers. Die handelaars in Lahraouiyine het elke uithoek van die woonbuurt oorgeneem. Hulle daag die polisie uit en verklaar hulself as meesters van die plek. Die dwelms word helder oordag daar openlik verkoop.
Hier leef almal met vrees in die maag. Begin by die kinders. Hulle bel my om my te vertel van dinge wat hulle gesien en beleef het: moorde helder oordag; minderjariges wat in die openbaar rondloop, met 'n lemwapen in hul hand; taxi's of motoriste helder oordag aangehou. Dit alles terwyl hulle lag, asof hulle oor onbenullige dinge praat.
Inwoners word dikwels wakker met die geluid van 'n geveg tussen handelaars, 'n misdaad of 'n konfrontasie tussen dwelmhandelaars en die polisie wanneer laasgenoemde daarheen verhuis.
Kinders word deur handelaars gebruik om hasj, maajoun en ander zatla-afgeleides te verkoop
In Dar Lhamra, deur die toelating van die kinders van die skool, maar ook deur die onderwyspersoneel, word kinders deur handelaars gebruik om hasj, maâjoun en ander zatla (cannabis) afgeleides te verkoop. "Hulphandelaars" wat deur die besnassa (handelaars) met dwelms na die frontlinies gestuur word.
Op die skaal van die ekonomiese hoofstad teken Lahraouiyine een van die belangrikste verkoopsaktiwiteite van alle soorte dwelms aan: hasj natuurlik, maar ook qarqoubi (psigotropies), kokaïen, ekstase ... Nassima voeg by: 'Die handelaars kom tel die geld voor ons. "
Rachid, 'n polisie-inspekteur, wat jare in Lharouiyine gewerk het, beskryf ook een van die take van kinderhandelaars: 'Lkouri is een van die middelpunte van dwelmhandel in Lahraouiyine. Hierdie douar het net een ingang. En dit is hier waar die kinders gestasioneer is wat die handelaars per WhatsApp-oproep in kennis stel van diegene wat binnekom, of dit nou die polisie of klante is. Hulle word dus betaal vir daardie funksie. "
Eendag sal ek 'n prokureur wees
Asof om hierdie ongeregtighede reg te stel, gooi klein Nassima (9) na my, en vonke in haar oë: 'Ek wil 'n advokaat wees om die armstes te verdedig. Nassima het ook saam met haar ma [na die skoolpartytjie] gekom. 'Ons woon almal saam met my ma, my pa en my vier broers in 'n plakkershuis. Die winter is die seisoen waarin ek die meeste ly: dit is koud en die reën val, sluip die huis in en beskadig my skoolbenodigdhede. "
Haar begeerte om 'n advokaat te word, was nog altyd by haar: 'My familie en die gesinne van my vriende het behuising, veiligheid, speelareas en al hierdie misdadigers en handelaars uit ons omgewing nodig. "
Wie is Haykel Ben Mahfoudh, die Tunisiese kandidaat vir die Strafhof ...
Lêer: Die mees gespierde vroue ter wêreld ...
Goeie nuus / Kroeë en nagklubs ontvang staatsfinansiering ...
Hierdie artikel verskyn eers op https://www.jeuneafrique.com/1062736/societe/a-casablanca-les-enfants-oublies-de-lahraouiyine/?utm_source=jeuneafrique&utm_medium=flux-rss&utm_campaign=flux-rss-jeune- afrika-15-05-2018