Ek onthou die lang treinrit Karoo toe – die koue frikadelle, hoenderboudjies en kaastoebroodjies wat ons op die afslaantafeltjie voor die venster geëet het; die donsige koningsblou spoorwegduvets; die gaping wat jy moes oor as jy van een treinwa na die volgende wou loop; die kondukteur wat “Kaartjies!” in die gang roep en aan die deur tik kort na die trein vertrek het; die koffiewaentjie wat soggens vroeg deur die gang ratel en stomende warm koffie in dik spoorwegkoppies by die kompartement kom bedien.
Die Karoolandskap het toe reeds my hart gesteel. Ek het te veel keer die harde landskap in die pienk lig van die sonsondergang sien sag word om nié my hart te verloor nie.
Op die perron het Oupa en Ouma Noupoort gewag. Netjies langs mekaar. Oupa, geklee in sy pak, das, baadjie en hoed, en ouma Noupoort in haar Sondagklere, handsak oor die arm, sykouse en al, ondanks die versengende Karoohitte. Oupa het ons kleinkinders sommer deur die treinvenster al gesoen en uitgetel voor hy ons koffers aangevat het. Ek onthou die grofheid van sy wang teen my gesig, die seepreuk van sy vel en die tekstuur van sy baadjie wanneer hy my baie styf vasdruk. Hy het nooit baie gepraat nie, maar sy oë het waterig geword van bly-wees.
Op die boonste rakkie van die vertoonkas was Ouma se eintlike skatte wat sy met trots uitgestal het.
Mag jy hierdie Kersfees by jou geliefdes geskenke ontvang wat jy vir altyd in jou hart se vertoonkas kan bêre. En mag jy nooit van die grootste Geskenk vergeet nie.
Die aanklagte, wat deur die voormalige nasionale direkteur van openbare vervolging, adv. Nomgcoba Jiba aanhangig gemaak is, is egter reeds in Februarie 2014 in die Durbanse hooggeregshof deur regter Trevor Gorven uit die hof gegooi.