Die gedig as god en godsdiens - Bibi Slippers | LitNet
Op pad terug na Suid-Afrika ná my twee jaar in Nieu-Seeland en Australië word ek op die lughawe voorgekeer en na die ondersoekhokkie vergesel. Hier word ek deeglik uitgekyk en opgevoel, my handbagasie en klere deursoek vir wapens, dwelms en ander ongerymdhede. Ek was heel uit die veld geslaan ... Ek is die onskuld self en boonop uiters voorbeeldig (was immers hoofmeisie op laerskool). Ek lyk nie eers (baie) soos ’n hippie nie. Ek kon nie verstaan wat my juis verdag laat lyk het nie. Dit was eers toe ek later my plek op die vliegtuig inneem en my boek op my skoot oopslaan dat ek besef wat dit was: die Goeie Boek! Ek het my 2000-uitgawe van Groot verseboek by my gehad omdat die ding te groot en swaar is om in ’n tas te pak. Myne is gereference en gecross-reference met duisende mini-post-its wat bo en langs die kante uitpeul, en die hardeband is al aan die uitmekaarval van jare se gebruik. Met die donkerblou omslag en goue letters moes dit vir die geoefende oë van die sekuriteitswagte op die lughawe soos die religieuse teks van ’n absolute fanatikus gelyk het, die tipe wat dalk ’n vliegtuig sal opblaas in die naam van een of ander god.
[Ek] vertrou ... die begin van ’n gedig bo alle dinge. Onvoorwaardelik vertrou ek dit. Nog nooit het ’n gedig my in die steek gelaat nie. Dis die digter as gelowige wat hier aan die woord is, die individu met onwrikbare geloof in die gedig. Die gedig is god, die digkuns godsdiens. Dis net nie dieselfde tipe godsdiens waaraan ons gewoond is nie.
Essay: “Religions are poems” deur Nick Laird Essay: “Poetry and Prayer” deur James Midgley Gedig: “Psalm” deur Emily Warn Gedig: “Poetry and Religion” deur Les Murray Gedig: “God on the treadmill” deur Benjamin S Grossman Gedig: “Oh God” deur Michelle Tea
Gedig: “Wildpeace” deur Yehuda Amichai Webblad met verskeie gedigte deur Rumi
2012-04-07 @17:02 Haai Bibi Ek wonder altyd oor mens ewat se hulle skryf vir hulself – en steek dan hulle werk in 'n laai weg. Ek lees ook vandag in Die Burger dat die skilder Peter Clarke beweer hy skilder vir homself, maar neem (tog) in ag dat ander dalk ook daarvan mag hou. So het Gregoire Boonzaier aan my gese ook hy (op 93 jaar) is nooit seker van homself as kunstenaar nie.
2012-04-10 @09:59 Beste Francois
Die naweek het ek Stephen King se boek "On Writing" gelees. Hy skryf 'n hele paar goed daarin wat nogal aansluit by van die punte wat jy opper. Eerstens, oor die saak van skryf vir jouself vs skryf vir ander: King meen dat elke werk van fiksie eintlik 'n brief is vir één leser, sy of haar ideale leser. Dit kan sekerlik waar wees vir enige kunswerk ... Ek kan getuig dat ek ook, soos hy, soms vassteek en wonder wat 'n spesifieke persoon van dié reël of daai grappie sou dink. King het ook praktiese raad vir skrywers wat verband hou met die kwessie van uiteindelike lesers: "Write with the door closed, rewrite with the door open. Your stuff starts out being just for you, in other words, but then it goes out." Ten slotte, nog drie aanhalings uit "On writing" wat op verskillende maniere aansluit by die tema van skryfkuns as geloof:
2012-04-10 @11:02 Haai Bibi