U2: GEEN REËL OP DIE HORIZON ALBUM REVIEW - NUUS
Geen lyn op die horison nie
Hoekom U2? Hoe het hierdie vier Iere die bloudruk geword vir elke groep met stadionaspirasies? Die Edge se kerklike kitaarklokkie - wat floreer op dieselfde arena-akoestiek wat andersins bloeiende bande in modder kan verander - is beslis 'n faktor. Dit is ook hul swakheid vir die groot gebaar - of dit nou 'n reuse suurlemoen, hart of mond is. En Bono se katartiese mengsel van moderne wondermiddel - liefde, God, massakultuur - gee hulle 'n reikwydte na die agterste ry en verder. Maar, bowenal, die onrustigheid en bereidwilligheid van die groep om hulself sowel as hul beskermhere uit te daag, is die rede waarom die Killers, Kanye West en Coldplay die volgende U2 wil wees en nie die volgende AC / DC nie. Dit is waarom hierdie vier Ier steeds die punkgees verteenwoordig dekades nadat hulle daaruit gekom het.
'U moet balanseer tussen relevant en kommentaar lewer op iets wat vandag gebeur met die probeer om tydloosheid te bewerkstellig,' filosofeer die Edge in die vroeë negentigerjare. Die aanhaling klink soos 'n rockster-bullshit ... totdat jy besef dat dit amper U2 is gedoen vir 20 jaar. Van 1980 tot 2000 was dit moeilik om presies te vertel hoe die volgende U2-album sou klink. Kortliks: hulle het 'n nuwe atmosfeer bygevoeg, na God gesoek en treffers gevind, hul rock'n'roll-helde opgegrawe, dieselfde helde opgestuur terwyl hulle hul godsdiens verloor het, en pop gesteek via gemuteerde techno. Elke skuif was waaghalsiger as die laaste, selfs 1997 knie-slagoffer Pop gesien hoe die wêreldklopende daad heeltemal onnodige musikale en finansiële risiko's neem in die naam van Warholiaanse post-moderne pastiche. Hulle het toe ook daarin geslaag om op 2000's te verras Alles wat jy nie kan agterlaat nie deur suksesvol terug te keer na die vorm nadat u die idee vir soveel jare afgeskud het. Maar 2004's Hoe om 'n atoombom af te breek en die daaropvolgende toer was kommerwekkend.
Op die plaat is vier ouens bekend daarvoor dat hulle klassieke rock in allerhande impressionistiese rame gepak het (of dit heeltemal via Village People-kostuums afgetakel het) en hulle ongemaklik begryp het vir outydse riffs, terwyl hulle nie onbedagsaam aan hul eie verlede gesmul het nie. Dit was heeltemal voorspelbaar ('City of Blinding Lights'), ingemaakte ('Vertigo') en depressief Sting-agtig ('A Man and a Woman'). Maar die groep het min gedoen om die feit dat hulle in hul nasleep van die vroeë eeu terug was, te verberg; in konsert, in die plek van die ATYCLB toer se hartvormige aanloopbaan was 'n, um, sirkelvormige aanloopbaan. Die kwartet is steeds selfbewus genoeg om stagnasie te bespeur en het begin werk aan wat sou word Geen lyn op die horison nie met die nuwe produsent Rick Rubin en 'n noodsaaklikheid om al daardie opeenhopende U2-vullis weer te breek. Soos Bono vertel het Die New York Times hierdie week: 'As jy 'n gemaklike, betroubare vriend word, weet ek nie of dit die plek is vir rock'n'roll nie.'
Sestien jaar gelede het U2 'n brokkie Public Enemy 'Don't Believe the Hype' in hul tegnologiese voorspoedige TV-toer in die dieretuin ingewerk - miskien moet aanhangers op die oomblik 'n bietjie advies gee. Want hoewel hierdie groep slinkse praatjies hul eie definisie nog 'n keer wou uitbrei, het hulle uiteindelik by die ou medewerkers Brian Eno en Daniel Lanois beland - saam met 'n album wat nie relevant of tydloos is nie.
Die eerste enkelsnit 'Get on your Boots' is 'n kommerwekkende voorbode - dit sal vrygewig wees om dit 'n gemors te noem. Die liedjie kombineer sub-Audioslave-riffs met 'Wild Wild West' van Escape Club en klink meer verbonde as die slegste Girl Talk. 'Ek wil nie oor oorloë tussen nasies praat nie - nie nou nie!' beweer Bono op die liedjie, voordat hy die deugde van stywe leerstewels verheerlik. Sy houding en aflewering buite die boeie dui daarop dat U2 se musiek al langer as 'n dekade ontbreek, maar dit is 'n rooi haring. Terwyl ander snitte soos 'I'll Go Crazy If I Don't Go Crazy Tonight' en 'Stand Up Comedy' lyne bevat wat die sanger se foute en skynheiligheid ondersoek, is die album swaar aan halfslaan woordslaai-karakteriserings en die 'n soort betekenislose platitudes Bono was vroeër so groot om (skaars) te vermy. En daar is 'n sterk tema van bedanking wat deur die rekord loop; Terwyl baie klassieke U2-snitte afkomstig is van Bono se worsteling met geloof en sekerheid, lyk dit asof hy tevrede is met die prysgawe van liedjies soos 'Moment of Surrender' en 'Unknown Caller'. 'Ek het genade in 'n geluid gevind', sing hy op 'Breathe', en die reël lyk soos 'n afweer van 'n man wat soveel tyd spandeer het om te red.
Intussen is die eksperimentele eksperiment van die album verskriklik mislei of weggesteek onder 'n was van onbeskaamde U2-isme (die drie-noot-ring Edge nicks van 'Walk On' vir 'Unknown Caller', die 'oh oh oh' outro van 'Stay' blykbaar gekopieer en geplak in 'Moment of Surrender', ens.). Terwyl Eno vroeër sy unieke klank-borrels en atmosfeer in die weefsel van U2-liedjies gewerk het, lyk hy tevrede om ruim intro's aan te bied wat heeltemal losgemaak is van hul gepaardgaande wysies hier (sien: 'Fez - Being Born', 'Magnificent'). En die fout van die groep neem dikwels die risiko's om slegte reëlings en besluite te neem. 'Surrender' - wat na verneem word in een neem van sewe minute geïmproviseer word - kom lui toegewing voor, en die hardnekkige vers van die titelsnit word getorpedeer deur die afblaasbare skeut. As die toonaangewende innoveerder van die groep, maak die Edge deurgaans 'n besonder ontstellende uitvoering; sy seldsame solo's pak gewoonlik genoeg panache om stadions te vul, maar sy bluesagtige bla van 'n kollig op 'Surrender' sal skaars een oordopie bevredig.
'Dit raak al hoe moeiliker. Jy speel teen jouself en jy wil nie verloor nie, 'het Adam Clayton gesê V verlede maand. En hy het 'n punt. Na byna dertig jaar van 'n grafiek wat verongeluk en uitverkoop is, kan dit van vooraf begin nie maklik wees nie. Daar is net een 'Een'. Op 'n manier het U2 hul volgelinge bederf deur hulself konsekwent te ondervra terwyl hulle liedjies geskryf het wat die persoonlike en kollektiewe bewussyn oorheers. Maar Horison speel duidelik om nie te verloor nie - dit is 'n verdedigende gebaar en 'n taamlike jammerte.