Reg vir ’n kishou
JY LEES NOU Reg vir ’n kishou
Dit het gebeur die dag toe Bessie Pienaar, oud-joernalis, weer haar tennisraket opgetel het. Vir die eerste keer in 12 jaar kon sy die lewe weer in die oë kyk – in haar zippy nuwe rolstoel . .
Ek is nie meer op moedverloor se vlakte nie, al swets ek soms kliphard. Verlam is ek verlam. Tensy ’n wonderwerk vanaand agtuur gebeur en ek weer kan loop - soos die ou bedelaar my hart en mond belowe elke keer as ek hom iets gee! Ek is deur dieptes en dale en weer anderkant uit. Nie net ek nie, my hele gesin saam met my. (Maar hulle het my die dood voor oë gesweer as ek hier oor hulle skryf!) Dus bly ek maar by my storie. Buiten om te sê my huwelik hou nou al 22 jaar (ek het gelukkig ’n baie nice man) en my kinders is nou groot genoeg om te besef ’n ma in ’n rolstoel is nie noodwendig ’n lost case nie! Jou gesin en vriende is goud werd, die pilare van jou geluk. Maar moet dit nie te ver voer nie. As jy net van ander afhanklik is vir jou geluk, stel jy jouself bloot aan seerkry. Lief hulle, maar maak ook plek in jou lewe vir jou eie behoeftes en jou plesiere. Ek het veral geleer om weer in myself te glo. Soos met die tennis. Ek probeer al 12 jaar net een ding op ’n slag. Elke dag bring ’n nuwe oorwinning.
Ek het die volle verantwoordelikheid van my situasie aanvaar en woeker met alles wat ek het om weer so na as moontlik aan my ou self te kom. Wonderwerke gebeur. Nuwe navorsing word gedoen, maar dis nie te sê ek moet daarvoor sit en wag nie. Ek weet ten minste wat my bottom line is - en dan kan dit net beter gaan. Ek was dertig plus toe die ongeluk gebeur het. Naïef genoeg om te hoop, maar ook realisties genoeg om te besef dat die res van my lewe gewy moes word aan die hardste “jop” van my lewe. Ek soek nie Oscars of simpatie nie - net opregte vriende wat my help vasbyt met ’n transformasieproses wat waarskynlik nooit voltrek sal word nie.