Verby die Arctic Circle verander die plantegroei en omgewing al hoe vinniger, hoe verder Noord ons gaan. 200km verder Noord van die Arctic Circle le 'n klein 'outpost' met die naam van Coldfoot. Ja, dit is wel koud daar, maar die naam van die plek het niks te doen met die tempratuur van jou voete nie. Die dorp is gestig in die jare toe hulle Goud ontdek het in die area. Die winters is egter baie erger en kouer as wat die meeste mense gewoond was, en meeste van die dorpie se populasie het 'koue voete' gekry en suid getrek voor die aanbreek van die wintermaande, vandaar die naam, Coldfoot. Die 400km tussen Fairbanks en Coldfoot is afgelee, en daar is slegs een ander padstal met petrol tussen in. Dis by die brug wat oor die magtige Yukon rivier loop. Hier het ons 'n tannie ontmoet wat haar 'art' goedjies verkoop vir 'n inkomste. Sy bly daar naby, iewers langs die rivier, en kan slegs by haar huis uitkom met 'n boot. Ek weet nie wat sy in die winter doen nie, want die rivier is vas gevries in die winter. Sy het ons fotos gewys van haar huis in die boendoes en hoe hulle dit gebou het. Syt ook 'n foto van 'n groot beer wat sy raakgeloop het een dag daar in die bos, sy't gelukkig haar geweer by haar gehad, en die beer het nie 'n kans gehad nie. Ek haal my hoed af vir die mense wat in daardie omgewing bly, want die dag toe ons daar besoek, het ons gebibber van die koue, en vir hulle is dit 'n lekker somersdag vir hulle! Die aand by Coldfoot het die tempratuur weer gedaal tot amper vriespunt. Die -1°C slaapsakke wat ons gekoop het in New York hou ons nie so lekker warm soos ek verwag het hulle sou nie, en wens ek het eerder die -8°C sak gekoop, soos die verkoopsman voorgestel het. Op daai tyd (In New York) het ek gedog die ou wil net meer geld maak om 'n duurder slaapsak aan ons te verkoop, maar nou reken ek dat hy dalk geweet het waarvan hy gepraat.
Die vrydag oggend het ons weer laat by die kampplek wegekom, aangesien die tent soos gewoonlik nat gedou was, en dit vat maar lank om droog te raak in die koue. Teen 12:00 was dit 'n 'lekker warm' 10°C en ons het in die pad geval. Die 400km tussen Coldfoot en Prudhoe Bay is werklik wildernis, met geen stoppe of dorpies tussen in nie, hier moet jy seker maak jy kan dit al die pad maak met jou brandstof. So 150km noord van Coldfoot sien ons die laaste bome, verder noord kan bome nie groei nie, dis te koud. Net na die laatse bome klim ons oor die Brooks Range Berge met 'n bergpas, seker die mees noordelikste pas in die wereld? Dis hier waar dit begin koud raak, want dit was ook die laaste son wat ons gesien het, te danke aan die dik wolke wat in die lug hang. Die tempratuur het gesak tot 5°C, en so 180km voor Prudhoe Bay kon ons dit nie meer hou nie, ons moes eenvoudig iets warm inkry om van binne af op te warm. Na ek afgetrek het van die pad, en die sakke afgelaai het, het Charmaine vir ons 'n lekker koppie koffie met die kamp stoof gemaak. Dit maak die wereld se verslik in koue soos die. Ons Suid Afrikaners is nie die soort van koue gewoond nie, selfs die keer toe ek destyds met my bike Sutherland (Weskaap) toe was in die winter (Julie) kom nie naby wat ons nou voel niel. Die kouie hier in die Arctic is duidelik in 'n ander klas, dit trek so in jou bene in. Enewil, na die koffie drink kon ons darem weer ons ligamente knak en beweeg, en ons het toe die laaste 180km veilig afgele. Die pad vir Jan publiek (dis nou ons) stop by Deadhorse (70° Noord), 10km suid van Prudhoe Bay en die Arctic Ocean. Dis 'n dorpie soos geen ander, 'n industriele dorp. Akomodasie van werkers lyk soos die 'labour camps' wat jy in Dubai kry, net so bietjie kleiner. Daar is heelwat swaar inustriele voertuie met sulke Caterpillar tiepe bande, seker vir die sneeu omstandighede. Die tempratuur het gesak na 3°C, en ons het geweet kamp is verseker buite die kwessie. Die enkele oop kamer in die hotel in die dorp was 'n God send, want ons was koud tot in ons diepste bineste. Die kos was uit die boekke uit en ons het die aand vir die eerste keer sedert Montana weer in 'n warm bed geslaap!
Die volgende oggend toe ek uitgaan om die bike te pak, merk ek op dis 2°C en besluit om te wag dat dit bietjie warmer raak voor ons vertrek. Teen 12:00 was dit steeds 2°C, en ons besluit maar om die koue aan te durf en suid te ry, eerder as om weer $180 op te dok vir verblyf in Prudhoe Bay. Vir die eerste 200km was dit vrek koud, onder 5°C, maar ons het geweet dit kan net warmer raak in die suide. Op pad het ons 'n hele spul Musk-Ox en Arctic Squirrels gesien, 2 tiepes diere wat jy net in die Arctic kry. Musk-Ox lyk soortgelyk aan 'n Bison buffel, maar is so bietjie kleiner, het 'n ander tiepe gesig en sulke unieke krul horings. Een ou met wie ons gesels het, het die aanmerking gemaak en gese hulle lyk 'pre-historic'. Dis 'n goeie beskrywing, want hulle lyk werklik asof hulle in die tyd van die 'Mammoth' moes geleef het. Die Arctic Ground Squirrels is sulke vet eekhorinkies met 'n baie klein stertjie. Dis die enigste dier in die Arctic wat hiberneer in die winter. Ons het ook Caribou, Dall Sheep en verskillende voel soorte gesien. Die terein en plante hier is baie uniek, iets wat ons nog nooit tevore gesien het nie. Dis werklik 'n vooreg om hier te kan wees, in die deel van die wereld waar dit 24 uur lig is in die somer en 24 uur donker in die winter! Die aand slaap ons weer by Coldfoot, en die keer is daar nie wolke in die lug nie, en ons kon sien hoe die son ondergaan, baie anders as wat ons gewoond is. Dis die laaste dag van Augustus, en dit raak donker teen so 22:30. Die son sak nie 90° met die horison soos in Suid Afrika nie, hy kom af met 'n geweldige skuinste, ek skat so 30° of dalk minder, ja, dis 'n baie besonderse ondervinding om hier te kan wees. . . . . . . .