Die Wêreldgesondheidsorganisasie sê dat ons ernstig moet besnoei op sout - Tradisionele resepte - 2021
Die Wêreldgesondheidsorganisasie sê dat ons ernstig moet besnoei op sout
Amerikaners is verslaaf aan sout. Vertel ons iets wat ons nie geweet het nie.
Ons kan nie genoeg van sout kry nie. Dit is dus nie so verbasend dat ons as 'n land te veel natrium verbruik nie. Volgens 'n onlangse vier-nasie studie deur die Wêreldgesondheidsorganisasie, wat 16 000 mense in die Verenigde State, Brittanje, Frankryk en Mexiko ondervra het, het slegs 0,5 persent van die deelnemers genoeg kalium gehad en het die aanbevole daaglikse natriuminname nie oordoen nie.
Volgens die WGO -riglyne word daagliks 2 000 milligram natrium en 3 510 milligram kalium verbruik. Om dit in perspektief te stel, gee 'n Chipotle carnitas burrito 'n skaal van 2390 milligram natrium. Volgens die opname is die grootste oortreder die Verenigde Koninkryk, wat 0,1 persent van die kalium- en natriumriglyne nagekom het. Die Amerikaanse deelnemers het 0,3 persent nakoming. Hierdie resultate klink nogal eng, maar 'n ander span wetenskaplikes roep die WGO op sy onmoontlike riglyne. Dit is immers minder as 'n teelepel sout per dag.
"Die probleem is dat natrium en kalium in baie van dieselfde kosse voorkom," het dr. Adam Drewnowski, 'n professor in epidemiologie, wat die Sentrum vir Voeding by die Gesondheid aan die School of Public Health aan die Universiteit van Washington lei. het aan Science Daily gesê. "Melk bevat natrium, dus as u u natriuminname wil verminder, kan u minder melk drink. Maar melk het ook kalium, dus as u u kaliuminname wil verhoog, moet u meer melk drink. U kan dus nie 'n aanbeveling wat u vertel om die hoeveelheid natrium wat u eet met twee derdes te verminder en die hoeveelheid kalium wat u inneem, te verdubbel. "
Klink soos 'n regte catch-22. Die verhoging van u kalium inname terwyl verminder u soutinname selfs matig kan dit geen skade berokken nie (en dit verminder ook u kanse op hartsiektes aansienlik).
As u ophou om sout te eet, gebeur dit werklik met u liggaam
As u ophou om sout te eet, gebeur daar 'n hele paar dinge, aangesien ons dit gereeld in ons daaglikse lewens eet. Alhoewel u dit nie besef nie, is sout een van die belangrikste bestanddele vir die bereiding van lekker kos. Om te leer hoe om behoorlik te geur, is 'n kunsvorm - te min sout beteken dat die geur nie sal verskyn nie, en te veel sout sal die gereg oorweldig. Boonop kan sout gebruik word om voedsel vir 'n lang tydperk te bewaar, wat dit 'n nog meer noodsaaklike stapelvoedsel maak.
Maar so belangrik as wat sout is, te veel daarvan kan 'n wye verskeidenheid gesondheidsrisiko's inhou, volgens Harvard University. Kombineer dit met die feit dat die meeste Amerikaners daagliks te veel sout verbruik, volgens die CDC, en dit word duidelik dat ons 'n bietjie probleem onder hande het. Vir hierdie doel kan dit 'n goeie idee wees om bewus te wees van u soutinname en dit tot 'n gesonder hoeveelheid te verminder.
Watter fisiese veranderinge kan u verwag as u u natriuminname verminder? Lees verder om uit te vind wat met u liggaam gebeur as u ophou om sout te eet - spesifiek tafelsout.
Maak sin van die soutskudder
Die beste manier om u natriuminname te verlaag, is om soveel as moontlik van vooraf te kook: Driekwart van die natrium in die Amerikaanse dieet kom uit eet en voorbereide en verwerkte voedsel, terwyl slegs 5% afkomstig is van sout wat by die huis gevoeg word. kookproses en 6% van sout wat by die tafel gevoeg word, volgens die Centers for Disease Control and Prevention.
Nuwe riglyne om sout in die dieet van Amerikaners te verminder, het baie kokke in 'n piekel gelaat (terloops 'n natriumhappie).
Baie huiskokke wonder hoe om te weet of die hoeveelheid sout wat hulle gereeld gebruik, ongesond is en hoe dit kan verminder. Professionele sjefs is ook verbaas oor die veranderende advies. 'Gaan ons almal die taak kry om iemand aan te stel om in te kom en soutvlakke te toets? vra sjef Marco Canora van die restaurant Hearth in New York. Sout is nie iets wat gereeld gemeet word nie, sê hy. "Kook sout in die kombuis en voeg baie la minute by."
Die Food and Drug Administration het in Junie nuwe konsepriglyne vir die vermindering van sout in kommersiële en verwerkte voedsel bekend gemaak. Volgens die aanbevelings moet Amerikaners hul natriuminname tot 2300 mg per dag verminder, vergeleke met die huidige daaglikse gemiddelde van 3,400 mg. Mense met hoë bloeddruk, of wat die risiko loop, moet hul inname nog verder verminder tot 1500 mg per dag, sê die FDA.
Hierdie somer het New York City boetes in werking gestel vir kettingrestaurante wat nie aan 'n stadswye regulasie voldoen nie, wat spyskaartwaarskuwings vereis vir items met 2300 mg natrium of meer per porsie.
Om dit in perspektief te plaas, is daar 2300 mg natrium in 'n teelepel tafelsout.
Alles wat ons gedink het ons weet oor sout en gesondheid, was reg
'N Onderhoud met advokaat Michael F. Jacobson oor gesondheidsbeleid oor die dekades lange stryd om gevaarlike soutvlakke in die voedselvoorraad te reguleer.
Anders as suiker en transvette, kan ons sout in ons voedsel as 'n menslike noodsaaklikheid aanvaar, 'n antieke mineraal wat die geure maklik in ligte kos verhoog.
Maar ons het 'n lyn gekry oor natriumchloried. Dit is wat dr Michael F. Jacobson in sy nuwe boek beweer Salt Wars: The Battle About the Biggest Killer in die Amerikaanse dieet.
Jacobson werk al dekades lank saam met die Center for Science in the Public Interest - 'n groep wat hy gehelp het om te pleit vir strenger gesondheidsregulasies oor Amerikaanse voedsel, en skryf 'n hoop boeke langs die pad oor advies oor die wetenskap agter voeding.
Dit wil voorkom asof wetenskaplikes eenvoudig nie kan besluit oor die gevolge van 'n soutvrye dieet op die gesondheid nie, maar Jacobson sê dat die teenstrydige boodskappe 'n mengsel van gemorswetenskap en bedrog in die bedryf is. Hy voer aan dat die wetenskap lankal bevestig het dat ons te veel sout inneem, wat lei tot onnodige hoë kardiovaskulêre siektes, en sy boek volg die stryd tussen 'n groot eeu tussen 'Big Salt' en advokate vir gesondheid-soos hy self-om die dinge in ons kos. Jacobson sê dit is uiteindelik tyd om die sout in ons kos met 'n derde te sny en te handel oor die feite wat ons al die tyd geken het.
Die Saturday Evening Post: Hoe verdedig u die wetenskap wat u in u boek voorgehou het? Is daar 'n wetenskaplike konsensus dat natriumverbruik te hoog is?
Michael F. Jacobson: Daar is lankal konsensus dat ons die inname van natrium moet verminder om die risiko van hartaanvalle en beroertes te verminder. Die konsensus word weerspieël in verklarings van organisasies soos die Amerikaanse departement van gesondheid en menslike dienste, die Wêreldgesondheidsorganisasie en die American Heart Association. Dit is nie organisasies wat riskante standpunte inneem of hul stellings op swak bewyse baseer nie. Gewoonlik wag hulle eintlik te lank om die publiek te vertel om die een of ander ding te doen.
Daarteenoor het die 'opponerende kant' - as u dit so wil stel - 'n vergelykende handjievol studies wat sedert die publikasie daarvan gekritiseer is weens basiese gebreke. Op hierdie stadium hoop ek dat die debat oor sout geëindig het. Verlede jaar het die National Academy of Sciences 'n verslag uitgereik wat die teenstrydige studies summier afgemaak het as basies gebrekkig. Hulle het hulle met 'n vonnis van die hand gewys, met verwysing na die ander bewyse wat al lank hoofstroom was.
SEP: U skryf oor die 'J-vormige kromme'-die bevinding dat laer soutinname ook 'n hoë risiko vir kardiovaskulêre siektes tot gevolg het-as basis vir baie van hierdie 'teenstrydige' teorieë rondom sout. Wat dink u van die wetenskap daaragter?
Jacobson: Dit is rommel. Die PURE -studies [Prospective Urban Rural Epidemiology], wat die algemeenste gepubliseer is om aan te toon dat die gebruik van minder sout skadelik kan wees, is gebaseer op die neem van 'n urinemonster van 'n aantal deelnemers aan die begin van die studie. Een monster. Dit is nie eens 'n 24-uur-versameling nie, wat die standaard is vir die meting van natriuminname. Die volgende aanname wat hulle maak, is dat een monster verteenwoordigend is van 'n persoon se lewensverbruik, maar dit is nie. Miskien het daardie persoon daardie dag uitgeëet, of miskien het hy kanker gehad en het hy skaars geëet. Mense het hierdie navorsing lankal gekritiseer, maar die afgelope paar jaar het twee studies dit heeltemal ontken.
Verlede jaar het die NAS 'n verslag gedoen oor natrium- en kardiovaskulêre siektes. Hulle het 'n meta-analise gedoen van die beste studies wat 24 uur urineversamelings behels en die verwagte lineêre verband gevind. Hulle het die PURE-studies en ander wat die J-vormige kurwe gevind het, as fataal gebrekkig afgemaak. Ek hoop dat dit die twis beëindig.
'N Paar jaar gelede het die kongres gesê dat die regering nie moet optree om natrium te verminder voordat die NAS 'n studie gedoen het om na die direkte verband van natrium met kardiovaskulêre siektes te kyk nie. Nou, nou het hulle die studie gedoen en tot die gevolgtrekking gekom dat die verlaging van natrium voordelig en nie skadelik is nie.
SEP: Hoe sou u sê dat nuusmedia so in die kontroversie rondom dieetkunde ingryp?
Jacobson: Ek verstaan ​​nie waarom gesondheidsjoernaliste die PURE -studies en hul voorgangers ongegrond verklaar het nie, omdat dit in stryd is met wat die grootste deel van die navorsing sê. Ek dink hulle begin met Die Washington Post en Die New York Times, was werklik onverantwoordelik. Miskien is dit in 'n mate 'n voorbeeld van 'man byt hond'. Ek wed redakteurs hou van die verhale wat die teenoorgestelde siening bekend maak, veral as die navorsers by gerespekteerde instellings is.
In die geval van die PURE -studies, is hulle nie besmet met bedryfsfinansiering nie. Retories is dit makliker om studies af te skiet wat deur die snackvoedselbedryf befonds word of so. Maar ek is regtig verbaas, en baie ander mense op die gebied van hoë bloeddruk en kardiovaskulêre siektes is geskok dat die [PURE] navorsers steeds geld kry vir die soort navorsing, en dat gerespekteerde uitgewers - soos die Lancet of British Medical Journal - aanvaar hierdie studies. Hulle verwar die publiek beslis.
Dieselfde verskynsel het plaasgevind oor 'n hele reeks openbare gesondheidskwessies van groot belang. Met die hoofbedryf - wat lood in petrol verdedig - gaan dit 100 jaar terug. Gewoonlik is dit die nywerheid wat die navorsing borg, of, as die navorsing onafhanklik is, die navorsing wat hul standpunte ondersteun, baal, en sê: nou kan die regering nie optree totdat ons studies doen wat onmoontlik is om te doen nie.
Met sout was daar 'n 'beweging van die doelpale'. Dertig jaar gelede was die bewyse duidelik dat toenemende natriuminname die bloeddruk verhoog, en verhoogde bloeddruk die risiko van kardiovaskulêre siektes verhoog. Byna elke navorser was dit eens dat die verhoging van sout die risiko van kardiovaskulêre siektes verhoog, maar na 'n paar studies het teenstanders gesê dat hierdie gevolgtrekkings nie gekoppel kan word nie, dat ons direk, met gerandomiseerde, gekontroleerde studies, moet bewys dat die verhoging van natrium die risiko verhoog van kardiovaskulêre siektes. Hierdie studies is byna onmoontlik om te doen. 'N Paar studies (ek noem dit in Salt Wars) lewer bewyse, maar hulle is almal op een of ander manier beperk. Maar die American Heart Association en die WGO en ander sê dat hierdie navorsing heeltemal onnodig is, dat hulle die navorsing beslis nie befonds nie, en dat ons baie meer bewyse het as wat ons nodig het om beleid te neem om sout in die voedselvoorsiening en dieet te verminder.
Die strekking van die grootste deel van die veld is om te sê, laat ons natrium in die voedselvoorraad verminder om 'die gesonde keuse die maklike keuse te maak'. Daar is studies wat toon dat as u met laer natriumvoeding begin en sout byvoeg, u gewoonlik minder sout kry as wat ons in die meeste van ons voedsel sien.
SEP: U is al dekades lank betrokke by gesondheidsvoorspraak. Wat het u in die industrie en beleid sien verander wat die Amerikaanse dieet betref?
Jacobson: Met sout het die beleidsgevegte in 1969 begin toe die Withuis -konferensie oor voedsel, voeding en gesondheid gesê het dat natrium in die voedselvoorraad verlaag moet word. Op daardie tydstip, en tans, beskou die Food and Drug Administration sout as 'algemeen erken as veilig' en kan dit in enige hoeveelheid gebruik word. Maar op grond van die bestaande navorsing in 1978, het ons [Sentrum vir Wetenskap in Openbare Belang] 'n versoekskrif aan die FDA versoek om regulasies te neem om natrium te verlaag, en topnavorsers ondersteun die versoekskrifte.
'N Paar jaar later was die FDA in die Reagan -administrasie onder leiding van 'n hipertensie -deskundige, en hy het gesê dat ons natrium moet verlaag deur 'n vrywillige benadering te volg en dat as die industrie die natrium nie verlaag nie, hy dit sou verplig. Die kommissaris het die agentskap na twee jaar verlaat, en intussen het die bedryf amper niks gedoen nie. Daarna het CSPI gefokus op die natrium -etikettering van alle voedsel, en ons het gehelp om die wet op die etikettering van voeding te aanvaar, wat die etikettering vereis, soos die etikette van voedingsfeite wat natrium op alle verpakte voedsel bevat. Ons het dus gewag om te sien of etikettering die inname van natrium sou verminder, en toe ek dit tien jaar later bekyk, sien ek dat dit geen effek het nie. Natriumverbruik bly dieselfde. So in 2005 het ons re-het die FDA gesoek en 'n nuwe petisie ingedien. Teen daardie tyd was die bewys baie groter dat natrium die bloeddruk verhoog. Maar die regering het niks gedoen nie. Ons het toe daarin geslaag om die kongres te kry om die NAS te finansier om 'n studie te doen oor hoe u die inname van natrium kan verlaag.
In 2010 het die NAS 'n belangrike verslag gepubliseer waarin gesê word dat die FDA dit moet doen mandaat laer natriumvlakke in die voedselvoorraad, maar die FDA -kommissaris het onmiddellik gesê dat hulle weer sal probeer vrywillig verlagings. Dit het 'n rukkie geneem - ses jaar in werklikheid - vir die FDA om vrywillige doelwitte te bereik vir die verlaging van natrium in verpakte voedsel. Dit was in Junie 2016, net maande voordat die Obama -administrasie sy amp verlaat het, so duidelik was daar nie genoeg tyd om die teikens te voltooi nie.
Vier jaar later het die Trump -administrasie steeds niks gedoen nie. Absoluut niks. Alhoewel, twee jaar gelede, die FDA-kommissaris Scott Gottlieb-wat in die nuus was oor COVID-19-gesê het dat die vermindering van natrium waarskynlik die belangrikste is wat die FDA in die voedingswêreld kan doen. Ongelukkig het hy 'n paar maande later die kantoor verlaat en die FDA het niks gedoen nie.
Dit is 10 en 'n half jaar sedert die NAS verpligte natriumverlagings gevra het, en die laaste keer dat die CDC in 2016 gekyk het, was daar in 30 jaar geen verandering in natriuminname nie. Op hierdie stadium dink ek die meeste waarop ons kan hoop, is die implementering van die vrywillige doelwitte. Die FDA het doelwitte gekies wat die natrium oor tien jaar sou verlaag tot die aanbevole vlakke - as alle voedselvervaardigers daaraan voldoen. Oor tien jaar gaan baie mense onnodig dood.
SEP: Wat was die Salt Institute? Sou u dit op dieselfde manier kenmerk as wat mense aan die tabaklobby of die olielobby dink?
Jacobson: Steven Colbert het gesê dat die Salt Institute nie met die Salk Institute verwar moet word nie, omdat die Salk Institute polio genees terwyl die Salt Institute hamme genees. Dit het 'n lag van die gehoor gekry [toe Jacobson 'n gas by Comedy Central was Die Colbert -verslag in 2010]. Die Salt Institute was lank 'n groep wat deur soutvervaardigers gestig is, soos Morton Salt en Cargill.
In die boek noem ek dit "die muis wat gebrul het." Dit was 'n klein organisasie - vyf of ses personeellede en 'n jaarlikse begroting van ongeveer drie miljoen dollar - maar hulle was regte tiere wat die verdediging van sout betref. Elke keer as mense die natriumvlakke in die voedselvoorraad kritiseer en veranderinge aanbeveel, sal die Salt Institute daar wees met vitrioliese stellings, pamflette, onderhoude. Hulle het 'n groot hoeveelheid pers genereer, wat ek dink aansienlik bygedra het tot die modder van die waters. Hulle het baie van die J-vormige kurwe teorie gemaak, dat die vermindering van natrium dramaties die risiko van hartsiektes kan verhoog. Maar in Maart van 2019 het hulle skielik bedrywighede begin doen, en niemand het my kennis gegee waarom dit my verduidelik het nie.
SEP: Sien u 'n opening vir die regulering van sout, aangesien die Salt Institute ontbind het?
Jacobson: Die Salt Institute was nooit die ware kragstasie nie. Die belangrikste rolspeler was die hoofvoedselbedryf, waaronder Kellogg's, General Mills, McDonald's - al die groot ondernemings, deur hul handelsverenigings, en veral die Grocery Manufacturers Association. Die bedryf het op 'n opstandige wyse gepaard gegaan met vrywillige vermindering, maar toe die FDA aksie voorstel, het hulle byna elke getal in die FDA se voorstel gekies. Die botter- en kaasbedrywe wou hê dat hul produkte heeltemal uit die plan val. Verrassend genoeg, aan die begin van 2020, het die kruideniersvervaardigers sy naam verander [na Consumer Brands Association], die fokus van die etikette en voedingskwessies in die algemeen verander. Die twee voorste groepsgroepe het hulle in wese aan die speelveld onttrek.
Dit moet die regering beslis makliker maak om sterker op te tree op natrium. Maar sal dit? Ek weet nie. Baie van die groot ondernemings sal op hul eie lobby. Die snackvoedselbedryf het SNAC, bevrore voedselondernemings het die Frozen Food Institute, piekelmakers het Pickle Packers International, restaurante word verdedig deur die National Restaurant Association en die vleisbedryf het die North American Meat Institute. Dit is moeilik om te weet hoe die verdwyning van die twee groepe dinge sal beïnvloed, maar vordering sal nie 'n deurloop wees nie.
Tussen vrywillige en verpligte benaderings beloon die vrywillige benadering maatskappye wat niks doen nie. Ek het met een amptenaar by Kraft Foods gepraat, en hy het gesê dat Kraft probeer het om natrium te verminder, maar sy mededingers het dit nie gedoen nie, so Kraft het gevoel dat hy moet teruggaan en die sout moet herstel. Die voordeel van verpligte regulering is dat dit 'n gelyke speelveld bied vir ondernemings wat die regte ding wil doen.
SEP: As u na die hele omvang van die afgelope 50 jaar kyk, wat sou u sê, dit maak dit vir die VSA so moeilik om beleid rakende dieetgesondheid te neem en te aanvaar?
Jacobson: Dit is die krag van die industrie. Maar ook baie van die publiek sien 'n kleiner rol vir die regering in vergelyking met byvoorbeeld lande in Europa. Hier het ons 'n kultuur van 'robuuste individualisme'. Daar is 'n gevoel dat mense hul natriuminname kan verlaag as hulle wil, 'n baie meer vrywillige, individuele benadering.
In teenstelling hiermee het die Britse regering in die middel van die 2000's aanbevelings aangeneem om die natrium te verlaag en dit ondersteun met 'n redelik aggressiewe veldtog vir openbare onderwys. Toe gebruik hulle die boelie preekstoel om die industrie te druk om natrium te verlaag. Binne vyf jaar het die Verenigde Koninkryk 'n afname van 10 tot 15 persent in die inname van natrium bereik, vergeleke met 'n doelwit van 33 persent. Maar na 'n verandering van die regering het die nuwe regering belangstelling verloor.
Chili, Mexiko, Israel en 'n paar ander lande het wette aanvaar wat waarskuwingskennisgewings op die verpakking vereis wanneer voedsel hoog in kalorieë, versadigde vet, natrium of suiker is. Dit word op die voorste etikette aangebring en is baie opvallend. In Chili is die wet lank genoeg van krag om 'n paar resultate te meet. Daar was 'n beduidende aantal produkte met 'n laer natrium-, suiker- of vetinhoud om aan die waarskuwingsetikette te ontsnap. Dit is die doeltreffendste beleid waarvan ek weet om die natriuminhoud in voedsel te verlaag en vermoedelik om die inname van natrium te verlaag.
SEP: Het ons ook beter gesondheidsuitkomste in Chili gesien?
Jacobson: Dit is te vroeg om te weet. Iets soos kardiovaskulêre siektes neem so lank om op te daag. Daar is ook soveel ander dinge wat in Chili aan die gang is.
SEP: Sien ons dat natrium gemeenskappe anders beïnvloed in die VSA? Byvoorbeeld, Afro-Amerikaanse gemeenskappe?
Jacobson: Afro-Amerikaners blyk meer soutgevoelig te wees as blankes. Hulle het ook 'n hoër vlak van hipertensie. Afro-Amerikaanse vroue het baie hoër vetsugsyfers. Dus, as u vetsug met hipertensie koppel, is dit 'n formule vir kardiovaskulêre siektes. Maar elke subgroep van die bevolking beland met hipertensie. Teen die tyd dat Amerikaners in die 70's en ouer is, het 80 tot 90 persent hipertensie. Daarom moet mense hul natriuminname verlaag, gewig verloor en te veel alkohol vermy om te verhoed dat die bloeddruk geleidelik toeneem.
SEP: Hoe sou 'n laer natriumdieet vir baie mense lyk?
Jacobson: Verpakte voedsel en restaurantvoedsel sal laer in natrium wees. By restaurante sou porsies selfs kleiner wees. Daar is min invloed op smaak. Laat ek u daaraan herinner dat niemand sê dat die bedryf moet uitskakel nie almal sout. Dit verlaag eerder sout soveel as moontlik sonder om die smaak van die kos te vernietig, en miskien vervang u die sout met lekker bestanddele.
Om minder sout te gebruik, is die goedkoopste en maklikste ding om te doen. 'N Ander manier is om sout met kaliumsout te vervang. Dit smaak nie so sout nie, maar dit help om die bloeddrukverhogende effek van 'n hoë natriumdieet teë te werk. Maatskappye kan ook meer regte bestanddele en kruie en speserye byvoeg. Vir huiskokke verkoop McCormick, sjef Paul Prudhomme en mevrou Dash soutvrye geurmiddels. Die klassieke studie is die DASH-natrium studie. Dit is 'n gerandomiseerde gekontroleerde studie - die beste wat u kan doen - gedoen deur navorsers van Harvard, Johns Hopkins en elders. Hulle het natrium met 'n derde verlaag, van 3.400 mg, die huidige gemiddelde daaglikse inname, tot 2.300 mg, die aanbevole inname, en hulle het gevind dat mense wat die 2.300 mg natrium inneem, die kos selfs meer geniet as die hoër vlak! Ek dink dus dat die kommer oor smaak heeltemal oordrewe is. Mense raak vinnig gewoond aan minder sout kos.
SEP: Wat is 'n paar persoonlike besluite wat mense kan neem om hul natriuminname te verminder?
Jacobson: Natriumvlakke in die voedselvoorraad daal nie onmiddellik tot gesonde vlakke nie, ongeag wat die FDA doen. Intussen moet verbruikers hul gesondheid beskerm. As u verwerkte voedsel eet, moet u etikette vergelyk, want daar is 'n groot variasie tussen verskillende handelsmerke van dieselfde of soortgelyke voedsel. Switserse kaas bevat 'n vyfde of minder van die natrium in Amerikaanse kaas, en jy kan 'n uitstekende toebroodjie saam met Switserse kaas maak. Vir die toebroodjie kan u ook 'n laer natriumbrood kies. Brood, omdat ons soveel daarvan verbruik, blyk een van die belangrikste bronne van natrium te wees. U kan baie beskeie veranderinge aanbring om 'n groot hoeveelheid natrium te verminder.
Ons moet ook meer natuurlike bestanddele van nuuts af kook. Dit lei altyd tot laer natriumvoedsel, omdat ons die sout beheer. Die derde ding is om minder gereeld uit te eet. Restaurantvoedsel bevat groot hoeveelhede natrium, veral restaurante soos IHOP of Chili's. Dit is deels omdat die porsies groot is. Hoe meer kos jy eet, hoe meer natrium verbruik jy. Uit 'n sjef se oogpunt is die twee magiese bestanddele sout en botter. En dit is nie net kettingrestaurante nie. Sjefs is oor die algemeen nie opgelei om natrium te verlaag nie. Die beste ding wat u kan doen, is om tuis van vooraf te kook met laer-natrium-resepte.
Ek het genoem hoe sommige ondernemings kaliumsout gebruik, en verbruikers kan dit ook gebruik. Soek 'lite salt' by die supermark. Morton en ander maatskappye verkoop dit, en die helfte van die tafelsout is deur kaliumsout vervang, sodat u outomaties verminder as u kook of dit op u maaltyd strooi.
SEP: As ek terugkyk op die laaste jaar van presidensiële debatte, stel moderators altyd 'n vraag oor die grootste probleem waarmee Amerikaners te kampe het, en ek het nog nooit 'n kandidaat hoor sê dat dit sout is nie. So, wat sou u sê vir mense wat dink ons ​​het groter probleme en sout is net nie so belangrik nie?
Jacobson: Ons het wel ander dringende probleme. Tabak maak baie meer mense dood as sout. Maar 'n hoë natriumdieet maak jaarliks ​​tienduisende mense dood. Gesondheidsekonome en epidemioloë skat dat as ons ons natriuminname met 'n derde tot die helfte kan verminder, dit elke jaar 50.000 tot 100.000 voortydige sterftes kan voorkom. Ons sien dieselfde ding regoor die wêreld, waar 'n hoë natriumdieet meer as een miljoen sterftes per jaar veroorsaak. Ek beskou sout dieet as die oorsaak van 'n pandemie.
Ons moet COVID-19 hanteer, dit is die onmiddellike pandemie. Hoë natrium diëte is skadelik oor 'n langer tydperk. Maar ons samelewing moet hierdie probleme regtig ernstig opneem, alhoewel sterftes nie onmiddellik met die oorsaak verband hou nie. 300 mense sterf deur 'n vliegtuigongeluk, en dit kry baie aandag, en dit behoort te wees. Maar met krisisse in die openbare gesondheid, waar sterftes minder maklik met die oorsaak geassosieer word, word die oplossing van die probleem maklik uitgestel, veral as die industrie voordeel trek uit die probleem nie. Hoë-sout dieet is absoluut iets waaroor politieke leiers aandag moet gee.
Voorgestelde foto: © 2020 The MIT Press, foto deur Chris Kleponis
Uit die nuusbrief: 'n woord oor sout
As u dit lees, steek u hand op as u die frase " Amerikaners te veel sout eet " eet of, as alternatief, dat ons ons soutinname moet verminder "? Handopsteek? Ag, ja- dit lyk asof almal dit gehoor het of selfs moontlik gesê het.
Wat sê die bewyse egter oor soutinname en chroniese siektes? Die huidige aanbeveling van die Wêreldgesondheidsorganisasie (WGO) is dat ons 2000-2400 mg natrium per dag inneem, terwyl sommige organisasies soos die American Heart Association voorstel dat ons meer as 2000 mg natrium per dag moet inneem. Vir verwysing is natrium en sout nie dieselfde nie- 1 gram sout het 400 mg natrium.
Kortliks bestaan ​​sout uit beide natrium en chloried, dus soutinname is nie gelykstaande aan natriuminname nie. Vir konteks is die gemiddelde daaglikse natriuminname in die VSA
3400 mg per dag, wat ongeveer 7-10 g sout per dag is uit alle dieetbronne saam. Interessant genoeg bevat seesout ongeveer 10% soveel natrium as tafelsout, hoewel daar wel baie verskillende formulerings en verskillende konsentrasies is. 'N Mens kan redeneer dat seesout nie 'n goeie soutvervanger is nie en dat ons in elk geval nie sout hoef te vervang nie.
Die Institutes of Medicine (IOM)- nou bekend as die National Academy of Medicine, een van die groot openbare gesondheidsaanbevelingsorganisasies, het in 2013 'n oorsig gedoen en tot die gevolgtrekking gekom dat
Die bewyse uit studies oor direkte gesondheidsuitkomste was onvoldoende en inkonsekwent ten opsigte van 'n verband tussen natriuminname onder 2.300 mg per dag en die voordeel of risiko van CVD-uitkomste (insluitend beroerte en CVD-sterfte) of sterftes van alle oorsake in die algemene Amerikaanse bevolking. "
Daar is basies geen goeie bewyse om die aanbeveling van die WGO vir die algemene bevolking te ondersteun nie. Interessant genoeg is daar bykomende studies wat deur die IOM in hul analise hersien is, wat moontlike negatiewe gevolge voorgestel het om te min natrium te eet. 'N Redaksionele opmerking oor die resensie sê:
Die bewyse ondersteun 'n sterk assosiasie van natrium met BP en kardiovaskulêre siektes by hipertensiewe individue, bejaardes en diegene wat 6 g/d natrium verbruik. Daar is egter geen assosiasie van natrium met kliniese voorvalle van 3 tot 6 g/dag en 'n paradoksale hoër tempo van gebeure by & lt 3 g/dag. "
Kortom, dit lyk asof daar 'n lieflike natriuminname is van 3-6 g/dag, waar die meeste Amerikaners eintlik val. Atlete is ook 'n heel ander storie, aangesien natriumverliese as gevolg van sterk oefening 17g per dag kan oorskry. Dit sal ongeveer 30 liter Gatorade vervang moet word, maar omdat die natriumkonsentrasie deur al die vloeistof verdun word, kan dit verslegtende hiponatremie (lae sout in die bloed) veroorsaak en dodelik wees, soos blyk uit twee HS -voetbalspelers wat die afgelope jaar gesterf het omdat hy probeer het om sout met tonne Gatorade te vervang.
Die huidige aanbeveling van die American College of Sports Medicine (ACSM) is om 500-700 mg natrium per liter vloeistof voor en na die oefensessie te neem, wat vir my reg lyk vir 'n goeie beginpunt, alhoewel dit aangepas moet word vir die individu. Dit blyk egter dat die meeste wat ernstig oefen, hiponatremies sal word (met 'n lae sout, soos met bloedtoetse gemeet) asimptomaties– na opleiding, en dit kan toekomstige prestasie verander. Dit geld veral vir diegene wat nie baie verwerkte voedsel eet nie, aangesien hul natriuminname aanvanklik laer is.
Daar blyk ook 'n mate van prestasie voordeel te wees deur sout op die regte manier te vervang, alhoewel dit beslis nie met pille, Gatorade of soortgelyke, of La Croix …lol is nie. Dink meer aan 'n bouillonblokkie as om die meeste maaltye wat u eet, te sout, wat dit effektief hanteer by mense wat een keer per dag oefen.
Daar moet gesê word dat sommige met hoë bloeddruk (bv. Die soutgevoelige mense), diegene met kongestiewe hartversaking of ander kardiovaskulêre afwykings moet weet dat die bogenoemde nie noodwendig op hulle van toepassing is nie.
In die algemeen is hierdie hele onderwerp gevul met baie voorbehoude en interessante punte. My belangrikste wegneemetes is dat 'n pasiënt met 'n nie-hipertensiewe, nie-CHF-pasiënt wat 'n dieet eet wat bestaan ​​uit voedsel wat minimaal verwerk is, waarskynlik beter bedien kan word deur tafelsout by die meeste maaltye te voeg en hul voeding voor en na die oefensessie.
Dr Fauci het gesê dat hierdie idee van "Kudde -immuniteit" 'n ontwykende is, so hou op om na die horlosie te kyk
'U moet versigtig wees, want dit is 'n soort ontwykende terminologie,' het dr Fauci gesê oor 'immuniteit'. Ons wil dus nie vasval in hierdie tipe terminologie nie. Dit is belangrik, maar ons kan 'n hele ent bereik voordat ons daar aankom. & Quot Hy het gesê Amerika sal veiliger wees as ons soveel mense moontlik laat inent.
Hier is wat die nuutste wetenskap oor MSG sê
Ondanks die groot aantal simptome wat na berig word aan MSG gekoppel is, sê die FDA dat MSG veilig is. Ander gesondheidsowerhede, waaronder die Wêreldgesondheidsorganisasie, Health Canada en die Federation of American Societies for Experimental Biology, stem saam. Boonop het 'n onlangse oorsigstudie tot die gevolgtrekking gekom dat daar onvoldoende bewyse is om baie gesondheidsprobleme rondom MSG te ondersteun, en daarop gewys dat baie van die navorsing dosisse MSG gebruik het wat veel groter is as wat mense normaalweg verbruik.
Dit beteken egter nie dat almal MSG-bevattende voedsel probleemloos kan eet nie. Navorsing dui daarop dat MSG vir 'n klein aantal hoogs sensitiewe mense dieselfde simptome kan veroorsaak wat hierbo gelys is. As unpleasant and scary as these reactions may be, medical experts don't consider them to be dangerous. It can also be helpful to know that they're generally short-lived, starting about 20 minutes after eating and clearing up within two hours.
I am a sugar addict. A child of the '80s (gotta love Jem and Spookbusters ), sugar was in absolutely everything we consumed. Sugary cereal was a dream, packaged fruit snacks were a must squeeze-it bottles in every lunch, happy meals for the weekend—you know, because we all ate the same way.
At twenty-three, fresh out of culinary school, I retired from my modeling career and moved on to television, hosting shows on Lifetime, E! and TLC. I judged on shows like Iron Chef America en Beat Bobby Flay and traveled across the country for shoots. The way I was eating—sweetened yogurt, sugary creamer in my coffee, sneaking cookies and processed cereal bars between takes, drinking sweetened lattes and fraps from Starbucks, not to mention eating out baie —began to add up, and the subsequent inflammation was causing my skin to break-out. Worse still, we were shooting in HD, which made it really, really hard for me to hide my breakouts from the camera and my colleagues.
As a professionally trained chef, I thought people who cut sugar from their diets were totally insane! Plus, I wrote clean kookboeke for a living and judged TV cooking competitions . I couldn't cut out sugar! Could I? Over the past year, I began to taper off sugar (you'll see how below) in the hopes that I would gain more energy, boost my immunity, and reap all the rest of the rewards that we're now being told come with a lower-sugar diet.
I remember the first few weeks of my sugar experiment being seriously tough. I love my dark chocolate! But I was committed to my cause. The one thing I knew I could control if I wanted to cut sugar was the way I nourished myself at home. I blended my own smoothies (seriously, those smoothies and juices in the fridge at your grocery store and gym are verpak with sugar—just read the labels), I paid close attention to the nutrition information of the ingredients I was buying, and ate out much less. Simply cooking for yourself can improve your whole life.