Deur die jare is die ingewikkelde Suid-Afrikaanse problematiek vereenvoudig tot ‘n stryd tussen die goeie en die slegte – ‘n stryd vir en teen demokrasie en menseregte. Daar is nie ruimte gelaat vir die moontlikheid dat die Afrikaner self ook geldige aansprake, regte en vrese kon hê nie. Die skadukante en donker kolle van die ANC is gaandeweg ignoreer, vergewe of verswyg, in kontras met die ou Suid-Afrika wie se foute dawerend uitbasuin is. In die oë van die wêreld kon die een kant niks verkeerd doen nie, en die ander kant niks reg nie. Die een kant is onder die mikroskoop geplaas, vir die ander is die oë toegeknyp. Die wit Afrikaner het mettertyd die teenpool van die morele onverwondbaarheid van die Mandela-beeld geword, die simbool van uitbuiting en onderdrukking. Die Afrikaner was vir die Weste die gesig van hulle eie skuldige koloniale gewetes, waarop hulle alles wat sleg is projekteer het.