Suurstof. Hoe is dit om sonder hom te wees? Belangrike leeswerk
Suurstof kan jou regtig baie mis ...
Weet jy, ouens, ek het hier onthou.
In 2012, in die maand Oktober, glo ek dat ek in Oktober, na 'n maagverminderingsoperasie, ingewikkeld geraak het.
Ek het my tweede longembolie gehad. Ja, tweede. Ek onthou nog haar eerste oomblikke, waar ek oral na lug, suurstof gesoek het en dit nie kon kry nie.
Dit was my fout. Ek het geglo ek het nie ekstra suurstof nodig nie
Ek het die verdomde suurstofmasker op my gesig gehad en daarom voel ek goed! En so haal ek my masker af, staan ​​op, vasberade om badkamer toe te gaan.
Ja, die besluit is vertraag sekondes nadat ek opgestaan ​​het. Die lug het opgeraak en, om te verbeter, kon ek die masker nie vind nie.
Toe ek dit sien, was dit in die hand van 'n bastaard wat dit sien weerhou het en dit weerhou het.
Ek het nie geweet wat om te doen nie, nie die krag gehad om dit te neem nie, maar hy het dit vir my gegee.
Ek moes dink
Iets in my het vir my gesê dat 'ek my hand nie kan mis nie'. Dat ek presies asemhalingsbewegings moes begin, anders sou ek nie weer die kosbare suurstof kry nie!
En ek het gewag. 'N Paar sekondes is dit waar. Maar vir my het hulle soos die ewigheid geklink. Toe ek presies dink dat dit reg is, trek ek die masker aan en asem so diep in my asem, ek was verbaas! Ek het nog nooit, het ek nog nooit soveel lug in een asem geneem nie. En dit vasgehou. Ek het getel. ... Agt, nege, tien ... en ek laat die hele lug uit ...
Ek herhaal die beweging, staan ​​nog steeds ... dieselfde verrassing ... nee, ek het al geweet "dit was dit", en die telling ... nege ... tien ... het verval
Weereens: ... ek het uitgeasem en toe ek begin inasem, het ek stadig gaan lê en niks anders gesien nie ... 'n rukkie lank ...
Sy sien nie paniek, onrustigheid of iets nie. Net die verrassende kalmte.
Ure later word ek wakker met 'n draagbaar, met 'n tegnikus wat ultrasoniese ontledings op my doen, en ek vra hom dadelik:
- "Ek sal sterf"? En die # ¿$?%! ¡Verdomde antwoord:
- "Ek dink so"! En ek dink. Nee, dit sal nie hierdie keer wees nie. En ek het.
Ekstern. Binne my het die geveg voortgegaan, ek het deur die lug gesukkel en met groot pyn na elke suurstofmolekule gesoek, desperaat van vrees vir die risiko om nog 'n paar minute daarvan te kry.
Want vriende, vriende, dit is waaroor die lewe gaan. 'N Eindelose opeenvolging van wonderwerke wat ons op die een of ander manier 'n tydjie koop, gewoonlik 'n paar minute, tot die volgende wonderwerk, die volgende onderhandeling, die volgende ooreenkoms.
Geen ooreenkoms nie? Gedans!
Die lewe is so. En die dood ook. Dit maak my benoud om te weet dat daar 'n gebrek aan suurstof in Manaus was en dat die voorsiening van suurstof in sampa, Porto Alegre, Belo Horizonte, oral in die kollig is. Ek het twee pulmonale embolismes gehad, ek weet hoe dit gaan en, ernstig, iemand wat sonder 'n masker die strate uitgaan en glo dat hy sag is.
Wel, ek wens u geluk.
Want amici, ek het die dood gesien en sy het 'n sakdoek oor my mond en my neus gedra.
Moenie dink dit kan maklik wees nie
As jy nie weet wat dit is nie, wonderlik! Ek hoop jy gaan so voort. Maar as ek moet jubel en kies tussen u, wat selfsugtig sonder 'n masker die strate ingaan, terwyl u familielede tuis bly, dan moet u die ordentlikheid hê om die regte keuses te maak op die onsekere tye ... Want vir u die lewe om wonderlik te wees, is 'n onvervreembare goed, maar dit verdien dit na my beskeie mening meer wie sukkel om dit te bewaar, voor iemand anders!