Ten spyte van die vinnige ontwikkeling van biologiese- en fisies-chemiese opsporingstegnieke word die opsporing van EDCs in die verskillende waterbronne waar dit voorkom baie bemoeilik a.g.v. die lae konsentrasies waarin die meeste van hierdie tipe verbindings aanwesig is. Dit is dus belangrik om met die soeke na meer sensitiewe en reproduseerbare toetse vir EDCs voort te gaan. Hierdie studies, en die tegnieke wat daar uit ontwikkel is, is dikwels ingewikkeld, baie duur en tegnies veeleisende om uit te voer. 'n Aanvullende benadering tot die probleem sou wees om 'n metode te ontwikkel wat EDCs selektief kan konsentreer tot 'n vlak waar standaard tegnieke in staat sou wees om die verbindings akkuraat en reproduseerbaar te bepaal. Daarbenewens sal 'n eenvoudige kolorimetriese stelsel, met 'n lae vaardigheidsvereiste, nuttig wees vir die semi-kwalitatiewe bepaling van EDCs as 'n roetine-toets vir groot waterverskaffers. Die sisteem sou ook gebruik kon word om vooraf bepalings te doen in landelike en afgeleë gebiede waar gesofistikeerde tegnologie is nie geredelik beskikbaar nie. Ons is tans besig om 'n membraangebaseerde vinnige en ongesofistikeerde sisteem vir die bepaling van EDCs in drinkwater te ontwikkel. Deur gebruik te maak van 'n geïmmobiliseerde estrogeenreseptor as model, word ligande vir hierdie reseptor gekonsentreer en bied dit die potensiaal vir die opsporing van EDCs m.b.v 'n kolorimetriese metode.​​