122. My kind skree alweer | twee kinders later
Daar is ‘n wonderlike fase in elke kind se lewe waar hulle emosies uitdruk deur net te skree. Oor alles. Of jy nou Nee sê vir nog ‘n koekie voor aandete (nadat jy reeds 3 gegee het net om die kos klaar te kry) en of jy nou hulle vuil nappy wil ruil. Of jy Nee sê vir die idee om die grassnyer en die lead in te pak skool toe en of jy doodeenvoudig die besem van die grond af optel. Jou oulike gesiggie verander in ‘n histeriese dinosourus bloot omdat jy iets doen wat anders is wat hulle in hulle klein koppie afgemaak het dat dit gaan wees.
Dian is nou in hierdie fase en vir een of ander rede voel dit vir my erger as wat Lisa was. Lisa was koppig, maar ek onthou nog dat ek gedink het sy is nie “terrible two” nie en dat sy eintlik meer op 3 so geraak het. Maar anyway, miskien was sy so en my brein het dit dalk net geblok. Maar dit voel vir my of klein Diantjie net die hele tyd oor alles meltdowns het. Hy huil die HELE tyd. En dan na ‘n paar sekondes (voel soms soos minute) en ‘n stywe drukkie dans hy weer en lag en speel asof niks gebeur het nie.
Vanoggend het hy ‘n totale vloermoer gegooi omdat ek (reeds 5 minute laat) nie wou toelaat dat hy die poolstok in die kar laai nie. Dit is om self van te skree. Ek weet dit gaan oor uitdrukking van hulle eie stem en oor boundaries en en en en, maar vir enige mamma is dit om van mal te raak. En dan, as julle huishouding enigsins so chaoties soos myne in die oggend voor werk is, loop dit uit op ‘n bakleiery tussen ma en pa. Tussen pa en die honde. Tussen sussie en ma. Tussen pa en boeta en sommer tussen ma en die kat ook. En soos jy met ‘n donderwolk by die deur uitstap omdat jy laat is … en skuldig voel oor jou kortaf hap voor jou man by die deur uit is … en wens jy kon meer liefde en geduld hê … en sommer wens jy hoef nie heeltyd te baklei nie, glimlag jou seuntjie wat nou net histeries was en die dinosourus verander weer in die oulikste klein dingetjie.
Lisa sit rustig in die kar en wag en toe hy uiteindelik in sy stoeltjie is sê sy net rustig: “Ai, boetie. Jy huil alweer oor niks. Dis ok, boeta. Moenie oor niks huil nie.” Mag ek (en jy as jy ook deur hierdie fase gaan) vandag Lisa se wysheid en kalmte hê, want O hel, anders gaan hierdie mamma dit ook verloor. May the force be with you! Ons is almal saam in hierdie crazy ma wees ding!
« 121. Langs die tennisbaan.
123. Mindfulness »
3 thoughts on “122. My kind skree alweer”
Maart 5, 2020 at 9:12 nm
Maart 6, 2020 at 5:29 nm
… mens se hande bly vol… sterkte
Maart 7, 2020 at 6:16 nm
Sterkte julle gaan hier deur ook kom. Jy het my nou laat onthou dat ek my kind Dian sou noem as dit ‘n seun was. Toe het ek net dogters, maar ek is mal oor hulle