Wrywing is aan die oplaai oor ’n voorstel dat private gesondheidsorgpraktisyns in die toekoms net sal kan praktiseer waar daar volgens die staat ’n behoefte aan hul dienste is.
Die mededingingspaneel wat koste in die private gesondheidsorgbedryf ondersoek het, het vroeër vanjaar sy steun vir so ’n voorstel gegee, maar in die private gesondheidsektor was daar tot dusver relatiewe eenstemmigheid dat dit onwenslik sal wees. Die vernaamste argument téén so ’n stelsel is dat dokters en ander gesondheidswerkers die beroep of die land sal verlaat.
Maar nou het die Raad op Gesondheidsfinansiers (RGF), wat van die grootste mediese fondse en administrateurs in die land verteenwoordig, gesê hulle steun die regering se voorstel vir die CON. Die RGF sê sy eie ondersoek na die verspreiding van gesondheidsorgdiensverskaffers in die private en openbare sektore het getoon daar is ’n oneweredige verspreiding van diensverskaffers in die land.
“Dit lyk vir my meer na ’n propagandastuk, amper of daar ’n verhouding is met mense binne die departement en die departement die RGF gevra het om dit te skep. Ek kan my nie voorstel dat die meeste rolspelers in die mediesefondsbedryf die standpunt huldig nie.”
Wetgewing wat die regering in staat sal stel om ’n stelsel van behoeftesertifikate in te stel, bestaan reeds. Dit kan egter nie geïmplementeer word voordat die departement van gesondheid regulasies vir die toekenning van die sertifikate gereed het nie.
Om dwang as ’n eerste beleidsopsie te kies, is ’n teken van onbeholpenheid. Daar moet eerder ’n omgewing geskep word om medici te lok na gebiede waar hulle nodig is, sê hy.
Dr. Chris Archer, nie-uitvoerende voorsitter van die Suid-Afrikaanse Forum vir Algemene Praktisyns (SAPPF), sê hy het nie die RGF-verslag gesien nie, maar in die algemeen beskou hy die CON as ’n stomp instrument om probleme in die gesondheidsorgstelsel aan te pak.
Die Suid-Afrikaanse Mediese Vereniging (Sama) het vroeër in ’n aanbieding aan die mededingingspaneel gesê die sertifikate het ten doel om gesondheidsorgpraktisyns en -geriewe ewerediger te versprei, maar dit sal nie werk as dit nie saamval met algehele belegging in landelike infrastruktuur nie.
Van den Heever sê die land se gesondheidsorgstelsel moet verander, maar die departement moet fokus op ’n behoorlike bestuursraamwerk vir die openbare gesondheidsorgstelsel. Politici behoort nie operasionele besluite te neem nie en reguleerders moet onafhanklik bly.