Met ‘Om te staan in die middel van 'n growwe perseel’ met sy lang sintaktiese uitswaai en belewing vanuit die perspektief van 'n gebou begin die reeks optogte van die wroetende mens: die mens ‘geslote gemoeid met reis om homself’ en poging ‘om die tyd in te haal/ wat hom vergeet het’ (‘Hippie’); die mens wat van die kennis probeer ontsnap, boeke en deure toeklap en op reis gaan, maar uiteindelik moet erken dat hy onherroeplik ‘verpag’ is aan die ‘twyfel’ (‘Die ewige Europeër’ met 'n toespeling op Marx en Engels se Kommunistiese handves in die eerste strofe); en die mens wie se heldedaad gereduseer is tot 'n ‘opgeefsel vir ballades en skoolgeskiedenisse’ en hoogstens die naam van 'n begraafplaas word (‘'n Naam’; vgl. vir 'n vroeër verwerking van die Woltemade-geskiedenis Leipoldt se gedig in Dingaansdag). Deur metaforiese taal is ek gedurig opsoek na ‘n moontlike wêreld, ‘n eie mitologie, ‘n nuwe beelding. ‘n Metafoor bring kategorieë saam wat voorheen vreemd was vir mekaar – een voorwerp neem ‘n ander voorwerp se eienskappe oor, al lyk dit asof hulle nie saamhoort nie.