BackBack HomeThorlosThorlos TKX Trekking Socks
Thorlos LTH Light Hiking Socks $17.99
Vendor: Thorlos SKU: 1911GRYMCategories: clothing, Footwear, Footwear Socks Accessories, Men's, Men's Socks, Spring20-Sale, Thorlos, Women's, Women's Footwear, Women's Socks Waterstone Village idiot | Watkykjy
Die nuwe Gym by Waterstone Village in Somerset Wes se parkeer terrein is al van net na 5 in die middag moer vol ! So ook die aangrensende Mall se parkeer area.
Nou kyk nou net die BMW bestuurder op 16 Julie 2009 !!
Ek het letterlik 3 keer deur die parkeerarea gery voor daar vir my ‘n ou plekkie oopgegaan het !
Hulle moet maar agter op alle BMW’s “530d” onderstebo plak. Sommer in die fabriek al !!
Onthou maats, as iemand soos ‘n poes parkeer, is die kans groot dat soos hy soos een sal bestuur ook…
griffinWaterstone Village idiot 07.30.2009 PressReader - Weg! Platteland: 2015-12-01 - Vyf blou Son­dag­mid­dae in ’n ry
Vyf blou Son­dag­mid­dae in ’n ry
Na­we­ke op ’n klein dor­pie is soos ’n ka­lei­do­skoop met ’n mag­dom kleur­splin­ters wat die heel­tyd ver­an­der. Maar as jy aan die ein­de van ’n na­week daar­die ka­lei­do­skoop weg­pak, sien jy ’n plek se wa­re kleu­re, sê An­ne­ma­rie van der Walt.
Weg! Platteland - 2015-12-01 - So Is Die Lewe - IL­LUS­TRA­SIE DIEK GRO­BLER
Op ’n klein dor­pie waar­heen ste­de­lin­ge so graag oor na­we­ke stroom, ge­beur ie­de­re Son­dag hier teen laat­mid­dag, vroeg­aand ’n snaak­se ding: Die lo­cals k­lim uit hul­le ga­te uit.
’n Mens voel dit aan nog voor­dat die mo­tors in ’n stroom uit die dorp be­gin pad­gee: Dis as­of jou plek lang­saam weer sy ruim­te in jou kop in­neem. Dán, by die hui­se met die oor­groei­de tui­ne en die stoe­pe met die ge­ha­wen­de sit­ban­ke en ge­roes­te fiet­se en ver­sle­te hon­de­hok­ke en vo­ël­tjie­voer­ders wat aan dooie tak­ke hang, gaan die deu­re oop.
Dis da­rem nie as­of die klein­dorp­se in­wo­ners klok­slag om vier­uur die voor- deu­re oop­ruk en aan die ju­bel gaan om­dat die roe­se­moes ver­by is nie. Dis veel eer­der ’n ver­sig­ti­ge be­stek­op­na­me: Blaf die dorps­hon­de nog pa­nie­ke­rig; kom daar nog ’n doef-doef uit die plaas­li­ke kroeg; hoor jy hoe­ge­naamd nog ’n mo­tor wat in laag­ste rat aan­ge­kruie kom, vol in­ky­kers wat jou kat en op­ge­rol­de tuin­slang sien en tot die ver-
bluf­fen­de ge­volg­trek­king kom dat hier reg­ti­ge men­se woon?
Daar is al­tyd die oor­haas­ti­ge en waag­moe­di­ge in­wo­ner wat dit eer­ste op straat waag en sum­mier in­ge­ka­trol word deur ’n ver­by­gan­ger: “Hoe voel dit om hier te woon? Hoe lank woon jy hier? Wat doen jy hier vir ’n le­we? Hoe­veel kos hui­se hier?”
Een ma­nier waar­op ’n mens las­ti­ge vrae kan sy­stap, is om met ’n swart­sak al langs die grond­stra­te te loop en vuil­goed op­tel. Nie­mand vra ’n ge­mors­op­tel­ler eint­lik vrae nie. En vir die op­tel­ler is dit soos om gog­gas uit ’n re­ke­naar te kry: Weg met die pa­pier­tjies van re­stau­rant­pe­per­men­te; weg met die ge­bruik­te ba­ba­doe­ke wat in boom­mik­ke in­ge­druk is; weg met bot­tels en hou­ers wat prop­vol aan­ge­ry kon word, maar leeg ho­pe­loos te veel ba­ga­sie­ruim­te op­neem.
So aan ’t op­ruim loop jy die lo­cals raak wat wind-af hou so­dat geen toe­ris of in­ky­ker hul­le sal na­speur nie.
Ja, dit was be­sig, maar moe­nie dink die men­se kóóp nie. Ja, ge­luk­kig was dit s­ko­le­sport in Wat­se­naam (al­tyd hon­der­de ki­lo­me­ter ver) en ons het die na­week mis­ge­loop – pas eers tuis. Ja, ons het som­mer op ons eie stoep ge­kui­er; ja, ek het ge­hoor van die kroeg­ge­veg Vry­dag­aand; nee, net ge­waag om te gaan groen­te koop by die bak­kie­ver­ko­per maar ver­der g’n siel ge­sien nie. En jy? Ek het Sa­ter­dag­aand in my bed ge­lê en luis­ter na my bu­re se ge­kui­er. Ek kon hul­le speel­lys én hul­le de­bat­te – wat al­tyd ’n dooi­e­punt be­reik voor­dat dit in ’n fa­mi­lie­twis ont­aard – voor­spel. Dis nou die langs­aan­bu­re. Die oor­kant­bu­re kui­er aan die ag­ter­kant van hul­le huis, en so­lank die bui­te­lig­te aan die straat se kant nie tot bin­ne-in my slaap­ka­mer skyn nie, is hul­le op vol­le vaart. Aan die ein­de van daar­die kui­er sal ek ’n wil­de flits­lig teen my ka­mer­mu­re sien bal­jaar en weet oor­kant­buur­vrou stap eers on­der­skei­de­lik die pot­te­bak­ker- en rott­wei­ler-buur­vrou huis toe. Dan sal sy met die te­rug­kom­slag – en in­dien haar man steeds in die deur­ko­syn staan on­der die on­van­pas­te broe­kie­kant wat hul­le ge­ërf het – die bui­te­lig­te aan­sit.
Mis­kien sal die skuins­ag­ter­bu­re ’n mu­siek­aand hou, en dan sal ek die oor­kant-die-spruit­bu­re se stem­me ook daar hoor. Mits “Stair­way to He­a­ven” of “Ca­ra­van” op die sing­lys is, want skuins­ag­ter­buur­man kan dít baie goed pick op die ki­taar, en spruit­buur­vrou, die e­nig­ste een on­der ons wat hier groot­ge­raak het, se s­tem is nommerpas vir daai soort dra­len­de en lae no­te.
Dit al­les is ko­ver­te o­pe­ra­sies ter­wyl die na­week­toe­ris­te in die paar kui­er­plek­ke op die dorp hul­le han­de saam­slaan oor hoe lek­ker hul­le kui­er met ons vreem­de, af­we­si­ge klomp men­se.
In­der­daad ge­beur dit dat die dorps­men­se hul­le oor na­we­ke in die o­pen­ba­re ruim­tes be­vind. Maar meest­al is daar dan ’n bui­ten­ge­wo­ne re­de – iets soos ’n do­de­waak. Die bui­te­stan­ders sal dink hul­le het die hei­li­ge graal van klein­dorp­se mee­le­wing ge­vind, maar hul­le sal ver­keerd wees. Net óns weet hoe­veel soet ny­dig­heid op só ’n le­wenste­rug­skou­ing kan af- en uit­speel, en hoe­veel ve­tes daar en dan be­sleg en op­nuut aan­ge­knoop word.
Selfs op min­der in­tie­me ge­leent­he­de, soos wan­neer ’n paar van ons te­ge­lyk skelm pro­beer wyn koop by die re­stau­rant (“Dis teen die wet en ons is nie ’n don­ner­se off-sa­les nie!” sal die ei­e­naar brom en dit in ’n bruin­pa­pier­sak pak), is daar ’n slu­we s­treep in die lo­cals om in ’n ko­de­taal te ge­sels.
Maak dit af as ’n blo­te geit. Maar as jy die een is wat ná ’n na­week ag­ter­bly en dis jóú plek, is dit an­ders.
Jy ont­hou weer waar­om jy aan­vank­lik die stads­pen­ne uit­ge­trek het, want kyk hoe­veel na­week­gan­gers kyk in met lang oë ter­wyl hul­le sak­re­ke­naar van die hart ver­geefs som­me­tjies maak. Jy weet wat is die kos­te, maar jy weet ook elk­een se som­me werk an­ders. Nie al­mal heg die­self­de waar­de aan tyd en plek nie.
Op ’n Son­dag­mid­dag, as die vuil­goed in die stra­te op­ge­tel is, skram die mees­te van ons een­kant toe. Een ge­sin vaar die ber­ge in, jy weet ’n an­der gaan nou wa­ter­val toe, en nog een mik na die be­ken­de uit­kyk­punt wat ein­de­lik son­der vreem­de voe­te is. Daar’s ook die dorps­dam, steeds oe­wer­vol ná goeie re­ën wat die om­lig­gen­de dor­pe mis­ge­val het. Jy kies self jou plek.
Die mis oor die berg kom in; jy sien net die bui­te­lig­te van die huis waar drie seuns en ’n la­bra­dor woon. Jy skink uit jou skelm bot­tel wyn. En jy luis­ter.
Die ei­e­naar van die hon­de wat ten he­me­le ween, kui­er nou by jou oor­kant­buur­vrou, weet jy. Die deur wat klap in ’n staal­ko­syn, is die een gas­te­huis s’n. Ie­mand lag, en jy ei­en die s­tem en won­der hoe gaan dit se­dert haar kind se siek­te. ’n Kar­deur klap toe, en ’n on­be­ken­de s­tem ver­klaar met ’n sweem van ’n te­qui­la-lis­pel: “Ons kan mô­re ry. Don­ker­vroeg. Dan is ons nog be­tyds vir werk.” Ver­der – en jy weet nie­mand gaan jou som­mer glo nie – hoor jy ie­mand la­kens vou en ’n kas­deur toe­maak en o­lyf­o­lie in ’n pan drup. En jy ruik die was­poei­er, die vars naf­ta­leen­bol­le­tjies, die ge­braai­de spek of vis of uie. Soms ken jy jou eie dorp se men­se as­of uit ’n voor­tyd.
Ag­ter jou, op die teer­pad, her­ken jy ook die ver­by­gaan­de ver­keer: Daar gaan die­self­de mo­tor­fiets huis toe wat jy laat­og­gend hoor in­kom het dorp toe; die per­so­neel­wa vir die bos­bou­ers wat krup­pe­lend tot stil­stand kom tus­sen die ge­lag van al die wag­ten­de saam­ry­ers; ’n hout­lor­rie wat af­rat voor die berg­pas; en daar ie­mand wat jaag as­of die dig­te mis, die wil­de per­de en ons lot men­se wat hier woon, nie traak nie.
Tog is ons im­mer hier. S­kui­fe­lend, be­hoed­saam, in­ge­stel op me­kaar. Maar om dit te be­leef moet jy nie weg­gaan nie. Jy sal moet toe­laat dat die stil­te jou haal. Want deur die week, voor­dat al die na­week­be­soe­kers weer toe­sak, moet jy soms vre­de maak met die ge­voel van vyf blou Son­dag­laat­mid­dae in ’n ry. Op el­ke ge­wo­ne week­dag sit dít nie in elk­een se broek nie.
‘Een ma­nier waar­op ’n mens las­ti­ge vrae kan sy­stap, is om met ’n swart­sak al langs die grond­stra­te te loop en vuil­goed op­tel. Nie­mand vra ’n ge­mors­op­tel­ler eint­lik vrae nie.’