Tiereienaar maak hart oop oor verliesSheba die tier. (Foto: Verskaf) “Toe ek langs Sheba se lewelose liggaam sit, het dit gevoel of my siel uit my geskeur word. Ek het ŉ sielsverbintenis met hierdie kat gehad.” Só het ŉ hartseer Martin (Rassie) Erasmus Vrydag aan Maroela Media gesê oor die dood van sy geliefde tierwyfie, Sheba. Sheba het Gautengse inwoners op hol gehad nadat sy verlede week uit haar kamp op Erasmus se kleinhoewe in die Walker Fruits Farm-omgewing ontsnap het. Sy het uitgekom nadat die drade van verskeie kampe op en om die kleinhoewe vir die soveelste keer geknip is. Die weeklange “uitmergelende en vreesaanjaende” soektog na die tier het Woensdagoggend tragies geëindig toe Sheba noodgedwonge van kant gemaak moes word. Erasmus het self die sneller getrek. “Ek het voor die heel moeilikste keuse gestaan. Voor God is my gewete skoon, want ek weet ek het geen ander keuse gehad nie – anders was sy vandag nog hier. Maar wat sou gebeur het as sy ŉ kind of ŉ mens – dalk verskeie – doodgebyt het? “Mense kritiseer nou uit verskeie oorde, maar wat sou die kritiek gewees het as sy iemand doodgemaak het? Die gebeure van daai aand speel oor en oor af in my kop. Dis die seerste seer.” Sheba is Woensdag in die vroeë oggendure op ŉ naburige plaas opgemerk sowat 700 meter van waar sy ontsnap het. Sheba die tier. (Foto: Verskaf) Sy was tussen huise op die plaas en het ook ŉ hond doodgebyt. Erasmus verduidelik dat dit sowat 500 meter van ŉ digbewoonde gebied was, en selfs nog nader aan ŉ plaaslike skool. Hy het later inligting ontvang dat sy reeds vroeër naby hierdie skool opgemerk is waar sy water gedrink het. Boonop het dinge so vinnig gebeur en kon Erasmus weens slegte opvangs nie die veearts of verskeie ander mense in die hande kry om na die toneel te kom nie. Hy was saam met ŉ werker en enkele ander mense, onder wie lede van die plaaslike gemeenskapspolisiëringsforum, op die toneel. Erasmus het nie self ŉ pylgeweer of lisensie om dit te gebruik nie. Niemand anders op die toneel het een gehad nie en hulle sou van die veaarts afhanklik wees om Sheba te verdoof. Erasmus sê hy is ŉ geregistreerde skerpskutter en het op daardie oomblik geweet dat hy die moeilikste keuse van sy lewe sal moet maak: Hy sal Sheba met sy hoëkalibervuurwapen moet skiet. “Ek het net gebid en gevra ‘Here, stuur asseblief die rigting van hierdie koeël sodat sy nie seer het nie’, en met God se genade was dit so. Dit was een skoot – ŉ kopskoot – en dit was ŉ genadeskoot. Ek is so dankbaar dat sy nie deur iemand anders geskiet of verwaaloos is en dalk sou moes ly nie. “As daar ŉ ander uitweg was, was sy nog hier. Ek het omtrent drie sekondes gehad om haar te skiet. As sy weggekom het en in die bewoonde gebied ingegaan het, was dit verby.” Erasmus sê hy het tydens die soektog en ook ná Sheba se tragiese dood baie ondersteuning van die gemeenskap gekry. Rassie Erasmus by Tyson, sy tiermannetjie. (Foto: Verskaf) “Dit was wonderlik om te sien hoe ŉ gemeenskap oor die kleur- en kultuurgrens heen bymekaarkom en mekaar bystaan.” Hy haal ook sy hoed vir die plaaslike GPF en die polisie af wat hom deurentyd met uiterste professionaliteit ondersteun het. Tiere word soos familie Vir Erasmus was sy tiere soos sy eie kinders. Hy was lief vir hulle en hulle vir hom. Tyson, die tiermannetjie, het aanvanklik ook uitgekom, maar is gou weer gevang. Hy het Tyson reeds Sondag na ŉ plek van veiligheid gestuur en beplan om hom in ŉ reservaat te hervestig. “Hy sal veiliger wees daar. Ek dink my drade is verskeie kere geknip deur mense wat die tiere wou doodmaak – vir watter doeleindes ook al. Ek het my vermoedens wie dit is, maar ek het nie feite om dit te staaf nie. “Daar was opvangskampe om die tiere se kampe buite die plaas (juis indien hulle ontsnap) – en selfs dié drade was geknip en oopgebreek.” Sy plan was om beide Sheba en Tyson te hervestig juis omdat hy vir hul lewens gevrees het, maar het ten tyde van hul ontsnapping nog gesukkel om vervoerpermitte gereed te kry. In Gauteng word daar nie ŉ permit vereis om ŉ tier aan te hou nie, maar wel om een te vervoer. Sheba die tier. (Foto: Verskaf) Erasmus sê hoewel dit die grootste voorreg was om die diere groot te maak, is dié hoofstuk nou afgesluit. Hy sal nooit weer tiere aanhou nie. Hy was boonop aanvanklik gekant teen die hele idee. “My ma het ŉ groot passie vir die tiere gehad. Toe sy destyds eers vir Tyson en later Sheba [sowat agt jaar gelede] daar aangebring het, wou ek niks weet nie. Maar hulle het gou in my hart gekruip. “My ma is ŉ paar jaar later dood en het my op haar sterfbed gevra om na die tiere om te sien. Ek het geweet dit is ŉ groot taak met baie verantwoordelikheid.” Die idee was nooit om nog tiere te kry nie en albei tiere was reggemaak. Erasmus het moeite gedoen om te verseker dat die tiere genoeg spasie, stimulasie en kos het en hulle was goed versorg. Hy het altyd besef hulle is wilde diere en het steeds dié respek vir hulle behou. Daarom is hul tande en naels ook nooit getrek nie. Tog het hy ŉ diep band met hierdie wilde katte gehad. “As ek hartseer was, het ek by hulle gaan sit en met hulle gepraat. Hulle, veral Sheba, het my hart geken en my emosies verstaan.”