Die debat oor die kieskollege dateer terug na die stigting van die land - GESKIEDENIS - Geskiedenis Podcasts - 2021
Ten tyde van die Grondwetlike Konvensie het die meerderheid van die burgers van die nuwe land in stede soos Philadelphia of Boston gewoon, terwyl die suidelike state meer landelik en yl bevolk was. Afro -Amerikaanse slawe maak 'n volle 40 persent van die Suid -Afrikaanse bevolking uit, en afgevaardigdes uit die suide wou hê dat hulle saam met blanke burgers getel moet word by die berekening van hoeveel verteenwoordigers hul state in die kongres sou ontvang. Noordelikes, aan die ander kant, het aangevoer dat slawe eiendom is en nie verteenwoordiging benodig nie.
Hierdie lelike debat is opgelos met die sogenaamde "drie-vyfdes-kompromie", waardeur elke Swart persoon as drie-vyfdes van 'n persoon sou tel by die bepaling van die kongresverteenwoordiging vir elke staat volgens bevolking. Aangesien elke staat se kiesers in die kieskollege gelyk was aan die aantal verteenwoordigers in die kongres, beïnvloed hierdie kompromie ook die manier waarop die land sy uitvoerende gesag verkies het.
LEES MEER: Wat is die kieskollege en waarom is dit geskep?
Die ontwerpers het baie nadink oor die oprigting van die kieskollege, maar was nog nie seker hoe dit in die praktyk sou werk nie. Die eerste ernstige probleem het na vore gekom tydens die verkiesing van 1800, toe Thomas Jefferson, die Demokratiese-Republikeinse kandidaat vir president, dieselfde aantal stemme gekry het as sy gekose bestuurder, Aaron Burr.
Die verkiesing het gegaan na die Huis van Verteenwoordigers, gedomineer deur die mededinger Federalist Party; sommige van die party se lede beskou Burr as minder aanstootlik as Jefferson, en wou hê dat hy president sou word. Na 'n chaotiese proses, met nie minder nie as 36 stemme, is Jefferson verkies tot president en Burr V.P. Die hele debakel het gelei tot die aanneming van die 12de wysiging, wat daartoe gelei het dat kiesers hul keuses vir president en vise -president spesifiseer.
Ten spyte van die deurslaggewende verbetering van die kiesstelsel, was daar nog steeds 'n groot probleem: wat as die wenner van die algemene stem, die kandidaat wat deur die meerderheid van die land se burgers gekies is, nie die kieskollege wen nie en nie president word nie ? Dit gebeur vir die eerste keer in 1824 met Andrew Jackson, wat uit die agtertuin van die Carolinas opgestaan ​​het, met min formele opleiding, om 'n suksesvolle slawehouer in Tennessee te word en die gevierde held van die oorlog van 1812.
LEES MEER: 5 presidente wat die gewilde stem verloor het, maar die verkiesing gewen het
Al vier die voorste kandidate in die verkiesing van 1824 was van dieselfde party, die Demokraties-Republikeine. Alhoewel Jackson die meeste verkiesingsstemme (99) behaal en 'n geringe voorsprong (38 149 stemme) in die algemene stemme behaal het, het geen kandidaat 'n meerderheid in die kieskollege gekry nie, en die besluit was weer die Huis van Verteenwoordigers, wat tussen die drie top -afrigters, Jackson, John Quincy Adams (wat 84 verkiesingsstemme gekry het) en minister van buitelandse sake, William Crawford.
Speaker van die huis, Henry Clay, wat vierde in die presidensiële wedloop was en Jackson gehaat het, het skielik 'n geweldige invloed op die uitslag van die verkiesing gehad. Die Kentuckiër het 'n alliansie gesluit tussen kiesers in Ohio en New England (insluitend state wat beslis vir Jackson gestem het) om die Withuis aan Adams te gee, wat Clay later as sy minister van buitelandse sake aangestel het.
Die sogenaamde 'korrupte winskopie' het Adams se presidentskap agtervolg en Jackson toegelaat om homself effektief te bemark as 'n gewone mens se kampioen teen 'n elitistiese, korrupte stelsel. "Old Hickory" het die Withuis in 1828 gewen, en in sy eerste jaarlikse boodskap aan die kongres het hy aanbeveel dat die kieskollege uitgeskakel word.
Sedertdien het vier ander Amerikaanse presidentsverkiesings (1876, 1888, 2000 en 2016) geëindig met 'n kandidaat wat die kieskollege gewen het, maar die gewilde stem verloor het. Hierdie oënskynlike verbreking tussen die demokratiese ideaal van mense wat 'n direkte rol in die regering speel en die werklikheid van die stelsel in die praktyk, het die voortgesette debat oor die kieskollege aangevuur en baie mense oor die jare laat opspoor by Jackson se oproep om dit af te skaf.
LEES MEER: Hoe word die kiesers van die kieskollege gekies?
Kritici van die kieskollege-stelsel noem dit 'n oorblyfsel van die 18de eeu-toe slegs drie vyfdes van 'n swart persoon getel is, en swart mans, vroue en wit mans wat nie eiendom besit nie, kon nie stem nie-en voer aan dat dit verteenwoordig nie ons land regverdig soos dit vandag bestaan ​​nie. In onlangse verkiesings het nasionale veldtogte toenemend gefokus op 'n klein handjievol "slagveld" -state wie se verkiesingsstemme op die spel is, wat miljoene burgers (soveel as vier uit elke vyf Amerikaners, volgens sommige ontleders) van hul stem ontneem het in die verkiesingsproses.
'N Ander moontlike swakheid in die kieskollege-stelsel is die bestaan ​​van sogenaamde' ontroue kiesers ', wat om watter rede ook al kies om te stem teen die gekose kandidaat van hul staat. Daar was oor die jare 157 sulke ontroue kiesers, wat begin het in 1796, toe 'n kieser in Pennsylvania sy stem verander het van John Adams na Thomas Jefferson, om redes wat nog onduidelik is. Tans vereis baie state dat kiesers 'n formele belofte neem om hul staat se keuse te handhaaf, maar 21 state het nie so 'n vereiste nie.
Aan die ander kant beskou ondersteuners van die kieskollege dit as 'n integrale deel van ons federale unie en 'n noodsaaklike manier om die state, sowel as die mense, 'n rol te gee in die keuse van die leierskap van die regering. Nou, soos in 1787, word dit beskou as 'n kritieke manier om te verhoed dat groot stedelike sentrums die politieke proses ten koste van landelike gebiede oorheers.
LEES MEER: Hoe die groot kompromie die politiek vandag beïnvloed
Die uitskakeling van die kieskollege sou in elk geval nie 'n maklike proses wees nie. Die kongres, of 'n nasionale konstitusionele konvensie, sou 'n wysiging moet voorstel wat dan deur óf driekwart van die staatswetgewers (tans 38) óf deur staatsbekragtigingskonvensies in driekwart van die state bekragtig moet word.
Diegene wat ten gunste van die huidige stelsel argumenteer, kan daarop wys dat die verkiesings- en volksstemme in meer as 200 jaar net vyf keer verdeel het (byna 10 persent van die presidentsverkiesings), en ontroue kiesers het nooit die resultaat van 'n verkiesing. Gegewe die statistiek, sal baie dalk saamstem met Alexander Hamilton, wat in nommer 68 van die Federalist Papers oor die nuwe kieskollege -stelsel geskryf het dat "as die manier nie perfek is nie, dit ten minste uitstekend is."
Die debat oor die kieskollege dateer terug na die stigting van die land - GESKIEDENIS
deur William C. Kimberling, adjunk -direkteur van die FEC National Clearinghouse on Election Administration
bestaan ​​uit dertien groot en klein state wat jaloers is op hul eie regte en magte en agterdogtig is oor enige sentrale nasionale regering
bevat slegs 4 000 000 mense versprei op en af ​​oor 'n duisend myl van die Atlantiese kus wat skaars deur vervoer of kommunikasie verbind is (sodat nasionale veldtogte onprakties was, selfs al is dit wenslik geag)
onder die invloed van sulke Britse politieke denkers soos Henry St. John Bolingbroke, geglo dat politieke partye onheilspellend is, indien nie eintlik boos nie, en
was van mening dat here nie 'n veldtog vir openbare ampte moet voer nie (die gesegde was: "Die kantoor moet die man soek, die man moet nie die amp soek nie. & quot).
Hoe dan om 'n president te kies sonder politieke partye, sonder nasionale veldtogte, en sonder om die noukeurig ontwerpte balans tussen die presidentskap en die kongres aan die een kant en tussen die state en die federale regering aan die ander kant te ontwrig?
Wat is die Amerikaanse kieskollege?
Die Verenigde State se kieskollege is 'n groep lede wat elke vier jaar byeenkom om die president en vise -president van die Verenigde State te kies. Die proses van die kieskollege begin met die gewilde verkiesing, wat elke vierde November plaasvind, waar kiesers kiesers vir hul onderskeie state kies. Hierdie kiesers uit elke staat, onder die Amerikaanse grondwet, word die plig en die reg gegee om die werklike stemme uit te bring, en kies in die proses die Amerikaanse president en vise -president (Anglim, 1993, aangehaal in Tollar & amp Kimball, 2020). Kandidate moet 'n absolute meerderheid van ten minste 270 verkiesingsstemme kry om die verkiesing te wen.
Die verkiesingskollege -proses is opdrag van die Amerikaanse grondwet, met die 12de wysiging wat die reëls bepaal wat die Amerikaanse presidentsverkiesings sedert 1804 beheer het.
'N Kort geskiedenis van die Amerikaanse kieskollege
Die Verkiesingskollege is deel van die oorspronklike ontwerp van die Amerikaanse Grondwet wat deur die stigtingsvaders van die land in 1787 in werking gestel is. deur 'n gewilde stem van gekwalifiseerde burgers. & rdquo (geskiedenis van die kieskollege, 2019)
Sedert 1880 is kiesers vir elke staat gekies deur 'n gewilde verkiesing wat op verkiesingsdag gehou is. In die oorspronklike plan vir die kieskollege, soos dit in die Amerikaanse grondwet opgestel is, het elke kieser egter twee stemme vir president. Die presidentskandidaat wat die laer aantal stemme kry, word dan vise -president.
In die eerste Amerikaanse presidentsverkiesing, wat in 1789 gehou is, het George Washington die grootste aantal stemme gekry. John Adams, wat die land se eerste vise-president geword het, het die tweede hoogste aantal stemme gekry.
Die ontstaan ​​van politieke partye het die proses spoedig ingewikkeld gemaak. Kontroversies wat veroorsaak is deur die president en vise -president van verskillende politieke eienskappe het die 12de wysiging tot gevolg gehad. Dit word in 1804 bekragtig en vereis dat kiesers afsonderlike stemme vir president en vise -president moet uitbring (The 12th Amendment, n.d.).
Waarom die Amerikaanse kieskollege in plek is
Die konsep van 'n kollege van kiesers was die gevolg van lang debatte tydens die konstitusionele konvensie van 1787 oor hoe om die president en president van die Rsquos te kies (Bomboy, 2016). Aanvanklik is voorgestel dat die kongres die president verkies. Dit kan egter die skeiding van magte tussen die uitvoerende en wetgewende takke van die federale regering skend. Afgevaardigdes by die konvensie het ook die regstreekse verkiesing van die president deur middel van populêre stemming verwerp omdat hulle gevrees het dat mense sou stem sonder voldoende inligting oor kandidate buite hul staat (Kimberling, 1992).
Verskeie Amerikaanse stigters het die voordele van die kieskollege -stelsel uitgespreek. Byvoorbeeld, in een van sy opstelle vir Die federalistiese referate, Het Alexander Hamilton aangevoer dat die genoemde verkiesingstelsel 'n party wat deur die party bestuur word, verhinder. Boonop het hy verduidelik dat die gereelde keuse van nuwe kiesers die vorming van 'n permanente liggaam verhinder wat deur buitelandse belange beïnvloed kan word in hul taak om die president van die land te kies (Hamilton, 1788).
Volgens Cervas en Grofman (2019), ondanks al die veranderinge in die politiek en die samelewing, deur die jare, het die twee belangrikste elemente daarvan die toets van tyd deurstaan. Eerstens funksioneer dit vir die toewysing van sitplekke wat nie heeltemal gelyk is aan die bevolking nie, met die stelsel van toewysing wat volg op die gesamentlike totaal van senaat- en kongres setels per Amerikaanse staat. Tweedens implementeer dit die wenner-neem-alles-uitkomste op staatsvlak (behalwe in Nebraska en Maine, waar die wenner-neem-alles-reël op kongresdistriksvlak funksioneer).
Feite en syfers oor die kieskollege
Die Amerikaanse kieskollege het sedert die bekragtiging in die laat 1700's verskeie veranderinge ondergaan. Die volgende feite en syfers gee 'n beeld van die huidige en vorige kieskolleges van die Verenigde State.
Kalifornië het tans die meeste kiesers, met 55 kiesstemme.
Die sewe minste bevolkte state (Alaska, Delaware, Montana, Noord -Dakota, Suid -Dakota, Vermont en Wyoming) het elk drie keurders.
In die eerste vier verkiesingsjare (1788, 1792, 1796 en 1904) het elke kieser twee stemme vir president uitgebring. Die twaalfde wysiging maak 'n einde aan hierdie praktyk.
Daar was vyf Amerikaanse presidentsverkiesings waar die wenner van die verkiesingsstem die gewilde stem verloor het: 1824 (John Quincy Adams), 1876 (Rutherford B. Hayes), 1888 (Benjamin Harrison), 2000 (George W. Bush) en 2016 (Donald Trump).
By die konstitusionele konvensie van 1787, het James Wilson 'n kompromie van drie-vyfdes voorgestel, waar slegs drie-vyfdes van die werklike slawe-bevolking in 'n staat se totale bevolking getel is (Amerikaanse konst. Art., En afdeling 2, kl. 3). Hierdie kompromie is in 1868 deur die veertiende wysiging herroep.
In 1969 is 'n wysiging om die Verkiesingskollege af te skaf in die Huis van Verteenwoordigers goedgekeur, maar is in die Senaat gefiltreer (Klein, 2012).
Bron: Adam Carr se verkiesingsargief
Met die bekragtiging van die twintigste wysiging van die Grondwet (en begin met die 75ste kongres in 1937), word die kiesstemme getel voor die nuut-beëdigde kongres, wat die vorige November verkies is.
Die datum van die telling is verander in 1957, 1985, 1989, 1997, 2009 en 2013. Sittende vise -presidente John C. Breckinridge (1861), Richard Nixon (1961) en Al Gore (2001) kondig almal aan dat hulle verloor het hul eie bod vir die presidensie.
Gewilde stem vs. Verkiesingskollege — 'n Kykie na die geskiedenis van ons stelsel vir die verkiesing van presidente
Die konsep van die kieskollege dateer uit die begin van die Verenigde State van Amerika. Die stigters van hierdie groot nasie was in stryd met mekaar oor hoe presies die president verkies moes word. Die finale stelsel was 'n kompromie tussen die konsepte van verkiesing deur die Amerikaanse kongres en verkiesing deur kiesers. Elke keer as die verkiesingsjare omloop, gaan die debat voort oor die vraag of die kieskollege die regte manier is.
Alle samesweringsteorieë ter syde, daar is baie mense wat nie tevrede is met die manier waarop die Verenigde State sy president kies nie.
Die manier waarop die stelsel tans werk, stem in die verkiesing in hul eie provinsies of gemeentes. Dit word getel, en dan op staatsvlak wen of verloor een kandidaat. Die Amerikaanse kieskollege kies eintlik die president op grond van die uitslae van die staatsverkiesings, die aantal kiesers wat 'n staat het, word bepaal deur hul posisie in die kongres. Alle state het twee senatore, dus dit beteken twee kiesers. Die hoeveelheid Amerikaanse verteenwoordigers is gebaseer op die bevolking van die staat. Hierdie twee getalle wat saamgevoeg is, is die hoeveelheid kiesers wat 'n staat in die kieskollege het. Dit is waar die twis begin. Baie mense voel dat die stelsel te veel gewig gee aan state met 'n groot bevolking om die president te kies. Die teenargument is natuurlik dat dit so moet wees omdat die state met 'n hoër bevolking meer sê moet hê. Dit word nog hariger as 'n groot staat met baie trek 'n baie noue verkiesingsuitslag het. Dit beteken dat al die kiesers van die staat stem vir een kandidaat wat gewen het, alhoewel 'n regverdige steekproef van die staat die ander opsie gekies het. Baie mense voel dat selfs op staatsvlak die kieskollege -stelsel sommige mense se stemme eenvoudig nie vir alle doeleindes laat tel nie.
So, wie is die kiesers? Dit is 'n interessante vraag. Tegnies is 'n kieser 'n groot mag. Elke staat het sy eie riglyne vir die keuse van sy kiesers. Hulle mag oor die algemeen nie in die kongres wees nie, maar hulle is dikwels baie sigbaar in die politieke arena. Hierdie kiesers het wel volledige gesag om te stem vir wie hulle ook al kies wanneer dit tyd word om die president te kies. Omdat die meeste kiesers deur die mense gekies word, is dit amper 'n gegewe dat hulle hul stem sal uitbring vir die kandidaat wat die verkiesing in hul staat gewen het. Dit is nog een van die politieke en ek wil my werk behou " dinge. Dit is hoe dit gaan vir 48 state. Wie die verkiesing op staatsvlak gewen het, kry oor die algemeen al die kiesers en#8217 stemme. In Nebraska en Maine kry die wenner op staatsvlak outomaties twee, en dan stem alle ander kiesers volgens die resultate in die distrikte. Waarom weet ons nie dat dit so 'n minderheid is nie, want dit lyk baie eerliker? Een van die waarskynlikste redes waarom die meeste state by die "winner-takes-all "-strategie hou, is om seker te maak dat hul staat die meeste seggenskap in die algemene verkiesing het. Deur stemme te verdeel, kan state 'n deel van hul politieke woede verloor.
As dit alles nie ingewikkeld genoeg is nie, is daar iets wat 'ontroue keurders' genoem word. " Dit is so skaars dat die meeste mense nie eers weet dat dit bestaan ​​of moontlik is nie. Dit is kiesers wat hul gesag gebruik om te stem vir wie hulle wil, ongeag hoe die stemming in hul staat verloop het. Sommige state het probeer om wette daarteen in te stel, maar omdat dit so selde gebeur en nog nooit betwis is oor die grondwetlikheid daarvan nie, is dit moeilik om te sê of een van hierdie wette werklik sou bly. Die Grondwet van die Verenigde State verleen immers aan hierdie kiesers die mag om op die een of ander manier te stem, en 'n mens sou dink dat die Hooggeregshof, indien dit ooit sou verskyn, moet beslis teen die staatswette wat ontrou kan vervolg of andersins kan straf. keurders.
Hier is 'n blik op die manier waarop die kiesers in die komende jare sal afbreek.
'N Voorbeeld van waarom die stelsel so ontwerp is, is die verkiesing van 1872. Horace Greeley sou president word, maar is oorlede voordat die kieskollege vergader het. 63 kiesers het hul stemme verander om seker te maak dat hulle nie 'n dooie man die presidentskap toeken nie. Dit is waarskynlik die beste voorbeeld van die positiewe aspekte van die kieskollege -stelsel. In die moderne tyd is dit baie meer skaars, en as dit wel gebeur, is dit nie genoeg nie. Trouens, alle kiesers was getrou tydens die verkiesing van 1896 tot 1948, toe daar een afvalliger was. Daarna was daar nooit meer as een ontroue kieser nie, die mees onlangse was in 2000 en 2004 toe elkeen weggeloop het. Barbara Lett-Simmons het geweier om in die verkiesing in 2000 vir Al Gore te stem in 'n protesaksie teen die kieskollege en haar gevoel dat die District of Columbia nie genoeg verteenwoordiging in die verkiesingsformaat het nie.In 2004 was daar 'n ontroue kieser. Hulle kry die kwotasies omdat die stem verkeerdelik uitgebring is en nie opsetlik was nie.
Dus, soos u kan sien, stem die kiesers byna altyd uit vir wie hulle deur die keuse van mense belowe word. Laat ons nou kyk na een van die belangrikste besware teen die kieskollege -stelsel: die gewilde stemming.
Gewilde stem is eenvoudig genoeg. Dit is die somtotaal van alle stemme vir een kandidaat tydens 'n verkiesing sonder respek vir state of kongresdistrikte. Dit is besig om tot die punt te kom dat die gewilde stemming toon hoeveel Amerikaners vir een man gestem het en hoeveel vir 'n ander. Diegene wat in stryd is met die kieskollege, meen dat dit die goue standaard vir verkiesings moet wees. Waarom 'n ingewikkelde stelsel, as ons eenvoudig kan kyk wie gestem het en die president verkies het op grond van wie die meeste stemme van die burgers gewen het? Dit het regtig 'n hot-button-kwessie geword in 2000, die laaste keer dat die algemene stemming nie met die kieskollege ooreenstem nie. George W. Bush het Al Gore eintlik met 543 816 stemme agtergelaat in die algemene stemming, maar die verdeling van Bush ''s het hom in staat gestel om steeds die meerderheid kiesers op te eis en die presidentskap op te eis. Dus, meer mense pond vir pond het vir Gore gestem, maar die kieskollege -stelsel het veroorsaak dat die meerderheid se mening nie gehoor is nie. Natuurlik onthou ons almal van die bewerings van kiesersbedrog en die hofgevegte wat Amerika weke na die verkiesing laat wonder het wie sy president sou wees. Dit kan as nog 'n voorbeeld gesien word waarom die kieskollege gestig is. Dit elimineer die moontlikheid van 'n baie noue stemming wat Amerikaners sonder 'n franchise laat. Selfs as die stemme tot 'n paar honderdduisend daal, sorg die kieskollege dat daar 'n meerderheid is. Bevolking en stemreg kom natuurlik in die vergelyking in. In die 1800's het die algemene stemme dikwels 'n verskil van minder as 'n halfmiljoen stemme gehad, maar destyds kon swartes en vroue nie deelneem nie, dus was die totale stemme veel minder. Die nabyheid van die verkiesing in 2000 was dus 'n uiters ongewone gebeurtenis.
Nou, die laaste vraag wat ons het. Hoe gereeld word die gewilde stem afslag? Vir al die besprekings en debatte wat tydens die verkiesing in 2000 plaasgevind het, is dit 'n baie seldsame gebeurtenis wanneer die kieskollege nie die algemene stemme weerspieël nie. Dit het eintlik net vier keer in die Amerikaanse geskiedenis gebeur. Die eerste was in 1824 toe John Quincy Adams Andrew Jackson verslaan het ondanks die verlies van die gewilde stem met 38 211 stemme. Dit klink baie naby, maar destyds het die hele algemene stem in elk geval slegs uit 113,142 bestaan, so dit is nie naastenby so 'n marge as die 2000 -verkiesing as jy die 50,000,000+ stemme in daardie verkiesing vergelyk nie. In 1876 gebeur dit weer, twee en vyftig jaar later. Rutherford B. Hayes verslaan Samuel J. Tilden ten spyte daarvan dat hy die gewilde stem met 252 666 verloor het. Met slegs meer as 4 000 000 stemme in die pot, was dit 'n redelike groot marge om die gewilde stem te verloor en het dit ongetwyfeld baie kontroversie veroorsaak. 'N Korter gaping net tot 1888 was toe Benjamin Harrison Grover Cleveland (wat ook die volgende verkiesing met 'n baie klein marge sou wen) verslaan het, maar die gewilde stem met 94,520 stemme verloor het. Van daar af kom ons by 2000 toe George W. Bush Al Gore verslaan het.
Soos u kan sien, is die algemene stemming selde in stryd met wat die kieskollege in elk geval moet doen. Dit gebeur net so dat een van die mees omstrede persone in ons tyd is. Bush het die verkiesing in 2004 behoorlik gewen met 'n meer as 3.000.000 stemme op John Kerry. Die huidige Amerikaanse president wen in 2008 met 'n voorsprong van 9,549,105 stemme op John McCain. Moenie op soek wees na Obama om herverkiesing met so 'n groot marge te wen nie, aangesien die uitgawe van 2012 waarskynlik baie nader sal wees.
Artikel II, afdeling 1, klousule 2 van die grondwet van die Verenigde State bepaal dat elke staat 'n aantal kiesers moet aanstel wat gelyk is aan die kongresafvaardiging van die staat (lede van die Huis van Verteenwoordigers plus twee senatore). Dieselfde klousule stel elke staatswetgewer in staat om die manier waarop die kiesers van die staat gekies word, te bepaal, maar verbied federale ampsdraers om as kiesers aangewys te word. Na die nasionale presidensiële verkiesingsdag op die eerste Dinsdag na die eerste Maandag in November,  kies elke staat en die federale distrik sy kiesers volgens sy wette. Na 'n gewilde verkiesing identifiseer en teken die state hul aangewese kiesers op in 'n Verklaringsertifikaat, die aangewese kiesers vergader dan in hul onderskeie jurisdiksies en lewer 'n Stembrief, vir hul kandidaat word beide sertifikate dan na die kongres gestuur om oop te maak en stemme getel. 
In 48 van die 50 state vereis die staatswette dat die wenner van die meerderheid van sy volksstemme in die hele staat al die kiesers van die staat  in Maine en Nebraska sal ontvang; oor die veelheid stemme in elk van hul kongresdistrikte.  Die federale distrik, Washington, DC, ken sy 3 verkiesingsstemme toe aan die wenner van sy enkele distriksverkiesing. State vereis gewoonlik dat kiesers belowe om vir die staat se wenkaartjie te stem om ontroue kiesers te vermy; die meeste state het verskillende wette aangeneem om die belofte van die kiesers af te dwing. 
Die kiesers van elke staat vergader in hul onderskeie hoofstede op die eerste Maandag na die tweede Woensdag van Desember om hul stemme uit te bring.  Die resultate word na die kongres gestuur en getel, waar dit in die eerste week van Januarie voor 'n gesamentlike vergadering van die Senaat en die Huis van Verteenwoordigers, onder voorsitterskap van die huidige vise -president, as president van die Senaat voorgestel word. .   Sou 'n meerderheid van die stemme nie vir 'n kandidaat uitgebring word nie, vind daar 'n voorwaardelike verkiesing plaas: die Huis hou 'n presidentsverkiesingsessie, waar een van die vyftig state wat die senaat verantwoordelik is vir die keuse van die vise -president, met elke senator een stem.  Die verkose president en vise -president word op 20 Januarie ingehuldig.
Sedert 1964 was daar 538 kiesers. State kies 535 van die kiesers, hierdie getal stem ooreen met die totale totaal van hul kongresafvaardigings.    Die bykomende drie kiesers kom uit die twintigste amendement, wat in 1961 bekragtig is, met dien verstande dat die distrik ingevolge artikel I, artikel 8, klousule 17 as setel van die federale regering gevestig is (naamlik Washington, DC) is geregtig op dieselfde aantal kiesers as die minste bevolkte staat.  In die praktyk lei dit daartoe dat Washington DC geregtig is op 3 kiesers. Amerikaanse gebiede (beide hedendaagse gebiede soos Puerto Rico en historiese gebiede soos die Dakota-gebied) was nog nooit geregtig op kiesers in die kieskollege nie.  
Die Konstitusionele Konvensie in 1787 gebruik die Virginia -plan as basis vir besprekings, aangesien die Virginia -voorstel die eerste was. Die Virginia -plan het 'n beroep op die kongres gedoen om die president te kies.  Afgevaardigdes uit 'n meerderheid state het tot hierdie verkiesingswyse ingestem. Na debatvoering het afgevaardigdes egter teen die nominasie van die kongres gekant omdat dit die skeiding van magte kon skend. James Wilson het toe 'n mosie vir kiesers ingedien om die president te kies. 
Later in die byeenkoms het 'n komitee saamgestel om verskillende besonderhede uit te werk, insluitend die wyse van verkiesing van die president, insluitend die finale aanbevelings vir die kiesers, 'n groep mense wat in dieselfde getalle as hul verteenwoordigers in die kongres was (die formule vir wat opgelos is in lang debatte wat gelei het tot die kompromie van Connecticut en die drie-vyfde kompromis), maar deur elke staat gekies is "op die manier wat die wetgewer dit kan opleg". Die lid van die komitee, Gouverneur Morris, het onder meer die redes vir die verandering verduidelik; daar was vrese vir 'intrige' as die president gekies word deur 'n klein groepie mans wat gereeld bymekaarkom, sowel as kommer oor die onafhanklikheid van die president as hy verkies word deur die kongres. 
Nadat daar egter besluit is oor die kieskollege, het verskeie afgevaardigdes (Mason, Butler, Morris, Wilson en Madison) openlik erkenning gegee aan die vermoë om die verkiesingsproses te beskerm teen kabaal, korrupsie, intrige en faksie. Sommige afgevaardigdes, waaronder James Wilson en James Madison, verkies die gewilde verkiesing van die uitvoerende gesag.   Madison het erken dat hoewel 'n volksstem ideaal sou wees, dit moeilik sou wees om konsensus te kry oor die voorstel, gegewe die voorkoms van slawerny in die Suide:
Daar was egter 'n ernstige probleem om 'n onmiddellike keuse deur die mense by te woon. Die stemreg was baie meer verspreid in die Noordelike as die suidelike state en laasgenoemde kon geen invloed op die telling van die negers in die verkiesing hê nie. Die vervanging van die kiesers het hierdie moeilikheid vermy en het in die geheel gelyk of dit die minste besware het. 
Die konvensie keur die voorstel van die komitee se verkiesingskollege, met geringe wysigings, op 6 September 1787 goed.  Afgevaardigdes van state met kleiner bevolkings of beperkte grondoppervlakte, soos Connecticut, New Jersey en Maryland, het die verkiesingskollege oor die algemeen bevoordeel met sommige oorweging van state.  By die kompromie wat voorsiening maak vir 'n afloop tussen die top vyf kandidate, het die klein state veronderstel dat die Huis van Verteenwoordigers, met elke staatsafvaardiging wat een stem uitbring, die meeste verkiesings sou beslis. 
In Die federalistiese referate, James Madison verduidelik sy standpunte oor die keuse van die president en die Grondwet. In Federalist nr. 39 voer Madison aan dat die Grondwet ontwerp is om 'n mengsel van staats- en bevolkingsregering te wees. Die kongres sal twee huise hê: die staats senaat en die bevolkingsgebaseerde huis van verteenwoordigers. Intussen sou die president gekies word deur 'n mengsel van die twee maniere. 
Alexander Hamilton in Federalist No. 68, gepubliseer op 12 Maart 1788, het uiteengesit wat volgens hom die belangrikste voordele vir die kieskollege was. Die kiesers kom direk van die mense en hulle alleen, slegs vir die doel en slegs vir daardie tyd. Dit vermy 'n partywetse wetgewer of 'n permanente liggaam wat voor elke verkiesing deur buitelandse belange beïnvloed kan word.  Hamilton het verduidelik dat die verkiesing tussen al die state sou plaasvind, sodat geen korrupsie in enige staat 'die groot liggaam van die mense' in hul keuse kon beskadig nie. Die keuse sou gemaak word deur 'n meerderheid van die kieskollege, aangesien meerderheidsregering van kritieke belang is vir die beginsels van die republikeinse regering. Hamilton het aangevoer dat kiesers wat in die staatshoofde vergader, in 'n tyd voor telekommunikasie inligting beskikbaar kon hê vir die algemene publiek. Hamilton het ook aangevoer dat, aangesien geen federale ampsdraer 'n kieser kan wees nie, niemand van die kiesers aan 'n presidensiële kandidaat sou voldoen nie. 
'N Ander oorweging was dat die besluit geneem sou word sonder' rumoer en wanorde ', aangesien dit 'n breë besluit sou wees wat gelyktydig op verskillende plekke geneem sou word waar die besluitnemers redelik kon beraadslaag, nie op een plek waar besluitnemers bedreig of geïntimideer kon word nie . As die kieskollege nie 'n beslissende meerderheid behaal nie, sou die Huis van Verteenwoordigers die president uit die vyf beste kandidate kies,  om te verseker dat die keuse van 'n voorsittende beampte wat die wette beheer, sowel vaardigheid as goeie karakter sou hê. Hamilton was ook bekommerd oor iemand wat nie gekwalifiseer is nie, maar met 'n talent vir 'lae intrige en die klein kunsies van gewildheid' wat 'n hoë amp bereik. 
Boonop het James Madison in die Federalist nr. 10 aangevoer teen 'n "belangstellende en aanmatigende meerderheid" en die "onheil van die faksie" in 'n kiesstelsel. Hy definieer 'n faksie as '' 'n aantal burgers, hetsy dit 'n meerderheid of 'n minderheid van die geheel is, wat verenig en geaktiveer word deur 'n gemeenskaplike impuls van passie, of van belang, wat die regte van ander burgers of die permanente en totale belange van die gemeenskap. " 'N Republikeinse regering (dws verteenwoordigende demokrasie, in teenstelling met direkte demokrasie), gekombineer met die beginsels van federalisme (met verdeling van kiesersregte en skeiding van regeringsbevoegdhede), sal teen faksies teenwerk. Madison het verder in die Federalist nr. 10 gepostuleer dat hoe groter die bevolking en uitgestrektheid van die Republiek is, hoe moeiliker die faksies sal wees om te organiseer as gevolg van kwessies soos seksualisme. 
Alhoewel die grondwet van die Verenigde State verwys na "kiesers" en "kiesers", word die term "kieskollege" of enige ander naam nie gebruik om die kiesers gesamentlik te beskryf nie. Eers in die vroeë 19de eeu het die naam "kieskollege" algemeen gebruik geword as die kollektiewe benaming vir die kiesers wat gekies is om stemme vir president en vise -president uit te bring. Die frase is in 1845 die eerste keer in die federale wet ingeskryf, en vandag verskyn die term in 3 U.S.C. § 4, in die afdelingopskrif en in die teks as "kollege van kiesers". 
Aanvanklik het staatswetgewers die kiesers in baie van die state gekies. Vanaf die vroeë 19de eeu het state geleidelik verander na die keuse deur volksverkiesing. In 1824 was daar ses state waarin kiesers nog wetgewend aangestel is. Teen 1832 het slegs Suid -Carolina nie oorgegaan nie. Sedert 1880 is kiesers in elke staat gekies op grond van 'n gewilde verkiesing wat op verkiesingsdag gehou is.  Die gewilde verkiesing vir kiesers beteken dat die president en vise -president in werklikheid gekies word deur indirekte verkiesing deur die burgers. 
Sedert die middel van die 19de eeu, toe alle kiesers in die volksmond gekies is, het die Kieskollege die kandidaat gekies wat die meeste (hoewel nie noodwendig meerderheid nie) volks stemme landwyd gekry het, behalwe in vier verkiesings: 1876, 1888, 2000 en 2016 In 1824, toe daar ses state was waarin kiesers wetgewend aangewys is, eerder as volksverkiesing, is die ware nasionale volksstem onseker. Die kiesers in 1824 het nie 'n wenkandidaat gekies nie, en die saak is deur die Huis van Verteenwoordigers beslis. 
Oorspronklike plan Wysig
Artikel II, afdeling 1, klousule 3 van die Grondwet verskaf die oorspronklike plan waarmee die kiesers vir president gestem het. Ingevolge die oorspronklike plan het elke kieser twee stemme vir die president verkies, en nie vir die vise -president nie. Wie die meerderheid van die stemme van die kiesers ontvang het, sou president word, terwyl die persoon wat die tweede meeste stemme gekry het, vise -president geword het.
Die oorspronklike plan van die kieskollege was gebaseer op verskeie aannames en verwagtinge van die Framers of the Constitution: 
Die keuse van die president moet die 'gevoel van die mense' op 'n spesifieke tydstip weerspieël, nie die voorskrifte van 'n faksie in 'n 'vooraf gevestigde liggaam' soos die kongres of die staatswetgewers nie, en onafhanklik van die invloed van 'buitelandse magte' . 
Die keuse sou deurslaggewend gemaak word met 'n "volledige en regverdige uitdrukking van die openbare wil", maar ook met die behoud van "so min as moontlik geleentheid tot onrus en wanorde". 
Individuele kiesers sou distrik-vir-distrik deur burgers verkies word. Om vir president te stem, sluit die grootste kiesers in elke staat in. 
Elke presidensiële kieser sou onafhanklike oordeel uitoefen tydens die stemming, en beraadslaag oor die mees volledige inligting wat beskikbaar is in 'n stelsel wat na verloop van tyd geneig was tot 'n goeie administrasie van die wette wat die Kongres aangeneem het. 
Kandidate sou nie saam op dieselfde kaartjie met veronderstelde posisies teenoor elke amp van president en vise -president saamstaan ​​nie.
Verkiesingskenner, William C. Kimberling, het soos volg oor die oorspronklike bedoeling besin:
"Die funksie van die Kieskollege by die keuse van die president kan vergelyk word met die in die Rooms -Katolieke Kerk van die Kollege van Kardinale wat die Pous kies. Die oorspronklike idee was dat die kundigste en ingeligste individue uit elke staat die president sou kies slegs op meriete en sonder inagneming van die staat van herkoms of politieke party. " 
Volgens mede -regter van die Hooggeregshof, Robert H. Jackson, was die oorspronklike bedoeling van die opstellers in 'n uiteenlopende mening dat die kiesers nie verplig sou voel om 'n spesifieke kandidaat te ondersteun nie, maar dat hulle hul gewete sou stem, sonder eksterne druk.
"Niemand wat getrou is aan ons geskiedenis kan ontken dat die oorspronklike plan, wat implisiet in die teks is, dat kiesers vrye agente sou wees, 'n onafhanklike en onpartydige oordeel sou uitspreek oor die manne wat die beste gekwalifiseer het vir die hoogste ampte van die land." 
Ter ondersteuning van sy siening het Justice Jackson uit Federalist No. 68 aangehaal:
'Dit was wenslik dat die gevoel van die mense werk in die keuse van die persoon aan wie so 'n vertroue vertrou moet word. Hierdie doel sal beantwoord word deur die reg om dit te bereik, nie toe te pas aan 'n vooraf ingestelde liggaam nie, maar aan mans wat deur die mense gekies is vir die spesiale doel en by die spesifieke voegwoord.
'Dit was net so wenslik dat die onmiddellike verkiesing plaasgevind het deur mans wat die beste in staat was om die kwaliteite wat by die stasie aangepas was, te ontleed en op te tree onder omstandighede wat gunstig is vir beraadslaging, en op 'n oordeelkundige kombinasie van al die redes en aansporings wat reg was om te regeer hul keuse. 'N Klein aantal persone, wat deur hul medeburgers uit die algemene massa gekies is, sal waarskynlik die inligting en onderskeidingsvermoë hê wat nodig is vir sulke ingewikkelde ondersoeke.'
Uiteensetting en hersiening wysig
Die opkoms van politieke partye en nasionaal gekoördineerde verkiesingsveldtogte het spoedig sake in die verkiesings van 1796 en 1800 ingewikkeld gemaak. In 1796 het die kandidaat van die Federale Party, John Adams, die presidentsverkiesing gewen. Thomas Jefferson, die teenstander van die federaliste, eindig in die tweede plek, wat die vise-president geword het. Dit het daartoe gelei dat die president en vise -president van verskillende politieke partye was.
In 1800 benoem die Demokraties-Republikeinse Party Jefferson weer vir president en benoem ook Aaron Burr as vise-president. Nadat die kiesers gestem het, was Jefferson en Burr gelyk met 73 kiesstemme elk. Aangesien stembriewe nie onderskei het tussen stemme vir president en stemme vir vise -president nie, het elke stembrief wat Burr afgelê het, tegnies gereken as 'n stem vir hom om president te word, ondanks dat Jefferson duidelik die eerste keuse van sy party was.By gebrek aan 'n duidelike wenner volgens konstitusionele standaarde, moes die verkiesing beslis word deur die Huis van Afgevaardigdes ingevolge die Grondwet se bepalings vir gebeurlikheidsverkiesing.
Nadat hulle die presidentswedstryd reeds verloor het, het verteenwoordigers van die Federalistiese Party tydens die kreupel eend -huissessie die geleentheid aangegryp om hul opposisie in die verleentheid te stel deur te probeer om Burr oor Jefferson te kies. Die Huis het 35 stembriewe belemmer omdat nie een van die kandidate die nodige meerderheidstem van die staatsafvaardigings in die Huis gekry het nie (die stemme van nege state was nodig vir 'n beslissende verkiesing.) Op die 36ste stembrief het die enigste verteenwoordiger van Delaware, James A. Bayard, bekend gemaak dat hy die doodloopstraat wil verbreek uit vrees dat dit nie die toekoms van die Unie in gevaar kan stel nie. Bayard en ander federaliste uit Suid -Carolina, Maryland en Vermont het hulself onthou, en het die dooie punt verbreek en Jefferson 'n meerderheid gegee. 
In reaksie op die probleme van die verkiesings, het die kongres op 9 Desember 1803 voorgestel, en driekwart van die state wat teen 15 Junie 1804 bekragtig is, die twaalfde wysiging. Vanaf die verkiesing van 1804 vereis die wysiging dat kiesers afsonderlike stembriewe vir president en vise -president moet uitbring, en vervang die stelsel soos uiteengesit in artikel II, afdeling 1, klousule 3.
Evolusie van onbeloofde tot beloofde keurders Wysig
Die stigtervaders was van voorneme dat elke kieser deur die burgers van 'n distrik verkies sou word, en dat die kiesers vry was om te ontleed en te beraadslaag oor wie die beste geskik is om president te wees.
In Federalist nr. 68 beskryf Alexander Hamilton die siening van die stigters oor hoe kiesers gekies sou word:
'N Klein aantal persone wat deur hul medeburgers uit die algemene massa gekies is, sal waarskynlik die inligting en onderskeidingsvermoë hê wat nodig is vir sulke ingewikkelde [take]. Hulle [die opstellers van die grondwet] het nie die aanstelling van die president gemaak om afhanklik te wees van enige bestaande liggame van mans nie (d.w.s. Kiesers het belowe om op die een of ander manier te stem], wat vooraf geknoei kan word om hul stemme te prostituteer (dws om te hoor hoe om te stem), maar hulle het dit in die eerste plek verwys na 'n onmiddellike daad van die mense van Amerika, na in die keuse van persone [kiesers tot die kieskollege] uitgeoefen word vir die tydelike en uitsluitlike doel om die aanstelling te maak. En hulle het uitgesluit van die toelating tot hierdie trust, almal wat uit die situasie vermoed word van 'n te groot toegewydheid aan die president in die amp [met ander woorde, niemand kan 'n kieser wees wat vooroordeel teenoor die president is nie]. Dus, sonder om die liggaam van die mense te beskadig, sal die onmiddellike agente in die verkiesing ten minste die taak aanpak sonder enige onheilspellende vooroordeel [Kiesers mag nie partydig by die kieskollege kom nie]. Hulle verbygaande bestaan ​​en hul losstaande [onbevooroordeelde] situasie, waarvan reeds kennis geneem is, bied 'n bevredigende vooruitsig om so voort te gaan, tot die gevolgtrekking daarvan. "
Toe die kiesers egter beloof is om vir 'n spesifieke kandidaat te stem, was die kiesers wat deur die staat gekies is, nie meer vrye agente, onafhanklike denkers of beraadslagende verteenwoordigers nie. Hulle het, soos regter Robert H. Jackson geskryf het, "vrywillige partytjies en intellektuele nie-entiteite" geword.  Volgens Hamilton, wat in 1788 geskryf het, moet die president gekies word "gemaak deur mans wat die beste in staat is om die eienskappe wat by die stasie [van president] aangepas is, te ontleed."  Hamilton verklaar dat die kiesers sou ontleed die lys van moontlike presidente en kies die beste een. Hy het ook die term "doelbewus" gebruik. Hamilton beskou 'n vooraf beloofde kieser in stryd met die gees van artikel II van die Grondwet, in soverre sulke kiesers geen 'ontleding' of 'doelbewus' kon maak oor die kandidate nie. [ aanhaling nodig ]
Evolusie tot die algemene kaartjie Wysig
Elke staat stel 'n aantal kiesers aan, op dieselfde wyse as wat die wetgewer daarvan mag bepaal, gelykstaande aan die hele aantal senatore en verteenwoordigers waarop die staat geregtig is in die kongres: maar geen senator of verteenwoordiger of persoon wat 'n 'N Kieser word aangestel as die kantoor van vertroue of wins onder die Verenigde State.
Volgens Hamilton en Madison (sien hieronder) was hulle van plan dat dit distrik vir distrik sou plaasvind. Die distriksplan is laas in 1892 in Michigan uitgevoer.  Byvoorbeeld, in Massachusetts in 1820, lui die reël "die mense moet per stem stem, waarop aangewys sal word vir wie as 'n kieser vir die distrik gestem word. "  Met ander woorde, die naam van 'n kandidaat vir president was nie op die stembrief. In plaas daarvan het burgers vir hul plaaslike kiesers gestem.
Sommige staatsleiers het die strategie begin aanvaar dat die gunsteling partydige presidentskandidaat onder die mense in hul staat 'n baie beter kans sou hê as al die kiesers wat deur hul staat gekies is, op dieselfde manier sou stem - 'n 'algemene kaartjie' van kiesers belowe aan 'n partykandidaat.  Nadat een staat hierdie strategie aangeneem het, het die ander gedwing om die voorbeeld te volg om mee te ding om die sterkste invloed op die verkiesing. 
Toe James Madison en Alexander Hamilton, twee van die belangrikste argitekte van die Verkiesingskollege, sien dat hierdie strategie deur sommige state geneem word, het hulle sterk protesteer. [ aanhaling nodig ] Madison het hierdie benadering duidelik gemaak [ verduideliking nodig ] die gees van die Grondwet geskend het. Madison het gesê dat wanneer die Grondwet geskryf is, al sy outeurs aanvaar dat individuele kiesers in hul distrikte verkies sou word, en dit was ondenkbaar dat 'n 'algemene kaartjie' van kiesers wat deur 'n staat voorgeskryf word, die konsep sou vervang. Madison het aan George Hay geskryf:
Die distrikswyse was meestal, indien nie uitsluitlik nie, te siene toe die Grondwet opgestel en aanvaar is, en dit is verruil vir die algemene kaartjie [baie jare later]. 
Elke staatsregering het sy eie plan om sy kiesers te kies, en die Grondwet vereis nie dat state uitdruklik hul kiesers verkies nie. Federalist#68, in soverre dit die bedoeling van die stigters weerspieël, verklaar egter dat kiesers "deur hul medeburgers uit die algemene massa gekies sal word", en met betrekking tot die kies van kiesers, het hulle [die opstellers] dit verwys in die eerste plek tot 'n onmiddellike daad van die mense van Amerika. " Verskeie metodes om keurders te kies word hieronder beskryf.
Madison en Hamilton was so ontsteld oor wat hulle as 'n verdraaiing beskou het [ verduideliking nodig ] van die oorspronklike bedoeling dat hulle 'n grondwetlike wysiging voorstaan ​​om enigiets anders as die distriksplan te voorkom. Hamilton het 'n wysiging van die Grondwet opgestel wat die distriksplan vir die kies van kiesers opdrag gee.  Hamilton se ontydige dood in 'n tweegeveg met Aaron Burr in 1804 het hom egter verhinder om sy voorgestelde hervormings verder te voer. "[Die verkiesing van presidentsverkiesers deur distrikte is 'n redelike wysiging wat na vore gebring moet word," het Madison in 1823 aan George Hay gesê.  Madison het ook 'n grondwetlike wysiging opgestel wat die oorspronklike "distriks" plan van die framers.  Jefferson stem saam met Hamilton en Madison en sê: "almal is dit eens dat 'n verkiesing deur distrikte die beste sou wees."  ​​Jefferson het aan die korrespondent van Madison verduidelik waarom hy twyfel of die wysiging bekragtig word: "die state is nou so talryk dat ek wanhoop om ooit weer 'n wysiging van die grondwet te sien." 
Evolusie van keuringsplanne Redigeer
In 1789 begin die algemene stemming, die metode van wenner-neem-alles, met Pennsylvania en Maryland. Massachusetts, Virginia en Delaware het 'n distriksplan deur algemene stemme gebruik, en staatswetgewers het gekies in die vyf ander state wat aan die verkiesing deelneem (Connecticut, Georgia, New Hampshire, New Jersey en South Carolina).  [ mislukte verifikasie ] New York, Noord -Carolina en Rhode Island het nie aan die verkiesing deelgeneem nie. New York se wetgewer het Noord -Carolina vasgesluit en onthoud en Rhode Island het nog nie die Grondwet bekragtig nie. 
Teen 1800 het Virginia en Rhode Island in Kentucky, Maryland, grootliks gestem, en Noord -Carolina het gewild volgens distrik gestem en elf state deur die staatswetgewer gestem. Vanaf 1804 was daar 'n besliste neiging na die stelsel van wenners-neem-vir algemene stemming in die hele wêreld. 
Teen 1832 het slegs Suid -Carolina wetgewend sy kiesers gekies, en dit het die metode na 1860 laat vaar.  Maryland was die enigste staat wat 'n distriksplan gebruik, en vanaf 1836 val distriksplanne tot die 20ste eeu buite gebruik, hoewel Michigan 'n slegs distriksplan vir 1892. State wat gewilde stemme per distrik gebruik, het tien state uit alle streke van die land ingesluit. 
Sedert 1836 was die algemene stembus vir kiesers in die hele wêreld die bykans universele gebruik.  Tans gebruik Maine (sedert 1972) en Nebraska (sedert 1996) die distriksplan, met twee groot kiesers wat aangewys is om die wenner van die volkswye stemming in die hele staat te ondersteun. 
Drie-vyfde klousule en die rol van slawerny Edit
Nadat die aanvanklike ramings in die oorspronklike grondwet ooreengekom is, is herverdeling volgens die kongres- en kieskollege gedoen volgens 'n tienjarige sensus om bevolkingsveranderinge te weerspieël, aangepas deur drie-vyfdes van die slawe te tel. Op grond hiervan, na die eerste sensus, het die kieskollege nog steeds die vrye manne van slawe-besitende state (maar nooit slawe nie) ekstra mag gegee (keurders), gebaseer op 'n telling van hierdie mense sonder voorwaardes, in die keuse van die Amerikaanse president. 
By die konstitusionele konvensie het die samestelling van die kollege in teorie 49 stemme vir noordelike state (in die proses om slawerny af te skaf) en 42 vir slawe-besitstate (insluitend Delaware) beloop. In die geval het die eerste (dws 1788) presidentsverkiesing nie stemme en kiesers vir ongeratifiseerde Rhode Island (3) en Noord -Carolina (7) en vir New York (8) gehad wat te laat berig het dat die noordelike meerderheid 38 tot 35 was nie. [62 ] Vir die volgende twee dekades het die drie-vyfdes-klousule daartoe gelei dat kiesers van vrye grond Noordelike state 8% en 11% meer was as die suidelike state. Laasgenoemde het in die kompromie afstand gedoen van die telling van twee vyfdes van hul slawe en was ná 1810 in die minderheid met 15,4% tot 23,2%. 
Terwyl die huislede vir die suidelike state met gemiddeld 1 /3 'n hupstoot gegee het, het  'n meerderheid vrye grond in die kollege gehandhaaf gedurende hierdie vroeë republiek en Antebellum.  Geleerdes kom verder tot die gevolgtrekking dat die klousule van drie vyfdes 'n lae impak op deursnee en fraksiesterkte gehad het, totdat die noorde 'n uitgesproke meerderheid ontken het, ten opsigte van die noordelike, federale inisiatief om slawerny af te skaf. Die sitplekke wat die Suide uit so 'n slawe -bonus gekry het, was redelik eweredig tussen die partye versprei. In die First Party System (1795–1823) het die Jefferson -republikeine 1,1 persent meer aanhangers uit die slawe -bonus gekry, terwyl die federaliste dieselfde verhouding verloor het. By die Second Party System (1823–1837) het die opkomende Jacksoniane net 0,7% meer setels gekry, teenoor die opposisieverlies van 1,6%. 
Die drie-vyfdes-slawetellingreël hou verband met drie of vier uitkomste, 1792–1860:
Die klousule, wat die mag van die Suide verminder het, het gelei tot die oorwinning van John Adams in 1796 oor Thomas Jefferson. 
In 1800, beweer historikus Garry Wills, was Jefferson se oorwinning oor Adams te danke aan die slawe -bonustelling in die kieskollege, soos Adams sou gewen het as die stemme van die burgers vir elke staat gebruik is.  Historikus Sean Wilentz wys egter daarop dat Jefferson se beweerde 'slaafvoordeel' 'n afwyking van elektriese manipulasie deur anti-Jefferson-magte in Pennsylvania ignoreer. Wilentz kom tot die gevolgtrekking dat dit 'n mite is om te sê dat die kieskollege 'n slawerny was. 
In 1824 is die presidensiële keuring aan die Huis van Verteenwoordigers deurgegee, en John Quincy Adams is gekies bo Andrew Jackson, wat minder burgers se stemme gekry het. Toe wen Jackson in 1828, maar sou verloor het as die kollege 'n burgerlike toedeling was. Geleerdes kom tot die gevolgtrekking dat Jackson in die wedloop van 1828 wesenlik baat gevind het by die klousule Drie vyfdes deur sy oorwinningsmarge te verskaf.
Die eerste "Jeffersonian" en "Jacksonian" oorwinnings was van groot belang, aangesien dit volgehoue ​​party meerderhede van verskeie kongresse en presidensiële party tydperke ingelui het. 
Behalwe dat die Grondwet die Kongres verbied om buitelandse of binnelandse slawehandel voor 1808 te reguleer en 'n plig op state om ontsnapte "persone wat in diens geneem word" terug te keer, voer die regsgeleerde Akhil Reed Amar aan dat die kollege oorspronklik deur slawehouers voorgehou is as 'n skans ondersteun slawerny. In die kongresverdeling wat in die teks van die Grondwet met sy skatting van die drie-vyfde kompromie vervat is, het Virginia die grootste wenner geword met meer as 'n kwart van die stemme wat nodig was om 'n verkiesing in die eerste ronde [vir Washington se eerste presidentsverkiesing in 1788]. " Na die sensus van 1790 was Virginia die mees bevolkte staat in die 1790-sensus, met 39,1% slawe, of 292,315 getel drie-vyfdes, om 'n berekende aantal 175,389 vir die kongresverdeel op te lewer.  "Die" vrye "deelstaat Pennsylvania het 10% meer vrye persone as Virginia, maar het 20% minder kiesstemme gekry."  Pennsylvania het agt tot sewe vir Jefferson verdeel, en Jefferson bevoordeel met 'n meerderheid van 53% in 'n staat met 0,1% slawe -bevolking.  Historikus Eric Foner stem saam dat die Grondwet se kompromie met drie vyfdes beskerming aan slawerny verleen het. 
Ondersteuners van die kollege het baie teenargumente gelewer teen die aanklagte dat dit slawerny verdedig. Abraham Lincoln, die president wat gehelp het om slawerny af te skaf, het in 1860 'n meerderheid van die kollege gewen, ondanks die feit dat hy 39,8% van die stemme van die burger gewen het.  Dit was egter 'n duidelike veelheid van 'n volksstem wat onder vier hoofkandidate was.
Benner merk op dat Jefferson se eerste oorwinningsmarge groter sou gewees het as die hele slawe -bevolking op 'n getel was per capita basis.  Hy merk ook op dat sommige van die mees uitgesproke kritici van 'n nasionale volksstem by die konstitusionele konvensie afgevaardigdes uit vrye state was, waaronder Gouverneur Morris van Pennsylvania, wat verklaar het dat so 'n stelsel 'n 'groot boosheid van kabaal en korrupsie, "en Elbridge Gerry van Massachusetts, wat 'n nasionale volksstem 'radikaal kwaad' genoem het.  Afgevaardigdes Oliver Ellsworth en Roger Sherman van Connecticut, 'n staat wat drie jaar tevore 'n geleidelike emansipasiewet aanvaar het, kritiseer ook 'n nasionale volksstem.  Charles Cotesworth Pinckney, 'n lid van Adams 'Federalist Party, presidentskandidaat in 1800. Charles Cotesworth Pinckney. Hy kom uit Suid -Carolina en was 'n slawehouer.  In 1824 is Andrew Jackson, 'n slawehouer van Tennessee, op dieselfde manier verslaan deur John Quincy Adams, 'n sterk kritikus van slawerny. 
Veertiende wysiging wysig
Artikel 2 van die veertiende wysiging vereis dat 'n staat se verteenwoordiging in die Huis van Verteenwoordigers verminder moet word as die staat die stemreg van enige manlike burger van 21 jaar of ouer weier, tensy dit op grond van "deelname aan rebellie of ander misdaad" is. Die vermindering moet eweredig wees aan sulke mense wat 'n stemming geweier het. Hierdie wysiging verwys na "die reg om by elke verkiesing te stem vir die keuse van die kiesers vir die president en die vise -president van die Verenigde State" (onder andere verkiesings). Dit is tans die enigste deel van die Grondwet wat daarop dui dat kiesers deur algemene stemme gekies word.
Op 8 Mei 1866, tydens 'n debat oor die veertiende wysiging, het Thaddeus Stevens, die leier van die Republikeine in die Huis van Verteenwoordigers, 'n toespraak gelewer oor die bedoeling van die wysiging. Oor Afdeling 2 het hy gesê: 
Die tweede afdeling beskou ek as die belangrikste in die artikel. Dit bepaal die basis van verteenwoordiging in die kongres. As 'n staat een van haar volwasse manlike burgers van die keusemag wil uitsluit of hierdie reg verkort, verbeur sy haar reg op verteenwoordiging in dieselfde verhouding. Die uitwerking van hierdie bepaling sal óf wees om die State te dwing om algemene stemreg toe te staan, óf om hulle van hul mag te skei om hulle vir ewig in 'n hopelose minderheid in die nasionale regering te hou, beide wetgewend en uitvoerend. 
Federale wet (2 U.S.C. § 6) implementeer die mandaat van artikel 2.
Vergadering van kiesers Redigeer
Artikel II, afdeling 1, klousule 4 van die Grondwet magtig die kongres om die dag vas te stel waarop die kiesers moet stem, wat dieselfde dag in die Verenigde State moet wees. En beide Artikel II, afdeling 1, klousule 3 en die twaalfde wysiging wat dit vervang het, spesifiseer dat "die president van die senaat, in die teenwoordigheid van die senaat en die huis van verteenwoordigers, al die sertifikate open en die stemme word dan getel. "
In 1887 het die kongres die kieswet aanvaar, nou gekodeer in titel 3, hoofstuk 1 van die Amerikaanse kode, wat spesifieke prosedures vir die tel van die kiesstemme bepaal. Die wet is aangeneem in reaksie op die betwiste presidentsverkiesing van 1876, waarin verskeie state mededingende rye kiesers ingedien het. Onder die bepalings daarvan het die wet sperdatums vasgestel waaraan die state moet voldoen wanneer hulle hul kiesers kies, geskille oplos en wanneer hulle hul verkiesingsstemme moet uitbring.  
Sedert 1936 is die datum wat die kongres vasgestel het vir die vergadering van die kieskollege "op die eerste Maandag na die tweede Woensdag in Desember volgende na hul aanstelling".  
Artikel II, afdeling 1, klousule 2, diskwalifiseer alle verkose en aangestelde federale amptenare om kiesers te wees. Die kantoor van die federale register is verantwoordelik vir die administrasie van die kieskollege. 
Na die stemming stuur elke staat 'n gesertifiseerde rekord van hul verkiesingsstemme na die kongres, genaamd die stemmingsertifikaat. Hierdie sertifikate word geopen tydens 'n gesamentlike kongresvergadering wat op 6 Januarie  gehou is, tensy 'n ander datum deur die wet bepaal word, en voorgelees deur die huidige vise -president, in sy hoedanigheid as president van die Senaat. As iemand 'n absolute meerderheid van die kiesstemme ontvang, word die persoon as die wenner aangewys.  As daar 'n staking van stemme is, of as geen kandidaat vir een of albei ampte 'n volstrekte meerderheid ontvang nie, val die besluit aan die kongres in 'n proses wat bekend staan ​​as 'n voorwaardelike verkiesing.
Alhoewel die totale nasionale volksstem bereken word deur staatsamptenare, media -organisasies en die Federale Verkiesingskommissie, kies die mense slegs indirek die president. Die president en vise-president van die Verenigde State word verkies deur die Electoral College, wat bestaan ​​uit 538 kiesers uit die vyftig state en Washington, DC Kiesers word staat-vir-staat gekies, soos bepaal deur die wette van elke staat.Sedert die verkiesing van 1824 het die meerderheid state hul presidentsverkiesers gekies op grond van die wenner-neem-almal-uitslae in die staatswye volksstem op verkiesingsdag.  Vanaf 2020 [update], Maine en Nebraska is uitsonderings, aangesien albei die kongresdistrikmetode Maine sedert 1972 en in Nebraska sedert 1996 gebruik.  In die meeste state bevat die stembriewe die name van die president en vice presidensiële kandidate (wat op 'n kaartjie hardloop). Die kieserslys wat die wenkaartjie verteenwoordig, stem vir die twee kantore. Kiesers word deur 'n party aangewys en belowe om vir die party se kandidaat te stem.  Baie state vereis dat 'n kieser stem vir die kandidaat waartoe die kieser beloof is, en die meeste kiesers doen dit ongeag, maar sommige "ontroue kiesers" het vir ander kandidate gestem of het geweier om te stem.
'N Kandidaat moet 'n absolute meerderheid van die kiesstemme (tans 270) ontvang om die presidentskap of die vise -presidentskap te wen. As geen kandidaat 'n meerderheid in die verkiesing vir president of vise -president ontvang nie, word die verkiesing bepaal deur 'n gebeurlikheidsprosedure wat deur die twaalfde wysiging bepaal word. In so 'n situasie kies die Huis een van die drie beste wenners van die presidensiële verkiesingsstem as die president, terwyl die senaat een van die twee voorste verkiesingspersoneel as vise -president kies.
'N Staat se kiesers is gelyk aan die aantal verteenwoordigers plus twee kiesers vir die senatore wat die staat in die Amerikaanse kongres het.   Die aantal verteenwoordigers is gebaseer op die onderskeie bevolkings, wat elke tien jaar bepaal word deur die Amerikaanse sensus. Op grond van die sensus van 2010 verteenwoordig elke verteenwoordiger gemiddeld 711 000 individue. 
Ingevolge die drie-en-twintigste wysiging kry Washington, DC, soveel keurders as wat dit sou hê as dit 'n staat was, maar nie meer kiesers as die minste bevolkte staat nie. Omdat die minste bevolkte staat (Wyoming, volgens die 2010 -sensus) drie kiesers het, kan DC nie meer as drie kiesers hê nie. Selfs as DC 'n staat was, sou die bevolking dit slegs op drie kiesers aanspraak maak. Op grond van sy bevolking per kiesstem, het DC die tweede hoogste verteenwoordiging van die kieskollege per capita, na Wyoming. 
Tans is daar 538 kiesers, gebaseer op 435 verteenwoordigers, 100 senatore uit die vyftig state en drie kiesers uit Washington, DC Die ses state met die meeste kiesers is Kalifornië (55), Texas (38), New York (29), Florida (29), Illinois (20) en Pennsylvania (20). Die District of Columbia en die sewe minste bevolkte state - Alaska, Delaware, Montana, North Dakota, South Dakota, Vermont en Wyoming - het elk drie keurders.
Die gebruik om erkende politieke partye toe te laat om 'n lei potensiële kiesers te kies, het vroeg ontwikkel. In die hedendaagse praktyk het elke kaartjie vir presidensiële vise-presidente 'n gepaardgaande lys potensiële kiesers. Op die verkiesingsdag kies die kiesers dan 'n kaartjie en kies daardeur die gepaardgaande kiesers. 
Kandidate vir kiesers word in die maande voor die verkiesingsdag deur staatshoofde van nasionaal georiënteerde politieke partye benoem. In sommige state word die kiesers deur kiesers in die voorverkiesings genomineer, net soos ander presidentskandidate benoem word. In sommige state, soos Oklahoma, Virginia en Noord -Carolina, word kiesers genomineer in partykonvensies. In Pennsylvania noem die veldtogkomitee van elke kandidaat hul onderskeie kandidaat -kieskollege ('n poging om ontroue kiesers te ontmoedig). Afhangend van die staat, kan kiesers ook deur staatswetgewers verkies word of deur die partye self aangewys word. 
Artikel II, afdeling 1, klousule 2 van die Grondwet vereis dat elke staatswetgewer bepaal hoe kiesers vir die staat gekies moet word, maar dit diskwalifiseer enige persoon wat 'n federale amp het, hetsy gekies of aangestel, om 'n kieser te wees.  Ingevolge afdeling 3 van die veertiende wysiging, het iemand wat 'n eed afgelê het om die Grondwet van die Verenigde State te ondersteun, óf 'n staats- as federale amp beklee, en later direk in opstand gekom teen die Verenigde State of deur hulp te verleen aan diegene wat word dus gediskwalifiseer om 'n kieser te wees. Die kongres kan hierdie diskwalifikasie egter met 'n tweederde-stem in elke huis verwyder.
Alle state kies tans presidentsverkiesers deur algemene stemme. Vanaf 2020 noem agt state [d] die kiesers op die stembrief.  Meestal word die 'kort stembrief' gebruik, die kort stembrief bevat die name van die kandidate vir president en vise -president, eerder as die name van voornemende kiesers.   Sommige state ondersteun die stem vir inskrywingskandidate; diegene wat dit wel nodig het, moet vooraf inskryf vir die inskrywingskandidaatskap, met die aanwysing van kiesers wat op daardie tydstip gedoen word.   Sedert 1996 het almal behalwe twee state die wenner gevolg, volgens alle metodes om kiesers toe te ken, waardeur elke persoon wat op die bord genoem word vir die kaartjie wat die staatswye stemming wen, as presidentskiesers aangewys word.   Maine en Nebraska is die enigste state wat nie hierdie metode gebruik nie.  In daardie state word die wenner van die volksstem in elk van sy kongresdistrikte een kieser toegeken, en die wenner van die staatswye stem word dan toegeken aan die oorblywende twee kiesers van die staat.   Hierdie metode word sedert 1972 in Maine en in Nebraska sedert 1996 gebruik. Die Hooggeregshof het voorheen die bevoegdheid van 'n staat om kiesers te kies op grond van kongresdistrikte, met die gevolgtrekking dat state 'n plenêre bevoegdheid het om te besluit hoe kiesers word aangestel in McPherson teen Blacker, 146 U.S. 1 (1892).
Die Dinsdag wat volg op die eerste Maandag in November, is vasgestel as die dag waarop federale verkiesings gehou word, wat die verkiesingsdag genoem word.  Na die verkiesing berei elke staat sewe sertifikate van bevestiging voor, waarin elkeen die kandidate vir president en vise -president, hul beloofde kiesers en die totale stemme wat elke kandidatuur ontvang het, bevat.  Een sertifikaat word, so gou as moontlik na die verkiesingsdag, na die National Archivist in Washington gestuur. Die sertifikate van bevestiging het die mandaat om die staatsseël en die handtekening van die goewerneur (of burgemeester van DC) te dra. 
'N Kieser uit Pennsylvania in 2016 hou 'n stembrief vir Donald Trump (Trump se naam is met die hand op die leë reël geskryf). Reuters. 19 Desember 2016.
'N Opsomming van die stembrief van die Texas Electoral College in 2016 (met behulp van 'n formaat waarin Trump se naam op die voorafgedrukte kaart gemerk is). Die Texas Tribune. 9 Junie 2017.
2016 New York State Electoral College vergadering, YouTube -video. Kantoor van die goewerneur van New York, Andrew Cuomo. 19 Desember 2016.
Die Kieskollege vergader nooit as een liggaam nie. Kiesers vergader op dieselfde dag in hul onderskeie staatshoofstede (kiesers vir die distrik Columbia in die distrik) (vasgestel deur die kongres as die Maandag na die tweede Woensdag in Desember), op watter tydstip hulle verkiesingsstemme uitbring oor afsonderlike stembriewe vir president en vise -president.   
Alhoewel prosedures in elke staat effens verskil, volg die kiesers oor die algemeen 'n soortgelyke reeks stappe, en het die kongres grondwetlike gesag om die prosedures wat die state volg, te reguleer. [ aanhaling nodig ] Die vergadering word geopen deur die amptenaar van die verkiesingsertifisering - dikwels die staatsekretaris van die staat of ekwivalent - wat die sertifikaat van bevestiging lees. Hierdie dokument beskryf wie gekies is om die verkiesingsstemme uit te bring. Die kiesers word bygewoon en daar word skriftelik kennis geneem van enige vakatures. Die volgende stap is die keuse van 'n president of voorsitter van die vergadering, soms ook met 'n ondervoorsitter. Die kiesers kies soms 'n sekretaris, dikwels nie 'n kieser nie, om die notule van die vergadering te neem. In baie state hou politieke amptenare kort toesprake op hierdie punt in die verrigtinge.
As die tyd vir stembriewe aanbreek, kies die kiesers een of twee mense om as vertellers op te tree. Sommige state maak voorsiening vir die benoeming van 'n kandidaat om die verkiesingsstemme te ontvang (die kandidaat vir president van die politieke party van die kiesers). Elke kieser dien 'n skriftelike stembrief in met die naam van 'n kandidaat vir president. Stemformate wissel tussen die state: in New Jersey stem die kiesers byvoorbeeld deur die naam van die kandidaat op 'n voorafgedrukte kaart in Noord-Carolina te kontroleer, skryf die kiesers die naam van die kandidaat op 'n leë kaart. Die tellers tel die stembriewe en maak die uitslag bekend. Die volgende stap is die stemme vir vise -president, wat 'n soortgelyke patroon volg.
Onder die Wet op die kiestelling (opgedateer en gekodifiseer in 3 VSC § 9), moet die kiesers van elke staat ses stembriewe voltooi. Elke stembrief (of Sertifikaat) moet deur al die kiesers geteken word en 'n bevestigingsertifikaat moet by elk van die stembriewe aangeheg word. Elke stembrief moet die name bevat van diegene wat 'n verkiesingsstem vir die amp van president of as vise -president ontvang het. Die kiesers sertifiseer die stembriewe, en afskrifte van die sertifikate word dan op die volgende manier gestuur: 
Die een word aangetekend gestuur aan die president van die senaat (wat gewoonlik die huidige vise -president van die Verenigde State is)
Twee word per aangetekende pos aan die argivaris van die Verenigde State gestuur
Twee word na die staat se minister van buitelandse sake gestuur en
Die een word na die hoofregter van die Amerikaanse distrikshof gestuur waar die kiesers vergader het.
'N Personeellid van die president van die senaat versamel die stembriewe by aankoms en berei hulle voor vir die gesamentlike sitting van die kongres. Die sertifikate is in alfabetiese volgorde - ongeopend - gerangskik en in twee spesiale mahonie -bokse geplaas. Alabama deur Missouri (insluitend die District of Columbia) word in een boks geplaas en Montana deur Wyoming in die ander boks.  Voor 1950 het die kantoor van die minister van buitelandse sake toesig gehou oor die sertifikate, maar sedertdien hersien die kantoor van die federale register by die argivaris dit om seker te maak dat die dokumente wat na die argief en die kongres gestuur is, ooreenstem en dat alle formaliteite nagekom is, soms vereis dat state die dokumente moet regstel. 
Ontroue keurders Redigeer
'N Kieser stem vir elke amp, maar ten minste een van hierdie stemme (president of vise -president) moet uitgebring word vir 'n persoon wat nie 'n inwoner van dieselfde staat as die kieser is nie.  'n "Ontroue kieser" is iemand wat nie 'n kiesstem uitbring vir die kandidaat van die party vir wie die kieser belowe het om te stem nie. Ontroue kiesers is relatief skaars omdat kiesers oor die algemeen gekies word onder diegene wat reeds persoonlik toegewyd is aan 'n party en 'n party se kandidaat.  Drie-en-dertig state plus die District of Columbia het wette teen ontroue kiesers,  wat die eerste keer na die verkiesing in 2016 toegepas is, waar tien kiesers gestem het of probeer stem het in stryd met hul beloftes. Ontroue kiesers het nog nooit die uitslag van 'n Amerikaanse verkiesing vir president verander nie. Altesaam het 23 529 kiesers aan die kieskollege deelgeneem sedert die verkiesing in 2016, net 165 kiesers het stemme uitgebring vir iemand anders as die genomineerde van hul party. Van die groep het 71 dit gedoen omdat die genomineerde gesterf het - 63 kiesers van die Demokratiese Party in 1872, toe die presidensiële genomineerde Horace Greeley oorlede is en agt kiesers van die Republikeinse Party in 1912, toe die vise -presidensiële genomineerde James S. Sherman oorlede is. 
Hoewel ontroue kiesers nog nooit die uitslag van enige presidentsverkiesing verander het nie, is daar twee geleenthede waar die vise -presidentsverkiesing deur ongelowige kiesers beïnvloed is:
In die verkiesing van 1796 het 18 kiesers wat aan die Federalist Party -kaartjie toegesê het, hul eerste stem uitgebring soos belowe vir John Adams, wat hom tot president verkies het, maar het nie hul tweede stem uitgebring vir sy bestuurder Thomas Pinckney nie. As gevolg hiervan het Adams 71 kiesstemme behaal, Jefferson 68 en Pinckney 59, wat beteken dat Jefferson, eerder as Pinckney, vise -president geword het. 
In die verkiesing van 1836 het Virginia se 23 kiesers, wat aan Richard Mentor Johnson beloof is, eerder vir die voormalige Amerikaanse senator William Smith gestem, wat Johnson een stem minder as die meerderheid moes laat bly. In ooreenstemming met die twaalfde wysiging is 'n voorwaardelike verkiesing in die senaat gehou tussen die twee grootste ontvangers van verkiesingsstemme, Johnson en Francis Granger, vir vise -president, met Johnson wat op die eerste stembrief verkies is. 
Sommige grondwetgeleerdes het aangevoer dat staatsbeperkings opgehef sou word indien dit uitgedaag word op grond van artikel II en die twaalfde wysiging.  Die Amerikaanse hooggeregshof het egter deurgaans beslis dat staatsbeperkings ingevolge die Grondwet toegelaat word. In Ray teen Blair, 343 U.S. 214 (1952), beslis die hof ten gunste van staatswette wat kiesers verplig om te stem vir die wenkandidaat, asook die verwydering van kiesers wat weier om te belowe. Soos in die uitspraak gesê, tree kiesers op as funksionaris van die staat, nie as die federale regering nie. In Chiafalo teen Washington, 591 Amerikaanse ___ (2020), en 'n verwante saak, het die hof beslis dat kiesers volgens die wette van hul staat moet stem.   Ontroue kiesers kan ook kritiek op hul politieke party in die gesig staar, aangesien hulle gewoonlik gekies word op grond van hul waarneembare partytrou. 
Gesamentlike sitting van Congress Edit
Die twaalfde wysiging vereis dat die kongres in 'n gesamentlike sitting vergader om die kiesstemme te tel en die wenners van die verkiesing te verklaar.  Die sitting moet gewoonlik op 6 Januarie in die kalenderjaar plaasvind onmiddellik na die vergaderings van die presidentsverkiesers.  Sedert die twintigste wysiging verklaar die nuutverkose gesamentlike kongres die wenner van die verkiesing dat alle verkiesings voor 1936 deur die uittredende huis bepaal is.
Die kantoor van die federale register is verantwoordelik vir die administrasie van die kieskollege.  Die vergadering word om 13:00 gehou. in die kamer van die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers.  Die sittende vise -president sal na verwagting die voorsitter wees, maar in verskeie gevalle die president pro tempore van die Senaat het die verrigtinge gelei. Die vise -president en die speaker van die Huis sit op die podium, met die vise -president in die setel van die speaker van die Huis. Senaatbladsye bevat twee bokse mahonie met die gesertifiseerde stem van elke staat en plaas dit op tafels voor die senatore en verteenwoordigers. Elke huis stel twee tellers aan om die stemme te tel (gewoonlik een lid van elke politieke party). Relevante gedeeltes van die stembrief word vir elke staat in alfabetiese volgorde gelees.
Lede van die kongres kan beswaar maak teen die stemming van enige staat, op voorwaarde dat besware skriftelik aangebied word en deur ten minste een lid van elke kongreshuis onderteken word. 'N Beswaar wat ten minste deur een senator en een verteenwoordiger ondersteun word, sal gevolg word deur die opskorting van die gesamentlike sitting en afsonderlike debatte en stemme in elke kongreshuis nadat die twee huise beraadslaag het oor die beswaar. Die gesamentlike sitting word hervat.
'N Staatsertifikaat van 'n staat kan slegs verwerp word as beide kongreshuise stem om die beswaar met 'n gewone meerderheid te aanvaar,  wat beteken dat die stemme van die betrokke staat nie getel word nie. Individuele stemme kan ook verwerp word en word ook nie getel nie.
As daar geen besware is nie, of as alle besware van die hand gewys word, sluit die voorsittende beampte eenvoudig 'n staat se stemme in die staatsertifikaat in die amptelike lys op.
Nadat die sertifikate van alle state gelees is en die onderskeie stemme getel is, kondig die voorsittende beampte eenvoudig die finale stemming aan. Hierdie aankondiging sluit die gesamentlike sitting af en formaliseer die erkenning van die verkiesde president en die verkiesde vise-president. Die senatore vertrek dan uit die kamer. Die finale telling word in die tydskrifte van die Senaat en Huis gedruk.
Historiese besware en verwerpings Redigeer
Daar word selde besware gemaak teen die aantal stemme, hoewel dit 'n paar keer voorgekom het.
In 1864 is alle stemme uit Louisiana en Tennessee verwerp weens die Amerikaanse burgeroorlog.
In 1872 is alle stemme uit Arkansas en Louisiana plus drie van die elf verkiesingsstemme uit Georgië verwerp weens bewerings van verkiesingsbedrog en as gevolg van die indiening van stemme vir 'n kandidaat wat gesterf het. 
Na die krisisse van die verkiesing in 1876, waar daar in 'n paar state beweer word dat daar twee mededingende staatsregerings is, en dus mededingende leiers van kiesers, het die kongres die kieswet aangeneem om die beswaarprosedure te reël. 
Tydens die stemming in 2001 na die presiese presidentsverkiesing van 2000 tussen goewerneur George W. Bush van Texas en die vise -president van die Verenigde State, Al Gore. Die verkiesing was omstrede, en die uitslag daarvan is beslis deur die hofsaak Bush v.Gore. Gore, wat as vise -president die voorsitter was van sy eie nederlaag in die kieskollege (met vyf stemme), het die besware ontken, wat almal deur verteenwoordigers geopper is en sy kandidatuur sou bevoordeel het, nadat geen senatore ingestem het om gesamentlik beswaar te maak nie.
In die stemmetal van die verkiesing in 2004 is besware gemaak oor die onderdrukking van kiesers en ongerymdhede in die masjien in Ohio, en by hierdie geleentheid het een verteenwoordiger en een senator beswaar aangeteken, na aanleiding van protokolle wat deur die kieswet opgestel is. Die gesamentlike sitting is opgeskort soos uiteengesit in hierdie protokolle, en die besware is vinnig deur beide huise van die kongres van die hand gewys en van die hand gewys.
In die Amerikaanse presidentsverkiesing in 2020 was daar twee besware, en die proses is onderbreek deur die storm van die Amerikaanse hoofstad in 2021. Besware teen die stemme uit Arizona en Pennsylvania is elk deur 'n huislid en 'n senator geopper, en het afsonderlike debat in elke kamer veroorsaak, maar is klaarblyklik verslaan.  'n Paar huislede het besware gemaak teen die stemme van Georgia, Michigan, Nevada en Wisconsin, maar hulle kon nie voortgaan nie omdat geen senator by die besware aangesluit het nie. 
Voorwaardelike presidentsverkiesing deur House Edit
As geen kandidaat vir president 'n volstrekte meerderheid van die verkiesingsstemme ontvang nie (sedert 1964 270 van die 538 kiesstemme), vereis die Twaalfde Wysiging dat die Huis van Verteenwoordigers onmiddellik moet vergader om 'n president te kies. In hierdie geval is die Huis van Verteenwoordigers beperk tot die keuse uit die drie kandidate wat die meeste verkiesingsstemme vir president gekry het. Elke staatsafvaardiging stem en blok- elke afvaardiging met 'n enkele stem kan die District of Columbia nie stem nie. 'N Kandidaat moet 'n absolute meerderheid stemme van die staatsafvaardiging (dit wil sê tans ten minste 26 stemme) ontvang, sodat die kandidaat die uitverkore president. Boonop moet afvaardigings van ten minste twee derdes van alle state teenwoordig wees om te kan stem. Die Huis stem voort totdat dit 'n president verkies.
Die Huis van Verteenwoordigers moes slegs twee keer die president kies: in 1801 ingevolge artikel II, afdeling 1, klousule 3 en in 1825 ingevolge die twaalfde wysiging.
Voorwaardelike vise -presidentsverkiesing deur Senaat Edit
As geen kandidaat vir vise -president 'n volstrekte meerderheid van die stemme kry nie, moet die senaat in sitting gaan om 'n vise -president te kies. Die senaat is beperk tot die keuse tussen twee kandidate wat die meeste stemme vir die vise -president gekry het. Normaalweg beteken dit twee kandidate, een minder as die aantal kandidate wat in die Huis beskikbaar is. Die teks is egter so geskryf dat almal kandidate met die meeste en die tweede meeste kiesstemme kom in aanmerking vir die Senaatverkiesing-hierdie getal kan teoreties groter as twee wees. Die senaat stem op die normale manier in hierdie geval (dit wil sê, elke senator het stembriewe, nie deur staatsafvaardigings nie). Twee derdes van die senatore moet egter teenwoordig wees om te kan stem.
Boonop lui die twaalfde wysiging dat 'n meerderheid van die hele aantal senatore (tans 51 uit 100) nodig is vir verkiesing.  Verder verhinder die taal wat 'n absolute meerderheid van die Senaatstemme vereis, die sittende vise -president om enige staking wat kan voorkom, te verbreek,  hoewel sommige akademici en joernaliste daarteen gespekuleer het. 
Die enigste keer dat die senaat die vise -president gekies het, was in 1837. In daardie geval het die senaat 'n alfabetiese oproep aanvaar en hardop gestem. Die reëls lui verder, "[I] fa meerderheid van die aantal senatore stem vir die genoemde Richard M. Johnson of Francis Granger, hy word verklaar deur die voorsittende beampte van die senaat, grondwetlik verkies tot vise -president van die Verenigde State" die senaat het Johnson gekies. 
Uitgeslote verkiesing Wysig
Artikel 3 van die twintigste wysiging bepaal dat indien die Huis nie 'n uitverkore president betyds vir die inhuldiging (middag EST op 20 Januarie), dan die verkiesde ondervoorsitter word waarnemende president totdat die Huis 'n president kies. Afdeling 3 spesifiseer ook dat die Kongres statutêr kan bepaal wie waarnemende president sal wees as daar nie betyds 'n aangewese president of 'n onderverkose president is nie. Ingevolge die presidensiële opvolgingswet van 1947 sou die voorsitter van die huis waarnemende president word totdat die huis 'n president kies of die senaat 'n vise -president kies. Nie een van hierdie situasies het ooit ontstaan ​​nie.
Huidige verspreiding van verkiesingsstemme Redigeer
Toewysing van verkiesingsstemme (EV) vir die presidensiële verkiesings van 2024 en 2028. 
Driehoekige merkers () dui op winste of verliese na die 2020 -sensus. 
EV × state
54 × 1 = 54 Kalifornië
16 × 2 = 32 Georgia, Noord -Carolina
9 × 2 = 18 Alabama, Suid -Carolina
5 × 2 = 10 Nebraska **, New Mexico
4 × 7 = 28 Hawaii, Idaho, Maine **, Montana, New Hampshire, Rhode Island, Wes -Virginia
= 538 Totale kiesers
* Die twintigste amendement verleen aan DC dieselfde aantal kiesers as die minste bevolkte staat. Dit was nog altyd drie. ** Maine se vier kiesers en die vyf van Nebraska word versprei volgens die Congressional District -metode.
Aantal presidentskiesers volgens staat en jaar
Metodes om presidentskiesers te kies, volgens die staat, 1789–1832 
1789 – L D L – – – – – A H. – – H. L – – – A – L – – D
1792 – L L L – – D – – A H. – – H. L L L – A L L – L D
1796 – L L A – – D – – D H. – – H. L L D – A L L H. L D
1800 – L L L – – D – – D L – – L L L D – L A L H. L A
A Gewilde stem, At-groot D Gewilde stem, Dstresvol L Legislatiewe seleksie H. H.ybride stelsel
Voor die koms van die 'kort stemming' in die vroeë 20ste eeu (soos beskryf in die keuringsproses) was die mees algemene manier om die presidentsverkiesers te kies deur die algemene kaartjie. Die algemene kaartjie is baie soortgelyk aan die huidige stelsel en word dikwels daarmee verwar. In die algemene kaartjie stem kiesers uit vir persone wat vir die presidentsverkieser verkies word (terwyl die kiesers in die kort stembrief stemme vir 'n hele aantal kiesers uitbring). In die algemene kaartjie sou die staatsdiens die aantal stemme vir elke kandidaat vir kiesers rapporteer, 'n ingewikkelde proses in state soos New York met verskeie poste om te vul. Beide die algemene kaartjie en die kort stembrief word dikwels beskou as 'n groot of 'n wenner-neem-alles-stemming. Die kort stembrief is op verskillende tye deur die verskillende state aangeneem. Dit is in 1932 vir gebruik deur Noord -Carolina en Ohio aanvaar. Alabama gebruik die algemene kaartjie nog so laat as 1960 en was een van die laaste state wat na die kort stemming oorgegaan het.
Die vraag na die mate waarin staatsgrondwette die wetgewer se keuse van 'n metode om kiesers te beperk, is in twee Amerikaanse hooggeregshofsake aangeraak. In McPherson teen Blacker, 146 US 1 (1892), het die Hof artikel II, afdeling 1, klousule 2 aangehaal wat lui dat die kiesers van 'n staat gekies word "op die wyse wat die wetgewer dit mag bepaal" en het hierdie woorde "operat [e] as 'n beperking geskryf aan die staat ten opsigte van enige poging om die wetgewende bevoegdheid te omskryf ". In Bush v. Palm Beach County Canvassing Board, 531 U.S. 70 (2000), is 'n besluit van die Hooggeregshof in Florida ontruim (nie omgekeer nie) op grond van McPherson. Aan die ander kant, drie afwykende regters in Bush v.Gore, 531 U.S. 98 (2000), het geskryf: "[N] niks in artikel II van die federale grondwet bevry die staatswetgewer van die beperkings in die staatsgrondwet wat dit geskep het."  Uitgebreide navorsing oor alternatiewe metodes van kiestoewysing is in 2019 deur Collin Welke, Dylan Shearer en Riley Wagie gedoen.
Aanstelling deur staatswetgewer Redigeer
In die vroegste presidentsverkiesings was die keuse van staatswetgewers die algemeenste metode om kiesers te kies. 'N Meerderheid van die staatswetgewers het in 1792 (9 van 15) en 1800 (10 van 16) presidentsverkiesers gekies, en die helfte van hulle het dit in 1812 gedoen.  Selfs tydens die verkiesing van 1824 het 'n kwart van die staatswetgewers (6 van 24) kiesers verkies. (In daardie verkiesing het Andrew Jackson verloor ondanks die veelheid van die algemene stemme en die aantal kiesstemme wat hulle verteenwoordig  omdat ses staatswetgewers kiesers gekies het wat hul steun van die kiesers omvergewerp het.) Sommige staatswetgewers het eenvoudig kiesers gekies, terwyl ander state het 'n hibriede metode gebruik waarin staatswetgewers gekies het uit 'n groep kiesers wat deur volks stemme verkies is.  Teen 1828, met die opkoms van die Jacksoniaanse demokrasie, het slegs Delaware en Suid -Carolina wetgewende keuse gebruik.  Delaware het die volgende verkiesing (1832) sy praktyk beëindig, terwyl Suid -Carolina die metode bly gebruik het totdat dit in Desember 1860 van die Unie afgeskei het.  Suid -Carolina het in die verkiesing van 1868 vir die eerste keer die algemene stem gebruik. 
Suid -Carolina uitgesluit, is wetgewende aanstelling slegs in vier situasies na 1832 gebruik:
In 1848 gee die statuut van Massachusetts die staat se kiesstemme aan die wenner van die algemene stem, maar slegs as die kandidaat 'n volstrekte meerderheid wen. Toe die stemming geen wenner tussen die Demokratiese, Vrye Grond en Whig -partye oplewer nie, het die staatswetgewer die kiesers gekies en al 12 verkiesingsstemme gegee aan die Whigs (wat die meerderheid stemme in die staat gewen het). 
In 1864 het Nevada, net 'n paar dae voor die verkiesingsdag by die Unie aangesluit, geen ander keuse gehad as om wetlik aan te stel nie. 
In 1868 stel die nuut gerekonstrueerde deelstaat Florida wetgewend sy kiesers aan, nadat dit te laat weer toegelaat is om verkiesings te hou. 
Uiteindelik, in 1876, gebruik die wetgewer van die nuut toegelate staat Colorado wetgewende keuse weens 'n gebrek aan tyd en geld om 'n gewilde verkiesing te hou. 
Wetgewende aanstelling is in die verkiesing van 2000 as 'n moontlikheid beskou. As die verslag voortduur, was die wetgewer van Florida bereid om die Republikeinse kiesers aan te stel om te voorkom dat die federale veiligheidshawe-sperdatum vir die kies van kiesers vermy word. 
Die Grondwet gee elke staatswetgewer die bevoegdheid om te besluit hoe die kiesers van die staat  gekies word, en dit kan makliker en goedkoper wees vir 'n staatswetgewer om bloot 'n kieserslys aan te stel as om 'n wetgewende raamwerk te skep vir die hou van verkiesings om die kiesers te bepaal . Soos hierbo genoem, was die twee situasies waarin wetgewende keuse sedert die burgeroorlog gebruik is, albei omdat daar nie genoeg tyd of geld was om voor te berei vir 'n verkiesing nie. Aanstelling deur staatswetgewer kan egter negatiewe gevolge hê: tweekamerwetgewers kan makliker vasloop as die kiesers. Dit is presies wat in 1789 met New York gebeur het toe die wetgewer versuim het om 'n kieser aan te stel. 
'N Ander metode wat vroeg in die Amerikaanse geskiedenis gebruik is, was om die staat in kiesdistrikte te verdeel. Deur hierdie metode sou kiesers in elke distrik hul stembriewe uitbring vir die kiesers wat hulle ondersteun en die wenner in elke distrik sou die kieser word. Dit was soortgelyk aan hoe state tans in kongresdistrikte geskei is. Die verskil spruit egter uit die feit dat elke staat altyd twee meer kiesdistrikte as kongresdistrikte gehad het. Soos met kongresdistrikte, is hierdie metode ook kwesbaar vir gerrymandering.
Congressional District metode Wysig
Daar is twee weergawes van die kongresdistrikmetode: een is in Maine en Nebraska geïmplementeer, 'n ander is in 1828 in New York gebruik en voorgestel vir gebruik in Virginia. Ingevolge die geïmplementeerde metode geld een kiesstem per veelheid van die gewilde stemme van elke kongresdistrik (vir die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers) en twee per die algemene stemming in die hele staat. Dit kan groter proporsionaliteit tot gevolg hê. Dit het dikwels soos die ander state opgetree, soos in 1992, toe George HW Bush al vyf die verkiesingsstemme van Nebraska met 'n duidelike veelheid van 47% van die stemme in 'n werklik proporsionele stelsel gewen het, sou hy drie ontvang het en Bill Clinton en Ross Elkeen sou een ontvang het. 
In 2013 is die Virginia -voorstel ter tafel gelê. Net soos die ander kongresdistrikmetodes, sou dit die verkiesingsstemme versprei het op grond van die wenner van die algemene stemme in elk van die 11 kongresdistrikte van Virginia, wat die twee verkiesingsstemme in die hele land sou toeken op grond van watter kandidaat die meeste kongresdistrikte gewen het.  'n Soortgelyke metode is in 1828 in New York gebruik: die twee groot kiesers is verkies deur die kiesers wat in distrikte gekies is.
Dit is meer waarskynlik dat 'n kongresdistrikmetode ontstaan ​​as ander alternatiewe vir die wenner-neem-hele-staat-metode, in die lig van die twee belangrikste partye se weerstand om die eerste-na-die-pos te skrap. Staatswetgewing is voldoende om hierdie metode te gebruik.  Voorstanders van die metode meen dat die stelsel 'n hoër stempersentasie aanmoedig of kandidate aanspoor om besoek te doen aan 'n beroep op sommige state wat oor die algemeen as veilig geag word vir een party.  Winner-take-all-stelsels ignoreer duisende stemme in Demokratiese Kalifornië, daar is Republikeinse distrikte, in Republikeinse Texas is daar demokratiese distrikte. Omdat kandidate 'n aansporing het om veldtogte in mededingende distrikte te voer, met 'n distriksplan, het kandidate 'n aansporing om aktief in meer as dertig state 'n veldtog teenoor ongeveer sewe 'swaaistate' te voer.   Teenstanders van die stelsel voer egter aan dat kandidate slegs tyd in sekere slagvelddistrikte kan spandeer in plaas van die hele staat, en gevalle van gerrymandering kan vererger word namate politieke partye probeer om soveel veilige distrikte te lok as wat hulle kan. 
In teenstelling met eenvoudige vergelykings in die kongres, sou die bonus vir die volksstem in die distriksplan tydens die verkiesing in 2008 aan Obama 56% van die kieskollege gegee het, teenoor die 68% wat hy wel gewen het "sou die persentasie van die gewilde stemme nader benader het [53% ] ". 
Van die 43 multi-distriksstate wie se 514 verkiesingsstemme vir die metode geskik is, gebruik Maine (4 EV) en Nebraska (5 EV) dit.  Maine het die kongresdistrikmetode begin gebruik tydens die verkiesing van 1972. Nebraska het die kongresdistrikmetode sedert die verkiesing van 1992 gebruik.   Michigan het die stelsel gebruik vir die presidentsverkiesing van 1892,  [154 ]  en verskeie ander state het voor 1840 verskillende vorme van die distriksplan gebruik: Virginia, Delaware, Maryland, Kentucky, Noord -Carolina, Massachusetts, Illinois, Maine, Missouri en New York. 
Die kongresdistrikmetode bied 'n staat die geleentheid om sy verkiesingsstemme tussen verskeie kandidate te verdeel. Voor 2008 het nóg Maine nóg Nebraska hul verkiesingsstemme ooit verdeel.  Nebraska het sy verkiesingsstemme vir die eerste keer in 2008 verdeel, wat John McCain sy kiesers in die hele land en dié van twee kongresdistrikte gegee het, terwyl Barack Obama die verkiesingsstem van die 2de kongresdistrik van Nebraska gewen het.  Na die verdeeldheid in 2008 het sommige Nebraska-Republikeine pogings aangewend om die kongresdistrikmetode weg te gooi en terug te keer na die stelsel met 'n wenner-neem-alles.  In Januarie 2010 is 'n wetsontwerp in die Nebraska-wetgewer ingedien om terug te keer na 'n wenner-neem-alles-stelsel  die wetsontwerp is in Maart 2011 in die komitee oorlede.  Republikeine het wetsontwerpe in 1995 en 1997 goedgekeur om te doen dieselfde, 'n veto uitgespreek deur die Demokratiese goewerneur Ben Nelson. 
Onlangse verlate aanneming in ander state
In 2010 het Republikeine in Pennsylvania, wat beide die huise van die wetgewer sowel as die goewerneurskap beheer het, 'n plan voorgestel om die staat se wenner-neem-alles-stelsel te verander na 'n kongresdistrikmetodesisteem. Pennsylvania het in die vyf vorige presidentsverkiesings vir die Demokratiese kandidaat gestem, so dit was 'n poging om die demokratiese verkiesingsstemme weg te neem. Demokraat Barack Obama het Pennsylvania in 2008 gewen met 55% van sy stemme. Die distriksplan sou hom 11 van sy 21 verkiesingsstemme verleen het, 'n 52,4% wat baie nader was aan die gewilde stempersentasie.   Die plan het later steun verloor.  Ander Republikeine, waaronder die staatsverteenwoordiger van Michigan, Pete Lund,  Reinc Priebus, voorsitter van die RNC, en goewerneur Wisconsin, Scott Walker, het soortgelyke idees gedryf.  
Proporsionele stem Wysig
In 'n proporsionele stelsel sou kiesers gekies word in verhouding tot die stemme vir hul kandidaat of party, eerder as om deur die staatswye meerderheidstem te kies. 
Argumente tussen voorstanders en teenstanders van die huidige kiesstelsel sluit in vier afsonderlike, maar verwante onderwerpe: indirekte verkiesing, onevenredige stemkrag deur sommige state, die metode van verspreiding van wenners (volgens 48 van die 50 state en die District of Columbia) ), en federalisme. Argumente teen die kieskollege in algemene gesprekke fokus meestal op die toewysing van die stemreg onder die state. Gary Bugh se navorsing oor kongresdebatte oor voorgestelde grondwetlike wysigings om die kieskollege af te skaf, toon aan dat hervormers teenstanders dikwels 'n beroep op 'n tradisionele republikeinse weergawe van verteenwoordiging doen, terwyl hervormingsadvokate geneig was om na 'n meer demokratiese siening te verwys.   
Onbepaaldheid van populêre stem Redigeer
Die verkiesing van 1876, 1888, 2000 en 2016 het 'n wenner van die kieskollege opgelewer wat nie ten minste 'n veelheid van die landwye volksstem gekry het nie.  In 1824 was daar ses state waarin kiesers wetlik aangewys is, eerder as volksverkies, so dit is onseker wat die nasionale volksstem sou gewees het as alle presidentsverkiesers in die volksraad verkies is. Toe geen kandidaat in 1824 'n meerderheid van die stemme kry nie, is die verkiesing deur die Huis van Afgevaardigdes beslis en kan dit dus onderskei word van die laaste vier verkiesings waarin al die state 'n gewilde kieser gehad het.  Die ware nasionale volksstem was ook onseker tydens die verkiesing van 1960, en die veelheid vir die wenner hang af van hoe stemme vir kiesers in Alabama toegeken word. 
Teenstanders van die kieskollege beweer dat sulke uitkomste logies nie die normatiewe konsep van hoe 'n demokratiese stelsel moet funksioneer, volg nie. Een standpunt is dat die kieskollege die beginsel van politieke gelykheid skend, aangesien presidentsverkiesings nie deur die eenpersoon-een-stem-beginsel bepaal word nie.  Uitkomste van hierdie aard kan toegeskryf word aan die federale aard van die stelsel.Ondersteuners van die kieskollege voer aan kandidate moet 'n gewilde basis bou wat geografies wyer en meer uiteenlopend is in kiesersbelange as 'n eenvoudige nasionale meerderheid of meerderheid. Hierdie kenmerk kan ook nie toegeskryf word aan tussentydse verkiesing van presidente nie, maar in plaas daarvan veroorsaak dit deur die wenner-neem-alles-metode om elke staat se kiesers toe te ken. Die toewysing van kiesers in verhouding tot die staat se algemene stem kan hierdie effek verminder.
Voorstanders van 'n nasionale volksstem wys daarop dat die gesamentlike bevolking van die 50 grootste stede (metropolitaanse gebiede nie ingesluit nie) slegs 15% van die bevolking uitmaak.  Hulle beweer ook dat kandidate by verkiesings vir gewilde stemme vir goewerneur en Amerikaanse senaat, en vir die toewysing van kiesstemme in die hele staat, nie kiesers in minder bevolkte gebiede ignoreer nie.  [ beter bron nodig ] Boonop is dit reeds moontlik om die vereiste 270 verkiesingsstemme te wen deur slegs die 12 mees bevolkte state te wen, wat tans so 'n resultaat verhinder, is die organiese politieke diversiteit tussen die state (drie betroubare Republikeinse state, vier swaaistate en vyf betroubaar Demokratiese state), nie die inherente kwaliteit van die kieskollege self nie. 
Verkiesings waar die wenkandidaat die nasionale volksverlies verloor, is gewoonlik die gevolg wanneer die wenner die nodige opset van state bou (en dus hul kiesstemme behaal) met klein marges, maar die kandidaat wat verloor, verseker groot kiesersmarges in die oorblywende state. In hierdie geval sou die baie groot marges wat deur die verloorkandidaat in die ander state verseker is, 'n veelheid van die stembriewe nasionaal opneem. Kommentators wys egter daarop dat die nasionale volksstem wat onder die kieskollege -stelsel waargeneem word, moontlik nie die volksstem stem onder 'n nasionale volksstemstelsel nie, aangesien elke kiesinstelling verskillende aansporings vir en strategiese keuses deur presidensiële veldtogte lewer.   Omdat die nasionale volksstem onder die kieskollege -stelsel irrelevant is, word algemeen aanvaar dat kandidate hul veldtogstrategieë baseer rondom die bestaan ​​van die kieskollege, wat enige kandidate het om kandidate te voer om verkiesingsstemme te maksimeer deur hul getal te fokus -pos-uit-die-stem-pogings in uiters noodsaaklike swaaistate en nie 'n poging om die volksstemtotale te maksimeer deur eindige veldtoghulpbronne te gebruik om marges te versnel of gapings in state wat onderskeidelik as 'veilig' vir hulself of hul teenstanders beskou word, te beperk nie. Omgekeerd sou die institusionele struktuur van 'n nasionale volksstemstelsel kandidate aanmoedig om die stemme te kies waar stemme ook al gevind kan word, selfs in veilige state word verwag dat hulle reeds sal wen, en in veilige state het hulle geen hoop om te wen nie.
Verkiesings waarin die wenner van die kieskollege die gewilde stem verloor het Edit
1876: Tilden ontvang 50,9% van Amerika se stemme, Hayes kry 47,9%
1888: Cleveland kry 48,6% van die stemme, Harrison kry 47,8%
2000: Gore ontvang 48,4%, Bush ontvang 47,9%
2016: Clinton ontvang 48,0% van Amerika se stemme, Trump ontvang 45,9%
Vergelyking van voorwaardelike verkiesingswenners en gewilde stem Wysig
1800: Jefferson wen met 61,4% van die algemene stemme, Adams het 38,6%
1824: Adams wen met 30,9% van die algemene stemme Jackson het 41,4%
1836 (slegs vir vise -president): Johnson wen met 63,5% van die algemene stemme, Granger het 30,8%
Eksklusiewe fokus op groot swaaistate Edit
Kritici voer aan dat die kieskollege minder demokraties is as 'n nasionale regstreekse volksstem en onderhewig is aan manipulasie as gevolg van ontroue kiesers   dat die stelsel teenstelsel is teen 'n demokrasie wat streef na 'n standaard van "een persoon, een stem " en daar kan verkiesings wees waar een kandidaat die nasionale volksstem wen, maar 'n ander een die verkiesingsstem, soos in die 2000 en 2016 verkiesings.  Individuele burgers in minder bevolkte state met 5% van die kieskollege het proporsioneel meer stemkrag as dié in meer bevolkte state,  en kandidate kan wen deur hul hulpbronne op slegs 'n paar "swaaistate" te fokus. 
Volgens hierdie kritiek moedig die kieskollege politieke kampvegters aan om op 'n paar sogenaamde swaaistate te fokus terwyl hulle die res van die land ignoreer. Populêre state waarin die uitslae voor die verkiesing geen duidelike gunsteling toon nie, word oorstroom met veldtogbesoeke, televisie-advertensies met versadiging, pogings om uit die stem te kom deur partytjie-organiseerders en debatte, terwyl vier uit vyf kiesers in die nasionale verkiesing is " absoluut geïgnoreer ", volgens een beoordeling.  Aangesien die meeste state 'n wenner-neem-alles-reëling gebruik waarin die kandidaat met die meeste stemme in die staat al die verkiesingsstemme van die staat ontvang, is daar 'n duidelike aansporing om byna uitsluitlik te fokus op slegs 'n paar belangrike onbesliste state in onlangse verkiesings, het hierdie state Pennsylvania, Ohio en Florida in 2004 en 2008 ingesluit, en Colorado ingesluit in 2012. In teenstelling hiermee is state met 'n groot bevolking soos Kalifornië, Texas en New York in onlangse verkiesings as veilig beskou vir 'n spesifieke party - Demokraties vir Kalifornië en New York en Republikein vir Texas - en veldtogte spandeer dus minder tyd en geld daar. Baie klein state word ook as veilig beskou vir een van die twee politieke partye en word ook gewoonlik deur veldtogte geïgnoreer: van die 13 kleinste state is ses betroubaar demokraties, ses is betroubaar Republikein, en slegs New Hampshire word beskou as 'n swaaistaat , volgens kritikus George C. Edwards III in 2011.  Edwards het ook beweer dat die veldtogte in die verkiesing in 2008 nie landswye pogings gelewer het nie, maar eerder op uitgesoekte state gefokus het. 
Ontmoediging van opkoms en deelname Redigeer
Behalwe in swaar swaaistate, beïnvloed die stempersentasie nie die uitslag van die verkiesing nie as gevolg van die gevestigde politieke partyoorheersing in die meeste state. Die kieskollege verminder die voordeel wat 'n politieke party of veldtog kan behaal om kiesers aan te moedig om uit te kom, behalwe in die swaaistate.  As die presidentsverkiesing deur 'n nasionale volksstemming beslis word, sou veldtogte en partye daarteenoor 'n sterk aansporing hê om die opkoms oral te verhoog.  Individue sou eweneens 'n sterker aansporing hê om hul vriende en bure te oorreed om te gaan stem. Die verskille in die opkoms tussen swaaistate en nie-swaaistate onder die huidige kieskollege-stelsel dui daarop dat die vervanging van die kieskollege met direkte verkiesing deur volksstemme waarskynlik die opkoms en deelname aansienlik sou verhoog. 
Verduistering van die ontbinding van state binne state Edit
Volgens hierdie kritiek verminder die kieskollege verkiesings tot slegs 'n aantal kiesers vir 'n spesifieke staat, en dit verduister gevolglik enige stemprobleme binne 'n bepaalde staat. Byvoorbeeld, as 'n bepaalde staat sommige groepe blokkeer om te stem, miskien deur kiesersonderdrukkingsmetodes, soos die oplegging van leestoetse, meningspeilings, registrasievereistes of die wettige diskriminasie van spesifieke minderheidsgroepe, dan sal die stem in die staat verminder word, maar as die staat die kiestelling sou dieselfde wees; die uitstel van die stemreg het geen invloed op die algehele verkiesingsgetal nie. Kritici beweer dat sodanige onteiening gedeeltelik deur die kieskollege verdoesel word. 'N Verwante argument is dat die kieskollege 'n dempende uitwerking op die stempersentasie kan hê: daar is geen aansporing vir state om uit te reik na meer van sy burgers om hulle by verkiesings in te sluit nie, want die staat se kiestelling bly in elk geval vas. Volgens hierdie siening sou state gemotiveer wees om meer burgers by die verkiesing in te sluit, aangesien die staat nasionaal meer politieke invloed sou hê as verkiesings deur 'n algemene stemming plaasgevind het. Kritici meen die kieskollege -stelsel isoleer state teen negatiewe publisiteit en moontlike federale boetes vir die uitskakeling van subgroepe van burgers.
Regsgeleerdes Akhil Amar en Vikram Amar het aangevoer dat die oorspronklike kompromie van die kieskollege gedeeltelik uitgevaardig is omdat dit suidelike state in staat gestel het om hul slawe -bevolkings uit te skakel.  ​​Dit het suidelike state toegelaat om 'n groot aantal slawe te ontfranchiseer, terwyl hierdie state die politieke invloed kon behou en noordelike oorheersing binne die federasie kon voorkom deur die Drie-Vyfde Kompromis te gebruik. Hulle het opgemerk dat James Madison van mening was dat die kwessie om slawe te tel 'n ernstige uitdaging was, maar dat "die vervanging van kiesers hierdie probleem vermy het en in die geheel gelyk het aan die minste besware."  Akhil en Vikram Amar het bygevoeg:
Die stigterstelsel het ook die voortgesette diskfranchisering van vroue aangemoedig. In 'n regstreekse nasionale verkiesingstelsel sou elke staat wat vroue die stem gegee het, outomaties sy nasionale invloed verdubbel het. Onder die kieskollege het 'n staat egter nie so 'n aansporing om die konsessie te vergroot soos met slawe nie; 'n staat met 'n lae stempersentasie kry presies dieselfde aantal stemme asof dit 'n hoë stempersentasie het. Daarteenoor kan 'n goed ontwerpte regstreekse verkiesingstelsel state aanspoor om uit die stemming te kom. 
Nadat die dertiende wysiging die slawerny afgeskaf het, het blanke kiesers in die suidelike state baat gevind by die uitskakeling van die drie-vyfde-kompromie omdat voormalige slawe toe vir 'n volle persoon gereken het. Maar na die einde van Rekonstruksie het Jim Crow se kiesersonderdrukkingstegnieke en dreigemente met geweld die meeste swart mense verhinder om te stem en die blanke stem te verdun. 
Gebrek aan uitbreiding van Amerikaanse gebiede Redigeer
Amerikaanse gebiede is nie geregtig op kiesers tydens presidentsverkiesings nie. Grondwetlik is slegs Amerikaanse state (volgens artikel II, afdeling 1, klousule 2) en Washington, DC (volgens die derde en twintigste wysiging) geregtig op kiesers. As gevolg van hierdie beperking het ongeveer vier miljoen Amerikaners in Puerto Rico, die Noordelike Mariana -eilande, die Amerikaanse Maagde -eilande, Amerikaans Samoa en Guam geen stemme tydens die presidentsverkiesing nie.   Verskeie geleerdes kom gevolglik tot die gevolgtrekking dat die Amerikaanse nasionale verkiesingsproses nie volledig demokraties is nie.   Guam hou sedert die 1980's nie-bindende strooipeilings vir president om die aandag op hierdie feit te vestig.   Die Demokratiese en Republikeinse partye, sowel as ander derde partye, het dit egter vir mense in Amerikaanse gebiede moontlik gemaak om in die party se presidentsverkiesings te stem.  
Voordeel gebaseer op staatsbevolking Wysig
Navorsers het verskeie kere probeer meet watter state se kiesers die grootste impak het in so 'n indirekte verkiesing.
Elke staat kry 'n minimum van drie kiesstemme, ongeag die bevolking, wat 'n onevenredige aantal kiesers per capita aan state met 'n lae bevolking gee.  'n Verkiesingsstem verteenwoordig byvoorbeeld byna vier keer soveel mense in Kalifornië as in Wyoming.   Geringe state sal waarskynlik mettertyd toenemend oorverteenwoordig wees in die kieskollege, omdat Amerikaners toenemend na groot stede verhuis en omdat stede veral in die grootste state groei.  Hierdie analise gee 'n sterk voordeel aan die kleinste state, maar ignoreer enige ekstra invloed wat voortspruit uit die vermoë van groter state om hul stemme as 'n enkele blok te lewer.
Kompenserende ontledings wat wel die grootte van die kiesblokke in ag neem, soos die Banzhaf -kragindeks (BPI) -model gebaseer op waarskynlikheidsteorie, lei tot baie verskillende gevolgtrekkings oor die relatiewe mag van kiesers. [ verduideliking nodig ] In 1968 het John F. Banzhaf III (wat die Banzhaf -kragindeks ontwikkel het) bepaal dat 'n kieser in die deelstaat New York gemiddeld 3,312 keer soveel stemkrag gehad het as 'n kieser in 'n ander Amerikaanse staat.  Daar is gevind dat individuele kiesers in Kalifornië, die grootste staat, op grond van die sensus en distrik van 1990 3,3 keer meer individuele mag gehad het om 'n president te kies as die kiesers van Montana, die grootste van die state wat die minimum van drie kiesers toeken.  Omdat Banzhaf se metode die demografiese samestelling van die state ignoreer, is dit gekritiseer omdat dit stemme soos onafhanklike muntstukke behandel het. Meer empiries gebaseerde stemmodelle lewer resultate wat groter state minder gunstig lyk. 
Nadeel vir derde partye Redigeer
In die praktyk, verminder die wenner-neem-alles-manier om die kiesers van 'n staat toe te ken, die belangrikheid van minderjarige partye oor die algemeen. 
Handhawing van die land se federale karakter Edit
Die Verenigde State van Amerika is 'n federale republiek wat uit komponentstate bestaan. Voorstanders van die huidige stelsel voer aan dat die gesamentlike mening van selfs 'n klein staat meer aandag geniet op federale vlak as wat gegee word aan 'n klein, hoewel numeries ekwivalente, deel van 'n baie bevolkte staat. Die stelsel bied ook aan elke staat die vryheid om binne konstitusionele perke sy eie wette oor stemming en enfranchise op te stel sonder 'n onnodige aansporing om die aantal stemme te maksimeer.
Vir baie jare vroeg in die geskiedenis van die land, tot in die Jacksoniaanse era (1830's), het baie state hul kiesers aangestel deur 'n stemming van die staatswetgewer, en voorstanders voer aan dat die verkiesing van die president uiteindelik nog moet neerkom op die besluite van elke staat, of die federale aard van die Verenigde State, sal plek maak vir 'n enkele massiewe, gesentraliseerde regering, tot nadeel van die state. 
In sy boek 'N Meer volmaakte grondwet, Het professor Larry Sabato uitgebrei oor hierdie voordeel van die elektorale kollege, met die argument om 'dit te verbeter, dit nie te beëindig nie', deels vanweë die bruikbaarheid daarvan om kandidate te dwing om aandag te gee aan ligbevolkte state en die rol van state in federalisme te versterk . 
Kritiek op die voorkeur van minderheidsgroepe in nabye state
In plaas daarvan om die mag van minderheidsgroepe te verminder deur die stempersentasie te onderdruk, beweer voorstanders dat deur die stemme van 'n gegewe staat 'n alles-of-niks-saak te maak, minderheidsgroepe die kritieke voorsprong bied wat 'n kandidaat in staat stel om 'n naby-strydstaat te wen. Dit moedig kandidate daar aan om 'n groot verskeidenheid sulke minderhede en voorspraakgroepe te hof.  Minderhede is egter buite verhouding in nie -mededingende state geleë, wat hul impak op die algemene verkiesing verminder. Wit kiesers is oorverteenwoordig in die swaaistate wat die verkiesing beslis.  
Aanmoediging van stabiliteit deur die tweepartstelsel Edit
Voorstanders van die kieskollege beskou die negatiewe uitwerking daarvan op derde partye as voordelig. Hulle voer aan dat die tweepartstelsel stabiliteit gebied het omdat dit 'n vertraagde aanpassing in tye van vinnige politieke en kulturele verandering aanmoedig. Hulle glo dat dit die magtigste kantoor in die land beskerm teen beheer deur wat hierdie voorstanders as plaaslike minderhede beskou, totdat hulle hul standpunte kan modereer om breë, langtermynondersteuning oor die hele land te wen. Voorstanders van 'n nasionale volksstem vir president stel voor dat hierdie uitwerking ook in die verkiesing van volks stemme geld. Van die 918 verkiesings vir goewerneur tussen 1948 en 2009, byvoorbeeld, is meer as 90% gewen deur kandidate wat meer as 50% van die stemme gekry het, en nie een is met minder as 35% van die stemme gewen nie. 
Buigsaamheid as 'n presidensiële kandidaat sterf Edit
Volgens hierdie argument maak die feit dat die kieskollege bestaan ​​uit regte mense in plaas van blote getalle, menslike oordeel en buigsaamheid moontlik om 'n besluit te neem, as dit gebeur dat 'n kandidaat sterf of wettig gestremd raak tydens die verkiesing, alhoewel staatswette wat kiesers bind en die gebrek aan 'n enkele vergadering van kiesers bemoeilik die koördinering van 'n verenigde keuse.
Voorstanders van die huidige stelsel voer aan dat menslike kiesers in 'n beter posisie sou wees om 'n geskikte plaasvervanger te kies as die algemene stemgeregtigde publiek: volgens hierdie siening kan kiesers beslissend optree tydens die kritieke tydsinterval tussen die keuse van stembriewe in staatsstemme [ 203] tot middel Desember, toe die kiesers formeel hul stemme uitgebring het. 
In die verkiesing van 1872 sterf die verslaan Liberale Republikeinse kandidaat Horace Greeley gedurende hierdie tydsinterval, wat tot onrus lei vir die Demokratiese Party, wat ook Greeley gesteun het, maar 63 van die 66 die Greeley -kiesers het hul stemme vir vier alternatiewe kandidate verdeel.    'n Situasie waarin die wenkandidaat gesterf het, het nog nooit gebeur nie.
In die verkiesing van 1912 sterf vise -president Sherman ses dae voor die verkiesing, toe dit te laat was vir state om sy naam dienooreenkomstig uit hul stembriewe te verwyder, is Sherman postuum gelys, met die agt verkiesingsstemme wat hy sou ontvang het, in plaas daarvan vir Nicholas Murray Butler. 
Isolasie van verkiesingsprobleme Redigeer
Sommige ondersteuners van die kieskollege merk op dat dit die impak van verkiesingsbedrog of ander sulke probleme op die staat waar dit voorkom, isoleer. Dit verhoed gevalle waar 'n party wat in een staat oorheers, die stemme vir 'n kandidaat oneerlik kan opblaas en sodoende die uitslag van die verkiesing kan beïnvloed. Herhalings vind byvoorbeeld slegs op 'n staat-vir-staat basis plaas, nie landwyd nie.  Dit lei egter tot 'n enkele staat waar die algemene stem baie naby is - soos Florida in 2000 - die nasionale verkiesing kan beslis. 
Sedert 1800 is meer as 700 voorstelle om die stelsel te hervorm of uit te skakel, in die kongres bekendgestel. Voorstanders van hierdie voorstelle het aangevoer dat die kieskollege-stelsel nie voorsiening maak vir direkte demokratiese verkiesing nie, dat minderbevolkte state 'n voordeel bied en 'n kandidaat toelaat om die presidentskap te wen sonder om die meeste stemme te wen. Nie een van hierdie voorstelle het die goedkeuring van twee derdes van die kongres en driekwart van die state wat nodig is om die Grondwet te wysig, ontvang nie. 
Wysiging van Bayh – Celler Wysig
Die naaste wat die Verenigde State gekom het om die kieskollege af te skaf, het tydens die 91ste kongres (1969–1971) plaasgevind.  Die presidentsverkiesing van 1968 het daartoe gelei dat Richard Nixon 301 verkiesingsstemme (56% van die kiesers) gekry het, Hubert Humphrey 191 (35,5%) en George Wallace 46 (8,5%) met 13,5% van die algemene stemme. Nixon het egter slegs 511,944 meer gewilde stemme gekry as Humphrey, 43,5% tot 42,9%, minder as 1% van die nasionale totaal. 
Verteenwoordiger Emanuel Celler (D - New York), voorsitter van die Huisgeregtige Komitee, het gereageer op openbare kommer oor die verskil tussen die algemene stemming en die verkiesingsstem deur die gesamentlike resolusie 681 van die huis in te stel, 'n voorgestelde grondwetlike wysiging wat die kieskollege sou vervang het met 'n eenvoudiger meervoudigheidstelsel gebaseer op die nasionale volksstem.Met hierdie stelsel sou die paar kandidate (wat vir president en vise-president verkies word) wat die meeste stemme gekry het, die presidentskap en vise-presidentskap wen, mits hulle minstens 40% van die nasionale volksstem wen. As geen paar 40% van die algemene stemme ontvang nie, sou 'n afloopverkiesing gehou word waarin die keuse van president en vise -president gemaak sou word uit die twee pare persone wat die meeste stemme in die eerste verkiesing gekry het. 
Op 29 April 1969 het die Huisregeringskomitee 28 tot 6 gestem om die voorstel goed te keur.  Debat oor die voorstel voordat die volle Huis van Verteenwoordigers op 11 September 1969  geëindig het en uiteindelik met tweeledige steun op 18 September 1969 aangeneem is met 'n stemming van 339 tot 70. 
Op 30 September 1969 gee president Richard Nixon sy goedkeuring vir die aanneming van die voorstel, en moedig die senaat aan om sy weergawe van die voorstel, wat geborg is as gesamentlike resolusie 1 van die senaat deur senator Birch Bayh (D - Indiana), goed te keur. 
Op 8 Oktober 1969 het die New York Times berig dat 30 staatswetgewers "seker is of waarskynlik 'n grondwetlike wysiging goedkeur wat die direkte verkiesingsplan bevat as dit sy finale toets in die Senaat slaag." Vir die aanneming sou 38 staatswetgewers bekragtig moes word. Die koerant het ook berig dat ses ander state nog nie 'n voorkeur moet gee nie, ses neig na opposisie en agt is sterk gekant. 
Op 14 Augustus 1970 het die regterlike komitee van die senaat sy verslag waarin die voorstel van die voorstel aan die volledige senaat is, gestuur. Die regterlike komitee het die voorstel met 'n stemming van 11 tot 6. goedgekeur. Die ses lede wat die plan teëgestaan ​​het, die Demokratiese senatore James Eastland van Mississippi, John Little McClellan van Arkansas en Sam Ervin van Noord -Carolina, saam met die Republikeinse senatore Roman Hruska van Nebraska, Hiram Fong van Hawaii en Strom Thurmond van Suid -Carolina, het almal aangevoer dat hoewel die huidige stelsel moontlike skuiwergate het, dit deur die jare goed gewerk het. Senator Bayh het aangedui dat ondersteuners van die maatreël ongeveer 'n dosyn stemme skugter was as die 67 wat nodig was om die voorstel in die volle senaat te laat slaag.  Hy het president Nixon versoek om te probeer om onbesliste Republikeinse senatore te oorreed om die voorstel te ondersteun.  Alhoewel Nixon nie afvallig was van sy vorige goedkeuring nie, het hy verkies om geen verdere persoonlike beroepe op die voorstel te doen nie. 
Op 8 September 1970 het die Senaat openlik begin debatteer oor die voorstel,  en die voorstel is vinnig gefilustreer. Die hoofbesware teen die voorstel was meestal Suidelike senatore en konserwatiewes uit klein state, beide Demokrate en Republikeine, wat aangevoer het dat die afskaffing van die kieskollege hul politieke invloed sou verminder.  Op 17 September 1970 het 'n mosie vir cloture, wat die filibuster sou beëindig, 54 stemme teen 36 vir cloture gekry,  nie die destyds vereiste tweederde meerderheid van die senatore gekry het nie.  'n Tweede mosie vir cloture op 29 September 1970 het ook misluk, met 53 tot 34. Daarna het die meerderheidsleier van die Senaat, Mike Mansfield van Montana, besluit om die voorstel tersyde te stel sodat die Senaat ander sake kon behartig.  Die voorstel is egter nooit weer oorweeg nie en het gesterf toe die 91ste kongres op 3 Januarie 1971 geëindig het.
Carter voorstel Wysig
Op 22 Maart 1977 skryf president Jimmy Carter 'n hervormingsbrief aan die kongres wat ook sy uitdrukking van die afskaffing van die kieskollege insluit. Die brief lui gedeeltelik:
My vierde aanbeveling is dat die kongres 'n grondwetlike wysiging aanneem om voorsiening te maak vir direkte volksverkiesing van die president. So 'n wysiging, wat die kieskollege sou afskaf, sal verseker dat die kandidaat wat deur die kiesers gekies word, eintlik president word. Onder die Kieskollege is dit altyd moontlik dat die wenner van die volksstem nie verkies sal word nie. Dit het reeds gebeur in drie verkiesings, 1824, 1876 en 1888. In die laaste verkiesing kon die uitslag verander gewees het deur 'n klein stemverskuiwing in Ohio en Hawaii, ondanks 'n gewilde stemverskil van 1,7 miljoen. Ek beveel nie 'n grondwetlike wysiging ligtelik aan nie. Ek dink die wysigingsproses moet gereserveer word vir 'n kwessie van oorheersende regeringsbetekenis. Maar die metode waarop ons ons president kies, is so 'n probleem. Ek sal nie 'n spesifieke regstreekse verkiesingswysiging voorstel nie. Ek verkies om die kongres toe te laat om met sy werk voort te gaan sonder om 'n nuwe voorstel te onderbreek. 
President Carter se voorgestelde program vir die hervorming van die kieskollege was gedurende hierdie tyd baie liberaal vir 'n moderne president, en in sommige aspekte van die pakket het dit die oorspronklike verwagtinge oortref.  Koerante soos Die New York Times het die voorstel van president Carter in daardie stadium as ''n beskeie verrassing' beskou as gevolg van die aanduiding van Carter dat hy sou belangstel om slegs die kiesers uit te skakel, maar die kiesstelsel in 'n aangepaste vorm te behou. 
Koerantreaksie op Carter se voorstel het gewissel van sommige hoofartikels wat die voorstel prys tot ander hoofartikels, soos in die Chicago Tribune, kritiseer die president omdat hy die einde van die kieskollege voorgestel het. 
In 'n brief aan Die New York Times, Verteenwoordiger Jonathan B. Bingham (D-New York) het die gevaar van die 'gebrekkige, verouderde meganisme van die kieskollege' beklemtoon deur te beklemtoon hoe 'n verskuiwing van minder as 10 000 stemme in twee sleutelstate daartoe gelei het dat president Gerald Ford die Presidentsverkiesing in 1976 ondanks Jimmy Carter se landwye marge van 1,7 miljoen stemme. 
Huidige voorstelle om Edit af te skaf
Sedert 3 Januarie 2019 is gesamentlike besluite geneem wat grondwetlike wysigings voorstel wat die verkiesingskollege sou vervang met die gewilde verkiesing van die president en vise -president.   Anders as die Bayh – Celler -wysiging, met sy drempel van 40% vir die verkiesing, vereis hierdie voorstelle nie dat 'n kandidaat 'n sekere persentasie stemme behaal om verkies te word nie.   
Nasionale gewilde stem Interstate Compact Edit
Vanaf April 2021 het vyftien state plus die District of Columbia by die National Popular Vote Interstate Compact aangesluit.   Diegene wat by die ooreenkoms aansluit, sal saam optree as en wanneer 'n meerderheid van die kiesers (ten minste 270) weerspieël, hul kiesers aan die wenner van die nasionale volksstem belowe. Die ooreenkoms pas artikel II, afdeling 1, klousule 2 van die Grondwet toe, wat aan elke staatswetgewer die plenêre bevoegdheid gee om te bepaal hoe hy kiesers kies.
Sommige geleerdes het voorgestel dat Artikel I, Artikel 10, Klousule 3 van die Grondwet vergunning van die kongres vereis voordat die ooreenkoms afdwingbaar kan wees , dus kan enige poging tot implementering van die kompakte sonder toestemming van die kongres hofuitdagings teen die grondwetlikheid daarvan in die gesig staar. Ander het voorgestel dat die wettigheid van die kompak versterk is Chiafalo teen Washington, waarin die Hooggeregshof die bevoegdheid van state gehandhaaf het om die beloftes van die keurders af te dwing.  
Die sestien aanhangers van die kompak het 195 kiesers, wat 72% van die 270 is wat nodig is om in werking te tree, of as geregtig geag te word. 
Litigasie gebaseer op die 14de wysiging Edit
Daar word aangevoer dat die gelyke beskermingsklousule van die veertiende wysiging van die Amerikaanse grondwet die verdeling van kiesers deur die state volgens hierdie argument belemmer; die stemme van die verloorparty word heeltemal weggegooi, wat lei tot 'n ongelyke posisie tussen verskillende kiesers in dieselfde staat.  Daarvoor is regsgedinge in Kalifornië, Massachusetts, Texas en Suid -Carolina aanhangig gemaak, hoewel almal onsuksesvol was. 
Die kieskollege: wat het die stigters gedink?
The Electoral College is 'n oorspronklike Amerikaanse model wat nooit buite die land gedupliseer is nie. Dit is geskep na 'n lewendige debat in die afgelope tien dae van die vyf maande lange konstitusionele konvensie van 1787, en het bepaal dat presidente gekies sal word-nie deur algemene stemme nie-maar deur kiesers in elke staat.
Wat was die motiewe van die stigters van die kieskollege? Watter rol het Kalifornië deur die jare gespeel? Wat is sy nalatenskap vandag, in 'n meer bevolkte en volwasse Amerika?
Sluit by ons aan vir 'n gesprek wat die geskiedenis van die kieskollege -stelsel verdiep, die implikasies van die staat en die nasie bespreek en gewilde idees vir hervorming ondersoek.
Sonja Diaz, stigter uitvoerende direkteur, UCLA Latino Policy & amp Politics Initiative (LPPI), Luskin School of Public Affairs
Karthick Ramakrishnan, professor in openbare beleid en politieke wetenskap aan UC Riverside, en stigterdirekteur van die Center for Social Innovation
Mindy Romero, stigter en direkteur, Center for Inclusive Democracy, USC Sol Price School of Public Policy
Dan Schnur, politieke strateeg en professor, USC Annenberg School of Communications en UC Berkeley Institute of Governmental Studies (moderator)
Die paneel is in gesprek tussen 16:00 en 17:00. PT, gevolg deur dertig minute se Q&A en informele gesprek tot 17:30 PT.
Vir meer inligting, skryf aan Kirsten Vega by [email protected]
Deur middel van California On The Ballot nooi California Humanities die mense van Kalifornië en daarna uit om na te dink en met bure, historici, verkiesingskenners en meer te besin oor die verlede, hede en toekoms van verkiesingsbetrokkenheid in Kalifornië. Besoek www.calhum.org om aan te meld vir komende geleenthede.
Hierdie geleentheid word befonds deur die inisiatief "Why It Matters: Civic and Electoral Participation", wat deur die Federasie van Staatsgeesteswetenskappe geadministreer word en befonds word deur Andrew W. Mellon Foundation.
Om die kieskollege af te skaf, sou 'n grondwetlike wysiging verg, 'n lang en dikwels onsuksesvolle proses. Daar is egter voorstelle om die kieskollege te "hervorm" sonder om dit af te skaf. Een van hierdie bewegings, die plan vir nasionale volksstemme, sou verseker dat die wenner van die volksstem ook minstens genoeg stemme van die kieskollege sou wen om tot president verkies te word. 'N Ander beweging probeer state oortuig om hul kiesstem te verdeel op grond van die persentasie van die staat se gewilde stem vir elke kandidaat. Die uitskakeling van die wenner-neem-alles-vereiste van die kieskollege op staatsvlak sou die neiging tot swaaistate verminder om die verkiesingsproses te oorheers.
Die Kiesers vergader in hul onderskeie state en stem per stem vir die president en die vise-president, waarvan een ten minste nie 'n inwoner van dieselfde staat is nie; hulle moet in hul stembriewe die persoon noem as president, en in afsonderlike stembriewe het die persoon vir wie as vise-president gestem is, en hulle maak duidelike lyste van alle persone waarvoor as president gestem is, en van alle persone waarvoor as vise-president gestem is, en van die aantal stemme vir elkeen, waarin hulle sal onderteken en sertifiseer en versend stuur aan die setel van die regering van die Verenigde State, gerig aan die president van die senaat - die president van die senaat open, in die teenwoordigheid van die senaat en die huis van verteenwoordigers, alle sertifikate en die stemme word dan getel - Die persoon met die grootste aantal stemme vir die president, is die president, as die getal 'n meerderheid is van die hele aantal kiesers wat aangestel is en as niemand so 'n meerderheid het nie, dan van die persone met die hoogste getalle van hoogstens drie op die lys van diegene waarvoor as president gestem is, kies die Huis van Afgevaardigdes onmiddellik, per stembrief, die president. By die keuse van die president word die stemme deur state geneem, die verteenwoordiging van elke staat met 'n quorum vir hierdie doel bestaan ​​uit 'n lid of lede uit twee derdes van die state en 'n meerderheid van alle state nodig wees vir 'n keuse. En as die Huis van Afgevaardigdes nie 'n president kies wanneer die keuse van hulle voor die vierde dag van Maart volgende volg nie, tree die vise-president op as president, soos in die geval van die dood of ander grondwetlike gestremdheid van die President. -Die persoon met die grootste aantal stemme as ondervoorsitter, is die ondervoorsitter, indien die getal 'n meerderheid van die hele aantal kiesers is, en as niemand 'n meerderheid het nie, dan is die twee hoogste getalle op die lys, kies die Senaat die Ondervoorsitter 'n kworum vir die doel bestaan ​​uit twee derdes van die hele aantal senatore, en 'n meerderheid van die hele getal is nodig vir 'n keuse. Maar niemand wat grondwetlik onbevoeg is vir die amp van president nie, kan in aanmerking kom vir die van vise-president van die Verenigde State.
Die twaalfde wysiging bevat die prosedures vir die verkiesing van die president en vise -president. Kiesers gee een stem vir elke amp in hul onderskeie state, en die kandidaat met die meerderheid van die stemme wat vir 'n spesifieke amp uitgebring word, word verkies. As niemand 'n meerderheid vir die president het nie, stem die Huis van Verteenwoordigers uit die top drie kandidate, met elke staatsafvaardiging een stem. In die geval dat 'n vise -presidentskandidaat nie 'n meerderheid van die stemme kry nie, kies die Senaat tussen die twee voorste kandidate. Die prosedure vir die keuse van die president en vise -president word uiteengesit in artikel II, afdeling 1, klousule 2 tot en met klousule 6, van die Grondwet. Hierdie wysiging vervang die derde klousule van die afdeling, wat slegs 'n enkele stel stemme vir president en vise-president vereis het, sodat die vise-presidentskap na die tweede naaswenner sou gaan. In die onveranderde Grondwet val die keuse in die geval van 'n nie-meerderheid in die kieskollege, net soos onder die wysiging, op die Huis van Verteenwoordigers, en die naaswenner daar sal as vise-president gekies word.
Die twaalfde wysiging, die laaste wat deur die stigtingsgeslag voorgestel is, is in Desember 1803 voorgestel vir bekragtiging en is in 1804 bekragtig, betyds vir die presidentsverkiesing daardie jaar. Die vorige stelsel het in 1796 die verkiesing van die federalis John Adams tot president opgelewer, terwyl sy bittere mededinger en soms goeie vriend, die Republikein Thomas Jefferson, tot vise -president verkies is. By die verkiesing van 1800 wou Republikeinse kiesers, alhoewel hulle duidelik Jefferson verkies het, verseker dat die Republikeine albei ampte wen, en drie-en-sewentig kiesstemme vir Thomas Jefferson en Aaron Burr uitbring. Dit het die verkiesing in die Huis van Verteenwoordigers ingedien, waar dit eers (in die guns van Jefferson) opgelos is op die ses-en-dertigste stemming. Die verharding van partylyne, gepaardgaande stemming deur partyplate (wat die Framers nie oorweeg het nie) en 'n mate van ontevredenheid oor die wyse waarop kiesers in die state gekies is, het gelei tot voorstelle vir verandering, insluitend 'n voorstel dat kiesers in aparte verkiesings gekies word distrikte in elke staat. Die enigste verandering wat suksesvol aangebring is, was egter die afsonderlike stemming vir president en vise -president.
Alhoewel dit teoreties moontlik is dat die vise-president iemand anders is as die persoon wat deur die president en sy party aangewys is, is die Adams-Jefferson-scenario, waarin die twee voorste presidentskandidate 'n vennootskap moet vorm, nou baie onwaarskynliker. Jefferson het trouens geweier om Adams by te staan ​​in sy administrasie en het aktief probeer om die president se beleid te verydel. In Ray teen Blair (1952), het die Hooggeregshof beslis dat 'n staat grondwetlik 'n belofte van kiesers kan oplê om vir die genomineerdes van hul partye in die kieskollege te stem. Kiesers het egter van tyd tot tyd oorgeloop. In 1988 het een kieser vir Lloyd Bentsen as president gestem eerder as vir die Demokratiese genomineerde, Michael Dukakis. In 2000 het die kiesers van Al Gore uit die District of Columbia geen stem uitgebring nie, uit protes dat die distrik nie as 'n staat onder die Grondwet behandel word nie. Die mate waarin die kiesers verplig is om te stem vir die kandidaat van die party onder wie se aanwysing hulle as kiesers verkies is en of alle kiesers uit 'n staat as 'n blok moet stem, bly die saak van elke staat om te bepaal "op so 'n manier dat die wetgewer daarvan rig. " Artikel II, Afdeling 1, Klousule 2. Op die oomblik stem kiesers in alle state behalwe twee (Maine en Nebraska) wel as 'n blok, wat effektief 'n tweepartstelsel verseker, alhoewel ander state dit oorweeg om kiesers per kongresdistrik te kies.
Die meeste presidentsverkiesings het nie twaalfde wysigingsopspraak veroorsaak nie. Die bepalings van die wysiging het egter van tyd tot tyd verskyn, meestal wanneer 'n derdepartykandidaat dreig om 'n aansienlike persentasie van die stemme te neem. In 1824 het die versuim van óf Andrew Jackson óf John Quincy Adams om 'n meerderheid van die stemme te behaal, die verkiesing in die Huis van Verteenwoordigers ingelui, waar Adams die presidentskap gewen het ondanks minder kiesstemme as Jackson. In 1876 is soortgelyke omstandighede anders opgelos, toe nóg Rutherford B. Hayes nóg Samuel J. Tilden 'n meerderheid van die stemme gekry het as gevolg van betwiste stemme in drie suidelike state. In hierdie geval het Hayes die presidentskap gewen toe 'n kongreskommissie alle betwiste verkiesingsstemme (en dus 'n meerderheid van stemme) aan hom toegeken het.
Die twaalfde wysiging het ook 'n minder beduidende verandering aangebring deur te bepaal dat die vise -president as president sou optree as die Huis nie sy inhuldiging voltooi nie. Die Grondwet het reeds in Artikel II, Afdeling 1, Klousule 6, soos in die wysiging herhaal, uiteengesit dat die bevoegdhede en pligte van die presidensie op die vise -president sou val in geval van die president se dood of gestremdheid. Die prosedure wat gevolg moet word in die geval van die versuim om 'n president aan te wys en verwante aangeleenthede, word nou gereguleer deur die twintigste en vyf-en-twintigste wysigings.
Ter verdediging van die kieskollege
Daar is amper niks in die Grondwet wat moeiliker is om te verduidelik of makliker te verstaan ​​as die kieskollege nie. En as 'n presidentsverkiesing die handpalm oorhandig aan 'n kandidaat wat tweede in die gewilde stemming kom, maar eers in die kieskollege, stem iets diep in ons demokratiese ingewande en vra hoekom.
Sommige meen dat die kieskollege as 'n nuttelose oorblyfsel van die 18de-eeuse blanke heersersvoorreg gedumpeer moet word. 'N Maand na die 2016 -verkiesing, en op die dag wat die lede van die kieskollege vergader het om hul amptelike stemme uit te bring, het die New York Times die redaksie het 'n skerp aanval van hierdie aard gepubliseer, en noem die Electoral College 'n 'verouderde meganisme' wat 'oorweldigende meerderhede' Amerikaners verkies om uit te skakel ten gunste van 'n direkte, nasionale volksstem. Ander beweer dat dit nie net verouderd is nie, maar ook giftig - het Akhil Reed Amar geskryf Tyd tydskrif dat die kieskollege doelbewus ontwerp is om die politieke mag van slawehouers te bevorder:
In 'n regstreekse verkiesingsstelsel sou die Noorde die Suide [in getal gehad het], wie se baie slawe (meer as 'n halfmiljoen in totaal) natuurlik nie kon stem nie. Maar die Kieskollege. laat elke suidelike staat sy slawe tel, alhoewel met 'n afslag van twee vyfdes, om sy deel van die totale telling te bereken.
Ander argumenteer dat die kieskollege nie meer verouderd is as die res van die Grondwet nie, maar dat die meganisme eenvoudig belaglik is. "Die wenner word nie gekies deur die wette van die verkiesing nie, maar deur die serendipiteit van die casino," kla EJ Dionne, Jr., in die Washington Post. 'As u gelukkig is om die regte syfers in 'n paar state te bereik, kan u die groot marges van u teenstander in ander state oorskry.' Of as die metafoor verander word, is die kieskollege slegte sportmanskap. "Stel jou voor," eis Dionne, "die wenner van 'n wedstryd is nie gebaseer op die aantal lopies wat aangeteken is nie, maar die aantal beurte wat gewen is, en sommige beurte tel meer as ander." Eric Maskin en Amartya Sen by die New York Review of Books het aangesluit by die eis dat hierdie 'meerderhede' oor die kieskollege sou seëvier. "Die stelsel weerspieël nie kiesers se voorkeure voldoende nie. Dit vererger ook politieke polarisasie, gee burgers te min politieke opsies en laat kandidate die meeste van hul veldtogtyd spandeer om kiesers in swaaistate te soek eerder as om die land in die algemeen toe te spreek."
Vreemd genoeg was daar slegs vyf geleenthede waarin 'n nou verdeelde volksstem vir die presidensie en die stem van die kieskollege nie in dieselfde rigting was nie. Die eerste gebeur in 1824, toe Andrew Jackson 'n groot aantal stemme oor John Quincy Adams, William Crawford en Henry Clay wen, maar nie daarin slaag om 'n meerderheid in die kieskollege te wen nie. Die verkiesing is toe deur die Huis van Verteenwoordigers beslis, wat die oorwinning aan Adams verleen het. Samuel Tilden het Rutherford Hayes in die gewilde stemming van 1876 ontwyk, net om te sien hoe die laurier weggeruk word toe 'n kongresverkiesingskommissie Hayes genoeg omstrede verkiesingsstemme toegeken het om hom 'n oorwinning van die kieskollege te gee. In 1888 wen die huidige Grover Cleveland die gewilde stem met minder as een persentasiepunt, maar Benjamin Harrison wen die presidensie met 233 verkiesingsstemme teenoor 168 van Cleveland. 'n miljoen stemme, maar (na 'n skeermes-dun oorwinning in Florida, wat tot by die Amerikaanse hooggeregshof betwis het) het Bush 'n eng meerderheid van die kieskollege behaal. En in 2016 het Donald Trump 2,8 miljoen minder gewilde stemme gekry as Hillary Clinton, maar het 'n beslissende oorwinning behaal, 304 tot 227, in die kieskollege.
Om besluitings oor die kieskollege te oorskadu, is dus nie nuut nie, maar ook (soos in die voorbeelde van 1876 en 2000) heeltemal die skuld van die kieskollege. Maar 2016 het nietemin 'n vlaag klagtes veroorsaak. Dit is grootliks omdat dit die eerste keer sedert 1888 was dat een kandidaat in 'n twee-major-kandidaat-wedloop die gewilde stem gewen het, maar die verkiesingsgetal verloor het. Vandaar die koor van veroordeling - die kieskollege is ondemokraties, die kieskollege is onnodig, die kieskollege is uitgevind om slawerny te beskerm - en die eis om die instelling in die geheue te druk.
Maar hierdie kritiek is verkeerd. Die kieskollege is doelbewus ontwerp, net soos die res van die Grondwet, deur die opstellers om die ergste menslike impulse teen te werk en die nasie te beskerm teen die gevare van demokrasie. Die kieskollege is nie verouderd of giftig nie, dit is 'n ondergewaardeerde instelling wat ons konstitusionele stelsel help bewaar, en dit verdedig 'n volledige keel.
Die demokratiese energie agter hierdie veroordelings bied 'n aanduiding van die belangrikste probleem daarmee. Dit is immers a grondwetlik republiek, en selfs die mees toevallige leser van die Grondwet kan nie agterkom dat die kieskollege die enigste metode wat deur die dokument gespesifiseer word om die president van die Verenigde State te kies. Vir al die eerbied wat aan die volksstem tydens presidentsverkiesings betoon word, sê die Grondwet nie 'n woord oor 'n volksstem vir presidente nie.
Hier is die kiesmeganisme soos dit verskyn in artikel 2, afdeling 1 (in 'n effens verkorte vorm, aangesien dit die langste deel van die Grondwet is wat gewy is aan 'n enkele aksie, wat byna 'n tiende van die oorspronklike lengte van die Grondwet uitmaak):
Die uitvoerende gesag berus by 'n president van die Verenigde State van Amerika. Hy beklee sy amp gedurende die termyn van vier jaar en word saam met die vise -president wat vir dieselfde termyn gekies is, soos volg verkies: Elke staat stel 'n aantal Kiesers, gelykstaande aan die hele aantal senatore en verteenwoordigers waarop die staat in die kongres geregtig kan wees. Die Kiesers vergader in hul onderskeie state en stem vir twee persone per stembrief, waarvan een ten minste nie 'n inwoner van dieselfde staat met hulself is nie. En hulle sal 'n lys maak van al die persone waarvoor gestem is, en van die aantal stemme vir elke lys wat hulle moet onderteken en sertifiseer, en verseel versend aan die setel van die regering van die Verenigde State. Die persoon met die grootste aantal stemme is die president, indien die getal 'n meerderheid van die hele aantal kiesers is.
Hierdie metode is effens verander deur die 12de wysiging in 1804, maar slegs effens, en sedertdien het ons presidents op dieselfde manier verkies. Daar word op geen enkele manier melding gemaak van 'n gewilde stemming nie. Elke staat word beveel om ''n aantal kiesers aan te stel, gelykstaande aan die hele aantal senatore en verteenwoordigers waarop die staat in die kongres geregtig kan wees'. Die state kan hierdie afsprake maak op enige manier wat hulle wil, met 'n paar beperkings op wie aangestel kan word.
Alhoewel dit waar is dat elke staat sedert die 19de eeu besluit het om sy kiesers deur 'n volksstem aan te stel, is dit 'n kompliment vir ons demokratiese voorliefde en word dit nie deur die Grondwet vereis nie. En daar moet op gelet word dat gewilde stemme vir kiesers slegs in elke staat plaasvind, waarna die kiesers die presidentsverkiesing doen. Om van die kieskollege ontslae te raak, sou nie outomaties 'n nasionale volksstem vir die presidensie plaasvind nie, wat 'n hoogs ingewikkelde grondwetwysiging sou vereis wat omvattende besonderhede spesifiseer vir die uitbring van so 'n nasionale stem, en selfs 'n oproep tot 'n volledige herskrywing van die Grondwet per konvensie kan veroorsaak. Deur bloot die bestaande proses weg te doen sonder om 'n nuwe een in die plek te plaas, kan die grootste politieke krisis in die Amerikaanse geskiedenis sedert die burgeroorlog ontstaan.
Maar die kieskollege -stelsel is nie net ingebed in die struktuur van ons grondwetlike bestuur nie, maar is ook 'n teken van die feit dat ons 'n federale republiek. Die state van die Amerikaanse Unie bestaan ​​voor die Grondwet en het in praktiese sin lank voor die Revolusie bestaan. Niks het gewaarborg dat die state almal in 1776 saam sou optree nie, niks het gewaarborg dat hulle na die Revolusie nie afsonderlike en twisgierige weë kan gaan nie (net soos die Duitse state van die 18de eeu of die Suid -Amerikaanse republieke in die 19de eeu). Boonop het die voorganger van die Grondwet, die Statute van die Konfederasie, byna sulke verdeeldheid uitgenooi. Die artikels was, in hul eie terme, slegs '' 'n vaste bondgenootskap van vriendskap met mekaar '' waarin 'die staat' sy soewereiniteit, vryheid en onafhanklikheid en elke mag, jurisdiksie en reg behou. ' Die Konfederasie -kongres het herhaaldelik probleme ondervind om 'n kworum saam te stel net om sake te doen, selfs die vredesverdrag met Groot -Brittanje wat die Revolusionêre Oorlog beëindig het, het amper verstryk omdat 'n onvoldoende aantal afgevaardigdes opgedaag het vir die bekragtiging daarvan. Die genie van die konstitusionele konvensie was die sukses van die Amerikaanse state in die rigting van 'n 'meer volmaakte unie'. Maar dit was steeds 'n unie van state wat ons waarskynlik nie 'n grondwet of 'n land sou gevorm het as ons nie federalisme omhels het nie.
Die afskaffing van die kieskollege kan nou 'n geïrriteerde hunkering na direkte demokrasie bevredig, maar dit sou ook beteken dat die federalisme afgebreek moet word. Daarna het dit geen sin om 'n senaat te hê nie (wat immers die belange van die state verteenwoordig), en uiteindelik geen sin om selfs state te hê nie, behalwe as administratiewe departemente van die sentrale regering. Ons struktureer alles in ons politieke stelsel rondom die idee van 'n federasie wat die mag tussen state en die federale regering verdeel - state moes die Grondwet bekragtig deur staatskonvensies wat in 1787 begin, en staatswetgewers is nodig om grondwetlike wysigings te bekragtig, en selfs die Grondwet self kan beëindig word deur optrede van die state in 'n nasionale konvensie. Federalisme is in die been van ons land, en die afskaffing van die kieskollege sou daarop dui dat die hele federale stelsel weggedoen word.
Boonop sal niks hiervan 'n meer demokratiese verkiesingstelsel oplewer nie. Daar is baie demokrasieë, soos Groot -Brittanje, waar niemand ooit direk vir 'n staatshoof stem nie. En daar is federale republieke wat manies ingewikkelde prosesse het om leiers te kies.
Die Duitse federale republiek bestaan ​​byvoorbeeld (soos ons s'n) uit state wat lank voor hul vereniging as 'n Duitse nasie as onafhanklike entiteite bestaan ​​het, en waarvan die geskiedenis as sodanig 'n kiesstelsel geskep het wat ons 'verouderde' kieskollege laat lyk 'n model van doeltreffendheid. In die Duitse stelsel het kiesers in 299 kiesdistrikte elk twee stemme uitgebring tydens verkiesings vir die Bundestag (Duitsland se parlement): die eerste vir 'n direk gekose lid en die tweede vir een van 34 goedgekeurde partye (in 2017), wie se koukusse dan kandidate identifiseer. 'N Federale president (Bundespräsident) word elke vyf jaar verkies deur 'n federale konvensie wat die meerderheid in die party weerspieël Bundestag en die staatsparlemente van die 16 Duitse state. Laastens stel die federale president die naam voor van die de facto staatshoof, die kanselier (Bundeskanzler) na die Bundestag. Daarteenoor is die kieskollege merkwaardig eenvoudig. Dit is ook nuttig om die voorbeelde wat deur sommige van die nasies gestel is, in gedagte te hou doen direkte verkiesings vir hul staatshoofde hou: Afghanistan, Iran, Mexiko, Rusland, Turkye, Venezuela en Zimbabwe is slegs 'n paar. Om die kieskollege vir direkte volksverkiesings in te skakel, sou nie outomaties groter demokrasie waarborg nie.
Dit is ook die moeite werd om te onthou dat die Konstitusionele Konvensie in 1787 nie per ongeluk die meganika van die verkiesing van 'n president raakgeloop het nie - die afgevaardigdes het buitengewone aandag daaraan gegee. Edmund Randolph se oorspronklike "Virginia -plan" vir die Grondwet het vereis dat die skepping van 'n nasionale uitvoerende gesag deur die nasionale wetgewer gekies word 'met' 'n algemene bevoegdheid om die nasionale wette uit te voer '. Maar die groot regsgeleerde van Pennsylvania, James Wilson, het geglo dat 'president' 'n direkte, nasionale stem van die mense moet kies dat ons 'n nasionale regering moet stig. Wilson beweer dat 'n uitvoerende gesag wat deur enige huis van die nuwe kongres aangestel is, aan die wetgewer behoort en geen hulpbronne het om wetgewende oorreiking te beperk nie. Slegs 'aanstelling deur die mense', het hy aangedring, sou 'n nasionale uitvoerende gesag vrystel van so 'n afhanklikheid en ten volle in staat wees om die kongres en die state te weerhou van die republikeinse baan. Gouverneur Morris het saam met Wilson aangevoer (in die loop van twee dae)
As die wetgewer kies, sal dit die werk van intrige, kabaal en faksie wees, dit sal wees soos die verkiesing van 'n pous deur 'n konklav van kardinale. Die wetgewer sal voortdurend probeer om hulself te vergroot en te bestendig en sal die kritieke oomblikke wat deur oorlog, inval of stuiptrekkings vir hierdie doel veroorsaak word, gryp. Dit is dan nodig dat die Hooflanddros die voog van die mense, selfs van die laer klasse, moet wees. Wetgewende tirannie, teen die Groot en die Rykes wat in die loop van die dinge noodwendig die Wetgewende liggaam sal saamstel. Die uitvoerende gesag behoort derhalwe so saamgestel te wees dat dit die groot beskermer van die volksmis is.
Maar die wyse ou Roger Sherman van Connecticut het geantwoord dat dit beter sou wees as die nuwe kongres die president kies wat hy vrees dat die direkte verkiesing van presidente deur die mense tot monargie kan lei. Soos Madison van Sherman opgemerk het, "'n Onafhanklikheid van die uitvoerende gesag [van] die hoogste wetgewer was volgens hom die kern van tirannie as daar so iets was." Sherman het nie probeer om die volkswil te ondermyn nie, maar om te verhoed dat dit verdraai word deur 'n president wat 'n volksverkiesing as 'n mandaat vir diktatuur beskou het.
Die meeste erken Wilson as die eerste om 'n kompromie voor te stel - laat die mense stem, nie vir 'n nasionale uitvoerende gesag nie, maar vir 'n groep keurders wat dan 'n uitvoerende gesag sou kies (volgens die model van die prinslike keurders van die Heilige Romeinse Ryk, wat 'n nuwe keiser verkies het by die dood van 'n ou). Maar eers in die totstandkoming van die komitee oor uitgestelde dele, naby die sluiting van die konvensie, is daar, in die woorde van die afgevaardigde van Pennsylvania, John Dickinson, uiteindelik ooreengekom dat die president sy verhoging heeltemal te danke het aan die wil van die mense het regstreeks deur hul organe die verkiesers verklaar. " Dit sal die president ''n breë en soliede basis gee waarop hy kan staan'. En dit was nie minder nie as James Madison wat "'n pen en papier uitgehaal het en 'n manier van verkiesing van die president geskets het" deur 'n kollege van "keurders. . "
EEN MAN, EEN STEM?
Tog dra historiese argumente dikwels min gewig teen klankbyte, dus is dit die moeite werd om drie gewilde argumente teen die kieskollege regstreeks te hanteer. Die eerste, dat die kieskollege die beginsel van 'een man, een stem' oortree, is gewortel in die grondwetlike bepaling dat elke staat ''n aantal kiesers aanstel, gelyk aan die hele aantal senatore en verteenwoordigers aan wie die staat mag wees geregtig op die kongres. " Dit beteken byvoorbeeld dat die 39 miljoen Kaliforniërs (wat 53 verteenwoordigers in die kongres het, saam met hul twee Amerikaanse senatore) 55 verkiesingsstemme vir 'n presidentskandidaat kry. Intussen kry die halfmiljoen Amerikaners wat in Wyoming woon drie kiesstemme-wat beteken dat elke kieser in Wyoming 3,6 keer meer stemkrag as elke kieser in Kalifornië kry.
Dit is miskien nie heeltemal gelyk nie, of, sou sommige argumenteer, heeltemal regverdig. Maar dit is die moeite werd om te onthou dat die frase 'een man, een stem' nêrens in die Grondwet voorkom nie. Dit is 'n geregtelike skepping uit Grey v. Sanders, 'n saak van 1963 waarin die Hooggeregshof ingegryp het om Georgië se gebruik van 'n landstelsel om stemme te tel, te beëindig op grond daarvan dat dit die 14de wysiging oortree het. Hierdie beginsel is die volgende jaar uitgebrei in Wesberry v. Sanders, wat ongelykhede in die federale kongresdistrikte bestry het, en weer 'n paar maande later Reynolds v. Sims, om ook doelbewuste ongelykhede in wetgewende distrikte deur die staat teë te werk. Dit is vier jaar later weer herhaal Avery v. Midland County, wat betrekking het op munisipale distrikte. Die Hooggeregshof het beduidend daarvan teruggekom om hierdie reël op die Amerikaanse senaat toe te pas, aangesien die Grondwet bepaal dat elke staat, ongeag sy bevolking, slegs twee Amerikaanse senatore kies.
'N Veel waarskynliker kandidaat vir geregtelike ondersoek onder die' een man, een stem 'reël sou die state self wees. Kalifornië het 61,5% van sy gewilde stemme aan Hillary Clinton gegee, en sy het gevolglik al 55 van die verkiesingsstemme in Kalifornië ingesamel. Maar die meerderheid is gewen in 33 provinsies, meestal saamgevoeg rondom San Francisco, Los Angeles en San Diego. Die res van die staat - 25 provinsies - het vir Trump gegaan. Hierdie graafskappe het niks te sê gehad oor hoe die verkiesingsstemme in Kalifornië uitgebring is nie, ondanks 'n soliede blok van die staat noord van San Francisco. Is die beste oplossing vir sulke ongelykhede om die kieskollege te verbreek? Of sou dit net so billik wees, om nie te sê makliker nie, om Kalifornië in twee state op te deel? Noord -Kaliforniërs kan dan verteenwoordig word soos hulle wil - soos wat hulle eintlik geëis het sedert 1941, toe die eerste voorstelle voorgelê is om 'n nuwe staat te skep uit die landelike graafskappe van Noord -Kalifornië en die suide van Oregon. (Dit sal na alle waarskynlikheid beteken dat nog twee Republikeinse senatore en nog 20 ander lede van die Republikeinse Huis bygevoeg word, en daarom is dit onwaarskynlik dat hierdie spesifieke ongelykheid binnekort reggestel sal word.)
Die verskil in Illinois was selfs meer dramaties. Van die 102 provinsies in die staat was slegs 11 demokraties tydens die presidentsverkiesing van 2016. Nietemin het Clinton die gewilde stem van die staat gewen, 3,1 miljoen tot 2,1 miljoen, veral danksy die Demokratiese provinsies wat in die Chicago -gebied saamgesmelt is. Sy het dus al die 20 verkiesingsstemme van Illinois verleen. Is dit regverdig teenoor die res van die staat? So, verbreek Illinois - en stuur nog meer Republikeinse senatore en verteenwoordigers na die kongres. Diegene wat kla dat die kieskollege die beginsel "een man, een stem" ondermyn, moet ook beswaar maak teen die manier waarop die stelsel in die state werk.
Slawerny en die elektorale kollega
Die tweede gewilde argument teen die kieskollege is dat dit ontwerp is om slawerny te beskerm. Die Grondwet bepaal dat elke staat kiesers moet kies tot die gesamentlike aantal van sy verteenwoordigers en senatore. Die aantal verteenwoordigers word bepaal deur die staatsbevolking, en die Grondwet het oorspronklik toegelaat dat state waarin slawerny wettig was, drie-vyfdes van hul slawe-bevolkings moet insluit om die aantal verteenwoordigers wat hulle na die Kongres kan stuur, te bepaal. Daarom kan state waar slawerny wettig was, hul verteenwoordiging in die kongres kunsmatig verhoog deur drie-vyfdes van die mense wat in slawerny aangehou is, te tel-en wat hoegenaamd geen politieke status gehad het nie.
Daardie state het ekstra, en onwettige, politieke hefboomfinansiering gekry. Omdat daardie 'ekstra' verteenwoordiging ook ingeskryf is in die aantal kiesstemme wat 'n staat kan uitbring, wil dit voorkom asof die berugte 'drie-vyfdes-klousule' aan slawestate 'n voorsprong in presidentsverkiesings gegee het. Die klinker vir hierdie argument teen die kieskollege kom in die beskrywing van Akhil Reed Amar oor hoe Thomas Jefferson in 1800 tot president verkies is:
Suidlander Thomas Jefferson, byvoorbeeld, het die verkiesing van 1800-01 gewen teen die noordelike John Adams in 'n wedloop waar die slawerny van die kieskollege die beslissende oorwinningslyn was: sonder die ekstra kieskollege -stemme wat deur slawerny gegenereer is, sou die meestal suidelike state wat Jefferson ondersteun het nie genoeg gewees het om hom 'n meerderheid te gee nie. Soos skerp waarnemers destyds opgemerk het, ry Thomas Jefferson metafories in die uitvoerende herehuis op die rug van slawe.
Wat dit egter uit die vergelyking laat, is die feit dat in 1787 en 1788, terwyl die Grondwet bekragtig is, slawerny in die al die state (hoewel die Hooggeregshof in Massachusetts beslis het dat dit in 1780 in stryd was met die staatsgrondwet, en Vermont dit in 1777 amptelik verbied het). As die bepaling van drie vyfdes die slawe-besitstate ekstra hefboomfinansiering in die kieskollege bied, het dit elke staat, Noord en Suid gelyk. Pennsylvania het 'n geleidelike emansipasieplan in 1780 aangeneem, maar dit het nog steeds slawe in 1840. New York het sy laaste slawe eers in 1840 bevry. En daar was nog 18 lewenslange "vakleerlinge" in New Jersey toe die burgeroorlog uitbreek. Die klousule van drie vyfdes het slawestate geen voordeel gegee nie, totdat die noordelike state, een vir een, slawerny afgeskaf het.
Daar kan miskien geargumenteer word dat daar 'n groot verskil was tussen Noordelike state, wat slawerny toelaat, maar klein slawe bevolkings gehad het, en suidelike state met reuse slawe. Maar sou dit werklik 'n verskil in die kieskollege in 1787 gemaak het? Neem New York en Virginia, die grootste slawestate in onderskeidelik die noorde en suide, volgens die sensus van 1790, net na die grondwetlike konvensie. Trek die slawe -bevolking van New York heeltemal af - met ander woorde, geen drie-vyfdes klousule nie - en u sal 'n bevolking van 319,000 hê. Doen dieselfde vir Virginia, en u sal 'n bevolking van 404,000 kry. Selfs sonder die klousule van drie vyfdes, sou Virginia meer verteenwoordigers in die kongres en 'n groter verkiesingsstem toegeken gewees het.
Amar probeer die verborge hand van slawerny vind in die debatte van die Konvensie self, en dit is waar dat die Konvensie geen tekort aan ernstige bespreking van slawerny gehad het nie. Maar niks daarvan het plaasgevind in verband met die ewe kwaai en langdurige debatte oor die presidentskap nie, afgesien van 'n eienaardige verklaring wat James Madison op 19 Julie 1787 uitgespreek het:
Hierdie stelling is buitengewoon ondeursigtig, en dit het blykbaar geen logiese verband met die toesprake wat voor of na die toespraak gehou is rakende die metode om 'n president te kies nie. Dit het daartoe gelei dat sommige twyfel of Madison dit selfs geuiter het op die tydstip dat hy dit in een van die vele hersienings van sy aantekeninge oor die konvensiedebatte geïnterpoleer het. Maar selfs al het ons dit op sigself geneem, is die beste sin dat Madison kla dat Noordelike state loser ("meer verspreidende") reëls het vir die bepaling van kieserskwalifikasies as suidelike state, en dus 'n onregverdige voordeel kan hê in 'n presidensiële verkiesingsstelsel wat uitsluitlik gebaseer is op 'n direkte, volksstem (aangesien, ten minste proporsioneel, meer Noordelinge as Suid-Afrikaners stemgeregtig sou wees).
Dit lyk asof Madison geglo het dat die klousule van drie vyfdes nie die gevolge van toegeeflike reëls vir kiesers in aanmerking kom nie, versag omdat geen vyfdes van die slawe-bevolking kon stem nie. Dit lyk asof hy tot die gevolgtrekking gekom het dat 'n kieskollege -stelsel wat op verteenwoordiging gebaseer is, hierdie balans sal verbeter en dat presidentsverkiesings nie seksies sal word nie. Die idee dat die kieskollege voorgestel is om die suidelike slawerny te beskerm, laat die verbeelding in elk geval blykbaar daarop dui dat 'n kieskollege onregverdige seksuele voordele sou demp.
Uiteindelik het die kieskollege bygedra tot einde slawerny, aangesien Abraham Lincoln, nadat hy in 1860 slegs 39,9% van die algemene stemme verdien het, nietemin 'n geweldige oorwinning in die kieskollege behaal het - wat daartoe gelei het dat baie suidelike slawehouers in 1860 en 1861 tot afstigting afgestorm het. , en besef dat die kieskollege slegs meer presidente teen die slawerny in die noorde sou produseer.
STABILITEIT EN VRYHEID
Laastens beweer sommige dat die kieskollege eenvoudig te omslagtig is. En dit is omslagtig. Maar die Grondwet wou nooit 'n vaartbelynde nasionale regering skep nie. Die Grondwetlike Konvensie was geïnteresseerd in vryheid, nie doeltreffendheid nie. As sodanig beliggaam die kieskollege 'n fundamentele instink by die stigters: Vertraag. Ons is 'n doelbewuste kalm regering, wat geneig is tot rommel en nie reageer op onmiddellike druk nie. Daar is goeie rede hiervoor: Die lede van die Konstitusionele Konvensie het gesien hoe die Revolusie hiperaktiwiteit veroorsaak by staatsregerings wat hulself graag van die verlede wou distansieer deur alles deurgaans in 'een man, een stem' te maak. Dit het spontaniteit veroorsaak, maar ook domheid.
Die Pennsylvania -grondwet van 1776 is 'n goeie voorbeeld. Dit het voorgestel om Pennsylvania te regeer deur 'n eenvoudige, eensgesellige "vergadering van die verteenwoordigers van die vrymanne". Dit het alle eiendomskwalifikasies vir stemreg (behalwe die betaling van "openbare belasting") afgeskaf, wetgewers beperk tot 'n termyn van een jaar en nie meer as vier termyne elke sewe jaar nie, en bepaal dat elke jaar elke jaar verkiesings gehou moet word. Maar sonder die kontrole en saldo's wat deur 'n tweekamerwetgewer verskaf is, het die nuwe Pennsylvania-vergadering vooruitgegaan om 'n universiteitshandves te herroep, geregtelike besluite te ignoreer, die graanprys vas te stel, £ 200,000 aan belastingafwagtingsnotas uit te reik en die handves (tydelik) te herroep. van Robert Morris se Bank of North America.
Hierdie nuwe wetgewer was in ooreenstemming met die kant van die engele deur 'n langtermyn-uitfasering van slawerny in Pennsylvania in te stel, maar sy engele kan inkwisitoriaal wees: die vergadering het wetgewing goedgekeur "vir die onderdrukking van ondeug en onsedelikheid" wat 'godslasterlike vloek' gekriminaliseer het, vloek, dronkenskap, haangeveg, koeëlspel, perdewedrenne, skietwedstryde en speel of speel vir geld of ander waardevolle dinge, gevegte teen tweegevegte en sulke bose praktyke wat die gedagtes grootliks verwoes en die sedes van die onderwerpe hiervan korrupteer. gemenebes. " Dit het ook die eiendom van vermeende Tories en pasifiste in beslag geneem, lojaliteitseed opgelê en die College of Philadelphia gesluit vir "'n duidelike vyandigheid teenoor die huidige regering en grondwet van hierdie staat, en in verskillende besonderhede, vyandskap teenoor die algemene saak." Dit het die Engelse praktyk herleef om vorderingsbriewe deur te gee, en die howe het 28 mense verhoor weens verraad teen die Statebond. Koelkoppe in 'n tweede huis sou sulke wetgewing op taktvolle wyse ingehou het. Gouverneur Morris het sarkasties gevra of 'n man as hy in die staat Pena vertrou, sy geld sal leen of 'n kontrak sluit? Hy sal vir jou nee sê. Hy sien geen stabiliteit nie. Hy kan geen vertroue hê nie.
Die Konstitusionele Konvensie, wat in Pennsylvania vergader het, het 'n voorste sitplek om die impak van die grondwet van die staat waar te neem. Hulle het haastig daarvan weggegaan en doelbewus besluitneming versprei deur 'n skeiding van magte en 'n reeks kontrole en saldo's tussen die drie takke van die nuwe nasionale regering-uitdruklik om te verhoed dat selfs goedbedoelde mag die vryheid in gevaar stel.
En dit onthou nie dat die hou van 'n direkte presidentsverkiesing dalk nie minder omslagtig is as die kieskollege nie. Tel (en erger nog, oorvertel) stem op 'n landwye basis as die marge tussen twee kandidate 'n halwe persent is (soos in 2000) selfs meer onhandig sou wees as die huidige stelsel.
Daar is inderdaad 'n paar ongesoekte voordele in die kieskollege (onseker in die sin dat dit geen deel uitmaak van die oorspronklike rede nie). Eerstens dwing die kieskollege kandidate om 'n beroep op 'n groter aantal kiesers te doen. 'N Direkte, nasionale volksstem sou veldtogte aanspoor om byna uitsluitlik te fokus op digbevolkte stedelike gebiede. Sonder die behoefte om die verkiesingsstemme van Ohio, Florida en Pennsylvania te wen, sou min kandidate die moeite doen om daar te veg. Natuurlik vernou die kieskollege steeds die fokus van ons verkiesings: In plaas van 'n beroep op twee state, doen kandidate uiteindelik 'n beroep op 10 of 12, en laat die ander net so verwaarloos. Maar veldtogte in 10 of 12 state is beter as om net twee punte te probeer behaal.
Nog 'n ongesogte voordeel van die kieskollege is dat dit kiesersbedrog ontmoedig. Daar is min aansporing vir politieke partye om registrasie- of stembus-speletjies in Montana, Idaho of Kansas te speel-hulle sal eenvoudig nie veel geld vir hul geld kry in terme van die kiestotale van die state nie. Maar as presidentsverkiesings op nasionale totale gebaseer was, kan bedrog oral gepleeg word, en dit is steeds onwaarskynlik dat wetstoepassers elke geval van kiesersbedrog in die hele land kan opspoor.
'N Laaste onvoorsiene voordeel van die kieskollege is dat dit die waarskynlikheid verminder dat kandidate van derde partye genoeg stemme kry om dit op die telbord te haal. Sonder die kieskollege sou die aantal "lewensvatbare" presidensiële kandidate nie effektief rem nie. Skaf dit af, en dit sou nie moeilik wees om 'n scenario voor te stel waarin die 'wenner' in 'n veld van tientalle mikrokandidate slegs 10% van die stemme benodig nie en minder as 5% van die kiesers sou verteenwoordig. Presidente wat met kleiner en kleiner meerhede gekies word, sal net die gevoel dat die uitvoerende gesag regeer, vererger sonder 'n werklike mandaat.
Die fundamentele probleem in alle demokrasieë is legitimiteit - as soewereiniteit in die mense is en al die mense 'n sê het, wat kan die mense daarvan weerhou om in klein splinters van gewelddadige politieke verskille op te breek? Die Verkiesingskollege is dus 'n bewys van legitimiteit: Sedert 1900 is 17 uit 29 Amerikaanse verkiesings met 200 of meer kiesstemme beslis.
'N KONSTITUSIONELE REM
Die Verkiesingskollege was 'n belangrike meganisme vir stabiliteit, vryheid en legitimiteit, as dit swak begryp is - alles wat demokrasieë te maklik kan ondermyn. Die klagte dat die kieskollege bedoel was as 'n elitistiese rem op die volkswil, het weinig inhoud, aangesien kiesers selde die gewilde stemming in hul state ingehaal het. (Byvoorbeeld, 'n kieser in die distrik Columbia het in 2000 'n leë stem uitgebring, en een van die John Kerry -kiesers in Minnesota het in 2004 vir John Edwards gestem en in 2016 het vyf Clinton -kiesers en twee Trump -kiesers vir ander kandidate vasgesteek.) En die idee dat 'n nasionale volksstem sou lei tot duideliker en meer verteenwoordigende resultate, ignoreer die aard van ons konstitusionele republiek en kyk nie na die uitdagings wat 'n werklike nasionale verkiesing in ons uitgestrekte land sou inhou nie.
Die verkiesingskollege is in elk geval bedoel om 'n rem op die magtige presidente te wees, wat 'n gewilde meerderheid kan gebruik om te beweer dat hulle gemagtig is om vir die mense teen die kongres te praat. En daaruit kan ons baie meer vrees as van die kieskollege.
Allen Guelzo is die Henry R. Luce -professor in die burgeroorlogstydperk en direkteur van burgeroorlogstydstudies aan die Gettysburg College.