Hoe tegnologie verander wat jong mense aanlyn deel
Geskryf deur Claire Meehan en Emma Wicks, Victoria Universiteit van Wellington
Vir baie kinders en jongmense is dit nie ongewoon om betrokke te raak met eksplisiete materiaal nie. van www.shutterstock.com, CC BY-ND
Die openbaring dat Nieu-Seelandse kinders so jonk as ses of sewe is plaas seksueel eksplisiete beelde van hulself aanlyn kan as 'n skok vir baie, veral ouers, kom. Die realiteit is dat dit vir baie tieners vandag besig is om met eksplisiete materiaal betrokke te raak.
navorsing wat in 2015 in Australië uitgevoer is, het bevind 49% van 'n steekproef van 2,243-jongmense tussen 13 en 18 het gesê hulle het 'n "sext", 'n seksuele prent of video van hulself aan 'n ander individu gestuur. Meer as twee derdes van die respondente het seksuele materiaal ontvang.
Media raamwerk van tiener sexting as skandaal
In Nieu-Seeland, Sexting onder tieners word steeds 'n groeiende kwessie. Die evolusie van tegnologie het 'n verandering gebring in hoe die jeug met mekaar kommunikeer en hoeveel hulle deel.
navorsing toon dat byna een uit elke twee tieners sext, maar dat min deur die gedrag benadeel word. In die media kan ons egter sien hoe taal en frasering lesers se persepsies van tieners sexting kan vorm.
Dit weerspieël die breër houdings en menings rondom tieners, tegnologie en seks. Hierdie raamwerk kan beperk word, aangesien dit ruimte vir die vorming van 'n kritiese bespreking rondom sexting ontken.
Die raamwerk van sexting het 'n besondere gendered dimensie, wat geneig is om op meisies te fokus as die protagonis en seuns as passiewe ontvangers. Hierdie aanname is problematies, soos die getuienis is onbeslis.
Verkragtingskultuur en sexting
Oor die algemeen is daar min bewyse dat meisies meer geslagte as seuns stuur. Deur die verhaal te skep, kan hoofstroommedia egter in die breër morele paniek oor tienermeisies en seksualisering speel.
Volgens die seksualiseringsperspektief is meisies wat sext die slagoffers van 'n hip-seksualiseerde populêre kultuur en in Behoefte aan beskerming. Die probleem met hierdie benadering is egter dat dit nie in ag neem van die outonomie van vroue en die moontlikheid dat sexting deel van normale seksuele uitdrukking.
Vir seuns word sexting oor die algemeen oor die regsgevolge geraam. Byvoorbeeld, oorsese nuus verwys gereeld na seuns wat seks kry en dan word aangekla ingevolge kinderpornografie wette. In gevalle waar seuns seks stuur, word hulle aangegryp as "seuns wat seuns is".
Byvoorbeeld, vroeg in 2017 die Nieu-Seeland seep-opera Shortland Street het 'n episode gehad waarin 'n tiener, Harry, 'n intieme prentjie aan sy vriendin stuur. Sy pa ontdek die prentjie en die episode eindig met die nou-berugte lyn: "Asseblief, vertel my dit is nie jou penis nie."
Maxine Fleming, 'n produsent op die skou, het gesê:
Toe ek die draaiboek lees, het ek gelyk, dit is die kliphanger van die jaar vir my. Dit is 'n komedieverhaal, maar soos alle goeie komedie is daar 'n waarheid in die kern daarvan, en dit is sosiale kommentaar, daardie storie.
Terwyl die media-kommentaar op die skou raad gegee het hoe om tieners veilig aanlyn te hou, is dit moeilik om 'n sextende storie voor te stel waar 'n vroulike protagonis op so 'n hartseer manier uitgebeeld word.
Uitdagende dominante verhaal
Verskeie afsetpunte het die samelewing se vorming van sexting as inherent negatief uitgedaag.
In 2015 het die komediant John Oliver 'n storie oor aanlyn teistering, wat insluit "wraak porno", op sy HBO show verlede week vanaand. Terwyl die segment hoofsaaklik fokus op vroue wie se beelde sonder toestemming gestuur is, beklemtoon Oliver hoe ons indeling van sexting dikwels nie in ag geneem word in die breër konteks van die blameer en verkragtingskultuur van die slagoffer nie.
Daar moet ook op gelet word dat tieners uitdagende algemene aannames op sexting uitdaag. Byvoorbeeld, Teen Vogue se UnSlut het verskeie kolomme toegewy om te onderskei en te onderskei konsensuele en nie-konsensuele vorms van die gedrag. Die kolom uitdagings ook die samelewing verwagtinge van tienermeisies.
In Nieu-Seeland, die webwerf Em, wat daarop gemik is om tienermeisies te help om seksuele aanranding te bestry, ook daag die dominante verhale uit op sexting. Met verwysing na die nie-konsensuele deel van beelde, beweer die webwerf dat die fout nie by die skepper lê nie, maar eerder die verspreider.
Deur ruimte vir hierdie vertellings te skep en na tieners te luister, kan dit moontlik wees om 'n nuwe, nuansinerende raamwerk te skep waardeur sexting gesien kan word. Wat ons wel weet, is dat jong mense selde praat oor wat hulle van "sexy" media dink - die algemene boodskap is dat seksualiseerde media altyd skadelik en gevaarlik vir jong mense is.
Dit is belangrik dat ons as volwassenes betrokke raak by hierdie debat. Ons moet voortgaan om oop en eerlike gesprekke met ons jongmense te hê, maak nie saak hoe moeilik dit is nie, en ondersteun hulle.
Dit is baie duidelik dat daar in die Nieu-Seelandse kurrikulum plek vir pornografie, sexting en soortgelyke is. Eerder as om geskok te wees, moet hierdie openbaring 'n wekroep wees vir ons almal om na ons jongmense te luister, in te lig en te ondersteun.
Claire Meehan, dosent in kriminologie en Emma Wicks, navorsingsassistent vir dr Claire Meehan op tieners en sexting, Victoria Universiteit van Wellington
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > geregtigheid > Privaatheid en sekuriteit > Hoe tegnologie verander wat jong mense aanlyn deel