Nuuskommentaar: Word politieke korrektheid ’n groter of kleiner probleem?Grafika: Pixabay Op 29 Julie 2019 het Maroela Media, soos verskeie kere vantevore, die kwessie van politieke korrektheid onder die loep geneem. Wat uit die jongste Amerikaanse literatuur duidelik is, is dat die persoon wat die pen oor dié kwessie opneem se begrip en houding hieroor, reg of verkeerd, deur sy posisie op die politieke spektrum beoordeel word. ’n Breë opvatting bestaan byvoorbeeld dat politieke inkorrektheid deur regses gebruik word om dinge vir die linkerkant van die politieke spektrum moeilik te maak. Peilings toon egter dat sowat 71% van die Amerikaanse kiesers ’n opvatting deel dat politieke korrektheid ’n probleem is. Republikeine en Demokrate se gevoel hieroor verskil dikwels maar in die koers van 1%, terwyl ongeveer dieselfde vir wit en swart (onder wie mense van Latyns-Amerikaanse herkoms) geld. Die meeste mense wat hulle menings egter op skrif stel, waaronder vakkundige publikasies, en positief oor politieke korrektheid is, is meer tot die linkerkant van die politieke spektrum verbind. Dit lyk na ’n terughunkering van die aanvangstyd van politieke korrektheid toe politieke korrektheid as ’n uitdrukking van beleefdheid beskou is, ’n weerhouding daarvan om kwetsend te wees en algeheel helend te spreek. In 2015 skryf Thomas B Edsall in die NY Times onder die opskrif, “Trump, Obama and the Assault on Political Correctness”, soos volg: “So when they are told to bus their children to a school across town; when they hear that an African-American is getting an advantage in landing a good job or a spot in a good college because of an injustice that they themselves never committed; when they’re told that their fears about crime in urban neighborhoods are somehow prejudiced, resentment builds over time.” Vroeër in sy artikel het hy pres. Donald Trump soos volg aangehaal: “I’m so tired of this politically correct crap,” Donald Trump told a cheering audience of South Carolina business leaders in September. “That’s called politicians’ speak.” Edsall plaas hierna ’n paar stellings waarvan sommige hoogs betwisbaar is: “Opposition to political correctness has always been a weapon brandished by the right against what it sees as ‘multicultural’ liberalism, but Trump has taken this to new extremes. “Trump’s resounding success with the reckless abandonment of the norms of political discourse suggests that he has tapped into a deep reservoir of antipathy to the culture of polite restraint.” Uit ’n groot versameling literatuur blyk dit dat baie Amerikaners politieke korrektheid as euwel beskou weens die gevolglik onvermydelike self- en sosiale sensuur, en wat boonop eintlik alle vorme van meningsvryheid aantas, waaronder om deur ’n oorvloed vitrioel ander standpunte te onderdruk. Dit is, ironies genoeg, ook ’n groot probleem op universiteite waar veral linkse dosente nie wil hoor dat daar ander menings kan wees nie. In Suid-Afrika is die politiek korrekte sensuur skerp in die koerantwese wat op swart mense gerig is, gevoel – wit redakteurs het egter ook daaronder die koppe laag gehou. Dié kwessie is deur Tim du Plessis onder die loep geneem, en hy het ’n lysie swart redakteurs by die naam geloof. Volgens Du Plessis het wit redakteurs bevrydend gevolg. Ná Zuma se oorname was van dieselfde swart redakteurs se name egter ook op die lys wat wit mense gewaarsku het dat te veel kritiek op die ANC tot bloedvergieting kan lei. Vir minstens sommige, so het dit gelyk, was politieke inkorrektheid net ’n vlugge en taktiese gebeurtenis. Die ekonomie sou immers in ’n veel groter tamatiestraat gewees het as onder Zuma. Pres. Cyril Ramaphosa het ’n vakansie by baie wit kiesers gekry sodat hy sy posisie kon konsolideer. In 2016 het Jacksonville.com onder die opskrif, “Het politieke korrektheid te ver gegaan?”, ’n soort peiling onder sy lesers gehou. Wyd uiteenlopende antwoorde is verskaf, maar die volwassenheid van die deelnemende lesers was insiggewend. In Suid-Afrika kan kwalik ’n gebalanseerde gesprek verwag word – nie as selfs die Konstitusionele Hof die geskrewe Grondwet in effek ondergeskik aan “politieke korrektheid” plaas nie, as die Menseregtekommissie rassediskriminasie al dan nie aan politieke korrektheid onderhewig plaas en Julius Malema en ander ’n vrypas gee om rasseverhoudinge deur erge rassisme tot kookpunt te dryf. Moet Ramanoccio se knaende kluitjies oor die Afrikaner onder politieke korrektheid begrawe word? Sy ontkenning van plaasaanvalle, sy steun aan die opvatting dat wit mense hul grond bekom het deur dit van swart mense te steel, sy kwetsende kaf oor Bloedrivier en nou die beskuldiging dat die wit koloniste die Khoi-San aan pokke laat sterf het, maar self met ’n teenmiddel uit Java gedokter is – amper ’n eeu voor die teenmiddel ontdek is?