AFRIKAANSE OPSOMMING: In hierdie proefskrif word die idee van realisme bestudeer deur veral te let op die term se toepaslikheid op die visuele en narratiewe strategieë wat agt van Michael Winterbottom se films op verskillende maniere aanwend. Realisme is gekoppel aan die kyker se werklikheid, maar hierdie werklikheid wat die konvensies bepaal vir enige uitspraak oor ŉ werk se realisme is gedurig aan die verander. Op soortgelyke wyse kan ŉ film enige aantal taktieke gebruik om by te dra tot die kyker se indruk van realisme en die navorsing wat hier onderneem is kyk na ŉ verskeidenheid benaderings tot die skepping en assessering van realisme in ŉ film. Talle van die voorbeelde wat hier bespreek word is uitbeeldings van gebeure uit die verlede en die spanning tussen ŉ realistiese herskepping en die noodwendige kunsmatigheid wat daarmee saamgaan sal toegelig word deur die teorieë van moontlike wêrelde en wêrelde van fiksie (fictional worlds). Moontlike wêrelde bestaan uit stande van sake wat in die aktuele wêreld moontlik is; op dieselfde wyse weerspieël ŉ realistiese uitbeelding die moontlikhede van die aktuele wêreld sonder om noodwendig ŉ identiese afbeelding van die werklikheid te wees. David Lewis se konsep van ewebeelde (counterparts) speel ŉ groot rol in die ontleding van hierdie films se onderdele, veral wanneer die ewebeelde voorstellings van werklike entiteite is. Behalwe vir ewebeelde, sal hierdie proefskrif ook kyk na die rol van fiksie-operators (fictional operators) wat die gesprek oor fiktiewe waarhede heelwat makliker sal maak. Hoewel die fiksie-operators ewebeelde skep van entiteite wat werklik bestaan en films uiteraard altyd reeds fiktief is, kan die rol van die aktuele wêreld in fiksie nie ontken word nie. In postmoderne films word die kyker juis aangemoedig om haar kennis te gebruik wat sy uit ander wêrelde – hetsy aktueel of denkbeeldig – opgedoen het en sodoende die film (op ŉ analitiese en ŉ emosionele vlak) meer te waardeer. Selfs al is die konsep van realisme reeds behoorlik geproblematiseer, is daar steeds baie strategieë om die gebeure van die fiksie te verbind met die “regte” wêreld of met ander wêrelde wat die belang van die “regte” wêreld ondermyn. Ek stel voor dat die sogenaamde “regte” wêreld wat gebruik word om realisme te meet eindelik kan verwys na enige wêreld buite die onmiddellike fiksie; realisme kan die produk van ŉ visuele styl of die ontwikkeling van die verhaal wees en in albei gevalle meet die kyker die toestande aan haar eiesoortige ervaring van ander wêrelde. Die wêreld van die film is ŉ fiktiewe werklikheid wat soms ŉ voorstelling van die aktuele wêreld is, maar die verwantskap tussen die twee wêrelde kan nooit heeltemal deursigtig wees nie, ten spyte van talle pogings wat filmmakers al in hierdie opsig aangewend het.