Bonaventure Hinwood (*12 Februarie 1930, Hillbrow -) is 'n Katolieke priester en Afrikaanse digter. Hy is gebore as Edward Victor Hinwood, maar verwerf bekendheid as Bonaventure Hinwood. Hy maak ook van die skruiwersnaam Hewitt Visser gebruik. Hy is die eerste Suid-Afrikaner wat by die Ierse Provinsie van die Franciskaanse Orde in Pretoria wat die Kweekskool van die Katolieke Kerk in Suid-Afrika beman, aansluit. Hy is ook die eerste Suid-Afrikaner wat in Rome as Katolieke Priester georden word. As skrywer verwerf hy bekendheid vir sy religieuse skryfwerk en digkuns.
Roeping tot die Katolieke kerk[wysig | wysig bron]
In 1972 behaal hy aan die Universiteit van Pretoria 'n M.Bibl.-graad in die biblioteekwese met 'n verhandeling oor The divisions of human knowledge in the writings of Saint Bonaventure. Hy word as Metodis gedoop en in die Anglikaanse Kerk aangeneem, maar soek in hierdie tyd groter geloofsekerheid, wat hy by die Katolieke Kerk vind. Hy word in Oktober 1951 in hierdie kerk opgeneem, waarna hy oortuig word van sy roeping as priester. Hy nader in 1953 die lede van die Ierse Provinsie van die Franciskaanse Orde in Pretoria, wat destyds die Katolieke Kweekskool in Pretoria beman het, en word die eerste Suid-Afrikaner wat by hulle aansluit. Soos gebruiklik, ruil hy sy eie voorname vir dié van 'n heilige, met name Bonaventure. Vir 'n jaar studeer hy aan die St. John Vianney Kweekskool in Pretoria en studeer dan verder vir drie jaar in Ierland en ses en 'n half jaar in Rome. In Julie 1960 word hy as priester in Rome georden.
Hy is vanaf 1964 hoof van die biblioteek by St. John Vianney Kweekskool in Pretoria en vir 'n paar jaar rondom 1970 dien hy op die redaksie van Suid-Afrikaanse Biblioteke.
Hy is ook sewe jaar lank (tot met 1971) die Katolieke studenteleraar by die Universiteit van Pretoria en gee in hierdie tyd as gaslektor klas vir die Universiteit se Departement Drama. Vanaf 2000 tot en met die begin van 2006 is hy gemeentepriester van die Katolieke Kerk Sint Pius X in Waterkloof, Pretoria en in dieselfde tyd is hy weer Katolieke studentekapelaan by die Universiteit van Pretoria. Sedertdien bly en werk hy by Santa Sophia, die Franciskaanse akademiese klooster langs die kweekskool in Waterkloof.
Hy publiseer van 1966 gedigte in Tydskrif vir Letterkunde, Wurm, Standpunte en Rooi Rose en in hierdie jaar sluit hy by die nuwe digterskring in Pretoria aan. Engelse gedigte van hom verskyn sedert sy studentedae ook in talle tydskrifte.
Sy eerste digbundel, Smeulvuur  verskyn onder die skuilnaam Hewitt Visser (sy moeder se nooiensvan was Visser). Vanaf sy tweede bundel publiseer hy egter onder sy eie naam. Sy debuutbundel bevat drie afdelings, waar die eerste religieuse verse bevat en besin word oor die gesprek met God, die wisselspel tussen sonde en offerande en die daaglikse opneem van die kruis in God se diens. Religie is ook onderliggend aan die gedigte in die ander afdelings, hoewel die primêre temas van die gedigte meer aards is, soos reis, lewe in Suid-Afrika en selfs erotiek. Dit is veral die korter gedigte wat groot trefkrag het.
Sonvis is 'n bundel waar daar 'n sterk ingesteldheid is op lig en die soeke na sin. Die lig van die son gaan dan natuurlik oor na die mistieke Lig en die mistieke en godsdienstige staan sentraal in hierdie bundel. Water en die see (terugverwysend na die "vis" in die titel) speel ook 'n groot rol in hierdie gedigte.
Soenoffer bevat weereens hoofsaaklik godsdienstige gedigte in gelykenis en allegorie vorm. Die vyf afdelings is genommer Een, Twee, Veel, Almal, Geheel, waar daar dus gevorder word vanaf die begin tot by die oneindige. In Een behandel hy God, die enige en oneindigende, in Twee behandel hy die liefde tussen mense, terwyl Veel politieke kommentaar lewer, dikwels op satiriese wyse. Die laaste twee afdelings bevat gedigte oor die natuur en skepping, met water as reinigingsmiddel wat as simbool oorheers.
Serafyn word in vier afdelings verdeel. Afdeling een bevat gedigte oor die Bybelse verlossingsgeskiedenis, wat hy aktualiseer en deurtrek na kontemporêre Suid-Afrikaanse omstandighede. Deurskyning is die titel van afdeling twee, wat besin oor die goddelike openbaring in alledaagse verskynsels en situasies, waarna Uitbeelding gedigte lewer met perspektiewe op insidente uit persoonlike lewenservaring. Die bundel word afgesluit met 'n keur uit reeds gepubliseerde gedigte.
Seevlak tot savanna se titel verbind die land en see en die bundel bevat dan ook 'n groot aantal natuurgedigte.
Religieuse skryfwerk[wysig | wysig bron]
Op religieuse gebied publiseer hy ook 'n aantal werke. Vir hoofsaaklik Katolieke gebruik vertaal hy Psalms en lofgesange in Afrikaans in vloeiende heffingsverse. Elize Botha is vol lof vir hierdie vertaling en beskou dit as "'n ervaring van tydloosheid in die eietydse taalvorm".