Wat George Bush en die Neocons ons kan leer oor die stryd teen klimaatsverandering - klimaatsimpak Nuus Climate Impact News
Wees geen illusie nie, die wêreld verloor die stryd teen klimaatsverandering. Die hoeveelheid CO₂ in die atmosfeer gaan voort om te styg, wat beteken dat die mensdom die Aarde dwing nader aan katastrofiese veranderinge wat sal hervorm die hele biosfeer. Maar die Verenigde Koninkryk kan kapitaliseer op die momentum wat sy onlangs verkry het netto zero emissie belofte om die leiding te neem en 'n verskuiwing na te streef na 'n ernstige globale klimaataksie. Hoe? Deur die kopiëring van 'n strategie gevolg deur - van alle mense - die George W. Bush-era neokonservasies.
Luister klaar na my. Diegene wat nie met my openingsverklaring saamstem nie, sal natuurlik verwys na die ooreenkoms van Parys: 'n globale alliansie wat spog 185 ondertekenaars veg terug teen klimaatsverandering. Tog is Parys 'n weerspieëling van die internasionale reg, wat beteken dat dit slegs die laagste gemene deler verteenwoordig wat daardie onderhandelende partye kan saamstem. Om hierdie rede word die ooreenkoms op grond van staatsdiskresie geplaas, in die vorm van "nasionaal vasgestelde bydraes" waar lande self besluit hoeveel hulle hul uitstoot sal sny.
Die ooreenkoms het positiewe eienskappe, en daar is ruimte om te argumenteer dat dit nuttig is. Maar dit is nie in staat om state te dwing om die ambisieuse teikens wat nodig is om die bedreiging van meer opwarming uit die weg te ruim. Klimaat Tracker illustreer dit deur te vind dat vyf state "krities onvoldoende" is in hul pogings om meer as 'n 1.5 ° C verhoging te voorkom, en 'n verdere 19-state is ten minste "onvoldoende".
Lande kan in plaas daarvan omstrede internasionale bedreigings hanteer deur weg te steek van die gewone prosesse van die internasionale reg, en om raamwerke in te stel wat daarop gemik is om die wortel van die bedreiging onwrikbaar uit te daag. En daar is 'n presedent. Een voorbeeld is die 2003 Proliferasie Sekuriteitsinisiatief (PSI) - 'n stel beginsels wat oorwegend deur die VSA ontwerp is om die internasionale oordrag van materiaal wat verband hou met kernwapens te bekamp.
Die PSI is hoofsaaklik nie onderhandel nie. In plaas daarvan is state genooi om 'n raamwerk van beginsels wat reeds geskep is, te onderskryf. Die argument was dat 'n tipiese verdrag te stadig, te omslachtig sou wees en die gewone uitdagings van die internasionale reg weerspieël en enige ernstige antwoorde uitgesluit het.
Die PSI kon 11-lande aantrek by die aanvang, en tans 107 lande het sy beginsels onderskryf. Die sukses daarvan word gemeet aan die feit dat dit vandag nog in werking is en word beskou as verhoogde samewerking en inderdaad verminder die oordrag van kernwapen materiaal.
Harde neon konserwatiewe John Bolton, nou president Trump se nasionale veiligheidsadviseur, het gehelp om die PSI in sy destydse rol as onder-sekretaris van die staat vir wapenbeheer op te rig. Christopher Halloran / shutterstock
Die konteks was natuurlik 9 / 11, wat die VSA en sy bondgenote gedryf het om aggressiewe internasionale beleid te volg, sonder enige betekenisvolle refleksie oor wat daardie beleid vir die multilaterale landskap sou beteken. Onder die neocons wat deels Bush se buitelandse beleid bestuur het, was die heersende bui dat uiterste tye vir uiterste maatreëls vereis word teen 'n bedreiging wat hulle nie maklik kon begryp nie. Klink bekend?
Daar is 'n sekere ironie in die koppeling van die PSI tot klimaatsverandering, soos dieselfde Bush-administrasie was aktief teen 'n sterk klimaatbeleid. Alhoewel dit ontbreek in internasionale diplomasie, bied dieselfde strategie duidelike praktiese voordele.
Die PSI was slegs moontlik omdat die VSA vasgestel is dat die bedreiging van kernwapens so erg was dat dit op 'n reaksie moes lei. Dit is presies die tipe leierskap wat ontbreek aan klimaatsverandering.
'N rol vir die Verenigde Koninkryk?
Daar is 'n paar positiewe in 2018, en die Verenigde Koninkryk het na vore getree as 'n potensiële klimaatleier. Na aanleiding van die verlamming van Londen deur aktivisgroep Uitwissing Rebellie, die Britse parlement het die ongekende stap geneem om 'n klimaat nood te verklaar, alhoewel dit presies beteken bly onduidelik. Toe was daar die aankondiging van wetgewing om te rig netto nul emissies deur 2050 deur die uittredende eerste minister, Theresa Mei.
Uitwissing Opstand protes in Londen, April 2019. fotopsis / sluiter
So hoe om te kapitaliseer op daardie momentum, en versprei dit wêreldwyd? My voorstel is dat die Verenigde Koninkryk die presedent van die PSI volg en 'n klimaatveiligheidsinisiatief (CSI) skep. 'N CSI kan 'n stel vetgedrewe beginsels insluit om die uitstoot en kampioen-groen tegnologie te verminder, wat ver buite die Paryse-ooreenkoms gaan en die Verenigde Koninkryk in 'n leiersposisie dryf wat ander soortgelyke state sou kan ondersteun.
Daar bestaan ​​reeds 'n aantal state wat 'n aanvanklike CSI-groep kan vorm, wat almal bereid is om te verbind tot radikale stappe om klimaatsverandering te beveg. Ierland, byvoorbeeld, het ook verklaar a klimaat nood. Nieu-Seeland het ook begin met die wetgewende proses koolstofneutraal deur 2050, terwyl Finland het geteikende 2035.
Natuurlik verskil die verspreidingsgevaar van klimaatsverandering. Laasgenoemde is intrinsiek gekoppel aan die globale ekonomie en die gedrag van miljarde mense. Decarbonising die mensdom sal radikale verandering op 'n ongekende skaal beteken, wat van die staat tot die individu strek. Tog kan ons kies om hierdie verandering deur netto nul aspirasies te beheer, of ons kan dit op ons dwing deur 'n radiaal veranderde klimaat wat nie noodwendig bevorderlik is vir die menslike bestaan ​​nie.
Die voordeel van 'n CSI-benadering is dat dit nie net ontwerp kan word om die bedreigingshoof te ontmoet nie, iets wat die ooreenkoms van Parys versuim het om te doen, maar ook indien dit deur die Verenigde Koninkryk gelei word, sal dit help om die verhaal wat die ontwikkelde wêreld eenvoudig is Moenie genoeg doen om sy historiese rol in die skepping van emissies te bestry nie. 'N CSI bied die Verenigde Koninkryk 'n manier om sy onlangse politieke verklarings in tasbare optrede oor te dra, sonder om deur die internasionale reg gestraf te word.
As die Verenigde Koninkryk regtig wil "lei die wêreld na 'n skoner, groener vorm van groei"Dit moet verder as die Paryse-ooreenkoms, en buite sy eie grense, uitsien - iets wat 'n klimaatveiligheidsinisiatief kan bereik.