Die veldweiding is die hoofvoedingsbron en in baie gevalle die enigste, vir die kleinveebedryf in die ekstensiewe gebied. Om hierdie bedryf ekonomies gesond te hou, vereis primêr die geordende eksploitasie van die veld, sowel as die handhawing en verbetering daarvan. Oppervlakkig beskou, staan hierdie twee doelwitte in opposisie tot mekaar. Die feit is egter dat benutting en bewaring aanvullend en onafskeidbaar tot mekaar staan in 'n betreklik delikaat gebalanseerde stelsel. Slegs deur na altwee aspekte om te sien, kan daar verwag word om 'n skaapboerdery ekonomies oor die langtermyn. gesond te hou. Dit vereis as grondslag die sorgvuldige, volgehoue en oordeelkundige toepassing van wetenskaplik gefundeerde veldbestuur; daar moet 'n balans tussen benutting en veldherstel wees.
'n Ontwrigtende, en 'n soms alles oorheersende faktor, is die natuurlike voorkoms van seisoensdroogte, droogtes en rampdroogtes. Daar moet dus voortdurende maatreëls in werking wees wat droogteskokke sover as moontlik temper en die negatiewe ekonomiese impak die hoof bied.
Die handhawing van realistiese veegetalle in verhouding tot die erkende langtermynweidingskapasiteit (drakrag) van die betrokke veld, is by verre die belangrikste veldbehoudende maatreël wat moet uitgevoer word. Wisseling in die basiese veegetal kan geskied volgens die vermoë van veld om vee te dra gedurende goeie of swak jare. Gewoonlik word die weidingskapasiteit met so om en by 30% oorskat. Waar veegetalle bereken word, moet daar wel deeglik rekening gehou word met die feit dat die relatiewe behoeftes van klasse vee aansienlik kan verskil. So byvoorbeeld benodig 'n hamel (Merino) 1,2 kg droë voer per dag. Daarenteen vereis 'n dragtige ooi 1,5 kg droë voer, en 'n lakterende ooi met 'n lam 2,7 kg. 'n Honderd Merinohamels vreet in 'n jaar veld wat gelykstaan aan 14 900 bale lusern vir slegs onderhoud.
Dit is gewoonlik nie moontlik om sulke strategiese ontrekkings soos hierbo beskryf geredelik in die praktyk toe te pas nie, aangesien daar elders vir die vee voorsiening gemaak moet word om strategiese onttrekkings egter selektief toe te pas is heeltemal binne bereik waar daar voldoende bykomende voerbronne op die plaas bestaan, soos byvoorbeeld droogtevoergewasplantasies en landerye. Die noodsaaklikheid van die aanlê van droogtevoergewasplantasies word weereens hier beklemtoon.
Waar veld, as gevolg van te veel reën en/of te lank spaar te ruig uitgegroei het, kan sulke veld teruggevreet word deur 'n hoë lading vee vir 'n kort periode daarop - nie langer as ongeveer drie weke nie. Na so 'n behandeling moet die veld rug totdat dit genoegsaam uitgegroei het om normaalweg te benut.
Daar moet baie streng teen gewaak word dat besproeide veld nie bewei word terwyl die grond nog nat of klam is nie.
Om die grootste voordeel uit wisselweidingstelsels te kry, is dit noodsaaklik dat 'n skaapplaas so volledig moontlik beplan word. Dit is ten opsigte van fisiese fasiliteite, veld, vee en ekonomie. 'n Boer kan self sy plaas beplan as hy oor die nodige kennis beskik.
Dit word egter aanbeveel dat daar gebruik gemaak word van die kundigheid van 'n voorligtingsbeampte.
Hierdie stelsels kan op stelle kampe toegepas word. By verre die voordeligste is om 'n wisselweidingstelsel of stelsels, op 'n groepkampbasis uit te voer. Hierdie sogenaamde groepkampstelsel verseker die grootste buigsaamheid om veebestuurpraktyke te akkommodeer asook om aan al die basiese vereistes van veldherstel, -ontwikkeling en -benutting te voldoen. Dit word dan ten sterkste aanbeveel dat elke kleinveeboer daarna moet streef om 'n goedbeplande groepkampstelsel op sy plaas in te stel en doelgerig uit te voer. AI die veldbestuurspraktyke wat reeds hierbo genoem is, is of outomaties in die groepkampstelsel geïnkorporeer, of hulle kan, indien nodig, binne die verloop van die stelsel, volgens oordeel, uitgevoer word. Die belangrike saak is dat onder 'n wisselweidingstelsel, of onder 'n groepkampstelsel daar 'n geordende ontwikkelingsritme vir die veld ingebou is. Gewoonlik word 'n minimum van vyftien veldkampe op 'n plaas vereis om die beste voordeel uit 'n kampstelsel te trek.
Bokant 250 mm reënval per jaar gemiddeld kan die voergewasse onder bestaande reënval gekweek word. Sorg moet gedra word dat goeie grond en nie afskeepgrond vir die plantasies gebruik word nie.