Korporatiewe bedrog is nie net teenwoordig nie, maar is wydverspreid in baie neoliberaliseerde ekonomieë van beide inkomstegerige en inkomstearme lande. Volkswagen se uitstoot vals skandaal is dalk die mees onlangse en mees opwindende voorbeeld, maar die motorbedryf is slegs een van baie sektore, insluitend bank en die wapenbedryf, waar skandale algemeen geword het. Sekere praktyke en norme wat baie mense in die wêreldwye Noord net 'n ruk gelede as skokkend beskou het, het geword roetine in die openbare lewe.
Die finansiële bedryf, hetsy in die VSA, die Verenigde Koninkryk of Duitsland, word al jare lank gekenmerk deur uitgebreide en stygende bedrog. Waarskynlik, bankiers het was nog nooit so ongewild nie soos hulle nou is. Dit is nie moeilik om te sien hoekom nie. Die mees kwesbare in die samelewing het die meeste gely as gevolg van sny in die openbare sektor in Wes-Europa. U kan 'n reguit lyn teken tussen hierdie snitte en die post-2008-bankbailouts en markbesparende intervensie van regerings.
Een interessante aanduiding van die sterkte van gewilde afkeuring wat op die bankiers gemik is, is op die voorblad van sommige tradisioneel regse koerante; koerante wat skaars 'n rekord van kritiek op kapitalisme het.
Hierdie opskrifte is egter nie 'n fundamentele bedreiging vir die werklike status van die bankiers nie. Hulle, en ander kragtige elites, kan sulke kritiek weerstaan ​​sonder 'n blywende impak omdat die magstelsel wat hulle onderhou, nie kwesbaar is vir hierdie soort simboliese morele kritiek nie. Dit bied 'n uitgebreide stel morele eise wat baie komplekser is (en moeilik om te ontdek en ontleed) as vrae of bankiers te veel verdien of nie, of hulle immoreel is of nie.
Ons argumenteer daardie bankiers het 'n baie duidelike en hoogs gesofistikeerde morele kompas Dit lei hulle in hul daaglikse werk. Dit kan ook meer algemeen toegepas word, en betrek ander omstrede beroepe: eiendomspekulante, verhuurders, politici, top uitvoerende hoofde, of base van sportverenigings.
Dit klink teen-intuïtief (hoe kan bankiers moraal wees?). Maar dit is nie sinvol om misleiding en misdadigheid in ons ekonomie te verklaar nie, met 'n snuisterende membraan oor die verswakking van morele of 'n afwesigheid van sedes. Hierdie posisie stel tipies voor dat mense wat ander deur kwaadwillige praktyke benadeel, hul waardes verloor of glad nie meer sedes het nie. In sommige van die minste gesofistikeerde ontledings word aanvaar dat korrupsie in 'n stryd tussen goed en kwaad net 'sleg' of 'n patologiese fout is, of 'n simptoom dat daar iets verkeerd in die bestuur van 'n staat gegaan het.
In die besonder het elk van die afgelope drie Britse premier op verskillende tye appèlle vir 'n meer morele kapitalisme (Tony Blair en Gordon Brown), of meer morele sakesektor (David Cameron), in reaksie op 'n reeks probleme, insluitend omkopery, hoë risiko finansiële aktiwiteite, rentekoersbepaling en stygende uitvoerende salaris. Die idee om eenvoudig meer moraliteit te hê, of minder onsterflikheid, is diep gebrekkig.
Ekonomiese praktyke (insluitend die gebruik van misleiding, intimidasie of geweld terwyl jy 'n lewe verdien) word reeds ondersteun deur 'n stel spesifieke morele sienings, begrippe, prioriteite en eise. Met ander woorde, ons huidige neoliberale ekonomie vorm 'n morele orde of ons die dominante sedes hou of nie.
Ons kan hier neoliberalisme definieer as 'n manier om die reël van die mark te bevorder en die oordrag van ekonomiese mag van die publiek na die private sektor te dryf. En in die nastreef van neoliberale modelle van groei, word 'n groot hoeveelheid owerheids energie bestee. Ons word meegedeel dat ondersteuning aan groot sake nodig is om die toekoms te verseker, en dat goed vir die besigheid goed is vir die samelewing. Hierdie retoriek beklemtoon die sosiale belangrikheid van vrye markte, buigsame werkers, vryheid, oop samelewings, en meer onlangs billikheid. Dit alles voeg by tot 'n morele grammatika van die alledaagse lewe. Kortom, neoliberalisme word ondersteun deur spesifieke sosiale waardes, norme en oortuigings.
So hoe word hierdie "algemene goed" geprojekteer? Wel, nee-liberale maak in die eerste plek groot eise ter verdediging van wat hulle noem ekonomiese vryheid. Hierdie eis word oor die algemeen gemaak van 'n anti-staats- en anti-kollektiewe posisie en beklemtoon die ekonomiese vryheid van individue. Kollektiewe vakbondvryheid en sosiale regte word vanuit hierdie perspektief gebou as die vyande van vryheid asook staatsintervensies in markte namens die breër sosiale of openbare belang.
Eise soos hierdie is normatief, aangesien hulle poog om neoliberale beleid in die openbare belang te stel (mededingendheid, groei, uitvoer) en 'n bydrae tot 'n "goeie" samelewing. Dus, neoliberale konstruksies van markvryheid bind eenvoudig die openbare belang aan dié van die mark en van die private sektor.
Hierdie idees poog om ons hele morele siening van die wêreld te infiltreer. Neoliberale herstrukturering is dus 'n politieke-ekonomiese en morele projek wat nie net die ekonomie, maar ook die samelewing en kultuur, in die strewe is om samelewings te herbou as steeds meer kapitalistiese markgenootskappe. Soos Margaret Thatcher een keer eerder in 'n koors gesê het onderhoud met die Sunday Times: "Ekonomie is die metode, maar die doel is om die siel te verander."
En watter soort siel was dit wat Thatcher wou hê ons moes hê? Een gebaseer op materialistiese individualisme en 'n self-geïnteresseerde uitkyk natuurlik. Dus, as ons wil verstaan ​​waarom die omstandighede vir bedrog nou oor alle kapitalistiese lande en oor alle vlakke van die samelewing ryp is, moet ons erken dat dit nie weens die gebrek aan siel of die afwesigheid van sedes is nie, maar omdat dit in die hart van Die neoliberale projek bestaan ​​uit 'n baie duidelike stel norme, waardes en houdings wat aktief aangemoedig is, waarvoor ons gestem het en wat ons nou so moeilik vind om te rasionaliseer of te verstaan.
Jörg Wiegratz, dosent in die politieke ekonomie van globale ontwikkeling, Universiteit van Leeds. Hy werk aan die politieke ekonomie en morele ekonomie van neoliberalisme, met spesifieke klem op die onderwerpe van morele verandering, ekonomiese bedrog en bedrogmaatreëls.
David Whyte, professor in sosio-regstudie, Universiteit van Liverpool. Hy is tans besig om 'n langtermynprojek te voltooi oor korporatiewe menseregteskendings wat deur die Britse Akademie en die Kuns en Geesteswetenskaplike Navorsingsraad befonds word.