Manasse was nou werklik ’n afvallige koning in direkte kontras met sy pa Hiskia. Dit is asof Manasse ’n lys gemaak het van alles wat vorige konings verkeerd gedoen het, en dit een vir een uitgevoer het. Deur sy lang regeringstyd was daar regtig niks positiefs wat die skrywers van Konings kon kry om van hon te sê nie. Hulle ignoreer selfs die klein verhaaltjie van hoop waarvan 2 Kron 33 vir ons vertel. Hoekom? Want, met die Baäl-godsdiens regdeur die Asjera-aanbidding tot by kinderoffers het hy die Here uitgetart en geminag met die “stinkende afgode” en die einde van die volk se tyd in Jerusalem verhaas. Konings oordeel daaroor baie skerp. Dit gaan hier oor ŉ bewuswording dat gelowiges se gedrag, bv. dat hulle vir mekaar bid, mekaar bemoedig, vir mekaar lief is, dat hulle hoop en glo, dat dit alles sigbare tekens is van hoe God se nuwe wêreld sal lyk.