Kuns in Nazi-Duitsland - Verloop van Geskiedenis - 2021
Kuns in Nazi-Duitsland
Kuns, tesame met argitektuur, musiek en films, is sterk gevorm deur die Nazi-ideologie sodra Hitler op 30 Januarie die mag verkry hetste1933. Hitler beskou homself as baie kundig met betrekking tot kuns en besluit effektief dat daar twee vorme van kuns was - on-Duitse degenereerde kuns soos Pablo Picasso en klassieke realistiese kuns wat alles goed was met Nazi-Duitsland en Duitsers. .
Weimar Duitsland was veral bekend vir die kunstenaars wat daar gewerk het. Verskeie vorme van kuns het uitgeblink in Weimar - ekspressionisme, Dada, kubisme en impresisme. Die fokuspunt in Duitsland se aandag op die kunswêreld was die Bauhaus waar kunstenaars soos Paul Klee, Wassily Kandinsky en George Grosz almal gewerk het.
Hitler het in 'Mein Kampf' duidelik gesê waar sy gedagtes oor moderne kuns soos in Dada en kubisme voorkom:
'Hierdie kuns is die siek produksie van gekke mense. Jammer die mense wat nie meer hierdie siekte kan beheer nie "
In sy eie gedagtes is die nuwe kunsvorme almal afkomstig van die USSR en volgens Hitler is hulle selfs vir 'n baie kort tydjie in die Beierse Sowjetrepubliek in die vroeë dae van die Weimar Republiek gevind.
Hitler het die romantiese vorm van kuns verkies. Hy het gesê dat 'n voltooide prentjie nooit angs, angs of pyn mag vertoon nie. Hulle moes realisties en heldhaftig wees. Hitler was van mening dat goeie kunstenaars kleur in hul skilderye moes gebruik wat "anders was as dié wat in die natuur met die normale oog gesien word." Hitler wou hê dat skilderye "die ware Duitse gees" moes vertoon, en hy verkies die werk van kunstenaars soos Franz von Defregger, 'n Oostenryker wat gespesialiseer het in die skilderye van tradisionele Oostenrykse plattelandse lewe.
Nadat hy kanselier geword het, was Hitler die perfekte posisie om sy artistieke waardes op die hele Nazi-Duitsland af te dwing. E nablingAct, Maart 1933, het hom die regsgrondslag gegee om dit te doen. Hitler het die Reich Chamber of Culture geskep onder leiding van Joseph Goebbels. Hierdie organisasie is in sewe afdelings verdeel: beeldende kunste, musiek, teater, letterkunde, pers, radio en film. Elkeen hiervan moes Gleichschaltung in die manier waarop hulle opereer, die gewenste Hitler vir koördinering van die Duitse bevolking, plaas.
42.000 kunstenaars het goedkeuring van die regering gekry, maar hulle moes by die Reichskamer van Visuele Kunste aansluit. Die reëls van die kamer is deur die wet ondersteun. Kunstenaars mag nie 'polities onbetroubaar' wees nie en kon as hulle dit uit die kamer verdryf. As hulle geskors is, is hulle verbied om te verf, verbied om onderrig te gee en is hulle die reg ontneem om hul werk uit te stal. Winkels wat skilderye verkoop, kry 'n lys van goedgekeurde kunstenaars en kunstenaars wat vir 'politieke onbetroubaarheid' verbied is. Die Gestapo het onaangekondigde besoeke aan kunsateljees verras om te verseker dat hulle alles doen wat van hulle verwag word - skilder soos die staat hulle vereis om te skilder.
Baie kunstenaars het Nazi-Duitsland verlaat omdat hulle nie onder sulke omstandighede kon werk nie. Klee vertrek na Switserland, Kandinsky vertrek na Parys, Kokoschka vertrek na Engeland terwyl Grosz na die Verenigde State van Amerika geëmigreer het. Hulle is almal bestempel as 'aanbieders van nie-Duitse kuns'.
Slegs maande na sy kanselierskap beveel Hitler 'n vertoning van "ontaarde kuns" in Karlsruhe. Dit moes dien as waarskuwing oor wat nie aanvaarbaar was nie. In 1936 het Hitler 'n tribunaal opgerig wat bestaan ​​uit vier kunstenaars wat deur die Nazi-goedkeuring goedgekeur is, wat die taak gehad het om galerye en museums te besoek en 'dekadente kuns' te verwyder. In totaal het die vier mans 12.890 kunswerke verwyder, insluitende beelde wat as ontaard of dekadent beskou word. Graaf von Baudissen, een van die mans op die tribunaal, het sy siening baie duidelik gemaak;
'Die perfekte vorm ... dit is die staalhelm.'
Die kuns wat verwyder is, is op 31 Maart in München ten toon gestelst 1936. Die 'degenereerde kuns' bevat werke van Picasso, Cezanne, Gauguin en Van Gogh. Naby die vertoning was 'n uitstalling van 900 stukke goedgekeurde kuns bekend as die Groter Duitse kunsuitstalling.
Om Duitse kunstenaars aan te moedig om aanvaarbare skildermetodes te ontwikkel, het Hitler honderde kunskompetisies met goeie finansiële voordele vir die wenners bekendgestel.
Die Tweede Wêreldoorlog het Hitler en ander senior Nazi's die geleentheid gegee om kuns uit die museums van lande onder Nazi-besetting te plunder. Meer as 5000 kunswerke soos Rubens, Goya en Rembrandt is na Berlyn teruggestuur.