In die lig van bogenoemde het dit dus vir die Gereformeerde Kerke dringend noodsaaklik geword om ‘n diagnostiese ondersoek te doen na die oorsake van hierdie missiologiese leemte. Indien die oorsake gevind kan word, kan die Bybelse riglyne vir die oplossing van die probleem geformuleer word. Die kerk van Jesus Christus kan nie kompromieë aangaan ten opsigte van sy missionêre roeping, sonder om die wese van sy kerkwees in gedrang te bring nie. Om waarlik kerk te wees, soos ons bely, moet ons waarlik kerk wees, soos ons beveel word.
Na die tragedie van die sondeval bemoei die Almagtige en liefdevolle God Hom steeds met die sondewêreld. Hy wil deur ‘n besondere verbondsgemeenskap met ‘n uitverkore volk (Israel), steeds sy Koningsheerskappy in die hele wêreld bekendmaak. Die moederbelofte van Genesis 3 word die goue lyn en die vreugdevolle verwagting dwarsdeur die Ou Testament, dat God in die toekoms sy Koningskap weer op ‘n besondere wyse in die wêreld sal openbaar.
Die boek Handelinge maak die feit en die gevolge van die troonsbestyging van Jesus Christus bekend. Sy hemelse koningskap vind deur die Heilige Gees aardse uitdrukking in die lewe en die werk van die kerk, as sy liggaam op aarde. Die kerk word in diens van die koninkryk gestel om die blye boodskap van hierdie Christusregering, tot aan die eindes van die aarde te verkondig.
In die briewe van die Nuwe Testament gaan dit hoofsaaklik oor die kerk van Jesus Christus (plaaslike en universeel) se“worsteling” om die volle implikasies van die reeds gekome koninkryk in Jesus Christus, in hulle praktiese geloofslewe te verreken. God het vroegtydig duidelike riglyne vir die ontvouing van sy koninkryk, oor die tydperk van die kerkgekiedenis heen, laat opteken.
In die boek Openbaring word die agtergrondsgebeure van die koms van die koninkryk, in die tydperk tussen hemelvaart en wederkoms, belig. Dit is God se besondere troosboek vir Sy kerk, wat in bogenoemde tydperk weet dat Hy regeer en aktief besig is om die geskiedenis van die hele wêreld na die voleinding te bestuur. Die kerk van Jesus Christus moet volhard, totdat Hy kom.
Uit die Woord van God word dit baie duidelik dat die kerk nie ‘n doel opsigself is of bedoel was om te wees nie. Die koninkryk, wat die kerk voorafgaan, bring die kerk voort. Binne die kerk manifesteer die koninkryk wanneer diegene wat aan die kerk verbonde is, hulle aan die Koning van die kerk onderwerp. Die kerk is dus in diens van die koninkryk om die koningskap van Jesus Christus in die hele wêreld te proklameer. Dit is wesentlik die doel van die kerk se bestaan.
Dit is baie duidelik dat daar huidiglik in die Gereformeerde Teologie ‘n “terminologiese verwarring” is rondom die begrippe wat die kerk se werk na buite probeer beskrywe. Dit is egter duidelik dat die begrip sending die mees omvattende begrip is, wat God se totale gerigtheid (Missio Dei) op die wêreld beskrywe. In God se gerigtheid op die wêreld het Hy Sy Seun na hierdie wêreld gestuur. Soos Sy Vader Hom gestuur het, stuur Jesus Christus ook nou Sy kerk. Die kerk se bestaan is ter wille van sy sending (gerigtheid op die wêreld). Die hart van hierdie sendinggerigtheid is evangelisering. Evangelisering is ‘n kerklike handeling, met ‘n koninkryksdoel. Dit is konsekwent ‘n koninkryksbegrip en het te make met die aankondiging van die goeie nuus (blye boodskap) van die werklikheid van die Christusregering.
Die Reformasie van die sestiende eeu was ‘n baie besondere belangrike tyd in die geskiedenis van die Gereformeerde Kerke. Daar is egter vrae oor die plek wat die sending en die besinning oor sending binne die reformatoriese werksaamheid gehad het. Oor die sendingfokus van die reformasie is daar sterk uiteenlopende standpunte.
In die na-Reformatoriese Nederland het die opkoms van die ortodoksie tot teologiese en dogmatiese verstarring gelei. Met hartseer moet kennis geneem word van die feit dat die reformasie maar baie oppervlakkig in Nederland deurgewerk het. Die verdere teologiese ontwikkeling het te doen met die opkoms van die Piëtisme en Metodisme, as reaksie teen die ortodoksie. Die beweging wat bekend staan as die Nadere Reformasie het later uiting gevind in die sogenaamde neo-Calvinisme, waarin Abraham Kuyper ‘n beduidende rol sou speel en ‘n wesentlike invloed sou uitoefen. Sy “kerksentriese visie” wat wêreldwyd in Reformatoriese kerke ingang gevind het, het egter tot “ekklesiologiese verstarring” gelei, aangesien dit, vir sover dit die sendingfokus van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika raak, geen helderheid oor die roeping van die kerk in die wêreld gebring het nie.
Die verloop van die Gereformeerde sending in Suid-Afrika word sigbaar in drie tydperke. Die beginjare word, soos verwag kan word, gekenmerk deur die groeipyne waardeur ‘n nuwe kerk noodwendig gaan. Die ekonomiese omstandighede van die Vryheidsoorloë het ook nie die sake vir die sending vergemaklik nie. Die tweede tydperk is die tydperk waartydens die sending só gesentraliseer word, dat die plaaslike kerk feitlik uitgeskakel is. Die derde tydperk het, in ‘n tyd van politieke omwentelinge, die sendingfokus weer teruggebring na die plaaslike kerk se sendingaksies in sy eie omgewing. Dit blyk egter dat hierdie ontwikkeling die gesamentlike fokus van die Gereformeerde Kerk as kerkverband, heeltemal verdof het.