AGT (VIII) – breinsuiker
Ek het soos water in mense se hande geword.
Vir 'n oomblik is daar iets, dan net die volgende oomblik het daar niks van oorgebly nie.
Die niks word al meer niks.
Die water het 'n vloed geword waarin ek geval. Daardie vloed het my deur die riviere en strome getrek, totdat hy my in die see gaan uitspoeg het.
Ek het tog die stuk brood gaan koop en hom dik besmeer met peanut botter. Ek het my eerste hap na die groot gat geval, en in daardie gat beland. Nie juis beland nie, ek het behoorlik daarin geval. Soos wat mens appels van 'n boom afpluk en in 'n mandjie gooi. Of druiwe in 'n emmertjie. Of soos rosyntjies in 'n kastrol vir 'n krismispoeding.
Ek het nog 'n hap gevat.
Weer het ek geval soos 'n appel
Nog 'n hap.
Nog 'n tros druiwe
Nog 'n dieper gat.
Ek het die hele sny brood geeët. Ek het nog een gesny, nog een geeët en toe voel ek beter.
Die draak het meteens stil geword.
Die monster het sy bek gehou.
Die bang het sy bek oopgemaak soos 'n grot waarin ek stap. En ek het die groot fout gemaak en in Bang se bek ingestap.
Nog 'n stuk brood sal die bang ook wegjaag, het ek gedink.
Ek het goed gevoel. So asof ek nie kan traak oordat ek soos water deur mense se vingers val tot in die gat van niks nie. Ek traak nie wie in die winkel oor my praat nie. Ek traag nog minder omdat ek nie vriende het nie, want vandag het ek 'n regte egte vriend gekry. Ek is twaalf jaar oud en vir die eerste keer besef ek wat dit is om 'n regte egte vriend te he.
Ek het by die kombuisdeur uitgestap, buite toe. Die son het my van agter af gevang. Dis 'n lekker gevoel.
Ek het verby die sitkamer vensters gestap, straat se kant toe en myself per ongeluk in die ruit gesien…net vinnig…soos 'n droom. My hart ruk soos 'n trop wilde perde.
Ek draai om.
Stap weer terug.
Kyk myself weer in die weerkaatsing aan.
En die swart hond van 'n monster praat met my.
"Jy moet nog 'n stuk brood gaan eet. Jy het mos gesien dit laat jou beter voel."
Ek het nog brood gaan eet.
Soetkoekies en koeldrank.
Totdat die siek in my maag kom lê het. Maar hierdie siek is net 'n fisiese siek, die siek in my kop is beter, want nou het ek nie net 'n maat gekry nie, maar 'n boesemvriend, 'n broer, 'n pa, 'n seun en 'n mens. Dis al wat saakmaak.
Die siek in my maag het uitgekom en geskreeu: "Ons moet uit"
Ek het langs die lukwart boom vooroor gebuig, soos 'n vraagteken. Ek het my mond wawyd oopgemaak en uit my keel het die monster se stem gekom. Nie woorde nie, maar klanke. Skreeu klanke, kerm klanke, kreet, brul, uitroep, angsgil…en daar sak op neer o my knieë soos in 'n gebed. Toe voel ek goed. Soos amper aanvaarbaar, prysenwaardig en geloofwaardig.