As jy nie vir Oudtshoorn ken nie, dan kan die wêreld nogal vir jou warm raak. Laasjaar was my eerste besoek ooit aan dié dorp.
Ek is gewoond aan die koel seebriesie van Seepunt, waar dit bittermin meer as 30 °C word. Verder, as dit wel reën, is dit maar ’n motreëntjie.
Ek het haar in daardie stadium nog nooit ontmoet nie. Al wat ek weet, is die vrou klink erg grênd met so ’n titel.
Woorde soos kookpunt, smeltpunt en songloed het na my toe gesweef. Ek is in ’n beswyming. Net toe ons ry, is daar ’n slag. Die motor skud. Kwit, het ons oor iemand gery?
Ek onthou verkoolde koeie wat ek eenkeer op die vlaktes van die Vrystaat gesien het. Die reuk van daardie smeulende karkasse verlaat jou nooit nie.
Ons ken albei nie die dorp nie, so ons gebruik Google Maps. Die vrou se stem vertel ons hoe ver vorentoe en waarheen. Sy gee die verkeerde inligting; ons beland op agterpaaie. Grondpaaie.
Ons volg maar haar aanwysings, maar haar stem is skaars hoorbaar, so dreun die lug. Bome wieg en lyk asof hulle gaan omwaai. Net toe ons deur nog ’n duik in die pad ry, slaan die water neer.
Hard soos vuiste wat teen die kar klap, asof iemand vir wie ons gestamp het op die dak beland het en vir hulp skree. Angelo skakel die ligte aan, want dis middag maar die son is weg.
Ek hou die selfoontjie teen my goeie oor, want ons moet by Cornelia uitkom, come hell or high water. Ek kan nie hoor of die vrou op die affêre Japannees of Amerikaans praat nie. Toe ons weer sien, kom vloedwater soos ’n rivier na ons aangerol.
In die verte sien ons die buitelyn van ’n vrou wat waai. Dis Cornelia. Sy lyk soos een wat van die land af wuif na ’n skip wat op die ruwe waters van die see sink.
Soos ’n Voortrekker van ouds laat sit sy haar nie af deur die reënwater nie. Dis reeds kniediep, en sy kom aangeloop, maar soos een wat half swem. Sy druk teen ’n sterk wind.
Hy laat waai, die water hou die kar ietwat terug, maar ons beweeg. En toe stop die reën, die wolke verdamp, en teen die tyd wat ons inloop by die toneelstuk, toe tap die sweet ons weer af.
“Dit het glo nog nooit voorheen gebeur nie. Indien wel, baie lank terug,” vertel ’n vreemde man my toe, wie se gesig ek kon sien deur die jare deur die son vodde verbrand is. Geplooi soos daai honde met verrimpelde gesigte, ’n Shar Pei. Sy tande geel van die brakwater.
Angelo se woorde was skaars gevorm, toe hoor ek die donderweer. Ek sien die blits. Ek voel die hitte. Die man met die kreukelgesig se liegwoorde kom na my toe terug soos ’n skim. Dit gebeur kammalielies nooit nie.