Slag van die Katalaanse velde (451) - Inligting - 2022
Slag van die Katalaanse velde (451)
Die geveg van die kataloniese velde was die ontmoeting tussen twee wêrelde, die van Attila, die koning van die Hunne, wat sy gedugte hordes deur Wes-Europa gelei het, en die Gallo-Romeinse Gallië, voormalige gebied van die Romeinse Ryk. Hierdie beslissende geveg het nie plaasgevind naby Châlons-en-Champagne soos die tradisie berig nie, maar naby Troyes, op die Mauriacus-kampus. Die Catalaunic-velde hou meer verband met die stigtingsmite as met die werklikheid; na alle waarskynlikheid was die Hunniese leër kleiner en baie meer saamgestel as wat Middeleeuse geskiedskrywing lankal beweer het.
Wat het gebeur en in watter konteks?
In die jaar 451 HJ, na die verwoesting van die oostelike Gallië, het Attila na Orleans vertrek. Dit lyk asof niks en niemand sy gedugte hordes kan keer nie. Die Hunnic-avontuur moes egter daar in Cenabum eindig. Die Romeinse ryk is in sy laaste dae en die paar beskikbare Romeinse legioene is meestal in Noord-Italië gestasioneer onder beskerming van Ravenna en die keiser van die dag, Valentinianus III.
In Gallië het slegs Magister Flavius ​​Aetius, die meester van die burgermag aan die hoof van 'n klein ruitery en 'n paar kohorte, die besluit geneem om Attila se opmars te stuit. Die disproporsie van mannekrag tussen sy veldtogleër en die reusagtige leër van Attila, dwing hom om alliansies te sluit met die barbaarse koninkryke rondom die Gallo-Romeinse gebied, waarvan hy die uiteindelike verteenwoordiger van die Ryk, die " laaste Romein ". Flavius ​​Aetius, 'n ongekende diplomaat, slaag in die onmoontlike, met die steun van die meeste barbaarse leiers in sy ambisie om Attila te stop in sy verwoesting van die Gallo-Romeinse Gallië.
Dit is die somer van 451, nou sal 'n gewapende mag die aansprake van die Hunniese koning kan dwing. Versterk deur duisende krygers, Frankies, Sarmatiërs, Alans, Boergondiërs, Visigote en ander, trek die leër van die Generalissimo na Orleans, terselfdertyd as Attila die stad afdank, na 'n verset van 'n paar weke. Verbaas deur so 'n teenaanval en na gevegte in die stad se strate, moet Attila noodgedwonge terugdraai ooswaarts. Vertraag deur die konvooi van sy waens gevul met Orleans-buit, kon Attila se leër nie die Geallieerde leër oortref nie. Na 'n paar dae en 'n paar kilometer, wat mekaar op 'n afstand gevolg het, sou die twee leërs weer moes vergader.
Attila se ontsaglike leër was besig met 'n uitgestrekte Champagne-vlakte, met Aetius se koalisie aan die agterkant. Hierdie keer het die 'gode' die plek gekies vir die beslissende stryd, vir die finale konfrontasie. Kort voor die aanvang van die geveg het die Gepiede, 'n volk wat met Attila verbonde was, met die Franke gebots, 'n federale volk wat met Aetius verbonde was, nie ver daarvandaan nie, in 'n plek genaamd Campus Mauriacus. Baie van hulle is deur die Saliese vegters uitgeroei tydens die bestryding van geweldige geweld. Die Gépides-oorlewendes van hierdie hel, sowel as die Franke het hulle by die uitgestrekte vlakte aangesluit.
Die vlakte van die groot stryd
Die troepe van elke leër het die tyd geneem om hulself te posisioneer, want nie een van hulle wou aan die geveg ontsnap nie, hierdie langverwagte konfrontasie. Die leër van die Romeinse generaal Aetius het 'n effense verhoogde posisie ingeneem, net soos Attila se nabygeleë hordes!
Reëlings van troepe onder die Hunne; Theodomir, Walamir en Widemir, Ostrogotiese konings en vorste, beveel die linkervleuel van die Hunniese leër. Attila se Hunniese hordes beset die sentrum, tesame met koning Ardaric se Gepid-krygers, en baie van hulle is afgesny na die Campus Mauriacus-stryd. Wat die regtervleuel betref, vorm die vandale krygers van Andagese sy geledere. Ander stamme het by die Hunnic-avontuur aangesluit; die Marcomans, die Herules, maar ook Alamans, Thuringians. Wat die oewerfranke betref, het hulle ook hulself by Attila geskaar.
Geallieerde kant; Die Visigote van koning Theodoric I en sy seuns, die prinse Thorismond en Theodoric II, beset die regtervleuel. In die middel van die koalisie plaas Aetius die Alans van Sangiban. Die Boergondiërs van koning Gondioc en die Gallo-Romeine skuur met die Alane. Dan kom die Sarmatiërs, swaar ryers in skaalrusting, veg met spiese, dan die beroemde Soissonnais-veldleër. Lète-elemente en Armorikaanse krygers voltooi hierdie gewapende toestel. Uiteindelik trek die einde van die linkervleuel voordeel uit die gerusstellende teenwoordigheid van die Francs de Mérovée.
Duisende krygers bedek die vlakte
Dit was vroegmiddag toe die Hunne die eerste aanval geloods het. Die formidabele perderuiters van die steppe wou 'n heuwel gryp. Die skok was vir die Romeine en die Visigote afgryslik. Maar na 'n geruime tyd is die Huns deur Thorismond en Aetius teruggedryf. Toe versprei die gevegte onder al die krygsmense: die Visigote het die Ostrogote teëgestaan ​​terwyl die swaar ruitery van die Alans die Hunne bestry het. Die Romeine het daarenteen Attila se ander Germaanse bondgenote beveg. Die gevegte woed, sabels teen die swaard, lasso's en spiese teen die swaarde ...
Toegerus met die Romeinse styl, slaag die bondgenote van Aetius daarin om die uitruil aan die Germano-Hunniese menigte te gee.
Vir 'n geruime tyd het die gevegte in duisternis voortgeduur. Die Galisiërs is deur hul koning Theodoric gegalvaniseer en het die Ostrogoth-krygers begin terugdruk. Dit is toe dat Theodoric deur 'n vyandelike spies deurboor is om by Walhalla aan te sluit. Sy mense is losgelaat en die Ostrogotiese teëstander gedwing om toe te gee aan hul druk. Sy linkerflank, dus gestroop van Ostrogotiese stutte, beveel Attila sy krygers om 'n sirkelvormige omhulsel met sy strydwaens en saals op te rig. Toe hy opmerk dat die lot van die geveg gespeel is, skuil hy agter hierdie hoop. Gereed om dit aan die brand te steek, homself in die brand te gooi, begryp hy toe dat die Visigote die slagveld verlaat. Vir Attila is die vertrek van die belangrikste bondgenote van Aetius 'n verligting. Die stryd is weliswaar verlore, maar sy hordes sal hulle van hierdie bebloede slagveld kan onttrek.
Tienduisende lyke het die vlakte besaai. Die Romeine het die oorwinning behaal, danksy die kosbare hulp van die Visigote. Na hul eerbetoon aan hul ontslape koning, het die Visigote onder leiding van Thorismond, die seun van Theodoric, die weg na hul koninkryk van Aquitaine hervat.
Nou was Aetius se belangrikste taak om die terugtog van Attila na die Ryn te aanskou, want sy leër was nog baie groot en was 'n werklike bedreiging totdat dit die groot rivier oorsteek. Na 'n paar dae, het hierdie groot oomblik uiteindelik aangebreek, en Attila en sy gedugte hordes het die Ryn verdwyn. Gallië is uiteindelik definitief bevry van die verskriklike Hunniese bedreiging. Aetius, bekroon met sy oorwinning, sal die gesogte titel Patrice des Romans verwerf, voordat hy deur die keiser vermoor word, bekommerd oor die gewildheid van die laaste Romeine.
Jaar 451, die oorwinning van die Weste, deur Alain Di Rocco. Editions Beaurepaire, 2018. Ook beskikbaar op Fnac.com.