Die Kommunisme en Afrikaner-nasionalisme: Twee onversoenbares | Boerebib
Die Kommunisme en Afrikaner-nasionalisme: Twee onversoenbares
Die internasionale kommunisme in sy verskillende gestaltes is een van die mees mens­vyandige ideologieë, bewegings en staatsvorms van die 20e eeu. As `n rewolusionêre beweging, aanvanklik gefinansier deur linkse Amerikaanse grootkapitaal, het die kommunisme in 1917 die eerste maal werklik die aandag getrek. Na die oorlog van 1939 - 1945 het die kommunistiese ideologie en staatsvorm van sentraal Duitsland af feitlik die hele landmassa daarvandaan ooswaarts beheer met Rooi-Sjina en groot dele van die Ooste onder sy bekoring. Byna een-derde van die hele wêreldbevolking moes buk onder die tirannieke ideologie en in die res van die wêreld het dit oral onrus geskep.
Dié ideologie en die politieke sisteem van die internasionale sosialisme het geen duursaamheid gehad nie. Die Sowjet-Unie was moontlik die empire in die mensgeskiedenis wat op die meeste bloed en terreur gebou was en tog baie gou weer ondergegaan het. Tog het die kommunisme as ideologie, as rewolusionêre sameswering, as onderdrukkende sisteem nie saam met die Sowjet-Unie verdwyn nie.
2. Oor die aard van die kommunisme.
In alle kommunistiese regimes word 'n burokrasie geskep wat alle moontlike aspekte van die samelewing moet beheer en reguleer. Hierdie burokrasie bied poste en inkomste aan talle lede van die Party, ongeag die vraag of hulle vir die werk bekwaam is of nie. `n Interessante voorbeeld van hierdie tendens is die Suid-Afrikaanse Weermag waar daar vandag glo so iets soos een generaal vir elke dertig soldate is.
Die derde gedaante van die kommunisme is dan in sy filosofiese gedaante as `n ideologie, `n menslike idee wat absoluut waar is en nie weerspreek mag word nie. Karl Marx het daarmee begin deur dit te stel dat die kommunisme onweerstaanbaar in die geskiedenis van elke volk is omdat dit 'n wetmatige ontknoping van elke volk se maatskaplike ontwikkeling is. Die aanvaarding van die klassestryd en die versekerde oorwinning van die arbeidersklas is in die propaganda al so verfyn dat dit `n byna onweerstaanbare aantrekkingskrag het. Die belofte dat die kommunisme alles wat die Witman in Afrika opgebou het aan die Swartman sal laat toekom, het die kommunisme geweldig populêr in Afrika gemaak.
Die toesegging van die bodemrykdomme van Afrika aan die groot geldmagnate van die Noord-Atlantiese industriestate en die entrepreneurs van die Ooste, het vir die kommunisme in Afrika baie bondgenote gewerf. Die resultate van daardie alliansie kan bestudeer word in die vroeëre Belgiese Kongo, in lande soos Ghana, Nigerië, Zambië en ook Zimbabwe. Dit is ook in hierdie verband dat in een van die mees gesaghebbende Franse ontledings van die kommunisme nl. S Courteois en andere, se boek, Le Livre noir du Communisme: crimes, terreur, repression, Parys 1997, gesê word dat kommunistiese regimes in beginsel kriminele ondernemings is wat regeer word sonder inagneming van die reg, met gewelddadigheid en veral sonder enige waardering vir die lewe van mense. Dié stellings word in daardie werk nogal oortuigend aangetoon.
Die stryd van die kommunisme teen die Afrikaner en sy poging om homself in sy vaderland te handhaaf, het in 1950 begin toe die destydse regering die Wet op die Onderdrukking van die Kommunisme aanvaar het. Maar dit het van die begin af duidelik geword dat die ideaal van Afrikanernasionalisme om die Swart volke van Suidelike Afrika in hulle tuislande so te ontwikkel dat hulle daar sal konsentreer en die Afrikanervaderland sal ontruim, nie vir die Geldmagnate in die Engelse en die Afrikaanse wêreld aanvaarbaar was nie. So gebeur dit dat al die bolwerke wat die Afrikanervolk in die tiener-, twintiger- en dertigerjare opgebou het om die Afrikaner te beskerm, stelselmatig ge'infiltreer is, en op bedekte manier oorgeneem is deur kommuniste en kommunistemeelopers. Daardie instansies het toe geleidelik Afrikanerhaters geword net soos die Engels-Joods-Amerikaanse geldmagnate en hulle skeppinge. As in ons dae byvoorbeeld naspers-publikasies nagelees word oor die behoudende Afrikaner dan praat hulle presies dieselfde taal as die Arguskoerante in die dertiger-veertigerjare of die Rand Daily Mail en The Star van Johannesburg in die dae toe Jan Smuts en die Engelse Mynbase die land regeer het. `n Voorbeeld: Op 27 Augustus 1971 het Jaap Marais in Die Afrikaner geskrywe:
"By die sigbare verraad teen die Blankes in die gebiede (die res van Afrika vanaf 1950), is daar volgehou dat die Blankes se regte beskerm sou word. En toe die tyd aangebreek het, het die Blankes dikwels agtergekom dat hulle voëlvry verklaar is."
"Mbeki het daar (Stellenbosch waar hy `n ere-doktorsgraad gekry het) vir die soveelste keer gesê Afrikaners is deel van Suid-Afrika en dat hulle moet meewerk aan die heil van die land, as deel van die hoofstroom ... Die arme Mbeki wonder seker ook al wanneer die ... Afrikaners eendag gaan verstaan dat hy inderdaad geen wrok teen hulle het nie..."
Daar het hy gesê (aangehaal by BM Schoeman, Jaap Marais: Stryd is Lewe, bl. 22): "Suid-Afrika moet kies: vooruit as `n moderne, verenigde nasie in tred met die res van die mensdom, of terug, in die laer ten einde homself, so goed hy kan, te verdedig teen die veranderde lewens- en denkwyses van die buitewêreld in `n poging om die aparte tradisies van sy stamme en nasies onveranderd te hou. ... Cecil John Rhodes was reg om die Boerevolk te probeer vernietig. Rhodes het net te gou en op die verkeerde manier te werk gegaan. ... Rhodes het sy antwoord op Suid-Afrika deur mag afgedwing en daarom misluk."
Die Afrikaner het in 1970 op Oppenheimer se raad geen ag geslaan nie. Hulle was reg, want die internasionale kommunisme het in die tagtigerjare op 'n skouspelagtige wyse in duie gestort. En nou kom Beeld se joernalis met `n argument dat die Afrikaner `n agterhaalde ideologie wat net ellende, moeite en verdriet oor die mensdom gebring het, moet navolg. Die Afrikaner sou dan dom en agterlik wees as hy nie sy lojaliteit aan hierdie ideologie betuig wat wêreldwyd al meer as `n 10 miljoen mense doodgemaak het en nog steeds nêrens ooit `n paradys gevestig het nie.
Ons kan maar gerus onthou: soos die Engelse empire in opdrag van die Engelse Geldmagnate in 1899 - 1902 `n barbaarse oorlog teen die Afrikanervolk ontketen het om so die goud van die Witwatersrand in die hande te kry, so het die Noord-Atlantiese Industriestate en hulle Geldmag die kommunisme gebruik om die Afrikaner van sy vaderland te beroof sodat hulle die minerale rykdomme van Suid-Afrika tot hulle voordeel kan plunder. As hulle die lemoen uitgesuig het, sal hulle die skille weggooi. As dit gesê word, dan staan dit in die konteks van die SAKP se beplanning om met `n dubbeldoor-rewolusie die Afrikaner finaal te oorrompel en om dan hier 'n volledig sosialistiese land te bou.
".... The destruction of the imperialist system of colonialism and racism in our country and the establishment of a predominantly black ... and essentially workers' and peasants government."
"We, the SACP, by fighting with our comrades in the ANC to uproot national oppression, are not therefore avoiding or postponing the struggle for socialism. ... We stand for an uninterrupted revolution, from national liberation to socialism, which will only be achieved through a politically conscious and organised working class, led by our vanguard party, the SACP."
Wanneer daar nou gekyk word hoe die kommuniste al van 1994 af gevorder het met hulle program om die Afrikaner terug te druk, dan kan die Freedom Charter as 'n soort barometer gebruik word. Dan blyk dit dat heelwat van die doelwitte wat in die Charter gestel is, reeds in wette, regulasies en reëls vervat is. Daar is egter nog `n asemskepkans in dié sin dat die kommuniste se vermoë om hulle wette toe te pas, redelik laag is. Dan moet die burokrate en wetstoepassers ook nog onderskei tussen die wette wat alléén op die Afrikaner van toepassing is en die wat nie geld vir die demokratiese meerderheid nie. Die gevolg is dat dit tog onduidelik is hoe die kommunisme vorder.
Die begrip the people is 'n kommunistiese begrip wat verwys na die werkersklas of ten minste na die Kommunistiese Party wat as die voorhoede van die werkersklas aangedui word. Teenoor hierdie begrip staan alle imperialiste, rassiste, kapitaliste en al die ander teenstanders van die kommunisme.
Hierdie artikel moet saamgelees word dat in die Inleiding van die Charter gesê word: "...that only a democratic state ('n land waar die kommuniste na `n verkiesingsoorwinning regeer), based on the will of all the people, can secure to all their birthright without distinction of colour, race, sex or belief."
Met ander woorde: "the will of the people", word alleen gevind in die SAKP of die ANC wat die voorhoede van die vryheidsbeweging is. Daarom kan alleen die koalisie van SAKP en ANC wettig aanspraak op die regeringsgesag maak. Daarom, so lyk dit, sê Mandela in sy geskrif, How to be a good Communist:
Dit kan gebeur omdat alleen onder `n SAKP-bewind kan daar, in die wetenskaplike sin van die woord, ware demokrasie en gelyke regte vir die people wees!!
Hierdie klousule en al dié waarborge kom ook voor in die grondwet van die Sowjet-Unie. Daar het dit geblyk dat daardie regte volledig afhanklik is van die wil en die opvatting van die regerende kommunistiese diktator. Van daardie stellings kan dus bloot as propaganda-versiering beskou word.
Hierdie uitgangspunt: "The national wealth of our country ... shall be restored to the people"= die SAKP, dui op `n historiese aanspraak wat nie bewys kan word nie. Maar hier word gesê dat naas die minerale regte, die banke en industrieë sal ook die handel en die vervaardigingsprosesse aan die people (= die SAKP) oorgedra moet word. Daarby moet ingedagte gehou word dat al die water al "genasionaliseer" is en dat alle grond, as produksiemiddele, beskou word as die eiendom van die people.
Die belangrike doelwit hier is: "... and all the land (shall be) redivided amongst those who work it, to banish famine and land hunger." Daarby kom die stelling: "All shall have the right to occupy land wherever they choose..."
Ten eerste is dit een van die mees tipiese aksies van die kommunisme om dit waarop hulle geen reg het nie aan ander uit te deel asof dit `n regmatige optrede is. Opvallend is dat die reg om grond in besit te neem of te beset alleen grond in hande van die Witman geld. Daar is geen plakkers op die leë ruimtes rondom die staatsgeboue of die amptelike wonings van hoë SAKP-lede of van geldmagnate in die groot stede nie. Maar die plaasboere se grond word gewelddadig gevat sogenaamd om hongersnood te bekamp. Die harde werklikheid is dat dit in Afrika die beste manier is om hongersnood te bevorder. Maar nou is dit deel van die strategie van die kommuniste om hongersnood te skep en dié nood te gebruik om die mag van die kommunistiese elite te vestig.
As die geskiedenis van die kommunisme en die optrede van die groot leier, Josef Stalin, oor die hervorming van die landbou in Sowjet-Rusland nagegaan word, dan lyk dit of daar nog `n paar verrassings vir die people wag. Want Stalin as een van die uitnemendste apostels van die wetenskaplike sosialisme en die toepassing van sy beginsels, het so `n 6 miljoen kleinboere in Sowjet-Rusland laat doodmaak om die landbou te "hervorm". Die people sal nog agterkom dat die kommunisme nie `n mens­vriendelike ideologie is nie.
"Imprisonment shall ... aim at re-education not vengeance. Dit beteken dat geen doodstraf meer ingestel sal word nie en dat straf in die begrip strafreg ook betreklik afgewater word.
"The courts shall be representative of all the people (= die SAKP)". Hier word dit duidelik dat in `n kommunistiese demokrasie sal rewolusionêre reg beoefen word. Die howe moet ook rewolusionêre liggame wees vir politieke doeleindes, naamlik om die saak van die SAKP-ANC steeds te bevorder.
Ten derde word dit gestel: "The police force and army shall be open to all on an equal basis, they shall be helpers and protectors of the people." Die kerngedagtes is dat the people (= die SAKP = die Swartes) altyd deur die polisie gehelp en beskerm sal word. Vandaar dat `n Witman wat homself verdedig teen `n aanvaller en die aanvaller seermaak, altyd aangekla word van aanranding/moord terwyl die aanvaller skotvry kom. Omdat die Swartes, ook wanneer hulle misdade pleeg, kan staatmaak op die hulp en beskerming van die polisie, lyk die misdaadsyfers soos hulle lyk.
Hierin word apartheid aangedui as `n misdaad teen die mensdom. Daar word apartheid dan omskrywe as: "policies and practices of racial separation and discrimination as practised in South Africa:" Dit is tertoops nogal opmerklik dat opheffingswerk, ontwikkelingshulp en bystand wat Suid-Afrika aan die Swart tuislande en die mense daar gegee het, nou aangedui word as `n "misdaad teen die mensdom."
`n Tweede groot misdaad is: "... all acts which are deliberately and consciously intended to obstruct and make impossible the realisation of the provisions of the Freedom Charter". Dit kom daarop neer dat die Afrikaner geen beswaar mag maak teen die besetting van sy vaderland deur Swart magte nie, dat hy hom nie daar teen mag verset nie. Hierdie stelling maak dit oorvloedig duidelik dat die SAKP hier in `n hoë mate soos 'n besettingsowerheid regeer en daarom dit as volkome regmatig beskou om hierdie land en sy mense te plunder vir hulle gewin. Vandaar dat die volgende misdaad ook hier aangedui word:
"... the state must also safeguard and guarantee the rights of minority groups whether of European, Coloured, Indian, Chinese or any other descent. The state must protect the rights of all citizens equally and vigorously oppose and suppress all senseless acts of revenge which have their roots in the past ..."
Terselfdertyd het die staat toegelaat dat duisende immigrante van die res van Afrika die land binnestroom. Die ongeveer 8 tot 20 miljoen onwettige immigrante (niemand weet hoeveel daar is nie omdat baie met Suid-Afrikaanse identiteitsdokumente rondloop) verdring nie alleen die plaaslike werkers nie. Hulle is skynbaar verantwoordelik vir die misdaadkultuur in Suid-Afrika omdat die dwelmhandel, prostitusie, die handel in mense en die hoogs-georganiseerde misdaad in die hande van Nigeriërs, Ghanese en dergelike is. Dit is opvallend dat die SAPD nie die vermoë toon om hierdie misdaad vas te vat nie. Daarby is dit natuurlik so dat hierdie immigrante ingespan word om die verkiesings in Suid-Afrika te beïnvloed. FW die Griek het self aangedui dat in 1994 `n miljoen of meer onwettige stemme getel is!
`n Interessante faset van die handel- en nywerheidsituasie op die oomblik is die verpligte Swart bemagtiging, die verpligte bevoordeling van Swart maatskappye en ander dwangmaatreëls om Swart mense te bevoordeel ten koste van Witmense. Die bedoeling met hierdie maatreëls is glo dat teen 2014 80% van die handel en nywerheid in die hande van die Swartes moet wees.
Dit word gesê dat die voorsiening van behuising aan al die Swartes wat van 1994 af in Suid-Afrika en veral in die industriegebied van die Witwatersrand ingetrek het, enorme probleme geskep het omdat die nuwe maghebbers nie in staat was om die nodige rioolwerke in stand te hou en uit te brei op so `n manier dat dié kan bly funksioneer nie. Wat weer aandui dat dit maklik is om beslag te lê op alles wat die Witman gebou en geskep het, maar dat die instandhouding daarvan enorme probleme skep.
Die opvallende is dat ondanks `n see van bloed en trane, van konsentrasiekampe en uitwissingsaksies het die Sowjet-Unie nooit eers naby die ideale gekom wat hy so dapper geformuleer het nie. Die Franse ondersoek, Le Livre noir du Communisme = Die Swart Boek van die Kommunisme) dui daarop dat die kommunisme wêreldwyd vanaf 1917 meer as `n 100-miljoen mense doodgemaak het om die kommunisme te probeer vestig. Nêrens het hulle meer bereik as om onderdrukkende regimes te bou waar die kommunistiese elite in fantastiese weelde gelewe het en die armes al verder in armoede versink het.
As dan nog die soldate en burgerlikes wat geval het in die kommunistiese oorloë bygetel word, dan is dit duidelik dat die kommunisme `n grillerige ideologie is en dat die kommunisme meer stryd, haat, moord, bloedvergieting en misdaad geskep het as vrede en vriendskap, waaroor so hoog opgegee word.
Wanneer die Freedom Charter so bekyk word, is dit duidelik dat die SAKP hier `n fyn­beplande program opgestel het om die Afrikaner van sy regmatige geestelike, fisiese en materiële besittings te vervreem. Wanneer die propaganda weggestroop word, is die Freedom Charter `n aggressiewe traktaat, byna soos `n oorlogsverklaring. As daar mooi gelees word, dan staan daar:
6 - 10 Hier volg dan die reëlings waarmee die SAKP die werkersparadys op aarde gaan bou. Daardie paradys sal alleen 'n werklikheid word vir die SAKP-elite, maar beslis nie vir die proletariaat of die werkersklas nie. Daarvoor moet die prentjie in die Kongo, in Angola, in Ghana of Nigerië maar bekyk word.
As dit so bekou word, is daar nie 'n ander moontlikheid oor as om ons van hierdie samelewing te distansieer nie - byna soos die Christene in die Romeinse Ryk hulle aan die heidense Ryk onttrek het. Hierdie distansiëring moet nie 'n volslae onttrekking word nie, want ons doelwit is om weer te herower, weer terug te wen. Omdat dit egter nie so maklik sal wees nie, sal ons eers `n sekere afstand tussen onsself en die nuwe nasie van die kommuniste moet stel. Ons uitgangspunte lê mos in die Christelike geloof, ons gedragskode word bepaal deur die eise van die Woord van God en ons waardes kom uit die eeue-oue Westerse beskawing waarvan ons deel mag wees. Net soos die Afrikaner na 1907 nie deel kon word van Generaal Louis Botha se ideaal van 'n nuwe nasie nie, net so wil ons nou ook liewer op die Afrikanerpad voortgaan, sonder om enigiemand anders te pla.
Dit gaan dus om distansiëring en selfversorging. Miskien meer as ooit vantevore sal ons selfversorgend moet word op soveel terreine as moontlik. Dit sal moontlik `n duur proses wees, maar wat is te veel as ons moet opoffer vir die voortbestaan van ons volk?
As dit alles gesê is, word dit duidelik dat ons nie méér kan doen as om die werklikhede en die gevare van die huidige situasie aan ons volk voor te hou nie. En dan moet elkeen maar nadink, oorweeg en kies. Daarom is dit miskien goed om met `n duidelike woord van Jaap Marais af te sluit. In sy skrywe oor Voorkeur en Diskriminasie van 1973, sê hy:
"Die keuse waarvoor ons vandag staan, is maar net dieselfde waarvoor 'n vorige geslag in 1948 gestaan het. `n Volk kies nooit finaal nie. Elke geslag, of hy dit wil hê of wil weet, word opgesaal met die verantwoordelikheid wat deur die geskiedenis hom opgelê word om opnuut te kyk na sy herkoms, sy geskiedenis, na sy beginsels, sy ideale .., en dan te kies! `n Volk word opnuut deur elke geslag met nuwe lewenskrag vervul.
"Die man wat beginsels kies, sal vastheid hê ondanks alle woelinge in die wêreld. Die man wat ideale kies, sal rigting hê waarin hy beweeg, ondanks al die verwarring wat om hom bestaan."