Die leser word dus ook van die begin af getuie van die "misdaad" van owerspel, maar die aard van die kennis word tog ten slotte 'n uitklophou vir die karakter sowel as die leser.
Teen hierdie agtergrond sou dan beweer kon word dat in die slot van 'Evolusie' ook 'n opsetlike pose van 'slegte' poesie ingeneem word: hierdie gedig eindig banaal, boonop met 'n vermenging van die poetiese en onpoetiese: 'en as vroegoggend 'n haan begin kraai/ weet ek ons het die natuur/ en ons eie aard gruwelik verraai'.