’n Interessante voorbeeld is ‘n onlangse beskrywing van T.T. Cloete se digkuns as simbolisties. 1979 Riekert, Donald W. Die amandelbloeisel. ‘n Siklus van 48 sonnette. Twee van die aangrypendste gedigte in dié bundel is volgens my die twee sluitverse: “See” (p.58) en “Mosambiek” (p.59). In eersgenoemde lees ons van die see as reliëf van verlies, terwyl laasgenoemde weer daarop dui dat die wêreld (moontlik) met laagwater sou kon terugtrek soos ŉ krap in sy nuwe dop. 5 As daar diewe, as daar nagrowers na jou gekom het--hoe is jy vernietig! --sou hulle nie net soveel gesteel het as wat vir hulle genoeg was nie? Sal jy asb. die storie agter die storie van die gedig verskaf? As ek reg onthou is dit net gepubliseer in Kom in, dit vries daar buite, begin 2013. ’n Bietjie bygewerk sal dit nou verskyn in my Nederlandse nuwe bundel, Mens Dier Ding, wat die geskiedenis van Shaka Zulu belig.