Die wonder van ba'erfááis en kokkie-kokkies - Rubrieke - Republikein
Tuesday, February 25th, 16:36:03
Die wonder van ba'erfááis en kokkie-kokkies
"Ouma, wa' kokkie-kokkies?"
'n Verwarde frons hang bo die groot blou oë – amper so verward soos toe hy vroeër die oggend toe hy vir die eerste keer in sy twee-en-'n-half jaar met 'n kokkie-kokkie kennis gemaak het.
Toktokkie is 'n gróót woord vir 'n klein mannetjie. Kokkie-kokkie het makliker oor die lomp tongetjie gerol, wat deesdae gulsig nuwe woorde opslurp.
Aanvanklike skrikkerigheid is vinnig oorweldig deur gretige nuuskierigheid oor dié swart gogga. Ouma moet dit eers vashou. Troos met: "Dit kan nie byt nie." Toe saggies op 'n bewerige handjie neersit.
Die senuweeagtige giggel vir die kokkie-kokkie se kielie-voetjies soos hy die seuntjie se palm verken, laat die kosmos in die lappie grond blom. Dis soos water wat borrel: Dié ontdekking van nuwe lewe.
"Wa' bakkie?" Die beentjies – elke dag meer selfversekerd – koers kombuis toe. Na die kas met die plastiekhouers waar hy van dag een carte blanche het. Die ongeduldige stortvloed van bakkies lewer 'n huisie vir kokkie-kokkie op.
"Kom Ouma." Die klein handjie trek my opgewonde verder die tuin in. "Nóg kokkie-kokkies."
Heeltyd speeltyd. Kokkie-kokkies word met grond en grassies bederf. Saggies uitgehaal – "nie seermaak nie" – agtervolg, opgetel en gebêre.
Teen sonsondergang laat ek die kewertjies skelm vry. En kort daarna: "Ouma, wa' kokkie-kokkies?"
"Hulle mamma het hulle geroep," vat ek die gaping.
'n Kokkie-kokkie kan immers dít vermag waaroor grootmense net kan droom. Kokkie-kokkies eet hul kos, want dit maak hulle sterk. Hulle is baie liewer vir groente as soetgoed. Hulle bad en slaap graag. Is lief vir skool. Kokkie-kokkies kóók.
Kokkie-kokkies stof weer die kind in hierdie ouma af.
Kom kuier die laaitie smiddae, trippel ons tuin-af na waar die kokkie-kokkies wag. Eindelose stories met groot stertjies word oor die kokkie-kokkiefamilie gevleg.
Ook oor hul maatjies: Die ba'erfááis. Let wel: Nie skoenlappers nie, ba'erfááis. Spinkane, bitspinkane en motte.
Kakkejakke is nie gunstelinge nie. Ook nie vlieë nie. En beslis nie duisendpote nie. Hulle is krokkodille!
"Ma, hy wou gister 'n spinnekop vang!" betig ma Cloey vir Ouma.
Oeps! Ouma sal Bri-Bri baie vinnig die verskil tussen ses en agt pootjies moet leer. Hy's darem al by een, twee, deeee, vyf! Kan nie té moeilik wees nie.
Wat 'n voorreg om saam met 'n kind die towerwêreld van goggas en die natuur te ontdek. Jouself te hérontdek. Klein vingertjies te leer hoe om in klam grond na skatte te soek. Onder klippe wonders te vind.
Die saadjie te kan plant dat ons almal deel van 'n skepping soveel groter as onsself is. Dat elkeen van ons – maak nie saak hoe groot of klein, hoe mooi of lelik – 'n plekkie in die son verdien nie. Dat daai plekkie daar is vir 'n doel. Dat ons almal armer sonder mekaar se plekkies is.
Dat voor die voet doodmaak nie die antwoord is nie. Al is ons bang en al kan ons seerkry. Dat leer ken en verstaan dikwels medisyne vir vrees is. Dat dit beter is om 'n iemand te roep om te kom vang en iewers te gaan vrylaat waar dit veilig vir almal is.
Daar's so baie wat ons ons kinders oor hierdie wonderlike wêreld van ons móét leer. So baie wat ons reeds vergeet en danksy hulle weer kan onthou.
Dit begin by kokkie-kokkies en ba'erfááis en bitspinkane.
Dit kring uit na plastiek en steenkool en olie en chemikalieë.
En draai by ysberge wat smelt en die see en die verskroeide aarde. En geld en honger en plae en oorloë.
En té veel mense met té min hart.
Dis nie 'n sprokie nie.
Maar ons moet ons kinders leer dis 'n verhaal wat ons almal help skryf. 'n Gelukkige einde vir dié storie lê in óns hande.