Diegene wat hierdie landskap egter ken, voel nes daai mense wat liedere oor die Tuinroete se natuurskoon sing want hulle weet waaruit hierdie landskap werklik bestaan. Hulle ken sy eiesoortige natuurskoon, sy mense, sy geskiedenis, sy staaltjies. Jip, ook sy wyne en sy streekskos, waarvan kreef natuurlik die heel lekkerste is. En natuurlik alles wat hier gedoen kan word, van stap- en bergfietsroetes tot roei, bergklim en 4x4-avonture.
Dit laat my dink aan daai gesegde dat mense wat die natuurskoon langs ’n ompad kan waardeer, besonder geseënd en bevoorreg is. Ook aan wat die bekende Chinese filosoof Confucius gesê het, naamlik dat alles sy skoonheid het, maar dat nie almal dit raaksien nie.
Vir my het die Weskus en Namakwaland ’n baie spesiale plek in die hart en as ’n jaar verbygaan dat ek nie in daai geweste gaan inloer het nie, voel ek ’n gemis. ‘n GROOT gemis. Dis die plek en sy mense, dis sy kos en sy wyn, dis sy geskiedenis en sy staaltjies, dis ’n gevoel van tuiste wat jy moeilik vir ander mense kan beskryf. En ek’s nie eers daar gebore nie!
BO REGS EN ONDER LINKS: Jou Weskuskuier kan al by Lambertsbaai begin waar jy in die duine kan baljaar, of op 'n kwadbaaik of op 'n skaatsplank. Groot pret!
Doringbaai is ’n klein vissersgemeenskap tussen Lambertsbaai en Strandfontein. Hier woon maar sowat 2 000 mense. In die goeie ou dae toe die kreefbedryf gebloei het, het baie inwoners ’n lewe gemaak deur in die kreeffabriek in die hawe te werk, maar sedert die fabriek jare gelede toegemaak het, is daar groot werkloosheid op die dorpie. Maar waar daar ’n wil is, is daar mos ’n weg!
Die Wandering Whale Labyrinth bied dramatiese uitsigte op die see vanaf sy posisie hoog bo die water op ’n sandsteenkrans. Reg in die middel bevind jy jou omring deur ’n sirkel van rooskleurige kwarts, wat op sy beurt omring word deur ’n sirkel blou mosselskulpe. In die winter kan mens glo hiervandaan sien hoe die walvisse in die see baljaar.
Suzanne het die labirint gebou “omdat ons in so ’n gejaagde wêreld woon en omdat mense nodig het om nader aan die natuur te kom en stadiger te leef”.
Ons planne vir ’n bootvaart met ’n plaaslike visserman in die mond van die Olifantsrivier het ongelukkig skipbreuk gelei, deels omdat ons te lank gekuier het oor middagete met daai lekker sauvignon blanc en seekos en deels omdat die pad soontoe onder water was weens ’n uitsonderlike hooggety, maar dis maar net ’n goeie verskoning om weer te gaan kuier in daai geweste!
Skuins na ontbyt die volgende oggend is ek en Madaléne na die plaas Oerwoud, die tuiste van Cape Rock-wyne, ’n boetiekkelder tussen Vredendal en Lutzville, waar Willie Brand en sy vrou Des, ’n bekende kunstenaar in hierdie geweste, ons ingewag het. Aangesien Willie meer ’n garagiste-wynmaker as ’n boetiekwynmaker genoem kan word en daar dus nie ’n fênsie kelder of proelokaal is nie (baie wynprodusente spog dat hulle wyn “met die hand gemaak word” ... wel, hier is dit beslis die geval!), het ons sommer in hul voorkamer stelling ingeneem rondom ’n tafel met 6 van sy Cape Rock-wyne en gou-gou soos ou vrinne gekuier.