Uit bostaande voorbeeld is dit ook duidelik dat sy narratiewe strategieë veelvuldig is, soos om ’n saak, voorwerp of aksie uit verskillende perspektiewe te beskryf, of om ritse briljante en gepaste analogieë te gee (Carter 2001:39).
Ter wille van die omvang van hierdie bespreking en die “tydsaspek” word die verskillende karakters nie beskryf of bespreek nie. ’n Opsomming van die belangrikste karakters word wel in ’n addendum gegee. Die rigtinggewer vir die volgende bespreking is die Verteller en die ek en die fiktiewe kunstenaars in die roman.
Maar wie is die Verteller? Die Verteller is nie Proust nie. Hy gebruik wel die oë en die ore, die lewe en kultuur van die skrywer.
In die roman is die ek en die Verteller ’n karakter, dus ’n dubbele personifikasie in een voornaamwoord; daar is vermenging maar ook ’n verdeling van die ek. Soms is die Verteller “ek” en ander kere weer “ons”. Die Verteller het nie ’n naam nie en ons weet nie hoe hy lyk nie. Hy is passief en deursigtig, orals en nêrens, soms ’n spioen, soms ’n voyeur, en hy verskyn in onwaarskynlike situasies. Die leser is deel van die Verteller se ervaringswêreld, die rykdom en kompleksiteit, sy herinneringe, sy emosies en sy innerlike lewe (Rodgers 2001:96, 98; Prendergast, 1993).