Jabuticaba (of druiweboom) - Nuut
Jabuticaba (of druiweboom)
Die jabuticaba (of jobaticaba) dit is 'n eksotiese vrugteboom ook bekend as druiweboom en oorspronklik van Brasilië. Dit is regoor die wêreld bekend vir sy besondere vrugte wat direk uit die stam sowel as op die takke ontstaan. Dit is groot bessies soortgelyk aan druiwe, met 'n afgeronde vorm, donker, lekker en soet.
Die vrugte van jabuticaba is baie gewild in Brasilië vir vars verbruik of die voorbereiding van gele en likeure.
In hierdie artikel sal ons hierdie nuuskierige eksotiese boom leer ken. Ons sal ook die verbouingstegnieke op die vasteland van oorsprong sien en verstaan ​​onder watter omstandighede dit in Italië verbou kan word.
Identifisering van die jabuticaba
Jabuticaba of jobaticaba is die algemene name om sommige botaniese spesies uit die familie van te identifiseer Myrtaceae, vriendelik Plynias. Nege spesies behoort tot hierdie klassifikasie; die twee wat die meeste verbou word, is: Plinia jaboticaba (waaronder die variëteit opval Sabará, die mees algemene in Brasilië) en die Plinia cauliflora, ook bekend as Jabuticabeira-açu, Ponhema of Paulista.
Oorsprong van die jabuticaba
Hierdie boom is inheems aan die suide van Brasilië, maar kom ook voor in Bolivia, Paraguay en Argentinië. Die vulgêre naam Iupoti'kaba is van Tupi-oorsprong en verwys na die afgeronde vorm van die vrugte. Die spesie is endemies aan Brasilië en word wyd gebruik in stedelike binnehowe, sowel vir sy oorvloedige vrugte as vir ornamentele doeleindes.
Botaniese eienskappe van jabuticaba
Jabuticaba is 'n baie stadig groeiende boom wat nie groot word nie. Haar hoogte gemiddeld dit is 8-10 m, met 'n digte kroon, met 'n deursnee van meer as 15 m.
Dit is soort van met dra amper struikgewas, wat selde op 'n enkele stam groei. Lang en dik takke hulle vertrek direk van die grond af en styg opwaarts en eindig met 'n oorvloedige blare na buite.
In die jeugfase het die blare hulle is helder, salmkleurig. As die boom volwasse is, is dit heldergroen.
Die blom van die jabuticaba is werklik skouspelagtig. Die blomme bedek die stamme en die grootste takke heeltemal. Hierdie verskynsel word gesê blomkool (vandaar die botaniese naam van die spesie) en kom ook voor in meer plaaslike bome soos byvoorbeeld die johannesbrood en dieJudasboom.
Die blomme is in klein groepies gekonsentreer en is wit van kleur. Elkeen het vier wit, harige blomblare, met ongeveer 60 meeldrade tot 4 mm lank.
In Suid-Amerika blom die jabuticaba selfs twee keer per jaar en in die subtropiese gebiede is die bloei aaneenlopend.
Bestuiwing word hoofsaaklik gekruis deur die wind (anemofiel).
Die oorvloedige blom word gevolg deur vrugte, wat die jabuticaba wêreldwyd beroemd maak.
Die vrugte, wat die hele houtoppervlak van die boom bedek, het ronde vorm en grens aan ellipsoïdaal.
Die kleur is aanvanklik groen, baie donker as dit heeltemal ryp is, met skakerings wat wissel van pers tot swart. Om hierdie rede lyk die vrugte soos dié van wingerdplant en jabuticaba staan ​​ook bekend as druiweboom.
Die grootte van die bessies is afhanklik van die variëteit. Dit kan wissel van 1 cm in deursnee tot 4 cm.
Die skil van die vrugte is taamlik hard, maar bevat 'n witterige, sappige, deurskynende gelatienagtige pulp. Die smaak is soet met 'n sub-suur-noot, muskatel.
Die skil van die vrugte het egter 'n hoë tannieninhoud, dus word dit gewoonlik nie verbruik nie.
Om die vrugte te eet, druk dit net in u mond.
Hoe om jabuticaba te kweek
Die klimaatsone by uitstek vir kweek jabuticaba dit is van die subtropiese tipe. Dit moet dus 'n gebied wees wat gekenmerk word deur altyd sagte temperature, groot reënval en hoë humiditeit.
Die verbouing van jabuticaba dit is baie gedifferensieerd, aangesien daar verskillende stamme van dieselfde spesie is. Dit is byvoorbeeld teenwoordig in sommige streke van Argentinië wat in die winter temperature onder vriespunt het. Dit beteken dat, met die nodige voorsorgmaatreëls, die jabuticaba ook op ons breedtegraad gekweek kan word.
Reeds op Sisilië is daar 'n paar eksemplare wat suksesvol gekweek word deur tuiniers wat passievol is oor eksotiese vrugte soos avokado is mango. Die sitrusgroeiklimaat kan dus voldoende wees.
Na ons mening hou die probleem van die groei van jabuticaba in Italië meer verband met droogte as met temperature. Om weelderig te groei, het die boom humiditeit en dus waterhulp nodig.
Die ideale blootstelling is in volle son.
Die los tipe grond dit is ideaal om jabuticaba te verbou. Die belangrikste is dat dit 'n goeie voorraad het organiese stof dit is 'n pH basies suur of neutraal. Dit vermy soutgrond en verdra kalkagtige mates matig.
Soos genoem, is diebesproeiing dit is belangrik vir blom en vrug.
Die boom het nie 'n te diep wortelstelsel nie, daarom is dit nodig om gereeld te besproei, veral in droogtetye. Daar moet egter op gelet word dat die plant nie van waterstagnasie hou nie, daarom is dit raadsaam om voldoende dreinering te verseker.
Jabuticaba propageer maklik van saad. Die saad behou hul ontkiembaarheid vir 'n kort tydjie nadat die vrugte gepluk is, en moet dus dadelik geplant word. Ek is poli-embrionies, wat elk tot ses plante kan produseer. Vanaf die saai tot die ontkieming duur ongeveer twee maande.
Die probleem met saadgebore jabuticaba-plante is dat dit baie lank neem om vrugte te produseer. Dit neem 8 tot 15 jaar! Om hierdie rede word dit meer gereeld gespeel vir enting.
As u dus die bewerking van die druiweboom wil probeer, is die beste oplossing om plante te vind wat reeds by 'n gespesialiseerde kwekery ingeënt is. Die oorplanting moet in die laat winter gedoen word.
Daar is egter baie voortplantingstudies.
Vir 'n suksesvolle verbouing van jabuticaba is 'n taamlike groot sesde plant belangrik. Uit die opnames wat in Brasilië gedoen is, word die beste produksies behaal met bome wat 10 m van mekaar geplant is. Met hierdie afstand word voldoende beligting verseker, selfs van die stamme en takke wat vrugte dra.
In elk geval is dit raadsaam om nie minder as 7 m weg te gaan nie, selfs al is die groei van die boom stadig en daarom kan al hierdie spasie na 'n vermorsing lyk.
Goeie ding is die basiese bevrugting ten tye van aanplant. Dit word aanbeveel om del volwasse mis moet op die bodem van die gat geplaas word waar die boom geplant word. Elke jaar, aan die einde van die winter, kan bemesting herhaal word, wat die grond rondom die stamme van die land verander huiskompos of vanerdwurm humus.
Dit is raadsaam om 'n laag natuurlike deklaag te gebruik om die grondvogtoestande te verbeter en die watertoevoer te beperk. Die bruikbare materiale is: strooi, jute of skaapwol.
Die jabuticaba benodig nie spesiale snoeiwerk nie. Die boom moet vrygelaat word om te groei om sy groot takke te ontwikkel en sodoende die produksie te verhoog.
Die enigste snywerk wat gedoen moet word, is die doel om droë of beskadigde hout te verwyder.
In die verbouingsareas van jabuticaba word vrugverdunning toegepas, net soos wat byvoorbeeld gebeur vir ons appelkoos.
As die boom aan die begin van die vrugte is, kan die kleiner bessies verwyder word en die trosse verdun. Op hierdie manier sal die oorblywende vrugte groter groei.
Die jabuticaba is 'n baie rustieke boom wat nie aan spesifieke siektes ly nie.
In die oorsprongsgebiede is opgemerk dat sommige bome deur die bome geraak is roes (Puccinia psidii), gedurende taamlik aanhoudende reënseisoene.
As parasiete is die grootste probleme wat ontstaan voëls en aan klein soogdiere wat vrugte liefhet. Die probleem is te wyte aan die feit dat die vrugte van die jabuticaba op die stam groei, maklik bereikbaar is.
Die oes van die vrugte word met die hand gedoen as dit donker gekleur is. Op ons breedtegraad moet die volle rypwording van die jabuticaba in die middel van die somer plaasvind, terwyl ons weet dat dit in die oorsprongsgebiede verskeie kere geoes word.
Die vrugte verval vinnig, na oes moet dit binne 3-4 dae verteer word. Dit is waarskynlik die rede waarom hierdie botaniese spesie nie veral buite die oorsprongsgebiede versprei word nie. Die feit dat u nie die finale produk kan opberg nie en daarom kan verhandel, maak uitgebreide verbouing nie gerieflik nie.
Dit is feitlik onmoontlik om ingevoerde jabuticaba-vrugte te vind.
Die gebruike van jabuticata
In Brasilië is die jabuticaba 'n vrugteboom van groot waarde en tradisie.
Benewens vars verbruik, wat, soos ons gesê het, binne 'n paar dae na die oes moet plaasvind, word hierdie bessies, soortgelyk aan druiwe, ook vir verwerking gebruik.
Die mees algemene voorbereidings is: jellie, stroop, roomys, soet en sout souse, likeurs, gegeurde wyne.
Eienskappe van jabuticata
Die vrugte van jabuticata is 'n uitstekende bron van antosianiene antioksidante eienskappe. Die fenoliese ekstrakte daarvan is ook nuttig vir verskillende giftige gifstowwe teë te werk.
Vars vrugte het uitstekende voedingswaardes, hieronder gelys per 100 g produk:
energie (Kcal) 45.7
lipiede (vette) 0,01%
triptofaan 1 mg
lysien 7 mg
Jaboticaba is 'n boom wat in die suidelike provinsies van Brasilië groei.
Die eienaardigheid van hierdie boom is dat die vrugte daarvan direk op die stam ontwikkel en nie net aan die punte van die takke nie.
Na blom is die jaboticaba bedek met klein bruin "balletjies" oor die hele stam, wat dit 'n oorspronklike voorkoms gee. Die vrugte kan esteties soortgelyk wees aan groot rooi druifbessies.
Hulle is sfere van 3-4 cm in deursnee. Hulle vel is bruin en taamlik dik. Die pulp is deursigtig en is wit.
Wat is 'n Jaboticaba-vrugteboom?
Soos genoem, dra die jaboticaba-vrugteboom vrugte langs ou takke en stamme eerder as langs nuwe groei soos in die meeste ander vrugtebome. Die 1- tot 4-duim lang blare van die jaboticaba begin as salmkleurig wanneer dit jonk is, en na volwassenheid word dit donkerder tot donkergroen. Die jong blare en takkies het ligte hare.
Sy blomme is 'n bleekwit, wat 'n donker, kersieagtige vrug tot gevolg het, wat reguit van die boom geëet kan word, of dit in bewaring of wyn gemaak kan word. Die vrugte kan afsonderlik of in digte trosse gedra word en is aanvanklik groen, en word donker pers tot byna swart wanneer dit ryp is en ongeveer 'n duim in deursnee.
Die eetbare bessie bestaan ​​uit 'n wit, geleiagtige pulp wat een tot vier ovale plat sade bevat. Die vrugte word vinnig ryp, gewoonlik binne 20-25 dae na blom. Die bessie word beskryf as baie soortgelyk aan 'n Muscadine-druif, behalwe vir die ooreenkoms tussen die saad en het 'n effens suur en effens pittige geur.
Die boom blom deur die loop van die jaar met tussenposes en is immergroen, word dikwels gebruik as 'n monsterboom, eetbare vrugteboom, struik, heining of selfs as 'n bonsai.
Die vrugte van die Jaboticaba
Die Jaboticaba gee sy vrugte twee keer per jaar, maar as dit gereeld natgemaak word, soos in tropiese gebiede, kan dit blom en vrugte bykans die hele jaar produseer. Hier is die vrugte van hierdie baie gewilde boom in Brasilië
Hierdie vrugte word vars geëet of in die vorm van sap. Aangesien dit vir 'n kort rukkie hou (na 3 of 4 dae begin dit gis), word dit ook gekook, byvoorbeeld in koek, konfyt of in wyn of likeur omskep.
Hul kort rakleeftyd verklaar waarom hulle nie bekend is buite Brasilië nie. In hierdie land is hulle egter baie gewild. Die stad Contagem dra byvoorbeeld elke jaar 'n fees aan hom toe wat 'Jaboticaba Festival' genoem word.
Om te ontdek: Graviola, die boom met 100 deugde
Niks klop vars vrugte, met die hand gepluk uit die bos of boom nie! Baie soorte vrugte is maklik om te verbou en lewer 'n ryk oes van heerlike vrugte. Daar is altyd plek in 'n tuin vir vrugtebome. Vrugte is lekker en gesond, ryk aan vitamiene en minerale. Deur dit binnenshuis te kweek, kan u seker wees dat dit geen plaagdoders bevat nie.
Bessies groei op meerjarige struike wat klein bly. Dink aan bessies, swartbessies en frambose. Aarbeie is ook bessies, hoewel dit nie op struike groei nie. As die ruimte beperk is, kies u bessies wat op mure of pergola's groei, soos swartbessies, druiwe of kiwi's. Bessies het nie baie ruimte nodig nie, maar hulle sal u verbaas met groot opbrengste.
Dit is vrugtebome soos appel- en peerbome. As u genoeg ruimte het, voeg dit die tuin ekstra by. In die lente word vrugtebome altyd gevul met wit of ligpienk blomme. In die herfs is die vrugte ryp en die blare is getinte met herfsskakerings. Daar is variëteite wat min soos die kolomme groei, van medium tot lae hoogte. Vrugtebome wat nie baie hoog word nie, is ideaal vir 'n patiopot. Dan kan jy jou appels, pere en pruime geniet!
U kan natuurlik u eie vrugte op die terras verbou! Daar is baie vrugtesoorte wat in 'n groot pot sal floreer. Daar is verskillende vrugtebome en spesiale struike met 'n lae hoogte wat min ruimte in beslag neem. Kies uit 'n kolomboomboom, 'n bosbessiebos, klim aarbeie, mini-kiwi's, geel frambose, gojibessies en dwergappels. Plant dit in 'n groot pot met gate in die basis en gebruik altyd vars potgrond. Plaas die pot in die son en water dit gereeld. Dit sal 'n gewaarborgde sukses wees!
Bestuiwing van vrugtebome
Vrugte word gevorm na insekbestuiwing van die blom. Stuifmeel word van blom tot blom gedra deur insekte wat na die nektar kom en bestuiwing vind dus plaas. Ons noem dit eintlik kruisbestuiwingsproses. Sommige soorte vrugte benodig 'n sekere bestuiwer, 'n ander eksemplaar van dieselfde verskeidenheid, om vrugontwikkeling aan te moedig. So ook appels, kersies, pruime, pere en perskes. Daar is ook selfbestuiwende plante waarin die stuifmeel binne dieselfde blom beweeg, dus daar is geen ander bome nodig nie.
Vrugte is goed vir jou
Om vrugte te eet is 'n goeie gewoonte! Eet verskillende soorte daarvan om die vitamiene en minerale op te neem. Vrugte bevat min kalorieë, maar baie vitamiene en minerale. Dit bevat baie water en baie vesel en is baie versadigend. As u 'n hele vrug eet, vul u vinniger as 'n vrugtesap.
Besoek ons ​​webwerf vir meer wenke oor die plant en versorging van vrugtebome en bosse.
Aardbeidruifboom (1 jaar), u kan dit vind in die kategorieë:
Plante te koop aanlyn op Mondo Piante: Kwekery spesialiseer in die aanlynverkope van Mediterreense plante vir herplant vir die huis en plante vir die tuin. Ons het al die items wat in die katalogus aangebied word gereed vir aflewering, selfs binne 24 uur na bestelling. Ons aanlyn plantwinkel (e-commerce) bied entoesiaste 'n wye verskeidenheid plante sonder om 'n telefoon- en hulpdiens in die winkel te versuim om u in u keuse te help.
In ons winkel vind u ook 'n afdeling wat toegewy is aan pragtige keramiek wat met die hand gemaak is deur bekwame plaaslike ambagslui, wat almal volledig aanpasbaar is in die opskrifte. Goeie geskenkidees wat ons wou aanvul met pragtige kunsmatige blommerangskikkings.
Die Vivaio Mondo Piante is geleë in Terlizzi (Bari), ook bekend as die stad van blomme. Klante uit die omliggende gebiede kan ons in die winkel besoek en dit op die perseel afhaal, en bespaar die versendingskoste. Ons beveel egter aan dat u ons aanlyn-katalogus gemaklik en in volle vryheid raadpleeg, om die aankoop direk vanaf u huis te kan doen, ook met 'n kredietkaart, in volle veiligheid.
Granaat: versorging, verbouing en verskeidenheid van die tuinboom
Die granaat is 'n boom wat al vir duisende jare in verskillende wêrelddele gekweek is. Dit het kunstenaars en digters geïnspireer en is op doeke, vase en materiaal geverf, terwyl die vrugte selfs vanaf 2500 vC in Egiptiese grafte uitgebeeld is. Om die vele variëteite en die geheime van die verbouing van hierdie pragtige plant te ken, is die eerste stap om dit te versorg.
Die Punica granatum, botaniese naam van granaatjie, behoort tot die familie van Lythraceae en genre Punies. Dit is 'n plant wat gebore word in die geografiese gebied wat van Iran na die Himalaja-gebied in Noord-Indië gaan, maar in die prehistoriese tyd was dit wydverspreid in die Kaukasus en in die hele Middellandse See-gebied.
Dit is onder die vrugtebome die meeste versprei en verbou in Armenië, Azerbeidjan, Iran, Afghanistan, Turkye, Israel en in die droogste gebiede van Suidoos-Asië: van Arabië tot Pakistan, van Indië tot Maleisië en tot Indonesië. Dit kan ook in sommige gebiede van tropiese Afrika gevind word.
In Europa aangekom danksy die Fenisiese handelaars, die granaatjie die antieke Grieke en Romeine het dit veral waardeer en word ook in die Bybel genoem.
Daar granaatjieDit is ook bekend as die granaatappel of granaatappel en is een van die sewe vrugte wat die Beloofde Land in oorvloed produseer. In hoofstuk 8 - vers 8 van Deuteronomium, die vyfde boek van die Hebreeuse Torah en die Christelike Bybel, lees ons: "Land van koring, gars, vye en granate land van olyfbome, olie en heuning". Verder is die granaat saam met druiwe en vye die vrugte wat die twaalf ontdekkingsreisigers na Moses gebring het met hul terugkeer uit die land Kanaän, wat daarna die beloofde land of land Israel genoem word.
En weer, in die boek Eksodus versier die vrugte, 'n simbool van God se seën, die hoëpriester se gewade. In werklikheid lees ons: 'Jy moet pers, pers en skarlakenrooi granaatjies aan die rand daarvan maak, en in die middel sal jy goue klokkies rangskik: 'n goue ratel en 'n granaatjie, 'n goue ratel en 'n granaatjie daaromheen.". In die Koningsboek word granate egter op die hoofstede van die Tempel van Salomo in Jerusalem uitgebeeld.
In die Hooglied, wat eenvoudiger bekend staan ​​as die Hooglied, word die granaatjie dui op getroue en vrugbare liefde, die sterkte van die gevoel wat man en vrou bind, die skoonheid van die geliefde wat soos volg beskryf word: "Soos 'n stuk granaatjie is u tempel agter u sluier" (sien 4.3 6.7).
Selfs in die klassieke mitologie is daar talle verwysings na die plant en word die vrugte dikwels geassosieer met die figure van vroulike godhede soos Afrodite, wat volgens die antieke Grieke die boom op die eiland Ciprus geplant het. 'N Ander legende vertel egter dat die granaat gebore is uit 'n druppel Dionysus se bloed wat, sodra dit op die grond geval het, die eerste boom sou gee.
Die granaatjie, saam met die papawer, word genoem in die mite van Persefone, die dogter van Demeter en Zeus, ontvoer deur Hades en gesleep in die koninkryk van skaduwees en dooies. Hier is haar 'n ryk mandjie vrugte aangebied, maar Persefone het haar beperk tot slegs ses granaatpitte sonder om te weet dat die vrug van die onderwêreld verteer beteken om vir ewig in die koninkryk van die onderwêreld te lewe.
In Latyns-Amerika is die plant in die tweede helfte van die agtiende eeu deur koloniseerders bekendgestel en word vandag nog wyd verbou in Mexiko, Kalifornië en Arizona.
Laat ons uitvind wat die verskeidenheid van granaatjie bekendste, die geheime van verbouing en hoe om die plant te versorg.
Granaat: die bekendste eienskappe en variëteite
Die granaatjie dit is 'n klein boom of 'n plant met 'n bosagtige, bladwisselende en breëblaar struikgewoonte, en het 'n sterk neiging om veral in die eerste lewensjare wortelsuiers te produseer.
Oor die algemeen is granate nie meer as 5-6 meter hoog nie en het 'n skraal, gladde en gereelde stam wat soms effens knoestig kan wees. Die bas is grysbruin van kleur en is geneig om af te skilfer.
Die blare is bladwisselend en met hele rande, blink, smal en langwerpig, teenoorgestelde of onderkant, 2 cm breed en 4 tot 7 cm lank. Die jongeres het 'n rooierige tint, terwyl die volwasse blare 'n heldergroen kleur het met die onderkant van 'n donker kleur.
Die vorm van die blomme, enkel of gegroepeer in trosse, lyk soos die van 'n kelk met 'n deursnee van ongeveer 3 cm en 'n aantal kroonblare wat wissel van vyf tot agt, vermiljoenrooi. By die siervariëteite kan die blomme groter, dubbel en rooi, geel, wit of bont wees.
Die Balausta, die botaniese naam van die vrugte wat eenvoudiger as granaatjie of granaat bekend staan, is rond, het 'n leervel en 'n grootte wat verander na gelang van die variëteit wat u kies om te groei. Binne-in kan die granaat tot 600 arils of rooi sade bevat wat natuurlik of in die vorm van sap kan verbruik word. Die vrugte, opgeneem in die lys supervoedsel, tesame met spirulina-alge, borrie, gemmer, kakao, gojibessies en Chia sade, vertoon in die apikale posisie die kenmerkende en robuuste kroon van vier tot vyf stukke wat die oorskot van die blomkelk is.
Die kultivars is talryk en verskil in plantgrootte, blomkenmerke, rypwordingstyd van Balausta, soetheid of suurheid van die sade, eetbare of nie-eetbare vrugte.
Hier is die bekendste variëteite van granaatjie:
Malas en Daneh Siah
Shecar en Ashraf (Behshahr)
Rahab, Khafar en Shiraz
Ferdous en Khorasan
Aan die spesie Punies behoort ook die granaatjie van Socotra (Puniese protopunic) met klein rooi of pienk blommetjies en minder soet vrugte. Dit is 'n tipiese plant van die eiland Socotra in die Indiese Oseaan.
Granaatjie - gaan oor die groei en versorging van die plant
Die granaatjie in antieke Rome was 'n simbool van vrugbaarheid en rykdom en het die 'appel van Kartago' of 'Puniese appel' genoem, met verwysing na die naam wat die Romeine toegeken het aan die geografiese gebied waaruit die plant gekom het.
Kweek van die granaatjie is baie oud en as u wil weet hoe om dit te versorg, sal ons al die geheime van Punica granatum:
Grond en klimaat: die plant is 'n tipiese spesies van gebiede met 'n warm en gematigde klimaat, dit verkies sonnige gebiede en ly onder temperature onder 10 ° C en waterstagnasie. Die ideale grond is los en goed gedreineer, maar die plant groei ook goed in kleierige gronde, solank sand met die opgegrawe aarde gemeng word voordat dit geplant word. Dit verdra kalk- en ystertekorte in die grond goed. Die beste tyd om die plant te plant granaatjie dit duur van Oktober tot Desember, maar in gebiede wat deur lae temperature gekenmerk word, is dit verkieslik om tot die einde van die winter te wag om die risiko's verbonde aan skielike ryp te bevat.
Gieter en bemesting: die plant moet gereeld natgemaak word, veral as die temperature baie hoog is. Dit is raadsaam om die grond na sononder nat te maak en die water op te hou in geval van hewige reënval om die risiko van waterstagnasie wat wortelvrot kan veroorsaak, te vermy. Die ideale oplossing is drupbesproeiing, ook genoem gelokaliseerde besproeiing of mikrobesproeiing, 'n metode wat u toelaat om water aan plante toe te dien deur aanhoudende of onderbroke dun waterstrale. 'N Kunsmis op grond van stikstof, kalium en fosfor is nodig vir 'n gesonde en sterk groei van die plant, wat ook nooit magnesium, yster en mangaan moet ontbreek nie. Die kunsmis moet vier keer per jaar in jonger plante toegedien word en minstens twee in volwasse monsters. Potgemaakte granate benodig maandelikse vloeibare kunsmis.
Snoei: die snoei van die plant moet na die oes gedoen word en dus in die herfs of teen die einde van die winter. Vormingsnoei word gebruik om onnodige takke uit te skakel en die plant die vorm te gee wat u verkies, terwyl produksiesnoei nodig is om die plant te lug, siek takke uit te skakel en produksie te optimaliseer. Ten slotte is die snoei van vernuwing daarop gemik om droë, gebreekte en siek dele uit te skakel om die verouderingsproses te vertraag. Groen snoei, aan die ander kant, is 'n soort snoei wat in die somer uitgevoer word en behels die uitskakeling van takke wat nie nodig is vir voortplanting nie en steel voedingstowwe uit die takke wat vrugte dra.
Vermenigvuldiging: die plant vermeerder in die lente deur semi-houtagtige sny, gelaag, suiers of enting. Saadvermenigvuldiging is nie besonder wydverspreid nie, omdat die plante wat met hierdie metode verkry word, meestal nie die eienskappe van die moederplant behou nie.
Siektes: die granaatjie dit is 'n taamlik weerstandbiedende plant, maar kan deur swamsiektes aangetas word, soos alternaria wat ook swart hart genoem word en grys vorm. Onder die plae om op te let, is plantluise en spinnekoppe.