Pedoseksualiteit en pedofilie word as 'n kontrasterende seksualiteit teenoor 'n gebalanseerde, bybelgegewe en morele seksualiteit bespreek.
'n Voëlvlugoorsig word vervolgens gegee oor enkele konsepte wat verband hou met pedoseksualiteit en pedofilie, sodat die erns van die saak verduidelik en besef kan word.
Pedoseksualiteit en pedofilie dui op liefdesverhoudings met kinders of met jongmense. Dit is duidelik dat daar 'n onderskeiding gemaak kan word. Waar 'n neiging of gesteldheid by volwassenes tot liefdesverkeer met kinders of met jongmense aangetref word, het 'n mens met pedofilie te make; waar dit egter oorgaan tot 'n praktyk van seksuele verkeer, is dit pedoseksualisme (Heyns 1986:168; Hutsebaut 2011:23). Pedoseksuele handelings is 'n misdaad en is moreel onaanvaarbaar (Hutsebaut 2011:23). Pedofilie op sigself is nie 'n kriminele oortreding nie, maar wanneer 'n persoon seksuele aktiwiteite met kinders inisieer, word die wet oortree en is die persoon 'n kriminele oortreder (Lanning 2008:386). Pedofilie is nie 'n kriminologiese term nie, maar wel 'n kliniese toestand van die oortreder (Hall & Hall 2007:457). In die kriminologie word die terme kindermolesteerder of kinderoortreder gebruik (Hesselink-Louw & Schoeman 2003:160; Hall & Hall 2007:457).
In die eerste geval word verwys na die re-enactment theory [nabootsingsteorie]. Dit beskryf die direkte herhaling van die seksuele ervarings van die pedoseksuele as 'n kind. 'n Raamwerk is dus daar gestel om skade wat hulle jare later teenoor hulle eie slagoffers aanrig, te rasionaliseer (Carney & Dew 2003:268; Briggs 1995:13). Hierdeur word seks en liefde ook met mekaar verwar (Pryor 1996:34, 152). Later, tydens die molestering van hulle eie slagoffers, word gevoel dat hulle slegs liefde aan hulle slagoffers betoon - in ooreenstemming met die manier waarop daar aan hulle liefde as kinders betoon is (Gilgun 2009:21, 29). 'n Pedoseksuele persoon verduidelik soos volg: