Transformasie in die kerk van Suider-Afrika
Tuis Kruisgewys Maart 2015 Transformasie in die kerk van Suider-Afrika
Geskryf deur Chris van Wyk	|	15 April 2015
Posted in Kruisgewys	- Maart 2015
Die kerk in Suider-Afrika is in 'n baie belangrike oorgangstyd in die geskiedenis van ons lande.
Aan die een kant is daar die opportunistiese misbruik van godsdiens, veral die Christelike geloof, deur politieke leiers soos in die verkiesing van 2014 in die RSA. Daar was 'n pastoor wat president Zuma seremonieel gesalf het en Romeine 13 op onverantwoordelike wyse misbruik het om volgehoue steun vir die ANC aan kiesers op te dring. 'n Mens wonder ook wat agter die Grieks-Ortodokse Kerk se resente verering van president Zuma sit, en of dit nie ook getuig van dieselfde tipe misbruik nie.
Met hierdie soort van anneksasie van God vir 'n politieke doel en agenda, word nie net die integriteit van die Christelike geloof aangetas nie, maar kom die integriteit van God self in die spel. God word as 't ware teen Homself verdeel in sy teenwoordigheid by en aanbidding deur 'n baie diverse groep gelowiges in ons lande.
Die gebeure rondom die afgelope Staat van die Nasie-toespraak van die president vererger hierdie onhoudbare situasie. Die blokkering van selfone, die inroep van die polisie om politieke opponente uit te sorteer en die mishandeling van parlementariërs, spreek van 'n direkte verontagsaming van die Christelike waardes van geregtigheid, menswaardigheid en versoening, soos in die onlangse kommentaar van die Moderatuur van die NG Kerk se Algemene Sinode uitgelig word (verklaring op die webtuiste beskikbaar). Kerke sal toenemend hulleself profeties móét uitspreek téén ie tipe waardes wat deur die presi­dent nagevolg word ten einde hulle integriteit te kan behou.
Aan die ander kant val kerke baie keer self vas in konflik oor sensitiewe en kontensieuse sake – gays, vroue in die amp, eenheid, belydenisse, menswaardigheid – en bemoeilik dit nie net die interne kerklike prosesse nie, maar ook die ekumeniese getuienis en dienslewering van die breë kerk van Christus in ons lande.
Daarby het dienslewering in Suid-Afrika ernstige uitdagings – elektrisiteit, water, munisipale bestuur, tenderprosesse – en dit bring konflik selfs tussen kerklike groepe wat met mekaar 'n pad moet stap. Slegte dienslewering kan moontlik die olie op die vuur wees van die kragte wat ons uit mekaar wil dryf, elkeen in sy eie klein hoekie.
Dit bly daarom 'n gestoei om die positiewe transformasiekragte in die publieke debat en in die kerklike gemeenskap aan die gang te kry.
Ons het besluit om 'n paar leiersfigure uit verskillende kontekste te vra om vir ons 'n artikel te skryf oor hoekom hulle tóg hoop het vir die kerk in Suid-Afrika en waarin dié hoop lê. Ons wil uit verskillende hoeke kyk na dié dinge wat ons vorentoe kan neem, dié dinge wat nie net hoop gee nie, maar wat ons samelewing grondiglik kan transformeer.
Neels Jackson skryf in Die evangelie het nie brieke nie oor die hoop wat kom wanneer gelowiges betrokke raak by die armstes van die armes. Dit ontsluit die krag van die evangelie wat nie brieke het nie.
Leon Wessels skryf in Christokrasie of demokrasie? oor die grondwet se besker­ming van vryheid van geloof, wat ook beteken dat jy nie jou godsdiens in iemand se keel mag afdruk nie. Wedersydse respek ontlont die potensiaal van konflik en laat ons saam fokus op die waardes wat in die grondwet ons aan mekaar bind. Dáár moet die publieke stem van die kerk gehoor word.
Coenie Burger skryf in Solank ons hoop meer is as ons angs ... oor die insig van die sosioloog, James Davison Hunter, in sy boek "To change the world". Ons moet nie fokus op die invloed van politici om dinge te verander nie, maar op die invloed wat ons as kerke op die kultuur van die land kan uitoefen. Gesprek en samewerking as "betroubare metgeselle" in die openbare sektor van skole en universiteite, die regspleging, die media, beroepsorganisasies, talle nie-regerings organisasies en die sakewêreld, kan ons wêreld grondig verander. Daar is reeds 'n magdom verhale van gewone mense wat besig is om in hulle omgewings na ander in nood uit te reik. Dit is dié gawes van God wat hoop gee en die angs verdryf.
Mary-Ann Plaatjies-van Huffel skryf in Christus - die hoop van die wêreld oor die vertroue dat die kerk die wêreld kán transformeer. Ons hoef nie die wanhoop in die wêreld na te praat nie. Ons kán 'n verskil maak met die Christelike waardes van integriteit, barmhartigheid, medelye en nederigheid. Sy roep die kerk op om betrokke te raak in dade van diens aan mekaar en geregtigheid teenoor die ander. Jesus is steeds die hoop van die wêreld, al lyk die toekoms ook vir ons op die oog af uitsigloos.
Sam Dandala skryf in Transform from within dat ons van nature veran­dering haat, maar dat sonder transfor­masie, veral binne onsself in terme van ons houdings teenoor ander, daar geen vordering in ons land en verhoudings sal wees nie. Ons moet self die verandering wees wat ons graag wil sien.
Willem Pretorius skryf in Bure vir vuurslaners oor die praktiese maniere waarop Kameeldrif-gemeente by veldbrande in hulle gebied betrokke geraak het met water, bier, oogdruppels, hoofpynpille en energiestafies. Op hierdie manier het hulle verhoudings gebou met die gemeenskap en glo hulle dat deur hulle doen en betrokke wees, ander die Een sal ontmoet wat eerste gehelp het.