Ten spyte van 'n "groot uitdaging" langs klimaatsverandering en terrorisme, is die feit van 'n verouderende samelewing nie nuut nie; Dit het vir 174 jaar stil geword oor alle ontwikkelde lande: data oor vroulike lewensverwagtings wat in 1840 begin, toon elke tien jaar 'n gemiddelde toename van twee maande.
Die lineêre baan van hierdie verhoging is merkwaardig en toon geen teken van 'n plato bereik nie. Hierdie eeu, die vinnigste groeiende gedeelte van die bevolking is baie oud; Daar is vandag 10m-Britte wat kan verwag om ten minste 100 te leef.
Die bekende reaksie op sulke inligting is negatief: veroudering is 'n probleem. Dit is beslis die oorheersende mediaverhaal, met algemene verwysings na die "koste" en "laste" van veroudering. Natuurlik verminder hierdie verhaal die ekonomiese, sosiale en kulturele bydraes van ouer mense, byvoorbeeld in gesinne as grootouers en in plaaslike gemeenskappe. Dit ignoreer ook die baie hoë vlakke van solidariteit tussen geslagte wanneer dit dikwels aandui dat die baba-boomers hulpbronne van jonger generasies steel.
Soos ek in 'n onlangse aangevoer het Britse Akademie debat, wetenskaplike navorsing toon dat hierdie dominante verhaal verouderd is. Daar is 'n wyd waargeneem "gestruktureerde lag" van ongeveer 20 jaar tussen demografiese verandering en beleid en institusionele reaksies. Dit beteken dat ons idees oor veroudering in die verlede vasstaan. Byvoorbeeld, die stille langlewende rewolusie word ondersteun deur verbeterde gesondheid, hoewel dit nie altyd konsekwent is nie. Dus, vir baie mense in terme van fisiese kapasiteit, is 70 die nuwe 50.
Inkomens op ouderdom het gestyg en armoede is verminder (hoewel dit nog ver van die uitwissing is). Daar is 'n nuwe tendens weg van vroeë uitgang van werk na verlengde werkslewe; meer as 1m mense werk buite hul pensioen ouderdom. Daar was ook 'n groot kulturele verskuiwing, in die letterkunde, kuns en 'n paar mode gerig op die latere lewe. En die anti-aging industrie is miljarde pond ter waarde.
Naas hierdie veranderinge in die betekenis en ondervinding van die latere lewe, is daar nuwe bewyse wat vereis dat ons die strukturele struktuur oorbrug en die las scenario met 'n ander vertelling vervang. Die wetenskap vertel ons dat, terwyl veroudering onvermydelik is, dit baie wisselvallig en plastiek is. Die liggaamlike slytasie wat veroudering beteken, in biologiese terme, word hoofsaaklik veroorsaak deur omgewingsskade, nie genetika nie.
Die belangrikste risikofaktore sluit in swak dieet, gebrek aan oefening, stres, lae sosiale klas, rook en so aan. Dit veroorsaak die chroniese toestand (soos hartsiektes en beroerte) wat die lewe voortydig beëindig of afskakel. As ons dus die impak van die risikofaktore kan verander en chroniese toestande kan verminder, kan ons aktiewe lewens verleng. Byvoorbeeld, daar is bewese skakels tussen fisiese oefening en laer risiko's van siektes soos beroerte en diabetes.
Die konseptuele basis vir 'n nuwe visie van die latere lewe in ons samelewing is "aktiewe veroudering", of om die maksimum deelname van mense soos hulle ouer word, te kry. Hierdie konsep sal poog om 'n kombinasie van individuele, organisatoriese en maatskaplike aksies te bereik om risiko's te minimaliseer en welsyn te maksimeer wanneer mense ouder word, en dit sal by die geboorte moet begin. By sy kern sou voorkoming wees: mense in staat stel om mense te ondersteun om fisiese en geestelike funksionering te handhaaf.
In teenstelling met die stultifying negatiewe reaksie op veroudering, dui navorsing op die moontlikheid van 'n baie meer positiewe visie. Daar is potensiële blokkasies, soos die vetsug epidemie en verslegtende ongelykheid. Nie te praat van politici en denktanks nie, waarvan sommige oënskynlik die hel gebuk is om generasie-twis te skep. Maar as dit oorwin kan word, bied die belofte van aktiewe veroudering vir almal voordele vir almal, selfs die skatkis.
Die oorspronklike artikel is gepubliseer op Die gesprek.
Alan Walker is professor in Maatskaplike Beleid en Sosiale Gerontologie aan die Universiteit van Sheffield. en is direkteur van die New Dynamics of Aging Programme aan Sheffield University. Sy navorsingsbelange dek 'n wye verskeidenheid in sosiale analise, sosiale beleid en maatskaplike beplanning. Hy is 'n spesialis in sosiale gerontologie en met twee kollegas in Nederland is verantwoordelik vir die ontwikkeling van die konsep van sosiale gehalte en is hy die Europese Stigting vir Sosiale Kwaliteit, wat in Amsterdam gebaseer is.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > demokrasie > hervormings > Lewe langer: Verander verouderde idees van wat dit beteken om oud te word