Monasticisme ontwikkel, deels, omdat mense stilte soek. Mario Mifsud Kim
In ons hedendaagse wêreld het geraasbesoedeling gevaarlike vlakke bereik.
Die Wêreldgesondheidsorganisasie het aangevoer dat "oormatige geraas" 'n ernstige bedreiging vir die mens se gesondheid is. studies het dit gewys oormatige blootstelling om geraas veroorsaak nie net gehoorverlies nie, maar lei ook tot hartsiektes, swak slaap en hipertensie.
In sommige dele van die wêreld, 'n geheimsinnige "Droning klank," soortgelyk aan 'n "dieselmotor wat in die nabye omgewing is," is beskryf as "marteling" vir die klein persentasie van die bevolking wat dit kan hoor.
Ek is 'n geleerde van vroeë Christendom en my navorsing toon dat die monasticisme gedeeltelik ontwikkel het omdat mense die stilte van stil plekke soek.
Maar vir hulle, soos ons, was dit 'n stryd.
Antieke filosowe oor geraas
Romeinse Stoïs-filosoof Seneca. Peter Paul Rubens
Antieke Griekse en Romeinse filosowe het gereeld geluid as 'n ernstige beskou afleiding, een wat hul vermoë om te konsentreer, uitgedaag het.
Om net een voorbeeld te gee: Die Stoïs-filosoof Seneca beskryf in groot detail die geluide wat uit 'n badhuis kom net onder die kamer waar hy skryf, wat sy irritasie uitdruk in die afleidende "Babel" rondom hom. Aan die einde van sy brief sê hy dat hy besluit het om stil te bly.
Geraas en Christelike klooster
Daar was baie redes waarom Christene kloosterwese ontwikkel.
Antieke Christelike skrywers, soos John Cassian, beweer dat die oorsprong van die monasticisme lê in die voorbeelde wat deur die apostels van Jesus gestel is, wat alles opgegee het om hom te volg.
Sommige moderne geleerdes het aangevoer dat monasticisme 'n natuurlike ontwikkeling was wat die vroeë geskiedenis van vervolging van Christene, wat 'n siening van lyding gevorm het as 'n sleutel manier om sy toewyding aan die geloof te wys.
Terwyl die oorsprong van monasticisme nie heeltemal duidelik is nie, weet geleerdes dat Christelike monnike op filosofiese sienings oor geraas en afleiding getrek het en in sommige gevalle verkies het om die kakofonie van die stedelike lewe vir die wildernis te verlaat. Selfs toe hulle in stede of dorpe gebly het, geskrifte Uit hierdie tydperk wys hulle dat hulle 'n lewe soek wat vry is van die afleiding en las van die samelewing.
Neem byvoorbeeld die storie van Paul, 'n jong Christen in Egiptiese Egipte, geïdentifiseer deur sy biograaf, Jerome, as "die eerste kluizenaar."
Jerome sê dat Paulus "te midde van donderslae van vervolging op 'n aansienlike afstand en in 'n meer afgesonderde plek na 'n huis teruggetree het."
Die verhaal van Antonie, 'n kontemporêre van Paulus, word deur die Alexandriese biskop geskryf Athanasius, wat beskryf hoe Antony is gelaai met die versorging van sy suster na die dood van sy ouers. Afgetrek deur die skare van bure wat toegang verlang tot sy ouers se rykdom en eiendom, het hy besluit om sy dorp te verlaat en 'n kluis te begin.
Ruis in die woestyn
Ruis het in baie vorme gekom. In "Die lewe van Antonie, "Byvoorbeeld, duiwels donder, ongeluk en hysbak. Alhoewel die beskrywings van sulke geluide blyk te wees ouditiewe hallusinasies, die tekste beskou hulle as werklik, nie fiksie nie.
klooster reëls en woorde instruksies monnike oor die gevare van menslike spraak, lag, en selfs die geraas van kinders in kloosters.
Hierdie tekste beklemtoon die belangrikheid van stilte in twee vorme: 'n stil omgewing waarin monnike kan konsentreer en ook weerhou van te veel praat. Baie van die woorde vra monnike na "bly stil."
Maar selfs soos hierdie stories suggereer dat Christelike monnike eensaamheid kies deur in die woestyn in te gaan, toon dieselfde verhale dat stilte nie gevind moet word nie, selfs in die verste wildtuin.
As die reputasie van Antony en ander monnike uit Egipte versprei oor die Middellandse See, die verhale van Antony kla dat "die woestyn 'n stad geword het."
Te veel mense het blykbaar die wysheid van die eremiete gesoek en 'n afleiding veroorsaak wat met die stadslewe verband hou deur pelgrimstogte te neem om hulle te sien.
Die soeke na stilte was 'n ewige. Brian Ambrozy, CC BY-ND
Die uitdagings van geraas en afleiding was eintlik altyd deel van die kloosterlewe.
En so bly dit tot vandag toe. Een van die maniere waarop monnike en nonne hierdie uitdaging hanteer het, is deur innerlike gevoelens te bewerkstellig stilte en innerlike stilte deur praktyke soos oordenking, gebed en sit in eensaamheid.
In Grieks, die taal van die vroegste Christelike kloostertekste, word die woord "hesychia"Word gebruik om die" innerlike stilte te beskryf ... wat al die deugde uitbring "en met verloop van tyd word dit 'n sentrale doel van Christelike monastiek.
Die ou soeke na stilte kan ons dalk leer hoe om te reageer op die uitdagings van ons toenemend harde wêreld en ons eie stilte te vind.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Die stryd om stilte in die antieke kloosterwêreld en nou te vind