Met die wysheid wat in die 30-jare verkry is, besef ek nou dat ek ook ons ​​vriendskap op daardie tydstip verraai het. Ek kon haar die voordeel van die twyfel gegee het en dit ten minste gepraat het en haar die kans gegee het om te verduidelik. Ek kon ons vorige vriendskap vereer het en daarna genesing wou hê. Ek kon "vrede 'n kans gegee het".
Ons dink soms dat die liefde, vreugde en vryheid vir ons kom van ander, maar hulle is eerder gegenereer vanuit ons - en die donker griewe ons vashou aan is groot struikelblokke tot ons die skep van hierdie realiteite in ons lewens. Elke wrok en wrok word 'n struikelblok op ons pad, struikel ons wanneer ons dit die minste verwag.
Wie is diegene wat deur die ou wrokke seergemaak word? Ons is, en ons kinders, en die mense waarmee ons saamleef en werk, en die mense waarmee ons in aanraking kom. Die wreedhede wat ons dra, kleur al ons interaksies op een manier van die ander. Soms word ons bitter, altyd kwaad, vir 'n klein voorval by ander. Ander kere camoufleer ons ons wrokke en hulle kom net op, dink ons, op stresvolle oomblikke, of dalk dink ons ​​hulle raak glad nie ons nie.
Tog, of die kanker van wrok wat in ons woon, sigbaar is of nie, is dit 'n verwoesting in ons wese. Smelt dit weg met vergifnis - eers vir jouself om dit oor al die jare te dra, en laat die ander ook so goed gaan. Kyk na hul aksie vir die les wat dit vir jou hou. Leer om 'n meer liefdevolle persoon daaruit te wees. Leer om 'n beter persoon te wees as wat jy destyds was, of dat die ander persoon was.