As kind het dié woorde sowel as die melodie my hart geroer en geïnspireer om selfs in die moeilikste omstandighede – “waar hoop se laaste spore, in wanhoop my vergaan” – tóg die Here aan te roep en op Hom te vertrou. Dit is juis wanneer dit voel asof die diep waters jou insluk en jy dreig om weg te sink dat hierdie gebed uit ‘n mens geskeur word in die hoop dat Iemand sal hoor. Want, die Here is hoog bo al die nasies, selfs hoog bó die hemel uit. Daar is niemand so majestueus soos Hy nie. Hy: “moet “afbuk om na die hemel en die aarde te kyk”! Dit is asof die ganse hemelruim en die aarde soos ‘n speelding vir die Here is wat Hy van hoek tot kant met een oogopslag kan raaksien. Eersgenoemde geniet egter groter internasionale bekendheid. 'n Belangrike rede daarvoor is heelwaarskynlik dat Dooyeweerd se hoofwerk (De Wijsbegeerte der Wetsidee) van die dertigerjare reeds in die vyftigerjare van die vorige eeu (as A new critique of theoretical thought) in Engels vertaal en gepubliseer is en op dié wyse vir 'n breër leserspubliek toeganklik geword het.