Wanneer topbestuurders bestuursmeganismes te dwang vind, is hulle meer geneig om bedrog te pleeg, volgens 'n nuwe koerant.
Dit is in teenstelling met die konvensionele wysheid dat eksterne korporatiewe bestuursmaatreëls, soos 'n bedreigde oorname, natuurlik finansiële bedrog deur maatskappy-leiers bekamp, ​​sê Robert Hoskisson, professor in bestuur van die Rice University se Jones Graduate School of Business.
"... ons bevindings dui daarop dat beleidmakers 'n paradoks kan ondervind om korporatiewe bestuur te reguleer."
"Baie van ons is bekend met stories oor topbestuurders wat die boeke op die een of ander manier kook," skryf Hoskisson en sy mede-skrywers. "As gevolg hiervan, maatskappye en regulerende liggame implementeer dikwels streng kontrole om te probeer om finansiële bedrog te voorkom. Kognitiewe evalueringsteorie beskryf egter hoe hierdie eksterne kontroles eintlik die teenoorgestelde kan hê van hul beoogde effek omdat hulle bestuurders beroof van hul intrinsieke motivering om behoorlik op te tree. Ons vind dit die geval.
"As topbestuurders strengere eksterne beheermeganismes ondervind, in die vorm van aktivistiese aandeelhouers, die bedreiging van 'n oorname, of ywerige sekuriteitsontleders, is hulle eintlik meer geneig om in finansiële wangedrag betrokke te raak."
Volgens die kognitiewe evalueringsteorie moet mense 'n sekere vlak van selfbeskikking voel. Die teorie beweer dat eksterne monitering en beheer 'n individu se motivering omskryf om op te tree op 'n manier wat die kontroles ontwerp is om te verseker. Dit staan ​​in teenstelling met die agentskapsteorie, wat beweer dat mense deur selfbelang gedryf word.
Volgens hierdie gedagtegang moet die teenwoordigheid van eksterne bestuursmeganismes bestuurders minder geneig maak om hulself te verryk deur middel van finansiële bedrog. Die bykomende ondersoek verhoog die kans om gevang te word.
Om te toets of kognitiewe evalueringsteorie van toepassing is op topbestuurders, het die navorsers institusionele en regulatoriese data van 1999 tot 2012 van maatskappye in die S & P 1500-indeks bestudeer. Hulle het gefokus op drie soorte eksterne bestuursmeganismes: toegewyde institusionele beleggers, die bedreiging van korporatiewe oorname en graderingsagentskappe.
In die eerste meganisme het toegewyde institusionele beleggers toegang tot sleuteldata omdat hulle voorraad oor langer as gemiddelde tydperke hou en die senior bestuur se aksies noukeurig dophou. Tradisionele agentskapsteorie dui daarop dat finansiële bedrog deur bestuurders onder sulke kolligte moet krimp. Maar die data het die teenoorgestelde getoon. Hoër vlakke van toegewyde institusionele eienaarskap is gekoppel aan hoër vlakke van bedrog.
Die skrywers het bevind dat die waarskynlikheid van finansiële bedrogkommissie 36-persentasie verhoog wanneer toegewyde institusionele eienaarskap van 4.5 persent (gemiddelde) tot 11.2 persentasie verhoog (gemiddelde plus een standaardafwyking).
'N dreigende korporatiewe oorname druk ook maatskappye. Lackluster bestuur word vinnig verdryf; swak presteerders kry verwerf. Om die gevolge van hierdie eksterne druk te bestudeer, het die navorsers ontleed hoe finansiële bedrog verskil as bestuurders van hierdie druk beskerm word deur oornameverdedigingsvoorsienings - byvoorbeeld, aanstootlike aanstellings, "goue valskerms" en "gifpille", 'n taktiese openbare maatskappy gebruik om vyandige oornames te weerlê deur die teiken se voorraad te verbied duur of andersins onaantreklik vir 'n ongewenste verkryger.
Tradisionele agentskapsteorie voorspel dat bedrog moet toeneem wanneer meer van hierdie skilde in plek is. Maar volgens die data, toe die oornameverdediging toegeneem het, het finansiële bedrog gedaal. Die navorsers het bevind dat die waarskynlikheid van finansiële bedrogkommissie 37-persentasie verlaag het toe die aantal oornameverdedigingsvoorsienings van nul tot een styg.
Laastens, graderingsagentskappe oefen ook druk uit. Sekuriteitsontleders is besig om inligting te begeer en dien dus as 'n tweede paar oë op 'n firma en sy prestasie. Hul resensies kan 'n voorraadprys daal of styg. Volgens die tradisionele agentskapsteorie behoort meer ontleders se kontrole minder geldelike bedrog gelyk te maak. Volgens die bevindings het hoër analiste druk egter gekorreleer met hoër vlakke van bedrog.
Die navorsers het bevind dat die waarskynlikheid van finansiële bedrogkommissie 82-persentasie toegeneem het as die gemiddelde persentasie ontleders wat aankope koop en verkoop, verhoog van 56 persent (gemiddeld) tot 78.5 persent (gemiddelde plus een standaardafwyking).
"Samevattend dui ons bevindinge daarop dat beleidsmakers 'n paradoks kan ondervind om korporatiewe bestuur te reguleer," sê die skrywers. "Die instelling van streng eksterne monitering en beheer kan die intrinsieke motivering van topbestuurders verminder en hul fokus op interne waardes verminder, wat hulle moontlik kan lei om finansiële bedrog te pleeg. Om topbestuurders te veel vryheid van eksterne prestasie druk te gee, kan egter tot gevolg hê dat sommige bestuurders persoonlike winste onttrek ten koste van aandeelhouers.
"Miskien kan bestuurders die reg tot selfstandigheid oor tyd verwerf omdat hulle bewys dat hulle konsekwent in die beste belang van aandeelhouers optree, ten spyte van wie hulle dalk oor hul skouers mag kyk."
Samewerkers van die studie is van Auburn University en Indiana University. Die bevindings verskyn in Strategiese Bestuursjoernaal.
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > geregtigheid > Ekonomiese > Lei meer regulering tot meer bedrog?
Die kleinbekende plaaswerkers wat die grootste vonk gemaak het ...