Kan ons holocaust klassifiseer as die strategiese fout van Hitler se oorlogstyd? - Geskiedenis Podcasts - 2022
Kan ons holocaust klassifiseer as die strategiese fout van Hitler se oorlogstyd?
Kan ons die Holocaust klassifiseer as een van Hitler se strategiese foute in die oorlogstyd?
Die Duitse en Oostenrykse Joodse bevolking was ongeveer 750 000, waarvan driekwart uitgeroei is. Die totale Duitse bevolking was ongeveer 70 miljoen. Maar in 1941, toe die uitroeiingsprogram begin, was die aantal Joodse dwangarbeiders in Duits 60 000, vergeleke met die 2 000 000 buitelandse arbeiders (Fremdarbeiter) [bron]. Die Nazi's het besluit dat dit nie 'n ekonomiese belemmering vir die Holocaust was nie. Verder, in streke waar die skielike afwesigheid van Joodse Arbeid 'n probleem sou gewees het, het hulle die proses vertraag om dit moontlik te maak.
Dit lyk logies dat die oorgang van dwangarbeid na uitwissing deur arbeid en die slagoffering van die Joodse bevolking tot koste sou lei (van die ondoeltreffendheid om geskoolde werkers na harde arbeid te verskuif, na die uitgawes van pogings om hierdie verskriklike misdade te pleeg). ). Dit was seker die ontwrigtings wat die Nazi's in gedagte gehad het en het geen ekonomiese rede gesien om nie verder te gaan nie. Ek sal sê dat die Jode wat uit verowerde lande vir dwangarbeid gebring is, waarskynlik 'n algehele voordeel vir die Duitse oorlogspoging sou wees, maar ek noem dit nie as die 'holocaust' nie, aangesien ek aanvaar dat die alternatief wat die vraesteller in gedagte het, hierdie buitelandse Jode in elk geval aan die Fremdarbeiter -stelsel toewys.
So nee, dit was nie 'n groot strategiese fout nie. Ek het nie ander hoeke oorweeg nie, soos die uitwerking daarvan op hul kernprogram, maar in rou ekonomiese terme blyk dit dat die Nazi's nie gestraf is vir hul verskriklike misdade nie. Ten slotte was Holocaust, hoewel dit een van die gruwelikste misdade teen die mensdom in die geskiedenis was, nie so ekonomies belangrik as wat OP vermoed het nie.
As die doelwit van die vraag is, het Hitler die Tweede Wêreldoorlog verloor as gevolg van die manier waarop hy die Jode en ander mense van wie hy nie gehou het nie behandel het, is dit 'n baie interessante vraag.
Daar is eintlik TWEE kwessies hier. 1) Het die koste van hulpbronne wat in die Holocaust bestee is, gehelp om die oorlogspoging te verslaan, en 2) het die 'geleentheidskoste' van die Holocaust gehelp om die oorlogspoging te verslaan?
Die antwoord op 1) is waarskynlik nie. Ander het werklik beter as u s'n geantwoord dat die netto resultaat waarskynlik naby nul was as u die winste van Duitsland uit 'dwangarbeid' en die koste van die 'program' uitwerk.
Die meer interessante vraag is: het Hitler 'n geleentheid om die Tweede Wêreldoorlog te wen, misgeloop deur die Jode (en ander) BETER te behandel as hy?
Een van die groot "wat as" van die Tweede Wêreldoorlog, was "Gestel Hitler het oorlog verklaar teen" Rusland "in plaas van die Sowjetunie, en hom as 'n" bevryder "voorgestel vir die mense van die Oossee, Wit -Rusland, Oekraïne, ens. , om hul jong mans in sy leër te werf (en Rusland van hulle te ontneem). Wat sou gebeur het? "
Trouens, baie "Sowjet" mense het die Duitsers aanvanklik as sodanig verwelkom totdat die effek van Nazi -beleid duidelik geword het. Sonder om in te gaan op die vraag of Hitler werklik die oorlog sou gewen het, is dit veilig om te sê dat hy 'nader' sou wees om te wen as hy Jode, Pole en nie-Russiese Sowjets beter behandel het. (Minder partydige aanvalle in Rusland en opstand in Warskou, byvoorbeeld). Om dit nie te doen nie, was 'n groot strategiese fout.
'N Voormalige Luftwaffe -vlieënier (77 jaar oud toe ek hom in 1991 ontmoet het) het gesê:' As ons mense soos Einstein (die Joodse atoomwetenskaplikes) gehang het, sou hulle die oorlog gewen het ons. Ek is nie lief vir daardie mense nie, maar ek haat hulle ook nie. " Hy was miskien 'n minderheid onder die Duitsers, en dink in terme van 'wat ons ook al moes doen om te wen', maar in ag genome wie hy was, was dit 'n baie interessante opmerking.
VRYWARING - die antwoord word geskryf uit die oogpunt van die heersers van die Ryk
Die inval in die USSR was nie 'n strategiese fout nie, maar die tydsberekening was jammer.
Die alliansie met Japan was bedoel om aan die Sowjette 'n tweede front in die ooste te bied, om hul troepe van die weste af weg te trek en sodoende die Duitsers makliker te maak. En vir 'n rukkie het dit gewerk, totdat Stalin uiteindelik toestemming gegee het om 'n paar troepe uit Siberië terug te trek om Stalingrad te versterk in die lig van Japan wat nie sy veldtog begin het soos verwag is nie.
Die uitskakeling van Jode was tuis gewild, wat goeie propaganda gemaak het. In vergelyking hiermee was die hulpbronne van die Duitse mannekrag en die industrie relatief lig. Die stelsel bied ook 'n goeie basis vir goedkoop (slawe) arbeid; die meeste Jode was NIE soos wat gereeld uitgebeeld word of doodgeskiet word nie; dit is doodgemaak (die gaskamers in die groter kampe is hoofsaaklik gebruik om die siekes weg te neem en die res is swak na die fabrieke in die omgewing waar hulle aan die fabrieks eienaars verhuur is, terwyl die SS vir hul diens betaal is).
Hierdie stelsel is deels ingestel as reaksie op die aanvanklike en grootliks onafhanklike moorde wat deur die aanvallende Wermacht- en SS -eenhede in Oos -Europa onderneem is, wat waardevolle voorraad koeëls en mannekrag begin opneem het.
In Hitler se ideologie was die uitroei van Jode die doel en doel van die oorlog.
Die grootskaalse uitwissing het in 1942 begin toe Duitsland se oorwinning onseker geword het. Op daardie stadium het Hitler nie meer die moontlikheid gehad om die uitwissing tot die oorwinning uit te stel nie.
In die hele geskiedenis was daar nog nooit 'n oorlog soos dit nie. In sy vernietigingsomvang was die oorlog aan die Oosfront uniek van Leningrad tot die Krim, van Kiev tot Stalingrad, die Sowjetunie was verwoes - ten minste 25 miljoen Sowjet -burgers het gesterf. En wat moes die Duitse aanvallers uiteindelik daarvoor wys?
'N Gebroke, verdeelde land, wat 'n groot deel van sy grondgebied verloor het, en 'n volk belas met die wete dat hulle 'n rassistiese vernietigingsoorlog geloods het en in die proses die kanker van die Holocaust veroorsaak het. Maar ten tyde van die aanval was daar baie mense - en nie net Duitsers nie - wat gedink het dat die besluit om die Sowjetunie binne te val 'n rasionele daad was in die strewe na Duitse eiebelang en boonop dat dit 'n oorlog was wat die Duitsers sou voer wen.
In die somer van 1940 het Adolf Hitler, ondanks sy vinnige en dramatiese oorwinning oor Frankryk, 'n groot militêre en politieke probleem ondervind. Die Britte sou nie doen wat logies lyk en wat die Führer verwag het nie - hulle sal nie vrede maak nie. Tog was Hitler gefrustreerd deur aardrykskunde - in die vorm van die Engelse kanaal - omdat hy sy onmiddellike instinkte gevolg het en die Britte vinnig verpletter het net soos die Franse.
Hitler het in werklikheid beveel dat voorbereidings getref moet word vir 'n inval in Engeland, maar hy was altyd halfhartig in sy begeerte om 'n groot landing op die see te neem. Duitsland, anders as Brittanje, was nie 'n seemag nie en die Kanaal was 'n formidabele hindernis. Selfs as die lug superioriteit kon verkry word, het die magtige Britse vloot nog gebly. En daar was nog 'n, ideologiese, rede waarom Hitler nie ten volle daartoe verbind was om Brittanje binne te val nie. Vir hom sou dit 'n afleiding gewees het. Brittanje het nie die ruimte of grondstowwe bevat wat hy glo die nuwe Duitse Ryk nodig gehad het nie. En hy bewonder die Britte - Hitler het gereeld opgemerk hoe jaloers hy was op hul prestasie om Indië te onderwerp.
Erger nog, as die Duitsers hulle laat betrek in 'n riskante amfibiese operasie teen 'n land wat Hitler nooit as 'n vyand wou hê nie, sou die potensiële bedreiging van sy grootste ideologiese teenstander elke dag sterker word. (Dit was net ironies dat hy nog nie in oorlog was met hierdie vermeende vyand nie, aangesien Duitsland en die Sowjetunie in Augustus 1939 'n nie-aggressiewe verdrag onderteken het.)
Dit alles beteken dat daar vanuit Hitler se oogpunt 'n alternatief was om Brittanje binne te val: hy kan die Sowjetunie binnedring. Sowel Hitler as sy militêre beplanners het geweet dat Duitsland se beste kans op oorwinning was dat die oorlog in Europa vinnig afgehandel sou word.
Hubert Menzel was 'n hoofvak in die afdeling vir algemene operasies van die OKH (die Oberkommando des Heers, die Duitse leër se hoofkwartier), en die idee om die Sowjetunie in 1941 binne te val, het vir hom die koue, duidelike logika gehad: 'Ons het geweet dat die Engelse oor twee jaar, dit wil sê teen die einde van 1942, begin van 1943, gereed sou wees, die Amerikaners gereed sou wees, die Russe ook gereed sou wees, en dan sou ons met al drie hulle terselfdertyd. Ons moes probeer om die grootste bedreiging uit die Ooste te verwyder. Destyds het dit gelyk asof dit moontlik was. ' (Die paragrawe hierbo is geneem uit hoofstuk een van 'War of the Century' deur Laurence Rees, gepubliseer deur BBC Publications, 1999.)
Alhoewel die Sowjetunie die aanvanklike aanslag oorleef het, het die Duitse magte in 1942 hernude aanvalle geloods wat verdere inbrake op Sowjetgebied gemaak het. Dit het die slag van Stalingrad van 1942–43 geverg om die getal beslissend te keer en die lang proses om die Duitse winste om te keer, te begin.
Presies. Dit was redelik doelbewus. Hitler het besef dat hy eers die westelike bondgenote moes uitslaan. En dit het 'n merkwaardige vertroue getoon, veral as 'n mens dink dat die Franse leër destyds die magtigste in die wêreld was. Vanuit Stalin se oogpunt het hy baie gehoop dat die 'kapitalistiese' state en Nazi -mag mekaar sou uitbloei. Die Nazi-Sowjet-ooreenkoms was ook vir hom noodsaaklik, aangesien hy pas die Rooi Leër gesuiwer het en 'n geveg met Duitsland moes uitstel.
Dit is beslis waar dat Barbarossa te laat van stapel gestuur is en daar baie debat gevoer is oor hierdie vertraging. Een ou teorie is dat dit die inval van Griekeland [in April 1941] was wat Barbarossa vertraag het, maar selfs destyds was dit bekend dat die werklike rede die weer was. Die winter van 1940-41 was baie nat en dit het twee probleme veroorsaak. Eerstens was die voorste vliegvelde van die Luftwaffe heeltemal oorstroom en kon dit eenvoudig nie die vliegtuig neem voordat dit opgedroog het nie. Tweedens het dit die herverdeling van motorvervoer na die oostelike front vertraag.
Dit is een van die groot paradokse van die geskiedenis: dat Stalin, een van die verdagste van alle mense, deur Hitler mislei is. Dit het gelei tot 'n hele reeks verskillende teorieë, waaronder een dat Stalin eintlik eers van plan was om Duitsland binne te val. Die teorie is egter 'n klomp nonsens. Dit is gebaseer op 'n Sowjet -gebeurlikheidsbeplanningsdokument van 11 Mei 1941, waar generaal Zhukov en ander, wat deeglik bewus was van die invalsplanne van die Nazi's, moontlike reaksies hierop ondersoek. Een waarna hulle gekyk het, was die idee van 'n voorkomende aanval. Die Rooi Leër was destyds totaal onbekwaam om so 'n aksie uit te voer. Eerstens was die belangrikste dryfvere vir hul artillerie eintlik trekkers, wat dan vir die oes gebruik is!
Maar dit is interessant hoe Stalin elke waarskuwing wat hy gekry het, verwerp het. Nie net van die Britte nie, maar selfs van sy eie diplomate en spioene. Die antwoord lê moontlik daarin dat hy sedert die Spaanse burgeroorlog oortuig was dat iemand wat in die buiteland woon korrup was en instinktief anti-Sowjet was. Daarom het hy waarskuwings van Berlyn afgewys, selfs toe hulle daarin geslaag het om 'n miniatuurwoordeboek vir Duitse troepe terug te stuur, met terme soos 'neem my na u kollektiewe plaas'. Hy was oortuig dat dit alles 'n Engelse provokasie was om 'n geveg met Duitsland af te dwing.
Dit is egter buitengewoon. Stalin het selfs Hitler se versekering aanvaar dat die rede waarom soveel troepe na die ooste geskuif word, was om hulle uit die bombardement van die Britte te kry. U sou kon dink dat hy 'n bietjie navorsing sou gedoen het oor die omvang van die Britse bomwerpers, wat destyds so swak was dat hulle nie in staat was om 'n ernstige duik in die Duitse magte te maak nie.
Die plan was om deur te gaan na die 'AA -lyn', van Aartsengel tot Astrakhan. Dit sou hulle verby Moskou geneem het, en min of meer buite die lyn van die Volga. Dit was die rede waarom baie Duitse troepe, toe dit by die slag van Stalingrad kom, gevoel het dat hulle die oorlog sou gewen het as hulle net die stad kon verower en by die Wolga kon uitkom.
Aan die einde van Oktober 1941, in 'n oomblik van paniek, het Stalin die Bulgaarse ambassadeur Stamenov genader en vir hom gesê dat hy dink Moskou gaan verower word en dat alles in stukke sal val. Maar Stamenov het geantwoord: 'Jy is mal. Selfs as u u na die Oeral terugtrek, sal u uiteindelik wen. " Dit illustreer vir my 'n belangrike rede waarom Operasie Barbarossa waarskynlik nie sou werk nie. Die groot grootte van die land het beteken dat die Wehrmacht en hul Roemeense en Hongaarse bondgenote nooit genoeg troepe gehad het vir die besetting en verowering van so 'n groot gebied nie.
Tweedens het Hitler nie 'n les geleer uit die Japannese aanval op China nie, waar 'n ander hoogs gemeganiseerde en tegnies superieure mag 'n land met 'n groot landmassa aangeval het. Dit het getoon dat u beslis in die begin kan wen, maar die skok en ontsag van wreedheid, wat Hitler ook teen die Sowjetunie gebruik het, veroorsaak soveel weerstand as paniek en chaos. Hitler het dit nooit in ag geneem nie. 'Skop in die deur en die hele struktuur sal val,' was die frase wat hy aanhou gebruik het, maar hy onderskat die patriotisme van die meeste Sowjet -mense, hul gevoelens van verontwaardiging en vasberadenheid om te veg.
Daar was geen kans op 'n omverwerping deur volksopstand of iets dergeliks nie.In werklikheid was daar baie min kritiek omdat niemand regtig geweet het wat aan die gebeur was nie en die woede van die mense in daardie stadium was heeltemal gerig op die Duitsers en hul verraadlike verbreking van die Nazi-Sowjet-verdrag. Die grootste risiko vir Stalin was 'n paleisgreep en daar was 'n beroemde oomblik dat sommige van die vooraanstaande Sowjets na die dacha gegaan het waarin Stalin 'n volledige funk gehad het. Hy het hulle sien aankom en gedink hulle het gekom om hom te arresteer, maar hy het gou besef dat hulle ook bang was en hulle het hom oortuig dat hy moet aangaan.
Winston Churchill wou alles probeer, of die indruk van poging, om te help, maar die probleem was dat die vegvliegtuie wat ons in die konvooie stuur, oor die algemeen redelik uitgediende orkaanse in 'n baie slegte hoek was. Toe die RAF aangesê is om vliegtuie te oorhandig om na Rusland te stuur, gaan hulle nie hul beste vliegtuie prysgee nie. Net so het ons vir hulle Matilda-tenks gestuur, wat op daardie stadium ook uitgedien was, jasse wat nutteloos was in die Russiese winter, en ammunisie stewels wat met staal beskut is, wat werklik bevroren sou word! Dus, ja, die Sowjette was redelik kwaad hieroor, maar terselfdertyd moes daar 'n mate van oppervlakkige geallieerde solidariteit wees.
Wat Stalin regtig wou hê, was 'n tweede front: 'n aanval op die Cherbourg -skiereiland in Frankryk. Maar dit was 'n gekke idee, want die troepe sou op die skiereiland gebottel gewees het en dit sou nie eens die magte van die oostelike front afgetrek het nie, soos Stalin aangevoer het, omdat die Duitsers reeds genoeg troepe in Frankryk gehad het. Dit sou 100 000 mense verniet vernietig het en Churchill was heeltemal reg om dit te stop.
Wat die Duitsers natuurlik gehoop het, was dat die Japannese in die herfs van 1941 die Sowjetunie in die verre ooste sou aanval. Die rede waarom hulle nie teruggegaan het na Augustus 1939 en die slag van Khalkhin Gol ['n grensbotsing tussen die Sowjetunie en Japan, wat beslis deur die Sowjets gewen is]. Alhoewel dit 'n relatief klein stryd was, was dit een van die invloedrykste in die oorlog, want dit het die Japannese oortuig dat dit nie die moeite werd was om die Sowjetunie aan te val nie. Hulle het 'n nie-aggressiewe ooreenkoms met die Sowjetunie onderteken en hulle het daarby gehou. Hitler het regtig gehoop dat die Japannese in die ooste sou aanval en dit sou 'n uitwerking gehad het omdat Stalin nie sy Siberiese afdelings sou kon oordra na die stryd teen Duitsland nie.
Dit was. As hy die nuwe status quo gehandhaaf het na die nederlaag van Frankryk en geleidelik sy leërs opgebou het met behulp van die hulpbronne van die lande wat hy reeds beset het, sou hy in 'n baie sterk posisie gewees het. As Stalin dan in 1942 of 1943 self probeer het om 'n voorkomingsaanval te begin, kon dit rampspoedig gewees het vir die Sowjetunie.
Hitler se opkoms tot mag
Op soek na verkiesingsukses: 1924-1929
Styg tot krag: 1930-1933
Die Nazi's het geleidelik 'n kiesstrategie bedink om noordelike boere en witboordjie -kiesers in klein dorpies te wen, wat 'n groot oorwinning in September 1930 behaal het (van ongeveer 3% tot 18% van die uitgebrachte stemme) weens die depressie. Omdat die Nazi's 'n kans geweier het om 'n kabinet te vorm en onwillig was om aan 'n koalisieregime deel te neem, het die Nazi's tussen 1931 en 1933 by die Kommuniste aangesluit in geweld en wanorde. , Paul von Hindenburg, vir 'n afloopverkiesing. Na 'n groter grondverskuiwing in Julie 1932 (44%), het hul stem afgeneem en hul beweging verswak (Hitler het die presidentsverkiesing verloor teen die WWI -veteraan Paul von Hindenburg in April -verkiesings van November 1932, ongeveer 42%), daarom besluit Hitler om 'n koalisieregering te betree as kanselier in Januarie 1933.
By die dood van Hindenburg in Augustus 1934 was Hitler die konsensusopvolger. Met 'n verbeterende ekonomie het Hitler krediet geëis en sy posisie as diktator gekonsolideer, nadat hy daarin geslaag het om uitdagings van ander politieke partye en regeringsinstellings uit die weg te ruim. Die Duitse industriële masjien is opgebou ter voorbereiding op oorlog. In November 1937 was hy gemaklik genoeg om sy voorste militêre assistente bymekaar te roep tydens die "F & uumlhrer Conference", toe hy sy planne vir 'n aggressieoorlog in Europa uiteensit. Diegene wat beswaar teen die plan gemaak het, is ontslaan.
Die houding van werkers
Die houding van Big Business
Sou die Tweede Wêreldoorlog nog gebeur het sonder Adolf Hitler?
Sonder dat Hitler sy volksmoordteorieë sou implementeer, sou die slagting van miljoene Jode en ander minderhede in die Holocaust afgeweer kon word.
Kernpunt: Stalin was onteenseglik af van opportunistiese invalle.
Volgens die legende lê 'n gewonde privaat Adolf Hitler op 28 September 1918 in die visier van Henry Tandey, 'n Britse soldaat wat die Victoria Cross sou ontvang vir sy gewaagde optrede in die betrokkenheid in Marcoing, Frankryk.
Tandey ontferm hom vermoedelik oor die mankende Duitse soldaat, wat in dankbaarheid knik en ontsnap.
Hoewel historici meen dat hierdie voorval deur Hitler self vervaardig is, stel die apokriewe legende tog 'n uitdagende vraag: hoe anders sou die wêreldgeskiedenis kon uitloop met nog 'n druk op die sneller te midde van die sinnelose slagting van die Eerste Wêreldoorlog?
Met ander woorde - was die Tweede Wêreldoorlog gebind as gevolg van groter ekonomiese en politieke magte? Of was dit 'n unieke produk van 'n monsteragtige, maar charismatiese leier wat die strome van die geskiedenis in sy nasleep gebuig het?
Sou die Nazi's sonder Hitler aan bewind gekom het?
Die vroeë inkarnasie van die Nazi -party was die German Worker's Party (DAP), gestig deur 'n slotmaker met die naam Anton Drexler. In werklikheid is Hitler oorspronklik deur die Duitse weermag se intelligensie na die Eerste Wêreldoorlog aangestel om DAP te infiltreer, maar het uiteindelik 'n bekeerling geword en in 1921 partyleier geword.
Daarom was 'n werkersklas-regse party waarskynlik in Duitsland in die kaarte, selfs sonder Hitler, gedra deur dieselfde strominge van ekonomiese nood en herlewing van woede as wat die sogenaamde 'onoorwonne' keiserlike Duitsland 'in die rug gesteek is' "Deur oor te gee in die Eerste Wêreldoorlog
Maar aan die ander kant is daar behoorlike bewyse dat die opkoms van die Nazi aan bewind gekom het uit ongewone omstandighede wat aan Hitler self gekoppel was. Dit is omdat selfs met Hitler, die Nazi's het slegs 37 persent van die stemme in die 1932 -verkiesing gekry.
Die meeste Duitsers (53 persent) herkies die generaal en staatsman Paul von Hindenburg, wat deur Duitse sentrum-regse en middel-linkse partye ondersteun is, in die presidentskap. Ondanks die persoonlike afkeer van Hitler, sukkel die 84-jarige Hindenburg om 'n koalisie te vorm en is hy uiteindelik oortuig om Hitler se kanselier aan te stel. Na 'n gefaseerde aanval op die Reichstag, het Hitler Hindenburg daarna oorreed om die Reichstag te ontbind, sodat Hitler deur 'n besluit kon regeer.
Die toetrede tot die mag van die Nazi het dus nie gegroei uit onweerstaanbare volksondersteuning nie, maar uit eiesoortige politieke faktore wat moontlik anders sou afgespeel het sonder Hitler in die prentjie.
Sou Duitsland sonder militêre veldtogte in Europa met Nazi's begin het?
Waarskynlik nie op kort termyn nie.
Daar was ongetwyfeld 'n sentiment dat Duitsland deur die verdrag van Versailles sleg behandel is (hoewel Duitsland slegs een agtste van die vergoedings betaal het voordat die res in 1932 kwytgeskeld is), en baie van die ou elite verwelkom Hitler se fokus op heropbou Duitse militêre mag.
Die weermag het veral geglo dat Duitsland verdien om haar status as 'n grootmoondheid te herwin en het 'n meer gemilitariseerde en outoritêre samelewing voorgestaan. Tegnokrate in die Duitse weermag het in die geheim die ontwikkeling van tenks, skepe en oorlogsvliegtuie bevorder wat beperk was onder die verdrag van Versailles in die 1920's (ironies genoeg, met Sowjet -hulp) - jare voor Hitler se bewind aan bewind.
Die senior leierskap van die Wehrmacht het egter geglo dat Hitler se oorloë onstuimig was en dat sommige selfs staatsgrepe teen Hitler beplan het. Dit was nie so baie dat hulle die beginsel van buitelandse verowering gekant het nie, maar het eerder geglo dat Duitsland nog ses tot tien jaar nodig het om sy magte op te bou.
Duitsland sou dus waarskynlik weer as 'n militêre mag terugkom, maar nie noodwendig in die enorme tempo waarna die Nazi's dit gestoot het nie.
'N Duitsland sonder Nazi's in beheer het moontlik nog steeds tot militaristiese nasionalisme gewend. Omstrede grensgebiede - die Sudetenland in Tsjeggo -Slowakye en die geografies ongemaklike Poolse gang - sou moontlike vlampunte gebly het.
Maar politieke wind het die Republiek moontlik ook op 'n minder vernietigende pad gelei.
Tweede Wêreldoorlog ... begin deur Stalin?
Die reaksie van Frankryk en die Verenigde Koninkryk op Hitler was deurmekaar deur hul besorgdheid oor die bedreiging wat die Stalin -Sowjetunie inhou. Selfs tydens die München -krisis van 1938 het Parys en Londen 'n aangebied alliansie van Moskou van die hand gewys - uit vrees vir die Sowjets meer as die Nazi's.
Sommige historici beweer in twyfel dat die Sowjetunie in plaas daarvan Duitsland sou binnedring.
Stalin was onteenseglik af van opportunistiese invalle. Hy werk saam met Hitler in die besetting van Pole in 1939, gaan Finland die winter binne en val die Baltiese state en die Roemeense provinsie Bessarabië in beslag.
Maar Stalin verkies om kwesbare lande aan te trek sonder om te steun van sterk bondgenote. Daar is goeie rede om te bevraagteken of die Rooi Leër voor die Tweede Wêreldoorlog dieselfde bedreiging as die Nazi-Duitse oorlogsmasjien kon inhou. In die Winteroorlog van 1939 het meer as 'n halfmiljoen Sowjet-troepe wat deur duisende tenks en oorlogsvliegtuie ondersteun is, gesukkel om kleiner, liggewapende Finse troepe te verslaan en meer as 300 000 slagoffers gely. Gegewe hierdie oorweldigende prestasie, is dit moeilik om te glo dat Stalin die Rooi Leër as gereed sou beskou vir 'n kragmeting met Wes -Europa.
Tog het Hitler se aggressie strategiese mededinging tussen Wes -Europa en Moskou onderbreek. By Hitler se afwesigheid is dit moontlik dat 'n vroeëre Koue Oorlog sy plek sou inneem.
Wat van China en Japan?
Vir meer as 'n sesde van die planeet begin die Tweede Wêreldoorlog nie in September 1939 nie, maar eerder in Julie 1937, toe die keiserlike Japan 'n tweede, groterskaalse inval in China onderneem het na 'n vroeëre veldtog in 1933.
Die gees van militaristiese nasionalisme wat toe in Tokio heers, het gestyg in reaksie op Europese kolonialisme, nie op fascisme nie. Daarom sou Japan se inval in China waarskynlik nog plaasgevind het. Dit het moontlik nog gelei tot die instelling van 'n Amerikaanse embargo op petroleum wat daartoe gelei het dat Tokio die Pearl Harbor -aanval beplan het.
Maar histories was die oorsaak van die Amerikaanse embargo Japan se inval in Frans -Indochina - 'n inval wat waarskynlik nie sou plaasgevind het as Frankryk nie net deur Duitsland verslaan is nie.
Die strategiese berekening van Japan in 1940–41 sou inderdaad baie anders gewees het sonder 'n oorlog in Europa. Die aanval op Pearl Harbor was bedoel om tyd te koop vir Japan se vang van Britse en Nederlandse gebiede in Asië - veral die olievelde in die Oos -Indiese Eilande.
As Tokio nie die volle mag van die VK sowel as die Verenigde State sou aanneem nie, sou dit hom eerder dieper in China kon verskans en die ekonomiese sterkte van sy beplande multinasionale ryk, die Greater Asian Co-Prosperity Sphere, sou ontwikkel het. Dit het Japan se besetting van Korea en dele van China moontlik verleng en die Japanse bande met nasionaliste in Thailand en Indië bevorder.
'N Ander wêreld
Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog was daar ses groot moondhede met multinasionale invloedsfere: die Verenigde Koninkryk en Frankryk met hul uitgestrekte koloniale ryke in Afrika en Asië, Duitsland, oorheersend in Sentraal -Europa Japan en sy groeiende Asië/Stille Oseaan -ryk, die Sowjetunie , met invloed op Europa en Sentraal -Asië en die Verenigde State, en dan onttrek aan koloniale avonture in Latyns -Amerika en die Filippyne.
Die Tweede Wêreldoorlog het Duitsland en Japan as groot moondhede vernietig. Die Verenigde Koninkryk en Frankryk het 'n skaduwee van hul vorige self gelaat. Die USSR en die Verenigde State het beide voorgekom as formidabele militêre moondhede met vastrapplekke in Europa en Asië.
Uit hierdie titaniese hervorming van die globale orde het uiteindelik die Verenigde Nasies, die staat Israel, die NAVO en die Warskou-verdrag ontstaan, die omskakeling van Europese koloniale ryke in onafhanklike nasiestate en die verswakkende Noord- en Suid-Korea.
Sonder die Tweede Wêreldoorlog sou talle wêreldveranderende tegnologieë van chemoterapie en vuurpyl tot die atoombom op verskillende tye en plekke ontwikkel het. Bewegings wat geraak word deur sosiale veranderinge wat deur die konflik veroorsaak is, soos die burgerregtebeweging of Indiese onafhanklikheid, sou verskillende draaie geneem het.
Sonder dat Hitler sy volksmoordteorieë sou implementeer, sou die slagting van miljoene Jode en ander minderhede in die Holocaust afgeweer kon word, selfs al sou antisemitisme self nog steeds voortduur. Miskien het die Weimar -republiek Nazi -Duitsland se afkoms in militarisme en outoritarisme vermy.
Maar die wêreld sou nog steeds groot konflikte ondervind het, wat op verskillende plekke en tye sou aankom, maar die bekende spanning tussen kapitalisme en kommunisme, kolonialisme en nasionale onafhanklikheid en nasionalisme en internasionalisme sou oplos.
Ons kan net raai hoe hierdie konflikte anders sou afgespeel het - maar dit is veilig om te sê dat die alternatiewe geskiedenisweergawe van "We Didn't Start the Fire" steeds nie 'n tekort aan liriese inhoud gehad het nie.
Sébastien Roblin het 'n meestersgraad in konflikoplossing aan die Georgetown Universiteit en was 'n universiteitsinstrukteur van die Peace Corps in China. Hy werk ook in onderwys, redigering en hervestiging van vlugtelinge in Frankryk en die Verenigde State. Hy skryf tans oor veiligheid en militêre geskiedenis vir War Is Boring.
Hitler se noodlottige wanberekening
Hitler se besluit om oorlog teen die Verenigde State te verklaar, het geslagte historici verstom. In hierdie revisionistiese nuwe geskiedenis van daardie noodlottige maande, probeer Klaus H. Schmider die ketting van gebeure blootstel wat die Duitse leier sou aanhits om oorlog te verklaar teen die Verenigde State in Desember 1941. Hy bied nuwe insigte, nie net oor die probleme wat die Duitse strategie teister nie. , buitelandse beleid en oorlogsproduksie, maar veral hoe dit destyds op die hoogste vlakke van die Derde Ryk beskou is. Schmider beskou die oorlogsverklaring teen die Verenigde State nie as 'n erkenning van nederlaag of 'n gebaar van solidariteit met Japan nie, maar as 'n opportunistiese waagstuk deur die Duitse leier. Hierdie stap het destyds 'n uitstekende weddenskap gelyk, maar sou uiteindelik die Derde Ryk verdoem.
'Geskiedkundiges argumenteer al dekades lank oor die vraag waarom Hitler verkies het om die Verenigde State oorlog te verklaar. Klaus Schmider het nou die eerste gesaghebbende geskiedenis van die besluit geskryf en dit stewig geplaas in die konteks van die Duitse binnelandse en militêre beleid. Dit sal die definitiewe rekening word. '
Richard Overy - skrywer van The Bombing War: Europe 1939-1945
'Hitler se selfmoordoorlogverklaring teen die Verenigde State in Desember 1941 lyk lankal 'n kwiksotiese selfs nihilistiese stap. In sy briljante nuwe boek, wat op 'n wye reeks rekords gebaseer is, herstel Klaus Schmider 'n gevoel van strategie en rasionaliteit in die besluit van 'Fuehrer'. '
Brendan Simms - skrywer van Hitler: Only the World Was Enough
'In 'n moet-lees, baanbrekende boek ontleed Schmider die faktore wat 'n verskuiwing in Hitler se beleid beïnvloed het van 'n beperking na 'n oorlogsverklaring teen die Verenigde State.In hierdie ingewikkelde verhaal is Duitsland se onseker verhouding met Japan, die oorlog met die Sowjetunie, sintetiese rubber en die impak van Lend-Lease en die verandering van die Verenigde State van Amerika se neutraliteit op Hitler se besluit. '
Mary Kathryn Barbier - skrywer van Spies, Lies, and Citizenship: The Hunt for Nazi Criminals
'' N Meesterlike herevaluering wat die nuutste beurs benut om Hitler se noodlottige keuse te plaas in 'n kompleks van ideologiese obsessies, ekonomie, strategiese ambisie, gebrekkige tegnologie en operasionele uitstrek, uitdagende langdurige aannames van nihilistiese of versteurde besluitneming in die hart van die Derde Ryk. '
Andrew Lambert - skrywer van Seapower States: Maritime Culture, Continental Empires, and the Conflict That made the Modern World
In sy nuwe boek "Black Earth" ondersoek Timothy Snyder, professor in geskiedenis in die geskiedenis van die Yale -universiteit, die ideologiese wortels van Nazisme en die omstandighede waarmee die Holocaust kon gebeur.
Snyder sal hierdie jaar lewer Zaleski -lesing in die moderne Poolse geskiedenis om 16:15. Dinsdag by die Minda de Gunzburg -sentrum vir Europese studies (CES). Sy toespraak is getiteld "The Holocaust in Poland: Controversies and Explanations". Hy sal ook om 12:15 aan 'n paneelbespreking oor sy boek deelneem. Woensdag by CES.
Snyder het telefonies met die Gazette gepraat.
STAATSKOERANT: Hoe verskil 'Black Earth' van ander boeke wat handel oor die Holocaust?
SNYDER: In wese word die Holocaust geskryf as 'n episode in die Duitse geskiedenis, iets wat uit die 1930's vloei. Wat ek in my boek probeer doen het, is om Duitsland in die dertigerjare op 'n ander manier voor te stel, nie as 'n soort outoritêre of nasionale projek nie, maar as die voorbereiding van 'n rasseoorlog. Ek bied ook 'n spesifieke planetêre idee van antisemitisme aan, wat slegs geïmplementeer kon word tydens 'n baie spesiale soort oorlog waarin ander state vernietig is. Ek skuif die klem weg van die sterk staat en na 'n doelbewuste beleid om ander state te vernietig.
STAATSKOERANT: Kom ons fokus op die vernietiging van die staat, wat volgens u boek een van die groot faktore is wat tot die Holocaust gelei het. Hoe help hierdie teorie ons om te verstaan ​​wat dit veroorsaak het?
SNYDER: Die meeste geskiedenis word nasionaal geskryf. As u die geskiedenis van die Holocaust as 'n Duitse nasionale geskiedenis skryf, is u beperk tot Duitse bronne en vrae soos: in watter mate was dit Hitler se idees of in watter mate was dit Duitse instellings? Vir my verduidelik geen antwoord die Holocaust nie. En as u vanuit 'n ander nasionale perspektief oor die Holocaust skryf, vanuit die Joodse oogpunt, is u baie keer nie so op soek na verduidelikings as na ervaring nie.
In die dertigerjare het Duitsland as 'n staat nie net 'n Holocaust gedoen nie, maar kon dit ook nie plaasgevind het nie, en eintlik het die Holocaust eers in die oorlog teen die Sowjetunie in 1941 plaasgevind. Oostenryk, Tsjeggo -Slowakye, Pole en die Sowjetunie.
As u kyk na wat gebeur het met state wat vernietig is, byvoorbeeld hoe die verlies aan eiendomsreg die regering in staat gestel het om Jode in ghetto's in te trek, hoe die vernietiging van ministeries van binnelandse sake beteken dat polisiemagte op verskillende maniere gebruik kan word, en hoe die die politiek van staatsvernietiging het die neiging om samewerking met die nuwe heersers aan te moedig, ensovoorts, dit maak alles meer sin. Oorweeg ook die getalle. Die hele Holocaust het in 'n staatlose gebied gebeur en die Jode wat nie in 'n staatlose gebied gewoon het nie, moet na 'n staatlose gebied verskuif word om doodgemaak te word. Die duimreël was om Jode te stuur na plekke wat die Duitsers reeds staatloos gemaak het. En as u na die persentasies kyk, het die plekke waar state vernietig is, die hoogste persentasie Jode wat vermoor is. En omgekeerd, die plekke waar besetting meer konvensioneel was, was die plekke waar die minste Jode gesterf het. Dit is 'n paar van die maniere waarop die staatsargument werk.
STAATSKOERANT: Sommige sê miskien dat u boek antisemitisme as een van die faktore wat die Holocaust veroorsaak het, neergeskryf het. Watter rol het antisemitisme gespeel in die gebeure voor die Holocaust?
SNYDER: Maak nie saak wat jy oor die Holocaust sê nie, iemand sal sê dat jy antisemitisme afkraak. Dit is 'n soort ongelukkige neiging op hierdie gebied, wat bedoel is om te intimideer en ernstige bespreking van die oorsake van die Holocaust te voorkom. Antisemitisme is natuurlik belangrik, en dit is belangrik op die vlak van Hitler se idees, wat van die begin af die idee van volledige uitroeiing van die Jode behels het.
As u egter wil verduidelik hoe die Holocaust plaasgevind het, moet u rekenskap gee van die rede waarom soveel skielik in 1941 en 1942 skielik gebeur het, in teenstelling met die vorige vyf of seshonderd jaar Joodse nedersetting in Sentraal- en Oos -Europa. Ons kyk dus na 'n gebeurtenis wat nie net met antisemitisme verduidelik kan word nie. As die staat vernietig word, kom presies plaaslike vooroordele ter sprake, en daarom is die argument van staatsvernietiging so belangrik. As u die instellings wegneem wat Jode burgers maak, of dit nou in Letland, Pole of die Sowjetunie is, ongeag watter stelsel dit is, is die Jode skielik kwesbaar. Ek dink dat 'n ernstige historikus moet aandring dat 'n gebeurtenis soos die Holocaust verskeie oorsake het, en as ek aandring op die veelheid van hierdie oorsake, is dit nie omdat ek die een of ander ding tot die minimum beperk nie. Dit is omdat ek ernstig is om die Holocaust as 'n verskynsel te probeer verduidelik, en ek is baie bekommerd dat die Holocaust in 'n diskursiewe spel val, waar u die dinge sê wat almal van u verwag om te sê, en almal het opgegee oor oorsaaklikheid.
STAATSKOERANT: Wat is die oorsake van Holocaust, volgens u navorsing?
SNYDER: Op die mees abstrakte vlak is daar drie faktore: ekologiese krisis, antisemitisme en rassestryd, maar hulle is almal saamgebind. Aan die begin van "Mein Kampf" beskryf Hitler die wêreld as 'n beperkte ruimte met beperkte hulpbronne, en beskryf hy mense as verdeel in rasse, en die rasse is spesies, en moet daarom met mekaar meeding om beperkte hulpbronne. En dan is sy stelling dat, as ons dink dat dit nie waar is nie, as ons dink dat daar godsdienstige of morele, politieke of wetlike redes is waarom ons mekaar nie altyd moet vermoor om hulpbronne nie, dit is omdat ons gedagtes was besmet deur Joodse idees. Antisemitisme, rassestryd en ekologiese paniek is dus eintlik deel van een groot idee. Die rede waarom ons die ekologiefaktor nie onthou nie, is dat ons in die dertigerjare in 'n ander ekologiese situasie as Duitsers leef. Vir hulle was angs oor kos 'n normale deel van die lewe. Die land is tydens en na die Eerste Wêreldoorlog geblokkeer en kon nie self voed nie. Ons kyk na die Holocaust en sien diskoers, simbole en idees, en dit is natuurlik baie belangrik, maar die materiële kant sien ons glad nie.
STAATSKOERANT: U noem rassestryd, skaarste aan hulpbronne en antisemitisme as kragte agter die Holocaust. Wat van Hitler se rol hierin? Sonder Hitler sou die Holocaust plaasgevind het?
SNYDER: Dit is redelik onwaarskynlik. Hier neem ek 'n mening wat soortgelyk is aan dié van die meeste van my kollegas. Die idee van 'No Hitler, No Holocaust' is redelik wydverspreid. Met verwysing na u vorige vraag, is dit iets waaroor mense wat antisemitisme wil oorweeg, met die uitsluiting van ander faktore, moet nadink, want as Hitler byvoorbeeld in die sluipmoordaanval van November 1939 vermoor is, sou ons dit nie gehad het nie die Holocaust, maar ons sou waarskynlik meer antisemitisme gehad het as nou. Wat ek probeer aantoon, is dat Hitler se idees saak maak omdat hulle agter 'n werklik alternatiewe visie van politiek staan, waarin daar geen idees, geen deugde is nie, maar net stryd. Daardie wêreldbeskouing is opgeneem in instellings, in die Nazi -party en in die SS. Volgens my is die SS baie belangrik omdat dit nie net 'n polisiemag is nie. Hulle is 'n instelling met die doel om ander instellings te vernietig, om te help om 'n toestand van dinge nader aan anargie te bring.
Dat Hitler nodig was vir die Holocaust, is waar, hoewel 'n mens die verhaal moet vertel van hoe hy saak gemaak het. Tot dusver het die verhaal bloot gegaan oor hoe hy in Duitsland aan bewind gekom het en hoe hy die Duitse staat verander het. Dit is deel van die antwoord, maar om die volledige antwoord te kry, moet u verduidelik wat buite Duitsland gebeur het omdat die Holocaust na die Duitse staat voor die oorlog gebeur het. Sewe-en-negentig persent van die slagoffers van die Holocaust was Jode wat geen ervaring van die Duitse staat gehad het voordat hulle dit gekry het nie. Dit is mense wat buite Duitsland voor die oorlog geleef het. 'N Mens moet dus rekenskap gee van Hitler en sy ideologie en sy instellings, wat ons verder as die 1930's en buite die grense van die Duitse staat neem.
STAATSKOERANT: Wat is die algemeenste wanopvattings oor die Holocaust wat u boek probeer verdryf?
SNYDER: Laat ek begin met wat mense glo dat dit waar is. Mense glo dat ongeveer 6 miljoen Jode doelbewus vermoor is, en dat daar 'n Duitse beleid was om Jode wat onder Duitse politieke beheer was, te vermoor. Hierdie twee fundamentele dinge is waar.
Daarna is byna alles wat algemeen geglo word, ten minste gedeeltelik vals. Mense glo dat die slagoffers Duitse Jode was, terwyl die meeste Duitse Jode eintlik oorleef het, en dat die Duitse Jode nie baie was nie, slegs 'n paar honderdduisend. Mense glo dat Jode vermoor is as gevolg van 'n soort magtige, gemeganiseerde en perfek georganiseerde Duitse staat. Dit is grotendeels vals. Die Duitse staat is belangrik, hoofsaaklik vanweë sy vermoë om ander state te vernietig. Dit maak dus saak, maar nie soos mense dink nie. Die Duitse staat kon eintlik nooit al sy eie Joodse burgers diskrimineer, klassifiseer en vermoor nie. Hulle kon dit eers doen nadat hulle ander state vernietig het. Op hierdie manier is die moord op Duitse Jode eintlik nie net 'n hoofstuk in die plaaslike Duitse geskiedenis nie, maar 'n hoofstuk in die vernietiging van Letland, Pole en die Sowjetunie.
Maar die grootste fout wat mense maak, is die identifisering van Auschwitz met die Holocaust. Dit is waar dat daar ongeveer 'n miljoen Jode daar vermoor is, en dat Auschwitz die laaste fase van die Holocaust was. Maar dit het gebeur nadat 2 miljoen Jode reeds geskiet is en nadat doodsfasiliteite soos Treblinka en Belzec lankal in Pole gevestig was. Die rede waarom mense op Auschwitz konsentreer, is dat Auschwitz 'n soort, ironies gesproke, plek-plek geword het, iets wat geskei is van die geskiedenis met sy eie geheue in teenstelling met 'n episode in die geskiedenis van die Holocaust. Paradoksaal genoeg laat Auschwitz mense toe om die Holocaust tot 'n minimum te beperk omdat dit verband hou met die idee van gemeganiseerde moord. Dit laat mense toe om die basiese feit te ignoreer dat honderdduisende Duitsers en ander Europeërs Jode op 'n baie kort afstand vermoor het voordat Auschwitz ooit gebeur het. So aaklig soos Auschwitz was, Auschwitz word op 'n vreeslike manier amper 'n alibi vir al die gruwels van die Holocaust. As ons op Auschwitz fokus, ignoreer ons die ander moorde. Mense dink aan masjiene, burokrasie, iets onpersoonliks, maar Auschwitz was nie net persoonlik vir die slagoffers nie, maar ook vir die oortreders. Ek probeer daarop aandring dat die Holocaust die sentrale gebeurtenis in die Europa van die 20ste eeu is, en dat dit ons vereis om sekere belangrike dinge te onthou. Op 'n manier het ons geheue daarvan reeds verkeerd geloop voordat die geskiedenis volledig vasgestel is.
STAATSKOERANT: In u boek sê u dat die Holocaust nie net geskiedenis is nie, maar 'n waarskuwing - wat bedoel u daarmee?
SNYDER: Die eerste ding wat ek sê, is dat dit belangrik is om die Holocaust as 'n geskiedenis te beskou en nie net as 'n herinnering nie. Die paradoks van geheue is dat dit ons in staat stel om 'n gebeurtenis in die verlede weg te sit op 'n manier wat nie herstel kan word nie. Geheue is subjektief, nie objektief nie. As u die Holocaust as geheue kenmerk, sê u dat dit nie gaan oor dinge wat gebeur het nie, maar oor hoe ons reageer of onthou wat gebeur het, en dit verwyder dit van die objektiewe wêreld. As ek sê dat die Holocaust geskiedenis en waarskuwing is, dring ek aan op die geskiedenis gedeelte, want as jy mense kan oortuig dat die Holocaust geskiedenis is, volg die waarskuwing baie natuurlik.
Ons aanvaar almal dat die Holocaust iets is waaruit ons kan leer. Maar as ons nie weet wat dit veroorsaak het nie, is dit nie duidelik wat ons daaruit kan leer nie. Ideologie is iets waarmee die meeste mense saamstem, maar as ek sê dat staatsvernietiging ook saak maak, beteken dit dat Amerikaners in 2003 anders moes gedink het oor die inval in Irak. Hulle moes nie gedink het: 'Ons vernietig 'n outoritêre staat soos Hitler se outoritêre staat.' Hulle moes gedink het: 'Ons vernietig 'n staat net soos Hitler.' En dit sou mense 'n oomblik gegee het om die hele onderneming op 'n ander manier te beskou. Toe Rusland in 2014 verklaar dat die Oekraïense staat onwettig is en 'n deel daarvan binnedring, moet ons dink: 'Staatsvernietiging was deel van die einde van die Europese orde, deel van die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog', maar niemand is dink so omdat ons dit nie geleer het oor die Tweede Wêreldoorlog nie.
Niks presies soos die Holocaust sal natuurlik ooit weer gebeur nie, maar dinge soos dit beslis sou kon gebeur. As klimaatsveranderinge lei tot 'n situasie waarin mense in ontwikkelde samelewings, soos die Verenigde State of China, angstig is oor voorraad, kan dit ons nader aan die wêreld van die dertigerjare bring.
STAATSKOERANT: Laastens, hoe sal u boek bydra tot ons begrip van die Holocaust?
SNYDER: Ek hoop om 'n bydrae te lewer tot die begrip van die Holocaust met argumente uit politieke teorie of groter aansprake oor politiek en samelewings, sowel as uit die herinneringe, wat meer en meer beskikbaar is as wat mense dink, van Jode self. Ek probeer hierdie geskiedenis onderskei van ons spesifieke nasionale gesprekke of ons spesifieke politieke behoeftes vir die een of ander soort geheue. Meer in die algemeen is my hoop dat mense uit hierdie boek die besef kan neem dat as die geskiedenis nooit eindig nie, ons enigste kans is om daaruit te leer. My boek lyk miskien nie vreeslik optimisties nie, maar daar is 'n element van epistemiese optimisme. Ons kan hieruit leer. Ons moet. Daar is duidelike en artikulêre dinge wat ons kan sê oor die bronne van die Holocaust, wat ons kan help om die hede te verstaan. Terwyl ons deur die byna onontbeerlike chaos van die alledaagse loop, is daar eintlik 'n paar leidrade wat ons kan put uit hierdie historiese gebeurtenis uit die onlangse verlede.
Opsomming van die Holocaust
Die Slagting Die Slagting was deel van die Tweede Wêreldoorlog en het hoofsaaklik tussen 1939 en 1945 in Nazi -Duitsland en Duitse besette gebiede plaasgevind, waaronder die huidige Pole. Gedurende hierdie tydperk is minstens ses miljoen Jode en vyf miljoen nie-Joodse mense doodgemaak deur die Nazi-regime onder leiding van Adolf Hitler. Agtergrond Na die Eerste Wêreldoorlog het Duitsland groot ekonomiese en sosiale probleme ondervind. Duitsland is in die oorlog verslaan en moes die geallieerdes groot herstelkoste betaal. As gevolg hiervan het Duitsland onder massale werkloosheid en inflasie gely.
Adolf Hitler blameer die verlies in die Eerste Wêreldoorlog en die resessie op die Joodse bevolking. Die antisemitiese beleid wat hy oorgedra het, het uiteindelik gelei tot 'n ingewikkelde plan om die Joodse volk uit te wis. Om die Jode van die res van die Europeërs te skei, is kentekens met 'n ster van Dawid geskep en die Jode is gedwing om dit te dra. Deportasie Jode van regoor Europa is na verskillende soorte kampe gedeporteer, hoofsaaklik in Pole en Duitsland. Daar was verskillende soorte kampe, en verskillende Jode is na verskillende kampe gestuur, afhangende van ouderdom, geslag en ander faktore.
Ons sal spesifiek 'n pasgemaakte gevallestudie skryf
Eerstens was daar konsentrasiekampe. Die doel hiervan was hoofsaaklik om baie Jode op een plek te konsentreer. Dan was daar uitwissingskampe, ook bekend as doodskampe. Ou mense, kinders, die meerderheid vroue en ander mense wat nie geskik is vir werk nie, is na hierdie kampe gestuur om tereggestel te word. Meestal is jong mans na die sogenaamde werkskampe gestuur, waar hulle gedwing is om lang dae te werk sonder veel kos en sonder om betaal te word.
Toe hulle tyd by hierdie werkkampe verby was, is hulle na die vernietigingskampe gestuur om doodgemaak te word. Die goed ontwikkelde spoorwegstelsel het vervoer van regoor Europa na die Poolse en Duitse kampe gereël. Uitvoering Uitwissingskampe is regoor Nazi -Duitsland gebou, met die enigste doel om mense so doeltreffend moontlik tereg te stel. Na baie eksperimente is daar 'n nuwe en meer diskrete en doeltreffende manier gevind om 'n groot hoeveelheid mense binne 'n kort tydperk te vermoor. Die uitwissingskampe was toegerus met gaskamers met plek vir meer as duisend mense. In Auschwitz, jaar 1943, is die gaskamers opgegradeer en vervang met vier nuwe kamers en krematoria.
Elkeen hiervan kan byna 4500 mense elke dag pas en doodmaak. Die gas wat gebruik is om die mense dood te maak, was die uitlaatgasse van enjins, en in sommige kampe het hulle die uitlaatgasse van die Sowjet -tenks gebruik. Slagoffers van die holocaust Alhoewel die Jode die slagoffers is van die Holocaust wat die meeste aandag skenk en wat die Holocaust begin het as 'n plan om die Joodse ras uit te roei, was dit verreweg nie die mense wat in die Holocaust vermoor is nie, maar eintlik Jode. Meer as elf miljoen mense is tydens die Holocaust vermoor, en ongeveer vyf miljoen van hulle was nie-Joodse mense. Hierdie mense was mense wat volgens die Nazi -regime uitstaan ​​en was nie so goed soos 'normale' mense nie, en volgens die regime het hulle nie verdien om te lewe nie. Onder hierdie mense was gestremdes, verstandelik siekes, homoseksuele, romani -mense, etniese pole, slawe, bruin mense, Sowjet -krygsgevangenes, Jehovah se getuies en die politieke linkse.
Wat het ons geleer en waarom is die Holocaust 'n belangrike gebeurtenis in die geskiedenis? Alhoewel dit 'n verskriklike gebeurtenis was en baie mense gesterf het, kon ons steeds hieruit leer. Hoe vreeslik dit ook al was, die Holocaust was destyds 'n oogopening en het baie mense laat besef dat daar dinge soos rassisme en diskriminasie bestaan. Maar tot vandag toe ontken sommige mense die bestaan ​​van die Holocaust. Hulle sê dat so 'n groot volksmoord nie moontlik sou wees nie en ontken steeds dat miljoene mense vermoor is. Deur mense in te lig en te leer oor hierdie gebeurtenis in die geskiedenis en bewus te wees van wat werklik gebeur het, kan ons voorkom dat so iets weer gebeur. Laastens.
Aangesien baie mense gesterf het, die meeste onskuldig, is dit die moeite werd om te onthou. Daarom is daar verskeie herdenkingsdae, en die internasionale Holocaust -herdenkingsdag is 27 Januarie.
Waarom die groot plan van Hitler tydens die tweede wêreldoorlog in duie gestort het
Twee jaar in die oorlog, in September 1941, het Duitse wapens skynbaar alles voor hulle gedra. Wes -Europa is deurslaggewend verower, en daar was min tekens van ernstige weerstand teen die Duitse bewind. Die mislukking van die Italianers om Mussolini se veelbekende nuwe Romeinse ryk in die Middellandse See te vestig, is herstel deur Duitse ingryping. Duitse magte het Griekeland oorval en Joegoslavië onderwerp. In Noord -Afrika het Rommel se briljante generaalskap die Britse en bondgenote ooswaarts na Egipte gedryf en die Suez -kanaal bedreig. Bo alles het die inval in die Sowjetunie in Junie 1941 wonderlike vrugte afgewerp, met Leningrad (die huidige Sint-Petersburg) beleër deur Duitse en Finse troepe, Smolensk en Kiev ingeneem en miljoene troepe van die Rooi Leër gedood of gevange geneem in 'n reeks omvangryke operasies wat die Duitse weermag binne bereik van Moskou gebring het. Omring deur 'n gordel van bondgenote, van Vichy Frankryk en Finland tot Roemenië en Hongarye, en met die min of meer welwillende neutraliteit van lande soos Swede en Switserland wat geen ernstige bedreiging inhou nie, was die Groter Duitse Ryk onstuitbaar in sy strewe na oppergesag in Europa.
Maar in retrospek was dit die hoogtepunt van die Duitse sukses. Die fundamentele probleem waarmee Hitler gekonfronteer is, was dat Duitsland eenvoudig nie oor die nodige hulpbronne beskik om op soveel verskillende fronte gelyktydig te veg nie. Toonaangewende ekonomiese bestuurders soos Fritz Todt het dit reeds begin besef. Toe Todt op 8 Februarie 1942 in 'n vliegtuigbotsing dood is, word Hitler se persoonlike argitek, die jong Albert Speer, sy plek as minister van bewapening ingeneem. Met 'n onomwonde geloof in Hitler en sy wil om te wen, herstruktureer en rasionaliseer Speer die wapenproduksiestelsel, en bou voort op hervormings wat Todt reeds begin het. Sy metodes het gehelp om die aantal vliegtuie en tenks wat in Duitse fabrieke vervaardig is, dramaties te verhoog, en het die aanbod van ammunisie aan die troepe verhoog.
Amerikaanse militêre mag
Maar teen die einde van 1941 moes die Ryk nie net worstel met die wapenproduksie van die Britse ryk en die Sowjetunie nie, maar ook met die vinnig groeiende militêre mag van die wêreld se ekonomiese supermoondheid, die Verenigde State. Gedurende 1941, met reg uit vrees vir die gevolge van totale Duitse oorheersing van Europa vir Amerika se posisie in die wêreld, het die Amerikaanse president, Franklin D Roosevelt, begin om Brittanje te voorsien van toenemende hoeveelhede wapens en toerusting, gewaarborg deur 'n stelsel van "lening-lease" en geformaliseer in Augustus deur die Atlantiese Handves. Toe die Japannese Pearl Harbor vroeg in Desember bombardeer, het Hitler die geleentheid gesien om Amerikaanse konvooie sonder stremming aan te val, en oorlog teen die VSA verklaar in die oortuiging dat Roosevelt te besig sou wees om die Japanse opmars in die Stille Oseaan teë te werk om te veel probleme met gebeure in die Europa.
Tog was dit die ekonomiese mag van die Amerikaners dat hulle toenemende hulpbronne in die konflik in beide oorlogsteaters kon gooi. Duitsland vervaardig 15 000 nuwe gevegsvliegtuie in 1942, 26 000 in 1943 en 40 000 in 1944. In die VSA was die getalle onderskeidelik 48 000, 86 000 en 114 000. Hierby kom die vliegtuie wat in die Sowjetunie vervaardig is - 37 000 byvoorbeeld in 1943 - en die Verenigde Koninkryk: 35 000 in 1943 en 47 000 in 1944. Dit was dieselfde verhaal met tenks, waar 6 000 elke jaar in Duitsland vervaardig moes word. dieselfde getal word jaarliks ​​in Brittanje en die Dominions geproduseer, en drie keer soveel in die Sowjetunie. In 1943 oorskry die gesamentlike geallieerde produksie van masjiengewere meer as 1 miljoen, vergeleke met Duitsland se 165 000. Duitsland se bevel oor die ekonomieë van ander Europese lande het ook nie veel gedoen om die balans te herstel nie. Die Duitsers se genadelose aanvraag van brandstof, industriële fasiliteite en arbeid uit Frankryk en ander lande het die ekonomieë van die onderwerpde dele van Europa tot so 'n toestand verminder dat hulle nie in staat was nie - en omdat hul werkers steeds meer vuurvaste, onwillig geword het - om aansienlik by te dra. na die Duitse oorlogsproduksie.
Bowenal het die Ryk 'n tekort aan brandstof gehad. Roemenië en Hongarye het 'n groot deel van Duitsland se behoeftes voorsien. Maar dit was nie genoeg om die smaak van die Wehrmacht se tenks en vegvliegtuie van die Wehrmacht te bevredig nie. Rommel se oostelike stoot oor Noord -Afrika was nie net bedoel om Brittanje se toevoerroete deur die Suez -kanaal af te sny nie, maar bowenal om deur te breek na die Midde -Ooste en beheer te kry oor die groot oliereserwes in die streek. In die middel van 1942 verower hy die belangrikste hawe van Tobruk. Maar toe hy sy vordering hervat, het hy massiewe verdedigingsposisies ontmoet wat voorberei is deur die noukeurige Britse generaal Bernard Montgomery in El Alamein. Meer as 12 dae het hy nie daarin geslaag om deur die Britse linies te breek nie en is hy gedwing om 'n kopskuif oor die woestyn te neem. Om die roete te voltooi, het die bondgenote 'n ekspedisiemag verder wes, in Marokko en Algerië, geland. 'N Kwartmiljoen Duitse en Italiaanse troepe het in Mei 1943 oorgegee. Rommel het reeds met siekteverlof na Duitsland teruggekeer. "Die oorlog in Noord-Afrika," het hy bitter gesluit, "is bepaal deur die gewig van Anglo-Amerikaanse materiaal." As hy van 'meer gemotoriseerde formasies' en 'n veiliger toevoerlyn voorsien was, sou hy steeds kon deurry na die olievelde van die Midde -Ooste. Maar dit moes nie wees nie.
Teen die tyd van Montgomery se oorwinning het dit duidelik geword dat die pogings van die Duitsers om hul laer vlakke van wapenproduksie te vergoed deur Amerikaanse voorraad en ammunisie te keer om Brittanje oor die Atlantiese Oseaan te bereik, ook misluk het. In die loop van 1942 het 'n vasberade konstruksieveldtog die aantal U-bote wat aktief was in die Atlantiese Oseaan en die Arktiese gebied, van net meer as 20 tot meer as 100 in November 1942 vergroot. Britse radioverkeer te ontsyfer terwyl hulle hul eie geheim hou.
Maar vanaf Desember 1942 kon die Britte weer Duitse sifers ontsyfer en hul konvooie wegstuur van die wagwolfpakke van U-bote. Klein vliegdekskepe het geallieerde konvooie begin vergesel met behulp van spottervliegtuie om die Duitse duikbote op te spoor, wat die meeste van hul tyd aan die oppervlak moes spandeer om met redelike spoed te beweeg en die vyand se skepe op te spoor. Teen Mei 1943 bou die bondgenote meer skeepsmonne as wat die Duitsers gesink het, terwyl een U-boot gemiddeld elke dag deur geallieerde oorlogskepe en vliegtuie gesink is. Op 24 Mei 1943 het die bevelvoerder van die U-bootvloot, admiraal Karl Dönitz, 'n nederlaag toegegee en sy duikbote uit die noordelike Atlantiese Oseaan verhuis. Die stryd om die Atlantiese Oseaan was verby.
Die mees dramatiese en beduidendste ommekeer van die Duitse lotgevalle was egter aan die oostelike front. Die blote omvang van die konflik tussen die Wehrmacht en die Rooi Leër het alles wat tydens die tweede wêreldoorlog êrens anders gesien is, verdwerg. Vanaf 22 Junie 1941, die dag van die Duitse inval, was daar nooit 'n punt waarop minder as twee derdes van die Duitse weermag aan die oostelike front betrokke was nie. Sterftes aan die oostelike front het meer getel as in al die ander oorlogsteaters, saam met die Stille Oseaan. Hitler het die Sowjetunie, wat hy as 'n onstabiele staat beskou het, verwag deur 'n kliek van 'Joodse bolsjewiste' ('n bisarre idee, gegewe die feit dat Stalin self 'n antisemiet was), wat 'n groot massa rasse -minderwaardige en ongeorganiseerde boere uitbuit , om te verkrummel sodra dit aangeval is.
Maar dit het nie. Inteendeel, Stalin se patriotiese beroepe op sy mense het hulle gehelp om te veg in die 'groot patriotiese oorlog', aangespoor deur afgryse oor die moorddadige brutaliteit van die Duitse besetting. Meer as drie miljoen Sowjet -krygsgevangenes is doelbewus gelaat om te sterf van hongersnood en siektes in tydelike kampe. Burgers is in dwangarbeid opgeneem, dorpe is tot op die grond afgebrand, dorpe tot puin gelê. Meer as een miljoen mense sterf in die beleg van Leningrad, maar dit val nie. Sowjet -reserwes van mannekrag en hulpbronne was skynbaar onuitputlik. In 'n groot poging is groot wapen- en ammunisiefabrieke afgebreek en na veiligheid oos van die Oeral vervoer. Hier het hulle toenemende hoeveelhede militêre hardeware begin stort, waaronder die skrikwekkende "Stalin-orrel", die Katyusha-vuurpylwerp. Op die lange duur kon die Duitsers niks hiervan pas nie, selfs al was sommige van hul hardeware, veral die Tiger- en Panther -tenks, beter as enigiets wat die Russe kon vervaardig; hulle kon hulle eenvoudig nie in voldoende hoeveelhede van die produksielyne af kry nie 'n beslissende verskil te maak.
Oorlog in die sneeu
Reeds in Desember 1941 het Japan se toetrede tot die oorlog, en die gevolglike bemoeienis met veldtogte in die Stille Oseaan, Stalin in staat gestel om groot hoeveelhede manne en toerusting na die weste te skuif, waar hulle die Duitse opmars tot stilstand gebring het voor Moskou. Onvoorbereid op 'n winteroorlog, swak geklee en uitgeput van maande van vinnige opmars en bittere gevegte, moes die Duitse magte die idee om die Russiese hoofstad in te neem, laat vaar. 'N Hele rits generaals het beswyk aan hartaanvalle of senuweeagtige uitputting, en is vervang deur Hitler self as opperbevelhebber van die weermag.
Hitler het reeds die krag na Moskou verswak deur magte af te lei om die graanlande van die Oekraïne te neem en na die Krim te gaan. Vir 'n groot deel van 1942 blyk dit dat hierdie taktiek slaag. Duitse magte het die Krim ingeneem en gevorder na die olievelde van die Kaukasus. Ook hier was dit noodsaaklik om nuwe brandstof aan te skaf om die kwynende voorraad van Duitsland aan te vul. Maar Sowjet-generaals het begin leer hoe om tenks, infanterie en lugmag te koördineer en omringing deur taktiese onttrekkings te voorkom. Duitse verliese het toegeneem. Die Duitse magte het reeds gevaarlik gebrek aan reserwes en voorraad gehad toe hulle in Augustus 1942 die stad Stalingrad aan die rivier die Volga bereik het.
Drie maande later het hulle nog steeds nie die stad ingeneem nie. Stalingrad het die voorwerp geword van 'n titaniese stryd tussen die Duitsers en die Sowjets, minder vanweë sy strategiese belang as vanweë sy naam. Toe die Duitsers hul beste troepe die stad inskuif en die agterkant deur swakker Roemeense en Italiaanse magte bewaak word, sien die Sowjet -generaals hul kans, breek deur die agterhoede en omring die beleërende magte. Die Duitsers, onder generaal Paulus, het geen brandstof en ammunisie gehad nie en kon nie uitbreek nie. Terwyl die een vliegveld na die ander deur die Rooi Leër gevang is, het die voorraad opraak en die Duitse troepe het begin honger ly. Op 31 Januarie 1943 het Paulus die uitnodiging tot selfmoord geweier wat gepaard gegaan het met Hitler se gawe van 'n veldmaarskalk se stok, en het hy oorgegee. Ongeveer 235 000 Duitse en geallieerde troepe is gevange geneem, meer as 200 000 is dood. Dit was die keerpunt van die oorlog.
Laaste groot teenaanval
Vanaf hierdie oomblik was die Duitse leërs min of meer onophoudelik aan die oostelike front terugtrek. Die Rooi Leër rondom Stalingrad dreig om die Duitse magte in die Kaukasus af te sny, sodat hulle gedwing is om terug te trek en hul poging om die olie -reserwes in die streek te beveilig, te laat vaar. Begin Julie 1943 kom die laaste groot Duitse teenaanval in Kursk. Dit was die grootste landgeveg in die geskiedenis met meer as vier miljoen troepe, 13 000 tenks en selfaangedrewe gewere en 12 000 gevegsvliegtuie. Die Rooi Leër was vooraf gewaarsku oor die aanval en het die verdediging deeglik voorberei, wat die Duitsers slegs gedeeltelik kon deurdring. 'N Tragiese komiese voorval het gebeur toe 'n opkomende Sowjet-tenkmag in sy eie kant se verdedigingsloot geval het, byna 200 tenks is verwoes of vernietig deur die ongelooflike Waffen-SS-magte wat aan die ander kant op hulle gewag het. Die plaaslike partykommissaris, Nikita Chroesjtsjov, bedek hierdie ramp deur Stalin te oortuig dat hulle vernietig is in 'n groot geveg wat meer as 400 Duitse tenks uitgeskakel het en 'n heldhaftige oorwinning behaal het. Die legende van "die grootste tenkgeveg in die geskiedenis" is gebore.
Eintlik was dit niks van die aard nie. Die Russiese reserwes was so groot dat die verlies van die tenks uiteindelik geen verskil gemaak het nie, aangesien vars troepe en wapens ingeskuif is om die situasie te red. Meer as 'n miljoen soldate, 3200 tenks en selfaangedrewe gewere en byna 4000 gevegsvliegtuie het die stryd aan die Sowjet-kant betree en 'n reeks suksesvolle teenaanvalle begin. Die Duitsers is gedwing om terug te trek. Die vermiste Duitse tenks is nie vernietig nie; hulle is deur Hitler uitgetrek om 'n vinnig verslegtende situasie in Italië te hanteer. Na die oorlog het Duitse generaals bitter beweer dat hulle in Kursk sou kon wen as Hitler nie die aksie sou stop nie. In werklikheid was die Sowjet -meerderwaardigheid by mans en hulpbronne egter oorweldigend.
En die tenks was regtig nodig in Italië. Na hul oorwinning in Noord -Afrika, het die bondgenote op 10 Julie 1943 in Sicilië geland om in Palermo begroet te word deur Italiaanse burgers wat wit vlae swaai. Veertien dae later, wat die verdamping van die Italiaanse wil om verder te veg weerspieël, het die Fascistiese Groot Koalisie Mussolini afgesit en begin vorder vir vrede. Op 3 September is 'n wapenstilstand onderteken, en geallieerde magte het op die Italiaanse vasteland geland. Duitse troepe het reeds vanuit die noorde binnegeval en die hele skiereiland oorgeneem. Na die wapenstilstand het hulle 650 000 Italiaanse soldate in beslag geneem en hulle as dwangarbeiders na Duitsland gestuur om saam met miljoene ander wat uit Pole en die Sowjetunie opgeroep is, die Duitse werkers wat na die front gestuur is, te vervang om die vinnig afnemende mannekrag van die Wehrmacht aan te vul. In 'n gewaagde kommando -aanval op die Alpine -hotel waar Mussolini gevange gehou word, het SS -valskermsoldate die voormalige diktator bevry, wat in beheer was van 'n marionetregering gebaseer op die stad Salò. Maar toe die geallieerde leërs stadig noordwaarts na Rome op pad was, kon niks die feit dat Duitsland se belangrikste bondgenoot nou verslaan is, verdoesel nie.
Hierdie gebeure het 'n verwoestende uitwerking op die Duitse moraal tuis gehad. Veral die katastrofe van Stalingrad het baie Duitsers begin oortuig dat die oorlog nie gewen kan word nie. Erger was om te kom. Byeenkoms in Casablanca in Januarie 1943 besluit Churchill en Roosevelt op 'n volgehoue ​​veldtog om Duitse stede te bombardeer. 'N Reeks massiewe aanvalle op die industriële gebied van die Ruhr het gevolg, ondersteun deur die vernietiging van sleuteldamme deur die beroemde "weerkaatsingsbomme" op 16 Mei 1943. Die wapenproduksie is ernstig geraak. En aan die einde van Julie en vroeg in Augustus 1943 is die sentrum van Hamburg byna heeltemal verwoes in 'n vuurstorm wat veroorsaak is deur intensiewe brandbomaanvalle wat tot 40 000 mense doodgemaak het, 'n verdere 125,000 beseer het, baie van hulle ernstig en 900,000 dakloos gemaak het. Vlugtelinge uit die verwoeste stad versprei 'n gevoel van skok en vooruitsigte oor die hele Duitsland. In Hamburg self het woede oor die nazi's se versuim om die stad te verdedig, daartoe gelei dat skares partytjie -kentekens van amptenare se jasse afgeskeur het te midde van die geroep van "moordenaar!" Die stafhoof van die Duitse lugmag het selfmoord gepleeg. Duitse lugverdediging kon nog steeds ernstige verliese aan geallieerde bombardemente toedien, maar dit was nie sterk genoeg om te verhoed dat die verwoesting voortduur nie.
Teen die einde van 1943 het die Duitse magte langs die lyn in die ooste en in Italië teruggetrek. Die skouspel van die Duitse nederlaag en die wrede oproep van miljoene dwangarbeiders uit besette lande, het die opkoms van weerstandsbewegings regoor Europa aangevuur. Die Ryk het die bevel oor die lug en die see verloor. Al hoe meer verwoestende bomaanvalle op 'n groeiende reeks dorpe en stede het mense se lewens ondraaglik gemaak. Gewone Duitsers het teen die einde van 1943 geweet dat die oorlog verlore was. Terreur het toewyding begin vervang as 'n manier om mense aan te hou veg. Meer as 20.000 Duitse troepe is tydens die oorlog deur krygshowe tereggestel vir verskillende tipes nederlaag. Tuis het mense 'n soortgelyke eskalasie van terreur in die gesig gestaar deur die Nazi -party en die SS. Toe hulle terugkeer in hul privaat en gesinswêreld, begin hulle toenemend daarop fokus om net aan die lewe te bly en op die einde te wag.
Richard J Evans is professor in moderne geskiedenis aan die Universiteit van Cambridge. Sy trilogie oor Nazi -Duitsland, The Coming of the Third Reich, The Third Reich in Power en The Third Reich at War, word in sagteband uitgegee deur Penguin
Die eerste regstap histories in die rigting van die uiteindelike vervolging van homoseksuele onder die Nazi -regime in Duitsland was Paragraaf 175 van die nuwe strafwet wat na die vereniging van die Duitse state in die Duitse Ryk in 1871 aangeneem is. Paragraaf 175 lui: "'n Onnatuurlike seksdaad gepleeg word tussen persone van manlike geslag of deur mense met diere is strafbaar met gevangenisstraf, kan die verlies aan burgerregte ook opgelê word. " Die wet is oor die hele land anders geïnterpreteer tot die uitspraak van 'n hofsaak op 23 April 1880. Die Reichsgericht (Imperial Court of Justice) het beslis dat 'n kriminele homoseksuele daad óf anale, orale of interkulturele seks tussen twee mans moet behels. Enigiets minder as dit word as onskadelik beskou.  Die Duitse polisiemagte (tot 1936 was alle polisiëring die verantwoordelikheid van die Lande regerings) vind hierdie nuwe interpretasie van Paragraaf 175 uiters moeilik om in die hof te bewys, aangesien dit moeilik was om getuies van hierdie dade te vind. Die handhawing van Paragraaf 175 het soms gewissel, met byvoorbeeld 'n groot en ongekende stryd teen homoseksuele persone wat begin is nadat die Eulenburg-Harden-aangeleentheid van 1906-09 tot 'n homofobiese morele paniek in Duitsland gelei het.  Handhawing wissel ook van land aan land met Pruise onder leiding van die sosiaal -demokraat Otto Braun wat weier om Paragraaf 175 van 1918 tot 1932 af te dwing. Aangesien skuldigbevindings dikwels homoseksuele gedrag wat privaat plaasgevind het, moes bewys, het die interpretasie van Paragraaf 175 slegs ongeveer 500 skuldigbevindings per jaar tot gevolg gehad. Homoseksuele het egter dikwels ander vorme van marginalisering van kantore, of afpersers, deur informele vervolging in die gesig gestaar. 
Na die Night of the Long Messes het die Ryk Minister van Justisie, Franz Gürtner (wat destyds nie 'n Nazi was nie) het Paragraaf 175 gewysig vanweë wat sy regering as skuiwergate in die wet beskou het. Die 1935 -weergawe van Paragraaf 175 verklaar ook dat enige 'uitdrukking' van homoseksualiteit nou 'n kriminele daad is. Die belangrikste verandering in die wet was die verandering van "'n onnatuurlike seksuele daad gepleeg tussen persone van manlike geslag" na "'n Man wat 'n seksuele oortreding met 'n ander man pleeg." Dit het die reikwydte van die wet uitgebrei om gay mans te vervolg. Soen, onderlinge masturbasie en liefdesbriewe tussen mans was 'n wettige rede vir die polisie om in hegtenis te neem. Die wet bepaal nooit wat 'n seksuele misdryf eintlik is nie, en laat dit oop vir subjektiewe interpretasie. Mans wat volgens die wet onskadelike vermaak met ander mans beoefen het, is nou onderhewig aan arrestasie. Boonop is paragraaf 175 in 1935 gewysig met paragraaf 175a, wat die strafregtelike oortredings rakende homoseksualiteit uitgebrei het. Hierdie uitgebreide homoseksuele gedrag het kriminele onsedelikheid ingesluit wat optrede insluit wat teen die "openbare moraliteit" of "seksuele begeertes by jouself of vreemdelinge wek".  As gevolg hiervan kan iemand onder 175a vervolg word omdat hy op 'n "aanloklike manier" na 'n man gekyk het. 
Ingevolge die nuwe paragraaf 175 van die Nazi's, is 230 mans in Januarie 1937 in Luebeck gearresteer.  Die Duitse Friedrich-Paul von Groszheim was onder die in hegtenis geneem. Hy het tien maande gevangenisstraf uitgedien, daarna is hy in 1938 in hegtenis geneem en vrygelaat op voorwaarde dat hy gekastreer word. Gedurende sy gevangenisstraf was von Groszheim, soos baie ander gay mans, onderworpe aan marteling en mishandeling, aangesien hy verklaar dat hy 'tot 'n pulp geslaan' is, aangesien sy 'hele rug bloedig' was. Gevangenes is "geslaan totdat [hulle] uiteindelik name genoem het".  Groszheim se kenteken in die gevangenis was gemerk met die letter A wat voor staan Arschficker ("gat-fokker").
Pruise, die grootste en mees bevolkte van die Lande, het Paragraaf 175 nie onder die leiding van die sosiaal -demokratiese Otto Braun van 1918 tot 1932 afgedwing nie, wat Pruise tot 'n toevlugsoord vir homoseksuele in Duitsland gemaak het. In die 1920's het gay -kultuur in Pruise gefloreer, veral Berlyn, wat bekend was as die 'homoseksuele hoofstad van Europa', en baie homoseksuele het uit die kas gekom.  Duitsland onder die Weimar-republiek is gekenmerk deur 'n soort kulturele oorlog tussen die tradisionele kultuur en die avant-garde Weimar-kultuur, en die verdraagsaamheid wat homoseksuele in Pruise toon, word dikwels deur tradisionaliste as 'n voorbeeld van die "verdorwenheid" en 'on-Duitse' aard van Weimar-kultuur.  Ondanks sosiale marginalisering het 'n lewendige homoseksuele teenkultuur in Duitsland geleidelik gedurende die laat 19de en vroeë 20ste eeu ontwikkel. Alleen in Berlyn was daar meer as veertig gay -klubs en vergaderplekke, wat deur homoseksuele beman is, wat as gewilde kroeë vir die gay -gemeenskap gedien het, waaronder meer bekende plekke soos 'Queer's Way' in Tiergarten.  Privaat baddens en ander plekke is gebruik as 'n front vir homoseksuele om te vergader en te kuier. Daar was 'n lewendige sosiale toneel wat saam met die naglewe gegroei het, insluitend ontwikkelings soos die basis van Der Eigene, die eerste gay -tydskrif ter wêreld. 
Verhale deur Christopher Isherwood oor die kabaretprogramme van die gay -gemeenskap het uiteindelik gedien as die inspirasie vir die Hollywood -film van 1972 Kabaret.  Sommige van hierdie klubs was redelik gewild, soos El Dorado, tot die punt dat hulle selfs deur toeriste besoek is. Ander klubs het verskillende klasse binne die gay -gemeenskap behartig.  Aangesien sommige plekke voorsiening gemaak het vir die hoër inkomstestata van gay Duitsers, het ander kroeë soos die Mother Cat (Zur Katzenmutter) vir soldate voorsiening gemaak.  Terwyl die meerderheid van die naglewe vir gay en biseksuele mans voorsiening gemaak het, het klubs soos die Dorian Gray ook nagte gehad vir lesbiërs. 
Die verdraagsaamheid teenoor homoseksuele persone in Pruise het geëindig nadat kanselier Franz von Papen Braun in 1932 afgesit het, en in 1933 het die gay -kultuur in Duitsland "heeltemal ondergronds gegaan".  Op 30 Januarie 1933 het president Paul von Hindenburg Adolf Hitler se kanselier aangestel saam met Papen as die Ryk Kommissaris van Pruise.
Die doel van die Nasionaal -Sosialistiese regime was die skepping van die geïdealiseerde Volksgemeinschaft ("volksgemeenskap") wat die Duitse volk tot een sou verenig, en wat vereis dat almal verwyder word wat óf nie by die Volksgemeinschaft of diegene wat as ras "ongeskik" geag is om by die Volksgemeinschaft. Die Duitse historikus Detlev Peukert het geskryf dat Nazi -denke oor die Volksgemeinschaft was "Die grondslag daarvan was die rassistiese uitskakeling van alle elemente wat van die norm afwyk: vuurvaste jeug, lediges, die asosiale, prostitute, homoseksuele, mense wat onbevoeg was of misluk het by die werk, gestremdes. Nasionaal -sosialistiese eugenetika. vasgestelde kriteria van beoordeling wat op die hele bevolking van toepassing was ". 
Onderdrukking van homoseksuele Redigeer
Eind Februarie 1933, namate die matigende invloed van Ernst Röhm, die mees prominente gay Nazi -amptenaar, verswak het, het die Nazi -party sy suiwering van homoseksuele (gay, lesbiese en biseksuele destyds bekend as homofiele) klubs in Berlyn geloods, en het sekspublikasies verbied, en georganiseerde gay groepe verbied. As gevolg hiervan het baie uit Duitsland gevlug (bv. Erika Mann, Richard Plant). Röhm was self gay, maar hy het 'n ultra-macho "harde" beeld ingeskryf en die "sagte" homoseksuele verag. Partye wat Hitler teëgestaan ​​het, het selfs Röhm, wat bekend was om baie van die Berlynse gayklubs en -salonne te besoek en lid was van die Liga van Menseregte, gebruik om Hitler aan te val deur 'Hitler se vreemde vriend Röhm' te bespreek.  'n Klimaat van vrees het posgevat in die homoseksuele gemeenskap, met byvoorbeeld - baie lesbiërs wat trou om te verhoed dat hulle na die konsentrasiekampe gestuur word wat die eerste keer in Maart 1933 verskyn het. Binne enkele weke na Hitler se aanstelling as kanselier op 30 Januarie, In 1933 was die daaropvolgende strooptogte en ineenstortings deur die jaar 'n skerp keerpunt in die Nazi -vervolging van homoseksuele. In Februarie het Nazi -stormtroepe bars begin sluit en die verkoop van publikasies met seksuele inhoud verbied.  As gevolg hiervan het die gay -gemeenskap hulle onttrek uit die klubs en groepe wat die homoseksuele gemeenskap in Duitsland oorheers het, waardeur die lewendige gay -gemeenskappe destyds vinnig 'n einde gemaak het. Die persoonlike getuienis van 'n anonieme onderwerp beskryf die verandering in die politieke klimaat as 'n 'donderbol', terwyl baie van sy Joodse en homoseksuele vriende begin verdwyn het terwyl hulle vermoedelik aangehou is.  Die Pruisiese polisie het 'n reeks klopjagte geloods om gay -kroeë te sluit en paragraaf 175 is met 'n nuwe mate van strengheid en krag toegepas.  Een homoseksuele man vertel dat hy gereeld vir 'n tydperk van weke na die Gestapo -kantoor vir ondervraging ontbied is na die arrestasie van 'n vroeëre romantiese lewensmaat. Hy moes, net soos baie destydse homoseksuele, alle verhoudings met al sy vriende in die homoseksuele gemeenskap verbreek, aangesien hy gesê het dat "ons soos diere in 'n wilde wildtuin gelewe het. Homoseksuele mans wat gearresteer is, is gebruik om lyste van ander lede in die gay -gemeenskap op te stel, wat lei tot 'n maatskaplike suiwering van die homoseksuele gemeenskap.  Homoseksuele mans wat nie suksesvol na veiligheid emigreer nie, het probeer om hul gay -identiteit te verberg, met sommige wat in heteroseksuele verhoudings en huwelike met vroue betrokke was. 
In Maart 1933 is Kurt Hiller, die hooforganiseerder van Magnus Hirschfeld se Instituut vir Seksnavorsing, na 'n konsentrasiekamp gestuur. Op 6 Mei 1933 het die Nazi -jeug van die Deutsche Studentenschaft 'n georganiseerde aanval op die Institute of Sex Research gedoen. 'N Paar dae later op 10 Mei is die Instituut se biblioteek en argiewe in die openbaar in die strate van die Opernplatz uitgehaal en verbrand. Ongeveer 20 000 boeke en tydskrifte en 5 000 beelde is vernietig. Die instituut se uitgebreide lyste van name en adresse van homoseksuele is ook in beslag geneem.  Te midde van die brand het Joseph Goebbels 'n politieke toespraak gehou vir 'n skare van ongeveer 40 000 mense.
Hitler het Röhm aanvanklik beskerm teen ander elemente van die Nazi-party, wat sy homoseksualiteit as 'n skending van die party se sterk anti-gay beleid beskou het. Hitler verander egter later van koers toe hy Röhm beskou as 'n moontlike bedreiging vir sy mag. Tydens die Night of the Long Messes in 1934, 'n opruiming van diegene wat Hitler as bedreigings vir sy mag beskou het, het hy Röhm laat vermoor en Röhm se homoseksualiteit gebruik as 'n regverdiging om verontwaardiging in die geledere van die SA te onderdruk. Nadat hy sy mag versterk het, sou Hitler gay mans insluit onder diegene wat tydens die Holocaust na konsentrasiekampe gestuur is.
Heinrich Himmler was aanvanklik 'n ondersteuner van Röhm en het aangevoer dat die aanklagte van homoseksualiteit teen hom deur Jode gemaak is. Maar na die suiwering verhoog Hitler Himmler se status en word hy baie aktief in die onderdrukking van homoseksualiteit. Hy het uitgeroep: "Ons moet hierdie mense wortel en tak uitroei. Die homoseksuele moet uitgeskakel word." 
Kort na die suiwering in 1934 is 'n spesiale afdeling van die Gestapo ingestel om lyste op te stel van gay individue. In 1936 het Himmler die Reichszentrale zur Bekämpfung der Homosexualität und Abtreibung (Ryk se sentrale kantoor vir die bestryding van homoseksualiteit en aborsie).
Nazi -Duitsland het aan Duitse gay mans gekant as die plan om 'n 'meesterras' te skep en probeer om hulle tot seksuele en sosiale ooreenstemming te dwing. Homoseksuele mans wat nie 'n verandering in hul seksuele oriëntasie sou verander nie, is onder die veldtog 'Uitroeiing deur werk' na konsentrasiekampe gestuur. 
Meer as 'n miljoen gay Duitsers is geteiken, waarvan minstens 100,000 in hegtenis geneem is en 50,000 tronkstraf uitgedien het as 'veroordeelde homoseksuele'.  Honderde Europese gay mans wat onder Nazi -besetting woon, is onder hofbevel gekastreer. 
Sommige wat onder hierdie wette vervolg word, sou hulself nie as gay geïdentifiseer het nie. Sulke 'anti-homoseksuele' wette was wydverspreid in die westerse wêreld tot in die sestiger- en sewentigerjare, so baie gay mans het nie veilig gevoel om met hul verhale na vore te kom tot in die sewentigerjare toe baie sogenaamde 'sodomiewette' herroep is nie. [ aanhaling nodig ]
Om verskeie redes is lesbiërs nie wyd vervolg in die Nazi -tydperk nie.  Daar is egter 'n aantal aangetekende gevalle van lesbiërs wat in konsentrasiekampe opgesluit is.  Henny Schermann was 'n winkelassistent uit Frankfurt, wat in 1940 by 'n lesbiese kroeg gearresteer en in 1942 by Bernburg Euthanasia Center vermoor is, en een dokter by Ravensbrück beskryf haar as 'n "losbandige lesbiese" agterop haar identiteitsfoto.  
Volgens Geoffrey J. Giles was die SS en sy leier Heinrich Himmler veral besorg oor homoseksualiteit. Meer as enige ander Nazi -leier het Himmler se skrywe en toesprake homoseksualiteit aan die kaak gestel. Ondanks die konsekwente veroordeling van homoseksuele en homoseksuele aktiwiteite, was Himmler egter minder konsekwent in die straf van homoseksuele. Geoffrey Giles het die verhore van verskeie SS-lede op aanklagte van homoseksualiteit ondersoek in sy artikel "The Denial of Homosexuality: Same-Sex Incidents in Himmler's SS" en bevind dat die uitkomste van hierdie proewe van geval tot geval baie kan verskil. Beoordelaars kan beweer word dat bewyse aantoon dat die beskuldigde 'aries' of 'manlik' is, of die beskuldigde ras-suiwer is of dat hy kinders het. Redes vir Himmler se toegeeflikheid kan in sommige gevalle die gevolg wees van die moeilikheid om homoseksualiteit te definieer, veral in 'n samelewing wat die manlike ideaal en broederskap verheerlik het. 
Op 18 Februarie 1937 het Himmler sy mees gedetailleerde toespraak oor homoseksualiteit in Bad Tölz gehou.  Himmler was van mening dat daar twee homoseksuele organisasies in Duitsland bestaan ​​wat die bestaan ​​van gay kultuur bevorder. Himmler het die aantal homoseksuele geraam van een tot twee miljoen mense, of 7 tot 10% van die mans in Duitsland, en verklaar dat "As dit die geval bly, beteken dit dat ons land deur hierdie plaag vernietig sal word." Deur die getal homoseksuele by te voeg tot die aantal mans wat in die vorige oorlog gesterf het, het Himmler beraam dat dit vier miljoen mans sou wees. As hierdie vier miljoen mans nie meer in staat is om seks met 'n vrou te hê nie, dan "versteur dit die balans tussen die geslagte in Duitsland en lei dit tot 'n ramp". Duitsland het tydens die Eerste Wêreldoorlog bevolkingsprobleme gehad met die aantal vermoorde mans. Himmler het geglo "'n Goeie volk wat te min kinders het, het 'n seker kaartjie vir die graf, vir onbeduidendheid in vyftig tot honderd jaar, vir begrawe in tweehonderd en vyftig jaar." 
Alhoewel nie alle homoseksuele mans in Duitsland na konsentrasiekampe gestuur is nie, was die ervaring vir diegene wat wel was, veral wreed en dikwels dodelik.  Homoseksuele is beskou as die laagste van die laagste in die konsentrasiekamphiërargie.  Die ramings wissel baie oor die aantal gay mans wat tydens die Holocaust in konsentrasiekampe opgesluit was, wat wissel van 5.000 tot 15.000, waarvan baie gesterf het.  Boonop bestaan ​​rekords oor die spesifieke redes vir internering op baie gebiede nie, wat dit moeilik maak om 'n presiese getal te gee oor presies hoeveel gay mans in doodskampe omgekom het. Homoseksuele persone word dikwels as 'asosiaal' geklassifiseer as hulle na die konsentrasiekampe gestuur word, wat dit moeilik maak om die aantal homoseksuele in die konsentrasiekampe te skat.  "Asosiale" was 'n baie breë regskategorie in Nazi-Duitsland wat bestaan ​​uit mense wat "skaam werk" (dws lui), dwelmverslaafdes, haweloses, alkoholiste, klein misdadigers en mense wat bloot eksentriek of nie-konformisties was , en die owerhede het homoseksuele dikwels as 'asosiale' geklassifiseer as 'n manier om die 'afwykende' aard van 'asosiale' in die algemeen aan te dui.
Peukert het geskryf hoe die owerheid homoseksualiteit met 'assosiabiliteit' verbind, het getoon dat die veldtog teen homoseksuele nie afsonderlik beskou kan word nie en moet beskou word as deel van die groter projek om die Volksgemeinschaft (mense se gemeenskap) van alle geneties 'ongeskikte' elemente.  Paragraaf 175 het slegs manlike homoseksualiteit behandel, sodat lesbiërs wat na die konsentrasiekampe gestuur is, altyd as "asosiaal" geklassifiseer is, en dat sodanige lesbiese gevangenes die swart driehoek gedra het wat aan "asosiale" gegee is in plaas van die pienk driehoeke wat aan manlike homoseksuele gegee is . 
Marteling en kampbehandeling Redigeer
Homoseksuele mans het buitengewoon wrede behandeling in die konsentrasiekampe gekry, wat gekonfronteer is met marteling, wat wissel van verkragting tot dat hul testikels deur water afgekook word.  Oorlewende Pierre Seel het gesê "Die Nazi's het 25 sentimeter hout in my gat gesteek". Hulle het nie net Duitse soldate nie, maar ook gevangenes, vervolg, en baie gay mans is doodgeslaan. Boonop het gay mans in dwangarbeidskampe gereeld meer uitmergelende en gevaarlike werksopdragte gekry as ander nie-Joodse gevangenes, onder die beleid van "Uitroeiing deur werk". Hulle het byvoorbeeld die gevaarlikste take opgedra by die ondergrondse vuurpylfabriek Dora-Mittelbau en die steengroewe by Flossenbürg en Buchenwald.  Dit was ook bekend dat SS -soldate homoseksuele mans gebruik het om hulle te beoefen, met hul wapens gerig op die pienk driehoeke wat hul menslike teikens moes dra, in kampe soos die Sachsenhausen -konsentrasiekamp.  Homoseksuele mense is onoordeelkundig doodgemaak terwyl hulle kunsmatige heuweldikte met aarde en klei op die skietbaan geskep het, aangesien wagte dikwels homoseksuele in plaas van die skietbaanteikens self geteiken het.  Daar word opgemerk dat homoseksuele in die Nazi -regime 'op 'n gelyke manier in enige beskaafde staat ter wêreld geteiken is'. 
Die harde behandeling kan toegeskryf word aan die siening van die SS -wagte teenoor gay mans, sowel as aan die homofobiese gesindhede in die Duitse samelewing in die algemeen. Daar word geglo dat harde handearbeid homoseksuele mans reguit kan maak.  Boonop het homoseksuele in konsentrasiekampe nie die vermoë gehad om groepssolidariteit te beoefen nie, wat die moraal van ander vervolgde groepe, soos politieke gevangenes, gehelp het. Peukert het geskryf dat die veldtog om homoseksualiteit te verbreek, tesame met die veldtog teen die "asosiale" goedgekeur is deur "wye dele van die bevolking, waaronder baie wat die aanhouding en marteling van politieke teenstanders van die regime gekritiseer het".  Die marginalisering van gay mans in Duitsland word weerspieël in die kampe. Baie sterf aan slae, sommige deur ander gevangenes. Ondervindings soos hierdie kan die hoë sterftesyfer van gay mans in die kampe verklaar in vergelyking met die ander 'asosiale' groepe. 'N Studie deur Rüdiger Lautmann het bevind dat 60% van die gay mans in konsentrasiekampe sterf, teenoor 41% vir politieke gevangenes en 35% vir Jehovah se Getuies. Die studie toon ook aan dat die oorlewingsyfers vir gay mans effens hoër was vir geïnterneerdes uit die middel- en hoër klasse en vir getroude biseksuele mans en kinders. 
Nazi -eksperimente Redigeer
Die Nazi -beleid oor homoseksuele is grotendeels gedryf deur Himmler se minagting vir homoseksualiteit, wat volgens hom 'n bedreiging vir die Duitse nasionale voortplantingsvermoë was.  Hy het ook 'n afsku van die onmasuliene en opposisionele eienskappe van homoseksuele gehad, sodat hy die genesing daarvan gesoek het deur inisiatiewe wat in 1937 begin is na Himmler se toespraak aan die Reichskomitee vir Bevolking en Rassebeleid.  Sy rede was dat menslike eksperimente toelaatbaar was as dit ten bate van die staat was. 
Dachau  en Buchenwald  was die belangrikste sentrums van menslike eksperimente oor homoseksuele deur Nazi -dokters, wat onder meer probeer het om 'n 'mediese geneesmiddel' vir homoseksualiteit te vind. Op Buchenwald het die Deense dokter Carl Værnet op persoonlike gesag van Himmler hormonale eksperimente op gay mans uitgevoer.  Hy het maandeliks 1,500 Duitse punte uit die SS -fondse ontvang om sy 'genesing' te toets, wat snitte in die lies se onderwerp insluit waar 'n kunsmatige manlike seksuele klier ingeplant is.  Dit was 'n metaalbuis wat testosteroon oor 'n lang tydperk vrygestel het, aangesien die dokter geglo het dat 'n gebrek aan testosteroon die oorsaak van homoseksualiteit was. Alhoewel sommige van die mans beweer het dat hulle heteroseksueel geword het, is die resultate grootliks onbetroubaar, aangesien baie mense beweer dat hulle 'genees' is om uit die kamp vrygelaat te word. Diegene wat nie verbetering getoon het nie, was vasbeslote om 'chroniese' of 'ongeneeslike' homoseksuele te wees.   Minstens sewentien gevangenes is gebruik vir Værnet se navorsing, waarby ook kriminele en heteroseksuele deelnemers betrokke was.  Twaalf gay mans is aan die hormonale eksperiment onderwerp en twee van hierdie mans is dood as gevolg van infeksies. 
Die Derde Ryk het Joodse vroue en lesbiërs gedwing om seksuele dade met mans by Duitse kampbordele in die Tweede Wêreldoorlog uit te voer. Heinrich Himmler het beveel dat pienk driehoeke gedwing word om seksuele dade op vroulike seksslawe uit te voer. Dit was sielkundig skadelik vir beide partye.  ​​Homoseksuele is beveel om hierdie dade een keer per week as bekeringsterapie uit te voer.  Die terapie het ook vernedering deur middel van mishandeling en bespotting ingesluit, asook die beleid om homoseksuele van ander gevangenes te skei, wat ook geïmplementeer is uit die oortuiging dat homoseksualiteit na ander gevangenes en wagte oorgedra kan word. 
Ander eksperimente sluit in pogings om immunisering teen tyfus te veroorsaak,  onder leiding van Erwin Ding-Schuler,  en kastrasie.  Die tifus -eksperimente het gelei tot inentings wat die Matelska -stam van tyfus rickettsia vir pasiënte avirulent gemaak het.  Een van hierdie eksperimente is gestaak toe vasgestel is dat luise 'n bedreiging vir die kamp se gesondheid is. 'n Ander eksperiment wat homoseksuele gebruik het, was om die proefpersone onder sonligte te plaas wat so warm was dat hulle die vel verbrand het. Daar word gesê dat 'n homoseksuele slagoffer herhaaldelik tot bewusteloosheid afgekoel is en daarna met lampe herleef totdat hy sweet gegooi het. 
Alhoewel daar geen presiese statistieke oor hierdie eksperimente bestaan ​​nie, word erken dat dit siekte, verminking en sterftes  veroorsaak het, terwyl dit geen wetenskaplike kennis opgelewer het nie. 
Homoseksuele konsentrasiekampgevangenes is nie erken as slagoffers van Nazi-vervolging in enige van die naoorlogse Duitse state nie. Boonop bevat geen van die state 'n rekord van homoseksuele slagoffers van die Holocaust nie.  Reparasies en staatspensioene wat aan ander groepe beskikbaar was, is geweier aan gay mans, wat nog steeds as misdadigers geklassifiseer is. Bundestag gestem om terug te keer na die voor 1935-weergawe.  Die Duitse historikus Detlev Peukert het geskryf dat 'geen homoseksuele na 1945 herstel het nie' en dat slegs 'n paar 'selfs' probeer het, want die 1935 -weergawe van paragraaf 175 bly tot 1969 van krag, en merk op dat ondanks die manier waarop homoseksuele oorlewendes hulle 'groot skade aan hul lewens' gely het, het hulle in die naoorlogse Duitsland uitgeworpen gebly. 
Peukert gebruik die feit dat die Nazi -weergawe van paragraaf 175 tot 1969 in die statuutboeke gebly het omdat dit 'n 'gesonde wet' was (soos kanselier Adenauer dit in 1962 genoem het), en die volledige weiering van die Duitse staat om vergoeding aan gay oorlewendes te betaal , om aan te voer dat Nazi -Duitsland nie 'n 'freakish aberration' van die norme van die Weste was nie, en die Nazi -veldtog teen homoseksuele moet beskou word as deel van 'n breër homofobiese veldtog regoor die wêreld.  In 1960 het Hans Zauner, die burgemeester van Dachau, aan 'n Britse joernalis, Llew Gardner, gesê Die Sunday Express dat die Nazi -veldtog teen homoseksuele en 'asosiale' geregverdig was en gesê het: 'U moet onthou dat baie misdadigers en homoseksuele in Dachau was. Wil u 'n gedenkteken vir sulke mense hê?'.  Op 12 Mei 1969, wanneer Der Spiegel, Die gewildste tydskrif in Duitsland, het 'n hoofartikel gelei dat dit 'skandalig' was dat die 1935 -weergawe van Paragraaf 175 steeds van krag was, en het gevra dat paragraaf 175 heeltemal herroep moet word.  In 1981 is ontdek dat baie Wes -Duitse polisiemagte steeds lyste van bekende homoseksuele, insluitend, aansienlik onder die kategorie "asosiale" gehou het.  Paragraaf 175 is eers in 1994 herroep, hoewel beide Oos- en Wes -Duitsland hul wette teen volwasse homoseksualiteit in die laat 1960's geliberaliseer het. In Oos -Duitsland is die Nazi -wetswysigings egter in 1950 gedeeltelik herroep, terwyl homoseksuele dade tussen volwassenes in 1968 gewettig is. 
Oorlewendes van die Holocaust wat homoseksueel was, kan weer opgesluit word vir 'herhaaldelike oortredings' en is op die moderne lyste van 'seksuele oortreders' gehou. Onder die geallieerde militêre regering van Duitsland was sommige homoseksuele gedwing om hul gevangenisstraf uit te dien, ongeag die tyd wat hulle in konsentrasiekampe deurbring. 
Die Nazi's se anti-gay-beleid en die vernietiging daarvan van die vroeë gay-regte-beweging is oor die algemeen nie as geskikte onderwerp vir Holocaust-historici en opvoeders beskou nie. Eers in die 1970's en 1980's was daar 'n algemene ondersoek na die tema, terwyl oorlewendes van die Holocaust hul memoires geskryf het, toneelstukke soos Gebuig, en meer historiese navorsing en dokumentêre programme word gepubliseer oor die Nazi's se homofobie en die vernietiging daarvan van die Duitse gay-regte-beweging.
Holocaust -gedenktekens Redigeer
Sedert die 1980's het sommige Europese en internasionale stede gedenktekens opgerig ter herinnering aan die duisende homoseksuele mense wat tydens die Holocaust vermoor en vervolg is. Belangrike gedenktekens kan gevind word in Berlyn, Amsterdam (Nederland), Montevideo (Uruguay), Tel Aviv (Israel) en Sydney (Australië).  In 2002 het die Duitse regering 'n amptelike verskoning aan die gay -gemeenskap gerig. Na hierdie verskoning is die gedenkteken van Berlyn 'n paar jaar later geskep. Die gedenkteken van Berlyn vir homoseksuele vervolgdes onder Nazisme is geleë in die Tiergarten -park, wat die ligging van die gewilde 'Queer's Way' vir die vroeë 20ste -eeuse gay -gemeenskap bevat. Die gedenkteken is op 12 Desember 2003 deur die Budenstag goedgekeur, op 27 Mei 2008 vir die publiek oopgemaak en daarna talle kere vandaliseer in die jare na die opening daarvan.  Die gedenkteken is in die herfs van Augustus 2019 weer gevandaliseer, toe vandale oor 'n venster in die monument geskilder het wat besoekers in staat gestel het om 'n foto van 'n gay paartjie te sien soen. 
In 2001 is Pink Triangle Park toegewy, dit is die eerste permanente, vrystaande gedenkteken in Amerika wat toegewy is aan die vervolgde homoseksuele in Nazi-Duitsland tydens die Holocaust.    Vanaf 2003 het die United States Holocaust Memorial Museum sy reisende uitstalling met 30 panele vertoon wat gewy is aan homoseksuele slagoffers van die Holocaust regoor die land. 
In 2005 het die Europese Parlement die 60ste herdenking van die bevryding van die Auschwitz -konsentrasiekamp gevier met 'n minuut stilte en 'n resolusie wat die volgende teks bevat:
. 27 Januarie 2005, die sestigste herdenking van die bevryding van Nazi-Duitsland se doodskamp in Auschwitz-Birkenau, waar 'n totaal van tot 1,5 miljoen Jode, Roma, Pole, Russe en gevangenes van verskillende ander nasionaliteite en homoseksuele vermoor is, is nie net 'n belangrike geleentheid vir Europese burgers om die enorme gruwel en tragedie van die Holocaust te onthou en te veroordeel nie, maar ook om die ontstellende toename in antisemitisme, en veral antisemitiese voorvalle, in Europa aan te spreek en om die breër lesse opnuut te leer oor die gevare van die slagoffer van mense op grond van ras, etniese oorsprong, godsdiens, sosiale indeling, politiek of seksuele oriëntasie.
'N Verslag van 'n gay oorlewende Holocaust, Pierre Seel, beskryf die lewe van gay mans tydens Nazi -beheer. In sy verslag meld hy dat hy deelgeneem het aan sy plaaslike gay -gemeenskap in die stad Mulhouse in die Elzas -streek in Frankryk. Toe Elsas in 1940 effektief aan Duitsland geannekseer is, was sy naam op 'n lys van plaaslike gay mans wat by die polisiekantoor beveel is. Hy het die opdrag gehoorsaam om sy gesin te beskerm teen weerwraak. By die aankoms by die polisiestasie merk hy op dat hy en ander gay mans geslaan is. Sommige gay mans wat die SS verset het, se vingernaels is uitgetrek. Ander het hul ingewande gesteek, wat veroorsaak het dat hulle erg bloei. Na sy arrestasie is hy na die konsentrasiekamp by Schirmeck gestuur. Daar het Seel gesê dat die Nazi-bevelvoerder tydens 'n oggendoproep 'n openbare teregstelling aangekondig het. 'N Man is uitgebring, en Seel herken sy gesig. Dit was die gesig van sy agtienjarige minnaar van Mulhouse. Seel verklaar dat die SS -wagte die klere van sy geliefde afgetrek het, 'n metaalemmer oor sy kop gesit het en opgeleide Duitse herdershonde op hom losgelaat het wat hom doodgemaak het. [ aanhaling nodig ]
Rudolf Brazda, vermoedelik die laaste oorlewende persoon wat weens sy homoseksualiteit na 'n Nazi -konsentrasiekamp gestuur is, sterf in Augustus 2011, 98 jaar oud. Brazda is in Augustus 1942 na Buchenwald gestuur en daar aangehou totdat dit deur die Amerikaanse magte bevry is. in 1945. Brazda, wat hom na die oorlog in Frankryk gevestig het, is later met die Ere -legioen bekroon. 
Vroeë Holocaust en volksmoord diskoers Redigeer
Voortspruitend uit die dominante toespraak van die Joodse lyding gedurende die jare van Nazi -oorheersing en voortbouend op die uiteenlopende slagoffers wat aan die lig gebring is deur studies van die Roma en geestesongesteldes, wat grootliks gely het onder die eugenetika -programme van die Derde Ryk, het die idee van 'n Gay Holocaust is eers in die vroeë sewentigerjare ondersoek. Uitgebreide navorsing oor die onderwerp word egter belemmer deur 'n voortsetting van die Nazi-beleid oor homoseksuele in die naoorlogse Oos- en Wes-Duitsland, gekombineer met voortgesette westerse homofobiese ideologieë. 
Die woord volksmoord is ontstaan ​​uit die behoefte aan nuwe terminologie om die erns van die misdade deur die Nazi's te begryp.  Die woord wat eers in 1944 deur Raphael Lemkin geskep is, word polities gelaai toe die Verenigde Nasies op 9 Desember 1948 'n wet op die volksmoord uitgevaardig het, wat regerings verplig het om in die toekoms op sulke gruweldade te reageer. Die debat oor die Gay Holocaust is dus 'n baie gelaaide debat wat sou lei tot 'n internasionale erkenning van staatsondersteunde homofobie as 'n voorloper van volksmoord, indien die voorstanders van die Gay Holocaust slaag. Die definisie van die Verenigde Nasies sluit egter nie seksuele oriëntasie (of selfs sosiale en politieke groepe) binne sy kwalifikasies vir die misdaad in nie. Volksmoord volgens die VN -definisie is beperk tot nasionale, etniese, rasse- of godsdienstige groepe, en aangesien dit die enigste ooreenkoms is waaroor nasies trou verbind het, is dit die dominante begrip van die term.  Dit is egter wat Michel-Rolph Trouillot noem "'n tyd waarin kollektiewe verskonings al hoe meer algemeen word",  sowel as 'n tyd waarin die gevestigde Holocaust-diskoers die bewerings van die Jode, Roma en geestesongestelde slagoffers van Nazi -vervolging, sodat dit as 'n geskikte tyd beskou kan word om aandag te vestig op die debat oor die Gay Holocaust, selfs al is die kwessie nie opgelos nie. [ aanhaling nodig ]
'N Gebrek aan navorsing beteken dat daar relatief min data is oor die verspreiding van gay mans in die kampe. Heinz Heger stel egter in sy boek voor Die manne met die pienk driehoek dat hulle swaarder arbeid ondergaan het as kleiner doelgroepe, soos die politieke gevangenes, en verder 'n veel hoër sterftesyfer gehad het.  Hulle het ook nie 'n ondersteuningsnetwerk in die kampe gehad nie en is in die tronkgemeenskap ontsetel.  Homoseksuele, net soos geestesongesteldes en baie Jode en Roma, is ook aan mediese eksperimente onderwerp in die hoop om 'n geneesmiddel vir homoseksualiteit in die kamp in Buchenwald te vind. 
Die Jode en Roma  was die enigste groepe wat deur die Nazi -regime geteiken is vir volledige uitwissing, ongeag hul identifikasie of woonplek. Jode en Roma was egter nie die enigste groepe wat deur die Nazi's geteiken is nie, wat gelei het tot 'n debat oor die vraag of ander groepe as die slagoffers van die Holocaust beskou moet word.  William J. Spurlin het voorgestel dat die beperking van die definisie van "Holocaust" tot Jode 'n wanvoorstelling van die geskiedenis bevorder en die lyding van ander slagoffers van Nazi -gruweldade waardeer. Die Oostenrykse Jood Shoah oorlewende Simon Wiesenthal het byvoorbeeld aangevoer dat "die Holocaust die grense van die Joodse gemeenskap oorskry het en dat daar ander slagoffers was."  In die middel van die sewentigerjare het nuwe toesprake na vore gekom wat die eksklusiwiteit van die Joodse volksmoord in die Holocaust uitgedaag het, maar nie sonder groot weerstand nie. [ aanhaling nodig ]
Die Burgerregtebeweging van die Verenigde State het 'n voorkoms van slagoffer -eise ontstaan ​​deur hersiening en toewysing van historiese verhale. Die verskuiwing van die tradisionele idee van geskiedenis as die verhaal van mag en diegene wat dit gehou het, het sosiale historici na vore gekom met vertellings van diegene wat hierdie magte gely en weerstaan ​​het. Afro -Amerikaners het hul eie vertelling geskep, net so stewig gebaseer op bewyse as die bestaande diskoerse, as deel van 'n sosiale beweging na burgerregte gebaseer op 'n geskiedenis van viktimisering en rassisme. Op dieselfde manier gebruik die gay- en lesbiese beweging in die Verenigde State ook revisionisme om die verhaal te skryf wat pas 'n gehoor gekry het wat bereid was om dit te bekragtig. 
Daar was twee prosesse aan die werk in hierdie nuwe diskoers, revisionisme en toeëiening, wat Arlene Stein in haar artikel uitlok Wie se geheue, wie se slagoffer?, wat albei op verskillende punte in die beweging vir burgerregte gebruik is. Die revisionistiese projek is in verskillende mediums aangeneem, en historiese literatuur is slegs een uit vele. Die opvoering Gebuig en 'n beperkte aantal herinneringe wat onthou Die dagboek van Anne Frank het saamgeval met die aanwending van die pienk driehoek as simbool van die nuwe beweging en 'n herinnering aan 'nooit vergeet' nie.  Alhoewel die fokus van hierdie vroeë hersienings nie noodwendig was om die Nazi -beleid oor homoseksuele as volksmoord te bepaal nie, het hulle 'n stroom begin na die legitimering van die viktimisering van homoseksuele onder die regime, 'n onderwerp wat eers in die 1970's aangespreek is.
Historiese werke fokus op die aard en bedoeling van die Nazi -beleid. Heinz Heger, Gunter Grau en Richard Plant het almal baie bygedra tot die vroeë Holocaust -diskoers wat gedurende die 1970's en vroeë 1980's na vore gekom het.  Sentraal in hierdie studies was die idee dat homoseksuele statisties gesproke groter verliese gely het as baie van die kleiner minderhede onder Nazi -vervolging, soos die Jehovah se Getuies en in die kampe erger behandelings en uitdrywing sowel as teregstelling ondergaan het. 
Hierdie vroeë revisionistiese diskoerse is vergesel deur 'n gewilde toeëieningsbeweging, wat die wêreldwye geheue van die Holocaust opgeroep het om lig te werp op sosiale ongelykhede vir homoseksuele in die Verenigde State. Larry Kramer, een van die stigters van ACT UP, 'n MIV/VIGS-aktivistegroep wat skoktaktieke gebruik het om die siekte bewus te maak en aandag te gee aan die behoefte aan finansiering, het die vigs-as-Holocaust-gesprek gewild gemaak. "Die traagheid van die reaksie van die regering op federale en plaaslike regeringsvlakke, die gebrek aan fondse vir navorsing en behandeling, veral in die vroeë dae van die epidemie, het Kramer aangevoer uit diepgewortelde homofobiese impulse en vorm 'opsetlike volksmoord'." 
Die pienk driehoek -simbool wat deur homoseksuele konsentrasiekampgevangenes gedra is, is veral tydens die Amerikaanse MIV/VIGS -krisis in die Verenigde State teruggeëis deur die Silence = Death Project, met die pienk driehoek op 'n agtergrond. Die plakkaat is geskep deur die Gran Fury, 'n groep van ses mense in New York. Die kollektief, wat Avram Finkelstein insluit, was daarop gemik om die mag van kuns te gebruik om die vigs -epidemie bewus te maak en te beëindig.  Die ACT UP -organisasie gebruik hierdie beeld as 'n sentrale komponent in hul bewusmakingsveldtog tydens die VIGS -epidemie. Finkelstein beskryf hoe die kollektief "aanvanklik die pienk driehoek verwerp het vanweë sy bande met die Nazi -konsentrasiekampe", maar uiteindelik "om dieselfde rede daarheen teruggekeer het en die driehoek omgekeer het as 'n gebaar van 'n afkeuring van slagoffers."  Selfs vandag nog word hierdie simbool steeds deur die gay -regte -beweging gebruik, aangesien die plakkaat onlangs op die vensters van Leslie Lohman Museum vir gay en lesbiese kuns verskyn het. 
Die Holocaust-raamwerk is weer in die vroeë 1990's gebruik, hierdie keer in verband met regse homofobiese veldtogte in die Verenigde State. Die konserwatiewe reaksie het 'n nuwe toespraak gelewer wat werk teen die Gay Holocaust akademie, wat die gay en lesbiese revisionisme beklemtoon het as 'n viktimistiese diskoers wat simpatie en erkenning gesoek het as 'n pragmatiese manier om spesiale status en burgerregte te verkry buite dié van die morele meerderheid.  Arlene Stein identifiseer vier sentrale elemente van die konserwatiewe reaksie op die Gay Holocaust -diskoers: sy beweer dat regs poog om die idee dat gays slagoffers is, te verdryf, twee tradisioneel liberale kiesdistrikte teenoor mekaar (gays en Jode), en daardeur parallelle tussen Jode en Christene te trek en sy eie status as onderdrukte en moreel opregte groep te legitimeer.
Die viktimistiese argument laat 'n sentrale uitgangspunt ontstaan ​​oor die redes waarom die diskoers van a Gay Holocaust beleef soveel weerstand polities en in die volksmond (in die bewussyn van die publiek). Alyson M. Cole spreek die diskoers teen slagoffers aan wat sedert die einde van die tagtigerjare in die Westerse politiek na vore gekom het. Sy beweer "anti-viktimiste het besprekings oor sosiale verpligtinge, vergoedings en regstellende of herstellende prosedures omskep in kritiek op die beweerde geneigdheid van selfgesalfde slagoffers om aanstootlike gedrag aan te gaan." Alhoewel sy duidelik is dat die anti-viktimistiese diskoers nie beperk is tot regse politiek nie, is die geval van die Gay Holocaust bevind hom langs hierdie politieke grense en die diskoers teen slagoffers is baie relevant vir die debat oor homoseksuele aansprake op volksmoord onder die Derde Ryk. Cole weerlê wat sy as probleme in die argumente teen slagoffers beskou. 
In die 2000's is daar gewerk aan die Gay Holocaust, en eerder as om die erns van die vernietiging van gemeenskappe of die eksklusiwiteit van die volksmoordproses van die Nazi -regime te beklemtoon, fokus dit op die snypunte van sosiale konstruksies soos geslag en seksualiteit binne die konteks van sosiale organisasie en politieke oorheersing. Spurlin beweer dat hulle almal saam met mekaar saamgewerk het in die vorming van Duitsland se sosiale orde en finale oplossing vir hierdie sosiale probleme. In plaas daarvan om outonome beleid te wees, was "hulle deel van 'n veel groter strategie van sosiale ontbinding en die merk van vyande." 
Copyright 2022 \ Kan ons holocaust klassifiseer as die strategiese fout van Hitler se oorlogstyd?...