Deur Natasha Africa 04 Desember 2020 05:00
Ons is almal moeg van die negatiwiteit in ons land. Vir net 'n rukkie wil ek nie van Eskom, Covid-19 of die geweld hoor nie. Ag, ek wil net 'n bietjie nostalgies raak oor kindwees.
Dit bring 'n mens altyd terug aarde toe, met 'n tikkie heimwee, maar ook hoop vir die toekoms. Ek het grootgeword op 'n plaas as 'n oupa-ouma-kind. Ek onthou my kinderjare nog soos gister. Hoe ons as kinders sorgeloos op 'n wintersoggend die sonnetjie sou najaag.
Hoe ons teen die mure van die sheds sou staan en ons kinderlike geselsies hê. As daar mense van die dorp by die plaashek ingery het, was dit altyd 'n belewenis om ander gesigte te sien as die gewone "plaasenaars" te sien.
Dit was eintlik lagwekkend hoe ons altyd die dorpsmense nagespeur het. Plaaslewe was lekker, sorgeloos, kaalvoet tussen die wingerde en vrugteboorde. Die dorings het gesteek en dis nie al wat gesteek het nie. Daardie voorbarige bye wat ons sommer so goedsmoeds gesteek het, was vir my een te veel, maar na so 'n steek het ons ouers gesien ons was nie een allergies vir bye nie! Wintertye was Wolseley gehul in 'n ysige geniepsige koue wat soms oorweldigend was. As daar vuur buite gemaak was, moes ons almal inspring om houtjies en knoppies te gaan optel.
Klokslag vieruur die middag moes alles reg wees vir Pappa (my oupa) wat uitval. Die koffie en brood moes vir hom staan en wag. Reënerige dae was ons veilige warm plekkie agter Mamma se Dover-kolestoof.
Tjoepstil, want sy was besig om na haar stories te luister. Wolwedans in die skemer. Dít was haar "televisietyd". In daardie eenvoudige swart boksie het ons geglo is mense.
Kersfees was duidelik familietyd. Familie wat op ander dorpe gewerk het, het huis toe gekom. Almal het bygedra om Krismis onvergeetlik te maak.
Want waar sou die stemme dan vandaan kom? So besluit ek en my niggie een dag ons gaan die mense in die draadloos soek. Nodeloos om te sê, ons agterente het lekker gebrand. Ons het nie in weelde grootgeword nie, maar dit wat aan ons gegee was, was ryk aan liefde. Ek onthou inkopies aan die einde van die maand.
My ouma-hulle het na Wellington gereis vir hul maandelikse inkopies. Die lekkerste was altyd as ons bederf was met winkelkoek en gebakte vis wat ons "bakvis" genoem het. Dit was hemels. Twee hoogtepunte in my grootwordjare op die plaas was Kersfees en as ons see toe gegaan het. Kersfees was duidelik fami-lietyd. Familielede wat op ander dorpe gewerk het, het huis toe gekom.
Almal het bygedra om Krismis onvergeetlik te maak. Wanneer my oupa die boks Krismis-trimmings uitgehaal het om die voorhuis te versier, was ons kinders uitbundig opgewonde! Dít was maar net die begin van 'n wonderlike tyd saam met ons familie waar ons lekker kon speel, lag en oor alles en nog wat praat. Die samesyn was magical. Dan het ons met 'n bus see toe gegaan.
Kyk, dit was nou regtig 'n belewenis. So vroeg soos drieuur die oggend het die huise begin lewe. Om almal in so 'n lekker luim te sien, was fantasties. Vir die hele dag is al wat 'n probleem of twis met iemand, vergete, want ons gaan see toe! Van die inpak van die gekookte eiers, frikkadelle tot die koue hoendervlerkies . . . 'n Feesmaal wat wag. Ek kry sommer stil lag terwyl ek hier sit en skryf oor wanneer die blikke oopgemaak word. Die reuk van gekookte eiers in 'n toe kosblik . . . Hehehe.
Die paar uur se ry het soos 'n ewigheid vir ons as kinders gevoel. Dan, uiteindelik is ons daar. Die opgewondenheid was tasbaar, elkeen van ons kon nie wag om uit die bus te spring en uitgelate op die strand te baljaar nie. Kalkbaai, en Valsbaai, kan ek onthou. Daar was nie eintlik swemplek nie, maar dit was die see . . .
Ek onthou my oupa met sy visstok in sy geel jogger, sokkies hoog opgetrek, besig om vis in te katrol met ouma, tannies en ooms op die 'eierdown' sorgeloos. Ons kinders wou nie rêrig eet nie, want dan moes jy 'n uur wag om te gaan swem! Nou ja toe, nostalgie, die sentimentele herinneringe aan die verlede. En nou in hierdie tyd van baie swaarkry, waar Kersfees selfs skrapser is vir sommige van ons, is dit belangrik om te onthou dis die samesyn en liefde wat die mooiste herinneringe op Kersdag maak, nie die groot geskenke en oorvloed van aardse goed nie.
E-pos jou rubriek (800 woorde) en 'n foto van jouself (300 dpi) vir 'Wat die hart van vol is' na kuier@kuier.co.za met die woord RUBRIEK in die onderwerplyn of stuur dit met gewone pos na Wat die hart van vol is, Kuier, Posbus 1802, Kaapstad 8001.