"...Skep 'n digitale tuiste waar ons Afrikaans en die Christelike geloof beskerm, bevorder en bemark na ongeveer 10 miljoen Afrikaanse taalgebruikers reg oor die wêreld. Behou en bevorder die waardes, kultuur en erfenis voortvloeiend uit bogenoemde taal en geloof, vir almal wat hulle daarmee identifiseer..."
Toe het Mildred die hele storie vertel, en Moeder het besluit dat Mildred onmoontlik na die partytjie kan gaan met so 'n groot skeur in haar rok en daar was nie tyd om dit gou heel te maak nie.
"Toe maar, Piet, moenie huil nie," het hy vir hom gefluister. "Onthou maar net dat die saad wat 'n mens in die lewe saai altyd opkom. Wat 'n mens saai, dit sal hy ook maai."
"Ag!" het hy skielik uitgeroep. Hierdie keer het hy die beitel 'n bietjie te hard geslaan, en dit het dwarsdeur sy boot gegaan. Sy goeie werk was nou bederf. Hy kon gerus huil, want dit sou moeilik gaan om sy boot nou waterdig te hou.
Soos die Here gewoonlik doen, het Hy Richard se gebede in 'n dubbele maat verhoor, want die volgende dag, Donderdag, was daar nog 'n kuikentjie, hierdie keer 'n swartetjie wat vier dae laat gekom het.
En toe het almal wat hom geken het, gesê: "Ek wonder wat op aarde Tom oorgekom het. Hy is deesdae baie stiller. Hy praat glad nie meer so baie nie. Is hy nie 'n gawe seun nie?"
Net soos alle soet kinders het hulle dadelik mekaar vergewe en die stryery vergeet. Hulle was weer goeie vriende. Hoekom het hulle nie die eerste keer aan hierdie plan gedink nie?
"n Halwe appel, 'n vriendelike woord, 'n bossie blomme, 'n glas koue water, of net 'n bietjie liefde laat baie wiele begin draai. Probeer net en kyk!"
"So moet 'n man praat," het Vader gesê. "Dit is die soort gees wat oorwinnings bring. Elke ware uitvinder het 'n vuilgoedhoop, en jy het vanmiddag 'n goeie begin gemaak met joune!"
Moeder het nou haar koppie gestreel en gesê: "Moet nou nie meer bang wees nie. As jy weer bang word, moet jy alles aan Jesus vertel. En onthou, Joan, jy het 'n engel wat by jou wagstaan. Jesus het aan hom gesê om jou op te pas, en daardie engel sal geen lelike goeters toelaat om in die donker by jou te kom nie."
"Ek sal," het Horace gesê. "En ek is seker dat ons baie mooi vir hulle sou sorg. Maar aangesien ons hulle nou nie kan vind nie het ek gedink dat ons ons deel kan doen deur hierdie ander kinders te versorg wat hulp net so nodig het."
"Los - jy - daardie - grasmaaier!" het Bobbie hygend gesê terwyl hy na die handvastel gryp. "Ek sal dit nie gee nie, jou naarheid!" het Bertie vasberade gesê.
Moeder was vreeslik aangedaan oor daardie woorde dat sy Frank gegryp en gesoen het, en dit het Frank skoon laat vergeet van sy moeilikheid in verband met die verjaarsdagpresente wat hy sou moes koop.