Wie se krag is dit?
Federalisme is die proses waardeur twee of meer regerings magte oor dieselfde geografiese gebied deel.
In die Verenigde State verleen die Grondwet sekere magte aan beide die Amerikaanse regering en die staatsregerings.
Hierdie magte word verleen deur die Tiende Wysiging, wat lui: "Die magte wat nie deur die Grondwet aan die Verenigde State gedelegeer is nie, en dit ook nie aan die State verbied word nie, word aan die State gereserveer, of aan die mense."
Die eenvoudige 28 woorde vestig drie kategorieë magte wat die essensie van die Amerikaanse federalisme verteenwoordig:
Uitdrukte of "Opgetel" Bevoegdhede: Bevoegdhede verleen aan die Amerikaanse Kongres hoofsaaklik onder Artikel I, Artikel 8 van die Amerikaanse Grondwet.
Gereserveerde magte: Magte wat nie aan die federale regering in die Grondwet verleen word nie en dus aan die state gereserveer word.
Gelyktydige magte: Magte wat deur die federale regering en die state gedeel word.
Byvoorbeeld, Artikel I, Artikel 8 van die Grondwet verleen aan die Amerikaanse Kongres sekere eksklusiewe magte soos geldgeld, die regulering van interstate handel en handel, oorlog verklaar, 'n weermag en vloot oprig en immigrasiewette vasstel.
Onder die 10de Wysiging is magte wat nie spesifiek in die Grondwet gelys is nie, soos om bestuurderslisensies te vereis en eiendomsbelasting in te vorder, een van die vele magte wat aan die state gereserveer word.
Die lyn tussen die magte van die Amerikaanse regering en dié van die state is gewoonlik duidelik.
Soms is dit nie. Wanneer 'n staatsregering se magsbeweging in stryd kan wees met die Grondwet, eindig ons met 'n stryd van "state" regte wat gereeld deur die Hooggeregshof afgehandel moet word.
Wanneer daar 'n konflik is tussen 'n staat en 'n soortgelyke federale wet, vervang die federale wet en magte staatswette en -magte.
Waarskynlik het die grootste stryd oor state se regte-segregasie plaasgevind gedurende die 1960's se burgerregte-stryd.
Segregasie: Die Hoogste Slag vir Staatsregte
In 1954 het die Hooggeregshof in sy landmerk Brown v. Raad van Onderwys besluit beslis dat afsonderlike skoolfasiliteite gebaseer op ras inherent ongelyk is en dus in stryd is met die 14de Wysiging wat verklaar, gedeeltelik: "Geen staat sal enige wet maak of afdwing nie wat die voorregte of immuniteite van burgers van die Verenigde State sal verkort, en geen staat sal enige persoon van lewe, vryheid of eiendom ontneem sonder regsproses nie, en niemand in sy jurisdiksie ontken die gelyke beskerming van die wette nie. "
Enkele hoofsaaklik suidelike state het egter besluit om die Hooggeregshof se besluit te ignoreer en die praktyk van rassegeskeiding in skole en ander openbare fasiliteite voort te sit.
Die state het hul standpunt gebaseer op die uitspraak van die Hooggeregshof in Plessy v. Ferguson in 1896. In hierdie historiese geval het die Hooggeregshof, met slegs een afwykende stem , regerende rasse-segregasie nie die 14de wysiging oortree as die afsonderlike fasiliteite "wesenlik gelyk was nie".
In Junie 1963 het die Amerikaanse goewerneur George Wallace voor die deure van die Universiteit van Alabama gestaan ​​om te verhoed dat swart studente die federale regering binnedring en uitdaag om in te gryp.
Later dieselfde dag het Wallace in die eise van Asst gevra. Prokureur Gen. Nicholas Katzenbach en die Alabama National Guard, sodat swart studente Vivian Malone en Jimmy Hood kan registreer.
Gedurende die res van 1963 het federale howe die integrasie van swart studente in openbare skole regdeur die Suide beveel. Ten spyte van die hofbevel en met slegs 2 persent van die swart swart kinders wat vroeër algehele skole bygewoon het, is die Wet op Burgerregte van 1964, wat die Amerikaanse Departement van Justisie verleen het om skooldegregasiepakke in te lei, deur die president Lyndon Johnson onderteken.
'N minder belangrike, maar miskien meer illustratiewe geval van 'n grondwetlike stryd van "state" regte het voor die Hooggeregshof in November 1999, toe die Prokureur-generaal van die Verenigde State van Amerika Reno die Prokureur-generaal van South Carolina Condon aangeneem het.
Reno v. Condon - November 1999
Die Grondleggers kan beslis vergewe word om motorvoertuie in die Grondwet te noem, maar sodoende het hulle die mag gegee om bestuurderslisensies aan die state onder die Tiende Wysiging te gee. Dit is baie duidelik en glad nie betwis nie, maar alle magte het grense.
Staatsdepartemente van motorvoertuie (DMV's) vereis gewoonlik aansoekers om bestuurderslisensies om persoonlike inligting te verskaf, naamlik adres, telefoonnommer, voertuigbeskrywing, sosiale sekerheid nommer, mediese inligting en 'n foto.
Nadat hulle geleer het dat baie staats DMV's hierdie inligting aan individue en ondernemings verkoop het, het die Amerikaanse Kongres die Bestuurder se Privaatheidsbeskermingswet van 1994 (DPPA) vasgestel. Daar is 'n regulerende stelsel ingestel wat die staat se vermoë beperk om die bestuurder se persoonlike inligting bekend te maak sonder die toestemming van die bestuurder.
In stryd met die DPPA het Suid-Carolina-wette die staat se DMV toegelaat om hierdie persoonlike inligting te verkoop. Suid-Carolina se Prokureur-generaal Condon het 'n saak ingedien waarin beweer word dat die DPPA die Tiende en Elfde Wysigings aan die Amerikaanse Grondwet geskend het.
Die Distrik Hof het ten gunste van Suid-Carolina beslis, en verklaar die DPPA onverenigbaar met die beginsels van federalisme wat inherent is aan die Grondwet se magskeiding tussen die State en die Federale Regering . Die Distrikshof se aksie het in wese die Amerikaanse regering se mag om die DPPA in Suid-Carolina af te dwing, geblokkeer. Hierdie uitspraak is verder gehandhaaf deur die Vierde Distrik Hof van Appèl.
Verenigde State se prokureur-generaal, Reno, het die Distrikshowe se besluite aan die Hooggeregshof aangevoer.
Op 12 Januarie 2000 het die Amerikaanse Hooggeregshof, in die geval van Reno v. Condon, beslis dat die DPPA nie die Grondwet oortree het weens die Amerikaanse Kongres se mag om interstaatlike handel te reguleer wat deur Artikel I, Artikel 8 , klousule 3 van die Grondwet.
Volgens die Hooggeregshof, "Die inligting oor die motorvoertuig wat die state histories verkoop het, word deur versekeringsmakers, vervaardigers, direkte bemarkers en ander wat in interstate handel betrokke is, aangeraai om bestuurders te kontak met persoonlike versoeke. Die inligting word ook gebruik in die stroom van die interstate Handel deur verskeie openbare en private entiteite vir aangeleenthede wat verband hou met interstate motorvoertuie. Aangesien bestuurders se persoonlike identifiserende inligting in hierdie konteks 'n handelsartikel is, is dit verkoop of vrylating in die interstate stroom van besigheid voldoende om kongresregulering te ondersteun. "
So het die Hooggeregshof die Driver's Privacy Protection Act van 1994 gehandhaaf en die state kan nie ons persoonlike bestuurders se lisensie persoonlike inligting verkoop sonder ons toestemming nie. Dit is 'n goeie ding. Aan die ander kant moet die inkomste uit die verlore verkope opgemaak word in belasting, wat nie so goed is nie. Maar dit is hoe federalisme werk.