Mense wat hoër getoon het op 'n algemeen gebruikte skaal wat aggressie meet, was ook meer geneig om aggressiewe buitelandse beleidsintervensies te ondersteun en 'n meer utilitêre morele berekenings vertoon as dié wat laer op hierdie skaal geslaag het.
Die studie, gepubliseer in die tydskrif Agressiewe Gedrag, kyk na die verband tussen persoonlike fisiese aggressie, wat die navorsers se nota geneties beïnvloed word, en individuele houdings teenoor buitelandse beleid en morele keuses in ingewikkelde kontekste.
"Ons wou die verhouding tussen individuele tendense ondersoek om fisiese aggressie in interpersoonlike situasies en houdings teenoor groter buitelandse beleidskwessies en breër morele keuses te betrek," sê me. Rose McDermott, professor in internasionale verhoudinge by die Brown Universiteit.
"Gedrag wat eenkeer gedink het om suiwer sosiaal te wees, soos moraliteit, politieke waardes en ekonomiese besluite, is nou bekend as gevolg van die kombinasie en interaksie van gene en omgewings," skryf McDermott saam met haar mede-outeur, politieke wetenskaplike Peter K. Hatemi of Penn staat.
McDermott en Hatemi het ook 'n verskil tussen mans en vroue gevind. Vir mans is individuele verskille in vlakke van fisiese aggressie verantwoord deur 'n kombinasie van genetiese en omgewingsfaktore; Vir vroue, individuele verskille in vlakke van fisiese aggressie was die produk van sosiale en omgewingsfaktore alleen.
In die verlede het die verhouding tussen "persoonlike prokliwiteite teenoor aggressie en openbare manifestasies in buitelandse beleid na vore gekom uit biografiese en historiografiese perspektiewe van leiersgedrag," skryf die skrywers. Dit het gewissel van studies wat die Freudiaanse idee van projeksie gebruik het - hoe politieke leiers hul behoeftes, begeertes en aggressiewe dryfkragte op die groter politieke wêreld kon projekteer om te kyk na die verband tussen persoonlike aggressie onder Amerikaanse staatsdepartementleiers en hul voorspraak vir die gebruik van krag.
McDermott en Hatemi let op die beperkings van sulke studies, insluitend hul anekdotiese aard, en wys daarop dat die onlangse bekendstelling van gedragsgenetiese benaderings om sosiale besluite te ontleed, beide geleentheid en kompleksiteit byvoeg tot die begrip van wat politieke en sosiale keuses dryf.
"Tog moet die belangrikheid van individuele verskille in aggressie vir houdings teenoor buitelandse beleid of kontekstuele morele keuses, soos om die lewens van sommige vir die groter goeie van baie te offer, nog volledig ondersoek word," skryf die skrywers.
Hulle het daarop gemik om die meganismes te bepaal waarmee individuele tendense vertaal word in politieke aksie en om die impak van "sosiale, omgewings-, of genetiese" faktore te oorweeg. Verstaan ​​die bronne van variasie in individuele gedrag, alleen of in totaal, het die skrywers geskryf, is 'n belangrike instrument om die oorsprong van politieke geweld te verstaan.
Offer een om baie te red?
Die navorsers het 'n groep 586-Australiërs bestudeer, waaronder 250-tweelinge. Die steekproefgroep het die Buss en Perry se Aggressievraelys geneem en is dan aangebied met 'n reeks hipotetiese vignette. Respondente is gevra om besluite te neem gebaseer op twee tipes dreigemente, een onmiddellike en een potensiaal, wat beide die gebruik van militêre mag in die buiteland betref.
Hulle is ook gevra wat hulle sou doen in situasies waar die opoffer van een lewe baie sal red, insluitend 'n scenario waarin hulle moet dink hulle het 'n skip in vlamme verbrand en in 'n oorvol reddingsboot in rowwe see met 'n beseerde persoon wat nie wou oorleef. Sou die respondent daardie persoon oorboord gooi, sodat die reddingsboot sal bly en die lewens van almal anders daarvoor behou?
Laastens is die steekproefgroep gevra oor hul beleidspunte op verdediging, insluitend vrae oor die oorlog in Irak en die oorlog teen terreur.
McDermott en Hatemi het bevind dat fisieke aggressie "'n beduidende assosiasie met buitelandse beleid en morele keuses gehad het, maar slegs onder toestande van direkte bedreiging of waar die lewens van die paar geoffer word, sal die baie en fisiese aksie wat nodig is, red."
Die eienskap van fisiese aggressie het geen invloed op meer algemene nasionale verdedigingwaardes of meer algemene potensiële dreigemente gehad nie, skryf die skrywers.
Hulle het ook bevind dat mans meer geneig was as vroue om een ​​vir die goeie van die baie te offer en dat meer opgevoede individue minder geneig was om aggressiewe aksie in die buiteland te ondersteun, maar dat die onderwys min invloed op morele keuses gehad het.
Is dit 'n verskil van seks of geslag?
Die navorsers sê die verskillende bevindings vir mans en vroue verg verdere verkenning. Een moontlikheid is dat "omgewings-, institusionele en sosiale kragte so sterk is om die uitdrukking" van die kenmerkende fisiese aggressie by vroue te voorkom, of alternatief dat die biologiese en sosiale meganismes wat die kenmerkende fisiese aggressie van mans en vroue mag ondermyn, verskil.
Die skrywers skryf dat hierdie bevindings kan help om toekomstige studies te rig oor hoe verskillende stres op mans en vroue kan beïnvloed hoe of of aggressie uitgedruk word; hulle stel ook voor dat die beste strategieë vir die onderhandeling, verspreiding of voorkoming van aggressiewe gedrag vir mans en vroue kan verskil.
Die resultate kan metodes beïnvloed vir die identifisering van individue wat kan kies vir meer aggressiewe beleid, McDermott en Hatemi noot. Hulle kan ook die publiek se vermoë verbeter om ingeligte keuses te maak in hul eie besluite sowel as in die keuse van kandidate wie se aantrekkingskrag tot aggressiewe beleid 'n impak sal hê op die breër publiek.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Woede Bestuur > Daar is 'n mengsel van faktore wat skakel aggressie en Hawkish Views