Die eerste keer wat ek met Abel Lotz gebots het, was eintlik heel toevallig. En dis al ’n tydjie gelede. Die boek Abel se Lot is maar die tweede in die ‘Abel-trilogie’. Die laaste ene, so gele as ek dit nie mis het nie, dra die titel – Die Afreis van Abel.
Ek is nie die grootste fiksie leser op aarde nie. Ek is iemand wat hou van nie-fiksie. Ek lees geskiedenisboeke en ek sukkel om met fiktiewe karakters te assosieer. Tog af en toe geniet ek ’n ou misdaadfiksie, en ek moet sê dat Abel Lotz ’n karakter is wat tog sy merk gelaat het op my as leser.
Maar ek moet net ’n lansie breek vir die skrywer ook hier. Ek gesels anderdag met iemand wat ook hierdie boek gelees het, en toe sê die persoon vir my, dit sal vir selfs die heel beste skrywer op aarde moeilik wees om te verbeter op die eerste ‘Abel boek’, naamlik Abel se Ontwaking. Die hoofrede hoekom die tweede een dan so bietjie teleurstellend vir my is, is waarskynlik juis omdat die eerste een so uitsonderlik goed was – nie omdat die tweede een regtig ‘swak’ is nie.