“Kom in, sit die wyn daar. Ons is besig om te vas tot en met Kersfees en ek weet nie of ons mag wyn drink nie”, groet die Filosoof die Dominee. Daar word uitgevra, wyl vir die Priester gewag word. Hy gaan vanaand die huis seën. Teen die kaggel staan die ikone van Christus Pantokrator of dan Al-Skepper, die gelykenis van die Barmhartige Samaritaan en die Opstanding. Die kerse voor die ikone is aangesteek.
Daar word hartlik gegroet wanneer die Priester arriveer. Hy is hier om Sondag die liturgie by die Grieks-Ortodokse Kerk in Afrikaans te lei. Die droom is om die ortodoksie in Afrikaans te vestig. “Nee, ons mag wyn drink, maar kry eers Basilie vir die seën van die huis”, verklaar hy. Almal help om die tafel met die benodighede reg te skuif. Daar is ‘n kers, kruis, heilige water en olie. Hy trek sy gewaad aan, dit is ‘n plegtige geleentheid. Die Dominee kry die opdrag om die wierook (cencer) vas te hou. Na die seremonie afgesluit is, eindig hy met ‘n gebed om die huis te bewaar en die Here se seën daarop te laat rus.
Daar word geteug aan iets Christelik (soos Dana Snyman sou gesê het), wanneer die Filosoof verklaar: “Die Protestantisme is besig om voor die sekularisasie te swig en sal in die toekoms ophou bestaan.” “Wat bedoel jy?”, vra die Dominee, duidelik ongemaklik met die onderwerp. Hy verduidelik: “Die protestantse kerke is besig om al hoe meer kompromieë met die wêreld te sluit. Hulle probeer om met die wêreld te kompeteer en is besig om hulle simbole in te ruil vir wêreldse simbole. Die kerk lyk soos die wêreld en die wêreld soos die kerk.”
Die dominee blameer Calvyn met sy sterk klem op die individu wat haarself moes losmaak van die Roomse oorheersing wat staat en kerk betref. Daardie individualisme laat lidmate nou verklaar: “Ek is die kerk, ek het die kerk nie meer nodig nie!”. Die dominee vat ‘n sluk van sy wyn en sug. Hy dink aan die liturgieë wat hy al by verskillende ortodokse gemeentes bygewoon het, die sterk klem op die gemeenskap van gelowiges, die klem op die koinonia, die fokus van die liturgie op die Drie-enige God. Hy dink aan die ontmoeting wat hy juis in so ‘n liturgie gehad het toe hy jare gelede in die woestyn in ‘n klooster oorgebly het. Daar het hy sonder dat hy dit besef het, ‘n aanraking deur die Gees van die lewende God gehad. Is dit wat hom telkens na hierdie “moeder” van hom laat terugkeer?”
Sondag na die Liturgie, op pad huis toe, dink die Dominee weer aan die gesprekke. Die gebed van die Priester die oggend by die Liturgie eggo in sy kop: “Want U is ‘n genadige en mensliewende God, en aan U bring ons die eer: aan die Vader, en aan die Seun, en aan die Heilige Gees, nou en altyd en tot in ewigheid.”