Meerjarige tuinspoor: plant en versorg, voortplanting en verbouing met 'n foto - Raad - 2022
Plant en versorg vir meerjarige tuinmelkbos, voortplanting en verbouing
Die Euphorbia-familie het meer as 1 500 spesies. Dit bevat meerjarige en eenjarige grasse, klein bome en struike. Garden spurge is 'n goeie verteenwoordiger van die gesin. Dit word straat genoem en word gebruik om tuinbeddens en parkareas te versier. Die naam van die plant is gebaseer op die eienskap van die plant om melksap te produseer.
Voordele van die gebruik van tuinmelkbos in tuinmaak
Verskeie tuinmelkbos maak dit moontlik om dit in ontwerpsamestellings te gebruik:
lae vetplante is geskik vir die versiering van rotstuine;
mediumgrootte bossies word langs randstene geplant om ruimte te beperk of af te baken;
baie variëteite word gebruik om ontspanningsgebiede uit te lig;
ondermaatse spesies word rondom hoë bome, rondom naaldbosse geplant.
Komposisies wat meerjarige melkgewasse gebruik, help nie net om die terrein meer skouspelagtig te maak nie, maar ook om die ruimte af te baken.
Variëteite en beskrywing van melkbos
Die amptelike plantnaam vir melkbos is euphorbia. Die tuisland van die plant is die Afrika-kontinent. Wilde spesies groei steeds op die eiland Madagaskar.
Elk van die soorte tuinmelkbos het spesifieke eienskappe, maar die navorsers beklemtoon ook 'n aantal algemene kenmerke:
Plante-heuning plante. As gevolg van die lang blomperiode versamel bye goeie gehalte heuning.
In die plante van die familie word vertakte vate gevorm waardeur melksap vloei.
Melkbos sade word in bokse versamel.
Hierdie eenjarige variëteit kom veral voor vanweë sy vermoë om van Junie tot die eerste ryp in die herfs te blom. Die voorkoms van die bosse verklaar die naam daarvan. Die blaarplate van 'n donkergroen skaduwee is begrens met 'n wit deurwerk, wat die plant ongewoon en elegant maak.
Die blomme van die begrensde variëteit is klein, bleek, versamel in eenvoudige bloeiwyses.
Die bos bereik 10-12 sentimeter.
Risoom: vertak, met fyn hare.
Die variëteit word maklik deur saad vermeerder. Saailinge word tien dae na saai sigbaar.
'N Meerjarige plant wat dikwels gebruik word om kunsmatige reservoirs te versier. Baie landskapontwerpers neem dit as basis in komposisies van rotsagtige of bergagtige heuwels.
Die bos word tot 25 sentimeter groot. Die blomme is heldergeel. Die blomperiode bevat twee fases: die eerste keer dat mirteblare in April blom, val die tweede fase op Julie. Verdikte blaarplate, wat kenmerkend is van vetplante, gee die bos versiering.
Amandelstok is bekend vir sy pragtige blomme, versamel in komplekse bloeiwyses. Hulle het 'n liggroen tint, ongewoon vir blomme. Die bos groei tot 60 sentimeter. Hierdie variëteit groei uitsluitlik in die suide, wanneer die temperature tot +10 grade daal, vries die bosse.
Meerjarige bossies strek van 25 tot 40 sentimeter. Die stingels is bedek met blare wat soos langwerpige dennenaalde lyk. Die stingels is bekroon met welige bolvormige geel blomme. Hierdie variëteit blom twee keer per seisoen. Droogtebestand en verdra ryp tot -20 grade.
Die variëteit behoort tot die tipe grondbedekking. Die maksimum lengte van die bos is 10 sentimeter. Bloei in lewendige oranje, geel of rooi blomme. Dit is in staat om vinnig te groei en ander plante heeltemal uit die gebied te verplaas. Gewoonlik word dit geplant waar dit nodig is om stukke grond te versier. Die variëteit is droogtebestand en vertoon ook rypbestande eienskappe.
Een van die mees gevraagde soorte. Dit behoort tot meerjarige plante wat bestand is teen ryp en droogte. Dit word gekweek in die gebiede van die noordelike streke, het nie ekstra skuiling nodig in die winter nie.
Struike bereik 70 sentimeter. Met hul hulp skep ontwerpers skouspelagtige blombeddings op meerdere vlakke. Gedurende die lente en somer verander die blare van die multiflorous melkbos van ryk groen na suurlemoengeel. Dit skep die gevoel om die blombedding te vernuwe sonder ekstra moeite.
Hoe kultuur voortplant
Vir blomkwekers wat besig is met die verbouing van melkbos, is verskillende metodes geskik. Die keuse hang af van die nagestreefde doelwitte en die beskikbaarheid van plantmateriaal.
Saadjies van variëteite word in spesialiswinkels gekoop of op hul eie geoes. Klein swart sade word 'n paar weke na die laaste blom heeltemal ryp.
Saad word in die herfs gesaai vir oorwintering in die grond of in die lente. Die plantmateriaal word gedurende die lente gesaai en dan met nie meer as 3 sentimeter in die grond begrawe nie.
Hierdie teelmetode behels die kweek van saailinge. Dit word beskou as een van die mees effektiewe en algemeen gebruikte opsies. Voortplanting deur steggies is moontlik in die teenwoordigheid van 'n volwasse volbos met ongeskonde stingels en blare.
Steggies word in die lente of herfs gesny. In die eerste geval, nadat hulle gewortel het, word hulle in oop gebiede geplant, in die tweede plek word dit oorgebly om te groei. In die reël vind grootmaak plaas op geslote terrasse, wat die temperatuurregime van +15 tot +20 grade handhaaf.
Hierdie metode is geskik vir langvariëteite met 'n ontwikkelde wortelstelsel. In die lente of herfs word die plante opgegrawe, dan word die risome met 'n skerp mes in 2 of meer dele verdeel. Die bosse wat van die moederplant geskei word, word op die tradisionele manier geplant. Met die verdeling van die bosse kan u die variëteiteienskappe ten volle bewaar.
Planttegnologie in oop grond
Verbouing het 'n paar nuanses wat verband hou met die eienaardighede van die kultuur. Die verdere groei van die plant hang af van die keuse van die plek en die tydige invoer van bemesting.
Lenteplant word as die beste opsie beskou. Dit is te danke aan die natuurlike groeiseisoen. Indien nodig, word daar in die herfs geplant, maar dan bied hulle ekstra skuiling vir die winter.
Voorbereiding van die plantput en grondmengsel
Die grond moet vooraf voorberei word, dit moet aan verskeie vereistes voldoen:
suurindeks - van 6 tot 7 ph;
die aanwesigheid van dreinering (hiervoor word aanbeveel om gebreekte sphagnummos te gebruik);
die struktuur moet lig wees, versadig met lug;
gebiede van 'n skaduwee, buite direkte sonlig.
Die grond moet humus, sand en turf bevat. Saam met die nat grond word houtas of baksteenskyfies in die grond gevoeg. 'N Gat vir plant word binne 'n dag uitgegrawe en vir die aarde gelos. Die diepte mag nie 8-10 sentimeter oorskry nie.
Euphorbia word op verskillende afstande geplant, dit hang af van die variëteit.
Mediumgrootte bossies 30 tot 40 sentimeter
Lang spesies 50 tot 70 sentimeter
Om die grond te bedek 5-8 sentimeter
'N Dreineringslaag word aan die onderkant van die put geplant vir plant, dan 'n laag kompos.
Die plant word vertikaal geplaas.
Vul die grond vol, liggies aan.
Raad! Om bykomende ondersteuning vir lang variëteite te bied, word die spoor na plant aan houtstutte vasgemaak.
Versorging van melkbos
Wanneer u gewasse verbou, is dit nodig om die groei van die wortelstelsel te monitor. Sommige soorte moet voortdurend geplant word om volwasse plante ruimte te bied om te groei.
Stabiele water is belangrik vir melkbos. Dit geld veral die eerste weke na plant. Plante word 1 of 2 keer weekliks natgemaak. Met die aanvang van droë periodes word water verhoog. Die bogrond moet effens klam wees, maar die wortels moet nie oorwater word nie. As gevolg van versuiping van die wortelstelsel, kan 'n vervalproses ontwikkel.
Belangrik! Tuiniers sluit koue water uit. Dit lei tot die ontwikkeling van swamsiektes.
Een van die hoofverbande word tydens die plant toegedien. Dan, gedurende die groeiseisoen, word organiese materiaal en minerale mengsels bygevoeg. Voeding met vloeibare oplossings is 'n geskikte opsie. Daarbenewens is die grond bedek met 'n laag deklaag.
Optimale temperatuur en humiditeit
Plante benodig verskillende temperature vir verskillende groeistadia:
vir 'n tydperk van aktiewe groei het melkgewasse genoeg temperatuur van +15 tot +25 grade;
saadontkieming vind plaas by +26, +28 grade;
slaapfases kan op +5, +10 grade plaasvind.
Rypbestande variëteite verdra lae temperature. Om vries te voorkom, word bosse meerjarige variëteite ook gedurende die winter bedek.
Die meeste variëteite is vetplante, dus het hulle nie oormatige vog nodig nie. Die wortelstelsel kan vinnig verval as vog in die grond ophoop.
Euphorbia is geneig tot oorgroei, dus word daar gesnoei soos nodig. Om die kompasiteit van die bosse te handhaaf, word die verbleikte dele dadelik verwyder, en die apikale en laterale lote word ook geknyp.
As die spurge in die winter op oop grond bly, moet dit gesny word sodat spruite van ongeveer 2 sentimeter bo die oppervlak sigbaar is.
Peste en siektes: voorkoming en behandeling
As gevolg van die eienaardigheid van die wortelstelsel, is die kultuur geneig tot swamsiektes. Voorkoming van hierdie toestande:
keuse van 'n los substraat;
beheer oor die matiging van natmaak;
addisionele chemiese behandelings.
Aalwurms en wurms is veral gevaarlik vir die kultuur. Die stryd teen hulle sluit in die behandeling van die bosse met chemikalieë of seepoplossings wat u self voorberei het.
Voorbereidings begin in die herfs. Laaggroeiende bosse word tot 2 sentimeter gesny. Bereide plante word, indien nodig, met naeltakke of gesnyde blare besprinkel. Lang bossies kan met industriële materiale bedek word. Rypbestande variëteite het nie ekstra skuilings nodig nie.