Geskryf deur Pete Smith
Die IPCC is in Genève, Switserland, gebaseer. Boxun Liu / luike
In my dagtaak is ek 'n wetenskaplike aan die Universiteit van Aberdeen in Skotland en bestudeer dinge soos hoe landbou dra by tot klimaatsverandering en wat ons daaraan kan doen. Maar onlangs het ek my in Genève bevind om deel te neem aan my vierde “aannemingsperiode” vir 'n verslag van die Intergouvernementele Paneel vir Klimaatsverandering (IPCC).
Die betrokke verslag was die onlangse Spesiale verslag oor klimaatsverandering en grond, en ek was een van die 15 wat hoofleiers oproep, saam met twee ander verantwoordelik vir 'n 300-bladsy-hoofstuk oor skakels tussen verwoestyning, agteruitgang van grond, voedselsekerheid en klimaatsverandering. Die aannemingsvergadering is die proses waardeur die 195-regerings wat deel is van die IPCC, konsensus bereik oor die bewoording van 'n veel korter (40 of so bladsy) 'Samevatting vir beleidmakers' (SPM) van 'n volledige IPCC-verslag, en sodoende die bevindings.
Die goedkeuringsproses is uitmergelend vir alle betrokkenes: dit word vyf dae toegeken, met 'n addisionele reserwedag wat dikwels gebruik word. Gedurende hierdie periode moet elke woord van die samevatting van die beleidmakers, lyn-vir-lyn, ooreengekom en goedgekeur word met afgevaardigdes van alle regerings in die kamer.
As skrywer moes ek reageer op opmerkings van die regerings en, byvoorbeeld, waar taal onduidelik was, om 'n ander vorm van woorde voor te stel wat strook met die bevindinge van die onderliggende verslag. Aangesien die hele proses van die goedkeuring van IPCC-verslae vir die meeste 'n raaisel sal wees, wil ek kyk hoe hierdie aannemingsproses werk, en waarom ons dit nodig het.
Die skrywer (middel regs, met baard) bespreek die wetenskaplikes se reaksie op 'n regeringsvraag. IISD / ENB | Mike Muzurakis
As daar oor sekere teks betwis word, kan die voorsitters 'n 'huppel' voorstel, wat 'n kort, nie-amptelike, aflyn-gesprek tussen die skrywers en enige belangstellende regeringsafgevaardigdes is om die probleem op te los. Die nuut ooreengekome teks word dan weer na die voltallige vergadering gebring vir goedkeuring.
Vir baie ingewikkelde kwessies word 'kontakgroepe' opgerig. 'N Kontakgroep is 'n amptelike uitbreekgroep, onder voorsitterskap van twee regerings, en sluit afgevaardigdes van enige ander regering in wat saam met die skrywers van die verslag wil deelneem om ingewikkelde kwessies in besonderhede te verlig.
Figuur 3 - die resultaat van twee dae bespreking. IPCC
Kontakgroepe kan oor 'n aantal dae vir verskillende sessies voortgaan. Een kontakgroep het byvoorbeeld twee dae spandeer om die presiese vorm en bewoording van die opsomming se figuur 3 uit te haal. Dit het die bevindinge van die hele verslag oor die ingewikkelde wisselwerking tussen verwoestyning, agteruitgang van land, voedselsekerheid en klimaatsverandering opgesom. As daar ooreengekom word, moet die uitkomste steeds in die volle voltydse vergadering goedgekeur word.
Wat die betrokke werk betref, duur die sessies elke dag dikwels tot in die vroeë oggendure. Op die laaste dag van die landverslag het die hele nag die besprekings gevoer en die volgende dag na die middaguur voltooi. Dit is uiters vermoeiend vir die regeringsafgevaardigdes en vir die skrywers van die verslag. As 'n jonger wetenskaplike het ek my nie voorgestel dat ek soms die ure van 'n beleggingsbankier sou werk nie.
Maar ek dink dit is die moeite werd om dit te doen met die gewig wat die verslag dra nadat dit deur regerings aanvaar is. Sodra dit aangeneem is, hou dit op om ons (die outeurs) -dokument te wees, en word dit hul (die regerings) ooreengekome dokument.
Regerings kan die bevindings van selfs die beste eweknie-geëvalueerde studie betwis - maar met 'n IPCC-verslag, sodra dit goedgekeur is, het die regering reeds tot die bevindings ingestem en kry die verslag onmiddellik meer gewig. IPCC-verslae word deur regerings regoor die wêreld gebruik om beleid te rig, en dit is om hierdie rede dat wetenskaplike outeurs hulself deur die helfte van die aanneem van die regering se aanneming plaas.
Die jongste verslag van die IPCC kyk na hoe klimaatsverandering gekoppel is aan grondgebruik, en probleme soos verwoestyning. Franck Boston / shutterstock
In die verlede het diegene wat skepties is oor die aanvaardingsproses van die IPCC-verslae van die regering die finale bewoording van die samevatting van die beleidmakers vergelyk met vroeër gelekte weergawes en noem dit as bewys van inmenging deur die regering in die wetenskaplike uitkomste. Maar daar is 'n paar belangrike dinge om op te let oor hierdie proses.
Wysigings aan die opsomming kan slegs aangebring word om die onderliggende verslag beter te weerspieël. Regerings kan nie bloot verklarings voorstel om beter by hul binnelandse agenda te pas nie. Enige veranderinge aan die opsomming verander nie wat in die onderliggende verslag geskryf is nie, behalwe deur die sg. “druppel-terug". Byvoorbeeld, as die naam van 'n praktyk verander word sodat dit makliker in die opsomming verstaan ​​kan word, sal dit ook in die onderliggende verslag verander word om konsekwentheid te behou.
As sekere syfers of paragrawe van die SPM nie deur regerings goedgekeur kan word nie, soos soms gebeur (hoewel dit nie hierdie keer nie), vestig dit meer aandag op daardie afdelings, en dan kry lesers dit gereeld in die onderliggende verslag om te sien waaroor al die ophef gaan. .
Byvoorbeeld, die gedeelte oor "internasionale samewerking" in die opsomming van die IPNC se 2014-verslag oor klimaatsverligting (afdeling 5.2 hier) was baie korter as die weergawe wat in die tegniese opsomming verskyn het. Mense het dus die teks daar gaan lees om uit te vind wat daar ontbreek. As enige regering ooit die wetenskap wou onderdruk, sou 'n versuim om 'n deel van die Samevatting vir beleidmakers goed te keur, 'n onfeilbare manier wees om aandag te vestig op die betwiste bevindings.
Sukses! Die skrywer vier saam met Thelma Krug uit Brasilië, 'n IPCC-ondervoorsitter. IISD / ENB | Mike Muzurakis
Sowel as die moegheid, voel alle deelnemers in verskillende stadiums frustrasie as dinge stadig vorder, en verligting wanneer daar uiteindelik ooreenkoms is. Aan die einde van hierdie helse proses is ek egter baie tevrede met die uitkoms. Maar ek is ook baie bly om 'n paar jaar te wag tot my volgende aanneemraadslid.
Pete Smith, Professor van Grond en Global Change, Universiteit van Aberdeen