Die Granger-wette was 'n groep wette wat deur die wetgewer van die Midwestern-Amerikaanse state van Minnesota, Iowa, Wisconsin en Illinois in die laat 1860's en vroeë 1870's na die Amerikaanse Burgeroorlog ingestel is. Bevorder deur die Grangerbeweging georganiseer deur 'n groep boere wat deel uitmaak van die Nasionale Grange van die Orde van Makelaars van Huishouding, was die Granger-wetgewing daarop gemik om vinnig stygende vervoer- en bergingsfooie wat deur spoorweë en graanhyselmaatskappye gehef word, te reguleer.
As die bron van uiterste verergering aan die kragtige spoorwegmonopolieë, het die Granger-wette tot verskeie belangrike Amerikaanse hooggeregshowe gelei, wat deur Munn v. Illinois en Wabash v. Illinois uitgelig is. Die nalatenskap van die Grangerbeweging bly vandag in die vorm van die Nasionale Grange-organisasie lewendig.
Die Granger-beweging, die Granger-wette en die moderne Grange staan ​​as bewys van die groot belang wat Amerika se leiers histories op boerdery geplaas het.
"Ek dink ons ​​regerings sal vir eeue lank deugsaam wees; solank hulle hoofsaaklik landbou is. " - Thomas Jefferson
Koloniale Amerikaners gebruik woord "grange" soos hulle in Engeland gehad het om te verwys na 'n plaashuis en sy geassosieerde buitegeboue. Die term self kom van die Latynse woord vir graan, grānum . In die Britse Eilande is die boere dikwels na verwys as "grangers."
Die Grangerbeweging: Die Grange is gebore
Die Granger-beweging was 'n koalisie van Amerikaanse boere, hoofsaaklik in Midwestern en suidelike state wat gewerk het om boerdery winste te verhoog in die jare na die Amerikaanse Burgeroorlog .
Die Burgeroorlog het nie boere gehad nie. Die paar wat daarin geslaag het om grond en masjinerie te koop, het diep skuld gegaan om dit te doen. Spoorwegen, wat plaaslike monopolies geword het, was privaat besit en heeltemal ongereguleer. Gevolglik was die spoorweë vry om boere te oormatige tariewe te hef om hul oeste te bemark.
Verdienende inkomste saam met die menslike tragedies van die oorlog onder boerderyfamilies het baie Amerikaanse landbou in 'n slegte toestand van wanorde gelaat.
In 1866 het president Andrew Johnson die Amerikaanse departement van landbou, Oliver Hudson Kelley, gestuur om die na-oorlogse toestand van landbou in die Suide te evalueer. Geskok deur wat hy gevind het, het Kelley in 1867 die Nasionale Grange van die Orde van Beskerming van Huishouding gestig; 'n organisasie wat hy gehoop het, sal Suidelike en Noordelike boere verenig in 'n samewerkende poging om boerderypraktyke te moderniseer. In 1868 is die land se eerste Grange, Grange No. 1, in Fredonia, New York, gestig.
Terwyl dit eers vir opvoedkundige en sosiale doeleindes ingestel is, het die plaaslike grange ook as politieke forums gedien, waardeur boere die voortdurend toenemende pryse vir die vervoer en berging van hul produkte betwis.
Die grange het daarin geslaag om sommige van hul koste te verminder deur die konstruksie van koöperatiewe streeksopbergingsfasiliteite, asook graanhysers, silo's en molens. Die verlaging van vervoerkoste sal egter vereis dat wetgewing wat die massiewe spoorwegindustrie-konglomerate reguleer; wetgewing wat bekend geword het as die "Granger wette."
Die Granger Wette
Sedert die Amerikaanse kongres nie tot 1890 federale antitrustwette kon aanvaar nie, moes die Granger-beweging na hul staatswetgewers kyk vir die verligting van die pryspraktyke van die spoorweg- en graanopslagmaatskappye.
In 1871, wat hoofsaaklik toegeskryf is aan 'n intense lobbywerk wat deur plaaslike grense georganiseer is, het die staat Illinois 'n wet opgestel wat spoorweg- en graanopbergmaatskappye reguleer deur maksimum tariewe vas te stel wat boere vir hul dienste kon hef. Die state van Minnesota, Wisconsin en Iowa het binnekort soortgelyke wette geslaag.
Terwyl 'n verlies in winste en krag gevrees word, het die spoorweg- en graanopslagmaatskappye die Granger-wette in die hof uitgedaag. Die sogenaamde "Granger-sake" het uiteindelik in 1877 die Amerikaanse Hooggeregshof bereik. Die hof se besluite in hierdie gevalle het wettige presedente wat vir ewig Amerikaanse handels- en nywerheidspraktyke sou verander.
In 1877 is Munn en Scott, 'n graanopslagmaatskappy in Chicago, skuldig bevind aan die oortreding van die Illinois Granger-wet. Munn en Scott het die oortuiging aangevoer dat die staat se Granger-wet 'n ongrondwetlike beslaglegging op sy eiendom was sonder die regsvervolging in stryd met die Veertiende Wysiging .
Nadat die Illinois Hooggeregshof die Granger-wetgewing gehandhaaf het, is die saak van Munn v. Illinois aan die Amerikaanse Hooggeregshof aangevoer.
In 'n 7-2-besluit wat deur Hoofregter Morrison Remick Waite geskryf is, het die Hooggeregshof beslis dat besighede wat die openbare belang dien, soos dié wat voedselgewasse opberg of vervoer, deur die regering gereguleer kan word. Volgens hom het Justice Waite geskryf dat regeringsregulering van privaatbesighede reg en behoorlik is "wanneer sodanige regulering noodsaaklik word vir die openbare goed." Deur hierdie uitspraak het die saak van Munn v. Illinois 'n belangrike presedent geskep wat in wese die grondslag vir die moderne federale regulerende proses.
Wabash v. Illinois en die Interstate Commerce Act
Byna 'n dekade na Munn v. Illinois sou die Hooggeregshof die reg van die state streng beperk om interstate handel te beheer deur sy uitspraak in die 1886-saak van Wabash, St Louis & Pacific Railway Company v. Illinois .
In die sogenaamde "Wabash-saak" het die Hooggeregshof die Illinois Granger-wet gevind omdat dit van toepassing was op die spoorweë om ongrondwetlik te wees omdat dit poog om die interstate handel te beheer, 'n mag wat deur die Tiende Wysiging aan die federale regering gereserveer is.
In reaksie op die Wabash-saak het die Kongres die Interstate Commerce Act van 1887 ingestel. Onder die wet het die spoorweë die eerste Amerikaanse bedryf geword wat onderhewig was aan federale regulasies en moes die federale regering van hul tariewe inlig. Daarbenewens het die handeling die spoorweë verbied om verskillende tariewe op afstand te hef.
Om die nuwe regulasies af te dwing, het die wet ook die nuutgevonde Interstate Commerce Commission, die eerste onafhanklike regeringsagentskap, geskep .
Wisconsin se Ill-Fated Potter Law
Van al die Granger-wette wat aangeneem is, was Wisconsin se "Potter Law" verreweg die mees radikale. Terwyl die Granger-wette van Illinois, Iowa en Minnesota die regulering van spoorwegpryse en graanopslagpryse aan onafhanklike administratiewe kommissies toegewys het, het Wisconsin se Potter Law die staat wetgewer self die bevoegdheid gegee om dié pryse te stel. Die wet het gelei tot 'n staatsbeheerde stelsel van prysvasstelling wat min toegelaat het as enige winste vir die spoorweë. Aangesien daar geen winste was nie, het die spoorweë opgehou om nuwe roetes te bou of bestaande spore uit te brei. Die gebrek aan spoorwegkonstruksie het Wisconsin se ekonomie in 'n depressie gedwing om die staatswetgewer te dwing om die Potter Law in 1867 te herroep.
Die Moderne Grange
Vandag bly die Nasionale Grange 'n invloedryke krag in die Amerikaanse landbou en 'n belangrike element in die gemeenskapslewe. Nou, soos in 1867, pleit die Grange vir die oorsake van boere in gebiede soos wêreldwye vryhandel en huishoudelike plaasbeleid. '
Volgens sy missieverklaring werk die Grange deur gemeenskap, diens en wetgewing om individue en gesinne geleenthede te bied om hul grootste potensiaal te ontwikkel om sterker gemeenskappe en state sowel as 'n sterker nasie te bou.
Die hoofkantoor in Washington, DC, is die Grange, 'n nie-partydige organisasie wat slegs beleid en wetgewing ondersteun, nooit politieke partye of individuele kandidate nie.
Terwyl hy oorspronklik gestig is om boere en landboubelange te dien, beywer die moderne Grange vir 'n wye verskeidenheid sake, en sy lidmaatskap is oop vir enigiemand. "Lede kom van oral af - klein dorpies, groot stede, plaashuise en penthouses," sê die Grange.
Met organisasies in meer as 2100 gemeenskappe in 36 lande, bly plaaslike Grange Halls steeds as belangrike sentrums van die plattelandse lewe vir baie boerderygemeenskappe.