'n Nuwe wêreld wag
September 29, 2013 in Uncategorized
Ek is op die oomblik in 'n baie veilige plek, ek het geen bekommernisse, geen vrese. Ek is beskerm en geborge, maar ek voel tog ek moet hier uit. Ek kan nie vir ewig hier bly nie. Ek het wasdom bereik, en ek moet aanbeweeg–die drang om voort te gaan is alles oorweldigend. Ek hoor stemme, vreemde stemme wat ek nie voorheen gehoor het nie. Dit voel of iets my vasdruk, ek moet uit!! Die stemme–"Druk Mevroutjie!! Druk!" Die drukking word oorweldigend, ek wil vorentoe beur om dit te ontsnap maar dit kom golf op golf. Dan bars die wêreld voor my oop in 'n verblindende lig, ek word voortgestu asof deur 'n tonnel tot by die bron van die lig. Dan weer die stemme: "Hy is uit, hy is uit! dis 'n seuntjie!! Geluk Mevroutjie!! 'n Welgeskape seuntjie! Wat gaan julle hom noem?" 'n Bekende stem antwoord " Lewies, sy naam is Lewies."
Dan weer die ander stem: "Nurse, skryf daar in die kraamregister by 1 Oktober 1949: Lewies gebore om 3:24. "
Om fotos te plaas
Koud en nat in Hermanus
Hallelooodja!! Na ek my gat afgesukkel het om fotos te plaas lyk dit vir my of ek nou uiteindelik sal kan saamspeel en my skryfsels optof met prentjies.
Augustus 30, 2013 in Uncategorized
Augustus 24, 2013 in Uncategorized
Daar in 1972 betree ek die arbeidsveld en koop my eerste kar, Fiat 132 S, uit die boks,so 'n gele met wit vinyl seats en vyf ratte. Lekker windgat. Kos my so R4 200. Gister sit ek twee nuwe taaiers op my hedendaagse kar, Captiva, en dit kos my meer as R5 000. Die Fiat kon ek oor drie jaar afbetaal, die taaiers drie maande. The times the are a'changing, soos ou Bob profeties verklaar het. Taai swaer, taai.
In 'n staat van Emeritaat
Junie 5, 2013 in Uncategorized
Nee kyk, hierdie staat van emeritaat groei op my soos muf op ou brood. My hartklop pols in ritme met Mantovani se Moon River, my bloeddruk is so af ek voel hom skaars. My brein se Alpha ritmes is amnioties kalm. Die psigiater het die dosis Fukitol halveer. Ek kom nou die dag agter dat ek nie meer my horlosie dra nie. Gevoelente is nou my horlosie. As ek voel dis nou tyd vir brekfis dan toast ek vir ons 'n broodjie, as ek voel dis nou tyd vir 'n koppie tee dan skink Vroukie hom al in 'n krullerige koppietjie met pienk rosies, as ek voel dis nou tyd vir 'n wyntjie dan maak ek so, en as daai ander gevoelente sigselwers presenteer, julle weet mos, daai een, dan worrie ek nie oor 'n laatkommery by die werk nie. Sedert ons hier in Hermanus bly het ek nog nie 'n middelvinger teen 'n mede-padgebruiker gelig nie, en daai woord, wat is dit tog nou weer, nee fokkit, kannie onthou nie, maar daai woord het nog nie weer oor my lippe gekom nie. Ek kyk Pasella en Kwela en her-heruitsendings van Mollie en Wors en Orkney Snork Nie sonder om kort-kort te sê "Wat 'n pot kak". As dit so aangaan kyk ek een van die dae heruitsendings van TV 2 nuus met Riaan Cruywagen. Ek skel nie meer op rugby skeidsregters nie. Dit gaan so goed met my dat die Cheetahs ewe skielik een game na die ander wen. gen.
Is dit dalk iets in die water?
Volspoed op veertig
Ek en Vroukie het verlede Sondag ons veertigste troudag herdenk, ja, liewe leser, veertig jaar, net so lank as wat Moses en sy troepe in die woestyn geswerf het. Maar anders as daai ongelukkige siele het ons nie ons Kanaan eers na veertig jaar bereik nie. Dit was uit die staanspoor duidelik dat ons vir die heilige eg, met mekaar, bestem is. Hulle sê die eerste veertig jaar is die moeilikste, daarna is dit maklik. Maar sê nou net een van die twee partye verwissel die tydelike met die ewige na een en veertig jaar, dan het hulle mos net een jaar van huweliksgeluk beleef! Nee wat, 'n mens moet maar werk aan die huwelik, en nie so 'n Gods-water -oor-Gods-akker benadering openbaar en dan hoop alles sal uitwerk nie. So is die ou lewe mos, wat jy saai sal jy maai, wat jy insit sal uitkry. Dankie Vroukie, vir veertig jaar se maatwees, liefwees, sterkwees. Met jou aan my sy sien ek kans vir die lewensmylpale wat verskuil in die pad vorentoe lê.
So is die lewe in Hermanus
Ek was bitter lank laas op die blogs bedrywig, ek sou nooit kon glo dat die intrekkery in 'n nuwe huis mens so besig kan hou nie. Hier is gedurig een of ander gewerskaf aan die gang. Op die oomblik is ons besig om die tuinmuur te herstel en hoër te maak sodat die die twee honde, Pamela en Chopper vrylik in die hele erf kan beweeg. Van stap met die honde is daar nie sprake nie, Pamela het as 'n uiters getraumatiseerde hond by ons aangekom, omtrent vyf, ses jaar gelede, en ten spyte van herhaalde pogings kon ek haar nooit aan 'n leiband gewoond maak nie. Ek het 'n paar keer met die twee in die parkie oorkant ons huis gaan stap sonder leibande, maar die laaste keer kies Pamela al snuffelend koers na Main Road met sy hewige verkeer, horende doof. Op die nippertjie, op die randsteen van Main Road, draai sy terug. Toe besluit ek nooit weer nie, dan maar liewer beperk tot die erf.
Ons bure aan beide kante het baie moeite gedoen om ons te laat tuis voel. Hulle is ook afgetredenes en woon al lank in Hermanus. Die een klomp het ons saamgenooi na die Hermanus Afrikaanse Kultuur en Ontspanningsklub, waar Wilna Snyman oor haar lewe gesels het. By die geleenteheid is daar 'n beroep op die jonger garde gedoen om by die vereniging aan te sluit, "mens van so sestig jaar "! By daardie byeenkoms word ons voorgestel aan 'n klomp mense, almal afgetree, die een was 'n proffie, daai een hoog op in die Reserwebank, die een dit en daai een dat. Voorwaar 'n uitgelese klomp mense.
Die tuinmakery lol, die tuin het vir ongeveer twee jaar braak gelê. Ons begin stadigaan leer van die verskillende plante wat hier aard. Nou dat die tuin nategelei word peul daar allerhande lelies uit. Hoewel tuinmaak nie 'n dringende prioriteit is nie, wil ons darem 'n area hê waar ons buite kan ontspan.
Gaandeweg kom alles bymekaar, en word ons huis al hoe meer 'n haard. Tussen al die gewoel deur maak ons tyd om natuurskoonh van die omgewing te geniet en om al die lekker kuierplekkies te ontdek. Vroukie het 'n stresfaktuur in een voet opgedoen wat verhinder dat ons lank en ver kan stap soos wat ons van gedroom het. Dis 'n hardnekkige besering wat nie wil bes gee nie, ondanks fisioterapie en twee besoeke aan'n ortopeed. Hulle skryf rus voor, maar hoe rus mens nou 'n voet as daar so baie dinge is wat gedoen moet word?
"Watse dag is dit vandag?"
"Nee, kwit, Maandag of Dinsdag"
"Kan nie Dinsdag wees nie, was mos nou-die-dag Dinsdag"
"Dit was laas week"
"Kan dit al Woensdag wees?"
"Nee, ek dink dis eers volgende week"
"Is ons al in Februarie?"
"Moet wees, ek sien Checkers is die ene Valentine"
"Ons moet 'n dagboek koop. Een van 2013"
In vino veritas, oftewel, wynstories word waar
Februarie 2, 2013 in Uncategorized
En hier is ons in Hermanus, 'n droom wat begin het met 'n glasie rooiwyn in die hand langs die braaivleisvuurtjie het waar geword. Die trek het goed afgeloop, die honde was aanvanklik erg getraumatiseer na 'n rit van amper 16 uur, amper uitgepaas agv die veearts se kalmeerstroop. Hier het ons te hore gekom van 'n feromoon-halsband wat die ma-hond se feromone namaak en die honde dan laat rustiger voel–klink vergesog maar dit werk. Die een honderd bokse is so te sê uitgepak, die huis is so te sê ingeruim met 'n holte vir elke voet. Die voortuin is aan die kant gemaak deur ene Lucky, 'n man wat hier in die omgewing as tuinman werk. Te oordeel na die wasem op sy asem kort Lucky quickstart vroeg in die oggend, maar dan hou hy aan totdat sy petrol opraak. Die bure aan albei kante het kom kennis maak, aangename mense wat ons laat tuis voel in die omgewing. Kara en Mia het reeds een middag na skool hier kom kuier terwyl hul ma ander sake op haar agenda gehad het. Gister het ons die dag afgevat en gaan rondry, opgeeindig in Struisbaai en vis en tjips by die hawe ge-eet. Dinsdag is dit Kaapstad toe om Mira en Liam te baby sit as hul ouers red Hot Chilli Peppers se konsert gaan bywoon. Nee wat, hierdie emeritusstaat pas my soos 'n handskoen!