Acrophobia (vrees vir hoogtes) - behandeling, oorsake, simptome - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
hoogtevrees - dit is 'n vrees vir hoogtes. Hierdie fobie behoort aan die kategorie vrese wat verband hou met ruimtelike ongemak en beweging. Vrees vir hoogtes word beskou as 'n ligte graad van neurose, wat gewoonlik nie tot gevolg het nie. Akrofoobie dien egter steeds as 'n waarskuwing dat daar 'n wanbalans in die liggaam is en 'n neiging tot geestesversteurings.
Die meeste mense, op 'n hoë hoogte, voel vrees en duiseligheid. En vir mense met akrofobe is die vrees vir hoogtes meer uitgespreek en uitgespreek. Om op 'n hoogte te wees, ervaar hulle naarheid en onweerstaanbare horror, oormatige speekselverskynsel, asemhaling en hartkontraksies word stadiger, liggaamstemperatuur afneem, die spysverteringskanaal aktiveer.
Acrophobia is aangebore en as gevolg van verskeie omstandighede uit die verlede. Hierdie fobie is heeltemal onverwant aan die hoogte waarteen mense geleef en gegroei het. Dikwels word akrofobe gevorm in baie indrukwekkende vakke wat 'n voldoende ryk verbeelding het. Sulke mense, selfs in 'n slaapstaat, voel die vrees vir die hoogte. Dit is interessant dat akrofoobie negatiewe emosies en 'n aanval van vrees kan veroorsaak, selfs wanneer dit nie op die hoogte is nie. Vir mense wat aan akrofobe ly, is dit dikwels genoeg om net 'n val van 'n hoogte te verbeel.
Die meeste sielkundiges glo dat absoluut enige fobie bepaal word deur die teenwoordigheid van negatiewe ervarings in die verlede, maar onlangse studies weier so 'n teorie. Baie mense in die verlede het nie enige onaangename gebeurtenisse gehad wat direk verband hou met die hoogte nie. Akrobofie kan vanaf die geboorte by 'n individu teenwoordig wees en kan dikwels met onverdraagsaamheid teenoor harde en harde geluide gekombineer word.
Ander wetenskaplikes beweer dat akrofobe is 'n prehistoriese verskynsel wat aangepas is vir die huidige werklikheid, gegrond op die feit dat vroeër die waarskynlikheid om uit 'n groot hoogte te val, redelik hoog was. Dit is, akrofoobie neem sy oorsprong uit die evolusionêre meganisme van veiligheid.
Ontelbare navorsing deur wetenskaplikes bewys dat akrofoobie tipies is, nie net vir mense nie, maar ook vir alle diere wat visie het.
Nog 'n oorsaak van akrofobe kan beskou word as 'n swak vestibulêre apparaat van 'n persoon wat die balans van liggaamsposisie in die ruimte reguleer en die verband tussen visie en die serebellum besef.
Opsomming, dit moet afgelei word dat daar vandag onder sielkundiges geen enkele teorie is oor die oorsake van akrofobe.
Vrees vir hoogtes mag nie dieselfde wees nie. Dikwels is mense wat geneig is tot akrofobe, argumenteer dat hulle op 'n hoogte hulself nie en hul potensiële aksies kan beheer nie. Daarbenewens het hulle 'n begeerte om te spring, hoewel hulle nie 'n neiging gehad het tot selfmoordpogings nie.
Daarbenewens word akrofobie gemanifesteer deur die vrees om te gly, self-twyfel, duiseligheid, gepaardgaande met naarheid, wat tot braking kan verander. Verder kan versteurings van die spysverteringskanaal (diarree) voorkom, asemhaling word vinnig en die pols kan stadig en vermeerder, sweet verhoog, hartpyne en bewing van die ledemate verskyn en leerlinge vermeerder. Dit kan ook die hipertonisiteit van die spiere waargeneem word, verhoogde motoriese aktiwiteit, wat uitgedruk word in die vorm van chaotiese bewegings wat geproduseer word om weg te steek van skynbare gevaar.
In gevalle waar die vrees systematies manifesteer, soms selfs elke dag, selfs vir geen rede nie, dan is dit 'n ernstige rede om na spesialiste te gaan. Om daagliks in die vak se daaglikse lewe teenwoordig te wees, kan sulke simptome tot ernstige geestelike gevolge lei. In 'n persoon wat aan akrofobe ly, is die bewegingsvryheid aansienlik beperk, en smaakvoorkeure en begeertes verander.
Al die simptome van akrofobe kan in twee groepe verdeel word: somatiese simptome en sielkundige simptome van die siekte. Afhangende van die erns van die siekte, kan die simptome wissel in erns. Ligte tekens, wat bestaan ​​uit 'n swak toename in hartklop, vrees om naby die rand van die afgrond te wees, behoort nie as 'n manifestasie van die siekte beskou te word nie. Aangesien dit redelik normaal is vir mense om hoogtes te vrees.
Sielkundige simptome van die siekte bestaan ​​in die verskyning van onbeheerbare paniekaanvallen in onderwerpe tydens die klim, en in meer ernstige gevalle kan paniek voorkom selfs wanneer hoë voorwerpe oorweeg word of 'n opkoms direk voorstel. Terselfdertyd stop 'n persoon wat aan akrofobe ly, sy optrede te beheer, weier om voort te gaan, kan sit op die vloer, of sy gesig of sy kop met sy hande heeltemal bedek. Terselfdertyd is daar 'n gebrek aan produktiewe kontak met so 'n persoon.
Akrobofobie by kinders
Akrobofie is die algemeenste tipe fobie. Uiteraard moet u op 'n hoë plek optree, maar vrees onderdruk baie mense net wanneer hulle dink dat hulle die potensiaal het om daar te wees. Maar akrofobe word ernstiger wanneer dit deur 'n kind oorkom moet word. Dit is baie moeiliker om te werk en te kommunikeer met 'n kind wat pas geleer het om sy gedagtes uit te druk as by volwassenes wat aan akrobobie ly. Die situasie word vererger as jy 'n kind moet help wat vroeër in die kinderjare van 'n hoogte afgeval het of hy het daaruit geval. In hierdie geval ontwikkel die kinders 'n redelik gestremde gevoel van vrees vir hoë voorwerpe, vrees vir hoogte in die algemeen. Dit gebeur dikwels dat die ouers onbewustelik akrofoobie by kinders vorm deur oormatige sorg en oormatige sorg. In beginsel manifesteer akrofobe in feitlik alle kinders, maar dit beteken nie dat hulle hierdie fobie het nie.
Akrobofie by kinders het sekere manifestasies, wat in die ongemak van 'n kind voorkom, selfs op 'n klein hoogte, byvoorbeeld in 'n stoel. Paniek en voorbewuste toestande kan ook begin, bestaande uit 'n toename in die frekwensie van kontraksies van die hartspier, 'n toename in liggaamstemperatuur, asemhaling, duiseligheid en naarheid. Maar die ergste is die verlies aan beheer oor hul aksies. As gevolg van onbeheerbare vrees, kan die baba nie besluite neem oor hoe om behoorlik af te daal en veilig te wees nie.
Ten einde kinders nie akrofobe te ontwikkel nie, moet hulle volle ontwikkeling nagestreef word. Riding op bromponies, fietse, springtoue of trampolien - alles en baie meer help die kind leer om in die ruimte te navigeer, help om sy vestibulêre apparaat te versterk, verhoed die ontwikkeling van akrofobe. Daarom moet ouers nie streng verbied aktiwiteite wat verband hou met oriëntering in die ruimte, tou klim en sport trappe. Dit word nie aanbeveel om kinders voortdurend te inspireer dat dit gevaarlik is nie. Dit sal net die vrees vir hoogtes verhoog.
As 'n kind 'n negatiewe ervaring het om van 'n hoogte af te val, as gevolg waarvan vrees verskyn het, sal sy gunsteling animasie films of boeke waarvan die helde hul vrese en dieselfde struikelblokke oorkom, so 'n probleem hanteer. Dit is nodig om jou kind onopvallend te verduidelik dat daar niks is om te vrees nie. Jy kan probeer om 'n situasie te simuleer waarin die kind sal moet leer hoe om hul vrees te hanteer. Byvoorbeeld, jy kan sy gunsteling kar op die rak 'n bietjie hoër as sy hoogte sit.
Volgens die meerderheid sielkundiges en psigiaters is akrofoobie een van die tipes siektes waarmee dit onmoontlik is om 'n persoon te hanteer as die manifestasies van die siekte uitgespreek word. Daarom is dit moontlik om ontslae te raak van paniekaanvalle van hoogtes met die hulp van bekwame spesialiste op die gebied van sielkunde of psigiatrie, en eers nadat 'n voorlopige diagnose gemaak is. Diagnose is moontlik op grond van die pasiënt se subjektiewe storie oor sy gevoelens en toestand tydens sy klim, sowel as om hom te monitor tydens die uitvoering van funksionele toetse. Sulke toetse moet met die grootste sorg gedoen word om moontlike agteruitgang van die pasiënt se toestand te voorkom.
Acrophobes ondervind voortdurend paniekaanvalle van vrees, byvoorbeeld omdat hulle op die laaste vloer van 'n wolkekrabber woon, of voortdurend probeer om die aanvalle van vrees te onderdruk wat die risiko loop om ernstige depressie te kry, waarvan die gevolge onomkeerbaar kan wees. Mense wat aan akrobofie ly, wat voortdurend sukkel met hul vrees, leef gemiddeld volgens statistiek gemiddeld minder, met ongeveer 20 jaar. Die konstante vrees wat hulle ervaar, dra vinnig die kardiovaskulêre en senuweestelsel uit.
Met die hulp van medikasie is akrobofie amper betekenisloos om te behandel. Medisyne help net om tydelik die vrees vir hoogtes te verwyder of tydelik te verminder, terwyl mense wat aan akrofobe ly, byvoorbeeld vlieg in vliegtuie of hoog in die berge klim. Hierdie ervaring verower egter nie die vrees vir hoogtes nie en kan nie deur hul onderbewussyn as positief beskou word nie en is dus nie vasgestel nie.
Daarom is vandag die enigste metode wat 100% betroubaar is, wat help om van hierdie siekte ontslae te raak, gedeeltelike of volle korrektiewe impak op die pasiënt se gedagtes deur hom in 'n toestand van diep hipnotiese trance bekend te stel. Dit is hoekom slegs psigoterapeute wat vlot in hipnotiese vaardighede is, mense met akrofobe kan help.
Daarbenewens is daar terapie, wat gebaseer is op die onderrig van pasiënte hoe om hul psigofisiese toestand en ontspanningsmetodes te beheer. Terselfdertyd word vrees op hormonale vlak geblokkeer. Hierdie terapie het drie stadiums. Die eerste is om beheer- en ontspanningstegnieke direk op te lei sonder om antidepressante te gebruik. Die tweede fase is 'n praktiese les wat op lae hoogte plaasvind, vergesel van die behandelende dokter. Die doel van hierdie stadium is om vrees uit te daag. As die pasiënt weier om so 'n oefening op 'n hoogte te hou, dan kan 'n gevoel van hoogte gesimuleer word met behulp van die virtuele realiteit. Na die aktivering van die vrees vir hoogtes kom die derde fase, wat bestaan ​​uit die feit dat die pasiënt hierdie kennis begin toepas totdat die graad van ongemak nie verdwyn sonder 'n spoor nie. Dan word die hoogte geleidelik verhoog, en alle stadiums word in 'n soortgelyke volgorde herhaal.
Terselfdertyd, as die manifestasies van akrofobe nie uitgespreek word nie, is dit moontlik om met die hulp van spesiale onafhanklike opleiding te hanteer en die vrees vir hoogtes te oorkom.
Die enigste doeltreffendste manier om die vrees van hoogtes te hanteer, as die siekte nie ver verby is nie, is die sogenaamde gesig-tot-aangesig-botsingsmetode.
Die eerste ding om te doen is om die vlak van vrees te bepaal en probeer om dit te beheer. As jy met paniek op die dertigste vloer van 'n wolkekrabber bedek is, is dit normaal, maar as jy 'n meter hoog van die vloer af is, is dit 'n rede om ernstig te dink. Meester meditasie of ander ontspanning. Vermy hoë plekke. Dit is nodig om die gesig van vrees te word, dit wil sê om na die dak van 'n hoë gebou of na 'n balkon te gaan, kan jy met 'n valskerm spring. Daar is baie opsies. As jy op 'n hoogte is, moet jy jou vrees analiseer, verdeel in sy komponente, terwyl jy dit beperk en negeer. Geleidelik, gewoond raak aan hoë plekke, kan 'n mens leer om sy akrobasie te beheer. En in die toekoms verdwyn fobie net.