Sterf, sodat jy kan lewe! - 'N GEMEENTE IN AFRIKA VIR DIE HELE WÊRELD
Sterf, sodat jy kan lewe!
Skriflesing en Prediking: Johannes 12:20-26
My jongste dogter het kuns studeer in Pretoria. Vandag is sy n ontluikende kunstenaar wat haar merk begin maak op internasionale kunsfeeste. By haar het ek eendag iets baie besonders geleer. Die grootste kunstenaars, was almal In die geskiedenis baanbrekers. Hulle het n nuwe tegniek bekendgestel, of n nuwe kyk op die lewe uitgebeeld. Of n nuwe tema begin uitbeeld. Dit was amper soos n rewolusie. In so n sin is daar sommer baie rewolusies. Ek wil vandag oor twee met julle gesels wat die wereld waarin ons leef onherstelbaar verander het.
Die woord rewolusie het 'n baie negatiewe klank, maar ek wil die woord gebruik in die sin van omwentelinge. Die eerste een was toe iemand 'n saadjie in die grond gedruk het. Voor dit was mense jagters. Hulle het van gebied na gebied getrek om te kan jag. Hulle het van dag tot dag geleef. Daar was nie iets soos 'n huis nie. En iemand het eendag agter gekom dat as jy 'n saadjie in die grond druk, die grond toegooi, en wegstap, dan gebeur daar iets. Die eerste planter het natuurlik nie dit bedoel nie. Hy het bedoel om van iets ontslae te raak. Hy wou iets weggooi.
Hoekom was dit so rewolusioner? Dit beteken dat mense nie meer van dag tot dag hoef te leef nie. Dit beteken daar sal van nou af dorpies ontstaan want mense hoef nie meer te trek nie. Alles wat ons ken, vloei uit hierdie omwenteling. Dit beteken die ontwikkeling van kuns en argitektuur en gereedskap en beskawing. En eendag sal daar 'n plek wees wat jy "huis" noem.
Die hele menslike beskawing is gebasseer op hierdie beginsel: as 'n graankorrel nie in die grond val en sterf nie, bly hy net op sy eie bestaan: maar as hy sterf, lewer hy baie vrug op. Om te sterf, om in die grond begrawe te word, lyk na die einde, maar eintlik is dit die begin van iets groots.
Daar is 'n tweede rewolusie waaroor ek wil praat. En dieselfde beginsel kom ter sprake: "Jy moet iets opgee as jy ooit wil word wat ek vir jou in gedagte het. As jy nie iets opoffer nie, sal daar geen oes wees nie. Hierdie keer praat hy nie van 'n saadjie nie, hy praat van my en jou.
Daar is 'n dringendheid in Jesus se woorde as hy dit sê, want net voor hierdie woorde word ons vertel van Jesus se intog in Jerusalem op die rug van 'n donkie. Daardie dag word palmsondag genoem. Baie mense dink vandag dat hierdie optog 'n onskuldige prosessie was. Maar ons moet tog 'n bietjie dieper kyk as die storie. Palmtakke was 'n simbool van hertoewyding. Die makabeers was 'n groep Jode wat as gorilla vegters in Israel die Romeinse jukl wou afgooi. En hulle het dit ook vir 'n tyd lank reggekry. Die tempel was ontheilig deur die Romeine en die Makabeers het die tempel weer van voor af toegwy deur palmtakke te gebruik. So het palmtakke 'n simbool van Joodse nasionalisme geword. So palmtakke was nie kinders se speletjies nie, dit was 'n oorlogsverklaring! Jesus se intog was nie 'n onskuldige parade nie. Dit was iets algemeens in Jesus se leeftyd. Die held van die geveg het so in die stad ingekom en die skare het gejuig. En wat hulle gesê het is vir ons aangeteken:" Hosanna, geseënd is Hy wat in die naam van die Here kom. En ... Die koning van Israel.
En ook hierdie woorde is gelaaide woorde. Hosanna beteken in Aramees "Here, red ons!" Die eerste gedeelte van die slagspreuk van die skare kom net so uit psalm 118 : Geseend is Hy wat in die naam van die Here kom!" Maar dan verander hulle die volgende woorde wat eintlik moes wees "Ons seën jou uit die tempel van die Here." Maar hier verander die juigende skare die woorde: Die koning van die Jode!" Wat hulle sê is:"Geseënd is Hy wat Pilatus en Herodus gaan onttroon. Geseënd is Hy wat die Keiser gaan onttroon. Dit was nie 'n klein foutjie nie. Dit was doelbewus.
En dan kom daar Grieke na Filippus toe en vra om met Jesus te kan ontmoet. En Jesus sê die snaakste ding. Die uur het aangebreek dat ek verheerlik word. Tot hier het Jesus die hele tyd gesê dat sy uur nie gekom het nie. Nou begin alle volkere soek na Jesus. Hulle loof en prys hom. En as Jesus op die donkie klim en deur die poort ingaan terwyl mense hosanna skree, weet Jesus… Maar die verheerliking lê nie in die hosannas nie. As 'n graankorrel nie in die grond val en sterf nie, bly hy net op sy eie bestaan. Maar as hy sterf, lewer hy baie vrug op. En Hy sou sterf.
Paasnaweek is n besondere feestyd. Dit vertel van lyding en sterwe, maar veel meer vertel dit van n nuwe omwenteling. So groot dat die hele wereld hul horlosies daarop sinkroniseer. Jesus se sterwe bring nuwe moontlikhede en radikale lewe. Geen mens is onaangeraak oor wat daardie naweek gebeur het nie.
Maar dit bly nie daar nie. Jesus vra dat ons ook die koringkorrel sal wees. So waaraan moet ek en jy sterf. En kan ek maar so direk wees om te se dat dit waarskynlik iets gaan wees wat in jou denke gebeur. Dalk die manier hoe jy jouself sien wat sal moet sterf, of die manier hoe jy ander sien. As dit nie gebeur nie is dit soos n plafon wat jy bereik, en iets gaan moet sterf voordat jy kan deurbreek en verder kan groei. Soos n koring loot deur die grond moet breek voordat dit n aar kan stoot.
Dit gaan n erg persoonlike saak wees, wat niemand jou kan voorskryf nie. Iets wat net jy kan kies, maar as jy dit nie gaan kies nie, gaan jy jou potensiaal heeltemaal mis. Waar dink jy nog nie soos Jesus nie? Waar doen jy nog nie soos Jesus nie? Waar IS jy nog nie soos Jesus nie?
En dit is hoekom die vraag so belangrik word wat vra na hoe Jesus die lewe sien. Hoe dink hy oor familie, oor geld, oor gawes, oor vyande, oor mag, oor genade en liefde. En dit ontdek jy deur hoe jy die Bybel aanhoudend lees. Maar nie net lees nie… hoe jy toelaat dat Jesus se manier van dink oor onderwerpe getoets kan word in jou manier van dink. EN dit verander elke keer as jy dit lees, want soos jy groei en verander, sal daar altyd weer iets anders wees wat jy oordink.
As dit net sterf is om te sterf, sou dit sinloos wees. Maar wanneer jy besef dat die afsterwe gaan lei tot nuwe lewe, dan word dit selfs n dringendheid. Wat moet ophou bestaan, sodat ware borrelende lewe kan deurbreek.
Dieselfde vraag moet ek vra oor ons gemeente. Waarvoor roep die Here ons as gemeente om te sterf. Waarmee moet ons ophou. Met die doel dat God se plan wat onstuitbare lewe gaan bring, kan deurbreek. As ek vir iets hier op aarde nee sê is dit omdat ek vir iets baie groter ja sê.
Ons rig ons oë op Jesus. En Hy het gesterf. Maar Sy oë wat gefokus op iets na die dood. En dit was so groot, dat selfs regeerders nie die omvang hiervan kon raaksien nie. Maar dit begin by n keuse om my lewe, my denke, my idees prys te gee, sodat God se visie kan oorneem.