Chris Chameleon: ŉ Plan vir ŉ vriendeliker Suid-AfrikaArgieffoto Foto: www.saccess-project.eu Met ŉ vonkel in my oog word ek soggens wakker. Die stappie na die koffiemasjien geskied met ŉ veerkrag in my gang terwyl my vrolike gefluit saam met my geveerde sanggenote buite die kombuisventer kleur en klank aan die dag se heerlike vooruitsigte verleen. Die koekie (O! Ek is lief vir ŉ koekie!) by die koffie gaan af met ŉ slaak van gemoedelikheid en die wete dat ek in ŉ lieflike wêreld vol mooi mense, goeie dinge en afwagtende potensiaal leef gedurende een van die mees dinamiese en opwindende tye in die mensdom se geskiedenis. En dan maak ek die eerste webblad op my sosiale media oop en ŉ naakte naarheid van wêreldse gruwels stort oor my blommetjiesbestaan soos ŉ vyftonvrag hondedr*lle en reën drek neer oor hoop, liefde, geduld, meegevoel en naasteliefde. Woordskermutselings, aggressie, nuus van geweld en dreigemente skiet oor en weer en al wat ŉ niksvermoedende strompelaar in die spervuur voorstel, ontkom vermink en met ŉ hersiende beskouing van diens medemens. As wit Afrikanerman voel ek my gehaat, geteiken, gekwets en word ek met die versekering toebedeel dat ek wakker moet slaap want die lemme in die skadu’s om my wag glinsterend en oorgehaal buite hul skedes. Haal ek myself vir ŉ wyle uit die stryd, merk ek hoe vroue, kinders, swart mense, linkses en regses almal voldoende stof tot soortgelyke bedreiging kan put. Ons het ŉ mensdom van stekelrige ystervarke geword wat smag na liefde en aanraking maar die weg deur die wildernis na mekaar toe met penne orent en uitgesteek wandel (ek weet dat ystervarke uiteindelik, nugter alleen weet hoe, paar, maar dis my allegorie om mee te maak soos ek wil). Van nature ŉ praktiese filosoof, vra ek myself af: Self, wat kan gedoen word? Vanuit my meelewend sosiale aard vra ek myself af: Self, wat kan ek doen? Die vrae spook by my. Tydens my gang deur die dag se gebeure vermy ek soms oogkontak wanneer ek voel dat daar ŉ interpersoonlike atmosfeertjie is wat tot ontsteltenis kan lei, hou ek asem op wanneer ek deur wildvreemdes uitgedaag word en byt ek op my tong wanneer ontoereikende beskaafdheid getoon word. Wat kan gedoen word? Wat kan ek doen? Teen middagete loer ek gou weer op sosiale media en daar sien ek hoe Steve Hofmeyr homself vies uitlaat oor een of ander saak. Ek het nooit van Steve gehou nie. Wel, ten minste nie tot 2006 nie. Daar kuier ek hom toe een aand raak. Ons raak toe vir drie uur lank in mekaar se geselskap ingesuig en sedertdien voel ek dat ek hom verstaan. Soos my verloofde dit stel: wanneer hy met jou praat, praat Steve met jou asof jy die enigste mens op daardie oomblik op aarde is. Dis ŉ besondere gawe, om só betrokke te wees by gesprekke met vreemdelinge. Sedertdien is ek van mening dat die mense wat nie van Steve as mens hou nie, mense is wat hom nog nie ontmoet het nie. As jy ooit eenmaal sy teenwoordigheid en geselskap persoonlik beleef het, gaan jy dink hy’s ŉ gawe ou, dis nou maar wors. En dan kom die deurbraak, skuins na middagete. Hoera! Ek weet skielik wat ek kan doen om Suid-Afrika ŉ vriendeliker, minder haatlike plek te maak waar mense soos op televisiereklame vir mekaar glimlag in broederlike gemoedelikheid! Ek pirouette in die voorhuis en strooi blomblare en confetti onder die begeleiding van Vivaldi-fluitsolo’s in reënboogkleurige pretsirkels om my heen. (Wel, nie regtig nie, maar dis my storie om mee te maak soos ek wil.) Dis eenvoudig: een maklike ding en een moeiliker ding. Die moeiliker ding is om Julius Malema by my huis te kry en aan ŉ stoel in my huis vas te bind. Die makliker ding is om Steve oor te nooi vir ŉ kuiertjie. Wanneer Steve oor die drempel trap, dan vang ek hom ook met ŉ tou soos ŉ cowboy en bind hom langs Julius vas. En dan gaan doen ek tuinwerk vir ŉ paar uur voor ek terugkom en vir Julius en sy nuwe boesemvriend dan weer loslaat op ŉ voortaan vredeliewender Suid-Afrika.