Haal jou hoed af vir hom wat op sy kop dans | Netwerk24
Deur Ivor Price 24 Februarie 2017 09:06
Hulle sê daar kom 'n tyd wanneer elkeen van ons 'n keuse moet maak tussen die gerief van 'n gereelde salaristjek en die vreesaanjaende bevrediging om eerder jou passie uit te leef.
Die meeste van ons het nie die moed om alles prys te gee nie, en tog is ons omring deur dromers wat ondanks al die onsekerhede dinge laat gebeur. Een van hulle is 'n vriend van my, Kurt Minnaar, wat sy onderwyspos – toevallig by my alma mater, die Hoërskool Eben Dönges in Kraaifontein – einde laas jaar opgegee het om eerder innoverende wiskunde-onderrigtegnieke te ontwikkel.
Hy vertel sy eerste vyf jaar as onderwyser was meestal 'n opdraandestryd – totdat hy die moed bymekaar geskraap het om sy passie vir hip-hop en wiskunde te kombineer. Gou het hy bekend geword as die meneer wat letterlik op sy kop dans. Sy leerlinge het als van woordsomme en maaltafels tot kwadraatsvergelykings dans-dans bemeester en vreemd genoeg na al sy wiskundelesse begin uitsien. Glo dit of nie, daar was ook 'n merkbare verbetering in hul uitslae.
Dit moes nogal moed geverg het van Minnaar om die status quo uit te daag en sy eie idees te implementeer – en dit in 'n land waar leerlinge met net 20% vir wiskunde tot 'n volgende graad bevorder kan word. Wilfred Taylor, die skoolhoof, verdien ook hier 'n pluimpie omdat hy vir 'n rebel plek gemaak het.
My pad het in die laaste paar jaar ook met ander rebelle gekruis, soos 'n sakevrou wat 'n toppos in die bankbedryf gelos het om opkomende boere met sakevaardighede toe te rus.
En dan was daar die administratiewe klerk wat ná 'n jare lange gesukkel met sy baas wat nie sy potensiaal of sakevoorstelle wou raaksien nie, op 'n dag sy trots gesluk en toe Uber-taxi's begin bestuur het. Vandag bedryf hy sy eie klein onderneming en verdien hy omtrent drie keer die geld wat hy voorheen gemaak het.
Ironies genoeg is die meeste werkplekrebelle nie anargiste of moeilikheidmakers nie, maar bloot dromers wat burokratiese reëls bevraagteken en dit hul werk maak om al daai ou werkwyses en selfs gesag uit te daag.
Ironies genoeg is die meeste werkplekrebelle nie anargiste of moeilikheidmakers nie, maar bloot dromers.
Dit is nie noodwendig 'n slegte ding nie omdat die ontwrigting dikwels tot verbeterde sakepraktyke lei. Al wat dit verg, is 'n bestuurder met 'n bietjie geduld vir daai ou of vrou wat alles bevraagteken en daarop uit is om elke nou en dan 'n knuppel in die hoenderhok te gooi.
Baie bestuurders – veral in korporatiewe omgewings – duld dit ongelukkig steeds nie dat mense met hulle verskil nie. Tog is dit van toenemende belang dat die kantoor 'n omgewing is waar mense veilig voel en bemagtig behoort te voel om idees te ruil en maar met liefde met mekaar mag verskil.