Die oorsprong van die sielkunde: Geskiedenis deur die jare
Die oorsprong van die sielkunde
Van Filosofiese Beginsels tot die Moderne Dag
Terwyl die sielkunde van vandag die dissipline se ryk en gevarieerde geskiedenis weerspieël, verskil die oorsprong van sielkunde aansienlik van die huidige konsepte van die veld. Ten einde 'n volledige begrip van die sielkunde te verkry, moet jy tyd bestee om sy geskiedenis en herkoms te verken. Hoe het sielkunde ontstaan? Wanneer het dit begin? Wie was die mense wat verantwoordelik was vir die vestiging van sielkunde as 'n aparte wetenskap?
Waarom Bestudeer Sielkunde Geskiedenis?
Kontemporêre sielkunde is geïnteresseerd in 'n groot verskeidenheid onderwerpe, kyk na menslike gedrag en verstandelike proses vanaf die neurale vlak tot op die kulturele vlak. Sielkundiges bestudeer menslike kwessies wat voor die geboorte begin en tot die dood voortduur. Deur die geskiedenis van sielkunde te verstaan, kan u beter verstaan ​​hoe hierdie onderwerpe bestudeer word en wat ons tot dusver geleer het.
Vanuit die vroegste begin is sielkunde gekonfronteer met 'n aantal vrae. Die aanvanklike vraag van hoe om sielkunde te definieer, het dit as 'n wetenskap geskei van fisiologie en filosofie tot stand gebring.
Bykomende vrae wat sielkundiges deur die geskiedenis gekonfronteer het, sluit in:
Watter onderwerpe en kwessies moet sielkunde bekommerd wees?
Watter navorsingsmetodes moet gebruik word om sielkunde te studeer?
Moet sielkundiges navorsing gebruik om openbare beleid, onderwys en ander aspekte van menslike gedrag te beïnvloed?
Is sielkunde regtig 'n wetenskap?
Moet die sielkunde fokus op waarneembare gedrag, of op interne verstandelike prosesse?
Die Begin van Sielkunde: Filosofie en Fisiologie
Terwyl die sielkunde nie tot die laat 1800's as 'n aparte dissipline na vore gekom het nie, kan sy vroegste geskiedenis teruggetrek word tot die vroeë Grieke.
Gedurende die 17de eeu het die Franse filosoof, Rene Descartes, die idee van dualisme ingevoer, wat beweer het dat die verstand en liggaam twee entiteite was wat interaksie het om die menslike ervaring te vorm. Baie ander kwessies wat vandag deur sielkundiges bespreek word, soos die relatiewe bydraes van die natuur versus nurture , is gewortel in hierdie vroeë filosofiese tradisies.
So, wat maak sielkunde anders as die filosofie? Terwyl vroeë filosowe staatmaak op metodes soos waarneming en logika, gebruik hedendaagse sielkundiges wetenskaplike metodologieë om te studeer en gevolgtrekkings te maak oor menslike denke en gedrag.
Fisiologie het ook bygedra tot sielkunde se uiteindelike opkoms as 'n wetenskaplike dissipline. Vroeë fisiologiese navorsing oor die brein en gedrag het 'n dramatiese impak gehad op sielkunde, wat uiteindelik bydra tot die toepassing van wetenskaplike metodologieë vir die bestudering van menslike denke en gedrag.
Sielkunde verskyn as 'n afsonderlike dissipline
Gedurende die middel van die 1800's het 'n Duitse fisioloog, Wilhelm Wundt , wetenskaplike navorsingsmetodes gebruik om reaksietye te ondersoek. Sy boek gepubliseer in 1874, Beginsels van Fisiologiese Sielkunde , het baie van die hoofverbindings tussen die wetenskap van fisiologie en die studie van menslike denke en gedrag uiteengesit.
Hy het later die wêreld se eerste sielkundelaboratorium in 1879 aan die Universiteit van Leipzig geopen. Hierdie gebeurtenis word algemeen beskou as die amptelike begin van die sielkunde as 'n aparte en duidelike wetenskaplike dissipline.
Hoe het Wundt sielkunde gesien? Hy beskou die onderwerp as die studie van menslike bewussyn en het probeer om eksperimentele metodes toe te pas om interne verstandelike prosesse te bestudeer. Terwyl sy gebruik van 'n proses bekend as introspeksie vandag as onbetroubaar en onwetenskaplik beskou word, het sy vroeë werk in die sielkunde die verhoog vir toekomstige eksperimentele metodes aangewend. 'N beraamde 17.000 studente het Wundt se sielkunde lesings bygewoon, en honderde meer nagevolg in die sielkunde en studeer in sy sielkunde laboratorium.
Terwyl sy invloed afgeneem het toe die veld verouder is, is sy impak op sielkunde onbetwisbaar.
Strukturisme word Sielkunde se eerste skool van denke
Edward B. Titchener , een van Wundt se beroemdste studente, sal voortgaan met die sielkunde se eerste hoofskool . Volgens die strukturiste kan die menslike bewussyn in kleiner dele afgebreek word. Met behulp van 'n proses bekend as introspeksie, sal opgeleide vakke probeer om hul antwoorde en reaksies op die mees basiese sensasie en persepsies af te breek.
Terwyl strukturalisme opmerklik is vir sy klem op wetenskaplike navorsing, was sy metodes onbetroubaar, beperkend en subjektief. Toe Titchener in 1927 oorlede is, het strukturisme hoofsaaklik met hom gesterf.
Die funksionalisme van William James
Sielkunde het in Amerika gedurende die middel- tot laat-1800's floreer. William James het gedurende hierdie tydperk as een van die groot Amerikaanse sielkundiges verskyn en sy klassieke handboek, The Principles of Psychology , het hom as die vader van die Amerikaanse sielkunde bekendgestel . Sy boek het gou die standaard teks in sielkunde geword en sy idees het uiteindelik gedien as die basis vir 'n nuwe denkskool, bekend as funksionalisme.
Die fokus van funksionalisme was oor hoe gedrag werklik werk om mense te help om in hul omgewing te leef. Funksioniste gebruik metodes soos direkte waarneming om die menslike verstand en gedrag te bestudeer. Albei hierdie vroeë denkskole het die menslike bewussyn beklemtoon, maar hul konsepte daarvan was aansienlik anders. Terwyl die strukturaliste poog om geestelike prosesse in hul kleinste dele af te breek, het die funksionaliste geglo dat bewussyn bestaan ​​het as 'n meer deurlopende en veranderende proses. Terwyl funksionalisme vinnig 'n aparte denkskool vervaag het, sou dit later sielkundiges en teorieë van menslike denke en gedrag beïnvloed.
Die opkoms van psigoanalise
Tot op hierdie stadium het vroeë sielkunde die bewuste menslike ervaring beklemtoon. 'N Oostenrykse dokter genaamd Sigmund Freud verander die gesig van sielkunde op 'n dramatiese manier, en stel 'n teorie van persoonlikheid voor wat die belangrikheid van die onbewuste verstand beklemtoon het. Freud se kliniese werk met pasiënte wat ly aan histerie en ander kwale het hom gelei om te glo dat vroeë kinderjare ervarings en onbewustelike impulse bygedra het tot die ontwikkeling van volwasse persoonlikheid en gedrag.
In sy boek, The Psychopathology of Everyday Life , het Freud verduidelik hoe hierdie onbewuste gedagtes en impulse uitgedruk word, dikwels deur middel van die klanke van die tong (bekend as "Freudian slips" ) en drome . Volgens Freud is sielkundige afwykings die gevolg van hierdie onbewustelike konflikte wat ekstrem of ongebalanseerd word. Die psigoanalitiese teorie wat deur Sigmund Freud voorgestel is, het 'n geweldige impak op die denke van die 20ste eeu gehad, wat die geestesgesondheidsgebied beïnvloed, asook ander gebiede soos kuns, letterkunde en populêre kultuur. Terwyl baie van sy idees vandag met skeptisisme gesien word, is sy invloed op sielkunde onmiskenbaar.
Die opkoms van gedragswyse
Sielkunde het dramaties verander gedurende die vroeë 20ste eeu, aangesien 'n ander gedagtegang bekend as gedragskunde tot dominansie gestyg het. Gedragsleer was 'n groot verandering as gevolg van vorige teoretiese perspektiewe, wat die klem op beide die bewuste en onbewuste verstand verwerp. In plaas daarvan het gedragstegnologie gestreef om sielkunde 'n meer wetenskaplike dissipline te maak deur suiwer op waarneembare gedrag te fokus.
Gedragsleer het sy vroegste begin gehad met die werk van 'n Russiese fisioloog met die naam Ivan Pavlov . Pavlov se navorsing oor die spysverteringstelsel van honde het gelei tot die ontdekking van die klassieke kondisioneringsproses wat voorgestel het dat gedrag via gekondisioneerde verenigings geleer kan word. Pavlov het getoon dat hierdie leerproses gebruik kan word om 'n verband tussen 'n omgewingsprikkel en 'n natuurlike stimulus te maak.
'N Amerikaanse sielkundige, genaamd John B. Watson, het gou een van die sterkste voorstanders van behaviorisme geword. Aanvanklik het Watson later in sy klassieke boek Behaviorism (1924) die basiese beginsels van hierdie nuwe denkskool in sy 1913- papierpsigologie as die Gedragsgeesbeskouing uiteengesit. Hy skryf:
Gedragsverandering ... beweer dat die onderwerp van menslike sielkunde die gedrag van die mens is. Gedragsleer beweer dat bewustheid nie 'n definitiewe of bruikbare konsep is nie. Die behaviorist, wat altyd as 'n eksperimentator opgelei is, hou verder, daardie geloof in die bestaan ​​van bewussyn gaan terug na die antieke dae van bygeloof en magie. "
Die impak van behaviorisme was enorm, en hierdie denkskool het steeds oor die volgende 50 jaar oorheers. Sielkundige BF Skinner het die behavioristiese perspektief bevorder met sy konsep operante kondisionering , wat die effek van straf en versterking op gedrag getoon het.
Terwyl behaviorisme uiteindelik sy dominante greep op sielkunde verloor het, word die basiese beginsels van gedragsielkunde vandag nog wyd gebruik. Terapeutiese tegnieke soos gedragsanalise , gedragsverandering en token-ekonomieë word dikwels aangewend om kinders te help om nuwe vaardighede te leer en wanadaptiewe gedrag te oorkom, terwyl kondisionering gebruik word in baie situasies wat wissel van opvoeding tot opvoeding.
Die Derde Krag in Sielkunde
Terwyl die eerste helfte van die twintigste eeu oorheers is deur psigoanalise en gedragswyse, het 'n nuwe denkskool bekend as humanistiese sielkunde gedurende die tweede helfte van die eeu ontstaan. Dikwels verwys na die "derde krag" in die sielkunde, het hierdie teoretiese perspektief bekwame ervarings beklemtoon.
Die Amerikaanse sielkundige Carl Rogers word gereeld beskou as een van die stigters van hierdie denkskool. Terwyl psigoanaliste gekyk het na onbewuste impulse en gedragsmense wat op omgewingsake gefokus was, het Rogers sterk geglo in die mag van vrye wil en selfbeskikking. Sielkundige Abraham Maslow het ook bygedra tot humanistiese sielkunde met sy beroemde hiërargie van die behoefte- teorie van menslike motivering. Hierdie teorie het voorgestel dat mense deur toenemend komplekse behoeftes gemotiveer word. Sodra die mees basiese behoeftes vervul word, word mense dan gemotiveerd om hoër vlakbehoeftes na te streef.
Gedurende die 1950's en 1960's het 'n beweging wat bekend staan ​​as die kognitiewe revolusie, begin om in die sielkunde te begin. Gedurende hierdie tyd het kognitiewe sielkunde psigoanalise en gedragswyse begin vervang as die dominante benadering tot die studie van sielkunde. Sielkundiges was nog steeds geïnteresseerd in die waarneming van waarneembare gedrag, maar hulle was ook bekommerd oor wat in die gedagte gebeur het.
Sedertdien het kognitiewe sielkunde 'n dominante gebied van sielkunde gebly, aangesien navorsers steeds dinge soos persepsie, geheue, besluitneming, probleemoplossing, intelligensie en taal bestudeer. Die bekendstelling van breinbeeldhulpmiddels soos MRI- en PET-skanderings het gehelp om navorsers se vermoëns te verbeter om die innerlike werking van die menslike brein nader te bestudeer.
Sielkunde gaan voort om te groei
Soos u in hierdie kort oorsig van die sielkunde se geskiedenis gesien het, het hierdie dissipline dramatiese groei en verandering gesien sedert sy amptelike begin in Wundt se laboratorium. Die verhaal eindig beslis nie hier nie. Sielkunde het sedert 1960 voortgegaan en nuwe idees en perspektiewe is bekendgestel. Onlangse navorsing in die sielkunde kyk na baie aspekte van die menslike ervaring, van die biologiese invloede op gedrag tot die impak van sosiale en kulturele faktore.
Vandag identifiseer die meerderheid sielkundiges hulself nie met 'n enkele denkskool nie. In plaas daarvan fokus hulle dikwels op 'n spesifieke spesialiteitsarea of perspektief, wat dikwels idees uit 'n verskeidenheid teoretiese agtergronde trek. Hierdie eklektiese benadering het nuwe idees en teorieë bygedra wat die sielkunde die komende jaar sal voortbring.
Waar is al die vroue in die Sielkunde-geskiedenis?
Soos u deur enige geskiedenis van sielkunde gelees word, kan u veral getref word deur die feit dat sulke tekste amper heeltemal op die teorieë en bydraes van mans fokus. Dit is nie omdat vroue geen belangstelling in die sielkunde gehad het nie, maar is hoofsaaklik te wyte aan die feit dat vroue uitgesluit is van akademiese opleiding en praktyk in die vroeë jare van die veld. Daar is 'n aantal vroue wat belangrike bydraes tot die vroeë geskiedenis van die sielkunde gemaak het, hoewel hul werk soms oor die hoof gesien word.
Enkele baanbrekende vroue sielkundiges sluit in:
Mary Whiton Calkins , wat regtens 'n doktorsgraad van Harvard verdien het, alhoewel die skool geweier het om haar die graad te gee omdat sy 'n vrou was. Sy het saam met ander groot denkers van die dag bestudeer, waaronder William James, Josiah Royce en Hugo Munsterberg. Ten spyte van die struikelblokke wat sy in die gesig gestaar het, het sy die eerste vrou president van die American Psychological Association geword.
Anna Freud , wat belangrike bydraes tot die veld van psigoanalise gemaak het. Sy het baie van die verdedigingsmeganismes beskryf en staan ​​bekend as die stigter van kinderpsigoanalise. Sy het ook 'n invloed op ander sielkundiges soos Erik Erikson gehad.
Mary Ainsworth , wat 'n ontwikkelingsielkundige was wat belangrike bydraes tot ons begrip van gehegtheid gemaak het . Sy het 'n tegniek ontwikkel vir die studie van kinder- en versorgerbylaes wat bekend staan ​​as die "Strange Situation" -assessering.
Om te verstaan ​​hoe sielkunde die wetenskap geword het soos dit vandag is, is dit belangrik om meer te leer oor sommige van die historiese gebeure wat die ontwikkeling daarvan beïnvloed het. Terwyl sommige van die teorieë wat tydens die vroegste jare van sielkunde ontstaan ​​het, nou as simplisties, verouderd of foutief beskou kan word, het hierdie invloede die rigting van die veld gevorm en ons gehelp om 'n beter begrip van die menslike verstand en gedrag te vorm.