Soms waai daar 'n koue wind om my daaraan te herriner van U genade. Soms is U aanraking 'n koel windjie op 'n warmdag.
Altyd is die prag van die berge om my, 'n lewende voorbeeld van U handewerk. Heer, U aanraking is tasbaar in die natuur om my.
Elke plant en dier in hierdie omgewing is sorgvuldig deur U gevorm vir deel van die aarde. Dankie vir U aanraking in my lewe
My glimlag is soos die strale van die maan wat deur die wolke vir jou loer. Jou weg is onbekend aan my en vir hoe lank ons nog saam deur hierdie bos gaan stap... Dit weet ek nie.
Ek wil die horlosie stop sodat ons vir altyd hier tussen die varings kan speel. Ek wil nie dink aan die dag wanneer die son weer ons ons gaan skyn en ons paaie gaan skei nie.
Ek wil nie huil nie, want trane sal jou beeld verdof vir 'n sekonde, en dis te lank om jou nie te kan sien.
Elkeen gewikkel in sy eie stryd. Elkeen besig om te onderhandel. Sommiges oorgelewer aan 'n ander se genade.
Die harheid van grond waarin jou wortels lê, kan jou maak of breek. Hier op Jakkelswater, vergeet jy jou eie sorge.
Diep gekeep om die asemrowendste mooi van jou binneste na buite te bring. Ek wonder of jy gehuil het terwyl jy so oopgekloof is.
Wat sou jy kon sê as jy die pyn krete van die mense hoor wat deur jou stap ? Is dit jou eie pynkrete wat so ego wanneer iemand in jou grondpad af stap ? Wil jy jou arms om hulle vou ?