Julius Martov - Verloop van Geskiedenis - 2021
Julius Martov het 'n hoofrol gespeel in die jare voor die Russiese Revolusie. Martov is gebore in 1873. Soos baie van die vroeë rewolusies, kom Martov uit 'n middelklasfamilie. Hy het 'n hegte kollega van Lenin geword en, ondanks sy meer bevoorregte agtergrond (in vergelyking met die grootste deel van Rusland se bevolking), was hy ontsteld oor die lewensstyl van die armes in Rusland. In 1895 vorm hy die Struggle for the Emancipation of the Working Classes.
Sy verbintenis met 'n revolusionêre party (die titel was voldoende om die party onder die owerhede se aandag te trek) het beteken dat hy Rusland moes verlaat en dat hy 'n ruk in ballingskap moes woon. Hy het hom by die party aangesluit wat die ander rewolusionêres die meeste aangetrek het wat óf uit Rusland gevlug het óf vir hul eie welstand in vrywillige ballingskap gegaan het - die Sosiaal-Demokratiese Arbeidersparty.
Die botsing is op die 2de Party-konferensie in Londen bespreek, en Martov het die stemming oor die debat met 28 tot 23 gewen. Diegene wat Lenin ondersteun het, word die Bolsjewiste en diegene wat Martov gevolg het, het die Mensejewiste geword. Bekende vroeë ondersteuners van Lenin was Stalin, Zinoviev en Kamenev. Die vroeë beroemde ondersteuners van Martov was Trotsky en Plekhanov. In 1903 val Martov en Lenin uit oor hoe die party moet voortgaan. Lenin wou hê dat die party gelei word deur 'n klein groepie bekwame en volgens die aard van wat vereis word, opgeleide mans wat die meerderheid sou lei. Martov wou hê dat die party oop is vir almal wat belangstel om die party in sy organisasie te help.
As redakteur van 'Iskra' (van November 1903 tot Oktober 1905) gebruik Martov hierdie posisie om Lenin en sy oortuigings aan te val. Plekhanov en Trotsky het hom hiermee gehelp.
Martov wou die Mensjewiste organiseer om 'n reeks netwerke binne Rusland te ontwikkel om teenkanting teen die Russiese regering te organiseer. Dit sluit in 'n skakel met vakbonde, Sowjete, koöperasies, ens. 'N Reeks netwerke het die organisasie egter oopgelaat vir infiltrasie deur regeringsagente. Uit Lenin se oogpunt sou 'n klein, styf gebreide party baie minder oop wees vir hierdie ernstige probleem.
Martov was, saam met baie sosialiste, 'n groot teenstander van die Eerste Wêreldoorlog. Gedurende die oorlog het hy bygedra tot die vervaardiging van 'n koerant genaamd 'Ons wêreld'. Na die revolusie in Maart 1917 keer hy terug na Rusland. In teorie moes geen Menshevik by die voorlopige regering aangesluit het nie, omdat die hoof daarvan, Alexander Kerensky, wou hê dat Rusland moet bly in 'n oorlog waarteen Martov sterk gekant was. Toe hy teruggekeer het na Rusland, het sommige Mensjewiste, soos Fedor Dan, egter by Kerensky aangesluit. Op 'n vergadering van ander Mensjewiste in Junie 1917 het Martov misluk in sy poging om die party te laat steun om die oortuiging dat daar 'n onmiddellike einde sou wees aan Rusland se betrokkenheid by die oorlog.
Dit was die geval tussen Martov en Lenin, dat Martov nie in November 1917 uitgenooi is om by die Bolsjewistiese regering aan te sluit nie. Martov het voortgegaan om die Mensjewiste in die mislukte konstituerende vergadering te lei totdat die vergadering met geweld deur die Rooi Garde versprei is. In 1918 is die Mensjewiste saam met ander politieke partye verbied.
Tydens die burgeroorlog het Martov egter die Rooi Leër ondersteun in sy stryd teen die Blankes. Ondanks die afkeer van hom en Lenin, was dit duidelik dat Martov die Bolsjewiste sou steun, aangesien die plaasvervanger eenvoudig onaanvaarbaar was. Ondanks sy steun vir 'n Rooi-sege, het Martov egter Lenin steeds gekritiseer weens sy verbanning teen politieke partye en koerante. In 1920 word Martov in ballingskap gedwing en is hy in dieselfde jaar in Duitsland oorlede.