'N Literêre pelgrimstog: Op soek na Janet Frame se Nieu-Seeland - Interessant
'N Literêre pelgrimstog: Op soek na Janet Frame se Nieu-Seeland
IN DIE WEKE voordat ek na Nieu-Seeland gevlieg het, het ek dit moeilik gehad om die rede vir my reis te verduidelik, wat niks met rugsakreisigers, branderplankry, stokperdjies of skape te doen gehad het nie.
Ek sou die lewe van een van my literêre helde, Janet Frame, opspoor, wat miskien die grootste skrywer van Nieu-Seeland is. Haar inspirerende verhaal word eers in haar meesterlike outobiografie vertel, en daarna in die bewegende filmaanpassing 'N Engel aan my tafel deur nog 'n buitengewone Kiwi-kunstenaar, regisseur Jane Campion.
Janet Frame, een van die vyf kinders in 'n diep arm gesin in die landelike Nieu-Seeland, was 'n helder, maar uiters introverte jong vrou wat verkeerd gediagnoseer is as 'n skisofrenie terwyl sy in die 1940's op universiteit was. Nadat sy agt jaar lank in verskillende geestesasiele was en waartydens sy met elektro-skokterapie behandel is, moes Frame 'n lobotomie ontvang toe haar debuutboek 'n groot literêre prys verower het. Kort daarna is die lobotomie gekanselleer en Frame is uit die hospitaal vrygelaat en weer vertrek om haar lewe te herbou. Sy het 'n wêreldbekende romanskrywer geword wat twee keer op die kortlys vir die Nobelprys was.
Wat is dit met Frame se werk en skryfwerk wat so 'n diep akkoord tref by haar toegewyde bewonderaars? Deels was dit waarna ek gesoek het toe ek na Auckland gevlieg het.
Toe ek 18 was, was Frame's outobiografie (en die film van Campion) het my die moed gegee om as loopbaan te skryf. Ek is veral geïnspireer deur die vasberadenheid van Frame om haarself kreatief uit te spreek deur middel van 'n taal, ten spyte van 'n omgewing wat op sy beste onverskillig en op sy ergste openlik vyandig gelyk het.
Ek het etlike jare ywerig gewerk om my droom te verwesenlik. En nadat ek 'n meestersprogram in kreatiewe skryfwerk voltooi het, het ek daarin geslaag om twee eie boeke te skryf, sowel as 'n paar stukke skryf hier en daar. Dit was genoeg sodat mense gevoel het dat ek sonder veel skaamte kan sê "Ek is 'n skrywer" as ek vra wat ek doen. Tensy hulle dan gevra het, "het u iets geskryf waarvan ek gehoor het?"
Maar die laaste tyd het ek gevoel dat die beroep waarvoor ek opgelei is, verdwyn. In die era van die iPad en die iPhone het dit gelyk of die wêreld minder tyd of prosa het, of wat toenemend bekend sou staan ​​as 'inhoud'. Wat was die punt in die vertelling van verhale as u nie 'n lid van 'n gesalfde gesalfde paar was wat die laaste stukkies media en die deurslaggewende aandag van fiksieskrywers deesdae geknak het nie? Waarom so hard werk om 'n sin te maak as niemand dit sou lees nie?
Kortom, ek het dit ernstig oorweeg om op te gee en alles wat ek so hard gedoen het, opsy te sit.
Maar eers moes ek na Nieu-Seeland reis en hulde bring aan die merkwaardige vrou wat my gehelp het om my literêre reis te begin.
Ek het aangekom met die eerste vlug van Hawaiian Airlines van Honolulu na Auckland, waar ons begroet is deur twee grensagente wat ons kajuit met spuitbussen ontsmettingsmiddel gespuit het en by die hek deur 'n groep Maoris, wie se bloedstollende oorlogskreet geleidelik in 'n lied van welkom.
Die volgende oggend ry ek met 'n bus oor die glinsterende Harbour Bridge van die middestad na die eens landelike Noordkus en die eerste stop op my Janet Frame-toer. Aan die kant van die besige Esmonde-weg, liggies gemaskerd deur 'n dunner heining, was die voormalige tuiste van die skrywer Frank Sargeson, wat as die peetvader van die Nieu-Seelandse letterkunde beskou word.
Dit was hier in 1955, kort na haar vrylating uit Seacliff Lunatic Asylum, dat Janet Frame toevlug geneem het, die begin van die lang, moeilike oorgang van angswekkende geestelike pasiënt na selfonderhoudende kunstenaar.
Daar is 'n klop aan die agterdeur. Martin Cole, die peetseun van Sargeson, het verbygegaan om hallo te sê. 'U kon nie vandag 'n huis soos hierdie bou nie,' het hy gesê. 'Dit is alles asbes.'
Cole het ons vertel dat sy peetvader 'n prokureur was tot sy arrestasie weens onsedelikheid (d.w.s. gay seks) in 'n openbare toilet. Na die inhegtenisneming het Sargeson sy loopbaan, lewensstyl en selfs sy ou naam prysgegee en na sy gesin se "bach" - 'n Nieu-Seelandse slang vir 'n somerhuis - verhuis om fiksie te skryf. Hier, in hierdie klein Spartaanse huis, het hy tot sy dood in 1982 gewoon, en het hy oorleef aan sy geringe skryfinkomste sowel as in sy groentetuin, waar hy sulke eksotiese Europese plante gekweek het soos tamaties en courgette.
Cole het verder verduidelik dat die North Shore voor die opening van die Harbour Bridge in 1959 'n slaperige boerderygebied was wat meestal van die hoofstad Auckland afgesny is, en Esmonde Road, 'n stil doodloopstraat wat in 'n mangrove-moeras eindig . Hierdie goedkoop, geïsoleerde gebied het 'n gemeenskap van skrywers gelok wat gretig was om die boheemse lewe vry te hou van die beperkinge van Nieu-Seeland se streng middelklas-konvensies.
Gedurende die 16 maande wat sy saam met Sargeson gewoon het, het hy haar aan ander skrywers voorgestel, haar gehelp om voordele vir die regering aan te vra, en hy haar byvoorbeeld aangemoedig om haar skryfwerk as 'n daaglikse praktyk te behandel. Eintlik in haar outobiografie, Vertel die raam dat sy so angstig is om aan die werk te doen, dat as sy Sargeson hoor verbystap, sy na haar tikmasjien sou jaag en tikoefeninge uit die weg ruim.
Miskien kan dit gepubliseer word, hoewel ek verstaan ​​dat die publikasie in Nieu-Seeland tans op 'n slegte manier is. Sal ek dit vir u stuur?
Na my besoek het ek op en af ​​in die heuwelagtige strate van die Noordkus gestap en gevolg op 'n roete wat die huise van die bekende Nieu-Seelandse skrywers, waaronder die digter Kevin Ireland, gemerk het, wat in die kothuis gebly het nadat Frame vertrek het. Ek het op die strand gestop, waar Janet Frame 50 jaar gelede gesit en angstig na die vulkaan-eiland Rangitoto gestaar het terwyl Sargeson een van haar verhale gelees het, die ontroerende "An Electric Blanket." (Hy veroordeel dit met 'n flou lof as 'baie goed in sy soort', en sy het hom nooit weer haar konsepte getoon nie.)
In 2013, Nieu-Seeland, sou Sargeson die besige gay-kroeë op Karangahape Road kon besoek of in die koerant gelees het oor die komende stemming in die parlement om die huwelik van dieselfde geslag te wettig. Maar in sy tyd in Nieu-Seeland betaal hy 'n swaar prys vir sy werk en leef op sy eie manier, en het 'n sober bestaan ​​uitgekring, wat dikwels deur die uitgewers en gehore vermoor of geïgnoreer is. Sy peetkind het my vertel dat hy met net 'n paar dollar in sy bankrekening gesterf het.
Toe ek met 'n veerboot na die sentrum van Auckland ry, het ek Sargeson se vrygewigheid en volharding oorweeg, sy strewe om ander te dien en om aan te hou werk, selfs al het min mense geweet of omgegee.
Toe ek na Dunedin vlieg, die tweede grootste stad op die Nieu-Seelandse Suid-eiland, skud ek nog van my oggendbungee-sprong van die Harbour Bridge in Auckland saam met 'n paar van my nuwe Hawaiian Airlines-vriende. Die aanranding op my senuwees het voortgeduur toe ek 'n motor huur en vir die eerste keer aan die linkerkant van die pad gery het. My grootste aanpassing was om die rigtingwyser aan die teenoorgestelde kant van die stuurwiel te vind. Elke keer as ek van baan wil verander, het ek my ruitveërs aangeskakel.
In 1943 het Janet Frame hier aangekom van haar huis in die klein dorpie Oamaru om in te skryf by die Dunedin Training College. Alhoewel haar skynbare doel was om 'n onderwyser te word, was haar passie gereserveer vir die kursusse in letterkunde wat sy aan die gesogte Otago Universiteit, die oudste universiteit in Nieu-Seeland, aangebied het.
Dit was ook in Dunedin waar Frame die eerste keer aan 'n geestelike asiel begaan is. Dit het plaasgevind tydens 'n periode van intense verdriet oor die dood van haar suster deur verdrinking en haar afkeer van wat gelyk het in haar bestemde beroep. Jare later, as suksesvolle skrywer, keer sy terug na die stad, en in 2004 is sy op 79-jarige ouderdom hier oorlede.
Net soos Auckland het die buitewyke van Dunedin 'n groot deel van die beton-argitektuur, maar in die middel is daar baie meer bekoring danksy die stad se Skotse beïnvloed bruin baksteengeboue wat deur Gotiese spiers gekroon is.
Die naweek was daar 'n Fringe-teaterfees, en studente in buitensporige kostuums van pienk, goud en bont bekleed verby die ope kroeë en kafees in Princesstraat en die stad se sentrale plein, die Octagon. Hul spitsvondigheid het my herinner aan my eie tyd in die kollege in Ann Arbor, waar ek my bekentenisverhale angstig in kreatiewe skryfklasse voorgelê het en gedroom het om my naam op die ruggraat van 'n roman te sien.
Nadat ek by my hotel ingegaan het, stap ek oor die kampus en dan weg van die sentrum en vergeefs na die huis waar Janet as student gebly het, die huis van haar tante Isy in 'n stegie genaamd Garden Terrace, wat nie meer bestaan ​​nie.
Vir die jong Janet het hierdie lieflike klinkende adres 'n ligte kothuis met 'n uitsig op 'n tuin in die tuin beloof, maar die huis was eintlik 'n smal, smal gebou in die slegte deel van die stad, wat vermoedelik deur prostitute en Chinese opiumverslaafdes besoek word.
Ek kon nie raai waar die huis was nie, en ek klim teen 'n steil heuwel op na die Suid-begraafplaas, dig met bome en gekraakte grafstene wat skuins geheg is. Hier in hierdie heuwelbegraafplaas wat selfs in haar tyd buite gebruik was, het Frame uit haar huis ontsnap om gedigte te skryf. Sy het ook die gebarste grafstene gebruik as 'n wegkruipplek vir haar vuil sanitêre servette, omdat sy te skaam was om dit aan haar tante te gee om te brand.
Ek kan my voorstel dat Frame in haar element hier uitkyk oor die stad, na die see, soos 'n koningin wat haar koninkryk regeer eerder as 'n skaam meisie van die platteland, verlore in die verwarring van die kampuslewe.
Op pad terug in die stad het ek by die Grand Hotel verbygegaan, waar Frame eens as kelnerin gewerk het terwyl sy in haar vrye tyd stories en gedigte geskryf het. Die eens elegante restaurant is sedertdien in 'n taamlik hartseer casino verander.
Ek het my reis voltooi by die sierlike treinstasie, waarvan die grootsheid sy argitek die bynaam "Gingerbread George" verdien het. Die aand vind daar 'n modevertoning plaas, en toe ek by die ingang kom, hou 'n jong man in 'n donker pak 'n knipbord op om my naam teen sy gastelys te kontroleer. Ek was nie genooi nie. Ek was niemand nie.
'Ek gee nie om vir jou modevertoning nie,' snap ek. 'Ek is op soek na 'n gedenkplaat wat toegewy is aan Janet Frame.' Hy lyk verward. 'Die Nieu-Seelandse skrywer,' het ek verduidelik.
'Wag hier,' sê hy. 'Ek kry iemand wat weet.'
Hy het 'n ouer man teruggebring wat op die stasie gewerk het. 'Ah, ja. Janet Frame, "het hy gesê. "Engel aan my tafel. Fantastiese film. Was dit nie met Kate Winslet nie? Toe sy net begin? '
'Nee, jy dink daaraan Hemelse wesens," Ek het gesê.
'Ek is seker dat dit Kate Winslet was,' het hy gesê.
Hy was verkeerd oor die film, maar hy wys my reg op die gedenkplaat, 'n metaalplaat van baksteen in die grond. Die fashionistas het daarmee gevee op pad na 'n sjampanje-onthaal binne-in die stasie, waar Frame, 'n dogter van die spoorwegman, eens 'voorregkaartjies' gekoop het om heen en weer tydens naweek tuis te besoek.
Ek het my foto geneem en toe teruggekeer na my hotel. Dit was Saterdagaand in Dunedin, 'n uitstekende tyd vir partytjie, maar ek het die aand alleen in my kamer deurgebring, terwyl ek na 'n middeljarige en dan bejaarde vrou na die uittreksels van Frame gekyk het, met stil gesag en die af en toe senuagtige lag vir onderhoudvoerders, met wie sy gesels. meestal vermy en haar privaatheid hewig beskerm.
Sy het nie omgegee vir die waardes van ons wêreld nie, want sy het haar eie gehad, 'n wêreld van verbeelding wat sy '' Mirror City '' genoem het, 'n weerspieëling van ons wêreld, en deur die weerspieëling daarvan ook 'n beskuldiging daarvan.
Janet Frame stel nie belang in plakkies of partytjies waarheen sy of nie genooi is nie. So hoekom het ek?
Nieu-Seeland was in 'n droogte van twee maande wat sy kenmerkend groen heuwels tot 'n knetterende bruin geknars het. Toe ek egter van Dunedin na die vissersdorp Oamaru ry, het die lug 'n woedende reënstorm ontketen, asof dit die afgelope twee maande sou opmaak.
Die belangrikste trekpleisters van Oamaru ('n klem op die 13.000 bevolking) is die Victoriaanse argitektuur en 'n magdom pragtige pienk blou pikkewyne wat heen en weer trek tussen die oseaan en 'n natuurreservaat.
Ek het koud en nat gekyk na my koshuis, waar ek aan die jongman aan die toonbank verduidelik het waarom ek stad toe gekom het.
'Jy is die eerste persoon wat dit ooit gesê het, en ek het al 'n rukkie hier gewerk,' vertel hy my, al het ek op die pad 'n paar tekens met 'Janet Frame Heritage Trail' en ' stapel Janet Frame Walking Tour-brosjures toe ek by die voordeur instap. 'Ek het nog nooit self Janet Frame gelees nie, al weet ek dat ek dit moet doen. Ek het 'n deel van die film gesien, maar dit was nie van hoë gehalte om klaar te maak nie. "
Ek het 'n paar van Frame se boeke vir hom aanbeveel, maar hy glimlag skuldig.
'Miskien sal ek net jou artikel lees.'
Dit was St. Patrick's Day, en hoewel ek die aand gebly het en die roman van Frame gelees het Geurige tuine vir blindes, het die meeste van die ander gaste die somber weer in die tralies getrap. Die volgende oggend het hulle nog vinnig aan die slaap geraak toe ek op pad was na die toerismekantoor in Oamaru, waar ek 'n afspraak gehad het met die plaaslike historikus en die Janet Frame-kenner Ralph Sherwood.
'Ag, daar is my man,' sê Ralph, 'n ouer ou man met 'n tweed-nuusboompie, 'n netjiese strikdas en 'n fyn sneeu-wit baard. Nadat hy my hand gretig gepomp het, het hy ons oggend se agenda uiteengesit: 'n vier uur lange staptoer deur die stad waar Janet Frame haar vormende kinderjare deurgebring het, 'n stad wat ten goede of sleg byna alles ingelig het wat sy geskryf het nadat sy dit ten goede agtergelaat het.
Terwyl ons met die hoofweg in Thamesstraat stap, en dan na Eden draai, en daarna Chalmer, word Ralph periodiek aangehaal uit Frame se verhale, romans en outobiografie. Alhoewel die tekens verander het, was 'n groot deel van die argitektuur net soos Janet dit in die 1930's en '40's sou gesien het.
Hier was die goedkoop teater (nou 'n operahuis) waar sy as kind B-films gesien het en droom om 'n filmster te word. Hier was die kantoor van die chiropraktisyn (nog steeds 'n kantoor vir chiropraktisyns, wat steeds deur dieselfde familie bestuur word), waar Janet se ma haar broer vergeefs probeer het om sy epilepsie te genees. Hier was die regeringsgebou (nou gesluit) waar sy as volwassene met 'n verleentheid gesink het om haar ongeskiktheidspensioen by die regering in te vorder. Hier was die stadsbade (nou 'n skaatsplankpark) waar Janet se eerste suster verdrink het.
Nie een van die flieks nie 'N Engel aan my tafel is in Oamaru geskiet, 'n bron van groot teleurstelling. "Dit was alles op die Noord-eiland van Nieu-Seeland," het Ralph gekla. 'Daar is 'n unieke lig op die Suid-eiland, want dit weerspieël die Antarktiese yskappe. Die lig is verkeerd in die film, en mense hier kan dit vertel. '
Janet Frame was egter nie altyd so gewild in die stad nie. Toe die Frame-gesin na Oamaru verhuis het uit die suidelike agterland van Nieu-Seeland, was hulle bekend as die 'wilde rame', vanweë die wilde maniere van die kinders en die familie se ietwat lui begrip van higiëne.
Soos Ralph dit gestel het, "Janet Frame se ma was geen Martha Stewart nie."
'N Besoeker aan die Frame-huishouding in Edenstraat 56, nou 'n museum, sou 'n raserige sowel as donker, vuil huis teëgekom het wat stink van kamerpotte wat in dae nie leeggemaak is nie. Dit was in 'n tyd toe daar van goeie Nieu-Seelandse huisvroue verwag word om verskillende dae van die week aan verskillende huishoudelike take te wy (Maandag vir wasgoed, Dinsdag vir strykwerk, Woensdag vir naaldwerk, ens.).
Vandag is daar egter 'n statige kalmte in Edenstraat 56. Toe ek deur die nou stil kamers stap waar Janet, haar drie susters en haar broer voorheen gespeel het, gekibbel en gedroom het, het ek baie meer gevoel van die warmte en nostalgie waarmee Frame oor haar kinderjare geskryf het, as ek aan die ander donker kant, wat Ek moes my voorstel.
In die agterste slaapkamer, wat vroeër aan Janet se oupa behoort het, was daar 'n blonde houttafel wat Janet as volwassene gebruik het en wat sy aan die museum geskenk het.
'Sit', 'het Ralph my aangemoedig, en ek het dit ook gedoen, met dieselfde peer- en pruimbome wat ek in haar skrywe gelees het. Verder was 'n steil heuwel wat Janet gebruik het om uit te klim en uit te kyk oor haar stad, die een wat sy haar 'koninkryk van die see' genoem het na 'n lyn van Edgar Allen Poe se "Annabel Lee."
Nadat ek rondgekyk het, is ons tee en koekies in die kombuis bedien deur Lynley Hall, die genadige huidige kurator van die museum. (Haar voorganger was Ralph, wat die pos beklee het tydens die eerste sewe bestaansjare van die museum.) Terwyl ons ons tee drink langs die steenkoolbak waar Janet ure lank lekker gesit het, gekrul met 'n boek, praat die twee kurators van die besoekers aan die huis, wat van so ver as China, Pole, Frankryk en Amerika gekom het.
'U moet hierheen wil kom,' sê Ralph. 'Jy moet daarvan weet. Baie mense word tot trane ontroer. Ander stap vooruit, stop, neem 'n foto, maar durf nie binnekom nie. '
Ek het gesien wat hy bedoel toe ek die volgende oggend terugkom om die huis in die sonlig te bekyk. Net toe ek my motor parkeer, sien ek 'n vrou en 'n man uit hul huis kom en die huis nader. Die vrou neem 'n foto, staan ​​'n oomblik daar, en volg haar man dan terug in hul motor, en hulle ry weg.
As ek 'n laaste blik op die huis van die ander kant van die heining af bekyk, voel ek iets roer in my bors. So 'n klein, eenvoudige, nie-beskrywende, liggeel huis in 'n klein, eenvoudige Nieu-Seelandse stad waarvan min mense al ooit gehoor het. Van hier af het Janet Frame 'n leeftyd van inspirasie getrek. Sy was waarnemend genoeg om die alledaagse toorkuns op te let wat almal anders oor die hoof gesien het.
As so 'n gewone plek die basis kon dien vir so 'n buitengewone loopbaan, was daar sekerlik genoeg voer in my eie lewe om my te onderhou as ek net bereid was om hard genoeg te lyk.
Wat was dit wat ek nie gesien het nie? En waarom was ek nie dapper genoeg om dit te probeer sien nie?
My laaste stop op my Janet Frame-toer was die geesteshospitaal op Seacliff.
Die pad na Seacliff draai en draai weer en weer oor die treinspore tussen Oamaru en Dunedin. In haar outobiografie vertel Frame dat sy die rit baie keer voor en na haar verblyf op die asiel gemaak het, en elke keer as die trein verby die Seacliff-stasie ry, dink sy: 'die lendelui was daar,' maar: moeilik om te sê wie die loonies was. "
Die Seacliff Asylum for Lunatics (soos dit destyds genoem is) is in 1879 gestig en is gebou om soos 'n uitgestrekte Skotse kasteel in die Gotiese herlewingstyl te lyk, omring deur welige tuine. Dit is bo-op 'n heuwel geleë met 'n uitsig oor die see deur die bome rondom die eiendom. As u nie beter geweet het nie, sou u aanvaar het dat dit 'n oord was.
Die portret Frame wat Seacliff in haar skryfwerk geteken het, is egter onmiskenbaar gruwelik. Sy beskryf die bewaarders as hoogstens onverskillig en op die ergste sadisties. Pasiënte is geslaan omdat hulle op die bed natgemaak is, of gedreig het met radikale mediese behandelings, wat strek van elektrosokterapie tot neutering en lobotomie.
Pasiënte is van die beddens na die dagkamer na elektriese skokbehandeling geskuif, soos verbruikersgoedere wat in 'n fabrieksmonteerbaan afrol, wat kan verklaar hoe Frame soveel jare verkeerd gediagnoseer is. In werklikheid is haar prosa met 'n los bewussynstyl en ongewone metafore op 'n stadium ter bevestiging van haar waansin.
Die feit dat Frame eintlik 'n boek gepubliseer het, was nie genoeg om te keer dat 'n dokter wat te veel geld, haar vir 'n lobotomie moes beplan nie. Dit was eers nadat sy koerantopskrifte gemaak het toe die boek 'n literêre prys verower het, dat die lobotomie gekanselleer is, met slegs enkele dae oor.
Seacliff se onveilige ligging, aan die kant van 'n heuwel wat stadig besig is om in die see te erodeer, het uiteindelik tot sy ondergang gelei. Na jare van krake in die mure en fondasies, is die asiel uiteindelik gesluit, en sy geboue het tot op die grond gewaai. Die webwerf is toe in 'n natuurreservaat omgesit, vernoem na een van die vroeë direkteure van die asiel, Truby King.
Daar is deesdae geen parkeerterrein vir die Truby King-reservaat nie, waarvan die bord half weggesteek is deur 'n digte bos, en wie se oprit afgesny word deur 'n geslote hek. Ek parkeer aan die kant van die pad en volg 'n kort stappaadjie na 'n uitspansel van vars gesnyde gras, gedeel deur lyne beton. Nadat ek na 'n ou foto van die terrein gekyk het, het ek besef ek staan ​​reg voor die plek waar die asiel was. Die lyne van beton in die gras was die oorblyfsels van die gebou se fondasies.
Die breë grasperk, die wind wat deur die bome ritsel, die uitsigte op die berge en in die verte van die see, dit was alles weelderig, mooi, selfs romanties - as u nie weet wat op hierdie terrein gebeur het nie. Ek het aanhou kyk en gewonder wat Janet hier sou gesien en beleef het. Kon sy die see gesien het?
Ek dwaal af op 'n paadjie in 'n klein woud, waar ek die spookagtige krete van wilde voëls deur die bome hoor eggo. Vooruit het ek 'n vrou van middeljarige ouderdom met haar twee honde sien loop. Janet se spook? Nee, sy was nog altyd 'n katpersoon.
Verder, in die middel van die bos, sien ek iets klein en donkerbruin in 'n rots op die grond sit. Ek het daarop geleun en besef dat dit 'n klein gedenkplaat is met 'n aanhaling uit een van Janet Frame se romans, gebaseer op haar tyd op Seacliff, Gesigte in die water:
Wat ek van hierdie aanhaling en die skryf van Frame in die algemeen hou, is die suggestie dat die hele wêreld 'n asiel is. Net soos die pasiënte by Seacliff ooh en aah oor 'n blik op die wassery van die dokter, is ons ook gespot van opgewondenheid oor beroemdheidskandale of die goedkoop gemak van die materiële wêreld, soos ons iPads en Uggs en gunsteling reality TV. Ons besef nie dat ons ons obsessie met dinge vasgevang het in ons eie wesenlike asiel wat ons verhinder om deur die poort na die regte wêreld, die wêreld van die gees, die wêreld waar ons waarlik kan wees, deur te breek vry.
Ons is almal mal as ons die verwronge waardes van ons digitale samelewing, sy goedkoop opwinding, sy vals afgode soos bekendes gebruik. Dit is wat Frame ons gewaarsku het.
Na jare van onnodige lyding het dit haar eerste boek wat 'n literêre prys vir Janet Frame gewen het om haar uitgang uit Seacliff te wen. Al wat ek moes doen was om deur 'n gaping in die heining na my huurmotor te stap. Nadat ek my berg afgejaag het, verby die Seacliff-treinstasie, en dan weer heen en weer oor die treinspore geloop het, draai ek van die pad af en stap af na die strand, waar ek terugdink aan my reis. Ek herinner my aan die uiterste vrygewigheid en blinde geloof van Frank Sargeson, die jeugdige entoesiasme van die Otago-studente wat in Princesstraat in hul kostuums paradeer, die verskriklik spookagtige skoonheid van Seacliff. Maar wat uiteindelik die meeste by my gebly het, was die stad Oamaru, die niksheid daarvan en die manier waarop Janet Frame nog steeds daarin geslaag het om lewenslank genoeg materiaal in te sien.
Die wêreld kon my nooit dwing om op te hou skryf nie. Al wat ek nodig gehad het, was 'n pen en die moed om my gedagtes neer te lê en eerlik in die gesig te staar. As ek dit nie kon doen nie, was dit my eie mislukking, nie die wêreld nie.
Ter ere van Frame het ek 'n sjokoladestafie uitgepak wat ek saam met my gehad het, een van haar geliefde Cadbury Caramelos waarop sy in haar arme en eensame universiteitsdae oorleef het. Ek was van plan om net een plein karamel gevulde sjokolade te hê, maar dit was inderdaad so goed soos wat Janet geadverteer het. Eintlik was dit beter. Ek het dus twee gehad. En dan drie.
En daar, aan die eensame suidooskus van die Nieu-Seelandse Suideiland, terwyl ek sjokolade en karamel in my keel suig, sê ek totsiens aan Janet Frame.