Nuuskommentaar: Plaasmoorde en die parlewoefArgieffoto Daar moet noodwendig vrae wees as sommige media die jongste nuus oor plaasmoorde ’n hoofvoorbladstorie maak, en ander dit heeltemal verswyg en eerder nuuswaarde heg aan nuusnietighede. Verloor sommige media nie reeds geloofwaardigheid hierdeur nie? Eintlik is dit skreiend dat plaasmoorde in Suid-Afrika en die sirkusagtige gebeure in die parlement in een asem genoem moet word, maar dit kan nou nie anders nie. Terwyl die parlement, veral as pres. Jacob Zuma teenwoordig is, al hoe meer gefortifiseer word, gaan plaasaanvalle teen ’n onrusbarende tempo voort. Seker een van die aspekte waaroor minstens sommige lede van die Seunse Weenkoor erg verkwalik word vir veral hul anti-AfriForum-houding, is dat Afrikaners “spesiale behandeling” sou opeis, en dat verskerpte maatreëls teen plaasaanvalle hieronder tel. Die argument is dat Suid-Afrika ’n misdaadgolf beleef en dat plaasaanvalle ’n “gewone” deel hiervan sal wees. Ja, Suid-Afrika beleef ’n misdaadgolf en vertroue in die polisie en die howe neem drasties af, volgens Statistiek Suid-Afrika. Altesaam 70% van alle Suid-Afrikaners voel snags onveilig. Talle voorvalle van misdaad word nie by die polisie aangemeld nie omdat geglo word die polisie sal niks daaraan doen nie. Maar die deel wat die Seuns Weenkoor nié wil raaksien nie, is dat plaasmoorde in Suid-Afrika pro rata drie keer meer as moorde onder alle Suid-Afrikaners voorkom (en dié syfer is ver bo die wêreldgemiddeld), en dat dit selfs twee keer so hoog is as die moordkoers onder polisielede. In ’n mediakennisgewing wys AfriForum daarop dat daar sedert die begin van die maand 30 plaasaanvalle was, en 11 mense wreed vermoor is. Volksblad se hoofvoorbladstorie handel hieroor, maar op News 24 ontbreek nuus oor plaasaanvalle die afgelope 24 uur heeltemal. Intussen herinner die parlement al hoe meer aan die “parlement” wat deur die parlementêre dorpie se honde in die lewe geroep is, die parlewoef. Hier kan die agbare lede rustig in die sonnetjie lê en uiltjies knip. Die speaker, bekend as die voorsittende woef, en nou beklee deur die agbare Madame Voertsek, kan haar enige tyd beroep op die span bokserhonde wat as uitsmyters dien, en algemeen bekend staan as die Bliksembende. En dit gaan soms maar rof, veral as die hoofhond, die bulhond Zupta, ’n blitsbesoek aan die land en die parlewoef bring. Madame Voertsek het haar hande vol, gewoonlik tot die steekhaarbrigade onder leiding van die agbare Knorema uitgesmyt is. Dit mag vir die Seunse Weenkoor as nuus kom, maar internasionaal is dit ’n algemene en wettige praktyk dat minderhede oor minderheidsregte beskik. Minderheidsregte loop veral in die rooi as so ’n minderheid se voortbestaan, of vir voortbestaan van sy kultuurgoedere, deur die betrokke regering op ’n gewelddadige wyse bedreig word. Dis nie regs of konserwatief of iets nie. Om die waarheid te sê, een van die voorste vegters vir minderheidsregte was die Nederlander Max van der Stoel, wat tydens die apartheidsjare die destydse eerste minister Joop den Uyl se regterhand in hul stryd teen apartheid was. Net so maak dit om deernis te hê met die slagoffers van skrikwekkend wrede plaasaanvalle nie van die simpatiseerders regses of konserwatiewes nie. Die ware liberalisme sal seker ook frons as ’n hardvogtige houding hieroor as links of liberaal beskou word. Natuurlik maak simpatie met plaasaanvalle nie dat ’n persoon ongevoelig oor ander misdaad moet wees nie. Volgens Statistiek Suid-Afrika het meer as 800 000 mense in Suid-Afrika in 2015/16 minstens een voorval van huisbraak of huisrooftog beleef. En dis lank nie al misdaad waaraan Suid-Afrikaners daagliks blootgestel word nie. Maar die voorkoms van plaasaanvalle, die wreedheid daarvan, asook plaasmoorde se frekwensie, is buitengewoon hoog, en behoort opsigself nuuswaardig te wees. Dit verdien die simpatie van elke regdenkende Suid-Afrikaner.