Die Slag van Pea Ridge (6-8 Maart 1862) - Nuut - 2022
Die Slag van Pea Ridge (6-8 Maart 1862)
Ten spyte van die omvang van die staat en sy onderontwikkelde karakter, en in die lig van die klein getalle wat aan beide kante betrokke is, het militêre operasies in Missouri nie veel verswak nie. In die herfs van 1861, en daarna die volgende winter, is groot troepebewegings uitgevoer. Hulle het egter nie tot laat tot beslissende gevegte gelei nie. Die opeenvolgende veranderinge in die bevelvoering van die twee vegters het nie hiermee verband gehou nie. Dit was uiteindelik in Maart 1862 die slag van ertjierif - of Elkhorn Tavern vir die Suidlanders - sou die lot van Missouri verseël.
Onstabiliteit van personeel
Onmiddellik nadat hy afgedank is en weer in Wes-Virginia oorgedra is, word John Frémont as hoof van die Missouri-militêre departement vervang deur David Hunter, wat die rol op 'n tussentydse basis oorgeneem het. Op 9 November 1861 neem hy die haastige besluit om die grootste deel van sy troepe, wat Springfield sonder groot moeite herower het, na Sedalia en dan Rolla terug te trek. Dit ontydige aftrede het daartoe gelei dat die hele suidweste van Missouri aan die Gekonfedereerdes oorgegee is, insluitend een van die min dorpe in die streek wat 'n leër ordentlike winterkwartiere kon bied.
Hunter word binnekort vervang deur Henry Halleck, maar eers einde Desember besluit hy om verlore veld te herwin - met 'n harde winter op pad. Die maand en 'n half wat in haglike sanitêre omstandighede in Rolla deurgebring is, was besonder moeilik. Siektes het verwoesting gesaai en niemand gespaar nie, selfs nie die generaals nie. Hulle het die aantal noordelike troepe op die grond aansienlik verminder. Hierdie eenhede is nietemin in Desember herorganiseer tot 'n mag wat herdoop is tot 'Army of the South West' en eers aan Franz Sigel toevertrou, daarna aan Samuel curtis.
Ondanks hul sukses met die ontruiming van Springfield, het die Gekonfedereerdes ook gesukkel. Alhoewel die voor-suidelike minderheid in Missouri die staat reeds op 28 November in die Konfederasie laat opgaan het, was Sterling Price, hoof van die Missouri-staatswag, vasbeslote om sy onafhanklikheid van die kommando te handhaaf van Benjamin McCulloch, die generaal wat aan die hoof van die gekonfedereerde troepe geplaas is. Om hul konflik op te los, het president Davis 'n 'Overseas Mississippi Military Department' geskep met gesag oor alle magte wes van die rivier. McCulloch en Price se troepe is verenig onder leiding van hul bevelvoerder, Earl Van Dorn, en die "Army of the West" gevorm.
Die Suidlanders het aktief gewerf in die provinsies Missouri wat onder hul beheer gebly het en sodoende hul geledere laat swel het. Die sukses van hul bondgenote in die Indiese gebied het hulle vinnig in staat gestel om hul hulp te ontvang, veral van die Cherokees. Hulle is egter skaars gespaar van die harde winter. Die Westerse leër het alles ontbreek, insluitend basiese benodigdhede soos tente, uniforms of skoene. Die oorsese departement aan die ander kant van die Konfederasie was ver van 'n prioriteit in oorlogsvoorrade, en die meeste soldate moes met antieke vuursteengewere tevrede wees - toe hulle een gehad het.
Op 29 Desember vertrek die Federale van Rolla suidwes. Hulle stop gou in Libanon, waar hulle 'n basis vir hul aanstaande offensief teen Springfield vestig. Curtis herorganiseer sy leër daar in twee vleuels, die een wat hy aan Sigel oorhandig met die afdelings van Peter Osterhaus en Alexander Asboth, die ander onder sy direkte bevel en gevorm deur die afdelings Jefferson C. Davis en Eugene Carr. Hierdie organisasie is sterk gekleur deur Politiek : Sigel se manne was, soos hy, in wese Duitse immigrante. Sigel was boonop 'n protégé van Frémont, wie se kantlyn hy nie verteer het nie - self weens politieke redes. Sy mans het daartoe bygedra om Missouri onder die Unie se bewind te hou, en Curtis was bang om hulle te ontstel deur hulle van hul leier te verwyder.
Trappe onder die sneeu
Nadat die manne van Curtis versterk en voorsien is, het hulle die pad hervat op 10 Februarie 1862. Na 'n paar klein skermutselings het hulle op 13 die Springfield binnegegaan. Die stad, amper verlate, is deur Price verlaat, wat daar in 'n gevorderde posisie was. sonder McCulloch se ondersteuning. Die Noordelikes het die volgende dae agter die Missouriërs gevolg in sneeu en ryp. Op 18 Februarie bereik hulle Elkhorn Tavern in Benton County in die noordwestelike hoek van Arkansas. Met hul toevoerlyne nogal gerek, vestig hulle hul op 'n riviertjie, Sugar Creek, wat hulle begin versterk.
Price het intussen voortgegaan met sy terugtog om by McCulloch aan te sluit by Cove Creek in die Bostonberge - 'n lae bergreeks noord van die Arkansas-rivier. Van Dorn het op 3 Maart op die toneel aangekom en onmiddellik 'n ietwat gewaagde plan ingestel. Sy idee was om begin dadelik 'n aanval teen die Noordelikes. Om hulle beter te verras, beveel Van Dorn sy manne op 'n gedwonge optog: hulle sou hul doel binne net drie dae bereik en lig reis: hulle sou ook net drie dae rantsoene hê.
Dit was nie die enigste roekelose onderdeel in Van Dorn se plan nie. Curtis het sy posisies op die hoofweg, bekend as die "Telegraph-roete", gevestig. Sugar Creek het daar steil oewers gevorm wat Van Dorn nie wou aanvat nie. Sy idee was dus om hulle te omseil op 'n ander pad verder wes, 'n ompad van ongeveer vyftien kilometer wat deur Bentonville beweeg. Hierdie lyn het by die Telegraph-roete noord van Sugar Creek aangesluit en die hoofhoogte in die gebied, genaamd Big Mountain, omseil. Daar gekom sou die suidelike leër wees tussen die Federale en hul aanbodbasis. Hulle kon op hul waens neergesak het - genoeg om hul rantsoene aan te vul, vind voordat hulle die vyandelike leër verbygesteek het om dit uit te wis.
Hierdie gevegsplan was nie dwaas nie, maar dit hang af van twee vergesogte dinge: die vinnigheid van die Gekonfedereerde magte en die volledige passiwiteit van Curtis. Van Dorn het nie een nie. Sy troepe versterk deur die Indiese brigade van Albert Pike, die suidelike generaal vertrek die volgende dag, 4 Maart. Sy leër tel toe ongeveer 16.000 man, teenoor die Federale 'n bietjie meer as 10.000. Van Dorn se kreatiewe verbeelding het 'n bosryke, baie heuwelagtige en bowenal bevrore terrein heeltemal misgekyk. Baie van sy soldate het kaalvoet in die sneeu geloop en die vorderingstempo is gevoel. Teen die aand van 5 Maart het die Bondslande Bentonville nog nie bereik nie, en hulle het net 'n dag se voorraad gehad.
Daarbenewens die verrassingselement het verdwyn. Vakbondlede uit Arkansas het Curtis gewaarsku oor die suidelike maneuver, en hy beveel Sigel, wie se vleuel rondom Bentonville versprei was, om terug te val om nie die volle gewig van die vyandelike offensief hoef te konfronteer nie. . In staat om goed en sleg te wees - soos hy reeds getoon het en nog steeds sou wys - het Sigel ongehinderd daaraan voldoen, en slegs toe hy kontak gemaak het met die gevorderde konfederale elemente. Alhoewel hy die gevaar loop om omgedraai te word, het Curtis die kalmte behou en besluit om te veg. Hy het van sy troepe na die agterkant oorgeplaas, maar ander op Sugar Creek gelaat omdat hy 'n knouaanval van die vyand gevrees het.
Oorsig van die veldtog wat gelei het tot die Slag van Pea Ridge, Maart 1862.
Die geveg begin
Sigel se agterhoede - 600 man en 'n artilleriebattery - het met moeite daarin geslaag om Bentonville te ontsnap toe die hoofliggaam van die Suidlanders dit die aand van 6 Maart nader. 'N Regiment van die ruitery van Missouri het sy agterkant binnegedring, en Sigel moes 'n eerste skermutseling veg, in 'n mate van verwarring, om daarvan ontslae te raak. Op sy hakke bereik Price se afdeling die rand van Big Mountain namate die aand val. Laat in hul voorspellings het die Gekonfedereerdes hul rantsoen uitgeput en sou hulle moes veg op 'n leë maag die volgende dag. Maak nie saak nie, Van Dorn het hulle vinniger gemaak en 'n nagoptog bestel.
Dit is bemoeilik deur die slaggate wat die Federale voor hulle gesaai het. Die blou mans het bome oorkant die pad afgekap, wat die vooruitgang van die Suidlanders aansienlik vertraag het. Van Dorn het nog steeds die hoop gehad om die vyand aan die agterkant te verras, en hy het twee belangrike besluite geneem. Om vinniger te gaan, hy het sy ammunisiewaens agtergelaat. En hy beveel dat McCulloch, te traag na sy sin, sy afdeling direk suid lei in plaas van rondom Big Mountain. Sodoende het hy homself ontneem van die moontlikheid om voorsien te word en sy magte verdeel.
Ondanks al hierdie probleme was die konfederate die volgende oggend, 7 Maart, hard aan die werk om aan te val - alhoewel sonder ontbyt. Vanweë die verkorte roete het McCulloch se afdeling gou weer kontak met die vyand hervestig. Sy het letterlik oor kolonel Osterhaus, wat Curtis gestuur het, na 'n deel van sy afdeling gestuur: die Gruesel-brigade en elemente van berede en artillerie. Die laasgenoemde losgebrand Omstreeks 11:00 het die Suidlanders gedwing om aan te val naby die klein dorpie Leetown.
McCulloch se afdeling het Louis Hébert se infanteriebrigade, James McIntosh se kavalleriebrigade en Albert Pike se Indiese brigade, laasgenoemde, ook ingesluit. Pike laai sy manne te perd op die noordelike halfbattery, bereik dit voordat hy sy gewere kan herlaai en neem beslag op sy drie kanonne. Die twee Cherokees-regimente val ook op die flank van die 3de Iowa Cavalry Regiment, roeteer dit. Die res van die Unie-ryers teruggetrek toe McIntosh se brigade hulle om die beurt aangeval het. Hulle het nietemin toegelaat dat die Gruesel Brigade saam met die res van die artillerie in 'n goeie posisie, aan die rand van die bos, met 'n oop veld voor hulle ontplooi.
Die nege kanonne wat nog vir die Noordelikes beskikbaar was, het onmiddellik losgebrand op die posisie wat die Suidlanders pas ingeneem het. Die Amerikaners was nie gewoond aan artillerie nie in wanorde teruggevloei het agteruit: Die idee om kanonvuur te ondersteun, net soos hul Gekonfedereerde wapenbroers, was diep van hul krygersfilosofie verwyder, was vir hulle totaal onbehoorlik. Pike het daarin geslaag om hulle te hergroepeer en af ​​te klim, maar nie meer nie. Sy brigade sou gedurende die eerste dag van geveg nie meer 'n aktiewe rol speel nie.
Veg vir Leetown
Dit het McCulloch nie verhinder om vorentoe te beweeg nie. McIntosh se manne het ook afgeklim en na regs ontplooi, met die vyandelike posisie in die gesig, terwyl die infanterie van Hebert gepoog het om Osterhaus se mans van links te flankeer. Dik ruigtes het die Foster Farm, wat die Konfederate pas geneem het, van die Oberson-veld geskei, aan die rand waarvan die federale infanterie ingespan is. Dit is deur hierdie ondergroei te wil erken McCulloch geskiet deur 'n noordelike infanteris. Op slag dood, het hy McIntosh aan die hoof van sy afdeling gelaat.
Hy het verkies om sy aanval vorentoe te stoot, hoewel sy magte lukraak gevorder het weens die dikte van die onderbos. Toe McIntosh met sy hoofregiment uit die bos kom, word hulle begroet deur hewige vuur wat swaar slagoffers veroorsaak het - waaronder McIntosh, wat ook dood is. Die suidelike frontaanranding "cala" weens gebrek aan bevel : Hébert was nou aan die hoof van die afdeling, maar geïsoleer aan die linkerkant van die toestel, het hy hom geïgnoreer. Die Gekonfedereerde het 'n aanvanklike teenaanval deur een van Gruesel se regimente afgeweer, maar in die toenemende verwarring van die geveg het hul eenhede geleidelik begin terugtrek na die Foster-plaas.
Intussen het Curtis, anders haastig deur die res van die Suidelike Weermag, geen tyd gemors nie. Hy stuur Davis se afdeling na Osterhaus, wat Leetown vroegmiddag bereik het. Sy voorste brigade, dié van Julius White, net betyds opgedaag om te verhoed dat Hébert op die regterflank van die Gruesel Brigade neerdaal, maar in ruil daarvoor dra dit die swaarste van die vyandelike aanval. Sy het teruggetrek, maar stadig genoeg om Davis toe te laat om sy ander brigade, Thomas Pattison, na regs te skuif om die vyand te flankeer.
Terselfdertyd kon die perderuiters van Osterhaus, wat nou hergroepeer is na hul aanvanklike terugslag, sien dat die suidelike regtervleuel in wanorde was en nie meer 'n bedreiging inhou nie. Dit het die Gruesel Brigade in staat gestel om White te ondersteun en vrylik na regs om te skakel. Om die suidelike infanterie aan drie kante omring, het die Noordelikes toe 'n teenaanval geloods. Ongeorganiseerd deur die geveg en hul optog deur ruie terrein en digte bos, het Louis Hébert se manne gou teruggetrek. In die verwarring het hul leier homself geïsoleer met 'n klein afsondering. Dit word uiteindelik vang deur noordelike ryers.
Pea Ridge, 7 Maart 1862: Die gevegte rondom Leetown.
Albert Pike het eers om 15:00 van McCulloch en McIntosh se dood en Hébert se verdwyning geleer. Alhoewel Pike nie volgende in die ketting was nie - daardie plek het aan kolonel Elkanah Greer behoort - het Pike gemeen dat sy hoër rang (brigadier-generaal) hom gemagtig het om die afdeling oor te neem. Hy het 'n onttrekking beveel tot die punt waar sy 'n paar uur tevore van die res van die leër geskei het. Nie alle eenhede het sy instruksies ontvang nie, en die terugtog was nog dieper. verward as die aksie wat dit voorafgegaan het. Sommige regimente het op die ooreengekome punt stilgehou, ander het ver teruggekeer en weer die roete hervat. Uiteindelik het diegene wat Big Mountain kon omsingel om 'n hand aan Van Dorn en Price te help, verder oos op die Telegraph-roete getrek.
Eerste dag by Elkhorn Tavern
Price se afdeling het die Tanyard-boerdery genader toe dit omstreeks 09:30 die noordelike infanteriste teëgekom het wat in skermutsers oorkant die pad ontplooi was. Dit was die gevorderde elemente van Carr se afdeling, wat Curtis gestuur het om Price te ontmoet. Eugene Carr het 'n battery in 'n voorwaartse posisie laat ontplooi om homself tyd te gee om sy infanterie op te stel. Die hoofbrigade, onder bevel van Grenville Dodge, is gebaseer in die omgewingElkhorn Tavern, 'n afgesonderde herberg wat gebou is op die kruising van Telegraph Road en Huntsville Road, wat oos lei.
Tot dusver haastig om vooruit te gaan, het Van Dorn skielik sy aggressie teen die noordelike kanonne verloor. Hy het sy troepe noukeurig ontplooi en sy eie artillerie bestel. Alleen teen 'n aantal suidelike kanonne hou die battery so lank as moontlik uit - sy bevelvoerder neem 'n wond in die proses. Elkhorn Tavern geleë op 'n plato met die naam Ertjierif, het die Feds die hoogtevoordeel gehad. Carr het die kans benut om sy manne vorentoe te stuur ondanks hul getalle minderwaardigheid, en die Suidlanders het die nadeel dat hulle die helling moes beklim.
Pea Ridge, 7 Maart 1862: Die gevegte rondom Elkhorn Tavern, eerste fase.
Dodge se manne, wat grotendeels minder was, moes 'n baie uitgerekte lyn verdedig. Gehelp deur die terrein en plantegroei, slaag hulle daarin om lank genoeg uit te hou om die ander brigade van die afdeling van Carr, onder bevel van William Vandever, te laat kom. Dit is links van Dodge ontplooi en het onmiddellik vyandelike magte teëgeslaan wat versigtig op die suidelike hange van Big Mountain opgevorder het. Vandever se mans het die suidelike brigades van Henry Little en William Slack flank toe geneem erge verliese, in 'n geveg waar Slack noodlottig beseer is.
Die afdelingsbevelvoerders is nie gespaar nie. Carr is drie keer beseer, en Price is ook lig beseer. Van Dorn neem direkte bevel oor die drie brigades op sy regtervleuel, terwyl Price die Missourian Guard aan die linkerkant onder sy bevel hou. Op eie inisiatief het Little die posisie van Vandever aangeval. Van Dorn het uiteindelik 'n eerliker aanstootlike houding hervat en Colton Greene se brigade gestuur om hom te versterk. Met die hulp van Slack se manne wat nou gelei word deur kolonel Rosser, die regtervleuel van die Gekonfedereerde terug gestoot oorkant in die rigting van Elkhorn Tavern.
Van Dorn het toe 'n algemene aanval vir 16:30 beveel. Na hewige gevegte rondom die Clemon-plaas, Price het daarin geslaag om deur die noordelike regtervleuel te breek. Die Federale het probeer om hulself te vestig op 'n halfsirkelvormige posisie rondom Elkhorn Tavern, waarheen Curtis slegs versterkings in dribbelwerk gestuur het. Met die uitsondering van Vandever is byna al die senior offisiere in Carr se afdeling beseer. Toe Carr vir hom sê hy kan nie meer die pos beklee nie, beveel Curtis hom in ruil vir "volhard ». « Hy het, Curtis het later berig, 'en die hartseer verlatenheid in die geledere van die 4de en 9de van Iowa, Missourians van Phelps, 24de van majoor Weston se Missouri, en al die troepe in die afdeling sou die prys van hierdie deursettingsvermoë toon. »
Carr se manne het uiteindelik toegegee en in goeie orde getrek en die Elkhorn Tavern in die hande van hul vyande gelaat. Omstreeks 18:30 deur Curtis self, wat die hoofdeel van Asboth se afdeling saamgeneem het, het hulle probeer om weer 'n verdedigingslinie te vestig tussen die bewerkte lande wat suidwes van die herberg gestrek het. Toe Dodge Curtis daarop wys dat sy mans ammunisie opraak, beveel sy superieur 'n bajonetlading. Die soldate het daaraan gehoor gegee, maar gou is daar ernstige slagoffers gely, terwyl Asboth by die ongevalle-lys gevoeg het. Curtis het die maneuver kortgeknip. Ten spyte van alles, was dit genoeg om die vooruitgang van die Gekonfedereerde te stuit: die Suidlanders het hul patrone opraak, hulle was honger - omdat hulle die noordelike voorraadwaens nie gevang het nie - en die nag het geval.
Pea Ridge, 7 Maart 1862: Die gevegte rondom Elkhorn Tavern, tweede fase.
So word geneem wat geglo het om te neem
Van Dorn het in 'n passiewe houding gebly terwyl hy desperaat ammunisie vir sy mans probeer bekom het. Dit was daar alles paradoks van sy situasie: As hy daarin geslaag het om Curtis van sy aanbodbasis af te sny, bevind hy hom in 'n soortgelyke situasie nadat hy sy ammunisiewaens agtergelaat het. Oorblyfsels van Bentonville was hulle ure weg van die slagveld af, terwyl die Noordelikes op hul beurt steeds hulle s'n gehad het en nie 'n tekort gewaag het nie. Die twee kampe het mekaar op 'n koue nag in die gesig gestaar, oor die oop velde wat suidwes van Elkhorn Tavern gestrek het.
Samuel Curtis was nie oornag ledig nie en hy het nie sy aggressiewe gemoedstoestand prysgegee nie. Hy het die meeste van sy magte teen Van Dorn hergroepeer en 'n aanval beplan. Davis se afdeling het links van Carr se uitgeputte manne beweeg, terwyl Sigel sy troepe - die Osterhaus- en Asboth-divisie - moes lei in 'n maneuver wat bedoel was om buite die regterflank van die Gekonfedereerde lande langs 'n pad wat uit die weste kom. Sunrise op 8 Maart het egter aan die lig gebring dat die Suidlanders voorberei het op hierdie moontlikheid.
Die opkomende son het egter ook aan kolonel Osterhaus, wat op verkenning was, geopenbaar dat die vyand 'n klein hoogte regs van hulle oor die hoof gesien het. Sigel herken dadelik 'n ideale posisie waarop hy sy artillerie moes plaas, en hy het besluit om direk daarop te marsjeer in plaas van die ingewikkelde benadering wat oorspronklik beplan is. Hierdie improvisasie sou deurslaggewend wees. Toe Curtis om 7 uur die kanon op die regtervleuel begin afvuur, was Sigel besig om sy linkervleuel in twee rye af te handel, terwyl Osterhaus se afdeling voor Asboth s'n was. Die Suidelike artillerie het probeer om sy opmars te belemmer, maar dit het sy tweestryd met die Noordelike kanonne vinniger verloor, aangesien die ammunisiekaste byna leeg was.
Voor 09:00 het die situasie kritiek geword vir die Gekonfedereerdes op hul regterflank. Van Dorn het probeer vergeld deur sy lyne oor die suidelike hange van Big Mountain uit te brei, insluitend die enkele elemente van wyle McCulloch se afdeling wat Pike daarin kon slaag om saam te bring. Die maneuver kan suksesvol wees, want dit sal die Suidlanders die voordeel van hoogte gee. Maar Sigel het hom laat konsentreer die vuur van sy artillerie teen hierdie posisie: die rotsagtige grond van Big Mountain het die gevolge van die Noordelike bombardement gou vererger en, soos Sigel opgemerk het,klippies en rotse het verwoesting gesaai as bossies en kanonkoeëls ". Die generaal het ook die elemente van Asboth se afdeling links van hom geskuif: die brigade van Frederick Schaefer en die ekwivalent van twee ruitersregimente.
Hierdie magte het die Suidlanders sonder groot probleme teruggedryf. Omstreeks 10:00 het Sigel al sy troepe in 'n nuwe aanval geloods. Magteloos weens gebrek aan ammunisie, het Van Dorn gou geen ander keuse gehad as om 'n onttrekking te beveel nie. Sigel se opmars dreig om die Telegraph-roete af te sny, en daarom kies Van Dorn 'n ander roete wat oos toe lei - dit wil sê heeltemal die teenoorgestelde daarvan wat die Suidlanders die vorige dae gevolg het. 'N Besluit wat sy agtervolgers sowel as sy eie mans verwar het.
Missouri is verlore
Curtis het nie besef wat Van Dorn doen nie, en hy het Davis se verdeling aangeval, maar versuim om dieselfde met Carr's te doen, toe Carr, heel regs van sy toestel, die beste kon sny. die Konfederale toevlug. Maar die onttrekking is ook in 'n sekere geval uitgevoer verwarring suidelike kant. 'N Deel van die regtervleugetroepe, onder druk van Sigel se manne, het paniekerig geraak en hulself in die Telegraph-pad gegooi en teruggeval na waar hulle gekom het. Daar is 'n ruk lank gerugte dat Van Dorn en Price gevange geneem is. "Niemand was meer daar om 'n opdrag te gee nie Generaal Pike het toe berig. Teen die middaguur het die Federals Elkhorn Tavern herower.
Pike het probeer om sy Cherokee-ruiters te gebruik om sy toevlug te bedek, maar dit het vinnig in vlug verander, waartydens baie Gekonfedereerdes gevange geneem is. Hulle verliese kon groter gewees het as Franz Sigel, veral briljant in die oggend se gevegte, nie 'n ongelooflike begaan het nie oordeelsfout glo dat die vyand terugtrek in die rigting van ... Missouri! Hy het sy troepe ver noord gelei en eers die volgende dag, toe die Suidlanders daarin geslaag het om te ontsnap, omgedraai. Hulle terugtog na hul basis by Cove Creek, sonder voorrade oor die besneeuwde Bostonberge, was egter baie moeilik.
Graaf Van Dorn se gewaagde, maar haastige aanstoot gehad misluk. Curtis het die verlies van 1 351 mans aangemeld, waarvan 203 dood is. Sy eweknie in Suid-Afrika was ongeveer 800, maar dit is heel waarskynlik dat Van Dorn - wat die getalle twee keer oorskat het - dit onderskat het om sy nederlaag tot die minimum te beperk. Dit lyk asof die getal 2000 'n minimum is, gegewe die gevangenes, maar ook die ongetwyfeld hoë aantal soldate - of dit nou woestyne is of slagoffers van koue en honger - wat tydens die terugtog onderweg was.
Belangriker nog, die Slag van Pea Ridge was 'n ernstige strategiese terugslag vir die Konfederasie. In die stryd om Missouri, sy het die inisiatief definitief uit die Suide verwyder. Die Konfederasie was daarna nooit in staat om die Unie se beheer oor daardie staat te bedreig nie - hoewel die Noorde 'n harde tyd gehad het teen die afskeidings guerrilla's wat daar ontwikkel het. Die operasie wat General Price in die herfs van 1864 van stapel gestuur het, was meer 'n grootskaalse klopjag as 'n ware aanval, en dit het in 'n ramp geëindig. Die verdediging van Arkansas, 'n arm staat, uit die pad en sonder groot strategiese waarde, het vinnig tot die tweede rang van die konfederasie se prioriteite geval. Van Dorn se leër is spoedig na die oostelike oewer van die Mississippi oorgeplaas.