Die sikloon wat ons die naweek so ‘n veeg met sy stert kom gee het, het welkome reën vir ons dorre lappie aarde gebring, maar dit het ook ‘n bietjie konsternasie op die maplotter werf veroorsaak.
So word die lendelam leer ingedra, en gedagtig daaraan dat mens net ‘groei’ wanneer jy jou vrese in die oë staar, vertrek ek op teen die leer wat deur Moeder en Middelsus ge-anker word om te gaan kyk watter goggas en goeters wag vir my daar bo. Dis moeilik om so oor die balke te klouter as jy drie flitse gelyktydig in alle rigtings probeer skyn….
Na my soveelste sport bra nie die toets van die tyd deurstaan het nie, kom ek eendag, so ‘n paar jaar gelede, moedeloos tog hoopvol, op die blinkwit trappe langs die drankwinkel te staan. Op na bo, soos na die hemel, strek die wit trappe na die plek van die verlossing van hang tieties….
Oom knip en naai sy eie skeppinge aanmekaar in die agterste kamertjie, terwyl Tannie Bra glad niks met bra’s te doen het nie – sy boer op die plaas saam met die seuns.
Dit bring my nou toe by die gedagte: wat IS mens se ‘essence’, daardie ding wat jou omskryf, maak dat ander jou herken vir wie jy is, dit wat jy is?
Ek lees die boek van Ingrid Betancourt, en daarin vertel sy dat toe sy so deur die rebelle in die oerwoud gevange gehou is, sy net groen om haar gesien het. Net oerwoud. Weg is die samelewing, haar familie, haar vriende, haar werk. Weg was haar menswees saam met dié dinge wat haar omskryf het.
En ek besef, net soos sy, word ek ook omskryf, definieer, deur my familie: die oudste van drie dogters, die jagter en die raakvat-ma se kind.