Ek is onseker oor die mediaan-salaris vir ’n prokureur, maar as ek kyk na die kringe onder van my kollegas se oë gaan dit maar swaar.
En kyk: my pa, soos soveel ander van my klasmaats s’n, verwag nie dat ek hom ’n sent terugbetaal nie. Hy beskou dit as die grootste geskenk wat hy aan my kan bied, iets wat sy pa nooit vir hom kon gee nie. Maar objektief gesproke: is dit werklik die geld werd?
Stellenbosch is nie ’n plek waar jy graadkry met lekkerkry klaarkry nie. Die fokus op die akademie is iets besonders, en veral oor die regsfakulteit is wenkbroue al gelig oor die fokus op teoretiese kennis en te min praktiese ervaring. Daar is aan my gesê – dis hoorsê, ek weet – dat ’n alumni van ons fakulteit met ’n 60%-gemiddelde ’n voet in die deur kan kry; met dieselfde graad van ander universiteite moet jy tot 20% hoër slaag.
Nou, as jy Stellenbosch toe kom net om te swot mis jy die punt heeltemal. Unisa bied wonderlike programme wat jy sommerso by die huis kan voltooi en, selfs indien jy so baie Pretoria toe vlieg soos my meisie, is dit dalk ’n goedkoper opsie. Stellenbosch sal jou koste dek om oorsee te gaan studeer tydens ’n vakansie, ’n semester of selfs vir die duur van jou doktorsgraadstudie. Een van my beste pêlle vlieg nou Aberdeen toe vir die res van die jaar – hy dien vir my as die perfekte voorbeeld van ’n gebalanseerde Matie.
Met sy voorgraads begin ons met BCom (regte), terwyl hy vir die WP geblaas het en vryskut vir Die Matie geskryf het. Hy was ook saam met my lid van Eendrag se huiskomitee en ons het sy baard laat afneem en raam in ons argief. Nagraads het hy begin werk soek, en by een van die mees gesogte regsfirmas op Stellenbosch plek gekry om sy kandidaatskap te voltooi.
Hy het ook sy trouvrou ontmoet, en dus ook die druk van die breër Bredasdorp-gemeenskap op sy skouers gelaai.
Steeds het hy altyd tyd vir ’n vinnige koffie tussen klasse of ’n aand met ’n bottel van Oom Beyers Truter se beste.
Hoewel hy die uitsondering is, is hy beslis iets waarna ons hier in die Eikestad streef. Daar is geen rede hoekom jy nie hier alles kan probeer en die beste behou nie. Die kampuservaring slyp jou menswees, en ek wil sover gaan as om te sê dat dit jou karakter sement vir die res van jou lewe.
Die laaste ding wat ek te sê het, is dat ek bitter bevoorreg is. Ek het nog nooit die bykomende druk van ’n studielening ervaar nie, en ek kon selfs ’n bietjie bydra tot my klasgeld deur deeltyds te werk in die fakulteit. My pa se barmhartigheid het my toegelaat om die langpad te stap met my studies en daarvoor is ek ewig dankbaar.
Ek kon met my huiskomiteehonorarium drie suksesvolle besighede begin – en ’n klompie met minder sukses onder die mat invee – terwyl van my klasmaats honger moes slaap voor ’n groot toets. Ek het myself teen die bestes getoets op die atletiekbaan, en sleg tweede gekom – party van my teenstanders kon nie eens tekkies bekostig nie. Ek het my netwerk uitgebrei, saam met my pêlle gaan wyntoer en my branderplank op ’n Donderdagoggend tydens strafprosesreg gaan uittoets – want ek het nog altyd ’n vangnet gehad.