Aucamp se belangstelling in sy streek van herkoms blyk verder uit Op die Stormberge (1971), wat hy - soos Chris Barnard oor die Transvaalse Laeveld - met 'n aantal medewerkers onderneem, terwyl hy saam met Margaret Bakkes in 'n Baksel in die more (1973) 'n vyftal ‘Boerestories uit die Stormberge’ bundel wat tereg 'n soort ‘fiksiebylaag’ (André P. Brink) tot hierdie ‘vertolking van 'n streek’ genoem kan word, weer met die Wimpie- en Ouma-figuur wat opnuut optree, lg. in die skitterende ‘Want kyk, die bruidegom is hier’. 'n Drietal verdere bundels, Hongerblom (1972), Wolwedans (1973) en Dooierus (1976) vorm gesamentlik in sekere opsigte 'n ‘drieluik’. Dit gebeur wanneer mense “voel dat die geesteslewe van hul groep nie meer vir die individu genoeg is om van te bestaan nie; wanneer die groepslewe vir die enkeling ’n gevangenis word; wanneer die taal te weinig bied om die honger van die verstand te versadig; die gangbare gedagtes van die volk, verstarrend, die mens isoleer van die ruim wêreld daarbuite . . . ”