Hierdie paartjie was nie noodwendig die aantreklikste nie, maar die manier waarop hulle met elke dans vergeet het daar is ander mense op die planeet, het my juis aangetrek soos ŉ magneet.
Soos ŉ universele taal, wat mens net dadelik verstaan, sonder om dit te moet aanleer, sleur die bewegings mens mee. Mens voel nie eens skaam om hierdie “verliefde” paartjie se sleur te volg nie, want vir ŉ baie kort rukkie is jy deel daarvan. Jy voel die passie, die diep gevoelens en totale oorgawe asof jy saamdans. Jy staar ook diep in jou geliefde se oë, terwyl julle harte, in die bors-tot-bors nabyheid van die dans se basiese posisie, saamklop, net om vir ŉ oomblik of twee, ŉ sentimeter of vyf se afstand van mekaar, toe te laat om ŉ ingewikkelde passie uit te voer.
Êrens in die middel van die hierdie hipnotiserende uitvoering besef jy hoekom die dans soveel mense aan die hart gryp … jy weet jy wil hê jy en jou geliefde moet ook só na mekaar kyk en die passie wat deur hulle lywe vloei, met elke beweging, moet die passie word waarmee jy jou verhouding elke dag leef.
Dan neem hulle ŉ ruskans … die spel word verbreek … jy weet nie of dit ŉ paar minute was of ŉ paar uur nie, maar dit maak nie saak nie, want jy weet hierdie tyd is tyd waarna jy altyd sal terugverlang as jou voete die plek verlaat.