Pandora's Box en 'n Road Called Hope
Sommige van die mees hoopvolle mense wat ek geken het, was dié vir wie gunstige uitkomste as 'n langskoot op sy beste beskryf kan word. Hierdie neiging van hoop om in die onderkant van ons lyding te verskyn, word deur sommige gesê as die betekenis van die Griekse mite van Pandora se pot, ook bekend as Pandora se boks. Dit is 'n storie met soveel weergawes as wat dit interpretasies het. 'N Basiese gemeenskaplike komponent van die storie se vele tellings is dat wanneer al die chaos en lyding Pandora se mitiese kruik ontsnap het, was net een ding aan die onderkant, en dit was hoop.
Sommige sê dit is 'n verhaal van wee in watter hoop Pandora toegesluit het, buite bereik gebly terwyl rooimyne met vrye hitte ly. Maar ek is meer geneig om dit as 'n verhaal van herkoms te sien, een wat ons na die bron van hoop verwys, wat gemeng is met al ons lyding, daar onder in die pot, waar ons die minste kan verwag om dit te vind.
Hoop word dikwels gevind in die laaste plek wat jy sou verwag, wat eintlik slegte nuus kan wees vir dié van ons wie se lewens relatief gemaklik of bevoorreg is. In my eie ervaring het ek gevind dat wanneer die wêreld in my guns gekantel word, om watter rede ook al, ek minder bewus is van die teenwoordigheid en volharding van hoop. Dit is wanneer dinge verkeerd gaan, of wanneer ek myself in 'n stelsel teen my gestapel het, begin ek met meer behoefte en strengheid hoop uitoefen.
Miskien is dit wat WEB Du Bois bedoel het Die siele van swart mense, gepubliseer in 1903, toe hy die hartseer beskryf wat hy ervaar het om na sy pasgebore seun te kyk.
"Hoe mooi was hy," skryf Du Bois, "met sy olyfkleurige vlees en donkergoue ringe, sy oë van gemeng, blou en bruin, sy volmaakte klein ledemate en die sagte, onstuimige rol wat die bloed van Afrika in sy kenmerke!"
Toe het Du Bois se besef, ewe vaderlik, vinnig gevolg, wat reeds in sy jong seun se kop 'n hoop was wat nie hopeloos was nie, maar onmoontlik was. '' As 'n Afrika-Amerikaanse kind gebore in 'n wêreld wat steeds deur sistemiese rassisme beheer word, sal sy seun gou genoeg sien "'N land wie se vryheid vir ons 'n bespotting is en wie se vryheid 'n leuen is." 13
'N Hoop nie hopeloos nie, maar onbehoorlik: gee hoop aan generasies
'N Hoop wat nie hopeloos is nie, maar onverbiddelik is, is een wat gebore word in die harde werklikheid van rassisme, seksisme, armoede en onderdrukking. Ongelukkig het Du Bois se seun nie oorleef nie, maar op tweejarige ouderdom doodgekom. Hy het sy ouers met onversadigbare hartseer gelaat. Du Bois het egter genoeg "hoop nie hopeloos maar onbehoorlik" gehandhaaf om sy openhartige en pynlike waarnemings oor ras en rassisme op te spoor. Hy het hoop gegee dat generasies kom deur die dikwels onbekende sluier te noem wat swart van wit skei in 'n land wat aanspraak maak op gelykheid .
Wanneer ons werk vir enige langtermynverandering wat waarskynlik nie in ons leeftyd bereik word nie, word ons aangeraai deur baie wyse onderwysers om die hoop van vrugte te laat vaar, na 'n nuwe wêreld te streef, terwyl ons ons behoefte aan resultate laat vaar. Soos die Katolieke priester Thomas Merton 'n jong aktivis aangeraai het:
Moenie afhang van die hoop van resultate nie. As jy die soort werk doen wat jy aangeneem het, [. . .] Miskien moet jy in die gesig staar dat jou werk klaarblyklik waardeloos sal wees en selfs glad nie resultate behaal nie [. . .]. As jy gewoond raak aan hierdie idee, begin jy meer en meer om nie op die resultate te konsentreer nie, maar op die waarde, die reg, die waarheid van die werk self. [Die Versteekte Grond van Liefde]
Hoop behels hierdie praktyk van "sagte bedoeling"
Hoop kan nie bevestig of ontken word nie. Hoop is soos 'n pad op die platteland: oorspronklik was daar geen pad nie, maar as mense steeds op dieselfde plek loop, verskyn daar 'n manier. - LuXun
"Probeer om jou aandag op die spasie bokant jou kop en onder jou voete te fokus." Ek is aangeleer deur Wang Maohua, 'n Tai Chi-meester in Beijing. "Brei jou bewustheid uit na die ruimte buite jou vingers," het hy gesê. Geleidelik laat my aapkop sy doellose greep los, want my onderwyser het my op 'n meditatiewe reis deur my lyf gelei en my eerste opgewek na die ruimte in my liggaam en dan daarna. "Nou," sê hy geduldig, nadat ek myself deur die eerste paar Tai Chi-vorms begin het, "probeer om nie te beweeg deur jou lyf te druk nie. In plaas daarvan, laat jou liggaam beweeg deur 'n sagte bedoeling in die ruimte daar rondom, waar jou bewustheid alreeds wag om dit te ontmoet. "
Hoop, dit kom voor my, behels hierdie praktyk van "sagte bedoeling." Hoop neem volle voorraad van waar ons nou is en gooi dan ons bewustheid en verbeelding buite. Dit is nie tevrede met die manier waarop dinge is nie, maar leun na 'n nuwe moontlikheid, een nie in bewyse om ons nie, maar een wat reeds bewus is van ons bewustheid. Dit lig ons oë en wys ons na Václav Havel se wyer horison, 'n plek wat hy ook genoem het Scherm of tuis, beweer dit as 'n plek waar die ware behoort.
Hoop gaan nie oor staan ​​nie
Kennisgewing hoop gaan nie oor stilstaan ​​nie. In die Bybelse weergawe van die Israeliete se vlug uit Egipte was hulle skaars weg toe hulle hul hoop verloor het. Op die oewer van die Rooi See gekamp, ​​met nêrens om te gaan soos die Egiptiese leër van agter gekom het nie, het hulle by Moses gekla en gevra waarom hy hulle daar gebring het. Was dit om in die woestyn te sterf, want daar was geen grafte vir hulle in Egipte nie?
Moses het sy bes gedoen om hulle te verseker wanneer God gepraat het en vir Moses gesê het: "Waarom roep jy my uit? Sê vir die Israeliete om vorentoe te gaan. "Moenie ophou nie. Beweeg aan. Hou aan. So het hulle gedoen en natuurlik, soos die verhaal gaan, het die see geskei, 'n pad van geen pad gemaak wat hulle van land tot land kon laat oorsteek nie.
Die Hebreeuse woord vir bedoeling, kavannah, beteken letterlik rigting, wat ons herinner dat om te verander waar ons op pad is, ons nie 'n skerp beurt moet maak of ver verby die pad moet ry nie. Met die kleinste verskuiwing in voorneme gaan ons reeds in 'n ander rigting, op pad na 'n nuwe bestemming. Om ons bewustheid voor ons voete uit te gooi, maak ons ​​'n stap, stap vir stap, vorentoe om ons bewustheid, ons sagte bedoeling, ons gebed te ontmoet. Dit is waaroor die lewe gaan, het Martin Luther gesê, "[rus] maar oefening. Ons is nie nou wat ons sal wees nie, maar ons is onderweg. . .] Dit is nie die doel nie, maar dit is die regte pad. "[Die teologie van Martin Luther]
Wat Hoop Vra Van My
"Hoop "is die ding met vere -
Dit sit in die siel -
En sing die lied sonder die woorde -
En nooit stop nie - glad nie - [...]
Ek het dit gehoor in die koelste land -
En op die vreemdste see -
Tog - nooit - in ekstremiteit nie,
Dit het my 'n krummel gevra.
Is dit waar? Hoop hoop nooit 'n krummel van my of jou nie?
Of dit nou vra of dwing, kan bespreek word, maar dit kan voorkom asof ons hoop om gevolge te kry wanneer hoop ons besoek. Die wind verander dikwels wanneer hoop in ons lewens praat. En een van die grootste veranderinge is dat die hoop dikwels met 'n reisgenoot met die naam liefde verskyn. Het jy al ooit opgemerk hoe hoop gereeld by die opening van die hart kom? Wanneer ons verruil word om lief te hê, word ons visie uitgebrei, sodat ons goed kan sien buite die manier waarop dinge is. Liefde gee ons die rede en die vermoë om te streef na 'n groter moontlikheid vir onsself en vir ander wie ons liefhet.
Etty Hillesum se lewe en woorde herinner ons aan die verband tussen liefde en hoop, en hoop se aanhoudende oproep tot weerstand. 'N Jong Joodse vrou wat in Amsterdam in 1941 woon, het Hillesum een ​​van die twintigste eeu se magtigste gewildheid van hoop in die dagboek en briewe wat sy tydens die Nazi-besetting van Amsterdam geskryf het en later in die doodskampe, waar sy in 1942 gesterf het, verlaat.
"Waarom is daar oorlog?" Hillesum het gevra en in haar woonstel in Amsterdam geskryf nadat sy 'n onaangenaam ontmoeting met die Gestapo in die strate gehad het. "Miskien omdat [. . .] Ek en my buurman en almal het nie genoeg liefde nie. Tog kan ons oorlog en al sy uitbarstings beveg deur elke dag die liefde wat binne-in ons gebring word, vry te maak en dit 'n kans te gee om te lewe. "[Etty Hillesum: 'N Onderbroke Lewe, die dagboeke, 1941-1943 en briewe van Westerbork]
Vir Hillesum, wat die liefde in die hande gebring het, was sy verplig om haar hoopvolle houding te behou en om dit te deel as 'n postuur en daad van weerstand teen die gruwels van Nazi-besetting en doodskampe. Wag vir haar eie deportasie na die kampe, het sy geskryf,
"Daar is geen verborge digter in my nie, net 'n klein stukkie van God wat tot poësie kan groei. En 'n kamp het 'n digter nodig, een wat die lewe daar ervaar, selfs daar, as 'n baard en kan daaroor sing. . . en ek het gebid, 'Laat my die hart van hierdie kazerne wees.' '
Hoop verander die oriëntering van die hart
Wat vra hoop van ons? Meer as 'n krummel, dit blyk uit. Hoop bring daarmee 'n oriëntering van die hart wat jou lewe sal verander.
As ek 'n lys gemaak het van die veranderinge wat ek opgemerk het dat die oriëntering van die hart in myself en ander gepaard gaan, kan dit 'n paar belangrike effekte insluit: nonjudgmentele aanvaarding van wat (sonder veronderstelling dit moet bly); toekomstige oriëntasie, veral wanneer die toekoms donker lyk; openheid vir meer moontlikhede as die mees duidelik; vergifnis van ander en onsself; en toewyding en optrede, 'n bereidwilligheid om onsself in die gehoorsaamheid van die geloof toe te laat om deur God se liefde gebruik te word, soos Thomas Merton dit in sy brief aan die jong aktivis gestel het. [Versteekte grond van liefde]
IN JOU EIE WOORDE
Stel jou voor dat jy langs jou gaan sit en iets swaar optel wat jy al baie lank gedra het. Soos hoop hierdie las van jou neem, voel elke deel van jou liggaam verlig. Miskien lyk dit asof jy kan opstaan ​​en slaan. Maar voor jy kan, hoop leun naby en fluister in jou oor. Wat sê hoop? Wat vra hoop van jou?
Begin met die skryf van die onderstaande en volg waar dit jou lei.
Hoop fluister in my oor. . .
© 2013 deur Karen Hering.
Alle regte voorbehou. Herdruk met die toestemming van
Atria Boeke / Beyond Words Publishing. beyondword.com
Skryf om die siel op te wek: Opening van die Heilige Gesprek Binne
deur Karen Hering.
Karen Hering is 'n skrywer en geordende Unitarian minister. Haar ontluikende bediening van poësie en storie, Getroue Woorde, bied programme wat skryf as 'n geestelike praktyk en 'n instrument vir sosiale aksie. Haar skryfwerk is gepubliseer in talle tydskrifte en anthologieë, insluitende die Amoskeag literêre tydskrif, die Star Tribune (Minneapolis), en Kreatiewe Transformasie. Sy dien as 'n raadgewende literêre minister in St Paul, Minnesota. Besoek haar webwerf by http://karenhering.com/
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > Vrees en bekommernis > Pandora's Box en 'n Road Called Hope