Hy het sy lewe lank getrou gewerk. Op sestig was hy moeg en het afgetree. Hy wou vry wees, die land en sy mense sien.
Vir sy vrou het hy gesê; ek gaan nooit weer terug na daardie werk toe nie, al moet ek pap eet vir die res van my lewe. Na `n tyd besef hy sy eet nie pap nie, sy wil poeding hê, en daar is nie genoeg geld vir sy pap en haar poeding nie. Toe gee hy sy pap op.
Ons parkeer half onwettig in ´n parkeergarage naby die hawe. By die hawe heers ´n tipiese Italiaanse warboel. Niemand weet waar om tou te staan vir die busboot nie, of hoe laat dit sal aankom of vertrek nie, en ook nie waarheen dit jou gaan vat as jy eers op is nie. En soos gewoonlik is alle inligting net in Italiaans beskikbaar met geen siel in die omtrek wat kan verduidelik nie. Almal vra vir almal in gebroke Engels hoe hulle dink die sisteem werk.
Van oom Piet se plek af kronkel die pad deur plantasies tot by Paulpietersburg. Hierdie is seker die dorp met die grootste identiteitskrisis in die land, indien nie in die wêreld nie. In 1888 word die dorp as Paulpietersrust aangelê, vernoem na Paul Kruger en generaal Piet Joubert, die man wat die Engelse in 1881 by Majuba op hulle rooi baadjies gegee het. `n Paar jaar na stigting word die naam verander na Paulpietersdorp. Iewers jeuk iemand se dinges toe weer en hulle verander die naam na Paulpietersburg soos dit vandag nog bekend staan. Maar in Zulu staan die dorp bekend as Dumbe, so genoem as gevolg van die voorkoms van `n eetbare aartappelagtige knol wat in die omgewing gevind word.