Jesus en die Corona Virus
'n Tannie in ons gemeente vertel my die ander dag hoe haar pa 'n vriend gehad het wat melaats geword het. "Dit was nog in die jare sestig", sê sy. Dan bly sy stil.
"Hy was baie eensaam", sê sy verder en vat 'n slukkie van haar tee.
Sy vertel verder hoe die man in isolasie was by 'n hospitaal in Pretoria, en gereeld vir haar pa geskryf het. Sy het later sy briewe gelees.
"Dominee, hy was regtig alleen", gaan sy verder. "Gelukkig is daar mos nie meer iets soos melaatsheid nie".
Nog 'n bietjie tee.
Ek wonder of Jesus iemand wat die Corona Virus het 'n drukkie sou gee? Ons lees in die Bybel dat Jesus nie bang was om mense te besoek wat melaats was nie. Hy geneer hulle ook. Kort na Sy kruisiging lees ons dat melaatses gesond geword het na aanleiding van Sy sterfte aan die kruis.
Ons praat gereeld in die kerk en veral in die NG Kerk daaroor dat ons moet uitreik nes Jesus. Dat almal welkom is. Dat ons die minste moet wees. Dat ons moet opoffer.
En toe kom die Corona Virus.
Markte tuimel. Beleggings is onder druk. Mense raak bang om hul huise te verlaat.
Alle Suid-Afrikaners eis om te dink wat gaan gebeur as die virus ons informele nedersettings (vir diegene wat nog nie weet nie dis die ou naam vir 'n 'township') tref.
Sal ek bereid wees om 'n voorstel te maak dat ons gemeente se geboue beskikbaar gestel word vir enige poging moontlik om mense te help wat dalk afgesonder moet wees oor die virus? Sal ons gemeente dalk eredienste daar hou as ons weet ons saal is vol mense wat baie siek is?
Sal ek self help beddens skoonmaak en medisyne toedien?
Sal ek my studeerkamer by ons huis oopstel vir mense wat siek is en verwerp word in hul gemeenskappe (Daar is twee Murphy beddens in hierdie vertrek en ons sal 'n paar mense daar kan laat lê).
'n Jaar terug sou ek sê: "Nee wat, kom ons gaan maar eerder na waar die groot uitdagings is."
Toe word my pa terminaal siek aan kanker.
In die laaste paar weke voor sy dood het ek gesien hoe my held wegkwyn en rustig doodgaan net na die Springbokke verloor teen die All Blacks in die wêreldbeker toernooi. By die huis, in die bed waar hy vir my vir 35 jaar gebid het.
Dis uit daardie einste bed wat ek en my broer hom vir die laaste week gereeld moes badkamer toe neem om 'n draai te loop (hy wou nog self), en toe net laat opstaan om 'n draai te loop, en hom toe net was in die bed, twee dae voor hy sterf.
Ek dink nou anders oor siekwees. Ek dink anders oor swak wees. Ek gaan ook oud word. Ek gaan ook sukkel om dalk 'n draai te loop. Hopelik is daar iemand om my te neem.
'n Paar dae voor sy dood roep hy my na hulle kamer toe terwyl hy besig is om wakker te word. Sy stem was broos toe hy sê: "Moenie maak asof ek nie hier is nie."
Dit was letterlik die moeilikste ding in die lewe om hom te versorg. Om te sien hoe so 'n wonderlike man deur kanker verteer word en te weet jy kan niks daaraan doen nie, het ons soms laat vlug. Maar dis my pa.
Hy wou net nie eensaam wees nie. Soos daardie man wat in Pretoria in die hospitaal was met melaatsheid in die jare sestig.
Soos daardie persoon wat die Corona Virus het.
Ons weet nog nie presies wat hierdie virus van ons gaan neem in die tyd wat kom nie. Ons verstaan dalk nog nie implikasies van die opofferings wat ons gaan moet maak nie.
Maar ons kan nie mense met hierdie virus sien as siekes nie. Kom ons sien mense met hierdie virus eerder as vriende wat bitterlik bang is en dalk vreesbevange om eensaam te wees.