Soms in die winter as die reën sag stuif op grasperke, dig en diep soos 'n tapyt- as hy die rotsige bergreeks wegskuif agter 'n misgordyn as voor die ruit popliere, eike en kastaiingbome saamvloei, en ons versink in blaargroen drome terwyl ons oor 'n ou beskawing lees- dan gryp die onwerklikheid ons met die loop van waters wat kalmeer, en in die gees vou grys en sat die graafskap Surrey oop.
Soms in 'n najaarsdag se skemerty stap ons in 'n stil straatjie en gewaar deur 'n ou bolig, kunstig uitgesny in vlegtende patroon van druif en blaar, die lig van verre dae: Ons word gesluk soos deur 'n mond; die luiterse getik van 'n ou horlosie vervang ons ontstoke harte se ritme in die kamerhoek, en ons gestaltes kwyn tot stywe spoke in die vernislaag van 'n Delftse doek.
Maar as die bergwind so rukkerig waai en tussen ons rondkrap soos 'n stok in 'n miershoop in die palms blaai nes 'n barbaar in 'n keurige boek- dan is ons rillend buite alle mure wat ons opstapel in redelike ure met doel en plan- ruik ons droogte en brand, en gerug van sprinkaan, aardbewing en oproer op daardie skroeiende binnelandse lug -dan, dan weet ons op watter vasteland ons boer. (Blum, Steenbok 9-10)