Andrea Mantegna Vroeë Renaissance skilder - Renaissance Art - 2021
Andrea Mantegna | Vroeë renaissance skilder
Andrea Mantegna, (gebore 1431, Isola di Cartura [naby Vicenza], Republiek van Venesië [Italië] -Die 13 September 1506, Mantua), skilder en graveur, die eerste volledige Renaissance kunstenaar van Noord-Italië. Sy bekendste oorlewende werk is die Camera degli Sposi ("Kamer van die bruid en bruidegom ") of Camera Picta ("Geverfde kamer") (1474), in die Palazzo Ducale van Mantua, waarvoor hy 'n self-konsekwente illusie van 'n totale omgewing ontwikkel het. Mantegna se ander vernaamste werke sluit in die Ovetari Chapel fresco's (1448-55) in die Eremitani-kerk in Padua en die triomf van keiser (begin c. 1486), die hoogtepunt van sy laatstyl.
Formatiewe jare in Padua
Mantegna se buitengewone inheemse vermoëns is vroeg erken. Hy was die tweede seun van 'n houtwerker, maar was wettiglik aangeneem deur Francesco Squarcione teen die tyd dat hy 10 jaar oud was en moontlik selfs vroeër. 'N Skilderkuns en 'n versamelaar van oudhede in Padua het Squarcione die room van jong plaaslike talent na sy ateljee getrek. Sommige van sy protégés, soos Mantegna en die skilder, Marco Zoppo, het later rede gehad om te spyt. In 1448, op 17-jarige ouderdom, het Mantegna homself van Squarcione se voogdyskap onthef om sy eie werkswinkel in Padua te vestig en het later beweer dat Squarcione aansienlik van sy dienste voordeel getrek het sonder om behoorlike vergelding te gee. Die toekenning aan Mantegna van die belangrike kommissie vir 'n altaarstuk vir die kerk van Santa Sofia (1448), wat nou verlore is, toon sy snelheid, want dit was ongewoon vir so 'n jong kunstenaar om so 'n kommissie te ontvang. Mantegna het hom met trots aangedui op sy jeugdige vermoë in die skildery se opskrif: "Andrea Mantegna van Padua, 17 jaar oud, het dit met sy eie hand, 1448, geskilder"Gedurende die volgende jaar (1449), Het Mantegna gewerk aan die fresco-versiering van die Ovetari-kapel in die Eremitani-kerk in Padua. Die figure van die Heilige Petrus, Paulus en Christopher in die apse, sy vroegste fresco's in hierdie kapel, toon aan in watter mate hy die monumentale figuurstyl van Toskane reeds geabsorbeer het. In die St. James wat gelei het tot martelaarskap in die onderste ry op die linkerkant, wat tussen 1453 en 1455 iewers geverf is, het beide Mantegna se bemeestering van di sotto in suvan onder na bo) perspektief en sy gebruik van argeologies korrekte besonderhede van Romeinse argitektuur is reeds duidelik. Die perspektiefskema met 'n oogpunt onder die onderste raam van die samestelling oordryf die oënskynlike hoogte van die toneel ten opsigte van die kyker en verleen 'n aspek van grandiose monumentaliteit aan die triomfboog. In die twee tonele uit die lewe van St. Christopher verenig in 'n enkele perspektief op die regtermuur het Mantegna sy eksperimente in illusionisme na die raamwerk uitgebrei deur 'n hoogs realistiese kolom op die voorste vliegtuig te skilder. Die noukeurig gedetailleerde kolom verdeel die toneel in twee terwyl dit in 'n ryk voorkom, heeltemal afgesien van die prentruimte, 'n koninkryk wat met die waarnemer gedeel word.
Hierdie uitbreiding van illusionistiese beginsels tot die elemente rondom 'n prent verwag die Mantegna se San Zeno altaarstuk, waar die gesnede half kolomme van die raam aan die geverfde piere grens (vertikale lede) op die voorste vlak van die prentruimte, sodat die raamargitektuur dien as die buitekant van die tempel-paviljoenargitektuur wat in die skildery uitgebeeld word. Op hierdie manier word die sfeer van intense idealiteit wat deur die Maagd Maria bewoon word, deur die briljante kombinasie van fisiese en optiese toestelle aan die bewoner se eie ruimte gekoppel. Ongelukkig is al Mantegna se fresco's in die Ovetari-kapel, behalwe die aanname en die martelaarskap van St Christopher, deur 'n bom tydens die Tweede Wêreldoorlog vernietig. Die omgewing van die stad Padua, waar Mantegna in die groot formatiewe jare van sy lewe geleef het (van ongeveer 10 jaar tot ongeveer 30 jaar oud), het 'n sterk invloed uitgeoefen op sy belange, idees, skildery en konsep van homself. Padua was die eerste sentrum van humanisme in Noord-Italië, die tuiste van 'n groot universiteit (gestig in 1222), en bekend as 'n sentrum vir die studie van medisyne, filosofie en wiskunde. Met die instroming van geleerdes uit heel Europa en Italië het 'n atmosfeer van internasionalisme die oorhand gekry. Van die tyd van die 14de-eeuse digter Petrarch het Padua 'n vinnig groeiende herlewing van belangstelling in die oudheid ervaar, en baie vooraanstaande humaniste en Latynse geleerdes het daar gebly. Toenemende belangstelling in en nabootsing van die kultuur van antieke Rome het 'n klimaat gelewer waarin koortsagtige versameling van oudhede en antieke inskripsies - selfs al is dit net in fragmentêre vorm - geglo. Mantegna se vriendelike verhoudings met verskeie humaniste, antiquarians en universiteitsprofessore is 'n saak van rekord , en daarom kan hy gesien word as een van die vroegste renaissance kunstenaars om van sulke manne 'n posisie van intellektuele gelykheid te verkry. Op hierdie manier het Mantegna se leefstyl bygedra tot die vroeë 16de-eeuse ideaal van die kunstenaar as een wat so bekend was met die antieke geskiedenis, mitologie en letterkunde om maklik uit hierdie hoogs gerespekteerde bronne te kan trek.
Die ervaring van die Paduan-milieu was dus van deurslaggewende belang vir die vorming van Mantegna se houding teenoor die Klassieke wêreld, wat dalk die beste as dubbele fasette gekarakteriseer word. Aan die een kant het Mantegna se soeke na akkurate kennis van die Romeinse oudheid weerspieël in sy uitbeelding van spesifieke monumente van Romeinse argitektuur en beeldhoukuns en in die skepping van 'n woordeskat van antieke vorms wat die taal van antieke herlewing geword het vir meer as 'n generasie van noordelike Italiaanse skilders en beeldhouers na die middel van die 1450's. Aan die ander kant, deur middel van 'n proses van artistieke sintese, het Mantegna die kragte en beduidings onder die oppervlakke van Romeinse grootsheid gemerk. Die argitektoniese agtergronde van foto's in die Ovetari-kapel, soos die St. James voor Herodes en die St. James wat gelei het tot martelaarskap, sowel as van die twee skilderye van St Sebastian in Wene en Parys, was toegedien met 'n broeiende hardheid en Erns waarmee die lyding van die Christelike heiliges die toegevoegde tragiese implikasie van 'n dreigende kulturele botsing aangeneem het wat die Christelike en heidense wêrelde sou skei en vervreem. In Mantegna se eeu was dit 'n obsessiewe tema om die ervaring van vervreemding uit die oudheid deur die studie en herlewing van sy argitektoniese en beeldhoukundige woordeskat te oorkom. Dat die Romeinse wêreld nog in Italië in ruïnes bestaan ​​het, het net gedien om die skielike gevoel van kulturele verlies wat die 15de eeu getref het, te verhoog. Deur sy deeglike beskrywing van antieke vorms tesame met 'n instinktiewe sin van die politieke werklikhede wat hul oorspronklike skepping onderlê, het Mantegna groot impuls gegee aan die antieke herlewingsbeweging in die middel-eeu. Mantegna se beginpunt was nog 'n vroeëre vorm van antieke herlewing. Die monumentale Toskaanse figuurstyl het in 1442 na Venesië gebring deur die Florentynse skilder Andrea del Castagno. Mantegna het vermoedelik Castagno se fresco's van evangeliste en heiliges in die kerk van San Zaccaria gesien tydens 'n besoek aan Venesië in 1447. Sy Venetiaanse verbindings is versterk deur sy huwelik in 1453 aan Nicolosia, die dogter van Jacopo Bellini en die suster van Giovanni en Gentile Bellini, wat gedurende die volgende dekade die voorste familie van skilders in Venesië geword het. Jacopo se studie in perspektief en tekeninge van fantastiese argitektoniese instellings gegrond op antieke argitektuur sou sy nuwe skoonseun wou interesseer, wat tydens sy vroeëre besoek aan Venesië heel waarskynlik bestudeer het.
Alhoewel Mantegna verwag kon word om by die Bellini-ateljee aan te sluit, verkies hy sy onafhanklike praktyk in Padua, waar die oorweldigende artistieke invloed op hom vir die voorafgaande paar jaar gekom het uit die rykdom van beeldhouwerk wat deur die Florentynse Donatello vir die hoë altaar vervaardig is. van San Antonio (klaar teen 1450). Giovanni Bellini se reaksie op Mantegna se styl is 'n dialoog genoem, maar Mantegna se reaksie op Donatello se werke kan meer gepas word as 'n stryd of selfs 'n dialektiek. Die raam en geverfde argitektuur van Mantegna se San Zeno altaarstuk (1459) het byvoorbeeld die uitdaging van Donatello se Padua-altaar beantwoord. Mantegna se kuns het altyd echo's van Donatello se beeldhouwerk in sy harde, selfs metaalagtige oppervlaktes behou, wat 'n wesenlike beeldhoukundige benadering onthul het wat in die 1490's effens versag was.
Jare as hofskilder in Mantua
Mantegna is gekenmerk as sterk jaloers op sy onafhanklikheid; nogtans deur die diens van die marchese di Mantova te betree (Mantua), Ludovico Gonzaga, in 1459, was hy gedwing om te onderwerp aan beperkings op sy vryheid van reis en aanvaarding van kommissies van ander klante. Ten spyte van sulke beperkings het Mantegna in 1466-67 na Florence en Pisa gereis, waarna hy weer kontak gemaak het met kunswerke deur Donatello, Fra Filippo Lippi, Paolo Uccello en Andrea del Castagno. Gedurende hierdie dekade (1460-70) Het Mantegna sy beste kleinskaalse werke vervaardig, soos The circumcision en Venice St. George.
Die Gonzaga-beskerming het Mantegna 'n vaste inkomste gegee (wat nie altyd materialiseer nie) en die geleentheid om te skep wat sy bekendste oorlewende werk geword het, die sogenaamde Camera degli Sposi in die Palazzo Ducale by Mantua. Vroeëre praktisyns van die 15de eeuse perspektief het 'n reghoekige veld as 'n deursigtige venster op die wêreld afgebakend en 'n denkbeeldige ruimte agter sy voorste vliegtuig gebou. In die kamera degli Sposi het Mantegna egter 'n stelsel van homogene versiering op al vier die mure van die kamer opgebou, hoofsaaklik deur middel van hoogs realistiese geverfde argitektoniese elemente op mure en plafonne wat vanaf drie verdiepings oortuigend driedimensioneel uitgebreide vorms naboots. Alhoewel die plafon plat is, blyk dit konkaaf. Mantegna het die klein binnekamer omskep in 'n elegante ooplugpaviljoen, waar die kamer se werklike en fiktiewe inwoners (eintlik een en dieselfde, aangesien die houers moes gewees het lede van daardie baie hof) is van diep binne 'n wese middeleeuse stedelike kasteel vervoer. Direk bokant die middel van die kamer is 'n geverfde oculus, of sirkelvormige opening na die lug, met putti (naakte, mollige kinderfigure) en vroue rondom 'n balustrade in dramatiese verkorte perspektief. Die sterk vertikale as wat deur die oculus geskep word, lok die toeskouer op 'n enkele punt in die middel van die kamer, die punt waar die waarnemer se spasie met dié van die fresco-figure ooreenstem.
Die realisme van die perspektiefhantering van die oculus het dit die invloedrykste illusionistiese di sotto in die plafonversiering van die vroeë Renaissance gemaak. Die implikasies daarvan vir die toekoms van plafonversiering was egter grotendeels ongerealiseer tot die tyd van Correggio, 'n groot Noord-Italiaanse skilder van die vroeë 16de eeu, wat dieselfde soort illusionisme in 'n reeks koepels in Parma gehad het (Italië). Verder is die idee van totale ruimtelike illusie wat deur Mantegna gegenereer is, nie ten volle benut nie, totdat uitvinders van vindingryke skemas van plafonversiering in die Barok-era (die 17de eeu), soos Giovanni Lanfranco en Andrea Pozzo, het 'n basies identiese konsep van totale illusie gebruik, afhangende van die ligging van 'n hipotetiese kyker wat op 'n enkele punt in die kamer staan.
Terwyl hy by die Gonzaga-hof, Mantegna 'n posisie van groot respek bereik het. Sy noue verhoudings met sy beskermheer Ludovico was op so 'n vroeë datum 'n unieke verskynsel. Soos 'n mens sou verwag, toon die handtekeninge van Mantegna se skilderye intense trots op sy prestasies as skilder. Anders as dit is daar net 'n paar regsrekords van geskille met sy bure (waaruit Ludovico hom moes red) om voorlopig bewys te lewer van die skilder se onversadigbare en omstrede persoonlikheid gedurende sy latere jare. 'N empatiese kyker kan baie subjektiewe gevolgtrekkings maak oor Mantegna se gedagtes en emosies deur versigtig na sy skilderye te kyk. Judovico het in 1478 gesterf, kort daarna gevolg deur Mantegna se seun, Bernardino, wat van sy vader se ateljee verwag moes word. Mantegna se finansiële situasie was so erg dat hy in 1484 gedwing was om hulp te vra van die kragtige Florentynse handelprins Lorenzo de 'Medici en selfs beoog om na Florence te beweeg. Maar Ludovico se seun, Federico, het sy vader net oor 'n paar jaar oorleef. Met die toetreding van jong Francesco II in 1484 het die finansiële voorwaardes van patronage verbeter.
Alhoewel baie van Mantegna se werke vir die Gonzaga-familie verlore geraak het, het die oorblyfsels van nege doeke wat 'n Romeinse triomfantrap, die triomf van keiser uitbeeld, ongeveer 1486 begin en vir 'n aantal jare gewerk het. In hierdie skilderye, wat die klassieke smaak van sy nuwe beskermheer weerspieël, het Francesco, Mantegna die hoogtepunt bereik van sy laatstyl. Miskien was dit hierdie nuwe verbeeldingryke sintese van die kleur, prag en ritualistiese krag van antieke Rome wat Pous Innocent VIII se kommissie opgedoen het om sy privaat kapel in die Belvedere-paleis in Rome te versier (vernietig 1780), wat Mantegna uitgevoer in 1488-90. Ondanks die slegte gesondheid en gevorderde ouderdom het Mantegna intensief gewerk gedurende die oorblywende jare van sy lewe. In 1495 het Francesco die Madonna van die oorwinning bestel (1496) om sy vermeende oorwinning by die Slag van Fornovo te herdenk. In die laaste jare van sy lewe het Mantegna die Parnassus geverf (1497), 'n prentjie wat die huwelik van Isabella d'Este aan Francesco Gonzaga in 1490 vier, en Wysheid oorwin die Vices1502) vir Isabella se studiolo ('n klein kamer in die Gonzaga-paleis by Mantua versier met fyn skilderye en uitsny van mitologiese vakke wat bedoel is om die erudisie en gevorderde smaak van sy beskermheer te vertoon.). 'N Derde doek wat bedoel is vir hierdie program, met die legende van die god Comus, was onvoltooid toe Mantegna gesterf het en is voltooi deur sy opvolger by die Gonzaga-hof, Lorenzo Costa.' N Begrafnike kapel in die kerk van S. Andrea by Mantua was toegewyd aan Mantegna se geheue. Versier met fresco's, insluitende 'n koepel geverf (moontlik deur Correggio) met paradys simbole wat verband hou met Mantegna se Madonna of the Victory. Dit was in 1516 voltooi. Geen ander 15de-eeuse kunstenaar was waardig deur 'n begraafde kapel te hê wat hom toegewy het in die groot kerk van die stad waar hy gewerk het, wat aan die hoë getuig statuur Mantegna het in sy aangenome stad geniet.
Mantegna se kuns en sy houding teenoor die Klassieke Oudheid het 'n model vir ander kunstenaars, waaronder Giovanni Bellini in Venesië en Albrecht Dürer in Duitsland, verskaf. Deur die Maagd en heiliges van die S. Zeno altaarstuk in 'n verenigde ruimte met sy raam te plaas, het Mantegna nuwe beginsels van illusionisme in sakra conversazione skilderye bekendgestel (dws skilderye van die Madonna en die Kind met die heiliges). Miskien selfs groter betekenis was sy prestasies op die gebied van fresko-skildery. Mantegna se uitvinding van totale ruimtelike illusionisme deur die manipulasie van perspektief en voorkorting het begin met 'n tradisie van plafonversiering wat vir drie eeue gevolg is. Mantegna se portrette van die Gonzaga-familie in hul paleis by Mantua (1474) verheerlik lewende vakke deur hulle die oorlewingsgrootte, beeldhoukundige volume te gee en bestudeer die swaartekrag van beweging en gebaar wat normaalweg vir heiliges en helde van mite en geskiedenis gereserveer word. | Geskryf deur: Wendy Stedman Sheard © Encyclopædia Britannica, Inc.
MANTEGNA, Andrea - Pittore Ed incisore Padovano, N ° 1431, Probleem van 'n Isola di Carturo, Allora in die gebied van Vicenza, 'n Mantova in 1326. 1506. Die Fisiologie van die Rinascimento Nel Veneto is 'n belangrike plek in Italië. .
Era figlio di contadini; ne scoprì il genio e lo indirizzò all'arte Francesco Squarcione; 'n belangrike rol in die opvoeding van die imprenditore, het almal 'n trentadue anni dalla sartoria, 'n gevorderde rolprentmaker, per provinsiale provinsie, gekies, en uitgevind met die uitvinder van 'n besondere deel, nie moontlik nie. ancora sotto il fascino pieno dell'arte bizantina e della gotica, e che mond mondo non ebbe se non da Firenze. Al giovanetto di talento precocissimo intorno al 1445, nie prima, quindi verso ek quattordici anni, iscritto nella Fraglia diei pittori, si faccia, per fortuna in patria, altri vivi esempî; Portativei appunto dai Toscani, en ek het dit al gese.
Dagli scultori Lamberti, chiamati nel 1415 Dalla Serenissima, 'n direkteur van S. Marco, 'n Paolo Uccello (1425 e 1443), 'n Filippo Lippi (1434 ongeveer), die advertensie van Andrea del Castagno (1442 sirkels) deur die hoofrolle van die groot skrywerresentanti del Rinascimento; die beste van jou, kom na die Lippi, jy het 'n Padova, 'n duif van 'n duif, soos 'n duif, 'n duif, 'n duif, 'n duif, 'n duif, 'n duiwel, en 'n paar ander woorde. Il M. è il figlio genialissimo di questa influenza. Die Italiaanse gesin het 1448, en is 'n belangrike rolprent van die wêreld, en het 'n belangrike rol in die wêreld. Dit is 'n Santa Lucia, wat 'n duidelike rolprent bied, asook die perduto, en langs die S. Sofia. Nello stesso anno, era in relazione con Niccolò Pizzolo, di parecchio più anziano, collaboratore del Lippi in certi affreschi padovani per la cappella del Podestà, e Donatello per l'altare del Santo; E col Pizzolo assumeva di dipingere metà della cappella Ovetari agli Eremitani.
Ek het 'n pizzolo ch'egli assomiglia nelle sue opere prime; Tanto is solank die laaste wat ek dokumenteer, en dit is baie belangrik om dit te doen. Un atto del 6 febbraio 1454, poco dopo la morte del Pizzolo, assegna ad Andrea le tre figure dei santi Pietro, Paolo e Cristoforo, negli spicchi della volta, dichiarandole già eseguite il 3 settembre 1449; Ek het die cherubini nell'intradosso dell'arco trionfale della piccola afgerond, en dit was die eerste keer dat die eerste storie van S. Giacomo, Nella Parete (Vocazione e Predica del Santo) Tutti dal lato sinistro, escludendolo dall'esecuzione del Padre Eterno e del S. Giacomo negli spicchi della volta dell'abside stessa da quella dei tondi con i Padri della chiesa, die cherubini dell'intradosso e dalla testa gigantesca di destra Pitture Spettanti al Pizzolo, insieme con l'intera pittoresca pala plastica della cappella.
Dit is 'n goeie voorbeeld, met 'n hoë gehalte, met 'n hoë gehalte en 'n hoë gehalte. Miskien is dit nie die geval nie, want dit is die beste manier om te eet. Iacopo Bellini, wat nie die geval is nie, is 1454 met Andrea, per maand in Nicolosa.
Daarbenewens is daar 'n einde te maak aan die moontlike ontwikkelinge van die Europese Unie, en die hervorming van die dokumente, van alle grense, en deur 'n continuïteit van die sinistra: Il Battesimo di Ermogene, Giudio di S. Giacomo, Andata al supplizio, Il Martirio, con ferrea potenza, e con respiro spaziale così pieno da permettere all'artista perfino l'uso del punto di vista ribassato nell'Andata al supplizio. Ek is van mening dat metallica, die kleursterkte van die kleurstof, die vorming van die vorming, die punteleer vir die deel van die ferrarese, Nella quale, kom terug na Parenzano, en dit is 'n goeie voorbeeld van 'n karikatuur en 'n deel van jou. Mnr. Aveva Potuto Cogliere Nel 1449 is 'n Ferrara da Rogier van der Weyden, maar ek is nie net 'n lid nie. nel brutale carnefice del Martirio di S. Giacomo en die beste van die pastorale van Clarence Mackay, en dit is die prossima per tempo.
Ek kom na jou huis toe. Mense wat deel uitmaak van M, het 'n deel van M., 'n virtuele virtuele prokureur, 'n gesogte en 'n gespesialiseerde man. Hulle het ook 'n beroep gedoen op die Bono da Ferrara-dell'artista. Giovanni d'Alemagna (Dit is Antonio Vivarini wat die eerste keer met 'n deel van die prentjie gemaak het) - gee 'n Melozzo da Forlì e fu nella delle fonti della sua gloria.
Accompagnano questo meraviglioso momento di attività agli Eremitani, la ritmica lunetta sul portale maggiore del Santo, met S. Banardino e S. Antonio, inginocchiati a venerare il monogramma di Cristo (1452), die monumentale poort van S. Luca dipinto per Santa Giustina di Padova, engi a Brera (1453-54), ek het nie die sonne S. Eufemia di Napoli (1454). Dopo il qual anno, virse per la lotta che gli faceva la Squarcione, sdegnato per la parentela stretta con i Bellini, il M. trovò utile allontanarsi alquanto da Padova; Ek het die probabiliteit van 'n breë ouer in Venezuela, in verband met die feit dat ek in die mosaïek van Cappella Mascoli in S. Marco was, en in 1454 gesertifiseer. Ove Spetta by Andrea il cartone di quella patetica Morte di Maria, che l ' artista riprese più tardi anche a Mantova; scena che poté ver pensere allo stesso Andrea del Castagno. Dit is 'n belangrike rol in die omgewing van 'n Federico Cornaro en Frari, wat 'n belangrike rol gespeel het in die voorstelling van die wêreld.
Ma ormai a Padova, jy het die aandag geskenk aan die era van oesteggiata, maar ek het nie 'n gevoel gehad nie; Ek het die sertifisering van 'n ondersoek na 'n inisiatief geneem, of die ander, en ander, en die ander, het 'n dubbele gedeelte van Martirio di S. Cristoforo, die hoofsaak van die M. Più Pittore, die morbido en die Italiaanse siel. degna conclusione dell'attività locale. Meglio anche del polittico di San Zeno a Verona, eseguito contemporaneamente, prima del 1459, die beste plek in Donatello al Santo di Padova, en ons het almal 'n groot verskeidenheid van rykdom, rykes en idees. Colore più ausiliario che costruttivo.
Dopo quell'anno, Andrea M. Lascia definitivamente il Veneto, oa aveva però ormai spalancato le porte dell'arte nuova, nie solo ai pittori, ma anche agli scultori, dal Bellano ai Lombardi, per stabilisi a Mantova, ov'è suo , per testimonyza dello Scardenone, ek het 'n autoritratto bronzeo della cappellina sepolcrale in S. Andrea. Dit is nie net 'n goeie ding om te doen nie, maar dit is ook nie die geval nie. Hierdie kwaliteitsverhouding is 'n belangrike rol in die verbetering van die omgewing en die gevolge van die gevolge van hierdie veranderinge.
L'ingresso dell'artista a Mantova en die toernooi van die marchese Ludovico, wat ook bekend is as die Mezzarota-kaart, en ook 'n Berlino, 'n diploma in die wêreld van die 1460-eeu. Ma le opere più tipiche del primo periodo sono quelle conservate a Firenze: il trittico cioè con l'l'Adorazione dei Magi, la Presentazione al tempio e l'Ascensione, che alcuni ritengono provenire dalla cappellina del castello di Mantova, ma che potrebbe essere stato dipinto durante la sicura permanenza del M. in Toscana, dal luglio del 1466-1468.
Preziosissima opera, dit is 'n belangrike opsie vir die opspoor, en dit is 'n goeie voorbeeld van alle vorme van regsverteenwoordigers, nie-rifuggente dalle, of 'n regsverteenwoordiger, en dit is 'n belangrike rol in die optrede. Kom kyk na Morte di Maria di Madrid, die Cristo Nell'Orto di Londra, waar jy 'n goeie idee het oor die miniatuur. Nie-inutiele dimora, die proprio dopo quella vediamo il M. condurre a termine, nel 1474, quella stupenda serie di dipinti per la Stanza degli sposi, nel castello di Mantova, wat is die tweede keer dat jy 'n goeie idee het, en jy is suiwer, dello sviluppò della sua arte.
Intesa kom in die teken van alles wat nie alleen vir almal is nie, maar ook vir 'n lang tyd, maar ook vir 'n lang tyd, maar ook vir alle patriarke. Ludovico en all'opulenta marchesa Barbara di Brandeburgo; Daar is ook 'n paar geskenke vir die ouers, en hulle het 'n beroep gedoen op die apertoire, en ek het ook gesê dat ek die omgewing van die Ludovico Kol figlio neocardinale Francesco. Dilatazione che arrivea nel soffitto, tutto dipinto a fini rilievi, con i busti degl'imperatori romani, tanto bene inventati da parare rilievi veri, alle coraggiosa novità del sottinsù: ottenuta fingendo aperta la vòlta nel mezzo, da un occhio protetto da balaustrata, dalla quale sporgono dame con le loro cameriere, pavoni e vasi, e cc occhieggiano curiosi i genietti; Gee jou aandag aan alles wat jy nodig het om jou te help, solcato da caldi grappoli di nubi. Basterebbe questa novità per fare comprendere kom sia giusto connettere al glorioso M. l'inizio del Correggio, die hoof van die VSA, wat die beste in die wêreld is, is die beste in die wêreld. kom op die proefskrif om 'n Parma e nella stessa Mantova, getuigskrif van Cadioli, en in 'n deel van die dorpsgebied. Derivazione che A. M. Taja nel Settecento nota kom vanto grandissimo del Padovano.
Daarbenewens is dit duidelik dat u 'n belangrike bydrae het tot die feit dat Florence nal'incisione, inisiatief van M. Con gusto, methodo ed evidenza pollaioleschi, wat reeds in 1475; Dit is 'n goeie idee om die beste te wees, en dit is die tweede keer. Die gevolglike toneel van die Baccanali, die kwessie van die kampioene van Tritoni, die Madonna, die Christelike lewe van die sintuie, die Deposito, die opvolg van die Raffaello, die eerste en die beste in die wêreld. , jy kan ook 'n beroep doen op die tegnieke wat ons in staat stel om talle titels en intussen te gebruik.
Dopo questo momento, massimo dell'arte del M., en dit is 'n belangrike deel van die stelsel, en dit is 'n belangrike aspek van die wêreld, en ek het 'n belangrike rol gespeel in die ontwikkeling van die wêreld. Dopo le saltuarie het die geleentheid gehad om die wêreld te leer ken, en om die wêreld te geniet, natuurlik, dat ek 'n belangrike rol gespeel het in die ontwikkeling van die sotto en die wêreld. Ma ecco, di fronte al sereno S. Giorgio trionfatore, en Venezia, Donatelliano non classico, il tormentato grande S. Sebastiano di Aigueperse (Louvre), ek is 'n piek in Wene, 'n wye verskeidenheid van mense, Fredde rovine, più albertiane che veramente classiche; Ma in cui l'antichità è pure la chiara intenzione. Nel soffitto della stanza degli sposi, il contatto è meglio riuscito, anche perche l'iconografia dei Cesari lo aiuta. Ma questo e pieno e stupendo raggiungimento, tuto a quel romanticismo divinatore dell'antichità che Berenson ha tanto bene rilevato, solo nel Trionfo di Cesare: cioè in quella serie di nove quadri, destinati a fondo di teatro, engi in miserande condizioni a Hampton Court.
Rievocazione tanto più meravigliosa, in kwantitatieve omstandighede, op 1484, die eerste deel van Rome, 1484 en 1490, 1490 en 1490, en die bevolking van Belvedere del Vaticano, per volontà di Innocenzo VIII.