Egiptiese faraoniese graf van elite -familie en ontelbare artefakte gevind! - Inligting - 2022
Egiptiese faraoniese graf van elite -familie en ontelbare artefakte gevind!
Belangrike argeologiese vondste in Egipte word steeds opgegrawe, en dit behels 'n hele graf van 'n familie -familie. Argeoloë het 'n nuwe, ou Egiptiese faraoniese graf gevind wat aan 'n belangrike koninklike amptenaar behoort, wat ongeveer 2500 jaar oud is. Die onlangs opgegrawe Egiptiese faraoniese graf bevat die grafte van familielede en 'n magdom belangrike begrafniswerke en grafgoed.
Die span Egiptiese argeoloë het 'n merkwaardige ontdekking gemaak terwyl hulle 'n terrein in die al-Ghuraifah-oudheidsgebied in Sentraal-Egipte opgegrawe het. Dit is hul vierde seisoen wat hulle grawe in die gebied, wat eens 'n nekropolis was, en vandag bekend staan ​​as Tuna el-Gebel. Hulle het al verskeie belangrike vondste op die plek gemaak, waaronder 'n kalksteenkis van die hoëpriester van Djehuty, die Egiptiese maangod en wysheid. Die onlangse Egiptiese faraoniese grafontdekking in Tuna el-Gebel is vanjaar een van die belangrikste vondste in Egipte, omdat die graf nie deur rowers geplunder is nie, anders as so baie vondste uit die verlede.
Net 'n klein greep uit die artefakte en grafgoed wat onlangs in Egipte gevind is. ( Ministerie van Toerisme en Oudhede )
Egiptiese faraoniese graf van 'n farao se tesourier
Mostafa Waziri, sekretaris-generaal van die Egiptiese Hoogste Raad van Oudhede, het aan Albawaba.com gesê dat die span 'n begraafplaas gevind het wat 'bestaan ​​uit 'n 10 meter diep begraafput wat lei na 'n groot kamer met nisse wat in die rots ingekerf is'. Die put of as is uitgevoer deur gereeld gevormde klipblokke. Dit is deur die Egiptiese Ministerie van Toerisme en Oudhede in 'n Facebook -plasing berig dat die kenners 'Die graf van die toesighouer van die koninklike tesourie' Badi Eset 'gevind het. " Sy naam word ook in sommige bronne as Badi Est of Pa Di Eset geskryf.
Egiptiese Elite Sarcophagi en unieke goue skatte opgegrawe
Graf van Kaires, die 'Bewaarder van die geheim' en die farao se 'enigste vriend' wat in Egipte opgegrawe is
Koper laat goud lyk: 1400-jarige Moche-grafte onthul ryk artefakte van die ou elite
As toesighouer van die koninklike tesourie sou Badi Eset destyds een van die magtigste manne in Egipte gewees het, met 'n geweldige invloed in die koninklike samelewing. In wese sou Badi Eset verantwoordelik gewees het vir die persoonlike rykdom van die farao. Sy verantwoordelikhede sou die bewaring van die tesourie en die onderhoud van die farao se huishouding en paleise insluit.
'N Standbeeld van 'n Apis -kalf, 'n heilige bul, wat in Memphis aanbid is, is in die Egiptiese faraoniese graf gevind. ( Ministerie van Toerisme en Oudhede )
Die Egiptiese farao -graf van Badi Eset was vol grafte
Die ou faraoniese graf is gedateer tot die laat tydperk van die Egiptiese geskiedenis, wat die era van die 26ste is ste aan die 30 ste dinastie. Twee pragtige kalksteenbeelde is ook in die graf gevind. Die een is in die vorm van die Apis -kalf, 'n heilige bul, wat in Memphis aanbid is. Die ander standbeeld is van 'n vrou, moontlik 'n godin. Die syfers is in 'n merkwaardige toestand.
'' 'N Canopiese vaartuig is ook gevind, gemaak van albast in die vorm van die vier seuns van Horus', volgens die Egyptian Independent. Dit is 'n verseëlde pot wat gewoonlik die ingewande van die oorledene bevat. Op die Facebook -blad van die Ministerie van Toerisme en Oudhede word mnr Wazari aangehaal dat die kruikblikke van kalksteen 'van die mooiste potte is wat gevind is'. Dit was begrafnisbeelde en hulle is begrawe by die dooies sodat hulle as dienaars in die hiernamaals kon optree.
Die graf bevat ook byna 1000 Ushabti-beeldjies gemaak van keramiek met glas. Sommige amulette, waaronder baie skarabee, is ook in die graf opgegrawe, wat vermoedelik gebruik is om die oorledene in die hiernamaals te help. En 'n stel pottebakke, moontlik kombuisgereedskap, is ook in die Badi Eset -graf gevind.
Die graf van die toesighouer van die koninklike tesourie bevat ook die sarkofae van lede van die familie van Badi Eset.
Family Stone Sarcophagi gevind in die Egiptiese faraoniese graf
Die Facebook -blad van die Ministerie van Toerisme en Oudhede berig dat "Daar is ook vier klip -sarkofae gevind" in die Egiptiese farao -graf. Hulle is almal ongeskonde en word steeds met mortel verseël. Dit is 'n opwindende vonds, en dit kan aandui dat meer ongeskonde begrafnisse wag om ontdek te word.
Die ontdekking van die graf van Badi Eset en die sarkofae van sy familie is 'n unieke geleentheid vir navorsers om die begrafnisgebruik uit die laat periode te begryp, en dit kan insigte gee in elite sosiale verhoudings in hierdie tydperk. Volgens die Ministerie van Toerisme en Oudheid se Facebook-blad "is daar nog meer om te ontdek en skatte om in El-Ghorefa te onthul." Opgrawings gaan voort op die terrein.
In die Egiptiese mite was magie (heka) een van die kragte wat die skepper gebruik het om die wêreld te maak. Deur heka kan simboliese handelinge praktiese gevolge hê. Daar word vermoed dat alle gode en mense hierdie krag in 'n mate besit, maar daar was reëls oor waarom en hoe dit gebruik kan word.
Die mees gerespekteerde gebruikers van toorkuns was die lektorpriesters.
Priesters was die belangrikste beoefenaars van towery in die faraoniese Egipte, waar hulle gesien is as bewakers van 'n geheime kennis wat die gode aan die mensdom gegee het om 'die noodlot te weerhou'. Die mees gerespekteerde gebruikers van toorkuns was die lektorpriesters, wat die antieke towerkuns kon lees wat in tempel- en paleisbiblioteke gehou is. In gewilde verhale word sulke manne toegeskryf aan die mag om wasdiere lewendig te maak of die waters van 'n meer terug te keer.
Standbeeld van Sekhmet © Egte lektorpriesters het magiese rituele uitgevoer om hul koning te beskerm en om die dooies te help tot wedergeboorte. Teen die eerste millennium vC blyk dit dat hul rol deur towenaars (hekau) oorgeneem is. Genesende magie was 'n spesialiteit van die priesters wat Sekhmet gedien het, die vreesaanjaende godin van pes.
Laer in status was die skerpioen-sjarme, wat magie gebruik het om 'n gebied van giftige reptiele en insekte te verwyder. Vroedvroue en verpleegsters het ook magie by hul vaardighede ingesluit, en wyse vroue kan geraadpleeg word oor watter spook of godheid 'n persoon probleme veroorsaak.
Amulette was nog 'n bron van towerkrag, verkrygbaar by 'beskermingsmakers', wat manlik of vroulik kan wees. Nie een van hierdie magiese gebruike is afgekeur nie - hetsy deur die staat of deur die priesterskap. Slegs buitelanders word gereeld daarvan beskuldig dat hulle bose magie gebruik het. Daar is eers in die Romeinse tydperk baie bewyse dat individuele towenaars skadelike magie beoefen vir finansiële beloning.
Alhoewel daar geen geskrifte uit die predynastiese tydperk in Egipte oorleef het nie (ongeveer 6000 - ongeveer 3150 v.G.J.), glo geleerdes dat die belangrikheid van die fisiese liggaam en die bewaring daarvan ontstaan ​​het. Dit verklaar waarskynlik waarom mense van daardie tyd nie die algemene gebruik van verassing gevolg het nie, maar eerder dooies begrawe het. Sommige glo ook dat hulle moontlik gevrees het dat die lyke weer sou opstaan ​​as hulle na die dood mishandel word. 
Vroeë lyke is begrawe in eenvoudige, vlak ovaal kuipe, met 'n paar begraafgoed. Soms is verskeie mense en diere in dieselfde graf geplaas. Met verloop van tyd het grafte meer kompleks geword. Op 'n stadium is lyke in 'n vlegmandjie geplaas, maar uiteindelik was lyke plekke in hout- of terracottakiste. Die nuutste grafte wat die Egiptenare gemaak het, was sarkofae. Hierdie grafte bevat begraafgoed soos juweliersware, kos, speletjies en skerp spalk. 
Tussen die predynastiese tydperk en die Ptolemaïese dinastie was daar 'n konstante fokus op die ewige lewe en die sekerheid van persoonlike bestaan ​​buite die dood. Hierdie geloof in 'n hiernamaals word weerspieël in die begrawe van grafgoed in grafte. Die oortuiging van die Egiptenare in die hiernamaals het in die antieke wêreld bekend geword by wyse van handel en kulturele oordrag wat 'n invloed op ander beskawings en godsdienste het. Hierdie oortuiging het veral bekend geword by die Silk Road. Daar word geglo dat individue in die hiernamaals opgeneem is op grond daarvan dat hulle 'n doel daar kon dien. Daar word byvoorbeeld gedink dat die farao in die hiernamaals toegelaat sou word vanweë sy rol as heerser van Antieke Egipte, wat 'n doel sou wees wat in sy hiernamaals vertaal is.
Menslike offers wat in vroeë koninklike grafte gevind is, versterk die idee om 'n doel in die hiernamaals te dien. Diegene wat geoffer is, was waarskynlik bedoel om die farao in sy hiernamaals te dien. Uiteindelik begin beeldjies en muurskilderye menslike slagoffers vervang.  Sommige van hierdie beeldjies is moontlik gemaak om op sekere mense te lyk, sodat hulle die farao kon volg nadat hulle lewens geëindig het.
Die laer klasse het nie net op die farao se guns staatgemaak nie, maar ook op die edele klasse. Hulle het geglo dat die farao met sy dood 'n soort god geword het wat sekere individue die vermoë kon gee om 'n hiernamaals te hê. Hierdie oortuiging het bestaan ​​vanaf die predinastiese tydperk deur die Ou Koninkryk.
Alhoewel baie spreuke uit die voorafgaande tekste oorgedra is, het die nuwe Coffin Texts ook ekstra nuwe spreuke bygevoeg, tesame met geringe veranderinge wat aangebring is om hierdie nuwe begrafnisteks meer verwant aan die adel te maak.  In die eerste tussenperiode het die belangrikheid van die farao egter afgeneem. Begrafnistekste, wat voorheen tot koninklike gebruik beperk was, het meer algemeen geword. Die farao was nie meer 'n godskoning nie, in die sin dat slegs hy in die volgende lewe toegelaat is vanweë sy status hier, nou was hy bloot die heerser van die bevolking wat na sy dood in die rigting van die sterflike mense sou val. . 
Voorgeskiedenis, vroegste begrafnisse Redigeer
Die eerste begrafnisse in Egipte is bekend uit die dorpe Omari en Maadi in die noorde, naby die huidige Kaïro. Die mense van hierdie dorpe begrawe hul dooies in 'n eenvoudige, ronde graf met 'n pot. Die liggaam is nie behandel of ingerig op 'n spesifieke manier wat later in die historiese tydperk sou verander nie. Sonder skriftelike bewyse is daar min inligting oor hedendaagse oortuigings rakende die hiernamaals, behalwe die gereelde insluiting van 'n enkele pot in die graf. Gegewe latere gebruike, was die pot waarskynlik bedoel om voedsel vir die oorledene te hou. 
Predinastiese tydperk, ontwikkeling van doeane wysig
Begrafnisgebruike is gedurende die predynastiese tydperk ontwikkel uit die van die Prehistoriese tydperk. Aanvanklik het mense ronde grafte met een pot in die Badarian -periode (4400–3800 vC) opgegrawe, wat die tradisie van die Omari- en Maadi -kulture voortgesit het. Aan die einde van die predynastiese tydperk was daar toenemende aantal voorwerpe wat in die reghoekige grafte met die liggaam neergelê is, en daar is toenemende bewyse van rituele wat deur Egiptenare in die Naqada II -periode (3650–3300 v.C.) beoefen is. Op hierdie punt is lyke gereeld in 'n gehurkte of fetale posisie gerangskik met die gesig na die ooste, die opkomende son of die weste (wat in hierdie historiese tydperk die land van die dooies was). Kunstenaars het potte geverf met begrafnisoptogte en miskien rituele dans. Daar verskyn ook figure van kaalborsvroue met voëlagtige gesigte en hul bene onder rokke versteek. Sommige grafte was baie ryker aan goedere as ander, wat die begin van sosiale stratifikasie toon. Geslagsverskille in begrafnis kom na vore met die insluiting van wapens in mansgrafte en kosmetiese palette in vrouegrafte. 
Teen 3600 v.C. het die Egiptenare die dooies begin mompel en dit in linneverbande toegedraai met balsemingsolies (naaldhars en aromatiese plantekstrakte).  
Vroeë dinastiese tydperk, grafte en kiste wysig
Teen die Eerste Dinastie was sommige Egiptenare ryk genoeg om grafte oor hul begrafnisse te bou eerder as om hul liggame in eenvoudige putgrafte in die sand te plaas. Die reghoekige, modderbakgraf met 'n ondergrondse grafkamer wat 'n mastaba genoem word, het in hierdie tydperk ontwikkel. Hierdie grafte het nismure gehad, 'n boustyl wat die paleis-fasade-motief genoem word omdat die mure die wat rondom die paleis van die koning was, nageboots het. Aangesien gewone mense sowel as konings egter sulke grafte gehad het, dui die argitektuur daarop dat sommige welgestelde mense in die dood wel 'n verhoogde status behaal het. Later in die historiese tydperk is dit seker dat die oorledene geassosieer is met die god van die dooies, Osiris.
Grafgoed het uitgebrei tot meubels, juweliersware en speletjies, asook die wapens, kosmetiese palette en voedselvoorrade in versierde potte wat vroeër bekend was, in die predynastiese tydperk. Maar nou, in die rykste grafte, was daar grafgoed in duisende. Slegs die nuut uitgevinde kiste vir die liggaam is spesiaal vir die graf gemaak. Daar is ook 'n paar onomwonde bewyse vir mummifikasie. Ander voorwerpe in die grafte wat gedurende die daaglikse lewe gebruik is, dui daarop dat Egiptenare reeds in die Eerste Dinastie in die volgende lewe behoeftes verwag het. Verdere kontinuïteit van hierdie lewe na die volgende kan gevind word in die plasing van grafte: die persone wat die koning gedien het gedurende hul leeftyd, het begrawe naby hul heer gekies. Die gebruik van stela voor die graf begin in die Eerste Dinastie, wat dui op 'n begeerte om die graf met die naam van die oorledene te individualiseer. 
Old Kingdom, Piramides and Mummification Edit
In die ou koninkryk het konings eers piramides vir hul grafte gebou, omring deur klipmastaba -grafte vir hul hoë amptenare. Die feit dat die meeste hoë amptenare ook koninklike familielede was, dui op 'n ander motivering vir hierdie plasing: hierdie komplekse was ook familie begraafplase.
Onder die elite is lyke gemummifiseer, toegedraai in linneverbande, soms bedek met gegote gips, en in klipsarkofagies of gewone houtkiste geplaas. Aan die einde van die Ou Koninkryk verskyn ook mammasmaskers in kartonne (linne geweek in gips, gemodelleer en geverf). Canopiese potte het nou hul interne organe gehou. Amulette van goud, fajance en karneool verskyn eers in verskillende vorms om verskillende dele van die liggaam te beskerm. Daar is ook die eerste bewys van inskripsies in die kiste van die elite tydens die Ou Koninkryk. Dikwels is reliëfs van alledaagse voorwerpe op die mure gegraveer en grafgoed aangevul, wat dit deur hul voorstelling beskikbaar gestel het.
Die nuwe vals deur was 'n nie-funksionele klipbeeld van 'n deur, wat binne-in die kapel of aan die buitekant van die mastaba gevind is, en dit dien as 'n plek om offers te bring en gebede vir die oorledene op te sê. Standbeelde van die oorledene is nou in grafkelders opgeneem en vir rituele doeleindes gebruik. Begraafkamers van sommige privaat mense het hul eerste versierings ontvang, benewens die versiering van die kapelle. Aan die einde van die Ou Koninkryk het die versierings van die grafkamer offerandes uitgebeeld, maar nie mense nie. 
Eerste intermediêre periode, streeksvariasie wysig
Die politieke situasie in die Eerste Tussenperiode, met baie magsentrums, word weerspieël in die vele plaaslike kuns- en begrafnisstyle in hierdie tyd. Die vele streeksstyle vir die versiering van kiste maak dit maklik om hul oorsprong van mekaar te onderskei. Byvoorbeeld, sommige kiste het eenlyn-inskripsies, en baie style bevat die uitbeelding van Wadjet oë (die menslike oog met die merke van 'n valk). Daar is ook plaaslike variasies in die hiërogliewe wat gebruik word om kiste te versier.
Soms het mans gereedskap en wapens in hul grafte gehad, terwyl sommige vroue juwele en kosmetiese voorwerpe soos spieëls gehad het. Skerpstene is soms in vrouegrafte opgeneem, miskien as 'n hulpmiddel vir voedselvoorbereiding in die volgende wêreld, net soos die wapens in mansgrafte impliseer dat mans 'n rol speel in die geveg. 
Middelryk, Nuwe grafinhoud Wysig
Begrafnisgebruike in die Middelryk weerspieël sommige van die politieke tendense van hierdie tydperk. Tydens die elfde dinastie is grafte in die berge van Thebe om die graf van die koning gesny of op plaaslike begraafplase in Bo- en Midde -Egipte. Maar tydens die twaalfde dinastie het hoë amptenare die konings van 'n nuwe familie bedien wat nou uit die noorde in Lisht heers, en hierdie hoë amptenare verkies om begrawe te word in 'n mastaba naby die piramides wat aan hul meesters behoort. Boonop het die verskil in topografie tussen Thebe en Lisht gelei tot 'n verskil in graftipe: in die noorde bou edeles mastaba -grafte op die plat woestynvlaktes, terwyl in die suide die plaaslike hooggeplaastes voortgegaan het met die opgrawing van grafte in die berg.
Vir diegene met laer rang as koninklike hofdienaars tydens die Elfde Dinastie, was grafte eenvoudiger. Kiste kan eenvoudige houtkaste wees met die liggaam gemummifiseer en toegedraai in linne of eenvoudig toegedraai sonder om te mummifiseer, en die toevoeging van 'n kartonmummie-masker, 'n gebruik wat tot die Grieks-Romeinse tydperk voortduur. Sommige grafte bevat beboste skoene en 'n eenvoudige standbeeld naby die liggaam. In een begrafnis was daar net twaalf brode, 'n beesboud en 'n fles bier vir kosoffers. Juweliersware kan ingesluit word, maar slegs selde is voorwerpe van groot waarde gevind in nie-elite grafte. Sommige begrafnisse bevat steeds die houtmodelle wat gewild was gedurende die Eerste Tussenperiode. Houtmodelle van bote, tonele van voedselproduksie, vakmanne en werkswinkels, en beroepe soos skrifgeleerdes of soldate is in die grafte van hierdie tydperk gevind.
Sommige reghoekige kiste van die twaalfde dinastie bevat kort inskripsies en voorstellings van die belangrikste offers wat die oorledene benodig het. Vir mans was die voorwerpe wat uitgebeeld word wapens en ampssimbole sowel as kos. Vroue se kiste het spieëls, sandale en potte met voedsel en drank uitgebeeld. Sommige kiste bevat tekste wat later weergawes van die koninklike piramide -tekste was.
'N Ander soort faience -model van die oorledene as 'n mummie blyk die gebruik van shabti beeldjies (ook genoem shawabti of 'n ushabti) later in die twaalfde dinastie. Hierdie vroeë beeldjies bevat nie die teks wat die figuur aan die werk stel in die plek van die oorledene wat in latere beeldjies gevind word nie. Die rykste mense het klipbeeldjies gehad wat lyk asof hulle dit verwag shabtis, hoewel sommige geleerdes dit eerder as mummievervangers beskou het as as dienaarsfigure.
In die latere twaalfde dinastie het beduidende veranderinge in begrafnisse plaasgevind, wat moontlik weerspieël administratiewe veranderinge wat deur koning Senwosret III (1836–1818 vC) ingestel is. Die liggaam is nou gereeld op sy rug geplaas, eerder as op sy sy, soos al duisende jare lank gedoen is. Kisttekste en houtmodelle het uit nuwe grafte van die tydperk verdwyn, terwyl hartkarakters en beeldjies in die vorm van mummies nou dikwels by begrafnisse ingesluit is, soos dit sou wees vir die res van die Egiptiese geskiedenis. Kisversiering is vereenvoudig. Die dertiende dinastie het nog 'n verandering in versiering beleef. Verskillende motiewe is in die noorde en suide gevind, 'n weerspieëling van destydse gedesentraliseerde regeringsmag. Daar was ook 'n merkbare toename in die aantal begrafnisse in een graf, 'n seldsame voorkoms in vroeëre periodes. Dit lyk asof die hergebruik van een graf deur 'n gesin oor geslagte heen plaasgevind het toe rykdom meer regverdig versprei is. 
Tweede intermediêre tydperk, begrafnisse vir buitelanders wysig
Bekende grafte uit die Tweede Tussenperiode onthul die teenwoordigheid van nie-Egiptenare wat in die land begrawe is. In die noorde bevat grafte wat verband hou met die Hyksos, 'n westelike Semitiese volk wat uit die noordoostelike delta uit die noorde heers, klein moddersteenstrukture met die liggaam, erdebakke, 'n dolk in 'n mansgrafte en dikwels 'n nabygeleë eselbegrafnis. Daar word vermoed dat eenvoudige panvormige grafte in verskillende dele van die land aan die Nubiese soldate behoort. Sulke grafte weerspieël baie ou gebruike en beskik oor vlak, ronde kuile, lyke wat gekontrakteer is en minimale voedselaanbiedings in potte. Die af en toe opname van herkenbare Egiptiese materiaal uit die Tweede Tussentydperk bied die enigste tekens wat hierdie begrafnisse onderskei van dié van predynastiese en selfs vroeëre periodes. 
New Kingdom, New Object Purposes Wysig
Die meerderheid elite-grafte in die Nuwe Koninkryk was rotsafgesnyde kamers. Konings is begrawe in meervoudige, met rotse afgekapte grafte in die Vallei van die Konings en nie meer in piramides nie. Priesters het begrafnisrituele vir hulle uitgevoer in kliptempels wat op die westelike oewer van die Nyl, teenoor Thebe, gebou is. Uit die huidige getuienis blyk dit dat die agtiende dinastie die laaste tydperk is waarin Egiptenare gereeld verskeie voorwerpe uit hul daaglikse lewe in hul grafte begin, wat in die negentiende dinastie begin het, grawe bevat minder items uit die daaglikse lewe en bevat voorwerpe wat spesiaal vir die volgende wêreld gemaak is . Die verandering van die agtiende tot die negentiende dinastieë vorm dus 'n skeidingslyn in die begrafnisstradisies: die agtiende dinastie onthou die onmiddellike verlede in sy gebruike nog meer, terwyl die negentiende dinastie die gebruike van die laat periode voorsien het.
Mense uit die elite -geledere in die agtiende dinastie het meubels sowel as klere en ander items in hul grafte geplaas, voorwerpe wat hulle ongetwyfeld tydens hul lewe op aarde gebruik het. Beddens, kopstutte, stoele, stoelgang, leersandale, juweliersware, musiekinstrumente en houtbergkiste was in hierdie grafte. Al die voorwerpe wat vir die elite genoem word, was vir die elite, maar baie arm mense het niks anders as wapens en skoonheidsmiddels in hul grafte geplaas nie.
Geen elite -grafte oorleef ongedeerd uit die Ramesside -tydperk nie. In hierdie tydperk het kunstenaars grafte van die elite versier met meer toneel van godsdienstige gebeurtenisse, eerder as die alledaagse toneel wat sedert die Ou Koninkryk gewild was. Die begrafnis self, die begrafnismaal met verskeie familielede, die aanbidding van die gode, selfs figure in die onderwêreld was onderdane in elite grafversierings. Die meerderheid voorwerpe wat in die Ramesside -graf gevind is, is vir die hiernamaals gemaak. Afgesien van die juweliersware, wat ook tydens die lewe gebruik kon word, is voorwerpe in die grafte van Ramesside vir die volgende wêreld vervaardig. 
Derde intermediêre tydperk wysig
Alhoewel die politieke struktuur van die Nuwe Ryk aan die einde van die twintigste dinastie in duie gestort het, weerspieël die meerderheid begrafnisse in die 21ste dinastie die ontwikkelinge uit die vroeëre tydperk direk. Aan die begin van hierdie tyd het verligting gelyk aan dié uit die Ramesside -tydperk. Eers aan die einde van die Derde Tussenperiode het nuwe begrafnispraktyke van die Laat Tydperk begin blyk.
Van grafte uit hierdie tydperk is min bekend. Dit lyk asof die gebrek aan versierings in grafte tot baie meer uitgebreide versiering van kiste gelei het. Die oorblywende grafgoed uit die tydperk word redelik goedkoop vervaardig shabtis, selfs toe die eienaar 'n koningin of 'n prinses was. 
Laat tydperk, monumentaliteit en terugkeer na tradisies Wysig
By begrafnisse in die laat periode kan gebruik gemaak word van grootskaalse, tempelagtige grafte wat vir die eerste keer vir die nie-koninklike elite gebou is. Maar die meerderheid grafte in hierdie tydperk was in skagte wat in die woestynvloer gesink is. Benewens fyn beeldhouwerke en reliëfs wat die styl van die ou koninkryk weerspieël, is die meerderheid grafgoed spesiaal vir die graf gemaak. Kiste het steeds godsdienstige tekste en tonele gedra. Sommige skagte is gepersonaliseer deur die gebruik van stela met die oorlede gebede en die naam daarop. Shabtis in faience vir alle klasse is bekend. Canopiese flesse, hoewel dit dikwels nie funksioneel is nie, is steeds ingesluit. Stokke en scepters wat die oorledene se kantoor in die lewe verteenwoordig, was ook dikwels teenwoordig. 'N Houtfiguur van óf die god Osiris  óf van die saamgestelde god Ptah-Sokar-Osiris kan gevind word,   saam met hartskerpe, beide goud en fajanse voorbeelde van djed-kolomme, Eye of Horus-amulette , figure van gode en beelde van die oorledene BA. Gereedskap vir die ritueel van die graf, die 'opening van die mond' sowel as 'magiese stene' by die vier kompaspunte, kan ingesluit word. 
Ptolemaïese tydperk, Hellenistiese invloede Redigeer
Na die verowering van Egipte deur Alexander die Grote, is die land beheer deur die afstammelinge van Ptolemeus, een van sy generaals. Die Masedoniese Griekse familie het 'n kultuur bevorder wat beide Hellenistiese en antieke Egiptiese lewenswyses bevorder het: terwyl baie Griekssprekende mense wat in Alexandrië gewoon het, die gebruike van die vasteland van Griekeland volg, het ander Egiptiese gebruike aangeneem, terwyl Egiptenare hul eie reeds ou gebruike volg.
Baie min Ptolemaïese grafte is bekend. 'N Pragtige tempelbeeld van die tydperk dui op die moontlikheid van grafbeelde en tafels. Egiptiese elite -begrafnisse het steeds van steensarkofae gebruik gemaak. Boeke van die dooies en amulette was ook steeds gewild. 
Romeinse tydperk, Romeinse invloede Redigeer
Die Romeine verower Egipte in 30 vC en beëindig die bewind van die laaste en bekendste lid van die Ptolemaïese dinastie, Cleopatra VII. Tydens die Romeinse bewind het 'n elite -hibriede begrafnisstyl ontwikkel wat Egiptiese en Romeinse elemente bevat.
Sommige mense is gemummifiseer en toegedraai in linneverbande. Die voorkant van die mummie is dikwels geverf met 'n verskeidenheid tradisionele Egiptiese simbole. Mummies in tradisionele Egiptiese of Romeinse styl kan by die mummies gevoeg word. 'N Ander moontlikheid was 'n mummieportret in Romeinse styl, uitgevoer in encaustic (pigment in was geslinger) op 'n houtpaneel. Soms was die voete van die mummie bedek. 'N Alternatief hiervoor was 'n volledige omhulsel met Egiptiese motiewe, maar 'n portret in die Romeinse styl. Die grafte van die elite kan ook fyn juwele insluit. 
Die Griekse historici Herodotus (5de eeu v.C.) en Diodorus Siculus (1ste eeu v.C.) lewer die mees volledige bewyse van hoe antieke Egiptenare die bewaring van 'n dooie liggaam benader het.  Voordat balseming, of bewaring van die dooie liggaam om verval te vertraag of te voorkom, bedroef rouklaers, veral as die oorledene 'n hoë status gehad het, hul gesigte met modder bedek en in die stad gestap terwyl hulle hul bors slaan.  As die vrou van 'n man met 'n hoë status gesterf het, is haar liggaam eers gebalsem totdat drie of vier dae verby is, omdat dit die misbruik van die lyk verhoed het.  In die geval dat iemand verdrink of aangeval is, is daar op 'n heilige en versigtige manier onmiddellik balseming op hul liggaam uitgevoer. Hierdie soort dood is as eerbiedig beskou, en slegs priesters mag die liggaam aanraak. 
Na balseming het die rouklaers moontlik 'n ritueel uitgevoer met betrekking tot die uitvaardiging van die oordeel tydens die Uurwaak, met vrywilligers om die rol van Osiris en sy vyand broer Set te speel, sowel as die gode Isis, Nephthys, Horus, Anubis en Thoth .  Soos die verhaal vertel, was Set afgunstig op sy broer Osiris omdat hy die troon voor hom gekry het, en daarom het hy besluit om hom dood te maak. Osiris se vrou, Isis, baklei heen en weer met Set om die liggaam van Osiris in besit te neem, en deur hierdie stryd het Osiris se gees verlore gegaan.  Nietemin het Osiris opgewek en is hy as 'n god heringestel.  Benewens die hersiening van die uitspraak van Osiris, is talle begrafnisoptogte in die nabygeleë nekropolis gehou, wat verskillende heilige reise simboliseer. 
Die begrafnisstoet na die graf het oor die algemeen ingesluit dat beeste die lyk in 'n sleetipe draer trek, saam met vriende en familie. Tydens die optog het die priester wierook verbrand en melk voor die dooie liggaam gegooi.  By aankoms by die graf, en in wese die volgende lewe, het die priester die opening van die mondplegtigheid op die oorledene uitgevoer. Die oorledene se kop is na die suide gedraai, en die lyk was 'n beeld van die oorledene. Deur die mond van die oorledene oop te maak, is 'n simbool van toelaat dat die persoon tydens die oordeelproses kan praat en hom kan verdedig. Daarna is goedere aan die oorledene aangebied om die seremonie af te sluit. 
Die bewaring van 'n dooie liggaam was van kritieke belang as die oorledene 'n kans op aanvaarding in die hiernamaals wou hê. Binne die Ou Egiptiese konsep van die siel, ka, wat lewenskragtigheid verteenwoordig, verlaat die liggaam sodra die persoon sterf.  Slegs as die liggaam op 'n spesifieke manier gebalsem word ka na die oorlede liggaam terugkeer, en wedergeboorte sal plaasvind.  Die balsemers het die lyk na die dood ontvang en op 'n sistematiese wyse dit vir mummifikasie voorberei. Die familie en vriende van die oorledene het 'n keuse gehad wat wissel in prys vir die voorbereiding van die lyk, soortgelyk aan die proses by moderne begrafnisondernemings. Daarna het die balsemers die lyk begelei ibw, vertaal na "reinigingsplek", 'n tent waarin die liggaam gewas is, en dan per persoon, "The House of Beauty", waar mummifikasie plaasgevind het. 
Mummifikasie proses Wysig
Om vir ewig te kan lewe en voor Osiris voorgehou te word, moes die liggaam van die oorledene deur mummifikasie bewaar word, sodat die siel daarmee kon herenig en plesier kon vind uit die hiernamaals. Die belangrikste proses van mummifikasie was die behoud van die liggaam deur dit te ontwater met natron, 'n natuurlike sout wat in Wadi Natrun voorkom. Die liggaam is uit alle vloeistowwe gedreineer en die vel, hare en spiere is bewaar.  Die mummifikasieproses het tot sewentig dae geneem. Tydens hierdie proses het spesiale priesters as balsemers gewerk terwyl hulle die liggaam van die oorledene behandel en toegedraai het ter voorbereiding op die begrafnis.
Die proses van mummifikasie was beskikbaar vir almal wat dit kon bekostig. Daar word geglo dat selfs diegene wat hierdie proses nie kon bekostig nie, steeds die hiernamaals kan geniet met die regte opsê van spel. Mummifikasie bestaan ​​in drie verskillende prosesse, wat wissel van die duurste, matig duurste en eenvoudigste of goedkoopste.  Die mees klassieke, algemeenste en duurste metode van mummifikasie dateer uit die 18de Dinastie. Die eerste stap was om die interne organe en vloeistof te verwyder sodat die liggaam nie verval nie. Nadat dit op 'n tafel neergelê is, het die balsemers die brein uitgehaal deur 'n proses met die naam ekserebrasie deur 'n metaalhaak deur die neusgat te steek en daardeur in die brein te breek. Hulle het soveel as moontlik met die haak verwyder, en die res het hulle met dwelms vloeibaar gemaak en uitgetap.  Hulle het die brein uitgegooi omdat hulle gedink het dat die hart al die denke doen. Die volgende stap was om die inwendige organe, die longe, lewer, maag en ingewande te verwyder en dit in kanopiese potte te plaas met deksels gevorm soos die koppe van die beskermende gode, die vier seuns van Horus: Imsety, Hapy, Duamutef en Qebhseneuf. Imsety was met 'n menslike kop en bewaak die lewer. Hapy het 'n aapkop, en bewaak die longe. Duamutef het 'n jakkalskop en 'n wag vir die maag.  Soms is die vier canopiese potte in 'n canopiese kis geplaas en met die gemummifiseerde liggaam begrawe. 'N Canopiese bors lyk soos 'n "miniatuur kis" en is ingewikkeld geverf. Die eertydse Egiptenare het geglo dat deur die oorledene met hul organe te begrawe, hulle weer saam met hulle in die hiernamaals kan aansluit.  Ander kere is die organe skoongemaak en gereinig, en dan in die liggaam teruggekeer.  The body cavity was then rinsed and cleaned with wine and an array of spices. The body was sewn up with aromatic plants and spices left inside.  The heart stayed in the body, because in the hall of judgement, it would be weighed against the feather of Maat. After the body was washed with wine, it was stuffed with bags of natron. The dehydration process took 40 days. 
In ancient times Egyptians were buried directly in the ground. Since the weather was so hot and dry, it was easy for the bodies to remain preserved. Usually the bodies would be buried in the fetal position.  Ancient Egyptians believed the burial process to be an important part in sending humans to a comfortable afterlife. The Egyptians believed that, after death, the deceased could still have such feelings of anger, or hold a grudge as the living. The deceased were also expected to support and help their living family.  They believed that the Ba en Ka are what enabled the dead to support their family. Die Ba made it possible for an invisible twin to be released from the body to support the family, while the Ka would recognize the twin when it would come back to the body.  With the ideas of the dead being so valuable, it is clear why the Egyptians treated the deceased with respect. The less fortunate Egyptians still wanted their family members to be given a proper burial. A typical burial would be held in the desert where the family would wrap the body in a cloth and bury it with everyday objects for the dead to be comfortable.  Although some could afford mummification, most commoners were not mummified due to the expense.  Often the poor are found in mass graves where their bodies are not mummified and only with minimal household objects, spread out throughout the desert, often in areas that are now populated. [ aanhaling nodig ]
The survey of ancient Irish genomes, published today in leading international journal, Natuur, suggests a man who had been buried in this chamber belonged to a dynastic elite. The research, led by the research team from Trinity, was carried out in collaboration with colleagues from University College London, National University of Ireland Galway, University College Cork, University of Cambridge, Queen's University Belfast, and Institute of Technology Sligo.
Die ancient Egyptian civilization has been blessed with a vast long history so when it comes to archaeological discoveries, very few countries can measure up to the ancient Egyptian artifacts.