Babbelaas | Boendoe se blog argief
Amper 18 jaar gelede was ek ‘n baie jong moeder. My oudste was ses maande oud. My eksman het besigheid gedoen met Taiwanese, en een dag het hulle ons oorgenooi. Dit was nie ‘n ete-afspraak nie, ons sou eintlik na hulle huis gaan kyk het. Dit was nog ligdag toe ons daar opdaag, maar digby middernag toe ek uiteindelik daar uitgekruip het.
Die Oosterlinge was vreeslik gaaf, en duidelik geëerd dat ons hulle besoek het. Ons het ge-oe en ge-aa oor hulle mooi huis, en later het die twee vroutjies my oorreed om hulle te grimeer. Hulle het so baie gehou van die manier hoe ek myself gegrimeer het. En ek het die twee kinders sommer ‘n bietjie Engels ook geleer, op hulle aandrang.
Ons was al ‘n hele rukkie daar, toe ons uiteindelik ons sit kry, op kussinkies by ‘n lae vierkantige tafeltjie. En vir die eerste keer word ons iets aangebied om te drink. ‘n 10 jaar oue KWV brandewyn. Op daardie stadium was ek regtig nog die onskuld vanself, ‘n ‘wholesome’ Vrystaatse meisie. Ek het die brandewyn vriendelik van die hand gewys, en die gashere het bietjie afgehaal gelyk.
Toe kom ons kos. Ewe skielik, onverwags, uit die bloute. Ons het mos nie geweet ons gaan daar eet nie! Met stralende gesigte bring hulle borde en borde kreef uit. My bloed het gestol. Dit was die eerste keer dat ek ‘n kreef gesien het, en die prentjie het my hart laat ruk. Massiewe, oranje monsters met lang voelers en heeltemal te veel bene. My man het my ongemerk gestamp en iets soos “just do it” gemompel. Die sweet het teen my rug afgeloop terwyl ek na die gedroggie op my bord gestaar het. Ek het geweet hy moet in, hòè het ek nie geweet nie. Om tyd te wen, trek ek toe my wit koffiebeker nader en vra vir brandewyn…
Die eerste sluk of twee was agony. Dit het ‘n paadjie van vuur na my maag gebrand, nogtans was dit beter as om die kreef te begin tackle. Die vriendelike gashere en my man het al begin weglê aan hul kos, maar ek het nog lekker gekuier met my KWV’tjie. Of so het ek dit laat lyk. Na die eerste beker KWV, het ek uiteindelik genoeg durf gehad om die kreef letterlik en figuurlik in die oë te kyk.
Vandag geniet ek kreef, maar daardie eerste ene was ‘n nagmerrie. Dit was vir my asof ek ‘n gogga moes eet, en ek kan oor die algemeen nie goggas uitstaan nie. My man het gehelp om die ding oop te breek, gewys wat en waar ek moet eet. Ek het ‘n happie gevat, gevoel hoe my maag begin sametrekkings gee, en het summier nog ‘n sluk brandewyn gevat. So het ek die kreef afgewurg. Klein happie kreef, groot sluk KWV, terwyl die sweet op my voorkop pêrel.
Die ete was al lankal verby, toe kuier ek nog met my brandewyn koffiebeker. Die goue vloeistoffies het lekker begin raak. En hoe dronker ek word, hoe meer wil ek hê. Die vroutjies het gelukkig my baba oorgeneem, en hy het doodgelukkig op hulle skote gesit en kwyl.
Terug by die huis het my stiefseun (toe darem al ‘n tiener) my net een kyk gegee en aangebied om saam met die baba te slaap. Tot vandag nog sal ek sy kindness van daardie aand nooit vergeet nie. Hy’t die baba in sy kamer gaan neerlê, my in die bed gehelp en ‘n swartsak en ‘n emmer voor my bed kom neersit. Hoeveel waardering het ek nie daarvoor nie! Ek moes die emmer verskeie kere daardie nag gebruik. Ek kon nie my oë toemaak nie, want dit het kompleet gevoel of ek van die aardbol gaan afneuk. Net ‘n baie dronk mens kan met oop oë slaap! Die kreef en brandewyn kombinasie was dodelik.
Oor die volgende dag hoef ek nie te veel sê nie. Ek het nog nooit weer so hangover gehad nie. En ek het nog nooit weer sedert daardie noodlottige dag, brandewyn oor my lippe gehad nie.
0 Responses to “Babbelaas”
« Pukebox	One down (more or less) »	Statistieke