Die spel met die Afrikaanse digkuns en die WVK word in ŉ wrang distigon van Watermeyer beskryf: “elia en die ou boereplaas” (73). (Trouens, dit sou ŉ fassinerende ondersoek wees om al die motto’s en verwysings te aktualiseer.) Dit en verskeie ander “ver-Afrikaansings” doen m.i. afbreuk aan die sterk doelgergte, simboliese kontras met die veraste hare van die joodse meisie Shulamith. En die stof waai. ‘n Keer of wat vrees ‘n mens dis die einde, maar die behendige bestuurder weet hoe om die aankomende verkeer te pypkan. Die kat-mens-verhouding is waarskynlik eerste in Jan F.E. Celliers se vers, “Katjies” beskryf, terwyl die digters Ina Rousseau, Johann de Lange, Marlise Joubert, Lina Spies en Elisabeth Eybers graag oor katte geskryf het. En dit is hom gegee om ’n gees aan die dier se beeld te gee, sodat die dier se beeld ook sal praat en maak dat almal gedood word wat die dier se beeld nie aanbid nie” (Op. 13:14-15).