Wat is jagtersindroom by honde? - Inligting - 2022
Wat is jagtersindroom by honde?
Hunter-sindroom, wat formeel bekend staan ​​as mucopolysaccharidose disorder, is 'n genetiese afwyking wat by honde en mense voorkom. Dit is 'n metaboliese stoornisversteuring wat lei tot lysosomale ensiemtekorte, wat byna elke stelsel in die liggaam van die hond beïnvloed. Ook bekend as Sly-sindroom, is Hunter-sindroom gewoonlik duidelik by hondjies teen die ouderdom van 1 maand. Ongelukkig gaan hulle toestand steeds agteruit namate hulle groei. Inteling kan 'n hond aan die Hunter-sindroom vatbaar maak.
Hunter-sindroom is die gevolg van ensiemtekorte. Die mucopolysaccharides, wat help met die vorming van bene, sowel as die van die vel, kornea en kraakbeen, vervul hul funksies nie behoorlik nie weens 'n gebrek aan lysosomale ensieme. Hierdie ensieme verseker dat chemiese reaksies in die liggaam teen die regte tempo verloop. As hulle tekort skiet, werk selle nie soos dit moet nie. U veearts kan die Hunter-sindroom diagnoseer deur 'n fisiese ondersoek saam met bloedtoetse, urinale ondersoek en die lysosomale ensiemvlakke van u hond in sy lewer te meet. U veearts kan ook X-strale van die skelet doen om die mate van beenafwykings te bepaal.
Alhoewel enige hond met Hunter-sindroom gebore kan word, kom dit meer gereeld voor by sekere rasse. Dit sluit in die Labrador retriever, die Plott hond, die Rottweiler, die miniatuur poedel, die Duitse herder, die miniatuur pinscher, die Boston terrier, die Walliese corgi, die Chesapeake Bay retriever, die miniatuur schnauzer en die draadhare worshond.
By ernstige aangetaste honde is tekens van Hunter-sindroom duidelik. Sommige hondjies word gebore met 'n abnormaal groot voorkop en breë onderkaak. Honde het oor die algemeen agterbene gebuig en vertoon lamheid of loop moeilik. Ander tekens sluit in hartgeruis, chroniese diarree, asemhalingsprobleme, misvormings in die skelet, vergroting van lewer en milt, visieprobleme, vergrote tong, degeneratiewe gewrigsiektes en vertragings in die ontwikkeling. Dwerghonde ly dikwels aan Hunter-sindroom.
Die voorspelling vir honde wat aan die Hunter-sindroom ly, is nie goed nie. Die meeste sterf redelik jonk of word doodgemaak as gevolg van ernstige misvormings en swak lewensgehalte. By honde wat effens aangetas is, bied vroeë behandeling met 'n beenmurgoorplanting 'n mate van belofte, maar die prosedure is riskant, duur en vereis 'n geskikte beenmurgoorstemming. In die toekoms kan geenterapie hulp bied vir honde wat met Hunter-sindroom gebore word. (verwysing 1) Om ooglopende redes moet honde met Hunter-sindroom of verwante misvormings nie geteel word nie.