Met fotogedigte gaan ’n mens verder as net die gebruik van foto’s as illustrasies by gedigte, of andersom. Hulle kan nie afsonderlik van mekaar gelees word nie en die digelemente van die fotogedigte is nie bedoel om selfstandig te bestaan nie – afsonderlik gelees sal hulle nie altyd sin maak nie.
Maar die sleutel tot die bundel is in die eerste plek: plesier. Van lees, van ’n misterieuse foto, die kleure daarvan, die onverwagse komposisie, die skielike insigte. Die plesier van woorde, gedagtes en beelde in ’n nouer verband as net dié van kommunikasie.
fotogedigte in hierdie bundel volg nie die huidige reëls van die digkuns nie. Die taboe teen rym is nie toegepas nie, maar soms is hulle ook te prosaïes vir sommige smake.