Mag: Deel 2 | wurmblikkie
Mag: Deel 2
Hierdie is deel 2 van my nadenke oor mag – vir deel 1, wat met mag in die erediens te doen het, kyk hier.
Ja, helaas; mag as deel van gesprek en redevoering is ook in die Bybel te vinde. Ek gee myself uit as iemand wat veral die Nuwe Testament bestudeer, so daarom sal ek sommer net ‘n paar voorbeelde uit die NT aanhaal.
Ons kan sommer by Paulus begin. Dis eintlik voor die hand liggend in sommige goed wat Paulus sê: die manier hoe hy homself voorstel. Hy is ‘n apostel; hy het allerhande goeie goed gedoen, maar ook allerhande ellendes deurgemaak ter wille van die evangelie. Ja, in ‘n baie ware sin is Paulus wat homself as voorbeeld voorhou ‘n goeie voorbeeld van ‘n retoriek om mag. Paulus moet sy outoriteit beskerm sodat die mense na hom sal luister!
Kyk na my as voorbeeld! Ek volg die voorbeeld van Christus Jesus.
Daar is ook ander maniere waarop Paulus sy outoriteit beklemtoon – dinge wat nie so ooglopend is nie. Byvoorbeeld, sy verwysings na tyd wat hy by die gemeente spandeer het, of mense wat hy in ‘n sekere gemeente ken en wat hom ook ken.
Dieselfde geld ook van die evangelieskrywers – op ‘n subtiele vlak vind ons allerlei wyses waarop die evangelieskrywers hulle outoriteit daar wil stel: Lukas begin byvoorbeeld deur te verduidelik hoe goed hy sy bronne nagevors het. Die ander verskaf details wat hulle storie ook beaam, om met soveel gesag as moontlik te praat. Handelinge vertel die storie van die apostels; mense wat Jesus geken het. Al die boeke in die NT maak gebruik van die Ou Testament – geskrifte wat gesag dra! In baie gevalle word dit juis benadruk:
Daar staan geskrywe …
So is die Woord vervul …
Moses het gesê …
Die evangelies vra ook om gesag in die manier waarop hulle Jesus uitbeeld. Dikwels kom Jesus teen die Fariseërs te staan, en elke keer wen Hy die strydgesprek wat daar tussen hulle ontstaan. Nou ja, om dinge op ‘n spits te dryf: Jesus het waarskynlik self ook so te werk gegaan dat sy woorde gesag gedra het (volg byv Markus se begin!).
O gits! Hoe nou gemaak? As alles dan ‘n spel om mag is …
Ek dink nie mens gaan daarvan wegkom nie. Om enigsins iets te sê wat iemand anders hoor, moet ‘n mens eenvoudig ‘n spel om mag handhaaf. Natuurlik is ‘n vraag om mag nie outomaties gelyk aan aanvaarding daarvan nie – mens kan nog altyd kies om iets te glo of nie. Dalk is dit net goed om op jou hoede te wees? Al wat ek op hierdie stadium weet, is dat dit daar ‘n spel om mag is wat skadelik is (sien byv my eerste blogpost oor mag, die tweede deel) en goed wat nie skadelik is nie. Ek stel die volgende dus voor:
Wees versigtig vir jou eie spel om mag.
Wees versigtig vir andere se spel om mag – luister wat sit agter iemand se woorde. (Ek bedoel nou nie dat mens sinies moet wees of iemand anders se woord heeltyd in twyfel te trek nie, maar probeer ten minste iemand se bedoeling raaksien.)
Dink mooi oor wat jy as gesaghebbend sien.
Dis dalk die moeite werd om hierdie blogpost met ‘n (wat ek sien as) goeie spel om “mag” te sien: die soeke om mag te bekom juis ter wille van andere. Dit blyk die geval te wees met Paulus (byv in Filippense, waar hy keer op keer sy “mag” gebruik om mense daarop te wys dat hulle ander hoër as hulself moet ag), maar veral met dit wat ek weet van Jesus Christus. Keer op keer was sy spel om mag juis om ander te bemagtig: dié mense wat nie vir hulleself kon opstaan nie. Voor ek egter beskuldig word dat ek net weereens ‘n Christen-sousie oor my blogpost bredie gooi, sal ek eerder hierdie skrywe afsluit. Gaan lees egter self die Boek en besluit dan of dit gesaghebbend is of nie.
This entry was posted on Maandag, Junie 14th, 2010 at 8:35 nm and is filed under Bybel, christenskap, Jesus, kerkgeskiedenis, Nuwe Testament.	You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.