Van party dinge moet mense hulle voorpootjies afhou. Jy neuk nie daarmee nie.
Jy vat nie 'n Rembrandt en maak daarvan Kersfeespapier nie. Jy vat nie 'n Jaguar en pimp hom met drukvinne en platserige, breë tekkies nie.
Jy toon die nodige respekte.
Jy vat nie Elvis se sielvolle "Can't help falling in love", smeer hom vol reggae nie en mompel die woorde so afgetrokke asof jy eintlik eerder wou sit en sokker kyk, al is jy 'n UB van oor die 40 jaar.
Jy vat nie Nilsson se intense "Can't live if living is without you" en verander dit in 'n vertoonstuk vir jou tonale fratse nie, al noem hulle die wind Mariah.
Jy vat nie die Bee Gees se se briljante, understated "To love somebody" en gaan versmart dit met soveel kwelende pynpassie dat hulle die ateljee agterna moet uitmop nie, al klink jou naam soos biltong.
Jy vat ook nie Bread se delikate "Everything I own" en gaan pomp dit uit met 'n lekker gemoedelik / lokaal / rustige basghitaartjie / fluitjie / drommetjie nie, al is jy 'n boy met die naam Jors.
'n Mens toon die nodige respekte.
Al die veld is olik
"Hmm," sê die medisyneman. "Hmm," en lig sy swaar kop op.
My hart bons besorg. Is dit griep? Is dit varkgriep? Of, nog erger, want dit klink erg pynlik, is dit voëlgriep?
"Jy het bosluiskoors," sê die man.
Bosluiskoors! Dis nou wat ek oorhet van 'n heerlike naweek se stap, sterrekyk en ontspan in die pragtige Oos-Kaapse boswêreld.
Dit verklaar ook die seer-jeukende kolletjies op 'n paar strategiese plekke.
Die medisyneman lig sy staf op en verklaar: "En jy mag vir sewe dae geen werk doen nie. Nie jy of jou os of jou esel nie."
Brilliant! dag ek. As ek nou net verby hierdie bakleiende impi's in my kop kan kyk, die geswelde kliere, jeukplekke en die sweet en die walpurgisnagte, is die korttermynvooruitsigte eintlik erg prettig.
So, verskoon maar as julle vir 'n paar dae stadiger sal moet lees omdat ek so stadig moet tik. Janklaas is op 'n go-slow strike.
Julie 28, 2009 in Sonder kategorie
Ek het nie 'n kloe wat hierdie woord beteken nie. Maar, dit het daai regte soort bloeddorstige klank van 'n Wagneropera en donderweer. Dit is dus presies die regte woord wat ek nou nodig het, mits julle in gedagte hou dat ek iets grusaams en duisters daarmee bedoel..
Ek het laasnag 'n walpurgisnacht beleef.
Ek het in sweet en koue rondgerol, by die stadsliggies van die hel verbygeloop, en soos 'n vis in die woestyn die droë lug gehap-hap onder die eindelose klanke van Rihanna se Disturbia.
Ek vermoed ek het griep. So, moenie inasem terwyl julle hier lees nie.
Wat kan ek nou nog sê?
Sy weet, sy weet hoe na sy lê
aan ek en myne
en so baie wat ek self nie ken nie.
Sy's nou weer sy,
en nie meer deel
van my smal heelal.
Ek weet, ek weet, ek weet
sy is daar…
Ek reik, ek gryp, ek tas na haar,
maar selfs téénaan haar
is my arms te kort
om haar aan te raak
en in my word
'n lamp 'n vlam wat brand en brand
aan my, en foto's teen die wand
Oplaas het die geluksengel oor Shanaaz geglimlag.
Tot sover was haar volwasse lewe ietwat van 'n nagmerrie. Sy het twee mooi kinders verwek op aandrang van haar gomtor van 'n eggenoot, en moes hulle maar grootliks self grootmaak. Hy het homself op sy beurt besig gehou met karre, ander meisies en die komplekse bendewerkinge van die noordelike voorstede.
Eintlik het sy baie in haar guns gehad. As sy 'n kamer binnekom was dit asof die delikate weefstof wat die beskawing aanmekaarhou skielik 'n lekplek ontwikkel en die mees basiese aardse drange by mans vrystel. Met haar stem, die swaai van haar, die geur en die draai van haar kon sy daardie soort gedagtes nalaat waarmee mens laat snags alleen jou hande vol het.
En toe die geluksengel. Daar het 'n Sweed by die fabriek kom werk. Blykbaar het hierdie manne bepaalde predileksies, en haar vorm, glans en inhoud het guns in sy oë ontvang. Van haar kant af het sy blykbaar gereken 'in die aangesig van jou Sweed sal jy jou brood verdien', terstond haar man verlaat en by die Sweed ingetrek. En hy in haar.
Shanaaz het gestraal. Die Sweed het gesweet en gestraal. Om die waarheid te sê, hy was so ingenome met haar dat, wanneer hy besoekers uit Swede ontvang, hy gereël het dat sy met net 'n handdoekie om haar lyf gedraai die sitmaker sou binnekom, kastig op soek na iets. Dan sou hy die handdoek afpluk en sy sou kamma-verleë en giggelend uitkwispel, onder die eggo's vanuit die gapende oop monde van die verstarde besoekers.
Sy het hierdie stories met groot smaak gedeel met haar kollegas by die werk. Eendag, egter, het die vertellings opgedroog.
Sien, vriend Sweed het skielik ontdek dat Shanaaz se oudste dogter ook die weë van 'n vrou betree het en het homself daar gaan staanmaak.
Krisis. Nou moes daar inderhaas buitelosies vir die twee kinders gereël word. Hierdie paradys was nie gebou vir twee Evas en een slang nie.
Mens sou dink dat die storie daar soort van sou eindig, maar dit het nie. Daar is soort van 'n gelukkige einde. Sien, die Sweed is terug Swede toe, maar hy het Shanaaz saamgeneem. Shanaaz en die bloedjies.
Blykbaar het die koms van sy eie baba baie van die steek uit sy angel gehaal. Daar is groot vrede in die huis en Shanaaz en die kinders praat al fluks Sweeds.
The moral of the story? Slaan my met 'n nat vis as ek weet.
Ek het myself in 'n soort morele dilemma geplaas.
Dit werk so: in Meimaand het ek, ten einde laaste, my eie besware besweer en DSTV aangekoop, die volle toetie. Dit was net mooi betyds vir die kinders se resestyd en was 'n aangename afleiding.
Hoewel daar programherhalings is, is daar tog nog uitstekende programme, en met die fasiliteit om opnames te maak, het ek genoeg programme beskikbaar om myself 'n vakansie lank besig te hou.
En dit is juis die ding. Ek lees nie meer nie en ek blog nie meer nie. As 'n mens aand na aand blootgestel word aan sommige van die beste produkte van die menslike gees en brein, begin jou eie brose skeppinge bra pateties voel. Om die waarheid te sê, daar kom nou bitter min nuwe idees by my op!
Dieselfde ding het so min of meer met my gebeur oor klavier- of kitaarspeel. As 'n mens na ander se voortreflike spel luister, raak jy gefrustreer deur die beperktheid van jou eie vaardigheid en hou mens liewer heeltemal op.
As 'n mens tyd vir jouself het, kan 'n mens begin tob oor pyn, ongeregtigheid, mooi en ou herinneringe. Nou staan ek in 'n vloed van ander se gedagtes en belewenisse en ek is heeltemal oorweldig daardeur.
What to do? Is die moeite werd om ter wille van jou eie gees eerder grense te begin stel? Wat is die nut van jou eie skeppinge in 'n see van nuwe, uitnemende produkte, voortgebring deur van die beste denkers van ons tyd?
Ek het dus nodig om vir myself uit te klaar of daar enige waarde daarin is om jou eie, meer beskeie skeppinge op die mark te stoot as daar dan alreeds so 'n vloed van briljante werke is, gepleeg deur professionele bedrywers van die onderskeie kunste. Ek skat dis die dilemma van enige beginner-kunstenaar.
As ek myself kan oortuig dit het 'n nut, is ek bereid om ernstig te oorweeg om my prioriteite te herrangskik en weer te belê in die binnewêreld van Janklaas die Verskriklike.
Weereens 'n koerant-kwessie.
Ons is ver heen op die pad van groei as ons ons volks-wysgere uit die geledere van ons sangers kies. Steve, Chris Chameleon, Koos Kombuis is so min of meer blykbaar die ghoeroes van ons tyd, as 'n mens kyk na die prominensie wat hulle kry.
Uit my eie bloggery het ek agtergekom dis verslawend om jou eie opinies so uit te sproei. 'n Mens begin jouself selfs mettertyd glo!
Een van hierdie neo-wysgere is Riaan van Heerden. Hy weet te vertel dat saamwoon noodsaaklik is voor die huwelik, sodat jy as't ware weet waarvoor jy jou inlaat as jy dan eindelik trou.
Dis so half sêd as dit waar moet wees. Sou twee geesgenote by mekaar uitkom, lief wees vir mekaar en hulle gesonde verstand gebruik om die ander se leefwyse te verstaan, moet hulle eers die vereiste drie jaar Riaandiens doen voor hulle kan trou. Intussen belê die meisie haar opsies in hierdie man, terwyl die jafel skadeloos 'n nuwe eksemplaar kan gaan uitneem sodra sy diensjare verby is. En, as daar dalk 'n kind uit hierdie diens gebore is, is dit maar die moeder se probleem.
Ek dink my probleem is met sy premis dat vertroudheid met die ander se leefwyse die grootste bydraer is tot huweliksukses. Na my mening is daar nog 'n horde ander faktore ook wat verhoudinge kan verongeluk, soos werksomstandighede, verleidinge, stres, finansies en persoonlikheidsgroei wat net so 'n swaar rol speel en wat selfs nog met die kan gebeur wat hulle verpligte diensjare oorleef het.
Ennieway, nou voel ek ook beter.
Janklaas het met belangstelling die nuwe debat oor Afrikanerorganisasies in Rapport gadegeslaan.
Dit het hom laat dink aan die era in sy prille jeug toe hy ook 'n geit gehad het om hierdie dinge te doen. Sy pa was immers al die jare 'n Groot Broer, al moes Klasie dit eers as volwassene agterkom. Verder was daar altyd die geldige argument dat ander groepe organisasies het wat namens hulle opstaan, hoekom nie ons ook nie?
In hierdie tyd was Janklaas ook al bewus van die teenstrominge, want dit was daar in die vurige jare van hot-en-haar Afrikanerpolitiek. Boeke het oor die onderwerp verskyn en groot ontmaskerings is gepleeg. Klaas was verbaas om sy eie familie se name in hierdie boeke aan te tref.
In hierdie boeke, en in koerantbriewe is die organisasies afgemaak as middele om selfsugtige doelwitte na te streef en eie loopbane te bevorder, wat sekerlik dikwels die geval was.
Nietemin het hierdie organisasies ook begin klink na middele tot verandering, en was daar invloedryke mense aan die stuur wat nuwe, hoopvolle klanke begin maak het.
En so. met die nodige seremonie en swier, en die drink van hoenderbloed by kerslig is Janklaas toe tot die Geledere van die Hogeres verhef, synde van edele inborste (!…!..?), die regte kerk en so aan..
Keer na keer het Janklaas grootoog by vergaderings opgedaag, gereed om as Instrument tot Verandering aangewend te word. Keer na keer moes Janklaas na omsendbriewe sit en luister en na daaropvolgende gesprekke oor die ellende van die huidige situasie, volgens die opinie van 'n klomp bejaarde mans.
Dit was ook gou duidelik dat hierdie groep geen begeerte had om tot enige wesenlike skeppende aksie oor te gaan nie. Dit was gelaat vir die mindere ligte, die wannabes, wat rondgepik het rondom die ligkring van hierdie uitgelesenes. Hulle sou die konserte reël, die musiekfeeste, die skoolpryse en wat nog. Hulle is die ware onbesonge helde van hierdie hele volksopera.
Wel, die eetgoed was altyd lekker. Janklaas het 'n paar gawe mense leer ken, maar stadigaan verveeld begin raak met hierdie dreinering op sy tyd en sy sakgeld. Uiteindelik het Janklaas toe ook die ongehoorde stap geneem om uit hierdie spel te bedank.
Gelukkig is daar ander mense wat hou van hierdie soort stuff. Hulle doen goeie werk. Mag hulle so voortgaan.