Bindweefsel maak onderdeel uit van alle organe van die liggaam van mens en dier. Bindweefsel het 'n steunende, dan wel versorgende funksie. Bindweefsel beskerm die organe en bepaal hul vorm. Die onderlinge beweeglikheid van die organe word deur bindweefsel versorg. Bindweefsel vorm ook die weg waarlangs bloedvate en senu's na die organe gelei word.
'n Belangrike gemeenskaplike kenmerk waarin bindweefsel van ander weefsels onderskei word, is die feit dat bindweefsel uit 'n populasie van gespesialiseerde selle, ingebed in groot hoeveelhede tussenselstof of intersellulêre matriks, bestaan.
Been, kraakbeen, die senings wat spiere aanmekaar heg, die ligamente wat bene aanmekaaar heg en selfs die delikate vesels wat net onder die vel lê en die spanning handhaaf, is almal vorme van bindweefsel al is dit so uiteenlopend.
Die groot verskille tussen die verskillende soorte bindweefsel hang saam met die eienskappe van die matriks wat tussen die selle voorkom. Been is hard en onbuigsaam omdat die beenmatriks hoofsaaklik uit die fosfate en die karbonate van kalsium en magnesium bestaan.
In die matriks van senings is taai, onrekbare wit vesels wat ewewydig aan mekaar lê, terwyl die bindweefsel onder die vel buigbaar is vanweë die geel, elastiese vesels wat dit bevat.
Bloed is 'n besonder interessante vorm van bindweefsel, aangesien die matriks 'n vloeistof is. Die selle dryf amal vrylik in die vloeistof rond, en is nie permanent aanmekaar geheg nie.