Slag van Brittanje (Julie 1940 - Mei 1941) - Nuut - 2022
Julie 1940: Dieslag van Brittanje sal die Slag van Frankryk slaag, 'n maand vroeër verloor. Frankryk is beset terwyl generaal De Gaulle probeer om weerstand te mobiliseer. Hitler, vry in die Ooste danksy die Duits-Sowjet-verdrag, staar nou net Engeland in die gesig. Maar dit was die van Winston Churchill en nie van Chamberlain wat hy besluit het om op sy knieë te sak deur 'n ongekende bombardement, wat Britse moed sou openbaar en die Royal Air Force 'n legendariese plek sou maak nie.
Die plan om Engeland binne te val, is blykbaar voorgestel deur admiraal Raeder, wat Hitler reeds in Mei 1939 opdrag gegee het om 'n langdurige ekonomiese oorlog voor te berei om die Verenigde Koninkryk met die maritieme blokkade te versmoor. . Dit was dus na aanleiding van die verrassende sukses van die Sedan-deurbraak in Mei 1940 dat Raeder, miskien gewaarsku deur die probleme van 'n lang oorlog op see teen die Britse vloot, 'n inval in Engeland voorgestel het, wat voordeel trek uit die vinnige nederlaag van Frankryk, wat maande sou bespaar in die lig van die beplande aanval op die USSR. Hitler word verlei en gee dienooreenkomstig die bevele.
Dit is duidelik dat die Duitse personeel (veral die Duitse vloot en weermag) reeds in 1939 aan hierdie moontlikheid gedink het, maar die moeilikheid van die taak het vir hulle amper onoorkomelik gelyk. In elk geval moes die RAF vernietig word voordat daar aan 'n moontlike troepelanding gedink word. En die vernietiging van die Britse lugmag sou 'n inval moontlik onnodig maak ...
Volgens die voorstel van admiraal Raeder is die Duitse vloot logies weer besig om sake te doen. Dit was egter eers einde Junie 1940 dat die staf en Hitler self regtig daarin belanggestel het en dit verkies het bo 'n ekonomiese oorlog wat te duur was (en nie net betyds nie). Die idee, wat onder andere deur Jodl ontwikkel is, is om 'n aanval te kombineer wat bedoel is om die RAF te verpletter met 'n offensief teen die Britse voorrade; dus sou die Britse bevolking ingee en die landing sou slegs die laaste daad wees van 'n geveg wat reeds in die lug en op see gewen is.
Die Kriegsmarine het egter redelik vinnig begin beden; maar dit verhinder nie dat Jodl aanhou om met nog gewaagde planne vorendag te kom nie. Dit is hy wat sy naam aan die operasie gee: Löwe (Leeu), wat word Seelöwe (Seeleeu). In die lig van uitstel van Raeder, wat die inisieerder was van die idee van 'n inval, was dit logieserwys die mededinger van die RAF, die Luftwaffe, wat die leiding geneem het. Hitler word ongeduldig en beveel dat die operasie teen middel September moet voltooi word! Terwyl Raeder en verskeie weermagoffisiere die Führer aanraai om die aanval tot die volgende jaar uit te stel en 'n offensief in die Middellandse See te verkies, dring Hitler daarop aan en eis dat die Luftwaffe die RAF verpletter; dit sal Operasie Eagle wees. Ondanks die onsekerheid oor die uitslag van die lugoorlog en die steeds twyfelagtige nut van 'n landing, het die voorbereidings voortgeduur tot September 1940 ...
RAF teen Luftwaffe: die lugvlote teenwoordig
Voordat u die Slag om Brittanje self aanpak, is dit interessant om die gebruikte materiaal te hersien, wat van deurslaggewende belang is, miskien net soveel as die strategiese besluite. Die Luftwaffe is bedwelm deur sy merkwaardige oorwinnings in Pole en Frankryk, waar hy sonder veel moeite vyandelike vliegtuie oorgeneem het. Dit maak staat op moderne vliegtuie, beter as (byna) al die kompetisies.
- jag: die belangrikste Luftwaffe-vegter tydens die Slag om Brittanje is die Messerschmitt-109, het 'Emil' gesê, gewapen met twee masjiengewere van 7,9 mm en twee 20 mm-kanonne. Dit is baie vinnig (575 km / h) en redelik manoeuvreerbaar, maar het 'n klein aksieradius. Die ander jagter, Goering se gunsteling, is die Messerschmitt-110 : swaar gewapen (twee 20 gewere, vier 7.9 masjiengewere, een 7.9 mobiele masjiengeweer), met 'n goeie reikafstand, is dit egter lastig teen vyandelike vegters.
- die bomwerpers: die Junkers-87, bekend as "Stuka", het die Franse en Poolse leërs en bevolkings geterroriseer; Gewapen met 'n 500 kg bom of vier bomme van 50 en een van 250, is hy veronderstel om die Britte dieselfde lot toe te dien. Die Junkers-88, Duitse medium bomwerper in elke sin van die woord, moet gebruik word vir 'n wye verskeidenheid missies, onder meer as 'n verkenningsvliegtuig; die veelsydigheid daarvan is dus sy sterk punt. Die Dornier-17 en 215 is van 'n laer gehalte, waarvan die eerste die veteraan was (hy het in die Spaanse burgeroorlog geveg), en albei het onvoldoende bomaanvalle. Die Heinkel-111inteendeel, is die standaardbomwerper van die Luftwaffe; die reeks is egter beperk vir 'n bomwerper wat swaar geword het, maar as medium beskou word. En dit is waarskynlik nie genoeg 'vlieënde vesting' om homself te beskerm teen vyandelike jag nie ...
Die Royal Air Force het intussen hoofsaaklik twee vliegtuie en 'n derde 'wapen' wat minstens so deurslaggewend is tydens hierdie Slag van Brittanje. Die vliegtuie eerste: die Orkaan is die RAF se eerste en mees gebruikte vegter; hy spesialiseer in die onderskep van bomwerpers. Die Spitfire, hy, wat een van die sterre van die stryd (en oorlog) sal word, is in staat om mee te ding met die M-109 : so vinnig is dit meer hanteerbaar en beter gewapen as die Duitse vegter. Maar aan die begin van die Slag om Brittanje het die Spitfire is nog relatief min in die RAF.
Die ander beslissende wapen van die RAF, hierna sal ons terugkeer, is die radar.
Die Luftwaffe gaan aanstootlik aan
Terwyl die eerste weke van die oorlog relatief kalm in Engelse lug was, was die hewige vlug vanaf Duinkerken die begin van werklike vyandelikhede tussen die RAF en die Luftwaffe. Vanaf die begin van Junie 1940 val die Duitse lugmag Engeland aan: ongeveer dertig bomwerpers was op vliegvelde gerig. Die einde van die offensief op Frankryk het stil geraak, maar onmiddellik nadat die wapenstilstandoperasies weer begin het, veral snags.
Die spoed van Frankryk se nederlaag en Engeland se weiering om vrede te maak, het Hitler aangespoor om Operasie Otarie te bespoedig, en veral die voorbereiding daarvan deur die vernietiging van die RAF. Vanaf middel Julie het die Luftwaffe konvooie oor die Engelse kanaal aangeval en die reeds gespanne Britse vegter getoets. Dit is slegs die begin van die groot lugaanval wat Engeland moet ondergaan.
Aan die begin van Augustus kon die Luftwaffe ongeveer 3.000 vliegtuie in lyn stel ('n bietjie meer as 1 000 ingesluit) Ek-109 en 300 Ek-110). Aan die Engelse kant kan ons ongeveer 450 jagters bevorder Orkaan en Spitfire, maar die vordering is beduidend en teen die tweede helfte van Augustus kan die RAF sy vyand teen meer as 700 operasionele vegters en 'n bietjie minder as 300 in die reserwe teëstaan. Ons praat binnekort oor die duisend vlieëniers wat Engeland gered het ... en meer.
Die Britse verdedigingstelsel
Die weke tussen die ontruiming van Duinkerken en die aanvang van die Slag om Brittanje het die Britse kommando nie net toegelaat om sy aantal vegvliegtuie te vermeerder nie, maar ook om sy verdedigingstelsel te organiseer. Die jaggroepe word herontplooi, en bowenal is die radarnetwerk uitgebreid. Hierdie nuwe instrument is nog relatief onopgelei en in sy kinderskoene, maar die RAF-personeel het die belangrikheid daarvan al verstaan. Ten spyte van herhalende swakhede, veral in die bemanning, kan lugmaarskalk Sir Hugh Dowding ook staatmaak op Coastal Command en Bomber Command. Maar die doel van laasgenoemde met sy bomwerpers (hoofsaaklik ongeveer 350 vliegtuie) Blenheim), moet beperk word tot die aanval op Duitse vliegvelde en hawens, waar die toekomstige landingsvloot gestasioneer is.
Die RAF se probleem in hierdie Slag om Brittanje gaan uiteindelik meer oor die inisiatief: laasgenoemde val natuurlik aan die Luftwaffe, terwyl die Engelse lugmag net verdedigend kan reageer. Radar is daar om gedeeltelik te vergoed vir hierdie Britse nadeel. Gelukkig vir Engeland is die verdedigingstelsel baie goed ontwikkel en moet dit reageer op 'n Duitse offensief wat uiteindelik redelik geïmproviseer is vanweë Hitler se ongeduld, wat wil hê dat Operasie Otarie in September moet slaag.
Hitler het uiteindelik ingestem om agroot operasie teen Engeland, eers met 'n massiewe lugaanval, daarna met 'n inval in Operasie Otarie, ondanks twyfel oor die nut daarvan as die Luftwaffe suksesvol sou wees. Engeland is gereed om op Duitse vliegtuie te reageer, danksy sy duisend vlieëniers en hulOrkaan enSpitfire, maar ook danksy 'n nuwe 'wapen', die radar. Sy mense weet nog nie dat hulle ook 'n duur prys gaan betaal nie.
Dit was 10 Augustus en die volgende paar dae dat Goering vir die einde van die RAF beplan het, ten minste in die suide van Engeland. In die eerste dae van Augustus het die Britte dus begryp dat lugoperasies sou begin: die Duitse doelstellings was hoofsaaklik die vliegvelde, geteiken deur dieStuka, sowel as radarstasies. Maar op 12 Augustus was die verliese 31 vliegtuie vir die Duitsers en 22 vir die Britte, terwyl slegs een radarstasie vernietig is en die vliegvelde vinnig gerehabiliteer is!
Op 13 Augustus is "Eagle Day" gemerk: Kent en die riviermonding van Thames word aangeval, gevolg deur Hampshire, Dorset en Wiltshire. Drie Engelse vliegvelde is ernstig geraak, maar niemand het vegters gehuisves nie. Dieselfde nag het 'n bombardement 'n fabriek wat vervaardig, ernstig beskadigSpitfire naby Birmingham. In meer as duisend sorties verloor die Luftwaffe 45 vliegtuie, die Britte slegs 13. Die Duitsers sien dan 'n sukses in hierdie "Eagle Day": hulle dink hulle het 300 vyandelike vegters vernietig, terwyl dit uiteindelik drie keer is minder ...
Die RAF wen die luggeveg
Die volgende dae het die klopjagte voortgegaan, terwyl die Stuka altyd die bomwerpers gelei het. Maar die Engelse vegter reageer met geweld, en die grense van die Duitse ligte bomwerpers, maar ook van dieEk-110 begin om teen gevoel te wordOrkaan en veral dieSpitfire. En die resultate van die bomaanvalle is oor die algemeen onbevredigend.
15 Augustus toon 'n toename in Duitse aanvalle: op hierdie dag het die Luftwaffe meer as 500 bomwerpers en 1270 vegvliegtuie uitgevoer! Hulle verloor 75 vliegtuie, teenoor 34 vir die RAF. Die volgende dag tref hulle die vliegvelde, met 'n mate van sukses, maar ly steeds meer as die Britte.
Die eerste ronde word uiteindelik deur die RAF gewen: in teenstelling met die Duitse skatting wat hulle ongeveer 300 sien, het Dowding nog 600Spitfire enOrkaan ; sy jag het meer as 360 Duitse vliegtuie vernietig! Na nog 'n onbevredigende klopjag op 18 Augustus en 'n rustydperk weens slegte weer, het die Luftwaffe besluit om van strategie te verander. Sy laat vaar die gebruik van die Stuka, gemartel deur dieSpitfire, en fokus op meer binnelandse doelwitte.
Die Londense Blitz
Alhoewel die sukses kwantitatief aan die Britse kant is, is die gemoedstoestand nie op sy hoogste in Dowding se hoofkwartier nie. Die produksie van vegters het nie die verliese vergoed nie, en ook nie die opleiding van Britse vlieëniers nie. In hierdie tempo, en selfs om die Luftwaffe deurgaans groter verliese te berokken, is die oorwinning nie verseker nie.
Die Britte het egter nie geweet dat hul vyande ook betyds beperk is deur hul begeerte om Sea Lion middel September te loods nie. U moet dus hard slaan om die teenstander te laat vou. In die eerste plek verhoog ons die aantal begeleiers rondom die bomwerpers. Dan verander ons die doelstellings: die fabrieke van die vegters word harder getref, net soos die vliegvelde van dieselfde vegters. Begin September begin die werklike toets vir die RAF: dit moet meer en meer bomwerpers in die gesig staar, begelei deur meer en meerEk-109. Reeds voor 5 September is 380 Duitse vliegtuie en 286 Engelse vegters doodgeskiet! Die Engelse jag ondergaan steeds meer kommerwekkende slytasie. Dit is nou die tyd wat die Duitsers gekies het om 'n nuwe teiken te haal: Londen.
Die Luftwaffe se doel is tweeledig: om luggevegte te verskerp om die RAF verder te verswak; om dit te disorganiseer, maar ook die Britse regering deur dit tot in die hart aan te val. Daarbenewens wil die Ryk reageer op 'n Britse aanval op Berlyn, geloods na ... 'n Duitse bomfout op Londen! Die feit dat Berlyn getref is toe Goering gesweer het dat die hoofstad ontoeganklik was, versterk die vasberadenheid van die Luftwaffe verder ...
Op 7 September 1940 het 300 bomwerpers begelei deur 600 vegters die Engelse hoofstad aan die brand gesteek. Die Londense inwoners noem die aanval toe die "Blitz", met verwysing na die Blitzkrieg wat hul Franse bondgenote gely het. Aan die Duitse kant is ons oortuig dat die staatskaping nader kom en dat die landing sal kan plaasvind. Maar aan die Britse kant is daar ook vrees vir die dreigende inval, en aanvalle op Duitse hawens word al hoe sterker.
Die tyd is op die Luftwaffe
Die bombardement van Londen duur die volgende dae (en nagte) voort, slegs bedaar deur 'n paar slegte weer en deur die moedige reaksie van die Engelse jag. Maar die tyd is aan die gang vir die Britte: Operasie Otarie moet tien dae van stapel gestuur word na die effektiewe ineenstorting van die RAF, en dit is ondanks die verliese nog nie seker nie. Hitler wou hê dat hierdie inval middel September moes plaasvind; hy het die Luftwaffe 'n verdere vertraging gegee, maar slegte weer het hom teëgekom, wat verdere massiewe klopjagte op 12 en 13 September verhoed het. Uiteindelik is die landing geskeduleer vir 27 September, die laaste gunstige getygdag vir weke. Intussen kry Bomber Command-klopjagte op Duitse vaarte steeds meer resultate ...
Op 15 September het die Engelse jaagtog 'n nuwe klopjagpoging op Londen sterk verminder, aangehelp deur radars wat vyandelike golwe van ver af raakgesien het en 'n beter organisasie van die reaksie moontlik gemaak het. Ander Engelse stede (Liverpool, Manchester, Bristol, ...) is weer getref, sonder veel sukses. Dit was nog 'n terugslag vir Goering se Luftwaffe, en selfs die dodelikste dag in die Slag van Brittanje aan die Duitse kant.
Die Slag van Brittanje, 'n keerpunt in die oorlog?
Dit is nou seker dat die Luftwaffe nie die RAF in die bestemde tyd sal kan vernietig nie. En met die RAF wat nog staan, is die inval in Engeland ondenkbaar. Op 17 September het Hitler dus besluit om Operasie Otarie uit te stel. Skaars 'n maand later, op 12 Oktober 1940, het hy dit uitgestel na die lente van 1941. Intussen sal hy ander bekommernisse gehad het ...
Die Führer-bevel beteken egter nie die einde van die Slag om Brittanje nie. Woedend, het lugmaarskalk Goering die klopjagte die volgende weke voortgesit, altyd met Londen as sy belangrikste teiken. Maar steeds het die beroemde Engelse weer, wat vir die goeie dae deur die RAF opgemaak is, steeds die Duitse strooptogte verswak, ondanks die lyding wat die burgers gely het. Tussen 7 September en 30 September 1940 verloor die Luftwaffe meer as 400 vliegtuie teen 242 aan sy Britse eweknie! Die besluit van Hitler op 12 Oktober het Goering se hoop begrawe, en terselfdertyd beplan hy om Brittanje binne te val.
Die oorwinning van laasgenoemde is duidelik en bring 'n paar elemente vir die toekoms: sy mense het 'n moed en vasberadenheid geopenbaar wat legendaries sou word; sy vlieëniers het vaardigheid en heldhaftigheid getoon, aangehelp deur 'n heilige Spitfire, een van die beste vegters van die konflik; die radar word 'n noodsaaklike oorlogsinstrument.
Engeland het egter baie gely: baie van sy ervare vlieëniers het omgekom, maar dit was meestal burgerlikes wat Duitse woede gely het. Gedurende September word die meeste sentrums van die groot Britse stede hard getref. In November word die bombardemente op burgerlike gebiede, nie noodwendig industrieel nie, geïntensiveer, met byvoorbeeld die marteldood van Coventry op 14 November. Tot Mei 1941 het die Britse bevolking getreur oor die dood van 40,000 van hul eie in hierdie bomaanvalle.
Die einde van die Slag om Brittanje en die Blits was uiteindelik te wyte aan die opening van die Oostelike Front in die lente van 1941, en die Sowjet-weerstand wat gevolg het. Die Slag om Brittanje, wat deur skaars duisend RAF-vlieëniers geveg is (waaronder 400 dood in aksie), is die eerste terugslag wat Duitsland ervaar het, lank voor El-Alamein of Stalingrad. Die sukses van Operasie Seeleeu in September 1940, soos deur Hitler gewens, sou die Ryk in staat gestel het om al sy magte in die Ooste-stryd te werp, en ons kan aanvaar sonder om te verdwaal dat die uitslag van die die tweede wêreldoorlog sou ongetwyfeld baie anders gewees het ...