Geskryf deur S. Brent Rodriguez-Plate
'N Stilbeeld uit die 1946-klassieke' It's A Wonderful Life '. Nasionale Telefilm Associates
As u een van die mense is wat hierdie aand met 'n warm appelkoekie gaan sit om 'n vakansiefilm te sien, is u nie alleen nie. Vakansiefilms is vasgevang in die wintervieringe van Amerikaners.
Die New York Times verslae 'n massiewe toename in nuwe vakansiefilms hierdie jaar. Disney, Netflix, Lifetime en Hallmark is nou regstreeks kompetisie vir die kykers se aandag, met sowel nuwe vrystellings as herhalings van die klassieke.
Vakansiefilms is so gewild, nie net omdat dit 'ontsnap' is soos ek nie navorsing oor die verhouding tussen godsdiens en bioskoop argumenteer. Inteendeel, hierdie films bied kykers 'n blik op die wêreld soos dit kan wees.
Kersfeesflieks as refleksie
Dit geld veral vir Kersfeesfilms.
In sy 2016-boek "Kersfees as godsdiens, 'Die godsdienstige wetenskaplike Christopher Deacy verklaar dat Kersfeesfilms optree as 'n "barometer van hoe ons wil leef en hoe ons onsself kan sien en meet."
Hierdie films bied 'n verskeidenheid portrette van die alledaagse lewe, terwyl dit etiese waardes en sosiale maniere bevestig.
Die 1946-klassieke "Dit is 'n wonderlike lewe"- oor 'n man wat verlang om te reis, maar in sy kinderdae bly sit - verteenwoordig visioene van 'n gemeenskap waarin elke burger 'n belangrike komponent is.
'N Ander film wat hierdie tyd van die jaar gereeld herhaal word, is 2005 se "Die Family Stone"Wat die botsings van 'n meestal gemiddelde gesin uitbeeld, maar vir die kykers wys dat daar met rusie gewerk kan word en dat harmonie moontlik is.
Die Britse vakansiefilm 2003 "Love Actually, 'Wat die lewens van agt paartjies in Londen volg, bring die meerjarige tema van romanse en die verhoudingsproewe vir kykers aan die kykers.
Vakansiefilms skep alternatiewe realiteite wat ons troos. DGLimages / Shutter
Fliek kyk as ritueel
Terwyl vakansiefilms kykers na 'n fiktiewe wêreld bring, kan mense hul eie vrees en begeertes oor eie waarde en verhoudings deurwerk. Sulke films kan vertroosting, bevestiging en soms selfs moed bied om deur moeilike situasies te werk. Die flieks bied hoop om te glo dat dit alles op die ou end in orde kan wees.
As mense sien dat 'n deel van hul eie lewens op die skerm ontvou, werk die siening op 'n manier wat opvallend ooreenstem met hoe 'n godsdienstige ritueel werk.
As antropoloog Bobby Alexander verduidelik, rituele is aksies wat mense se alledaagse lewens transformeer. Rituele kan 'gewone lewe oopmaak vir 'n uiteindelike werklikheid of een of ander transendente wese of krag', skryf hy in die versameling "Antropologie van godsdiens. "
Byvoorbeeld, vir die Jode en Christene, as u die sabbatdag ritueel hou deur etes met die gesin te deel en nie te werk nie, word dit verbind met die skepping van die wêreld. Gebedsrituele in die Moslem-, Christelike en Joodse tradisies verbind diegene wat bid met hul God sowel as met hul medegelowiges.
Vakansiefilms doen iets soortgelyks, behalwe dat die 'transendente krag' wat hulle kykers laat voel, nie oor God of 'n ander opperwese gaan nie. In plaas daarvan is hierdie mag meer sekulêr: dit is die krag van familie, ware liefde, die betekenis van die huis of die versoening van verhoudings.
Flieks skep 'n geïdealiseerde wêreld
Neem die geval van die 1942-musiekblyspel "Holiday Inn. "Dit was een van die eerste films - na die verskillende tydperke weergawes van Charles Dickens se 'A Christmas Carol' - waar die intrige Kersfees as agtergrond gebruik het, die verhaal vertel van 'n groep vermaaklikes wat by 'n plattelandse herberg vergader het.
In werklikheid was dit 'n diep sekulêre film oor romantiese belangstellings, begelei in 'n begeerte om te sing en dans. Toe dit vrygestel is, was die Verenigde State 'n jaar lank ten volle betrokke by die Tweede Wêreldoorlog en was die nasionale gees nie hoog nie.
'N Stil uit die film' White Christmas. Klassieke film / Flickr, CC BY-NC
Die rolprent het nie as 'n klassieke film bestaan ​​nie. Maar Bing Crosby se lied "White Christmas," wat daarin verskyn het, het vinnig in die vakansiebewussyn van baie Amerikaners geëns, en 'n 1954-film genaamd "White Christmas'Beter bekend geword.
As historikus Penne Restad sit dit in haar 1995 boek 'Kersfees in Amerika', bied die kroning van Crosby die 'tipiese uitdrukking' van die vakansie, 'n wêreld wat 'geen donker kant het' nie - een waarin "oorlog vergeet word."
In daaropvolgende Kersfeesfilms is die hoofplotte nie in die konteks van oorlog opgestel nie, maar tog is daar tog dikwels 'n stryd: die oorwinning van 'n materialistiese, geskenk-koop en geskenk-gawe soort vakansie.
Flieks soos "Jingle al die pad, ""Dek die sale"En"Hoe die Grinch gesteel Kersfees"Konsentreer op die idee dat die ware betekenis van Kersfees nie in die opwindende verbruikerisme lê nie, maar in welwillendheid en gesinsliefde.
Dr Seuss se beroemd grou grinch dink hy kan Kersfees vernietig deur al die geskenke weg te neem. Maar terwyl die mense sonder geskenke bymekaarkom, pak hulle hande en sing terwyl die verteller aan kykers sê: 'Kersfees het in elk geval gekom.'
'N Toneel uit die TV-film 1966 "How the Grinch Stole Christmas!"
'Dit gaan goed met die wêreld'
Alhoewel Kersfees 'n Christelike vakansie is, is die meeste vakansiefilms nie tradisioneel godsdienstig nie. Daar is amper nooit sprake van Jesus of die Bybelse opset van sy geboorte nie.
As mediastudie John Mundy skryf in 'n 2008-opstel, "Kersfees en die films," "Hollywood-films konstrueer Kersfees voort as 'n alternatiewe werklikheid."
Hierdie films skep werelde op die skerm wat positiewe emosies aansteek terwyl hulle 'n paar lag bied.
"A Christmas Story, "Van 1983, was nostalgies vir kindervakansies toe die lewe eenvoudiger gelyk het en die begeerte na 'n Red Ryder-luggeweer die belangrikste ding ter wêreld was. Die plot van 2003 se "Elf"Konsentreer op die soeke om weer met 'n verlore pa te verenig.
Uiteindelik, soos die verteller laat in "'n Kersverhaal" sê - nadat die gesin 'n ernstige onheilspellende ongeluk oorkom het, is die geskenke oopgemaak en hulle het vir kersgans bymekaargekom - dit is tye wanneer "alles reg is met die wêreld. "
S. Brent Rodriguez-Plate, medeprofessor in godsdienstige studies en film- en mediastudies, op spesiale afspraak, Hamilton College