DIE NATUUR EN TEMPERAMENT VAN DIE RAS DUITSE HERDER - OPLEIDING - 2020
Karakter en temperament van die Duitse herder
Die kompleks van goed gedefinieerde geestelike eienskappe wat maklik is om te evalueer, is die vitaliteit, fermheid, gehoorsaamheid, militantheid, sensitiwiteit, lojaliteit en ander ewe belangrike eienskappe.
Hul teenwoordigheid in die regte mate en in perfekte verhouding skep die geestelike balans waaroor ons gepraat het. Oorweeg sommige eienskappe. Vivacity is die spoed waarteen 'n hond reageer op eksterne stimuli: positief of negatief. Hoe vinniger die reaksie, hoe meer lewendig hond temperament. Hierdie kwaliteit word gevorm deur die genotipe, dit is van die ouers geërf.
Ander karaktertrekke van 'n Duitse herder kan grootliks deur die mens geskep word.. Kom ons sê 'n Duitse herder moet gehoorsaam wees. Om gehoor te gee aan 'n persoon is om hom as die leier van die pak te herken. Herderhond het 'n aangebore begeerte om die leier te gehoorsaam, van hom te leer, op hom te vertrou. Maar daar sal geen gehoorsaamheid wees as die dier nie gemeenskap het nie, dit wil sê die hond se begeerte om 'n persoon te beskou as dieselfde skepsel.
Die Duitse Herder moet 'n groot gevoel van gemeenskap hê met die persoon. Om hierdie gevoel te ontwikkel, is die teler se taak. Van die 4de tot 8ste week van die puppy lewe, moet hy hulle beroer, laat hulle reuk, speel met hulle. Hierdie proses heet imprinting. Hy is noodsaaklik. 'N Hond wat nie imprinting ondergaan nie, sal onbetaalbaar wees en sal nie opgelei word nie. Sonder nuuskierigheid is die hond apaties en nie in staat om te leer nie.
Duitse Herder Puppyen nuuskierig van aard, maar die eienaar kan sy nuuskierigheid ontwikkel deur elke keer die hondjie nuwe stimuli te bied. As 'n hond gedwing word om 'n saai, eentonige lewe te lei, sal sy nuuskierigheid verdwyn. Ons draai na die aggressiwiteit en militantheid - die nodige eienskappe van 'n dienshond.
aggressie - dit is die hond se reaksie op die bedreiging vir homself, vir sy grondgebied en vir mense wat dit liefhet. Op sigself is aggressie nie sleg nie en is dit nie goed nie, dit is net 'n impuls. Hy kan veroorsaak en veg en vlug. Die hond sal net die geveg kies as dit 'n militantheid het, dit is die vermoë om die bedreiging te hanteer en nie weg te hardloop nie. Agressiwiteit is 'n belangrike geneties-vasgestelde gehalte. 'N Persoon kan hom nie sterk beïnvloed nie. Combatisme, integendeel, kan verhoog of verminder word deur die mens.
Om hierdie kwaliteit in 'n hond te ontwikkel, is dit nodig om die hondjie altyd die tou-oorlogswedstryd te wen. Dan moet 'n volwasse Duitse herder toegelaat word om met 'n valse misdadiger in gevegte te wen en gee haar 'n armband as 'n trofee as 'n beloning. As 'n persoon wat die rol van 'n misdadiger speel, 'n fout maak: hy sal nie aan die hond gee of haar in die eerste les laat seer nie, en selfs 'n pugnacious hond van nature sal hom oortuig dat vlug verkieslik is om te veg.
Die geringste glip is genoeg om die Duitse herder, veral die jong, te bederf. Daarom moet opleiding altyd onder leiding van spesialiste uitgevoer word. Daar moet kennis geneem word dat opleiding selfs vir metgeselle honde nodig is. Nie opgeleide hond nie - nie vol nie. Haar verstand is gesluit om haar verstandelike vermoëns te verbeter en uit te brei.
Natuurlik, metgesel honde moet nie dieselfde rekords soek as die honde wat aan kompetisies deelneem nie. 'N Eenvoudige studiekursus vir 'n troeteldier en eienaar is genoeg om die sielkunde van die dier beter te verstaan ​​en dit te laat sien.
Onthou dat die vermoëns groot is. Die Duitse herder is immers die veelsydigste hond in die wêreld. Dit is ideaal in bykans enige rol: van die rol van 'n gids vir blindes, waarvoor 'n groot selfbeheersing nodig is, en eindig met die rol van 'n vegter teen diewe, waarmee die sensitiefste en kwaadste hond kan hanteer.