🥇 ▷ Rad Review: die voortreflikste man! ✅
Rad Review: die voortreflikste man!
Na verskeie onsuksesvolle pogings in die skepper van Double Fine en die super verslawende uitgewer Bandai Namco roguelike bly, het die diepe omroeper van die speletjie-omroeper my gesê dat ek nie regtig ‘gelukkig’ is nie. En alhoewel ek dieper gevoelens gevoel het as wat iemand kon bereken, tik die man met sy vingernael op die kop: ek was eintlik ‘moenie behaag nie’. Dit is omdat Rad dikwels ‘n moeilike spel is en ek nie ‘n baie talentvolle videospeler sou noem nie, hoewel ek ‘n groot deel van my lewe daaraan gewy het om hierdie medium te speel. En as ek hier heeltemal deursigtig is, erken ek dat my eerste beurt so lank as vier minute geduur het – dit is 240 sekondes. En alhoewel ek in drie dosyn my kreupelheid probeer regmaak het sedert my eerste avontuur, kan ek nie sê dat ek baie verbeter het nie. Ek hou daarvan om die ewekansigheid van prosedurele gegenereerde vlakke te blameer. Ja, dit is dit.
Kortom, Rad ondersoek wat gebeur as die wêreld ‘n tweede apokaliptiese scenario ervaar terwyl hy uit die eerste apokalips probeer kom. Geen wonder dat die mensdom in sy geheel nie belowend lyk nie, daarom het die sogenaamde Menders u ‘n missie toevertrou: vind ‘n nuwe bron van krag wat mense sal help om bo hul huidige stasie uit te styg en die planeet weer te beheer. Die wêreld bevat ontelbare afskuwelike mutante en bisarre gevare wat elkeen jou behoorlik wil doodmaak. Dit beteken natuurlik dat u baie wapens en baie gesondheid het om u aan die einde van die reis te lei, of hoe? Geen. U begin met ‘n baseball bat en drie harte van gesondheid – dit is alles. Natuurlik, jy kry nogal slim mutasies onderweg, maar as jy aanvaar dat jy die karakter se vlak kan verhoog. En as u sterf, is dit al – u en u digitale metgesel het weer op bestelling gekom, met baie min te wys vir u pogings.
Ek sal die eerste een wees wat erken dat Rad se uitgangspunt – en roguelike in die algemeen – op papier miskien nogal ongelukkig klink. Maar waar kontemporêre roguelike, soos The Binding of Isaac en Enter the Gungeon, skyn vanweë hul kunsstyl en die enorme hoeveelheid plesier wat hulle bied. Alhoewel Rad jou ernstig sal straf met ‘n knipoog van ‘n enkele gemuteerde wimpers, kom jy steeds terug vir meer kleurvolle pyniging, nie net omdat jy ‘n klein dingetjie is vir die straf van videospeletjies nie, maar omdat hierdie verdomde spel so opwindend is. Die stryd is knapperig en sterk, die bevordering van die geselekteerde karakter gee ‘n goeie skop dopamien, die ontvangs van ewekansige versterkings deur mutasies word nooit oud nie, en die verkenning van die prosedure-gegenereerde landskap is altyd vars en opwindend, selfs ure se spel. En as u stadig maar seker ‘gud gud’ in Rad begin, kan een van u lopies u miskien ‘n soort kromme gooi wat u proses (en miskien u geduld) skielik sal stop. Ja, u sal baie frustrasie ervaar as u Rad speel, maar dit vernietig nooit plesier nie.
Visueel lyk Rad fantasties. Soos u kan sien uit die helde, jargon, tegnologie en popkultuur wat in die spel verskyn het, het die wêreld amper in die 1980’s geëindig. Die spel gebruik hierdie feit om ‘n wêreld te skep wat lyk asof dit ‘n lang, eindelose mynveld van popkultuur is sonder om triviaal of tematies snaaks. U versamel byvoorbeeld kassetbande om as geldeenheid te gebruik, en diskette laat u kiste oopmaak en grotte binnekom. Enorme CRT-televisies versprei die landskap, en die ou Pac-Man-kabinet is in die middestad. Die agterkom van boë en verwysings wat deur die 1980’s geïnspireer is, sal egter nooit oud word nie, deels danksy die grafiese styl versadig met neonligte. Ek weet nie wanneer presies iemand besluit het dat ons kollektiewe post-apokaliptiese toekoms in ‘n see van neonkleure moet swem nie – Far Cry New Dawn en Rage 2 het hulle ook onlangs ingeteken op hierdie kleurpalet – maar kopieer dit nou eers. Die kolle van neonpienk, groen en oranje laat die wêreld vreemd en vreemd lyk, en dan lyk alles natuurlik en organies in die verhaal wat Rad wil vertel.
As dit kom by spel, moet u vroeg aanvaar dat baie van u suksesse uiteindelik op geluk neerkom. Van my beste toetse het neergekom op die soort mutasies wat ek vroeg ontvang het, en die manier waarop die vlakke moeiteloos op die plek gelyk het. Op ander tye het dit gelyk asof die spreekwoordelike middel teen die toekoms van die mensdom gestapel is, en ek het gesukkel om met ‘n ongeskonde jong vel die eerste vlak oor te gaan. Gelukkig probeer Rad die gevoel van verlies en wanhoop omseil deur verskillende spelmeganismes te ontsluit – byvoorbeeld, u kan “eienaardighede” in u ratte sit wat die spel op klein maniere verander – en ‘n wapen wat u tydens u avonture kan gebruik. Tussen vlakke kan u kassette in u bankrekening deponeer, wat u dan kan onttrek en spandeer in die wêreldhandelwinkel, wat u voorraad verhoog, hoe meer mal u raak. Rad gee jou stadig wonderlike instrumente wat jou sal help om te slaag in die missie om die planeet te red, maar net soos in die regte wêreld, kom jou vermoë om dinge te kombineer soms tot geluk, wat hierdie ervaring soms ‘n bietjie kan verswak.
Maar selfs al lyk u lewe in die Sowjets nutteloos, as u weet dat u baie vreemde mutasies op die horison het – alles van die boemerangarm tot die vreemde outjie wat op sy rug sit en vyande skiet – maak dit alles die moeite werd. En selfs as u nie mutasies kry wat u lopies langer hou nie, as, sê, byvoorbeeld 10 tot 15 minute, het u ten minste ‘n omroeper in die spel om u te vermaak. Sommige mense het miskien genoeg gehad om na hierdie vreemdeling te luister met ‘n lae basstem en dinge soos “Floppy Key!” Herhaal. Of “Paaaaaaaaaauau” oor en oor, maar dit het my vinnig vermaak toe die aanloop skynbaar nie van my beste was nie. Natuurlik het hy ‘n paar keer genoem dat ek nie ‘gelukkig’ was nie, maar ek het hierdie man vinnig vergewe. Want soos ek vroeër gesê het, was hy nie verkeerd nie. Ek is beslis nie baie gelukkig nie.
Soos u kan weet, was ek baie lief vir Rad en gaan ek nie gou hierdie neon-oorstroomde geveg prysgee nie. Ek sal miskien die spel ongeveer ‘n dag moet verlaat wanneer ek ‘n reeks slegte lopies kry, maar ek weet dat ek binnekort sal terugkeer na die harde post-apokaliptiese landskap vir meer avonture en strawwe strawwe. Laat ons nou een ding verduidelik: as jy nie van roguelike motorfiets hou nie en dat hulle willekeurig is, sal Rad nie van plan verander nie – hy neem die spesie-verwante leidrade en filtreer dit net deur die 1980’s. As jy Issac haat, en jy absoluut nie enige tyd in die kerker wil gaan nie van u lewe, miskien is dit in u beste belang om weg te bly van die Raad. Ongeag of ons nostalgiese kinders van die tagtigerjare is of mense wat net van hierdie perfekte wedloop wil jaag, het Double Fine en Bandai Namco een van die onvergeetlikste roguelike-rasse van hierdie geslag geskep.
Hierdie oorsig is gebaseer op die PlayStation 4. Weergawe is deur Bandai Namco aan ons gegee.