Jy Is Nie Alleen Nie. Vind God In Ons Gebrokenheid
Maart 15, 2017 Maart 14, 2017 liefgodgrootliks2015
Deur Whitney | Maart 15, 2017
Sy liggaam was gebreek. Letterlik.
Ons het geluister na die ongevalle dokter terwyl hy die toestand van my man se skouer, wat nou in té veel stukkies was om te tel, beskryf het. Een klein misstap op die winter ys en ‘n slegte val het nie net bene versplinter nie, maar ook die volgende paar maande van ons lewens.
Nie een chirurg in ons dorp wou aan hom raak nie; die breuke was te erg. Na agt dae van besoeke aan spesialiste en wag, het ‘n trauma span uiteindelik die lang proses aangepak om Tyler se skouer weer aan mekaar te sit. Dit was ‘n raar en gevaarlike chirurgie. Groot spiere sou losgemaak word, senuwees sou afgesny word, en penne en plate en skroewe sou geplaas word in plekke waar dit eenvoudig nie pas nie. Geen beloftes is gemaak of hy weer die gebruik van sy skouer, arm of hand sou hê nie.
En dus het ons na God toe uitgeroep terwyl ons in die storm gewag het.
Ek gaan nie jok nie, dit is ‘n versoeking om in die wagtydperk te vra, hoekom? “Hoekom ons?” “Hoekom nou?”, in plaas van, “Wat wil U in ons groei, Here?”
Dit is ‘n versoeking om in die wagtydperk bekommerd te wees: om vooruit te spring na al my onseker môres, in plaas daarvan om te vertrou in die werk wat God vandag in my wil bewerkstellig.
Dit is ‘n versoeking om te dwaal in die wagtydperk: in rebellie of in my eie verwronge weergawe van onafhanklikheid, in plaas van om te rus in die volkome soewereiniteit en voldoendheid van my Verlosser.
Maar o, die troos van ‘n barmhartige Verlosser wat ons nooit los nie – en ons nooit los soos Hy ons gevind het nie. In ons gebrokenheid, het Hy begin om ons te wys dat ons behoefte baie dieper was as net fisiese genesing. In ons gebrokenheid – ons groter swakhede nou blootgestel deur hierdie gekraakte beendere – het Hy verlang om nader aan ons te kom en ons liefdevol heel te maak, meer soos Hy as wat ons ooit was.
Op die eerste dag van Tyler se rehabilitasie, het ek geskryf:
“Trane het teen my wange afgerol terwyl ek geluister het na sy rehabilitasie doelwitte. Vandag het ek gehoor hoe ‘n onafhankilike man hardop sê dat hy sy arm hoog genoeg wil kan oplig sodat hy sy hare kan was. Ek het gehoor hoe ‘n getroue man sy begeerte uitspreek om in ons tuin te werk, en dinge in en rondom die huis reg te maak. Ek het ‘n toegewyde pa gehoor droom om te kan swem en saam met sy seuns bofbal te kan speel. Ek het ‘n passievolle dienaar hoor sê dat hy enige iets sal gee om dromme te kan speel saam met die aanbiddingspan. In die laaste paar weke het hy ongelooflike pyn en daaglikse beperkinge verduur, met nouliks ‘n klagte. Inteendeel, ek het nederigheid, moed, dankbaarheid, volharding en ‘n doelgerigte toewyding om nie hierdie beproewing te verspil nie, gesien. Vir ‘n egpaar wat koppig is, selfonderhoudendheid, orde en die strewe na uitnemendheid liefhet, het hierdie pad definitief sy karaktervormende oomblikke. En miskien, net miskien… is dit presies waar God ons wil hê. Jesus, hou aan om ons te verander om meer soos U te wees… vir ons beswil en U glorie. Daar is baie hoop reg hier. En dus verander my trane vinnig na vreugde, want die enigste plek waar ek wil wees, is in die voldoendheid van God se genade en krag…”
Wat daarvan as ons onsself oorgee, in plaas van om vrae te vra?
Wat daarvan as ons vertrou, in plaas van om bekommerd te wees?
Wat daarvan as ons rus, in plaas van om te dwaal?
O, Hy mag ons definitief vra om moeilike dinge te doen in die proses. Doen dit met die krag van Christus in julle. Maar wat as ons net stop en die nabyheid en vermoë van Jesus met ope arms aanneem, in plaas van om net ongeduldig in te spring en te probeer om hierdie ding reg te maak, of dit weg te wens? Ons kan rus, want ons wandel hierdie pad nie alleen nie. Daar is niemand meer gekwalifiseer om na aan ons te kom en ons te red, as die Een wat ons gemaak het, en wie se liggaam vir ons gebreek is nie.
Toe sy reis van gebrokenheid net begin het, was Tyler se gebed:
“Dankie God, dat U my lewe so mildelik geseën het. Vir U geskenk van verlossing en dat U my nooit in die steek laat of my alleen laat nie. Ek is onvolmaak. Dankie dat U my pas vertraag. Dankie dat U perspektief voorsien. U het alreeds begin om iets van die groter doel wat U vir my het in hierdie ervaring, aan my te openbaar. Laat my ore en oë oop wees en my wil nederig bly soos ek op hierdie pad van afhanklikheid aan U wandel.”
Of dit ons gebroke liggame, ons gebroke harte of ons gebroke verhoudings is, gebrokenheid kan slegs in God se ekonomie so pragtig word. Omdat Jesus ‘n weg geskep het, kan ons gebrokenheid ons meer bewus maak van Sy teenwoordigheid en, deur Sy genade, ons een tree nader bring aan waar Hy wil hê ons moet wees.
“Wanneer ons magteloos is om iets te doen, is dit ‘n groot vreugde dat ons kan kom en in die vermoë van Jesus kan instap.” – Corrie ten Boom
Dit is tyd om te rus, jy wat gebroke en vermoeid is. Jy is nie alleen nie…
Kom ons praat: Loop jy tans deur diep waters? Laat die waarheid in hierdie lied oor jou vermoeide siel afspoel, en laat weet ons in die kommentaar hoe ons span vandag vir jou kan bid…
Previous postWeek 1 Naomi & Verlies
Next postVerlies en Eensaamheid