Vir die elemente is die mass van 1 mol goed bekend en word gewoonlik weergegee in die periodieke tabel. Die massa van 'n atoom word vrywel geheel bepaal deur die aantal nukleone in die kern, omdat die elektrone baie min massa besit:
Die molekulêre en die molêre massa vir Cl2 is dus nie heeltemaal dieselfde begrip nie. Die molekulêre massa kan 70, 72 of 74 wees afhankelik van die isotoopsamestelling van die molekuul. Die molêre massa is daar 'n gemiddelde oor.
Indien die stoigiometrie van 'n stof bekend kan die molêre massa eenvoudig met die atomêre massas van die periodieke tabel uitgereken word. Byvoorbeeld vir CCl4 het ons 12 vir C en 4*35,5 vir Cl = 154 [g/mol].
Indien dit nie bekend is nie, is daar 'n aantal metodes om die molêre massa te bepaal, 'n Aantal daarvan is nou van louter histories belang of van beperkte toepassing. Hulle word die kolligatiewe eienskappe genoem. Hulle het die voordeel nie van yking afhankelik te wees nie. Een daarvan, osmometrie, word vandag nog gebruik. Ander kolligatiewe metodes werk net vir 'n taamlik klein molêre massa en dit is vandag nie meer interessant nie.
Massaspektrometrie kan egter vandag nie alleen die molêre nie, maar ook die molekulêre massa bepaal.
Vir baie groot molêre massas soos van polimere bestaan daar chromaografiese metodes soos SEC, wat dit kan bepaal, maar dit is 'n metode wat yking met stowwe met 'n bekende molêre massa vereis.