Beriberi - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
beriberi is 'n siekte wat veroorsaak word deur tiamien (vitamien B1) tekort. Dit beïnvloed 'n verskeidenheid organe en stelsels van die liggaam, insluitend die senuweestelsel, spysverteringstelsel, hart en spiere. As dit nie behandel word nie, is dit dodelik.
Beriberi kom nie gereeld in ontwikkelde lande voor nie, maar hou verband met alkoholisme en spysverteringskanaal-afwykings daar. Beriberi is endemies, en die hoeveelheid kan redelik hoog wees in 'n aantal ontwikkelende lande, insluitend gebiede in Asië, waar mense op gepoleerde rys bestaan, waarin die buitenste, voedingsryke skaaf verwyder word (Chamberllin en Narins 2005).
Beriberi besin oor persoonlike en sosiale verantwoordelikheid. Individueel moet u na regte voeding soek en te veel afhanklik wees van een spesifieke voedsel, of dit nou nie-verrykte witrys of alkohol is. Samelewingsverantwoordelikheid omvat die behoefte aan voedingsopvoeding en verryking van produkte soos witbrood en witrys, sowel as ander aktiwiteite wat behoorlik besorgd is vir ander. Daar is baie gevalle waar jong trekarbeiders in Asië skielik sterf (shoshin beriberi) as gevolg van witrys. Of dit nou is as gevolg van hul eie keuse van hierdie goedkoop stapelvoedsel, of omdat dit deur die werkgewer verskaf word, maar die werkgewers het nietemin die verantwoordelikheid om hul werkers te versorg.
Oorsig en voorkoms
Tiamien (of tiamien) is een van die B-vitamiene, 'n groep chemies onderskeibare, wateroplosbare vitamiene wat ook riboflavien, niasien, pantoteensuur, piridoksien, biotien, foliensuur en ander insluit. Tiamien is noodsaaklik in klein hoeveelhede vir menslike gesondheid. Dit is 'n integrale deel van die ingewikkelde koördinering van die Krebs-siklus, wat die belangrikste biochemiese proses is om energie uit glukose, aminosure en vet te onttrek (Podel 1999), en dit is nodig vir normale groei en ontwikkeling en om die funksionering van die hart en senuwees en spysverteringstelsels. Tiamien dien as 'n ko-ensiem in die weg om NADPH en die pentose-suikers deoksiribose en ribose te sintetiseer, waarvan die latere twee die suikers vir onderskeidelik DNA en RNA is.
Aangesien dit wateroplosbaar is, kan tiamien nie in die liggaam geberg word nie; as dit eers geabsorbeer is, word die vitamien in spierweefsel gekonsentreer. Van die goeie bronne van tiamien is verskillende groente, insluitend peulgewasse en groen ertjies, sowel as lewer, neute en gis. Die aaluronlaag ongepoleerde rys is 'n ryk bron. In die ontwikkelde lande word baie voedselsoorte met vitamien B verryk1.
Thiamine is die eerste keer in 1910 in Japan ontdek as gevolg van navorsing oor hoe rysemels die pasiënte van beriberi. Tot op daardie tydstip was dit 'n raaisel waarom beriberi soveel mense van alle ouderdomme in Asië aangetas het, en eers in die vroeë 1900's het dit besef dat rysemels iets bevat om dit te voorkom. In baie lande in Asië was daar afhanklikheid van wit (gepoleerde) rys as 'n stapelvoedsel, met wit rys wat geproduseer is deur die semels, wat die meeste van die tiamien bevat, te verwyder.
Selfs vandag is beriberi algemeen by mense wie se dieet hoofsaaklik bestaan ​​uit witrys, wat, indien dit nie verryk word nie, min of geen tiamien bevat nie. In sommige gebiede van Asië, waar witrys 'n stapelvoedsel is, kan die beriberi-koerse redelik hoog wees, insluitend tot 66 persent onder lae-inkomste gesinne in sekere dele van Indonesië (Chamberlin en Narins 2005).
Tiamientekort is ook gekoppel aan 'n dieet wat baie kos bevat in tiaminase-ryke voedsel (tiaminase is 'n ensiem wat tiamien metaboliseer of afbreek), soos rou varswatervis, rou skulpvis en varings), sowel as voedsel wat baie anti-tiamienfaktore bevat. , soos tee, koffie en betelneute (Higdon 2002).
Benewens die sistematiese tiamien-tekort wat veroorsaak word deur wanvoeding, is hierdie tekort ook algemeen by chroniese alkoholiste met 'n verswakte lewerfunksie. Tiamientekort is bekend (hoewel skaars) as 'n potensiële newe-effek van maagomleiding chirurgie. As 'n baba die melk verbruik van 'n moeder wat aan tiamientekort ly, kan die kind beriberi ontwikkel.
Sistemiese tiamientekort kan lei tot talle probleme, insluitend neurodegenerasie, vermorsing en dood.
Daar is twee hoofvorme van die siekte: nat beriberi en droë beriberi.
Nat beriberi beïnvloed veral die kardiovaskulêre stelsel, insluitend die hart. Dit is soms dodelik, aangesien dit 'n kombinasie van hartversaking en verswakking van die kapillêre mure veroorsaak, wat veroorsaak dat die perifere weefsels versuip.
Droë beriberi raak veral die senuweestelsel. Dit veroorsaak vermorsing en gedeeltelike verlamming as gevolg van beskadigde perifere senuwees. Daar word ook na verwys as endemiese neuritis.
Hierdie vorms sal by dieselfde pasiënt voorkom, maar by een of ander dominante.
Chamberlin en Narins (2005) let op twee ander hoofkategorieë van die siekte: shoshin en infantile beriberi. Shoshin is 'n vorm van nat (of kardiovaskulêre) beriberi waardeur daar skielike aanvang, vinnige progressie en 'n dikwels dodelike versameling kardiovaskulêre invloede is. Infantiele beriberi slaan babas gewoonlik tussen die ouderdom van een en vier maande en word geborsvoed deur moeders wat nie tiamien het nie.
Die Wernicke-Korsakoff-sindroom (serebrale beriberi) kom by chroniese alkoholiste voor en beïnvloed die sentrale senuweestelsel.
In die algemeen sluit simptome van beriberi gewigsverlies, emosionele versteurings, verswakte sensoriese waarneming (Wernicke se enkefalopatie), swakheid en pyn in die ledemate, en periodes van onreëlmatige hartklop. Oedeem (swelling van liggaamlike weefsel) kom gereeld voor. In gevorderde gevalle kan die siekte hartversaking en dood veroorsaak.
Droë beriberi, wat die senuweestelsel beïnvloed, is geneig om simptome van gevoelloosheid, tinteling en brandpyn in die ledemate en krampe in die bene te veroorsaak, asook probleme met spraak en balans van die gevoel (Chamberlin en Narins 2005). Nat beriberi, wat die kardiovaskulêre stelsel beïnvloed, bevat simptome van 'n vinnige hartslag, vergrote hart en lewer, kortasem, geswelde bene en voete, en longopeenhoping (Chamberlin en Narins 2005). Shoshin lewer dieselfde simptome as nat beriberi, maar met skielike aanvang en vinnige vordering. Infantiele beriberi het probleme met slaap, rusteloosheid, diarree, geswelde ledemate, spiervermorsing en stil gehuil (Chamberlin en Narins 2005).
Hierdie simptome word grotendeels veroorsaak deur abnormale metabolisme van koolhidrate, wat lei tot 'n verminderde energieproduksie en letsels aan die hart en senuweestelsel (Chamberlin en Narins 2005). Tiamien is nodig vir reaksies wat energie uit glukose produseer of glukose in vet omskakel.
Die oorsprong van die woord is afkomstig van 'n Sinhalese frase wat "Ek kan nie, ek kan nie," wat die verwoestende impak op die spiere en die hart- en senuweestelsel toon.
Diagnose sluit in die geskiedenis van die pasiënt om oorsake van tekort, fisiese ondersoek na verwagte tekens (swelling, balans met probleme, ens.) Te ondersoek, en laboratoriumtoetse om tiamientekort te demonstreer (Chamberlin en Narins 2005).
'N Positiewe diagnosetoets vir tiamientekort kan bepaal word deur die aktiwiteit van transketolase in eritrosiete te meet. Tiamien kan ook direk in volbloed gemeet word na die omskakeling van tiamien na 'n fluoresserende tiochroomderivaat.
Ander laboratoriummetings sluit in toetse vir die chemikalieë laktaat en pirovaat in die bloed, wat hoog sal wees in beriberi, en toetse vir die hoeveelheid tiamien wat in die urine oorgedra word, wat laag sal wees in gevalle van beriberi (Chamberlin en Narins 2005).
Diagnose as beriberi kan ook gemaak word deur tiamien toe te dien en te kyk of die simptome opgelos is.
Behandeling is met tiamienhidrochloried, hetsy in tabletvorm, inspuiting of in ernstige gevalle binneaars (in 'n aar). Magnesium word gewoonlik ook toegedien, aangesien dit nodig is vir die werking van tiamien (Chamberlin en Narins 2005). 'N Vinnige en dramatiese herstel binne ure kan plaasvind wanneer dit toegedien word aan pasiënte met beriberi, en hul gesondheid kan binne 'n uur na toediening van die behandeling verander word. Daarna word vitamienaanvullings en goeie voeding in die dieet benodig.
Chamberlin, S. L., en B. Narins. 2005. The Gale Encyclopedia of Neurological Disorders. Detroit: Thomson Gale. ISBN 078769150X
Higdon, J. 2002. “Thiamin.” Mikronutriënt-inligtingsentrum (Oregon State University: Linus Pauling Institute). Onttrek 19 Julie 2007.
Podel, R. N. 1999. “Thiamine se gemoedstoestande eienskappe.” Voedingswetenskap Nuus. Onttrek 19 Julie 2007.
Kyk die video: Thiamine Deficiency Vitamin B1 - USMLE Step 1 Pathology Mnemonic (Februarie 2020).
Copyright 2020 \ Aanlyn tydskrif ek wil alles weet \ Beriberi