Maart | 2017 | vlindersag
Kan zombies praat?
Soms sleep my voete effens wanneer ek busstop toe moet stap in die oggend. Maar, wat dit die beste tye ooit maak is die dae wanneer my seunskind besluit om saam met my stap, in plaas van om met sy fiets skool toe te ry. Die skool is net 'n blok verder van die busstop af, so dit is heel prakties.
Wat so lekker is van hierdie seunskind, is dat dit nie veel vat om 'n heerlike buite-die-boks gesprek vol verbeelding en kleur met hom te begin nie. Ek kan my dan verluister aan sy intelligensie en fyn sin vir humor – 'n kant van hom wat min mense die voorreg het om te sien en waardeer, want hy moes noodgedwonge skanse opbou om homself te beskerm in sy wêreld van uitdagings.
Vanoggend het ek en hy 'n gesprek het oor zombies gehad. Omdat die skool sluit, was daar letterlik nie 'n mens of 'n kar in ons straat sigbaar sover die oog kan sien nie. En ons bly in 'n baie besige straat. Ek sê toe vir hom ek wonder of hier 'n apokolips gebeur het. Hy reken toe, nee: As dit die geval was, sou ons nou 'n massa mense gesien het wat al skreeuende in die pad afgehardloop gekom het met zombies wat hulle jaag.
So beweeg die gesprek toe al laggende en verbelende na wat ons sal doen as daar nou regtig 'n massa mense aangehardloop kom met die zombies agter hulle wat sê: "I want to eat your brain …"
Nee, reken meneertjie, "Here's an interesting factoid. You become a zombie when a zombie eats your brain, so if you don't have a brain, you can't talk. So strictly speaking, a zombie can't tell you which part of you he wants to eat. " Nou ja, al het ek liewer nie gestry nie, het ek maar probeer om nie te lank by daardie gedagte stil te staan oor watter deel van my lyf die lekkerste gaan lyk om te eet as 'n zombie my jaag nie …. en ek het maar gou omgekyk net vir die wis en die onwis …
Maar of zombies kan praat of nie, wonder ek soms hoe my lewe sou wees sonder hierdie seunskind. Dit is vir my so bevrydend om 'n gesprek oor iets te voer wat geensins aan die realiteit raak nie. Dit is bevrydend om te kan weet dat ons verbeelding vlerke het sodat ons die wêreld kan sien vir sy moontlikhede en nie sy werklikhede nie. En snaaks genoeg is dit juis hierdie gesprekke wat my voete op die aarde hou en my help met die alledaagse dinge. Want die oomblik wanneer my verbeelding vlerke kry, beteken dit dat ek vir daardie oomblik nie sit en brom om my eie miskoek van bekommernis en vrese nie. Dan kry ek nuwe perspektief oor so baie dinge wat vir my moeilik is hier op aarde.
Want hierdie verbeeldingsvlugte is vir my gelyk aan ons toekomsverwagting. Sekerlik nou nie die zombies wat jou breins wil eet nie, maar die verwagting van 'n wêreld van "enige iets is moontlik". 'n Wêreld ver bo dit wat ons nou ervaar, waar alles in orde is en ons daagliks in vrede en harmonie kan leef. Waar ons lewe nie bestaan uit beplan en bekommer en vrees nie, maar uit rustigheid en totale oorgawe aan 'n wonderwêreld wat vir ons gegee word om in te woon.