Die maan was gisteraand weer vol en vir hom voel dit asof die maan se ronde buik maand ná maand opswel, oorspoel en sy nagte ruïneer. Siklus ná siklus stry hy teen die stemme wat daarmee gepaard gaan. Voertsek! snou hy hulle toe. Wie ook al julle is!
Volmaan; dán woed die stemme op hulle ergste. Diep, bas stemme wat hom uitlag. Ligter stemme wat hom vir meer as net ’n skrynwerker se handlanger aansien. Ander stemme, verhewe bo sy begrip, wat hom in die nag laat uitskree en natgesweet orent laat kom.
Eers maak hy die kis klaar. Ver het hy in elk geval nie om te gaan nie, nie met die kis nie. Dis net die boonste klap wat nog klaar geskuur en lig vernis moet word. Armes het nie geld om hulle, soos die middedorp se mense, oor ’n kleur, houtsoort of voering aan die binnekant te bekommer nie. Die dun lagie vernis waarmee sy pa die goedkoop hout laat bedek, is uit respek aan die dooies, eerder as op versoek.
En dan is dit ook klaar; nóg ’n kis in hierdie ongenaakbare tyd waartydens hy sy eweknieë soos skaap aan brandsiekte die een ná die ander sien kwyn het. Sy pa het goed gedoen en hy neem dit sy pa nie kwalik nie. Die een se dood is die ander se brood en daar moet kos op die tafel kom, sodat sy eie kinders nie ook hulle lywe vir ’n silwer muntstuk op straat hoef te gaan verkoop nie.
Hy dink aan haar wanneer hy onopsigtelik by die werkswinkel uitstap. Hy loop werf uit, straat op, ’n verdere straat af en hy kry haar agter die bottelstoor, waar sy teen ’n afdak se houtpaal leun.
Sy kyk hom ’n oomblik lank verbaas aan, maar dan vlam die gewone vrees in haar oë op. Sy het hom altyd só aangekyk; nou gryp sy ook na sy arm.
“Daar’s ’n ding wat jy moet weet,” hoor hy haar sê. “Ek het nooit gedrink voordat ek jou gedra het nie.”
Hy ignoreer haar. Daar’s immers ander wat roep; ligte en diep stemme, ’n menigte waartussen hy nie altyd kan onderskei nie.
Hy draai weer van haar af weg en wanneer hy wegloop, hoor hy haar nog op hom skree. ’n Kind wat nie rook of drink nie, wat nie eers ’n vrou leer ken het nie. Vir ’n paar oomblikke lank wil hy terugdraai en aan haar toegee dat sy reg het, vir haar vertel dat hy soos ’n lafaard voel omdat hy nooit self die lewe om die hals kon val nie. Maar hy’s moeg gestry en kort voor lank steek hy die skeiding tussen dorp en oop veld oor.