Dit was vir Moeder 'n raaisel. Skaars 'n uur gelede het sy die slaapkamertapyt met die stofsuier skoongemaak - so skoon dat dit weer nuut gelyk het; ek kyk nou daarna, dit was vol wit kolletjies!
Wat sou dit kan wees? Sy het ondersoek ingesstel en ontdek dat iemand 'n papiersakdoek in baie klein stukkies geskeur en oor die tapyt gestrooi het. Wie sou hierdie kattekwaad aangevang het, het Moeder gedink?
"Wel, dis vir my snaaks dat jy niks daarvan weet nie," het Moeder gesê; "maar ek sal dit opvee, en miskien kan ons later daaroor gesels." Moeder het weer die tapyt skoongemaak, en toe is sy daar uit.
"Wel, ek sal jou laat kies," het Moeder gesê. "Jy kan 'n pak slae kies, of jy kan kies om elke stukkie papier weer op te tel; wat kies jy?"
En toe het sy begin papiertjies optel, stukkie vir stukkie. Hoe lank sy geneem het, weet ek nie, maar sy was taamlik lank besig. Sy het die stukkies papier opgetel asof sy self 'n stofsuiertjie was; toe sy die laaste stukkie opgetel het, was die tapyt ook heeltemal skoon. Terwyl Helen daar besig was, het sy nagedink, en sy het besluit om nooit weer papiersakdoekies stukkend te skeur nie. Maar dit was nie al nie: sy het ook besluit om nooit weer vir Moeder 'n leuen te vertel nie, want Moeder vind maar altyd alles uit.