Die doel van veldbewaring is om so 'n dig moontlike plantbedekking onder die heersende klimaats- en grondtoestande daar te stel en om terselfdertyd 'n ekonomiese benutting van daardie veld te kry.
Die veld of plant se behoeftes in die dorre gebiede kan die beste voorsien word deur die toekenning van 'n lang rusperiode van 12 maande of selfs langer. In die praktyk kom dit daarop neer dat een-derde van die veld vir 'n periode van 12 maande gespaar word. Hierdie rusperiode begin gewoonlik in Februarie vir die dorre westelike gebiede en September vir die meer vogtige oostelike gebiede van die Karoostreek.
Om hierdie beginsels in die praktyk toe te pas, is dit egter van die allergrootste belang dat daar genoeg kampe moet wees vir al die verskillende veetroppe, en om dan selfs nog 'n paar ekstra kampe beskikbaar te hê om voorsiening te maak vir periodes van paring en lamtyd wanneer die vee se voedingsbehoeftes hoër is as gewoonlik.
Om hierdie beginsels op 'n buigsame metode toe te pas, is dit weer eens van die grootste belang dat daar 'n genoegsame getal kampe moet wees. Dit kom dus daarop neer dat die basiese verdeling van 'n plaas in kampe geskied volgens veldsoorte. Enige onderverdeling daarna, is bloot ‘n bestuursaspek en dit sal afhang van elke besondere plaas se besondere boerderystelsel, aantal veetroppe en die stelsel van benuttiging wat gevolg gaan word.