Vickers Wellington Inleiding en ontwikkeling - Geskiedenis Podcasts - 2021
Vickers Wellington Inleiding en ontwikkeling
Die Vickers Wellington was die talrykste Britse bomwerper van die Tweede Wêreldoorlog. Dit was ook die enigste Britse bomwerper wat in hierdie rol van 1939 tot 1945 gedien het, en was 'n voorste vliegtuig met Bomber Command tot 1943, 'n jaar nadat sy tydgenote, die Handley Page Hampden en Armstrong Whitworth Whitley teruggetrek is.
Die Wellington was die geesteskind van Barnes Wallis, veral bekend vir die weerkaatsingsbom van dam buster se roem. Na 'n lang tyd by Vickers aan lugskepe gewerk het, het Wallis oorgegaan na die ontwerp van vliegtuie. Sy belangrikste vroeë bydrae tot die veld was die uitvinding van die geodetiese metode vir die vervaardiging van vliegtuie. In hierdie stelsel is die vliegtuigskep gemaak van 'n ligte rooster van relatief eenvoudige dele wat saamgevoeg is om sterk, ligte, buigsame vliegtuie te produseer. Die "mandjieweef" -struktuur van die vliegtuig sal dan bedek wees met 'n laag lap.
Die eerste vliegtuig wat vir die RAF met hierdie stelsel vervaardig is, was die Vickers Wellesley. Dit was 'n enkelmotorige bomwerper, ontwerp volgens 'n spesifikasie wat in 1931 uitgereik is. Die eerste prototipe vlieg in 1935, en die tipe begin vroeg in 1937. Toetse op die Wellesley het die sterkte van die geodetiese konstruksiemetode bewys.
Die Wellington het begin as 'n reaksie op die B.9/32 Bomber -spesifikasie van 1932. Dit het 'n tweemotorige dagbomwerper vereis wat 'n bomlading van 1000lb en 'n reikafstand van 720 myl kon dra. As die Wellington volgens hierdie spesifikasie ontwerp was, sou ons waarskynlik nooit daarvan gehoor het nie!
Die ontwerp van wat die Wellington sou word, het in die komende jare vinnig ontwikkel, met beide Vickers en daarna die ministerie van lugdienste sy prestasie, totdat die eerste prototipe gevlieg het, 4500 pond bomme kon dra en 'n maksimum bereik van 2800 myl was , terwyl die leeggewig byna verdubbel het, van die 6,300 pond van die oorspronklike spesifikasie tot 11,508 pond vir die eerste prototipe.
Die eerste prototipe vlieg op 15 Junie 1936. Hierdie vliegtuig het 'n taamlik ander voorkoms as die uiteindelike Wellington gehad, met 'n nog skraler romp. Die nuwe ontwerp was 'n duidelike sukses, en in Augustus 1936 is 'n bestelling geplaas vir 180 Wellingtons. Die ontwerp is egter weer verander. Die Wellington sou nou as 'n nagbommenwerper gebou word, met drie aangedrewe geweertorings, waaronder 'n intrekbare ventrale rewolwer onder die bomwerper. Meer bestellings is in 1937 geplaas by die Gloster Aircraft Company (ook in besit van Vickers) en by Armstrong Whitworth.
Die eerste Mk I Wellington vlieg op 23 Desember 1937. Die romp is sedert die eerste prototipe herontwerp, wat 'n groter romp met meer binneruimte veroorsaak het. Dit was die eerste van 11461 Wellingtons wat in Europa, die Middellandse See, Noord -Afrika en die Verre Ooste sou dien en tot 1945 'n voorste bomwerper sou bly. Nadat dit toegerus was met selfversegelde brandstoftenks, was die Wellington 'n baie robuuste vliegtuie wat 'n ongelooflike hoeveelheid skade kan opvang en steeds terugkeer na die basis, danksy die sterkte van die geodetiese konstruksie. Dit het die vliegtuig ook sy beroemde buigsaamheid gebied. Ervare Wellington -bemanning beweer dat die vliegtuig nooit akkuraat gemeet kon word nie, aangesien dit altyd van vorm verander het!
Die Wellington was die hoogtepunt van geodetiese vliegtuigontwerp. Die Vickers Warwick, wat bedoel was om 'n swaarder tweemotorige bomwerper te wees, was verouderd deur die vier motors, en het nooit gedien as 'n bomwerper nie; die vier gemotoriseerde Vickers Windsor het eers die prototipe stadium bereik.
Vickers Wellington - Inleiding en ontwikkeling - Geskiedenis
Die Vickers Wellington was 'n tweemotorige langafstand-medium-bomwerper, aanvanklik aangedryf deur 'n paar Bristol Pegasus-radiale enjins, wat 'n paar de Havilland-tweepant-propellers aangedryf het. Verskeie verskillende enjins en propellerkonfigurasies is op verskillende variante van die vliegtuig gebruik, wat verskeie modelle van beide die Bristol Hercules en die ikoniese Rolls-Royce Merlin-enjins ingesluit het.  Die herkenbare kenmerke van die Wellington sluit in die hoë aspekverhouding van sy afneembare vleuel, die diepte van die romp en die gebruik van 'n lang, vertikale stabilisator op sy sterteenheid, wat na bewering gehelp het om die tipe te herken.
Die Wellington het gewoonlik 'n bemanning van vyf. Die bomskieter was in die neus van die vliegtuig. Die Wellington kan toegerus wees met dubbele vlugkontroles, en gespesialiseerde omskakelingsstelle met dubbele beheer is ontwikkel om opleiding oor die tipe uit te voer. Die kajuit bevat ook voorsiening vir verwarming en ontdooiingstoerusting, wat op latere modelle van die Wellington bekendgestel is.  Die Wellington Mk I het 'n maksimum aanvallende bomlading van 4,500 lb (2,000 kg), meer as 'n vyfde van die totale vliegtuig se totale gewig van 21,000 lb (9,500 kg).  Bykomende ammunisie en 'n uitgebreide bomvermoë was 'n herhalende verandering in baie van die daaropvolgende variante van die Wellington wat tydens die oorlog ontwikkel is, insluitend die vervoer van steeds groter bomme
& quot; Jou opwindende reis na die digitale wêreld van lugvaart begin & quot
U is beslis geïnteresseerd om Vickers Wellington te ontdek.
In 2001 is die Oman-gebaseerde VC10's gebruik in sommige van die eerste missies van die oorlog in Afghanistan, wat Amerikaanse vliegtuie wat op Amerikaanse vliegtuie gebaseer is, aangevul het wat aanvalle op Afgaanse teikens uitgevoer het. Die VC10's het lugvervoer -missies gelewer ter ondersteuning van Britse en geallieerde magte wat in Afghanistan gestasioneer is en veg teen die Taliban, met die kodenaam Operasie Veritas. VC10's het twaalf jaar lank op lang termyn na die Midde -Ooste gestuur, net voor die uittrede van die tipe.
Die Vickers Wellington is 'n Britse tweemotorige, langafstand medium-bomwerper. Dit is gedurende die middel 1930's ontwerp in Brooklands in Weybridge, Surrey. Onder leiding van Rex Pierson, hoofontwerper van Vickers-Armstrongs, is 'n belangrike kenmerk van die vliegtuig sy geodetiese vliegtuigraamwerk, wat hoofsaaklik deur Barnes Wallis ontwerp is. Ontwikkeling is begin in reaksie op spesifikasies van die lugministerie B.9/32, wat middel 1932 uitgereik is.
In Oktober 1932 het die Britse lugministerie Vickers genooi om te tender vir die onlangs uitgereikte spesifikasie B.9/32, waarna 'n tweemotorige medium dagligbomwerper gesoek word. In reaksie hierop het Vickers 'n ontwerpstudie gedoen onder leiding van hoofontwerper Rex Pierson  Vroeg het die ontwerper van die hoofstrukture van Vickers, Barnes Wallis, die gebruik van 'n geodetiese vliegtuig voorgestel, geïnspireer deur sy vorige werk oor lugskepe en die enkelmotorige Wellesley-lig bomwerper.  Tydens strukturele toetse wat by die Royal Aircraft Establishment, Farnborough, uitgevoer is, het die voorgestelde struktuur nie net die vereiste sterktefaktor van ses aangetoon nie, maar het dit 11 bereik sonder enige teken van mislukking, wat die geodetiese vliegtuigraam 'n sterkte kon bied wat veel groter is as die normale vlakke.  Met hierdie sterkte kon die struktuurontwerp verder ontwikkel word om die grootte van individuele lede te verminder en vereenvoudigde standaardafdelings van ligter konstruksie aan te neem. 
Vickers het die prestasie van verskillende lug- en vloeistofgekoelde enjins bestudeer en vergelyk om die bomwerper aan te dryf, waaronder die Bristol Pegasus IS2, Pegasus IIS2, die Armstrong Siddeley Tiger en die Rolls-Royce Goshawk I.  Die Pegasus is gekies as die enjin vir lugverkoelde weergawes van die bomwerper, terwyl die Goshawk-enjin gekies is vir die vloeistofgekoelde enjinvariant. Op 28 Februarie 1933 is twee weergawes van die vliegtuig, een met elk van die geselekteerde kragstasies, by die tender ingedien.  In September 1933 het die Ministerie van Lug 'n loodskontrak vir die Goshawk-weergawe uitgereik.  In Augustus 1934 stel Vickers voor om óf die Pegasus- óf Bristol Perseus-enjins te gebruik in plaas van Goshawk, wat verbeterings in spoed, klimtempo, plafon en enkelmotorvlugvermoëns beloof sonder enige groot toename in die totale gewig van die Air Ministerie aanvaar die voorgestelde wysigings. 
Ander verfynings van die ontwerp is ook geïmplementeer en goedgekeur, soos die aanvaarding van propellers met veranderlike spoed en die gebruik van Vickers-vervaardigde geweertorings in die neus- en stertposisies.  Teen Desember 1936 is die spesifikasie hersien om voorste, agterste en middelskut windbeskermde torings te bevat.  Ander spesifikasieveranderings sluit in gewysigde bomonderskerms en die insluiting van veerbelaaide bomdeurdeure.  Die voorstel is ook verder ontwikkel, 'n middelvleuelreëling is aangeneem in plaas van 'n skouervleuel vir 'n groter sigbaarheid van die vlieënier tydens formasievlug en verbeterde aërodinamiese prestasie, sowel as 'n aansienlik verhoogde totale gewig van die vliegtuig.  Ontwerpstudies is ook namens die ministerie van lugdienste uitgevoer oor die aanneming van die Rolls-Royce Merlin-enjin. 
Ondanks die tradisionele voorkeur van die onderneming om streng by die beperkende tarragewig van die vliegtuie in die tender te hou, het sowel Pierson as Wallis vas geglo dat hulle ontwerp die sterkste enjin wat beskikbaar is, moet gebruik.  Miskien het die ministerie van lugdienste, in reaksie op die druk van Vickers, die verwydering van die tarragewigbeperking, tussen die indiening van die tender in 1933 en die vlug van die eerste prototipe in 1936, die tarra oor die hoof gesien. gewig het uiteindelik gestyg van 6,300 pond tot 11,508 pond.  Die voorgeskrewe bomlading en reikwydtevereistes is teen November 1935 gereeld deur die Lugministerie opwaarts hersien; syfers in die Ministerie was geïnteresseerd in die moontlikheid om die vliegtuig teen 'n totale gewig van 30 500 pond te bestuur, volgens die lugvaartskrywer C.F. Andrews was "'n baie hoë syfer vir 'n medium bomwerper van daardie dae". 
Gedurende die ontwikkelingsfase van die vliegtuig het die politieke en militêre situasies in Europa drasties verander. Met die opkoms van fascistiese diktature in Duitsland en Italië, het die Britse regering gretig geword om die vermoëns van die land se gewapende magte, waaronder die Royal Air Force (RAF), te herevalueer.  Teen 1936 is die behoefte aan 'n hoë prioriteit by die oprigting van 'n groot bomwerperskorps, wat die speerpunt van Britse aanvallende mag sou vorm, erken, 'n nuwe bevelorganisasie binne die RAF, Bomber Command, is daardie jaar gestig om aan hierdie vereiste te voldoen. 
Prototipe en ontwerp hersiening
Vroeg in 1936 was 'n aanvanklike prototipe, K4049, wat oorspronklik aangewys is as 'n Tik 271, saamgestel is. Die prototipe kon 'n vrag van nege 250lb of 500lb bomme bevat, en beide neus- en stertgeweerposisies was toegerus met handbediende torings wat in elk 'n enkele geweer voorsien is; daar was ook voorsiening vir 'n derde intrekbare geweer in 'n rugposisie.  Dit het voorsiening vir 'n bemanning van vier, saam met 'n vyfde posisie vir die uitvoering van spesiale pligte. 
Op 15 Junie 1936, K4049 het sy eerste vlug vanaf Brooklands uitgevoer. Vickers se hoof toetsvlieënier, Joseph Summers, het gevlieg K4049 op sy eerste vlug, vergesel deur Wallis en Trevor Westbrook.  Die vliegtuig word gou grootliks as 'n gevorderde ontwerp vir sy era beskou, en het tydens sy vlugproewe aansienlike verdienste geblyk te hê.  In April 1937 het K4049 is tydens 'n diens toetsvlug deur 'n ongeluk vernietig. Die oorsaak was die mislukking van die hysbakbalans van die hysbak as gevolg van oormatige blootstelling aan glipstroom, wat daartoe gelei het dat die vliegtuig omdraai en vinnig in die terrein neerdaal. Dit is heeltemal vernietig tydens die ongeluk, wat ook die dood van die navigator tot gevolg gehad het.  Die horingsbalanse sal later verwyder word en dus nie op produksievliegtuie verskyn nie. 
Op 5 Junie 1936 word die naam Kranksinnigheid is aanvanklik vir die tipe gekies, en dit is in die openbaar as sodanig vertoon.  Op 15 Augustus 1936 is die vliegtuig vir produksie aanvaar. Op 8 September 1936 word die naam Wellington is aangeneem vir die tipe Pierson wat later verduidelik het dat dit te wyte was aan die nomenklatuur van die ministerie van lugdienste en ook die tradisie van die Vickers Wellesley gevolg het om name te besit wat terug verwys na die hertog van Wellington.  Op 12 Desember 1936 is 'n ooreenstemmende werkopdrag vir die Wellington uitgereik. 
Benewens die prototipe, is die verfyning van die ontwerp van die Wellington beïnvloed deur die uitreiking van spesifikasies B.1/35 en B.1/35, waarvan laasgenoemde gelei het tot die parallelle ontwikkeling van 'n groter bomwerpervliegtuig, die Vickers Warwick.  Volgens Andrews is die Wellington feitlik herontwerp om die eerste produksiemodel van die vliegtuig te vorm, waartydens uitgebreide besonderhede toegeskryf aan die Warwick, soos die verdieping van die romp, die verlenging van die neus, 'n hervormde horisontaal stert -eenheid en 'n groter bemanningsaanvulling vir vier tot vyf lede.  Ander veranderinge wat aangebring is, sluit in die aanneming van 'n intrekbare stertwiel en konstante spoedskroewe. Die ministerie van lugdienste versoek ook die aanneming van 'n Nash & amp; Thompson-ontwerp ventrale rewolwer in die plek van die Vickers-ontwerp. 
Op 23 Desember 1937, die eerste produksie Wellington Mk I, L4212, het sy eerste vlug uitgevoer L4212 het daarna aan 'n intensiewe vlugprogram deelgeneem.  Vlugproewe met L4212 bevestig die aërodinamiese stabiliteit wat aanvanklik ondervind is K4049, maar het ook onthul dat die vliegtuig neus-swaar was tydens duik, wat toegeskryf word aan die herontwerpte hysbak. Gevolglik is aanpassings, insluitend die onderlinge koppeling van die kleppe en die hysbakversierings, suksesvol getoets L4212 om die probleem op te los. 
In Augustus 1936, 'n aanvanklike bestelling vir 180 Wellington Mk I vliegtuie, aangedryf deur 'n paar 1,050 pk (780 kW) Bristol Pegasus radiale enjins, is deur Vickers ontvang dat dit so vinnig geplaas is dat die bestelling plaasgevind het voor die eerste vergadering wat bedoel was om die besonderhede van die produksievliegtuig te besluit.  In Oktober 1937 is 'n ander bestelling vir 'n verdere 100 Wellington Mk Is, vervaardig deur die Gloster Aircraft Company, uitgereik, gevolg deur 'n bevel van 100 Wellington Mk II vliegtuie, wat eerder aangedryf is deur 'n paar Rolls-Royce Merlin X V12-enjins.  Nog 'n bestelling is geplaas vir 64 Wellingtons wat deur Armstrong Whitworth Aircraft vervaardig is. Aangesien hierdie vlaag orde en produksie teen die einde van 1937 verseker is, het Vickers begin om die vervaardigingsproses van die vliegtuig te vereenvoudig en 'n teiken aangekondig om een ​​Wellington per dag te bou. 
Konstruksie het langer geneem om te bou as gevolg van die geodesiese romp in vergelyking met ander ontwerpe met 'n monokoë benadering, wat gelei het tot kritiek op die Wellington.  In die besonder was dit moeilik om gate in die romp te sny vir toegang of toerusting om die vervaardiging te bevorder; die Leigh -lig is deur die montering vir die afwesige FN9 ventrale rewolwer ontplooi. Aan die einde van die dertigerjare het Vickers Wellingtons teen een per dag op Weybridge en 50 per maand in Broughton in Noord -Wallis gebou.  Baie van die werknemers op die produksielyne was slegs semi-vaardig en nuut in die konstruksie van vliegtuie.  Piekoorlogsproduksie in 1942 het 'n maandelikse tarief van 70 in Weybridge, 130 by Broughton en 102 in Blackpool gehad. Skaduwefabrieke is opgerig om onderdele vir die Wellington regoor die Britse Eilande te vervaardig. 
In Oktober 1943 het werkers by Broughton, as 'n propaganda- en moreelverbeterende oefening, hul naweek prysgegee om die Wellington-nommer LN514 te bou wat deur die klok gehaas is. Die bomwerper is in 23 uur 50 minute bymekaargemaak en na 24 uur 48 minute opgestyg en die rekord van 48 uur wat 'n fabriek in Kalifornië opgestel het, geslaan. Elke Wellington is gewoonlik binne 60 uur gebou. Dit is verfilm vir die Ministerie van Inligting vir 'n nuusberig Werkersnaweek, en is uitgesaai in beide Brittanje en Amerika.   Dit was die eerste keer ter wêreld dat 'n Britse vliegtuigvervaardiger so 'n prestasie met 'n metaalvliegtuig van hierdie skaal probeer het. 
'N Totaal van 180 Wellington Mk I -vliegtuie is 150 gebou vir die RAF en 30 vir die Royal New Zealand Air Force (RNZAF) (wat tydens die uitbreek van die oorlog na die RAF oorgeplaas is en deur 75 eskader gebruik is). In Oktober 1938 tree die Mk I in diens met 9 eskader. Die Wellington was aanvanklik in die minderheid van die Handley Page Hampden (ook deur die ministerie beveel om B.9/32) en die Armstrong Whitworth Whitley (tot B.34/3 vir 'n 'nag' bomwerper), maar het albei mededingende vliegtuie in diens oorleef. Die Wellington is verder gebou in 16 afsonderlike variante, benewens twee opleidingsomskakelings na die oorlog. Die aantal Wellingtons wat gebou is, was 11 461 van alle weergawes, 'n groter hoeveelheid as enige ander Britse bomwerper.  Op 13 Oktober 1945 word die laaste Wellington wat vervaardig word, uitgerol.
Die Wellington Mk I is vinnig vervang deur verskeie opeenvolgende variante met verskillende verbeterings. Verbeterings aan die torings en die versterking van die onderstel het vinnig gelei tot die Wellington Mk IA.  Volgens Andrews het die IA -model meer ooreenkomste met die latere Wellington Mk II as sy Mk I -voorganger. As gevolg van bewapingsprobleme wat die Wellington met swakker as beoogde verdediging gelaat het, het die Wellington Mk IB is voorgestel vir proewe, maar blyk ongebou te wees.  Verdere ontwikkeling van verskillende aspekte van die vliegtuig, soos die hidroulika en elektriese stelsels, tesame met 'n hersiening van die ventrale rewolwergeweer, het gelei tot die Wellington Mk IC. 
In Januarie 1938 is ontwerpwerk gedoen oor wat die sou word Wellington Mk II formeel begin. Die belangrikste verandering op hierdie model was die aanneming van die Merlin -enjin in die plek van die Pegasus XVIII, en ander modifikasies sluit in hidrouliese en suurstofstelsel -hersienings saam met die installering van kajuitverhitting en 'n astrodoom.  Op 3 Maart 1939, L4250, die prototipe Mk II, het sy eerste vlug uitgevoer. Dit was vertraag weens produksievertragings van sy Merlin X -enjins.  Tydens vlugtoetse van die prototipe is probleme met stabiliteit en balans ondervind, wat tot verdere veranderinge gelei het, soos die vergroting van die stertvliegtuig. Teen die einde van 1939 kon die Mk II uitstekende prestasie lewer aan die Mk IC, soos hoër vaar- en topsnelhede, 'n groter gewig of 'n groter bereik en 'n verhoogde plafon. 
Vickers Wellington -eenhede van Bomber Command
Die Vickers Wellington was een van baie min vliegtuigtipes wat gedurende die Tweede Wêreldoorlog in produksie en diens was, en meer as 10 000 Wellingtons is in die tydperk gebou. Hulle het aan die eerste RAF -bombardement van die konflik deelgeneem toe 14 voorbeelde uit die nrs 9 en 149 vierkante op 4 September 1939 'n gewaagde dagligaanval op die Kielkanaal onderneem het. Nadat Wellingtons egter groot verliese gely het tydens opvolgingsaanvalle, het hulle hul bedrywighede gedurende die dag onttrek en vanaf Mei 1940 snags begin werk. Hulle het daarna in Julie 1940 deelgeneem aan strooptogte teen die Italiaanse hawestad Genua, en teen Berlyn die volgende maand, gevolg deur belangrike missies in die 'Battle of the Barges ' in September en Oktober, terwyl die POF gemik was op die Duitse invalsvloot wat in die Franse kanaalhavens bymekaargekom het. Toe die strydmag van RAF die volgende jaar uitgebrei het na die bekendstelling van die verbeterde Wellington II, vorm die 21 eskaders wat met die Vickers-vliegtuie toegerus is, wat Poolse, Kanadese en Australiese bemande eenhede insluit, die ruggraat van die Bomber Command-nagbomaanval. krag. Gedurende die volgende twee jaar het Wellingtons deelgeneem aan al die groot operasies deur Bomber Command, insluitend die dagligaanval op die Duitse slagskepe in die Brest -hawe in Julie 1942 en die eerste drie duisend bomwerpers in die somer van 1942.
Hierdie geïllustreerde studie ondersoek die ontwerp, ontwikkeling en ontplooiing van die Vickers-Wellington-tipe, en gee 'n uiteensetting van sy rol in die Tweede Wêreldoorlog van die vroegste missies tot die gebruik daarvan in opleiding na die onttrekking aan die eerste bomwerpermissies in 1943. Die teks word ondersteun deur pragtige volkleur kunswerke.
'N Gedeelte van die agterste romp van 'n Vickers Warwick, wat die geodesiese konstruksie in duraluminium toon. Die Wellesley het dieselfde konstruksiemetode gebruik en was die voorloper vir die Warwick en sy halfsuster, die Wellington.
Die ontwerp is afkomstig van die spesifikasie G.4/31 van die ministerie van lugdienste, wat 'n vliegtuig vir algemene doeleindes benodig, wat vlakbomaanvalle, weermag samewerking, duikbomaanvalle, verkenning, ontruiming van ongevalle en torpedobomaanvalle kan doen. Die tweevliegtuig Vickers Type 253 -ontwerp, wat 'n radikale konstruksie van geodetiese vliegtuie gebruik het wat afgelei is van die wat Barnes Wallis in die lugskip R100 gebruik het, is deur die ministerie bestel en getoets aan die spesifikasie saam met die Fairey G.4/31, Westland PV -7, Handley Page HP.47, Armstrong Whitworth AW19, Blackburn B-7, Hawker PV4 en die Parnall G.4/31. Die Type 253 is as wenner aangewys, met 150 bestel.
Die Vickers tipe 246 monoplane, wat dieselfde geodetiese ontwerpbeginsels vir beide die romp en vlerke gebruik het, is toe op 19 Junie 1935 gebou as 'n privaat onderneming, wat eers op Brooklands gevlieg is deur Vickers 'Chief Test Pilot J "Mutt" Summers, en aan die RAF aangebied. Ώ ] Dit het uitstekende prestasie, maar het nie probeer om aan die multi-rolvereistes van die spesifikasie te voldoen nie, slegs as 'n bomwerper. 'N Aanvanklike bestelling vir 96 tipe 246's is vervang deur die tipe 253 -bestelling. Ώ ] Die RAF het uiteindelik 'n totaal van 176 met die diensnaam "Wellesley" bestel volgens 'n nuutgeskrewe spesifikasie 22/35, met 'n produksieloop van 14 maande wat in Maart 1937 begin is. ΐ ]
Die Wellesley was 'n enkelmotorige eenvliegtuig met 'n baie hoë aspekverhouding-vleuel en 'n handmatige, intrekbare onderstel. Aangesien dit nie bekend was hoe die geodetiese struktuur dit kan hanteer om deur 'n bombaai ontwrig te word nie, is die Wellesley se bomlading in twee vaartbelynde koffers onder die vlerke gedra. Α ] Die Wellesley Mk I het twee afsonderlike kajuit gehad, maar dit is verander in die Wellesley Mk II na 'n enkel-kajuit-afdak wat beide die vlieënier- en navigatorposisies dek.
Namate die eerste maande van die oorlog verbygegaan het, het die produksie van Wellington geleidelik toegeneem. Die vliegtuig self het die normale ontwikkelings- en verbeteringsproses ondergaan, soos die installering van die kragtiger Merlin- en Hercules -enjins en beter bewapening. Wellingtons was nou byna heeltemal in diens van nagbomaanvalle, en op 1 April 1941 het 'n Wellington Mkll die eerste 'Blockbuster' van 4000 pond aan Hitler se Ryk, in die hawe van Emden, afgelewer.
Teen Mei 1941 was daar een-en-twintig Wellington-eskaders in Bomber Command, en 'n jaar later, van die 1 043 vliegtuie wat opgestyg het om die historiese eerste van die drie duisend bomwerper-massa-aanvalle op Duitsland (Keulen) die nag te maak van 30/31 Mei 1942 was nie minder nie as 599 Wellingtons. Teen hierdie tyd het die viermotorige 'swaarmanne' egter in toenemende mate na vore gekom en die Wellingtons word geleidelik uit die bomwerperkommando gefaseer, wat hul laaste bomaanval uit Engeland op 8 Oktober 1943 gemaak het. Hulle is nog steeds wyd gebruik deur Coastal Command-Wellingtons was die eerste vliegtuig wat die Leigh-light snags gebruik het om duikbote en oppervlakteskepe te verlig nadat hulle deur radar opgetel is. Hulle is ook baie wyd gebruik vir elke denkbare opleidingsdiens, tuis sowel as in die Midde -Ooste.
Foto: Die tipe 423 -modifikasie het die Wellington in staat gestel om 'n bom van 4.000 lb (Blockbuster of Cookie) te dra wat hier gesien word as 'n Wellington III
Foto: 'n trollievrag van 250 lb bomme wat met die hand in die bombaai ingewink moet word
Ingelyf: 1829 as Naylor, Hutchinson, Vickers & amp Company
Werknemers: 10 381
Verkope: VK en £ 1,19 miljard (US $ 1,96 miljard) (1997)
Aandelebeurse: OTC in Londen
Kaarte simbole: VKRSY
SIC's: 3511 Turbines en amp Turbine Generator stel 3795 tenks en tenkkomponente
Een van die sentrale figure in die Britse nywerheidsgeskiedenis, Vickers plc van Engeland, is in 1998 herorganiseer om 'n ingenieurs- en vervaardigingskompleks te vervaardig wat leidende markaandeel in drie kerndivisies behaal: Vickers Defense Systems, wat wapensisteme, tenks en ander gepantserde voertuie vervaardig, insluitend die Challenger 2-tenk wat in 1997 die Kamewa-groep in Swede bekendgestel het, wat mariene aandrywingstelsels ontwerp en vervaardig en Ross Catherall, die handelsnaam waaronder Vickers sy afdeling vir turbine-komponente bedryf. Die voormalige afdeling vir mediese toerusting van Vickers, wat in 1997 verkoop is, en die Rolls Royce- en Cosworth -motorafdelings, wat in 1998 op groot skare verkoop is, is afwesig onder die lys. Die maatskappy het ook sy luukse seiljagonderneming, Cantieri Riva, gestort.
Die herorganisasie van Vickers bewys meer as 'n eenvoudige vermindering van sy aktiwiteite. In Desember 1998 kondig die maatskappy sy voorneme aan om die Noorweë Ulstein Holding ASA, 'n toonaangewende vervaardiger van mariene aandrywingstelsels, aan te koop. Terselfdertyd het Vickers besluit om aan die voorpunt te bly van die vinnig konsoliderende Europese verdedigingsbedryf. In Januarie 1999 kondig Vickers en Frankryk se Giat planne aan om 'n gesamentlike onderneming aan te gaan om tenks en ander gepantserde voertuie te vervaardig. Die gesamentlike onderneming volg op die sluiting van een van die twee Vickers -tenkproduksie -aanlegte in 1998.
Vickers word gelei deur voorsitter Colin Chandler en Paul Buysse, uitvoerende hoof. Alhoewel die onderneming se inkomste van byna £ 1,2 miljard in 1997 ná belastingverliese van £ 2,2 miljoen geproduseer het, word verwag dat sy herorganisasie sy posisie so vroeg as einde 1998 sal verbeter.
18de-eeuse industriële oorsprong
Edward Vickers was die dryfveer agter die stigting van 'n nuwe staalproduksie-onderneming in Sheffield, die middelpunt van die vroeë 18de-eeuse Britse staalproduksie. Die Vickers -familie was aan die begin van die eeu reeds goed gevestig in die streek. Terwyl Edward Vickers die Vickers-gesin se maalbesigheid bedryf het, was sy skoonpa, George Naylor, hoof van die staal- en ystervervaardigingsfirma Naylor & Sanderson, en sy broer William het die staalhandel begin met die bedryf van 'n walsery. Toe die Naylor & amp; Sanderson -vennootskap in 1829 ontbind word, tree Edward Vickers in om die kant van die besigheid van Naylor oor te neem, en kombineer sy broer se walsery met die bestaande bedrywighede van die onderneming, wat nou die naam Naylor, Hutchinson, Vickers & amp Company.
Kort nadat dit gestig is, het die nuwe maatskappy 'n naburige staalfabriek gekoop. Die beginjare van die onderneming word gekenmerk deur 'n bestendige groei teen die einde van die 1830's. Die uitbreiding van die onderneming sou egter uit die 1840's groter stoom kry met die bekendstelling daarvan in die groeiende Amerikaanse mark. Hiervoor het die onderneming Ernst Benzon se hulp ingeroep, anders as die stigtingsgesinne. Benzon se agtergrond was in die verkoop, en hy sou verantwoordelik word vir die vervaardiging van die staal- en ysterprodukte van die onderneming na die Verenigde State en ander buitelandse markte. Benzon sou vinnig 'n vennoot word in die onderneming, wat sy naam in 1867 na Vickers Sons & amp Company verander het.
'N Nuwe geslag Vickers het toe reeds die onderneming oorgeneem. Die belangrikste onder die Vickers Sons was Tom Vickers. Met 'n sterk ingenieursagtergrond, sou Tom Vickers, wat op 22-jarige ouderdom by die onderneming aangesluit het, verantwoordelik wees vir die ontwikkeling van die ingenieurswese van die staalmaatskappy-in die mate dat die onderneming binnekort meer bekend sou word vir sy produkte, waaronder staalbande. , skroewe, skagte en ander komponente, maar sou ook voor die einde van die eeu tot by die skeepsbou en bewapening strek as vir die staalproduksie daarvan. 'N Belangrike Vickers -produk van die era was sy pantser, wat nodig was om die Britse vloot te beskerm teen die toenemende slaankrag van die moderne geweer.
Vickers se besluit om die wapensbedryf ten volle te betree, is in 1888 geneem, toe die maatskappy 'n regeringskommissie aanvaar het om die hele geweer, nie net hul komponente nie, te vervaardig. Vanuit bewapening het die onderneming vinnig uitgebrei tot skeepsbou en die eerste private Britse firma geword wat volledige mariene verdedigingsoplossings vervaardig het. Teen die begin van die eeu het Vickers hom gevestig as een van die Britse Ryk se-en die wêreld se-leidende militêre verskaffers. Die onderneming het twee belangrike aankope gedoen om hierdie vinnige groei te bewerkstellig. Die eerste was die aankoop van die Naval Construction & amp Armament Company Limited in 1888. Barrow, die ligging van die skeepsbouer, sou binnekort sinoniem met Vickers word, en sou dien as die plek van baie Vickers -ingenieursoorwinnings. Vickers het vinnig die Barrow -werwe gebou. Vanaf 'n aanvanklike aantal werknemers minder as 900, bereik die Barrow -werwe meer as 5000 teen 1897, wat die vernietigers, kruisers en ander slagskepe van die Royal Navy vervaardig het op byna 300 hektaar werwe.
'N Tweede belangrike verkryging volg aan die einde van die 1890's, met die aankoop van Maxim Nordenfelts, vervaardiger van die Maxim -masjiengeweer, wat 'n belangrike rol in die Boereoorlog gespeel het en 'n belangrike komponent sou bly van die Britse weermag wat die Tweede Wêreldoorlog betree I. Die toevoeging van Maxim het aan die begin van die nuwe eeu 'n nuwe naam gegee: Vickers Sons en Maxim Ltd.
Verweer die Wêreldoorloë
Die belangrikheid van Vickers vir die Britse weermagpoging strek verder as die vervaardiging daarvan en tot die ingenieurswese daarvan. Die maatskappy sou voortgaan om sterker pantserplate en 'groot gewere' vir sy slagskepe te ontwikkel, terwyl die produkte van die onderneming na die aanval sou strek tot onderduikbote, torpedo's, die uitvinding van die eerste slagvaste tenks en die nuwe swaarder- as die vliegtuigbedryf, met tenks en vliegtuie wat dikwels deur Rolls Royce-enjins aangedryf word. By die uitbreek van die Eerste Wêreldoorlog sou Vickers sy strategiese belangrikheid vir die Engelse saak bewys, die produksie drasties verhoog en die land in staat stel om die lyn te hou totdat die laat Amerikaanse aankoms om die oorlog te wen.
Aan die burgerlike kant het Vickers ook in die motorbedryf begin en in 1901 die Wolseley Tool and Motor Car Company Limited gevorm. die produksievermoë van die brandbestuurstelsels van die onderneming, onder andere gedurende die periode na die 'Oorlog tot 'n einde aan alle oorloë', sou die onderneming probeer om die moeilike aanpassing by 'n burgerlike mark aan te pas.
Vickers wend hom tot 'n voor die hand liggende mark: die omskakeling van sy oorlogskip -produksie in die skeepsbou -vervaardiging van handel. Maar die onderneming het vinnig geleenthede gesoek in 'n groot aantal nuwe produkte en nywerhede, waaronder optiese instrumente, fietse, masjiengereedskap enjins vir die vervaardiging van spoorweë, insluitend die vervaardiging van lokomotiewe vir sportmasjiene, naaimasjiene en vele ander. Die onderneming sou ook probeer om die Ford-motors met sy eie goedkoop, massa-vervaardigde motor te wedywer. Its most significant move of the time, however, was the acquisition of the Metropolitan Company, a leading railroad cars manufacturer and electrical power supplier the purchase, for the price of nearly 13 million pounds, created the Metropolitan-Vickers Electrical Company in 1919.