Wie is die magtiger - Volke, nasies, gebeure - 2021
t / html; charset = windows-1252 "> Wie is die magtiger?
Wie is die magtiger -
Amerika se president of die Britse premier?
Die politieke instink alleen blyk vir baie te bepaal dat die Amerikaanse president - 'die magtigste man ter wêreld' - die magtigste politikus in enige van die wêreld se demokratiese lande is. Hy staan ​​aan die hoof van die wêreld se modernste militêre mag en die grootste ekonomie ter wêreld. Wat die president sê, word wêreldwyd en wêreldmarkte aangemeld, kan val of styg op enige openbare verklaring deur hom. Maar is hy die magtigste politikus van die westerse wêreld?
In Amerika is die president die bekendste van baie politici. Dit alleen gee hom baie gesag, omdat baie mense in hul eie state nie hul eie verteenwoordigers in die Huis, die Senaat of die goewerneur kan noem nie. Die eenvoudige feit dat die president die titel van president het, gee hom enorme gesag en mag deurdat hy die hooffiguur is in die geheel van die massiewe Amerikaanse politieke struktuur. Om die president aan te neem, word gesien as amper Amerika aan te neem en alles waarvoor die nasie staan. Toe Clinton tydens die Lewinsky-skandaal in die rigting van die vervolging beweeg het, betaal hy die prys vir wat hy as persoon gedoen het, nie as 'n politikus wat toevallig president was nie. Nietemin, die feit dat die Senaat nie daarin geslaag het om die weg na vervolging te gaan nie, was waarskynlik omdat hulle nie die titel van president op so 'n wyse wou sien nie. Dieselfde geld waarskynlik ook vir Nixon tydens die Watergate-krisis. Hier was 'n man wat toegelaat is om te bedank, eerder as om die skande van vervolging in die gesig te staar en moontlik 'n volledige verhoor in die volle glans van die publiek op nasionale sowel as internasionale vlak. Die beskerming van die naam van die president en al waarvoor hy staan, verleen aan die poshouer baie gesag en in hierdie sin mag.
Die Britse premier het dieselfde internasionale aansien as die president. In die krisis waarby Irak betrokke was, was die Amerikaanse president, G W Bush, die dryfkrag agter enige beweging teen die leierskap in Bagdad, terwyl daar na Tony Blair, die Britse premier, gesê word dat hy aan die mantels van Bush vasklou. Brittanje het eenvoudig nie die internasionale status om beleid te beïnvloed nie - haar weermag is swak in vergelyking met Amerika en alhoewel 'n lid van G7, word ons ekonomiese posisie in die wêreld verdwerg deur die Amerikaners. Sodanige standpunt laat die premier nie toe om 'n internasionale agenda te bestuur nie, terwyl die Amerikaanse president dit kan doen. In hierdie sin is die mag van die Amerikaanse president in die buiteland baie groter as die Britse premier.
In die binnelandse politiek is dieselfde mag meer oop vir vrae. Die president kan sy eie kabinet kies waarmee hy kan werk, maar dit moet deur die Senaat bekragtig word. Alhoewel dit meestal 'n formaliteit is - aangesien die Senaat gewoonlik wil sien dat hy sy vier jaar 'n nuwe president 'n goeie begin gee, beteken dit in teorie dat die president dalk moet saamwerk met mense wat hy aanvanklik nie vir hom gekies het nie. kabinet. Die premier het geen sulke beperkings nie. Hy kies al die mense wat hy wil hê vir sy kabinet en kan hulle verwyder as hulle nie die graad behaal nie. Hy hoef niemand hieroor te raadpleeg nie, hoewel hy dit dalk met 'n binnekring van baie hegte kollegas sal bespreek. Minstens moet die premier sy kabinet laat instem om die House of Commons of Lords te wees.
Die president is nie hoof van sy party nie. Bush is miskien 'n Republikeinse, maar hy staan ​​nie die hoof van die party nie. Alhoewel hy hierdie titel vir baie mense 'beklee', hou die voorsitter en komiteelede van die Republikeinse Party-sentrale komitee baie in die werklike party self, en die 50 Republikeinse partye op staatsvlak doen ook baie om hul politieke onafhanklikheid te verdedig saam in 'n noodsaaklike daad van lojaliteit elke vier jaar op die verkiesingstyd. Die Britse premier is nie net premier nie, hy is ook 'n dienende parlementslid en hoof van sy party. As sodanig het hy groot respek binne daardie party en doen hy baie om die beleid van die party aan bewind te kry. Met 'n groot parlementêre meerderheid is dit byna seker dat premier se beleidsrigtings werklike beleid en wetgewing sal word. As dinge verkeerd loop, sal die premier verantwoordelik gehou word, maar as hulle slaag, kry hy die buit hiervan.
Dit is moeiliker vir die president om die binnelandse beleid in Amerika te dryf. Hy kondig sy platform aan op sy nasionale konferensie, maar is nie daartoe gebind nie. Alhoewel dit hom meer vryheid kan gee om sy verklaarde beleid gedurende sy ampstermyn aan te pas, kan hy nie waarborg dat hy dit deur die Kongres kry nie. As voorbeeld is die belangrikste jaarlikse begrotingsrede in Brittanje in die vroeë lente. Dit word in die Volksraad deur die kanselierverklaar, hoewel met die steun van sy Eerste Minister, en dit word dan uitgevaardig. Die enigste probleem die afgelope paar jaar was toe Nigel Lawson se toespraak deur woedende opposisie-politici onderbreek is en daar kort onderbrekings was in die lewering van die begroting. Maar die begroting het steeds deurgewerk soos almal. In Amerika berei die president sy begroting op vir die kongres om dit te ondersoek. Maar dit is die Kongres wat in wese die finale seggenskap het dat dit die president se begrotingsvoorstelle kan verwerp. In werklikheid word baie agter geslote deure gedoen om te verseker dat 'n baie openbare wetsontwerp - Amerika se begroting vir daardie jaar - met min oënskynlike openbare kanselier deurgaan. Die potensiaal bestaan ​​egter vir die president vir verleentheid.
Die politieke opset in albei lande gee ook die premier die voorsprong bo die president. As die premier 'n gesonde parlementêre meerderheid het (of 'n rekord-groot een soos Tony Blair het), is dit baie waarskynlik dat die beleid wat hy wil hê, wet sal word. 'N Eenvoudige parlementêre stemming hieroor beteken amper seker dat die premier sy weg sal kry. Met die House of Lords wat tans hersien word en die krag daarvan waarskynlik ernstig geknip word, val dit die Europese Unie om sekere Britse wette geldig te beskou of nie. In werklikheid het die Europese Unie die afgelope paar jaar min of meer gedoen om 'n invloed op die Britse wetgewing te hê. Daar is ingegryp oor sake waarby enkele van die gevolge van die Jamie Bulger-moordenaars gevonnis is. Maar met die vrees dat die federalisme in Europa oënskynlik sterk sal wees, lyk dit baie onwaarskynlik dat die Europese howe hom sal betrek by die Britse binnelandse beleid wat van 'n demokraties verkose regering afkomstig is. As dit waar bly, en die huidige regering sy huidige groot parlementêre meerderheid behou, sal die Eerste Minister ná hervorming hervorming kan deurdring (hoewel die uitslag van 'n referendum oor die Euro 'n interessante saak vir hom kan wees).
Die president het nie sulke binnelandse mag nie. Hy word belemmer deur die magte wat deur die Grondwet aan ander verleen word. Hierdie dokument is baie duidelik oor die magte wat hy het. Maar dit is ook baie duidelik oor die magte wat aan die Kongres en die Hooggeregshof gegee word. In die afgelope paar jaar was die Hooggeregshof meer betrokke by die beoordeling van die regte van die staat eerder as die presidensiële magte, en in die nasleep van 11 September 2001 was dit blykbaar dat G W. Bush oënskynlik alles kon doen deur die vlag van die patriot te laat vaar. Die Grondwet en die vervaardigers daarvan meld egter eers die bevoegdhede van die Kongres in artikel 1 en daarna die magte van die president in artikel 2. Was dit hul manier om 'n individu in sy plek te plaas na die ervaring van een man se mag in Brittanje gedurende die onafhanklikheidskrisis? Weereens lyk die kompromie om te verseker dat die meeste presidensiële aanbevelings deur die Kongres kom, aangesien hierdie benadering alleen verseker dat die stelsel nie in die oë van die land verleë is nie. Die president het egter steeds die vetoreg oor die Kongreswetgewing deur die eenvoudige feit dat hy alle wetgewing moet onderteken voordat dit wet word. Die gebruik van die veto-veto brei wel die president se gesag op binnelandse vlak uit, maar die oorbenutting daarvan kan daartoe lei dat 'n man roep oor een van die belangrikste bastions van Amerika se demokrasie - die Kongres. As beide partye - president en kongres - tevrede is dat hulle albei 'n inset in die voorgestelde wetgewing gehad het, waarom sal 'n vetoreg dan nodig wees?
Die insette wat president en premier in die regbank het, is ongeveer gelyk. Binne die Hooggeregshof kan die president slegs 'n regter van die Hooggeregshof aanstel as 'n sittende een uitgetree het of gesterf het. Sy aangestelde opvolger moet dan deur die Senaat bekragtig word, en dit het nie altyd in die verlede gebeur soos Ronald Reagan bevind het nie. Die premier kan die benoeming van senior persone in die regbank beïnvloed, aangesien hy die lordskanselier benoem wat dan die mag het om kringregters ens. Te kies.
In die buitelandse beleid oefen die president baie groter mag uit as die premier. Brittanje het eenvoudig nie die status wat Amerika op internasionale vlak doen nie. Dit is moeilik om te glo dat Colin Powell as Staatsekretaris dieselfde behandeling in Israel sou ontvang het as die destydse Britse minister van Buitelandse Sake, Robin Cook, toe hy 'n minder as beleefde verwelkoming tydens 'n besoek aan die land ontvang het. Slegs Amerika het die nodige mag en invloed om die nodige steun in die Verenigde Nasies vir haar buitelandse beleid bymekaar te maak.
In binnelandse aangeleenthede hou die premier egter die voordele in dat hy as individu binnelandse wetgewing kan deurdring omdat hy nie net premier nie, maar ook partyleier is. Die grondwetlike beperkings op die president bestaan ​​eenvoudig nie in Brittanje nie. Die president kan 'n wetsontwerp van die Kongres veto maak, maar 'n oorbenutting hiervan sal nie net sy posisie, maar ook die politieke struktuur in Amerika, devalueer nie. In Brittanje is die enigste ding wat kan keer dat 'n wetsontwerp wetgewing onder die huidige politieke opset is, as die koningin weier om die koninklike instemming te gee aan 'n wetsontwerp wat deurgegaan het deur die demokratiese prosedures van die parlement. So 'n voorval is ondenkbaar. As die premier 'n groot parlementêre meerderheid het, dan het hy baie uitgebreide magte op binnelandse vlak, met waarskynlik veel minder beperkings op hom as 'n president.