Die gesag van Lodewyk XIV - Die versamelings
Die gesag van Lodewyk XIV
Titel: Lodewyk XIV hou die seëls in die teenwoordigheid van die Raadslede en die Meesters van Versoeke.
Afmetings: Hoogte 110 - Breedte 128
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais (Paleis van Versailles) / Christian Jean
Prentverwysing: 84-001262 / MV5638
Lodewyk XIV hou die seëls in die teenwoordigheid van die Raadslede en die Meesters van Versoeke.
© Foto RMN-Grand Palais (Paleis van Versailles) / Christian Jean
Professor aan die Universiteit van Parys X Nanterre
Aangesien die skilder van die doek en die datum van skepping daarvan nie geïdentifiseer kon word nie, is dit moeilik om presies sy ontwikkelingsvoorwaardes vas te stel. Hy vertrou hierdie pos toe aan Étienne Aligre, wat hy op 24 April 1672 as Bewaarder van die Seëls benoem en daarna op 8 Januarie 1674 tot kanselier.
Lodewyk XIV is self die voorsitter van die aanbring van die seëls
Dit is moeilik om die plek waar hierdie vergadering gehou word, te identifiseer. Verbasend genoeg is die deur na die kamer op 'n skrefie oop, aangesien die geheimhouding van beraadslaging 'n absolute goue reël is. Die Ioniese pilasters vorm 'n imposante versiering. Aan weerskante van die deur skuil twee nisse die standbeelde van Justisie (aan die linkerkant) gewapen met 'n swaard en skubbe, en van Prudence (aan die regterkant) wat 'n spieël met een hand vashou en die ander 'n slang. Hierdie twee deugde moet die beraadslagings van die Raad voorsit, want die goeie is die regering.
Die koning, links sit en steeds sy hoed dra, sit die sessie voor aan die bokant van 'n baie lang tafel waar die komposisie georganiseer is. Die skilder stel die koning in waarde deur sy hele persoon en veral sy gesig en sy lang wit kantdas te verlig. Die vinger wat die soewerein na die tafel wys, dui op gesag en opdrag.
Die Raadslede van die Staat word volgens die rang van die koning gesit en volgens hul rang, terwyl die Meesters van Versoeke bly staan. In die agtergrond staan ​​die King's Secretaries ook die Raad by. Gewoonlik teen 'n hoë prys gekoop, kan die koste wat hulle hou, toegang kry. Die koning verwag van hulle verslae oor die probleme van die provinsies, die leërs, die administrasie in die algemeen. Hulle word dus aan die bestuur van die koninkryk voorgestel. Dit is uit hierdie poel wat die koning sy voornemens werf. Op die agtergrond en regs staan, staan ​​en ontbloot, drie here. Na die probleme van die Fronde (1648-1653) het Lodewyk XIV die groot figure van sy regering afgedank, en verkies die edeles uit die kleed, bekwaam en volkome toegewyd aan homself en aan die land.
Aan die einde van die tafel werk vier figure, in pruike en onbedekte, om die koninklike dade te verseël. Een daarvan, die wasverwarmer, is verantwoordelik om die koning se seël op die dade te plaas. In beginsel weet hy nie hoe om te lees sodat die geheim streng bewaar word nie. Hy rapporteer direk aan die kanselier.
Die persoonlike regering van Lodewyk XIV
Vanaf die dood van Mazarin op 9 Maart 1661 het die jong Lodewyk XIV persoonlik die leiding geneem oor die sake van die koninkryk. Na die advies van die kardinaal kies hy nie 'n hoofminister nie. Van toe af sal dit aan hom wees om hom voor te sit oor die weeklikse vergaderings van die Raad, waar die raadslede van die staat, ministers en sekretarisse van die staat ex officio sit. Die groot figure van die koninkryk, wat na die Fronde ontslaan is, kom slegs wanneer hulle deur die soewerein genooi is. Hierdie 'koningsberoep', Lodewyk XIV, sal dit met bestendigheid beoefen tot aan die einde van sy regering.
Die monarg besluit niks alleen nie. Hy stem saam met die meerderheid adviseurs. Sekere besluite het soms gelei tot verskeie vergaderings van die Raad, om nie eens te praat van spesifieke konsultasies met so 'n minister of so 'n adviseur nie. In November 1700 het die ou koning, wat nietemin baie lang ervaring gehad het, sy Raad vir 'n paar dae agtereenvolgens ontbied voordat hy in die opeenvolgingsoorlog in Spanje begin het. Die menings was verdeeld. Maar omdat Pontchartrain hom vertel het dat die situasie in elk geval tot oorlog sou lei, het die koning op 16 November 1700 die keuse gemaak om die wil van Charles II af te dwing. Laasgenoemde, wat kinderloos gesterf het, het die tweede kleinseun van Lodewyk XIV, Philippe, hertog van Anjou, aangewys as sy troonopvolger van Spanje.
Michel ANTOINE, Die King's Council onder Lodewyk XV, Genève, Droz, 1970.
Guy CABOURDIN en Georges VIARD, Historiese leksikon van Ancien Régime Frankryk, Parys, Armand Colin 1978.
Nicolas LE ROUX, Die koning se guns. Mignons en hofdienaars ten tye van die laaste Valois omstreeks 1547-omstreeks 1589, Seyssel, Champ Vallon, 2000.