“…maar laat ek nou iets vir jou teken,” sê Ronnie, en haal sy gedig op ‘n enkelblad uit sy lêer, en sit dit op die tafeltjie neer. Dan draai hy dit om, sit sy boeke neer, buk vooroor en onderteken sy gedig.
Breytenbach knik dankbaar sy kop en sê dit maak sy dag, baie dankie. Hy kyk vlugtig na die papier, maak ‘n grappie oor hoe hy seker is dat dit veel beter is as die oorspronklike gedig waarop dit gebaseer is, en vra dat Ronnie ook sy kontakdetails agterop moet skryf.
Ek beskou myself nie as ‘n digter nie, maar het die afgelope twee jaar die voorreg gehad om met ‘n ywerige aspirant-skrywer/digter, Ronnie Elliott, te werk. Die volgende gedig het hy in graad 8 (standerd 6) geskryf ná ek hom ‘n bietjie van Breytenbach vertel het: