T88 105mm Howitzer motorwa - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die T88 105mm Howitzer -motorwa is vervaardig in 'n poging om 'n 105mm -haubits in die onderstel van 'n M18 Hellcat -tenkvernietiger te monteer.
Die werk aan die T88 het in Augustus 1944 begin ná die suksesvolle gevegsdebuut van die M18. Dit was 'n redelik eenvoudige omskakeling, en die enigste groot veranderinge was in die rewolwer. Die 76 mm geweer is verwyder en vervang met 'n 105 mm Howitzer M4. Die ringhouer vir die vliegtuigmasjiengeweer is vervang met 'n voetstuk. 'N M10 -periskopskerm is geïnstalleer, net soos 'n panoramiese teleskoop. Die skutter beweeg van links na regs van die geweer. Sestien rondes van 105 mm ammunisie kon binne die rewolwer ingedra word met vier en twintig in die borge, vir 'n totaal van 40 rondes (in vergelyking met 45 rondes van 76mm ammunisie in die M18.
Dit is gevolg deur die T88E1, wat gewapen was met 'n liggewig 105 mm Howitzer T51 met 'n konsentriese terugslagmeganisme. Dit het minder ruimte in beslag geneem in die toring.
Beide die T88 en T88E1 is aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog gekanselleer.
Die 105 mm M2A1 (M101A1) haubits was die standaard ligveld -houwitser vir die Verenigde State in die Tweede Wêreldoorlog, met optrede in sowel die Europese as die Stille Oseaan. Dit het in 1941 in produksie begin en het vinnig die oorlog teen die Japannese keiserlike leër in die Stille Oseaan betree, waar dit 'n reputasie gekry het vir sy akkuraatheid en kragtige stoot. Die M101A1 het 'n 105 mm hoë plofbare (HE) semi-vaste ammunisie afgevuur en 'n reikafstand van 11 270 meter, of 12 325 meter, wat dit geskik maak om infanterie te ondersteun.
M7 Priest 105 mm selfaangedrewe houwitser
Die M7 selfaangedrewe houwitsmotorwa het 'n 105 mm-haubits gemonteer wat gebruik is vir hoëhoek sowel as direkte vuur. Dit was die Geallieerdes se mees gebruikte selfaangedrewe geweer. Die .50-kaliber masjiengeweer is gemonteer in 'n verhoogde kanselagtige struktuur wat die voertuig die bynaam Priester gegee het. Alhoewel die M-7 selfaangedrewe 105 mm-haubits 'n haastig geïmproviseerde ontwerp was wat onvoldoende pantser dra, was dit 'n hoogs effektiewe wapen wat twee uitstekende substelsels kombineer: die beroemde 105 mm-haubitser en die robuuste onderstel van die veelsydige Sherman-tenk. . Die selfaangedrewe geweer M7 kon slegs moeilik hoogtes klim as gevolg van sy baie gewig.
Die 105 mm M1A2 -haubits is op 'n M3- of M4 -tenkonderstel gemonteer om die 105mm Howitzer -motorwa M7 te skep. Die eerste M7's het in 1941 diens gedoen by die Amerikaanse magte in die Filippyne, en hulle was veral doeltreffend in Britse hande teen Afrika Korps-pansers in El Alamein in 1942. Die M7 Priest was 'n selfaangedrewe houwitser wat tydens die Tweede Wêreldoorlog uitgebrei gebruik was. die primêre artillerie -ondersteuning vir gepantserde afdelings. Die geweer het sy bynaam gekry van die Britte wat gesê het dat die .50 kaliber ringhouer soos 'n Europese kerkstoel lyk.
360 grade dwars.
kan tot 75 grade verhef word om skulpe in vyandelike loopgrawe of ammunisiehope aan die agterkant van hange te laat val en
Baie hiervan is gegenereer deur die idee dat gevegte in die toekoms vinniger sou beweeg as gevolg van motorvoertuie, en met 'n groter kruising kon artillerie tred hou met die spoed van die geveg. Hierdie wysigings sou aansienlik verbeter op bestaande artillerie, soos die 75 mm Franse geweer, wat perde getrek is en ekstra perde benodig om ammunisie en onderdele te vervoer. Ook moes artillerie onbeperk wees, op hul plek geskuif en voor die afvuur gerig word. In die vroeë dertigerjare was weermagleierskap en die Field Artillery School steeds gemotoriseerd.
Wat die weermag toe gehad het, was senior veldartillerie-offisiere wat in die perd-en-karretydperk gebore en grootgeword het. Hulle was vertroud daarmee, en om hulle te vra om van 'n perd as 'n tegnologie na motorvoertuie te gaan, was 'n groot sprong vorentoe. d Mense het toe voertuie as stinkend en onbetroubaar beskou. Getrokke artillerie het aanvanklik meer aanvaarding gekry, omdat artillerie nog steeds by 'n afvuurplek aangekom het, in teenstelling met kanonne wat perde getrek het. Tog het gesleepte artillerie nog steeds onafgebroke nodig, die geweer in lyn met die teiken en afgevuur. Daar is ook nie ammunisie op die wapen gesleep nie.
Militêre begrotings het beslis die ontwikkeling van voertuie in ag geneem. Met die einde van die oorlog het die besteding aan verdediging verminder. Gegewe hierdie fiskale verskuiwing, kan een voertuig 'n span van ses perde vervang om 'n artillerie te trek, om nie eers te praat van ekstra perde wat nodig is om ammunisie en onderdele te vervoer nie. Ook, sodra artillerie in plek was, moes perde nog gevoer word, terwyl voertuie afgesluit kon word sonder dat dit nodig was totdat dit weer beweeg.
Namate die wêreld na die Tweede Wêreldoorlog beweeg het, het selfaangedrewe artillerie aanvaarding begin kry. Spoed was van kardinale belang, en 'n selfaangedrewe geweer kon baie vinniger geplaas word en die vyand betrek. Omgekeerd kan dit, indien nodig, ook vinnig ontkoppel en na 'n veiliger terrein terugtrek. In elk geval kan selfaangedrewe wapensisteme vinniger oor ruwe terrein beweeg en tred hou met wapenrusting.
Aan die begin van die Tweede Wêreldoorlog het dit voor die hand liggend gelyk dat artillerie, wat vorder op die golwende tenk en gemotoriseerde infanterie, 'n mobiliteit moes aanvaar wat dit voor daardie tyd nog nie gehad het nie. In die herfs van 1941 het generaal-generaal Jacob L. Devers, afkomstig van artillerie en toe bevelvoerder van die nuut gekonstitueerde pantsermag, die aanvaarding van 'n selfaangedrewe houwitser bevorder wat die begeleiding van die Amerikaanse aanvalsmagte kan verrig.
Op aanbeveling van die Raad van Beamptes oor die Ontwikkeling van Toerusting vir Gepantserde Afdelings, het die minister van Oorlog, Henry H. Woodring (1936-1940), die Ordnance Department in Junie 1940 opdrag gegee om 'n gemotoriseerde houer, ook genoem 'n geweermotorwa, te ontwikkel vir die 75 mm. geweer. Die departement bepleit die gebruik van kommersieel-geboude, hoëspoed-trekkers en die 3-duim-geweer, terwyl die nuutgeskepte Pantsermag selfaangedrewe 105 mm wou hê. haubitsers. Beïnvloed deur die beweging na swaarder gewere in Europa met die vermoë om die infanterie te volg, het die Ordnance Department uiteindelik die 105 mm vervang. haubits vir die 75 mm. geweer.
Dit was moeilik om 'n hoëspoed, liggewighouer te vind. Gedryf deur doeltreffendheid, het die departement geëksperimenteer met waens, halfbane en medium tenk-onderstel eerder as om 'n houer te bou wat spesiaal vir die 105 mm ontwerp is. houwitser. In die lig van die behoefte aan mobiliteit, het die Ordnance Department 'n medium tenk onderstel gekies. Dit verminder die wapenrusting van die onderstel, sonder die geslote rewolwer, en word doelbewus verwerp met 'n deur van 360 grade omdat dit die gewig van die wapen verhoog.
Die generaal het beveel dat twee voorbeeldige prototipes van 'n selfaangedrewe houwitser met 'n 105 mm-haubits gemonteer moet word op 'n aangepaste romp van die M3-mediumtenk wat in aanbou is vir die Amerikaanse weermag. Die konstruksie van die twee voertuie is in opdrag van die Baldwin Locomotives Works. Nadat hulle klaar was, is hulle na die Aberdeen Proving Grounds gestuur vir die nodige toetse.
Die ontwikkeling van die M7 Priest het in Junie 1941 begin, nog ses maande voordat die Verenigde State amptelik die oorlog betree het. Die eerste voertuig is in die lente van 1942 in diens geneem om indirekte vuurartillerie te ondersteun aan gepantserde afdelings. Dit het 'n bemanning van sewe in diens geneem: 'n bevelvoerder, bestuurder, kanonnier en vier soldate om ammunisie te hanteer. Die self aangedrewe houwitser van 50 000 pond kan 26 km / h op 'n pad of 15 km / h landloop. Brandstofdoeltreffendheid was ongeveer 0,67 myl per liter.
Pilotmodelle staan ​​bekend as die T32 en toetse begin in Januarie 1942. Na 'n volledige reeks toetse, gedeeltelik uitgevoer by Fort Knox, het die tegniese organisasies die gebruik van die voertuig aanbeveel met 'n reeks aanpassings. In die besonder is besluit om die maksimum hoogtehoek van die loop te verminder, met die doel om die houwitser in 'n hoë posisie te vermy, en gevolglik om die reeds merkwaardige vorm van die voertuig te verminder. Dit is op die lange duur bewys dat dit 'n fout was, aangesien dit die artilleriste gedwing het om in die veld te improviseer om van 'n oprit af te skiet om die helling te verhoog. Ander wysigings het vereis dat een gemonteerde vuurwapen op 'n syring aangebring is. Die M7 was toegerus vir 'n goeie beskerming van 'n klein rewolwer aan die regterkant van die masjien wat 'n .50-kaliber masjiengeweer kan monteer.
Die M7 is eers ontwikkel deur die onderste onderstel van 'n M3 Lee-tenk te kombineer met 'n standaard gesleepte 105 mm-haubits. Die laat produksie M7 of M7B1 is egter op die onderstel van 'n M4 Sherman -tenk gebou. Baie punte identifiseer dit as sodanig: die veringstelsel en ander latere tenkkomponente, soos die eendelige ewenaar en finale aandrywingbehuizing. Die M7 word aangedryf deur 'n Continental-9-silinder radiale enjin, en die M7B1 deur 'n Ford-tenkmotor. Sonder 'n foto van die agterdek en deure van die enjinkompartement is dit nie moontlik om te bepaal watter van die twee 'n voertuig is nie.
Nadat die wysigings aangeneem is, is die voertuig in 1942 gestandaardiseer as die "105 millimeter Howitzer -motorwa M7". Altesaam is daar 4 490 eenhede in verskillende reekse vervaardig. In 1942 herorganiseer die weermag die gepantserde afdeling, en die artillerie is herstruktureer in drie selfstandige bataljons onder die taktiese bevel van 'n artillerie-afdeling, nog steeds binne die hoofkwartier van die afdeling. Elke bataljon het drie ses-houwitser-batterye gehad, wat altesaam vier-en-vyftig 105 mm gemaak het. selfaangedrewe houwitsers in die afdeling. Die M2A1-houwitser was dieselfde as die wat in die infanterie-afdeling gebruik is, maar is gemonteer op 'n M4-houer (105 mm. Houwitser-motorwa M7).
Een beduidende verbetering ten opsigte van gesleepte artillerie was die priester se vermoë om sy eie ammunisie te haal. Met 'n 105 mm -kanon met 'n reikafstand van meer as 10 400 meter kon die priester 69 doppe dra. Sommige priesters is bekeer om óf 'n radio te dra wat 24 rondtes ammunisie afsny, óf troepedraers wat 20 soldate plus 'n bevelvoerder en bestuurder kon sleep. Die voertuig het ook 'n .50 kaliber masjiengeweer. Die meeste het die bemanning geen beskerming teen die elemente gebied nie. Volgens Dastrup het sommige 'n seilbedekking wat opgerig kan word om sneeu of reën te verlig.
Die M7 -reeks het 'n motor met 'n maksimum krag van 380 HP by 2 400 rpm. Dit word gekenmerk deur die gebruik van die komponente van die M3 medium vragmotor, wat die Continental R 975 lugverkoelde radiale motor van nege silinders aangeneem het. Aan die einde van 1943 is besluit om die meganika van die M4 Sherman -tenk (toegerus met die R 975 C4 -motor) aan te neem en 'n reeks aanpassings in te voer wat voorgeskryf is uit die ervarings van die slagveld. Die ingenieurs het die raam van die M4 Sherman-tenk hergebruik en die boonste struktuur van die gepantserde voertuig verander deur 'n ruimte oop te maak wat die M2A1 105mm L/22.5-haubits kan integreer. Ontwerpers het veral twee skote bygevoeg om die beskerming van die bemanning te verhoog. Die konstruksie van hierdie weergawe is toevertrou aan American Locomotive Company en, vir 'n klein voorbeeld, aan Federal Machine and Welder Company. Altesaam 3,490 voorbeelde is in die tydperk van 1942 tot Februarie 1945 gebou.
Die M7B1 -reeks was aansienlik soortgelyk aan die vorige tipe, maar dit was gebaseer op die romp van die wa Sherman M4A3, aangedryf deur 'n Ford GAA -motor van 8 silinders in 'n V [by 60 ] en afgekoel deur vloeistof. Dit is afgelei van 'n lugvaartmotor met 12 silinders. Die motor was in staat om 500 HP by 2.600 rpm te versprei. Hierdie weergawe is in 826 voorbeelde gebou deur die Pressed Steel Car Company.
Die Britte was die eerstes wat die M7 Priest in gevegte op die slagvelde van Noord -Afrika gebruik het. Die priester het eers aksie gesien tydens die veldtog in Tunisië en later in El Alamein.
Tydens die Koreaanse Oorlog, met die doel om die irriterende probleem van die klein hoogte van die houwitser op te los, is die M7B2 -reeks bekendgestel. Dit word gekenmerk deur die verhoogde posisie van die stuk wat die maksimum hoogte van 35 tot 65 verhoog het. Terselfdertyd, om die houwitser te kon plaas, moes die plasing van die vuurwapenmasjiengeweer verhoog word, wat ook 'n bestaande ring daarby voeg.
Alhoewel die priester vir indirekte vuur gebruik is, het die maksimum hoogte van die geweerloop slegs 35 grade bereik. Dit het spanne vereis om die wapen op hellings te plaas om 'n groter hoogte van die skulp in vyandelike posisies te bereik. Die weermag gebruik gewoonlik vier selfaangedrewe priesters per battery, met drie vuurbatterye per bataljon. Elke geweer het 'n dop van 100 pond afgevuur, óf 'n hoë plofbare staaldop, rook of beligtingsrondes. Die brandrigtingsentrum sou dan massa -brande oproep wat op 'n spesifieke teiken gerig is. Dit word 'gebiedsvernietiging' genoem, en die sirkelvormige waarskynlikheidsfout was redelik groot. Enige dop wat binne 'n gegewe reeks ontplof het, was aanvaarbaar om te verseker dat 'n spesifieke teiken verwyder word.
Ongeveer 4 200 priesters is gebou en die produksie het in 1945 geëindig. Die wapensisteem het steeds aksie ondergaan in die Koreaanse Oorlog.
Na die oorlog was die selfaangedrewe M7 diens in baie bondgenote van die geallieerde weermagte. Sommige is omskep in Observation Post ("Priest OP") met die geweer verwyder. Hulle is geleidelik vervang deur die selfaangedrewe M109G. Tydens hul diens in 'n paar selfaangedrewe persone is toegerus met 'n nuwe houwitser van 105 mm 34-kaliber.
T88 105mm Howitzer motorwa - Geskiedenis
M18 Hellcat 76 mm geweer motorwa
Au printemps 1945, le canon de 90 mm M3 & eacutetait tr & egraves largement r & eacutepandu et il fut d & eacutecid & eacute de le monter sur le M18 Hellcat. Comme il & eacutetait d & eacutej & agrave mont & eacute sur le M36 Jackson, op d & eacutecida simplement de monter la tourelle du M36 sur le M18. La circulaire dut & ecirctre agrandie de 5 cm et des modifications furent apport & eacutees aux rangements de munitions. Giet die kompensator se doeltreffendheid vir die 90 mm sur le ch & acircssis, un frein de bouche & eacutetait obligatoire. Hangende en agrave chaque tir, met 'n rekord van 60 cm! Giet kompenser l 'augmentation de poids op pensa utiliser des chenilles plus groot. Cependant la fin de la guerre en ao & ucirct 1945, mis un terme au d & eacuteveloppement de ce design tr & egraves prometteur.
In die lente van 1945 is die geweer van 90 mm M3 grootliks versprei en is besluit om hierdie geweer op M18 Hellcat te monteer. Aangesien dit reeds op die M36 Jackson gemonteer is, het 'n mens eenvoudig besluit om die rewolwer van M36 op M18 te monteer. Die omsendbrief moes met 5 cm vergroot word en wysigings aan die reëlings van ammunisie is aangebring. Om die gevolge van die skietery van die geweer van 90 mm op die onderstel effektief te vergoed, was 'n snuitrem verpligtend. Met elke skietery beweeg die tenk egter 60 cm terug! Om die gewigstoename te vergoed, is gedink om breër bane te gebruik. Die einde van die oorlog in Augustus 1945 het egter 'n term gegee vir die ontwikkeling van hierdie baie belowende ontwerp.
En ao & ucirct 1944, l 'Ordnance Department souhaita d & eacutevelopper un obusier automoteur arm & eacute du 105 mm T12 howitzer & agrave partir du M18 Hellcat. En d & eacutecembre 1944, un prototype fut finalis & eacute. Ce mod & egravele & eacutetait identique au Hellcat, sauf pour son armement principal et ses & eacutequipements de vis & eacutee. Le prototype fut baptis & eacute T88 mais le projet fut abandonn & eacute lors de la fin de la guerre en ao & ucirct 1945.
In Augustus 1944 wou die Ordnance Department 'n gemotoriseerde haubits ontwikkel, gewapen met die 105 mm T12 houwitser vanaf M18 Hellcat. In Desember 1944 is 'n prototipe gefinaliseer. Hierdie model was identies aan die Hellcat -kluis vanweë die belangrikste bewapening en die doelwit. Die prototipe is gedoop T88, maar die projek is tydens die einde van die oorlog in Augustus 1945 laat vaar.
Le T88 & eacutetait un Hellcat standaard arm & eacute de l 'obusier van 105 mm T12
T88 was 'n standaard Hellcat gewapen met 'n houwitser van 105 mm T12
src: webwerf US Self-Propelled Guns
In Junie 1944 kan die M18 'n kombinasie van trekkers vir 'n 76 mm -M6 -stelsel gebruik word. Deux prototipes het 'n groot fout. Il s 'agissait de deux Hellcats sans tourelle, avec un int & eacuterieur r & eacuteam & eacutenag & eacute. Die trekker kan die T41 en die vervoer van die groep T41E1 verkoop. Les deux engins & eacutetaient dot & eacutes d 'une circulaire pour mitrailleuse de 12.7 mm & agrave l' avant du compartiment des passagers. L 'engin pesait dans les 17-18 ton et pouvait en plus de ses deux hommes d' & eacutequipage transporter 7 passagers. Cette conversion fut standardis & eacutee au d & eacutebut 1945 en tant que M39. 'N Totaal van 640 voorbeelde van omskakeling na die Hellcats -retour en eacutes & agrave l' usine. Dit is 'n uitstekende gebruiksaanwyser vir die transporteur van 81 mm.
In Junie 1944 het 'n mens gedink om 'n M18-trekker te gebruik vir die tenkgeweer van 76 mm M6 of om troepe te vervoer. Twee prototipes is ontwikkel. Hulle was twee Hellcats sonder rewolwer, met 'n ingeboude binnekant. Die trekker is gedoop T41 en die vervoer van troepe T41E1. Die twee masjiene was toegerus met 'n sirkelvormige masjiengeweer van 12,7 mm voor die passasiersruimte. Die masjien weeg die 17-18 ton en kon by meer van sy manne bemanningslede 7 passasiers vervoer. Hierdie omskakeling is aan die begin van 1945 gestandaardiseer as M39. 'N Totaal van 640 eksemplare is omgeskakel op grond van die Hellcats wat na die fabriek oorgedra is. Sommige is gebruik om die mortier van 81 mm te vervoer.
Op utilisa & eacutegalement le M18 pour r & eacutealiser un autre transport de personnel. Ce mod & egravele cependant & eacutetait dot & eacute de beaucoup de modifications. Ons kan ses dubbel galette onderhou. Le moteur fut d & eacuteplac & eacute & agrave l 'avant du char entre le pilote et le mitrailleur de caisse. Le commandant & eacutetait assis juste derri & egravere le moteur. Chaque membre de l '& eacutequipage poss & eacutedait sa propre coupole de vision. Le compartiment des passagers & eacutetait dot & eacute de sabords de tir sur les c & ocirct & eacutes et sur les portes d 'acc & egraves & agrave l' arri & egravere. Le compartiment des passagers & eacutetait dot & eacute d 'un toit sur lequel & eacutetait install & eacute une mitrailleuse caliber 50 (12.7 mm) & agrave c & ocirct & eacute d' une trappe. Ce compartiment pouvait accueillir 24 personnes. Le d & eacuteveloppement fut stop & eacute par la fin des hostilit & eacutes et le M44 ne fut jamais produit. Ce transport & eacutetait de toute fa & ccedilon trop imposant pour & ecirctre vraiment pratique, l 'arm & eacutee d & eacutesirait un transport pour un peloton et non pour 24 personnes!
In Januarie 1944 het die prototipes van die M18 -amfibieë vir d & eacutevelopp & eacutes sur base des exp & eacuteriences glan & eacutees dans le Pacifique. Ces engins poss & eacutedaient un large caisson de flottaison tr & egraves l & eacuteger. La propulsion du T86 se faisait via ses chenilles alors que le T86E1 & eacutetait propuls & eacute par deux h & eacutelices raccord & eacutees au moteur. Le T86 fut finalement pr & eacutef & eacuter & eacute et apr & egraves quelques modifications deviendra le T87 en d & eacutecembre 1944. Cependant il & eacutetait encore & agrave l 'essai & agrave la fin de la guerre.
B15T: vervoer bas & eacute sur le M18
M18 75 mm M3 GMC: mod & egravele exp & eacuterimental
M18 (asimmetriese koepel): mod & egravele dot & eacute d 'une coupole asym & eacutetrique sur la tourelle
Ritchie T3 aka M18BB: v & eacutehicule amfibie
Een het ook M18 gebruik om 'n ander vervoer van personeel uit te voer. Hierdie model was egter toegerus met baie wysigings. Dit het die vering van Hellcat behou, maar het nou 6 dubbelpadwiele getel. Die enjin is voor die tenk tussen die bestuurder en die boogmasjienskutter geskuif. Die bevelvoerder het net agter die enjin gesit. Elke lid van die bemanning het sy eie visioen. Die kompartement van die passasiers was toegerus met skietplekke aan die kante en deure na agter. Die passasiers se kompartement was toegerus met 'n dak waarop 'n .50cal-masjiengeweer (12,7 mm) langs 'n valdeur aangebring is. Hierdie kompartement kan 24 mense huisves. Die ontwikkeling is gestaak teen die einde van die vyandelikhede en M44 is nooit vervaardig nie. Hierdie vervoer was in elk geval te indrukwekkend om werklik prakties te wees; die weermag wou 'n vervoer vir 'n groep hê en nie vir 24 mense nie!
In Januarie 1944 is twee amfibiese prototipes van M18 ontwikkel op grond van die eksperiment in die Stille Oseaan. Hierdie masjiene het 'n breë, baie ligte dryfkas. Die aandrywing van T86 is via sy spore gedoen, terwyl die T86E1 aangedryf is deur twee propellers wat aan die enjin gekoppel was. T86 het uiteindelik die voorkeur gekry, en na 'n paar wysigings sal dit in Desember 1944 T87 word. Dit is egter steeds aan die einde van die oorlog getoets.
Skep 'n tarackot -nagy -menyiségben -gyártották, of 'n ranszeresítette en 'n hoëboring. Lövedéktípusa több külföldi ország szabványos típusa lett. 1962-ben megváltozott a tüzérség jelölőrendszere, engy a 105 mm-es M2A1 tarack új jelölése az M101A1 lett. 'N Löveget bevetették of koreai és a vietnámi háborúkban is. 'N Harte groot eienskap met 'n M102 -tarak, 'n baie goeie meganisme vir 'n M101 -tarackeval, en 'n ander szorította vir 'n hadrendből. As u 'n M101A1 gebruik, kan u dit ook as 'n amerikaan gebruik, maar dit is 'n basiese alkaliese stof.
A C1 Howitzer jelöléssel egészen 1997-ig használta az M2A1 tarackokat, mikoris egy modernizáción estek át, hogy meghosszabbítsák szolgálati idejüket. Ons kan ook 'n C3 lett. 'N Toevábbfejlesztések között szerepelt 'n hosszabb lövegcső, 'n csőszájfék, 'n megerősített lövegtalpak és a lövegpajzs felső részének eltávolítása. Dit kan 'n groot aantal kanadese Hadsereg -tartalékos wees. 'N C3 -tarackot Brit Columbiában en 'n gletsjer Nemzeti Parkban lavinaindításra használják. As Amerikai Egyesült Államokban 'n Amerikaanse bosdiens is 'n basiese en lae -gehalte.
M2 tarackokat kis menyiségben az Ausztrál Hadsereg tartalékos ereje is használ, de ezeket 81 mm-es aknavetőkkel váltanak le. Ons kan ook 'n 105 mm-es L119 Hamel-yskas en 'n 155 mm-es M198-takke op 'n helyüket kry.
M1920 - prototípus.
M1925E - prototípus.
M2 (1934) - 'n volledige oplossing vir my as 'n lidmaatskap van 'n ander persoon.
M3 - könnyűsúlyú tarack, melynek lövegcsövét 27 hüvelykel rövidítették meg.
T8, melyet M4 jelöléssel rendszeresítettek - járműbe szerelt változat módosított závárzattal és hengeres hátrasikló felülettel.
M101 - 'n hoë mate van gebruik van 'n M2A1 -foetuserie met 'n M2A1 -taracknak.
M101A1 - 'n hoë mate van gebruik van 'n M2A2 -foetuserie met 'n M2A1 -taracknak.
C3 - kanadai C1 (M2A1) hosszabb, 33 űrmérethosszúságú lövegcsővel.
M1920E - prototípus, szétterpeszthető lövegtalpakkal.
M1921E - prototípus, szekrényes kialakítású lövegtalppal.
T2, melyet M1 jelöléssel rendszeresítettek - szétterpeszthető lövegtalpak, faküllős kerekek.
M1A1 - M1 futómű új kerekekkel, fékekkel és egyéb alkatrészekkel.
T3 - prototípus.
T4 - prototípus.
T5, melyet M2 (1940) jelöléssel rendszeresítettek - szétterpeszthető lövegtalpak, acél kerekek felfújható gumiabroncsokkal.
M2A1 - az elektromos fékek eltávolításra kerültek.
M2A2 - módosított lövegpajzs.
Medium tenk M4A4E1 - M2A1 tarack T70 foglalaton.
Medium tenk M4 (105), M4A3 (105) - M4 tarack M52 foglalaton.
Medium/swaar tenk M45 - M4 tarack M71 foglalaton.
Kísérleti típus Holt vontatón - M1920.
Kísérleti alváz, melyet J. Walter Christie tervezett - M1920.
105 mm Howitzer motorwa T9 ('n Cletrac MG-2 vontatón alapul).
105 mm Howitzer motorwa T19 (az M3 féllánctalpason alapul) - M2A1. 
105 mm Howitzer motorwa T32/M7 - M2A1.
105 mm Howitzer motorwa T76/M37 (Ligte tenk M24 alváz) - M4 tarack M5 foglalaton.
105 mm Howitzer -motorwa T88 (76 mm GMC M18 alváz) - M4 tarack M20 foglalaton.
'N M14-vlak van 105 mm-en-getal-getalle-gegenereerde e-posse kan ook toegepas word. A hajtótöltet egy alap töltetből és hat résztöltetből állt. 'N 105 mm-es M3-tarackhoz készített M1 nagy robbanóerejű lövedékek (ugyanaz a lövedék, de különböző hajtótöltet) használata engedélyezett volt. 
As M67 kan 'n groot aantal verwarmings (HEAT) 'n eretilege egwese -oplossing vir die M14 -tipe II -tipe II -tegnologie behaal word. Később fél-egyesített típusra cserélték and szabványos lőszert, de nem állítható hajtótöltettel. A gyakorlólőszer a rövidebb M15 jelű töltényhüvellyel és fekete lőporral került alkalmazásra.
Hoe om ons publikasies te bestel?
Om redes vir die vaartbelyning van ons onderneming en die ontbinding van die baie geklaerde 'steentydperk' bestelstelsel, het ons ons aanlynwinkelstelsel hersien. Met hierdie maatreëls streef ons daarna om die klanttevredenheid te verhoog: Dit is tans nie meer moontlik om direk by Tankograd in Duitsland te bestel nie. Met die volgende nasionale afsetpunte kan u meer doeltreffend, met minder posgeld bestel en moderne inkopiesisteme gebruik vir aanlynmandjies met baie verbeterde betaalopsies. Vir kliënte wat nie 'n nasionale winkel in hierdie lys kan kry nie, bestel asseblief by een van die Duitse modelhandelaars en militêre boekwinkels aan die einde van die lys. Dit bevat ook ons ​​reeks en sal meer as bly van u hoor.
M43 Howitzer motorwa
Die M43 Howitzer-motorwa was 'n ontwikkeling van die Tweede Wêreldoorlog (1939-1945) en 'n verdere evolusie van die M40 Gun Motor Carriage-lyn. Die twee was dus naverwante produkte van die Pressed Steel Car Company en het na vore gekom in 1945. Die romp, onderstel en loopvlak van die M40 is behou (self geneem uit die M4 Sherman -lyn) alhoewel die M43 die massiewe 203mm haubitsstelsel gemonteer het en vroeë proewe is uitgevoer met die T89 Howitzer motorwaentjie. Na hul aanvaarding in November 1945 - na die einde van die oorlog - het die T89 die gestandaardiseerde M43 geword. 576 eenhede was deel van die oorspronklike bevel van die Amerikaanse weermag, maar die einde van die oorlog het die totale verkryging verminder tot slegs 48-vier-en-twintig hiervan is teen die einde van die oorlog voltooi en 'n verdere vier-en-twintig omgeskakel van bestaande M40-stelsels. Die enkelvliegtuig het in werklikheid gevegsdiens gesien voor die einde van die oorlog, hoewel die produksiebroers eers in die Koreaanse Oorlog (1950-1953) in woede gebruik is.
Die voertuig wat gefinaliseer is, was 'n 41,5 ton-produk wat 'n span van agt persone benodig en die skutterseksie in 'n opelugomgewing werk (die bestuurder was in die romp). Die hoofgeweer was die M115 -landhouwitser wat gestandaardiseer is in 1941. Dit het 'n dop van 240lb afgevuur teen 'n snoet van 1,925 voet per sekonde tot 10,5 myl daarvandaan. Dit was tipies gerangskik bo-op 'n agtwielige tweesydige wa-stelsel wat die sleepwapens, terugslagmeganisme en monteerhardeware insluit. Buite die wa is dit na die M43 -voertuig vervoer. 'N Agtersteun-terugslagsteun is verlaag voordat dit geskiet is om sommige van die gewelddadige gevolge van die aksie teë te werk.
Bylaag: Alle militêre voertuie en artefakte wat in hierdie verkoop aangebied word, word verkoop "Soos dit is" en "Slegs vir versamelaarsdoeleindes". Hierdie militêre voertuie en artefakte mag nooit met ammunisie gelaai en/of afgevuur word nie. Ons lewer geen waarborg en/of verklarings oor die geskiktheid of geskiktheid van hierdie items vir gebruik nie. Deur militêre voertuie en artefakte aan te skaf, gee u hiermee afstand van alle eise teen Auctions America deur RM, Inc., en stem u hiermee in om skadeloos te bly vir Auctions America by RM, Inc. Let asseblief daarop dat daar moontlik 'n gepaardgaande lisensiegeld gebaseer is op die ligging van die lisensiëring, en die bieër moet voldoen aan alle lisensie- en invoervereistes in sy eie staat of land.
Let wel: die National Military History Centre het inligting oor hierdie museumvoertuie verskaf en is nie onafhanklik deur Auctions America geverifieer deur RM ("AA") nie. As sodanig verifieer, waarborg of waarborg AA nie enige van hierdie inligting nie. Vooraf inspeksie en navorsing deur die koper word sterk aangemoedig en aanbeveel.
AANDAG: Kopers is verantwoordelik vir die versekering van vervoer en verskuiwing/laai van persele. Lot kan gratis onbepaald in die museum vertoon word met 'n ondertekende leningsooreenkomsvorm. Baie word verkoop soos dit is, waar is dit.
4 980 pond
19 voet 6 duim
7 voet 7 duim
105 x 372R
Hidro-pneumaties, konstant, 42 duim
Die Amerikaanse militêre artillerie-aanwysingstelsel is in 1962 verander, wat die 105 mm M2A1-houwitser die M101A1 herontwerp. Die geweer het steeds diens gedoen in die Koreaanse en Viëtnam -oorloë. Alhoewel 'n soortgelyke model, die M102 -haubits, dieselfde rolle in die geveg gehad het, het dit die M101A1 nooit heeltemal vervang nie. Vandag is die M101A1 deur die Amerikaanse weermag afgetree, hoewel dit steeds diens lewer by baie ander lande. Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog is 8,536 105 mm gesleepte haubits gebou en na-oorlogse produksie het by Rock Island Arsenal tot 1953 voortgegaan, teen die tyd dat 10,202 gebou is.
E strella Warbirds Museum is 'n geregistreerde California Non-Profit 501 (c) (3).
Korporatiewe belasting-ID 77-0324714. Gedurende die afgelope 30 jaar het ons gegroei van 'n enkele gebou tot talle fasiliteite en hangars op meer as 20 hektaar grond. Ons bied gereeld jaarlikse en spesiale geleenthede aan om geld in te samel om ons groei voort te sit en te behou. Ons maak staat op borge vir geleenthede, privaat weldoeners en individuele skenkings om ons bestaan ​​te behou. Ons is ewig dankbaar vir almal wat ons deur die jare bygestaan ​​het.
U individuele skenkings word baie waardeer! Help ons asseblief om die geskiedenis vir môre se generasie te herstel!
& emsp & emsp Vir e -posnuus wat u kan vertrou. Maandelikse etensprekers, nuwe artefakte, voertuie, vliegtuie en meer! Geen strooipos.