Hoe uiteenlopende doelwitte die stryd teen die klimaatkrisis belemmer - Nuus oor klimaatsimpak | Klimaatsimpaknuus
Geskryf deur Pascale Dufour
Die Sweedse aktivis Greta Thunberg neem deel aan die klimaatoptog in Montréal op Sept. 27, wat 'n paar 500,000-mense bymekaar gebring het. Die Kanadese Pers / Paul Chiasson
Byna 'n halfmiljoen mense in Montréal gedemonstreer om klimaatsoptrede op Sept. 27 te eis. Dit was een van die grootste byeenkomste in die geskiedenis van die stad en is vermoedelik die grootste in sy soort in Kanada.
Baie mense het die strate regoor die wêreld, die land en die provinsie gevul. Mense in Montréal het voortgegaan om op Dinsdae te betoog ter ondersteuning van die klimaat, klop aan potte en panne.
Hoe kan ons die omvang van hierdie "gebare van politieke mening", soos? Die Franse sosioloog Olivier Fillieule noem hulle, om die betogings te beskryf?
Kan psigedelici ons help om die klimaatskrisis op te los?
Daar is verskillende moontlike verklarings en sommige sal die "Montréal-effek. "Slegs enkele jare gelede het studente wat teen verhoging van klasgeld betoog het, aan massiewe betogings deelgeneem. Ander het die afgelope 50 jaar die straat gevat oor taal, soewereiniteit en die uitbreek van die oorlog in Irak.
Maar die aard van die klimaatprobleem het dit makliker gemaak om mense rondom hierdie saak te mobiliseer as ander: klimaatsverandering is iets wat almal aangaan. Die warm weer daardie dag het mense ook aangemoedig om te loop en het gehelp om aardverwarming deel te maak van die optog.
Dit is egter nodig om 'n mate van konteks by te voeg: 'n bloeiende burgerlike samelewing bestaan ​​in Montréal, binne die studentebeweging en onder hoërskoolleerlinge, omgewings- en gemeenskapsgroepe en vakbonde. Die massamobilisering van Sept. 27 was duidelik die resultaat van langtermynwerk deur aktiviste en was geensins 'spontaan' nie.
Ek wil egter hier 'n ander uiteensetting voorstel, gebaseer op my navorsing oor sosiale bewegings en kollektiewe optrede.
Die voorkeurverklaring veronderstel skakels tussen straatmobilisasies en die partydige arena; met ander woorde, wat in die parlement of die Québec-nasionale vergadering gebeur, het 'n invloed op wat op straat gebeur, en omgekeerd.
My voorstel maak die vorige verduidelikings nie op enige manier ongeldig nie, maar stel eerder voor dat ek 'n ander blik op die Sept. 27-optog gaan neem. Dit probeer ook verstaan ​​waarom die protes so groot was, en nie net waarom dit plaasgevind het nie.
Sosiale bewegings is hier om te bly
In politieke wetenskap, Daar word verwag dat politieke konflikte op die institusionele gebied sal plaasvind, soos die parlement en die wetgewer. As sosiale bewegings 'n rol speel, is dit van fluitjieblasers wat "nuwe" kwessies voorstel vir openbare debatwat dan deur politieke partye en verkose amptenare opgeneem word.
Daar word algemeen aanvaar dat sosiale bewegings in die politieke stelsel "opgeneem" word en dat hulle die institusionele kanaal sal gebruik om hul eise te bevorder. Vanuit hierdie perspektief, sosiale bewegings word nie as langtermyn politieke akteurs beskou nie en is nie sentraal tot die werking van 'n verteenwoordigende demokrasie nie.
Dit is nie my posisie nie. Ek glo dat sosiale bewegings 'n integrale deel van ons demokrasieë is. Hulle is hier om te bly. Hulle speel 'n sentrale rol in "burger waaksaamheid" en in die politieke uitdrukking van identiteite en belange. Dit is dus nie 'n afwyking van ons politieke stelsel nie, maar eerder politieke akteurs wat op hul eie reg speel op die grense van formele instellings.
Dit is dus interessant om na klimaatmobilisasies in verband met die partydige arena te kyk.
'N Dowwe saak wat deur onduidelikheidsgroepe gedra word
In die partydige arena (federaal of Québec), blyk dit nie 'n politieke plek te wees vir 'n werklike verpolitisering van die omgewingskwessie nie.
Die enigste bestaande partydige verdeeldheid skei skeptici oor klimaatsverandering en die res, en plaas hierdie "ander" in 'n onduidelike politieke massa waar hul politieke verskille ongehoord bly.
As dit so was, sou die debatte ook handel oor die verhouding tot die kapitalistiese liberale ekonomie en sosiale geregtigheid. Ons sou dan sien dat daar fundamentele verskille opduik tussen die groep 'ander', wat mekaar teëstaan ​​oor hul opvatting van wat ons ekonomie moet wees om klimaatsuitdagings die hoof te bied, die ingryping wat ons verwag (al dan nie) van die staat, of die oorweging van ongelykhede in die lig van klimaatsverandering.
Met ander woorde, daar is op die oomblik geen partydige debat oor die klimaatkwessie nie, en is daar ook geen moontlike debat binne die institusionele arena nie. Die politieke spel word dus buite, op straat, gespeel.
In sosiologie word 'n politieke kloof beskou as bestaan ​​as dit vir 'n redelike lang tyd deur politieke en sosiale kragte gedra word. Dit is nie die geval vir omgewingskwessies nie. Hulle word gedra deur 'n magdom mense, netwerke en organisasies - dink daaraan, selfs die banke het hul deure op die middag van Sept. 27 gesluit. Die eise is uiteenlopend, dikwels onakkuraat en verwys na 'n baie uiteenlopende reeks aksies wat die omgewing beïnvloed.
Justin Trudeau vergader op die Sept. 27 met die Sweedse aktivis Greta Thunberg in Montréal. Trudeau, wat die mag het om 'n verskil te maak, was een van vele betogers. Die Kanadese Pers / Ryan Remiorz
Is die stryd teen aardverwarming en die maak van kompos regtig dieselfde geveg?
Wat kan ons verwag in so 'n situasie?
Die eerste moontlike scenario is die opkoms van politieke bemiddeling, dit is 'n politieke akteur of 'n party wat eise van die straat na die stembus afstaan. Tot op hede het die Groenparty van Kanada, hoewel hulle in gewildheid toegeneem het, nog nie hierdie rol gespeel oor die kwessie van klimaatsverandering nie.
Dit sou nie protesoptogte op die straat beëindig nie, maar ten minste sal nie almal gesien word aan dieselfde kant van die heining nie - of amper aan dieselfde kant. Hoe kan 'n sosiale beweging sy rol as betoger ten volle omhels as daar gesien word dat ministers van die omgewing aan hul kant is? In hierdie konteks word die vraag wie of wat die teiken van mobilisering is, 'n kwessie, sowel as die van eise of eise.
Nog 'n moontlike scenario: omdat ons stelsel van politieke verteenwoordiging nie op sy beste is nie, kan ons verwag dat daar 'n mate van radikalisering van die betogings sal wees. Aangesien daar nog nie progressiewe maatreëls of nuwe sosiale regte aanvaar is sonder dat mense straat toe is nie, sal dit waarskynlik herhaal word vir omgewingskwessies.
Ons het reeds 'n voorbeeld van hierdie radikalisering gesien. Onlangs het omgewingsaktiviste van die wêreldgroep Extinction Rebellion is in hegtenis geneem nadat hulle op die Jacques-Cartier-brug in Montréal geklim het die "gebrek aan beduidende optrede" in die stryd teen klimaatsverandering aan die kaak te stel.
Nie almal sal saamstem dat die historiese optog van Sept. 27, in retrospek, van weinig politieke gebruik sal wees nie. Die vraag wat diegene wat verder wil optree, is egter hoe hulle op 'n ander manier op die openbare toneel kan uitbars as die optog wat ons bygewoon het. Ons kan daardeur aangemoedig word of ons daaroor bekommer. Dit is nie regtig die vraag hier nie, maar die kans is groot dat meer ondermynende vorme van protes sal plaasvind.
Te midde van dit alles is ons naby die einde van 'n verkiesingsveldtog. Laat ons onthou dat die politieke partye 'n baie belangrike rol speel in die omskakeling van hierdie massiewe klimaatproteste. Dit lyk nie of hulle dit begryp nie.
Pascale Dufour, Professeure titulaire - spécialiste des moucements sociaux et de l'action kollektiv, Université de Montréal
Slegs 'n klimaatsrevolusie kan die wêreld afkoel
Uitwissing Rebellie gebruik Tactics wat diktators dopgehou het - maar ons leef in 'n liberale demokrasie
Die nuwe nuwe werk van Arbeid is een van die mees radikale ter wêreld - maar kan dit teen 2030 gedoen word?