Terwyl ekstreme brande die boreale woud van Alaska transformeer, kom meer asp en berk in en dit kan brande vertraag en hul klimaatsimpak - Klimaatsimpak Nuus | Klimaatsimpaknuus
Alaska-brande is baie moeiliker om te beheer in die ruige, afgeleë landskap, en word dikwels gelaat om te brand. Sherman Hogue / Amerikaanse leër, CC BY
Vuur is deesdae 'n gewilde onderwerp, veral as dit kom by die boreale woud, die uitgestrekte bome wat oor Alaska, Kanada en ander koue noordelike streke strek. Groot brande gewees het brand meer gereeld en erger in hierdie afgeleë landskappe, aangedryf deur langer seisoene van warm, droë weer en meer weerlig slaan soos die klimaat warm word.
Soos woude brand, word hulle stel organiese koolstof vry wat in boomstamme, blare en wortels en in gronde opgehoop het. Dit stel 'n potensieel gevaarlike terugvoerlus op vir klimaat: meer brande laat meer koolstof van die land af, wat die aardverwarming verder vererger, wat meer warm, droë weer beteken wat meer brandaktiwiteit kan aanvuur.
Dit is genoeg om saans wetenskaplikes soos onsself wakker te hou. Maar nuwe resultate van ons navorsingspan wat op 15 April 2021 in die vaktydskrif Science gepubliseer is, dui daarop dat die stelsel 'n natuurlike rem kan wees.
Omvattende, dystopiese uitstalling wys hoe die lewe na die klimaatverandering kan lyk
Ons het gevind dat toe swart sparwoude wat onlangs in die binneland van Alaska gebrand het, weer begin groei het, meer asp en berk bome is met die spar ingemeng. Trouens, breëblaarwisselende bome soos hierdie het die dominante spesie geword.
Dit het twee belangrike effekte as dit kom by klimaatsverandering en veldbrande: Die bladwisselende bome stoor meer koolstof, en hulle brand nie so vinnig of ernstig soos droë, harsagtige swart sparre en hul naalde nie.
Die gevolg is dat hierdie veranderende woude die terugvoerlus van die brandklimaat kan versag en dit miskien selfs omkeer - ten minste vir eers.
As- en berkebome neem oor
Wanneer erge brande in swart sparwoude brand diep in die grond organiese laag, gaan meer koolstof tydens die brand verlore. Maar daar gebeur ook iets anders: In plaas daarvan dat sparrebome na hierdie ernstige brande hergroei, word dit dikwels vervang deur bladwisselende breëblaarbome wat die koolstofverlies vergoed wanneer hulle hergroei.
Ernstig verbrande swart sparstaander, of groepe bome, verloor die meeste koolstof tydens 'n brand, maar sodra hierdie woude oorgaan na asp en berk, stoor dit koolstof teen 'n tempo wat vier keer vinniger is as in swart ou sparre. Teen 50 jaar het hulle vergoed vir brandgedrewe koolstofverliese.
Teen die tyd dat bladwisselende woude 100 jaar oud is, is die tipiese interval tussen brandwonde in hierdie streek, koolstofpoele is 1.6 keer groter volgens ons berekeninge as in swart sparwoude. Die netto effek is 'n toename in gestoorde koolstof wat vergoed vir die verhoogde koolstof wat tydens die vorige brand verlore gegaan het.
Die meeste koolstof wat in bladwisselende stande opgeberg word, is in die bome se biomassa bogronds - houtagtige stamme en takke - nie in gronde soos in sparre nie. Dit is omdat bome soos berk en esp baie vinniger groei as spar en effektiewer is om voedingsstowwe te bevorder en koolstof in hout te bind.
15 jaar van veranderende woude
Ons navorsing het meer as 15 jaar gelede begin toe 'n intense brandseisoen in 2004 het 'n rekord van 6.7 miljoen hektaar regoor Alaska verbrand.
Ons het toe vermoed dat die verslegtende brande die vingerafdruk van hedendaagse klimaatsverandering, en ons het gewonder wat dit kan beteken vir patrone van bosherstel.
Boreale woude strek oor Alaska en Kanada, Europa en Rusland. Wikimedia / Mark Baldwin-Smith, CC BY
Droëlande sal ly as die wêreld 2 ° C bereik
Na die brande het ons 'n breë netwerk van navorsingspersele in brandende swart sparwoude regoor die streek gevestig. In elkeen het ons die hoeveelheid koolstof in die ekosisteme gemeet soos dit herstel het.
Ons het ontdek dat onlangse brande dieper in die grond ingebrand het, die relatiewe vlak brandpatrone te ontwrig wat swart spar die landskap laat oorheers het. Die erge verbranding was die gevolg van die warmer klimaat en gevolglik droër brandbare brandstowwe. Sodra bladwisselende saailinge ná 'n brand gevestig raak, oorheers hulle vinnig die bosluif.
Dit is nog te vroeg om te weet hoe wydverspreid hierdie veranderinge kan wees, maar onlangs ramings van afstandwaarneming stel voor dat bladwisselende woude naaldbosse met so hoog as 5% per dekade kan vervang, meestal as gevolg van brand.
Sit al die stukke bymekaar, ons verstaan ​​nou dat sulke vinnige verskuiwings in die samestelling van die bos en die effekte daarvan op koolstofopbergingspatrone die terugvoer op lang termyn kan vorm loops tussen boreale woude en die aarde se atmosfeer.
Minder vlambare bome, maar dit hou dalk nie
Daar is meer in die verhaal oor die moontlikheid dat bladwisselende bome die terugvoering van die brand en klimaat in die boorbos kan versag.
Wat belangrik is, is dat veldbrandstudies gereeld dui op bladwisselende breëblaarbosse brand minder maklik wanneer 'n vuur aansteek, en brande in bladwisselende woude word makliker geblus deur reënval of menslike pogings. Alhoewel dit nie immuun is vir vuur nie, brand die stand van asp of berk stadiger en minder ernstig as swart sparre met droë, harsagtige en baie vlambare brandstowwe.
Die gevolg is dat meer bladwisselende staanplekke oor boriese woude waarskynlik in kleiner, minder ernstige brande kan lei.
Ons weet egter nie hoe lank die laer ontvlambaarheid van bladwisselende woude sal voortduur namate die klimaat warm word nie. Daar is waarskynlik 'n drempel waarop selfs weerstandbome maklik kan brand. Ander ekologiese veranderinge as die woude transformeer, kan ook hul langtermyn koolstofopberging beïnvloed.
Die vermoë van bladwisselende woude om klimaatsverwarming te vertraag, hang af van die plaaslike landskap en die keuses wat mense maak oor hul koolstofvrystelling. Voorlopig is dit welkome nuus dat natuurlike verskuiwings in bosekosisteme die potensiaal kan hê om belangrike rolspelers te wees om die veerkragtigheid van die Aarde-stelsel teen klimaatsverwarming te versterk.
Jill Johnstone, Adjunk-professor in biologie, Universiteit van Saskatchewan; Heather Dawn Alexander, Assistent-professor in bosekologie, Auburn University; Michelle C. Mack, Professor in ekosisteem-ekologie, Noord-Arizona Universiteit, en Xanthe WalkerAssistent-navorsingsprofessor, Noord-Arizona Universiteit
Oseaan-hittegolwe veroorsaak feitlik elke jaar geweldige koraalbleekgebeurtenisse weens klimaatsverandering, wat riwwe regoor die wêreld bedreig.
Op 'n 2015-vlug na New Mexico het Lane Johnson uit die vliegtuigvenster in die uitgestrekte voorstede van Albuquerque gekyk en is hy getref deur die gesig van die Rio Grande
Aangesien Kalifornië met sy slegste veldbrandseisoen in die geskiedenis te kampe het, is dit duideliker as ooit tevore dat grondbestuurspraktyke in die bosse berge in die staat groot veranderinge nodig het.
by Mark O. Cuthbert en Richard Taylor
Grondwaterreserwes in Afrika is na raming 20 keer groter as die water wat in mere en reservoirs bo die grond gestoor word.
In 'n tyd waarin stede onder druk verkeer van groeiende bevolkings, aardverwarming en die verslegtende ongelykheid, moet ons ons stedelike ruimtes optimaal benut.