God se keuse vir en van ons is daarom nie maar ’n tydelike bevlieging nie, maar het ’n ewige karakter. Sy voorkennis is ook nie gebaseer op hóé sy mense is nie, óf wat hulle gedoen het of nog sal doen nie, maar gebaseer enkel en alleen op grond van sy eie genadige voorneme. Voorkennis beteken dus: God het geweet wat Hy gaan doen. Daardeur beklemtoon Hy die noodsaak om te volhard, maar nie só dat hulle eintlik maar op hulle eie vermoëns moet staatmaak nie, maar op sy grootheid moet vertrou in hulle werk. Moeilike genesings word hanteer deur ‘n vaste geloof in die grootheid van God, nie deur ’n vertroue op jouself nie. Pluk-pluk! pluk die ding onder die water aan sy vislyntjie. Dit som ons as ‘n nasie mooi op. Want ons comply soos in fokol met fokol. Jeremia probeer die koning oortuig van sy goeie bedoelings, sowel as van die hoop wat God vir hulle ná die ballingskap het, met die verhaal van die grondkooptransaksie, maar tevergeefs. Tog staan die transaksie se betekenis vas as ’n simbool van hoop ten spyte van die koning se reaksie daarop.