KRONABY A1000-2749 | Watchme
Home / Kronaby / Horloges / KRONABY A1000-2749
Artikelnummer: A1000-2749 Categorieën: Horloges, Kronaby
Wees de eerste om “KRONABY A1000-2749” te beoordelen Reactie annuleren Issue 2, 2014 Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe - Volume 11,
Die beeld is duursamer as die begrip : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 11, pp 526 –552 (2014)
Hierdie artikel het ten doel om die poëtiese nalatenskap van N.P. Van Wyk Louw en die oorlewingsvermoë, dit wil sê die duursaamheid, van die poësie te ondersoek na aanleiding van resensies en studies oor Louw se werk wat berus op die interpretasie en intellektuele verstaan of begrip van die tekste. Die aanvanklike resepsie van die digbundels en die epos Raka van Louw, asook latere besprekings en studies van sy werk, word as uitgangspunt geneem om enersyds die teoretiese vertrekpunte onderliggend aan die verskillende lesings van die poësie te identifiseer. Andersyds word sowel Louw se nalatenskap as die ontwikkeling van uiteenlopende sienings van sy werk beoordeel en in perspektief geplaas. Die draad wat die argument saambind, is die konsep van tyd, spesifiek die idee van historisiteit, oftewel die "gewig" van die verlede in Ricoeur se terminologie. Skryf is een van die maniere om &apos;n greep te kry op die vlugtigheid en inkongruensie van tyd in menslike ervaring, maar die lees van literêre tekste het ook &apos;n invloed op mense se tydsbelewenis. Dit is veral belangrik in die huidige tydsgewrig, wat gekenmerk word deur oorvloedigheid en gelyktydigheid van inligting en ervaring waardeur die mens in &apos;n tydversnelling beland wat psigologies en kultureel vervreemdend kan word. Die slotsom waartoe gekom word, is dat die estetiese teks self in die gesprek in en om die literatuur die gang van tyd kan weerstaan, omdat daar in die onbegrensdheid en onbepaaldheid van die beeldrykheid van veral gedigte iets van die onbepaalbare aard van die betekenis van menslike belewenis in die werklikheid weerspieël word.
Minimum vereistes vir professionele vertalers : vertaalvermoë volgens die teorie en in die praktyk : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 11, pp 553 –596 (2014)
Een van die beste metodes om die gehalte van &apos;n vertaalproduk te verseker, is om &apos;n geskikte vertaler vir &apos;n spesifieke vertaalopdrag te vind. Die vertaalberoep is egter ongereguleerd, wat beteken dat minimum vereistes vir vertalers nie gestandaardiseer is nie. Kliënte weet dus nie watter kriteria om toe te pas wanneer hulle &apos;n vertaler moet kies nie. In hierdie artikel stel ek ondersoek in na die minimum vereistes wat in die vertaalteorie aan vertalers gestel word deur &apos;n bespreking van die drie mees onlangse vertaalvermoëmodelle, naamlik die PACTE-, TransComp- en EMT-model. Ek identifiseer die minimum vereistes wat in die vertaalpraktyk deur drie professionele vertaalorganisasies, naamlik die Suid-Afrikaanse Vertalersinstituut (SAVI), die American Translators Association (ATA) en die Chartered Institute of Linguists (CIOL) gestel word, en vergelyk die minimum vereistes wat in die drie kwaliteitstandaarde EN 15038, ASTM F2575 en ISO/TS 11669 gestel word. Vier van die vereistes wat in hierdie ondersoek geïdentifiseer is, is (i) aantal jaar ervaring as &apos;n voltydse taalpraktisyn, (ii) &apos;n kwalifikasie in vertaling, (iii) akkreditasie in vertaling by &apos;n professionele organisasie (soos SAVI), en (iv) die gebruik van &apos;n vertaalgeheueprogram. &apos;n Empiriese studie waarin 33 vertalers &apos;n geskiedenis-eksamenvraestel uit Engels in Afrikaans vertaal het, is by &apos;n hoëronderwysinstansie uitgevoer om te bepaal of daar &apos;n verband tussen hierdie vereistes en die gehalte van die vertaalprodukte is. Daar is &apos;n beduidende verband tussen die gehalte en slegs een vereiste gevind, naamlik die gebruik van &apos;n vertaalgeheueprogram. Die resultate toon egter ook dat voldoening aan net hierdie een vereiste nie noodwendig tot &apos;n vertaalproduk van hoë gehalte lei nie, maar dat die kliënt eerder &apos;n vertaler behoort te kies wat aan &apos;n kombinasie van hierdie vereistes voldoen en dan persoonlike verwysings kry met betrekking tot die gehalte van die vertaler se vorige vertalings in die spesifieke genre en taalkombinasie.
Minimum requirements for professional translators : translation competence in theory and in practice
One of the best ways of ensuring the quality of a translation product is to find a translator who suits the specific translation task. The translation profession, however, is unregulated: no standardised minimum requirements have been set for translators: neither in translation theory nor in practice. Consequently, anyone who is bilingual may offer clients his or her services as a translator for a fee, irrespective of whether he or she has any experience of, or any qualification in, translation. Another consequence is that clients do not know which criteria to apply when choosing a translator, so eventually they often entrust the task to the person who quotes the lowest tariff.
In this research article I seek, firstly, to identify the standards set for translators in the following spheres: (i) in translation theory, (ii) at three professional translation organisations and (iii) in three quality standards. Secondly, I conducted an empirical study on four of the requirements I had identified to determine whether there is a correlation between the quality of the translation product and these four requirements. The object of the empirical study, therefore, was to determine whether meeting the requirements may serve as a predictor of high-quality translation.
Die intellektuele struktuur van die Afrikaanse letterkunde : &apos;n verwysingsontleding van artikels in die Afrikaanse letterkunde met behulp van netwerkanalise : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 11, pp 597 –620 (2014)
Die verwerkingsproses ten opsigte van toneelkeuse met verwysing na die rolprent Roepman : geesteswetenskappe
Elbie Adendorff and
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 11, pp 621 –658 (2014)
Die herskrywing van literêre romans na draaiboeke vir verfilming is &apos;n populêre keuse onder filmmakers. Afrikaanse films beleef tans &apos;n opbloei, tog is die aantal filmherskrywings van Afrikaanse romans min in vergelyking met die totale aantal films wat vervaardig word. Tradisioneel word die studie van filmverwerkings vanuit &apos;n literêre domein gedefinieer en die draaiboek en uiteindelike film staan sekondêr tot die literêre roman as bronteks. Die studie van die verwerking van &apos;n roman na &apos;n draaiboek is een waaroor tot dusver, in vergelyking met studies in letterkunde en filmkunde, min geteoretiseer is. Daar is min Afrikaanse bronne oor die praktyk van verwerkings beskikbaar. Die draaiboekskrywer, as verwerker of herskrywer van die roman vir die filmmedium, moet verskeie verwerkingsprobleme gedurende die proses oorkom, insluitend die probleem van toneelkeuse en die vlak van getrouheid aan die bronteks. Die verwerkingsproses is nie so eenvoudig as om bloot die verhaal oor te skryf nie. Die draaiboekskrywer dra die verantwoordelikheid om die roman in gedagte te hou terwyl hy die verhaal vir die filmmedium herskryf. Verskeie kritici en akademici is dit eens dat die draaiboek uiteindelik as &apos;n aparte teks van die roman moet staan, maar steeds die essensie van die romanverhaal moet behou omdat dit die teks is waarmee die filmkyker die film vergelyk. Dit is net een argument in die verwerkingsdiskoers en in die praktyk is die draaiboekskrywer (en/of regisseur) verantwoordelik vir die besluit hieroor. Die vraag na hoe die proses van die kies van tonele plaasvind, asook die vlak van getrouheid aan die oorspronklike teks tydens die verwerking van &apos;n roman na draaiboek, word in hierdie artikel krities ondersoek. Die onlangse 2010-verfilming van Jan van Tonder se Roepman (2004) dien prakties as voorbeeld van &apos;n verwerkte draaiboek wat getrou bly aan die essensie van die oorspronklike teks. De Jager en die mededraaiboekskrywers se draaiboek (2010) word in die artikel prakties gebruik as voorbeeld van &apos;n onlangse Afrikaanse filmverwerking, spesifiek met verwysing na die proses van toneelkeuse en die probleem van getrouheid aan die roman. Met hierdie artikel bied ons &apos;n oorsig oor die verwerkingsproses van roman na draaiboek met Roepman as voorbeeldteks. Ons trek geen parallelle met ander films of draaiboeke nie.
The adaptation process with regard to scene selection with reference to the film Roepman
The adaptation of literary novels to screenplays is popular among film-makers. The production of Afrikaans films is undergoing a revival, but Afrikaans film adaptations are scarce relative to the total number of films being produced. Traditionally the study of film adaptation is defined from a literary domain, implying that the adapted screenplay and film retain a secondary value to that of the novel. The adaptation process of novel to film is one that has been seldom theorised in Afrikaans, particularly in comparison with literary studies and film studies. Only a few academics have written about Afrikaans film adaptations.
The scriptwriter, as adapter or rewriter of the novel for the film medium, must overcome several challenges concerning the adaption process, including that of scene selection and fidelity to the source text. One can&apos;t simply rewrite the novel&apos;s story for the film medium. The scriptwriter, however, has the responsibility of keeping the novel&apos;s story in mind while rewriting or adapting it for the film medium. Several critics and academics agree that the adapted screenplay eventually has to exist separately from the novel, but must still contain the original story&apos;s essence because it is the text with which the film viewer will compare the film. This is only one argument in the discourse of film adaptation and in practice the scriptwriter (and/or director) is responsible for the decision on the level of fidelity. This article asks how the process of scene selection and issues of fidelity are approached during the adaptation process from novel to script.
Tussen tale : &apos;n stereoskopiese lees van Breyten Breytenbach se oorblyfsel/voice over aan die hand van literêre teorie : geesteswetenskappe
Elzet Kirsten and
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 11, pp 659 –687 (2014)
In die tweetalige digbundel oorblyfsel/voice over gebruik Breyten Breytenbach (2009) &apos;n ongewone vertaalstrategie wat nie geredelik deur die meeste vertaalteoretiese benaderings beskryf kan word nie. Dié strategie, oortekening (Odendaal 2011), behels dat sommige woorde foneties en/of grafies vertaal word eerder as semanties. Die verskil tussen die twee weergawes in die konteks van die tweetalige uitleg veroorsaak dat die tweetalige leser interessante interpretasies kan maak op grond van die twee weergawes saam deur heen en weer tussen die weergawes te beweeg - met ander woorde, deur stereoskopies te lees (Rose 1997). Hierdie artikel fokus op die vertaalverhouding tussen die Afrikaanse en Engelse weergawes in hierdie bundel wat deur oortekening en die tweetalige uitleg moontlik gemaak word en op die stereoskopiese lees- en interpretasieproses waaraan die tweetalige leser uitgenooi word om deel te neem. Drie konsepte uit die literêre teorie word op hierdie vertaalverhouding toegepas om sodoende &apos;n teoretiese raamwerk te skep waarin die bundel se vertaalaspek en die stereoskopiese lees- en interpretasieproses beskryf en begryp kan word: Pratt (1987, 1991, 1992, 1996) se contact zone, Bhabha (1993) se in-between en Lecercle (1990) se remainder word krities bespreek en in Afrikaans vertaal - as kontaksone, (in)tussen(in) en oorblyfsel onderskeidelik - voor dit op voorbeelde uit die bundel toegepas word. In die bundel skep die Afrikaanse en Engelse weergawes langs mekaar &apos;n kontaksone tussen die twee tale en tussen die weergawes in die onderskeie tale; die verskil in betekenis van die weergawes veroorsaak teenstrydigheid. Die (in)tussen(in) beskryf die tyd en ruimte van interpretasie wanneer en waar sowel hierdie teenstrydige betekenisse as die ooreenkomste tussen die weergawes gelyktydig teenwoordig is. Die oorblyfsel laat toe dat die onderskeid wat vertaling tussen vorm en betekenis maak, ontgin kan word om die meerduidigheid en betekenende veelvuldigheid van taal vry te laat.
Between languages : a stereoscopic reading of Breyten Breytenbach&apos;s oorblyfsel/voice over with the help of literary theory
In his bilingual collection of poems oorblyfsel/voice over, Breyten Breytenbach (2009) uses an unusual translation strategy that cannot readily be described by most approaches in translation theory. According to this strategy, "oortekening" (retracing) (Odendaal 2011), some words are translated phonetically or graphically rather than semantically. The difference in meaning between the two languages in the context of the bilingual layout of the collection makes it possible for the bilingual reader to make interesting interpretations based on the two versions together by going back and forth between the two. This article focuses on the translation relationship between the Afrikaans and English versions in oorblyfsel/voice over, a relationship made possible by retracing and the bilingual layout, and on the reading and interpretation process in which the bilingual reader is invited to participate.
D.J. Opperman se laatwerk : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 11, pp 688 –714 (2014)
Dié artikel handel oor die invloed van faktore soos ouderdom, gesondheid, psigiese toestand en sosiaal-politieke omstandighede op digters se werk. In die gerontologiestudies (gefokus op bejaardheid) is daar in die letterkunde &apos;n klein bietjie navorsing deur enkele mense oor die laatfase van ouerwordende skrywers en ander kunstenaars, en hoe dit hul werk beïnvloed, gedoen. Op beeldendekunsterrein is dit veral Kenneth Clarke, vir klassieke musiek Theodor Adorno, en meer onlangs oor skrywers en musiek Edward Said wat oor die verskynsel geskryf en geteoretiseer het. Said se postuum-gepubliseerde On late style. Music and literature against the grain (2006) is die belangrikste raamwerk, naas Adorno en Clarke se essays. Die teoretisering is egter nog yl, met baie ruimte vir verbetering, gebaseer op nuwe "toetsgevalle" in die vorm van ander oeuvres as dié waaroor Adorno, Said en Clarke dit had. Elke individuele digter en skrywer se situasie en konteks is anders, en die werk wat voortkom uit hul latere lewe sien daar dus anders uit. Die laatwerke van Breyten Breytenbach, Antjie Krog, J.M. Coetzee en D.J. Opperman is almal verskillend van aard, omdat hul kontekste anders is, en hul skrywerskap anders is. Dié navorsing oor D.J. Opperman fokus op Celan, Dolosse van 1963 (spesifiek gefokus op "Vuurbees"), Opperman en N.P. Van Wyk Louw se digterlike mededinging, en op Opperman se twee soorte laatwerk wat nie inpas in enige bekende patroon van laatwerk soos beskryf deur teoretici nie: die eerste fase van sy laatwerk bevat die digterlike neerslag van &apos;n psigologiese hellevaart (katabasis), terwyl die tweede laatwerkfase merkwaardig genoeg &apos;n nuwe lewe, &apos;n herrysenis uit die doodsgrot (anabasis) beskryf - anders gestel, die ondergangsfase (1963-1970) en die nuwe begin (1979). Soos die geval is met enige kunswerk, word laatwerk bepaal deur sowel konteks as lewensloop. In die artikel word dus ook op hierdie twee aspekte gekonsentreer en nie net op literêre tekste nie. In aansluiting by die psigoanalise van Jung (getoets aan kunswerke van Picasso) en Changeux se neurowetenskaplike navorsing (oor breinpatrone wat skeppende vormgewing beïnvloed) fokus die navorsing op &apos;n ontleding van "Vuurbees" vanuit intertekstuele perspektief, met sterk klem op rotskuns. In die fokus is dus die ontstaan van menslike taal, bewussyn en gewete in die eerste grot.
Die verrekening van taalvariasie in die prosawerk van Elias P. Nel : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 11, pp 715 –748 (2014)
In hierdie artikel val die soeklig op twee streeksliteratuurbundels van Elias P. Nel, naamlik Iets goeds uit Verneukpan? en Mafoiing en annerlike gelofietjies, wat onderskeidelik in 1998 en 2001 gepubliseer is. Gesamentlik beslaan die twee werke altesaam 35 kortkunstekste wat ten opsigte van literatuursoort primêr vertellings en/of anekdotes is. &apos;n Prominente kenmerk van die twee bundels is die bymekaarbring van &apos;n aantal Afrikaanse variëteite, naamlik Standaardafrikaans, Oranjerivierafrikaans, Kaapse Afrikaans en Swartafrikaans, en wel as konstituerend deel van die epiese aanbod. Vanuit &apos;n wesenlik variasietaalkundige perspektief, maar ook &apos;n letterkundige gesigspunt, word daar geredeneer dat die tekstuele integrasie van Oranjerivierafrikaans (as dominante variëteit in die bundels), Kaapse Afrikaans en Swartafrikaans as vertel- en/of sitaatkodes, die outentieke verrekening van die talige aard en die kulturele geladenheid van hierdie variëteite en die betroubare sosiolinguistiese inkleding van die vertellinge implisiet in diens staan van die demarginalisering en/of destigmatisering van Afrikaanse regiolekte en sosiolekte.
Ekokritiek en die nuwe materialisme : &apos;n ondersoek na die nuwe materialisme in enkele gedigte van Johann Lodewyk Marais uit die bundel In die bloute (2012) : geesteswetenskappe
Litnet Akademies : &apos;n Joernaal vir die Geesteswetenskappe, Natuurwetenskappe, Regte en Godsdienswetenskappe 11, pp 749 –774 (2014)
Internasionaal word daar interdissiplinêr opnuut klem gelê op materialiteit en materialisme, algemeen beskryf as die nuwe materialisme en objekgeoriënteerde ontologie/OO. Tereg praat Serenella Iovino van &apos;n ontploffing in navorsing oor hierdie onderwerp (Iovino 2012a:134) en teoretici beskryf die oplewing as "the material turn" (Iovino 2012b:3; Alaimo 2010:7). Hierdie materiële draai word gesien as reaksie op die abstrakte tekstuele teorieë van onder andere Jacques Derrida, Julia Kristeva en Michel Foucault wat die afgelope aantal dekades die botoon gevoer het. Dat die nuwe materialisme &apos;n uitwerking op die ekokritiek en ekopoësie sou hê, was onafwendbaar. Die skeiding tussen teorie en materie word lank reeds deur die ekokritici bevraagteken, veral teen die agtergrond van die inherent samehangende en interaktiewe aard van ekokritiek. Ekokritici bepleit &apos;n herevaluasie van materie en materialiteit; hulle vra dat die skeiding tussen materie en teorie, tussen objek en subjek, tussen natuur en kultuur en tussen lewende en nielewende opnuut aandag verdien. Sulke ondersoeke lei tot nuwe perspektiewe wat veral lig werp op die aard van materie, inter- en intra-aksie met materialiteit en die wyse waarop materie narratologies optree. Daar word ook ondersoek ingestel na hiperobjekte en die invloed daarvan, nie net op die mens en sy onmiddellike omgewing nie, maar op die voortbestaan van die planeet. &apos;n Ekologiese ondersoek na materie en materialiteit brei ons konsepte van plek, ruimte, tyd en materie sodanig uit dat dit ons dwing om nuwe wyses te vind waarop ons met alle objekte kan saambestaan. Ekokrities en ekopoëties lei die ondersoek ons na die teks en die wyse waarop materialiteit daarin neerslag vind. In hierdie artikel word daar nagegaan wat die teoretiese agtergrond van die nuwe materialisme en objekgeoriënteerde ontologie is en hoe aspekte daarvan as ekokritiese leesstrategieë aangewend kan word. Hierdie leesstrategieë word toegepas op geselekteerde gedigte van Johann Lodewyk Marais uit sy bundel In die bloute (2012).
In the past three years great emphasis has been placed internationally on materialism and materiality, generally described as the new materialism or object-oriented ontology (OOO). What Serenella Iovino (2012a:134) describes as an "explosion" of research across a wide spectrum of disciplines on materialism has inevitably also had a resounding influence on ecocriticsm. Theorists talk about the material turn (Iovino 2012b:3; Alaimo 2010:7), which is seen as a reaction against the abstract textual theories of, among others, Jacques Derrida, Julia Kristeva and Michel Foucault which have led the theoretical way during the last two decades.