Hierdie week se sleutelteks verwoord in duidelike terme die tema vir die volgende vier weke: "Deur lewe en sterwe dankbaar en vol vreugde in Christus." Paulus verlang om heen te gaan en saam met Christus te wees, maar besef dat hy liewer liggaamlik by die Filippense wil bly, sodat hulle vordering kan maak en geloofsvreugde ervaar.
Die teks in Eksodus en Psalm 105 spoor die volk aan om te sing en speel vir die Here en sy wonders in gedagte te roep, ook toe Hy die volk met gejubel uit Egipte gelei en op pad kos aan hulle gegee het.
Die teks uit Matteus roep uit 'n ander hoek tot blydskap vir 'n dag se loon waarmee die mens in sy behoeftes kan voorsien.
Kos uit die hemel
16Nadat hulle Elim verlaat het, het die hele volk Israel in die Sinwoestyn aangekom wat tussen Elim en Sinai lê. Dit was op die vyftiende van die tweede maand nadat hulle uit Egipte getrek het.
2In die woestyn het die hele volk hulle teenoor Moses en Aäron begin verset 3en gesê: "As ons maar liewer in Egipte omgekom het deur die hand van die Here terwyl ons by die vleispotte kon sit en oorgenoeg kos kon hê om te eet! Nou het julle ons laat wegtrek tot in hierdie woestyn om die hele volk van honger te laat omkom."
4Toe het die Here vir Moses gesê: "Let nou mooi op. Ek sal elke keer vir julle kos uit die hemel laat reën. Dan moet die volk elke dag gaan en dié dag se voorraad optel. So sal Ek toets of hulle my opdrag wil nakom of nie. 5As hulle op die sesde dag voorberei wat hulle ingebring het, moet dit dubbel soveel wees as wat hulle elke dag optel."
6Toe sê Moses en Aäron vir al die Israeliete: "Vanaand sal julle besef dat dit die Here is wat julle uit Egipte bevry het, 7en môreoggend sal julle sien hoe magtig die Here is. Hy het gehoor dat julle julle teen Hóm verset. Dat julle julle teen óns verset, is niks nie."
8Verder het Moses gesê: "As die Here vanaand vir julle vleis gee en môreoggend oorgenoeg kos om te eet, sal julle besef Hy het julle verset teen Hom opgemerk. Dit was nie teen ons nie, maar teen die Here dat julle julle verset het."
9Moses het toe vir Aäron gesê: "Beveel die hele gemeente van Israel om voor die Here te kom staan, want Hy het hulle verset opgemerk."
10Nadat Aäron dit vir hulle gesê het, kyk die Israeliete na die woestyn se kant toe om, en toe word die magtige teenwoordigheid van die Here sigbaar in die wolk.
11Die Here sê toe vir Moses: 12"Ek het die verset van die Israeliete opgemerk. Sê vir hulle: Teen skemeraand sal julle vleis eet en teen môreoggend sal julle oorgenoeg kos hê sodat julle kan besef dat Ek die Here julle God is."
13Teen die aand se kant het daar kwartels aangevlieg gekom en hulle het die hele kamp vol gesit.
Die volgende oggend was daar 'n wolk rondom die kamp, 14en toe die wolk wegtrek, was die woestyn oortrek met fyn vlokkies soos ryp. 15Toe die Israeliete dit sien, sê hulle vir mekaar: "Wat is dit dié?" want hulle het nie geweet wat dit is nie. Toe sê Moses vir hulle: "Dit is die brood wat die Here vir julle gee om te eet.
20 "Met die koninkryk van die hemel gaan dit soos met die eienaar van 'n wingerd wat vroeg in die môre uitgegaan het om arbeiders vir sy wingerd te huur.
2"Nadat hy met die arbeiders ooreengekom het om hulle die gewone dagloon te betaal, stuur hy hulle om in sy wingerd te gaan werk. 3Teen nege-uur gaan hy weer uit en sien ander werkloos op die mark rondstaan, 4en hy sê vir hulle: 'Gaan werk julle ook in my wingerd, en wat billik is, sal ek julle betaal.'5Hulle is toe soontoe. Teen twaalfuur en teen drie-uur het hy weer uitgegaan en dieselfde gedoen. 6Omtrent vyfuur gaan hy uit en kry ander wat daar rondstaan, en hy sê vir hulle: 'Waarom staan julle heeldag werkloos hier rond?'7Hulle antwoord hom: 'Omdat niemand ons gehuur het nie.' 'Gaan werk julle ook in my wingerd,' sê hy toe vir hulle.
15Daar is wel party wat Christus verkondig omdat hulle jaloers op my is en iets teen my het, maar ander doen dit met opregte bedoelings. 16Laasgenoemdes verkondig Christus omdat hulle my liefhet en weet dat dit my taak is om die evangelie te verdedig; 17maar eersgenoemdes maak Christus bekend uit selfsugtige en onsuiwere bedoelings. Hulle oogmerk is om die gevangenskap vir my nog swaarder te maak. 18Maar wat maak dit saak? In elk geval, of dit met bybedoelings is of in opregtheid, op allerhande maniere word Christus bekend gemaak, en daaroor is ek bly. En ek sal my ook verder verbly, 19want ek weet dat alles op my redding sal uitloop omdat julle vir my bid en die Gees van Jesus Christus my bystaan. 20Dit is my vurige verlange, en daarna sien ek uit, dat ek niks sal doen waaroor ek my sal hoef te skaam nie. Ek wil ook nou, soos nog altyd, met alle vrymoedigheid deur my hele wese Christus verheerlik in lewe en in sterwe,
21want om te lewe, is vir my Christus, en om te sterwe, is vir my wins. 22As ek in die lewe bly, kan ek voortgaan met vrugbare arbeid. Wat ek moet kies, weet ek nie. 23Ek is in 'n tweestryd: ek verlang daarna om heen te gaan en met Christus te wees, want dit is verreweg die beste; 24maar in julle belang is dit noodsaakliker dat ek bly lewe. 25Omdat ek hiervan oortuig is, weet ek dat ek sal bly, ja, vir julle almal behoue sal bly, sodat julle kan toeneem in geloof, en blydskap in julle geloof kan hê. 26As ek weer by julle kom, sal julle oorvloedige rede hê om Christus Jesus oor my te prys.
27Hoofsaak is dat julle lewenswandel in ooreenstemming met die evangelie van Christus moet wees. As ek dan kom, sal ek self sien, of as ek nie kan kom nie, sal ek deur berigte hoor dat julle in volkome eensgesindheid standvastig saamstry vir die geloof in die evangelie 28en julle in geen opsig deur die teenstanders laat afskrik nie. Dit is vir hulle 'n teken van húlle ondergang en van júlle redding, en dit kom van God. 29God het julle die voorreg gegee om Christus te dien, nie alleen deur in Hom te glo nie, maar ook deur vir Hom te ly. 30Julle en ek het dieselfde stryd wat julle my vroeër al sien stry het en waarvan julle hoor dat ek nou nog stry.
Fillippense 1:12-2:4 – Wees eensgesind na buite en na binne
Dit tref my dat Paulus hulle adelphoi noem, die voorkeur manier waarop die broers en susters in die familie van God aangespreek is. Dit is 'n woord wat beide geslagte ingesluit het. Hulle is ook die heiliges in Christus Jesus (1:1), die kinders (tekna) van God (2:15), en die geliefdes (agapetoi) uit Paulus se perspektief, mense wat na aan sy hart lê (2:12), maar in terme van hulle onderlinge gemeenskap, familie van mekaar (1:12,14; 3:1,13,17; 4:1,8,17). Hierdie verbintenis aan mekaar in die Here is belangriker as enige ander band wat mense aan mekaar bind.
Ons sien hier ook dat Paulus se evangelie bo alles 'n evangelie van eenheid was. Vandaar nie net sy teologiese motivering daarvan later in Efesiërs 2-3 nie, maar ook sy vroeëre baie praktiese stryd om die Joodse en heidense Christene in Galasië aan een tafel te kry in Antiogië (Gal 2). Ons sien in sy briewe:
dat waar hierdie eenheid deur verskillende legitieme opinies oor die gebruik van kos en wyn, die hantering van werknemers en die nakom van dagritmes bedreig is (1 Kor 8-10; Rom 14-15) sy raad was om die eenheid te bewaar deur nie wedersyds te veroordeel of te verag nie, en mekaar toe te laat om eie opinies te hê.
Wanneer daar egter kwessies opgeduik het waaroor daar net een legitieme opinie kon bestaan, bv oor Jesus Christus se opstanding (1 Kor 15), of etiese vraagstukke soos bloedskande (1 Kor 6), is die eenheid juis beskerm deur op te tree teen die verkeerde opinies of lewenstyl .
Oor al die ander kwessies waaroor gelowiges kon verskil, was die uitdaging egter altyd om nie net verdraagsaam te wees nie, maar "to welcome one another; to rejoice in each other's presence and the rich diversity of God's people; and, ultimately, to worship together with one heart, mind and voice" (Wright), presies dit wat nou hier in Filippense aangeroer word.
Hierdie eenheid moet tot sy reg kom in 'n evangeliese lewenstyl na buite
Paulus roep die gemeente van Filippi op om in hulle onderskeiding van wat regtig belangrik is, te fokus op hulle lewenswandel na buite. Die prioriteit moet wees dat hulle publieke gedrag in ooreenstemming sal wees met die evangelie van Jesus Christus. En dit moet hulle onverskrokke en kompromieloos doen. Dit gaan vir hom nie in die eerste plek of hulle reg glo, of dit reg kan verwoord nie – hoe belangrik dit ook al mag wees – maar of hulle lewenstyl die evangelie waardig is, al beteken dit ook dat hulle daarvoor moet ly. Lyding is immers 'n voorreg, en 'n teken van ware geloof. Die rede hoekom dit vir hom so belangrik is, het met die publieke getuienis van die evangelie te make. Die woordjie wat hy hier in vers 27 gebruik vir lewenswandel kom van politeuomai af (die woorde politiek en polities is hiervan afgelei) wat gewoonlik gebruik is om die gepaste burgerlike gedrag uit te druk, dws om soos 'n ware Griek of Romein op te tree.
Paulus roep die gemeente in Filippi dus op om soos burgers van die hemelse koninkryk op te tree (vgl Fil 3:20 waar hy dit eksplisiet sê: "Ons is burgers van die hemel …"), om in vennootskap met mekaar na buite op te tree. Niks rand immers mense se geloof in die evangelie so ernstig aan, as gelowiges wie se lewens nie die waarheid en wonder daarvan sigbaar maak in hierdie lewe nie. Daarom roep Paulus die gelowiges op om een van gees en siel saam te stry vir "die geloof in die evangelie", al is daar ook hoeveel teëstand teen die evangelie. Hulle lewenswandel moet 'n kragtige getuienis wees wat mense aan die waarheid van die geloof kan blootstel, sodat die Gees sy oortuigingswerk kan doen.
Hierdie eensgesind moet ook na binne gehandhaaf word
Saam met hierdie publieke eensgesindheid is dit net so belangrik om eensgesind na binne toe te wees. Paulus roep die gemeente op om "eensgesind te wees: een in liefde, een van hart, en een in strewe" (2:2). Die frase wat met eensgesind vertaal word (auto phronête) beteken letterlik "om dieselfde te dink", of like-minded te wees, soos 'n paar Engelse vertalings dit het. Die woord phronête dui nie net op intellektuele denke nie, maar sluit emosies, houdings en die wil in. Dit beteken dat die like-mindedness nie net intellektueel kan wees nie, dws om dieselfde te dink nie. Dit is eerder, soos Hawthorne dit pragtig sê: "a unity of spirit and sentiment in which powerful tensions are held together by an overmastering loyalty to each other as brothers and sisters in Christ". Hierdie eengesindheid word met drie frases gekwalifiseer wat die betekenis verder uitspel: deur "dieselfde liefde (agape – liefde ten spyte van) te hê" (vgl 1:9), deur "een van siel te wees" (sumpsuchos – "togetherness in soul", emosies in harmonie – waarskynlik lê hieragter die Griekse idee dat ware vriende een siel was wat in twee liggame geleef het), en deur "een van gedagte" (phronountes – denke in harmonie) te wees. Hulle word dus hier opgeroep om eenheid in Christus te soek, en nie in hulle eie onvolkome begrip of ervaring van die evangelie (intellektueel of emosioneel) nie, en dit veral nie te gebruik as 'n verskoning om mekaar te los of ten minste nie die moeite te doen om mekaar te vind nie. Hiervoor het 'n mens nederigheid nodig, sowel as baie dapperheid, presies dít wat Christus gedemonstreer het, soos Paulus net hierna sal verduidelik!
Ondersteun en geïnspireer deur Christus en die Gees
Daarvoor het hulle die ondersteuning en inspirasie van Christus – Sy troos (paraklesis – 'n woord wat ook veral vir die Gees se werk gebruik word) en, die aansporing van Sy liefde – en Sy Gees – die gemeenskap (koinonia) en innige meegevoel en meelewing van Sy Gees. Dit is die dinge wat selfsug en eersug laat plek maak om aan ander se belange te dink.
Eensgesindheid sal net 'n droom bly, as elkeen ingestel sal bly op hulle eie belange. Waar moeite gedoen word om eie belange of voordeel te bevorder, eerder as ander s'n, bly eenheid altyd in die slag. Let egter op dat Paulus nie hier sê dat 'n mens jouself en jou eie belange moet ontken of vermy nie, maar juis nederig in diens moet stel van ander se belange. Soos Albert Schweitzer (The Mysticism of Paul the Apostle) oor Paulus se hantering van die self skryf: "no loss of self but an enriching of it; no erasure of time or place but a comprehension of how time and place fit within the eternal."
Lied: Psalm 105 "Loof God se naam vs 1,2,3"
Wet Matteus 22: Die vraag oor die grootste gebod
Skuldbelydenis: Lied 247 "Heer wees ons genadig" Afr + Latyn
Vryspraak: Die vrug van die vryspraak
Loflied: Lied 306 "U, Christus is my Lewe vs 1,2,3,4,5″ (Dit is 'n beryming van Filippense 1:20-27.)
Skriflesing: Filippense 1:21-30
Geloofsbelydenis ahv Filippense 2
Voorganger: Loof die Here, roep sy Naam uit;
Gemeente: maak onder die volke sy dade bekend.
Voorganger: Sing vir Hom, speel vir Hom;
Gemeente: praat met oorgawe van al sy wonderwerke.
Voorganger: Beroem julle in sy heilige Naam;
Gemeente: Laat ons die Here opsoek en bly wees.
Voorganger: Soek die Here en sy krag.
Gemeente: Ons soek voortdurend na u teenwoordigheid, Here.
Almal: Amen (uit Ps 105:1-4).
Wet: Matteus 22
37Jesus antwoord hom: "'Jy moet die Here jou God liefhê met jou hele hart en met jou hele siel' uen met jou hele verstand. 38Dit is die grootste en die eerste gebod. 39En die tweede, wat hiermee gelyk staan, is: 'Jy moet jou naaste liefhê soos jouself.' v40In hierdie twee gebooie is die hele wet en die profete saamgevat."
8Maar God bewys sy liefde vir ons juis hierin dat Christus vir ons gesterf het toe ons nog sondaars was.
Ons verheug ons ook in God deur ons Here Jesus Christus, deur wie ons nou die versoening ontvang het.
Voorganger: U, Christus, is my lewe, die sterwe wins vir my,
Gemeente: in lewe en in sterwe is ek aan U gewy.
Voorganger: In lewe en in sterwe sal U steeds by my bly.
Gemeente: U is my hoogste vreugde, aan U is ek gewy (uit Lied 306).
Loflied: Lied 306 "U, Christus is my Lewe vs 1,2,3,4,5" (Dit is 'n beryming van Filippense 1:20-27.)
Ons glo as ons struikel dat ons op kan staan
Ons glo in U liefde soos 'n oseaan
Ons glo in genade soos die see
'n Stroom van vergifnis sleur ons mee
En ons bely
Ons glo dat die Herder sy kudde lei
Ons glo dat die Leidsman die weg berei
Alwys alwetend onsienlik Heer
Onmeetlik sterke Verlosser Heer
Ons glo daar's 'n more na die donker nag
Ons glo aan 'n bruilof wat die bruid inwag
Ons glo in vervulling van die Woord
Ons sing omdat ons glo
Aanbid omdat ons glo
Bely dit dat ons glo
Ons loof U want ons glo
Rig 'n groepie kinders af om die gelykenis van die arbeiders met woord en beweging te vertolk. Die arbeiders moet aan die einde van die dag met ewe groot vreugde hulle loon aanvaar en sê dat hulle veral bly is dat hulle nou vir hulle mense kan sorg. Teen die einde kan die wat eerste gehuur is duidelik bekendmaak dat hulle ongeneë is met die verloop van sake, maar na die verduideliking van die grondeienaar ook dankie sê.
Gebruik die illustrasie. Dis 'n uitbeelding van Jesus waar bo aan staan: die evangelie van Jesus Christus.
Gee vir die kinders 'n skoon papier waarop bo-aan in groot letters staan: my lewenswandel.
Sê vir hulle dat hulle die prent so akkuraat moontlik moet na-teken op die skoon bladsy.
Wanneer hulle klaar is, vra vir die kinders hoekom hulle dit so goed kon doen? Laat hulle vir jou sê watter tegniek hulle gebruik het en vertaal dit dan in die opdrag dat dit ook in die lewe so gaan om ons lewenswandel in ooreenstemming met die evangelie te kry.
Een van die antwoorde van die kinders kan byvoorbeeld wees: "Ek kyk kort-kort na die Jesus-prent en teken dit dan net stukkie vir stukkie." Verduidelik dat dit altyd vir ons nodig is om kort-kort ons oë op Jesus te hou om so jou lewe in ooreenstemming met Sy evangelie te hou.
Vir die groter kinders en jongmense kan jy die opdrag gee om 'n advertensie te maak, waarin Jesus en 'n Christelike lewenswyse geadverteer word. (Kyk na die Boodskap se vertaling van Fil 1:27).
Die evangelie van Jesus Christus
Dis een ding om dit bloot te sê of die waarheid selfs met die mond te bely: "Jesus is die Here." Dis iets geheel anders om dié waarheid te lewe! Paulus verduidelik aan die Filippense hoe Jesus se heerskappy tegelyk sy lewe én sy denke oor die dood beheers.
1. Ons sterwe verenig ons met Christus
Paulus was in 'n groot tweestryd. Hy het sy eie belangrike lewensroeping as bemoediger van sy mede-gelowiges in Filippi en elders, om hulle geloof te help versterk, baie goed verstaan. Máár hy was ewe oortuig dat "om te sterf nie vir hom sleg sou wees nie, eerder 'n wins (21) omdat hy dan met Christus sou wees (23)". Die keuse tussen lewe en dood, was vir Paulus persoonlik moeilik. Dit het hom in twee verdeel (22), omdat hy so graag by Christus wou wees. "Wat kan nou beter en lekkerder wees as dit?" vertaal Die Boodskap. Dit is vir hom "verreweg die beste", sê die Nuwe Afrikaanse Vertaling.
Vir Paulus is sy uitspraak oor die wins van sy sterwe gebaseer op sy diep persoonlike verhouding met Christus (Bam). Christus was sy lewe, alreeds hier (Gal 2:20) en ook in sy persoonlike sterwe. Dit is nie vandag anders met ons nie. Gelowiges vrees nie die dood nie. Ons sien selfs daarna uit, want in die deurgang van die dood word ons persoonlik met Christus ons Here verenig.
2. Ons lewe is Christus
Paulus beklemtoon hiernaas hy bly om sy mede-gelowiges se onthalwe nog hier in die lewe.
Hy is juis ter wille van hulle nog hier nodig, oordeel hy. Hy het sy eie kragte en tyd en vermoëns ingespan ter wille van die verkondiging van Christus, in die belang van ander. Dit het hy gedoen ongeag die onminsaaiers in Filippi en sy persoonlike lyding aan die hand van jaloerse Christen teenstanders en Joodse vervolgers (vgl 15-18). In dié lig roep hy die gelowiges in Filippi op om dieselfde ingesteldheid teenoor teenstanders en dieselfde toewyding aan Christus te hê as hyself (28-29).
In die geboorteuur van die Christelike kerk moes Paulus te midde van die aanslae op sy vryheid van beweging (gevange), sy fisieke lyding (bv Hand 14, 16 en 17) en sy verantwoordelikheid as apostel, self reguit koers hou en daarby vir sy medegelowiges duidelik die weg wys, sonder om die aandag op homself te vestig (Motyer). In alles en doelbewus het hy die eer aan die Here gegee (vgl Belhar se slot).
3. Die hoofsaak van ons lewenswandel, om Jesus wil
Paulus se dankbaarheid oor die Filippense se geloof, loop uit op 'n ernstige vermaning en aanmoediging. Aan die einde van hierdie hoofstuk beklemtoon hy die hoofsaak van hulle lewenswandel. Die begrippe wat Paulus gebruik, dui op die Filippense se sigbare geloofslewe. Dít moet in ooreenstemming met die evangelie van Christus wees (NAV). Dit veronderstel volkome eensgesindheid, soos een mens en 'n standvastige saamstry vir die geloof in die evangelie. Anders gesê: terwyl ons alles doen om ander mense te oortuig dat die goeie boodskap, die evangelie, regtig goed is (DB).
Eenheid in die kerk
Die Filippensebrief leer eenheid, verbondenheid en saamleef in die liggaam van Christus, in die kerk (gemeentes, ringe, sinodes, bedienings en Christelike organisasies) is vanselfsprekend. Dis nie ons keuse nie en was dit ook nooit. Ons openbare skande hiermee is dat die evangeliewaarheid steeds deur ons huidige praktyke van aparte kerke en gemeentes en eiesinnige bedienings deurkruis word. Die hartseer hierby is nie minder as toe Karl Barth en Hans Küng die kerk se gebrek aan eenheid in hulle konteks van Europa na Wêreldoorlog II 'n "skande" en "sonde" genoem het nie.
Oor ons ongeloofwaardige lippediens aan eenheid met ons voortdurende, sondige bestaanswyse, in afsondering en afstandelikheid van mekaar, moet ons voor die Here en mekaar buig in ernstige verootmoediging. Ons is voorwaar diep skuldig voor Christus se aangesig en ons samelewing. Paulus se fokus op die norm-karakter van Christus se openbare liggaam in Filippense 1, kla ons saam aan. Ons sal in hierdie saak nie ontkom aan die helder lig van die evangelie van "eensgesindheid en saamstaan" uit die tronk in Rome nie.
Paulus se eie lewe en lyding, saam met sy vermanende oproep aan die gelowiges in Filippi en ook aan ons, vra aktiewe toewyding aan die sigbare karakter van die versoeningsevangelie van Christus die Here, juis nou in ons publieke kontekste, met 'n sigbaar hervormde lewenswandel! Die lig is vir die staander, die stad is op die berg – almal behoort die glans daarvan te kan sien.
Paulus sou hom nie oor ons dwase, aparte bestaanswyse en lewenswandel verbly het in sy gebede tot God en daarby woorde van waardering aan ons gerig het nie. Inteendeel! Hy sou ons, soos vir die kerk in Filippi, ernstig vermaan om aan die Christusevangelie sigbare gestalte te gee, midde in ons eie wêreld vol dienstigheid aan eiebelang, selfsug en eiegeregtigheid. Juis nou, terwyl groepe wêreldwyd teenoor mekaar laer trek en in stede van noue bande te bind dit eerder te verbreek, terwyl mense hulleself teenoor in plaas van saam met ander identifiseer, juis nou sou hy ons teregwys en aanmoedig tot hervorming van ons eie openbare diskoers en lewensvoorbeeld. Paulus herinner ons dat ons die evangelielig wat ons ontvang het om hoog te dra vir ons Here, sal verloor in 'n ongeërgde omgang daarmee.
Bymekaarbring van mense
Paulus het die evangelie duidelik verstaan as die bymekaarbring van mense, nie hulle verwydering van mekaar nie. Selfs die verskille wat ander Christen-gelowiges met hom gehad het en die aktiewe teenstand wat mense hom gebied het, was nie vir hom 'n rede om hulle te verwerp nie. Sy eie lewe of dood was vir hom van minder belang, omdat hy om die eer van sy Here en die belang van sy broers en susters gelewe en gearbei het. Om te bly lewe het vir hom verdere "vrugbare arbeid" beteken, sodat die Filippense se geloof in die evangelie versterk sou kon word én hulle hervormde en geloofwaardige geloofspraktyke in diens van Christus blydskap in die samelewing sou vermenigvuldig.
Soms wens ons dalk Paulus kon self hier wees. En dikwels verstar ons visie en aksie voor die werklikheid van eietydse Paulusse, wat ons verlaat en nes hy destyds nie (kan) terugkom om "hulle werk" klaar te maak nie (dink aan David Bosch, Russel Botman, Beyers Naudé en baie ander). Dit is duidelik dat elke plaaslike en breër vlak van kerkwees telkens dié roeping in eie tyd en konteks ontvang om "eensgesind en standvastig" "saam te stry" vir "die geloof in die evangelie" van ons Here Jesus.
'n Veiliger wêreld
Dit is asof ons wêreld aanmekaar vrees tussen mense aanblaas, en hoop ons gaan so 'n veiliger wêreld skep. Donald Trump wil 'n muur tussen die VSA en Meksiko bou. Teen 2020 gaan die meerderheid Amerikaners Spaanssprekend wees. Sy muur gaan dus meer Meksikane in Amerika binnehou as wat dit Meksikane gaan uithou. Tog dink baie Amerikaners mure gaan veiligheid bring.
Die Britte stem om eenheid met die Europese vasteland te verbreek. Ons dink ons kan op ons eie 'n beter lewe hê. Alle aanduidings is dat dit dwaas is, maar politici blaas vrees aan.
In Suid-Afrika is vrees vir die wat ander is oor eeue heen al deur alle soorte politici aangeblaas.
Vir die evangelie van Jesus Christus, wat mense oor grense heen broers en susters maak, is dit dwaasheid. Spesifiek waar die mede-gelowiges is wat anders as ek is. Wat bydrae tot 'n veilige wêreld is dat Christene oor grense heen hande vat en mekaar – in Jesus se Naam – dien.