Ons kan nog een ding by die lys van eienskappe wat deur genetika geraak word, byvoeg: hoe ons liggame op 'n spesifieke dieet reageer.
Navorsing in diermodelle met verskillende genetika toon dat een dieet regtig nie almal pas nie, en wat vir sommige werk, is dalk nie die beste vir ander nie, volgens 'n Texas A & M bestudeer gepubliseer in die joernaal Genetika.
"Dieetadvies, of dit uit die Amerikaanse regering of 'n ander organisasie kom, is geneig om gebaseer te wees op die teorie dat daar een dieet sal wees wat almal sal help," sê David Threadgill, met die Texas A & M College of Medicine en Kollege vir Veterinêre Geneeskunde en Biomediese Wetenskappe en senior skrywer van die studie wat verskyn Genetika.
"In die lig van die vetsug-epidemie, blyk dit dat riglyne nie effektief was nie."
Vir die nuwe studie het navorsers vier verskillende groepe diermodelle gebruik om te kyk na hoe vyf dieet gesondheid oor 'n tydperk van ses maande beïnvloed. Die genetiese verskille binne elke groep was amper nie-bestaande, terwyl die genetika tussen enige twee van die groepe ongeveer dieselfde sou wees as dié van twee nie-verwante mense.
Die navorsers het die toetsdiëte gekies om diegene wat deur mense geëet word, te weerspieël - 'n Amerikaanse-dieet-dieet (hoër in vet en verfynde koolhidrate, veral koring) en drie wat publiseer as "gesonder", insluitend mediterrane (koring en rooiwyn uittreksel) ; Japannese (rys en groen tee uittreksel); en ketogenies, of Atkins-agtige (hoog in vet en proteïene met baie min koolhidrate). Die vyfde dieet het na die kontrolegroep gegaan, wat standaard kommersiële chow geëet het.
Alhoewel sommige sogenaamde gesonde diëte goed vir die meeste individue gewerk het, het een van die vier genetiese tipes baie swak geraak toe die Japannese soort dieet geëet het.
"Die vierde stam, wat net goed op al die ander diëte presteer het, het vreeslik op hierdie dieet gedoen, met verhoogde vet in die lewer en merke van lewerskade," sê hoofskrywer William Barrington, 'n onlangse PhD-student in Threadgill lab.
'N Soortgelyke ding het gebeur met die Atkins-agtige dieet: twee genetiese tipes het goed gevaar, en twee het baie sleg gedoen.
"'N Mens het baie vetsugtig geword, met vetterige lewers en hoë cholesterol," sê Barrington. Die ander het 'n afname in aktiwiteitsvlak en meer liggaamsvet gehad, maar het steeds leun gebly. "Dit vergelyk met wat ons 'skinny-fat' noem in mense, waarin iemand 'n gesonde gewig wil hê, maar eintlik 'n hoë persentasie liggaamsvet het.
"By mense sien jy so 'n wye reaksie op dieet. Ons wou op 'n beheerde manier uitvind wat die effek van die genetika was. "
Hulle het fisiese tekens gemeet, veral bewyse van metaboliese sindroom, wat 'n versameling tekens van vetsugverwante probleme is, insluitende hoë bloeddruk en cholesterol, vetterige lewer en vlakke van bloedsuiker. Hulle het ook gedragsverskille bestudeer, van hoeveel hulle verhuis het na hoeveel hulle geëet het.
"Ek wou die diëte so naby aan gewilde menslike dieet as moontlik kry," sê Barrington. "Ons het veselinhoud ooreenstem en ooreenstem met bioaktiewe verbindings wat in die siekte belangrik was."
Miskien wat verwag kan word, sowel in vroeëre navorsing as in anekdotiese bewyse in die mens, het die diermodelle geneig om nie goed te doen met die Amerikaanse-dieet nie. 'N Paar van die stamme het baie vetsugtig geword en het tekens van metaboliese sindroom. Ander stamme het minder negatiewe effekte getoon, met een wat min veranderings toon, behalwe dat hulle ietwat meer vet in die lewer het.
Met die Mediterreense dieet was daar 'n mengsel van effekte. Sommige groepe was gesond, terwyl ander gewigstoename ervaar het, hoewel dit minder ernstig was as in die Amerikaanse dieet. Interessant genoeg het hierdie effekte plaasgevind, alhoewel die hoeveelheid verbruik onbeperk was.
Die resultate toon dat 'n dieet wat een individu maer en gesond maak, die totale teenoorgestelde effek op 'n ander kan hê.
"My doelwit in hierdie studie was om die optimale dieet te vind," sê Barrington. "Maar regtig wat ons vind is dat dit baie afhanklik is van die genetika van die individu en daar is nie een dieet wat die beste vir almal is nie."
Toekomstige werk sal fokus op die bepaling van watter gene in die reaksie op die dieet betrokke is, sê Barrington.
"Eendag wil ons graag 'n genetiese toets ontwikkel wat elke persoon die beste dieet vir hul eie genetiese make-up kan vertel. Daar mag dalk 'n geografiese verskil wees wat gebaseer is op wat jou voorouers geëet het, maar ons weet net nie genoeg om seker te sê nie. "