Daarby is dit al hoe duideliker dat die Here ‘n onderskeid maak tussen die Egiptenare en die Israeliete. God oordeel die verdrukkers, die Egiptenare, en verlos die onderdruktes, die Israeliete. Sy verbond met die Godsvolk word in beskerming en bevryding bevestig.
Let op hoe God Homself as die God van die Hebreërs identifiseer. Soos Hy onderskeid sal maak in die uitwerking van die vyfde plaag van pessiekte onder die pakdiere en die diere vir voedselvoorsiening – die Egiptenare se diere vrek en die Israeliete s’n nie – só tref Hy onderskeid tussen die mense van Egipte en sy volk.
Let op hoe die Here sy selfbeheersing ten toon stel deur te verklaar dat Hy na regte nou al sy hand moes uitgesteek het en die farao en al sy mense met ’n pes van die aarde af uitgewis het.
Maar, die Here laat farao lewe, sodat die Here hom sy volle mag kan wys en sy Naam daardeur oor die hele wêreld geroem kan word.
Die hoop dat farao se erkenning van skuld eg sou kon wees, word egter met Moses se intrede vir hom en Egipte vernietig, omdat hy steeds koppig gebly het, en nie gegroei het in sy ontsag vir die Here nie.