Die idee dat rou is 'n proses is bekend vir die meeste van ons. Daar is 'n metode en 'n vorentoe, progressiewe of deurlopende beweging na 'n doel of eindstaat. Dikwels praat ons van hartseer as 'n aktiewe eerder as 'n passiewe proses. Roeping is nie iets vir ons gedoen nie, maar eerder iets wat ons doen. Dus, rou vereis 'n reaksie van ons, een anders as bedanking. 'N Aktiewe proses spesifiseer keuses en veronderstel verandering. Meer as enigiets, die proses van verdriet gaan oor transformasie.
Om iets te verwerk impliseer tand, poging, voorbereiding, geduld en volharding. Tipies, werk deur 'n proses of bring dit tot die gevolgtrekking, vereis stappe of take. Tyd moet opsy gesit word, moeite gedoen word, voorbereidings gemaak en geduld en volharding moet die dag heers. In droefheid weet ons dat dit nie die tikkie van die horlosie is wat ons in die proses beweeg nie, maar wat ons met die tyd doen. Ons pogings meet meer as hoeveel beter ons nou voel; Hulle hou ook in hoe gereeld ons sleg voel. Groei, oorwinnings en genesing is nooit so voor die hand liggend in droefheid nie, en agterna is waarskynlik beter as vooruitsig. Ons getuig vordering in ons rou deur terug te kyk, in plaas van uitsien.
Die wet van rou
Die daad van rou is 'n inbraak op ons fisiese, emosionele, sosiale, geestelike en kognitiewe wêrelde. Ons het fisies seerkry: skouers, bors, arms, bene, kop. Ons is 'n tuimel van emosies, en ons hart voel vertrap en onherstelbaar. Ons sosiale verbindings is geskei; ons het ons plek in die skema van dinge verloor. Ons wonder oor God en bevraagteken ons geloof en oortuigings. Ons is gevul met irrasionele gedagtes en wonder of ons werklik mal geword het. Baie van ons bly wonder of ons regtig met hierdie ding genaamd verdriet kan gaan.
Ons houdings en gedrag neem 'n rollercoaster rit wanneer ons bedroef. Vorige patrone van eet, slaap en daaglikse lewe maak nie meer sin nie. Ons voel gevoelloos vir die normale aktiwiteite wat ons een keer genot gegee het en ons van vandag af gehou het. Ons ry op outomatiese vlieënier, nie in staat om te konsentreer of op te hou nie. Ons wil desperaat dat die wêreld ophou, sodat ons kan wegkom, maar die wêreld lyk onverskillig aan ons behoeftes.
Onder ons natuurlike reaksies op verdriet is skok, gevoelloosheid, woede, ontkenning, ongeloof, disoriëntasie en wanhoop. Ons protesteer die verlies ernstig en probeer om te herstel wat ons een keer gehad het. In die hart van ons hartseer is 'n intense begeerte om ons werk terug te hê, ons lewensmaat terug, ons lewe terug. Die lewe is 'n gemors, en dit is moeilik, indien nie onmoontlik nie, om te verbeel om voort te gaan met die lewe. Die kanse dat ons ooit kan genees en weer heel lyk, lyk uiters afgeleë. Dit is asof die son verduister is, en ons leef in die penumbra van verlies.
Treur is nie 'n lineêre proses nie
Roeping is nie 'n lineêre proses nie. Mense ploeg nie net voor nie en stoot dan hul hande af en kondig aan dat hulle met daardie werk klaar is. Nee, rou is sirkelvormig en herhalend. Ons loop deur middel van verdriet oor en oor; Dis die ou "twee stappe vorentoe, een agteruit". Ons maak vordering, vorentoe vorentoe, dan gaan ons terug, ons stappe herleef. Roeping is nie deurlopend nie, maar dit is herhalend. Gebeurtenisse soos herdenkings, vakansies of nuwe verliese veroorsaak ons ​​hartseer. Voordat ons dit weet, bedroef ons weer. Ons kry nooit meer as ons verlies nie, ons kry net deur. Vir goed of sleg dikteer dit dat ons nooit weer dieselfde is nie.
Hartseer is werk - intense werk. Die lesse wat die hartseer ons leer, is nie vir die skittis, die swakes of die vermyders nie. Roeping beteken om te aanvaar wat in ons lewe gebeur het. Soos die meeste van ons weet, is hierdie taak uiters moeilik en lastig. Maar met verloop van tyd moet ons die verbande van ons verlore verhouding ontbind en stadig laat die werklikheid in ons bewussyn suip. Die finaliteit van die dood of tragiese gebeurtenis moet vir ons duidelik word, en ons moet aanvaarding vind sonder om ons siel te verloor.
Uiteindelik moet ons die pyn van verdriet ervaar, en nie net op 'n vlugtige manier nie. Grief eis dat ons sukkel met ons gevoelens, volledig en heeltemal. Diegene wat hul pyn wegsteek of probeer om dit te ignoreer, versterk dit net mettertyd. Deur ons pyn vry te stel, maak ons ​​plek vir genesing. Die trane, huil, angs, frustrasie en wanhoop moet erken word sodat die genesingsproses kan begin.
Verdriet skep chaos
Grief skep chaos. Soos 'n glasplaat op 'n kombuisvloer gedaal het, word ons lewe deur verdriet gebreek. Ons moet verander, aanpas, rekonstrueer ons wêreld en pas die verlies in 'n nuwe realiteit. So verontwaardig en vreeslik soos dit lyk, het die wêreld vir ons drasties verander, en ons moet leer dat ons nie eens kan terugkry wat ons een keer gehad het nie. Dit is aan ons om nuwe betekenis vir ons lewe te vind.
Die maniere waarop mense met verdriet hanteer, is so duidelik as die grasse wat oor die prairie groei. Hierdie onderskeidings is die meeste gemerk tussen mans en vroue. Hartseer en hartseer is gesentreer in ons emosionele lewens; aspekte wat ontwikkelende uniek is vir elke geslag. Mans word geleer om minder selfversorgend te wees, minder ekspressief, en minder interafhanklik. Vroue, aan die ander kant, word aangemoedig om te fokus op affiliasie, verbondenheid en intimiteit. Vroue wil nie alleen uitdrukking hê nie, hulle moet hul gevoelens uitdruk. Mans se onuitdrukkende neigings veroorsaak konflik. Dit is asof die geslagte kruistoeleindes is.
Die emosionele domein van baie mans is geneig om relatief smal te wees. Hulle is bang vir die gevolge, kultureel en persoonlik, om hul emosies uit te druk. Niemand wil in minagting, vernedering of bespotting by die waterverkoeler gehou word vir gedrag wat onmanig is nie. Onderdrukking is nie 'n geval van nie of nie bereid om gevoelens uit te druk nie; dit is albei. Die afwesigheid van 'n taal om mans se innerlike wêreld te beskryf, verbind die probleem selfs meer. Mans spreek hulself nie uit in dieselfde woordeskat wat vroue gebruik nie.
Mans en die wantroue van gevoelens
Mans is geneig om hul gevoelens te mislei. Baie vrees dat as hulle hul gevoelens uitlaat, kan hulle dit nie afskakel nie. Dit kan 'n vreesaanjaende en nalatige gedagte wees. Terwyl vroue ook hieroor bekommerd is, is hul vlak van angs nie byna so akuut nie. Deur emosies as onbeheerbaar en onbestendig te beskou, versterk hulle hul geloof dat dit veiliger is om gevoelens te verberg. Omdat mans min aanmoediging gee om hul emosies uit te druk, is hulle huiwerig om enige emosionele kwesbaarheid te ontbloot.
Intimiteit is gevaarlike grondgebied vir baie mans. Dit bedreig hul vryheid en die beskermende mure van stilte wat hulle soms rondom hulself bou. Mans is geneig om naby vriendskappe minder te vorm op grond van affiliasie of intimiteit as op grond van gedeelde aktiwiteite. Mans bekommer dat intimiteit hulle met intense emosies kan oorweldig en hulle in riskante interkonneksies kan teken. In teenstelling met vroue, het die bande wat hulle vorm gewoonlik meer te doen met lojaliteit as gedeelde gevoelens, en hulle is geneig om minder selfversorgend te wees as vroue, veral oor hul emosies en meeste privaat gevoelens.
Oor die algemeen word mans met ander mans verbind om hul status en bekwaamheid in die wêreld te bevestig. Vriendskappe vorm die basis vir wedersydse wedywering en persoonlike uitdaging. Wanneer gevoelens opduik, verander baie mans die onderwerp, verwerp die probleem, of verwerp die onderwerp weg van hulself. Hierdie manne verkies om op te tree asof alles goed is, asof sommige dinge beter ongesien word. Hulle handhaaf 'n streng kode van stilte en weier om sekere grense oor te steek. Selfs die manne wat ontevrede is met hierdie situasie, het dalk geen idee hoe om dit te verander nie.
Vroue vind hul plek in die wêreld deur verhoudings. 'N Vrou se vermoë om vriendskappe en intieme bande te vorm, is die kern van haar identiteit. Hierdie verhoudings stel vroue in staat om hul seer, teleurstellings en pyn uit te druk en ondersteun en aangemoedig word. Vroue voel hul hartseer. Terwyl hulle bedroef is, is hulle in staat om hul mees intieme gevoelens bekend te maak - byvoorbeeld die skuld wat hulle voel om 'n geliefde te oorleef of om nie 'n dood of verlies te voorkom nie. In teenstelling met mans soek en soek vroue 'n veilige plek om uit te druk wat in hulle hart en siel is.
Mans is veronderstel om 'n rots te wees; hulle is veronderstel om die beskermer en probleemoplosser vir hul gesin te wees. Mans word selde aangebied met 'n alternatief om sterk, bekwaam en in beheer te wees. Daar is wydverspreide verwagting dat mans familielede moet bestuur en gematig wees. Hulle is om die familie te beskerm teen verdere skade en verantwoordelikheid te neem en te herstel wat gebeur het. Natuurlik is dit onmoontlik om dinge weer presies soos hulle voorheen was, maar die drang om dit te doen is so sterk en die verwagting is so groot dat baie mans woedend werk om dit net te doen. Hulle soek koorsagtig na maniere om hul gesin te herstel, en dring daarop aan dat dinge gou weer normaal sal terugkeer. Soos die wit ridders van ouds, is mans die redders wat familie eenheid sal herstel en bewaar. Om hierdie rol uit te voer, word mans gedwing om hul eie hartseer uit te stel of selfs te onderdruk. Die druk is onverbiddelik.
Roeping is oor gevoelens, en baie mans weet dit goed. Na jare se onderdrukking, onderdrukking en ontkenning van die mens se emosies, verdruk hartseer al die verdediging oombliklik. Mans is nie immuun vir gevoelens nie; hartseer raak hulle so sterk soos vroue. Maar hul rouproses is dikwels minder sigbaar as vroue. Mans bedroef aan die binnekant, en hul hartseerwerk is geneig om meer kognitief as emosioneel te wees.
Mans dink hul weg deur hartseer
Dat mans hul hart deur middel van verdriet dink, is iets wat baie vroue baie goed weet. Hulle sien mans dikwels metafories hul hartseer in 'n lêerlaaier in die agterkant van hul brein. Mans lyk om weg te hardloop, hul gevoelens af te haal en toe te maak. Om dit ook te doen, voel vroue dat hulle 'n deel van hul hart moet uitknip. Vroue wil 'n intieme verhouding met hul vennote hê, maar wanneer hul vennote weggaan, kan hulle nie deurbreek om te sien of hul vennote aktief bedroef is nie.
Mans probeer dikwels om hul hartseer uit te sluit. Sommige maak 'n bewuste poging om nie te dink aan die dood van hul geliefde, die werkverlies, die naderende egskeiding of die gevoelens wat met hierdie gebeure verband hou nie. Hul pogings is doelbewuste pogings om die negatiewe en pynlike van hul siel in te dring. Om dit te doen, kan mans doelbewus oor praktiese en roetine dinge dink, soos werk, sport of huishoudelike take. Hierdie soort self-afleiding hou ontstellende gedagtes en herinneringe onder beheer en gee ten minste vir 'n tyd mans emosionele verligting. Om in en uit hul verdriet te dryf, gee mans die gevoel dat hulle daardeur werk, en laat los wanneer en hoe hulle kan.
Mans voel druk om produktiewe burgers en verantwoordelike familielede te wees. Hulle moet besig wees om dinge te doen en hul bevoegdheid te demonstreer. Aktiwiteit is 'n natuurlike manier vir mans om trauma te ontsnap. Om besig te hou, het waarde vir mans; Dit verteer hul energie en tyd, en hou hul besig besig. Sommige mans lyk obsessief oor dinge soos werk, oefening, gesondheid, sport, ouerskap of huishoudelike take. Baie verloor hulself in die veiligheid van werk en loopbaan en word werkers. Ander gebruik verslawings soos alkohol, dobbelary of seks; sommige word selfs hiper-geestelik. Om hul gevoelens te kompartmentaliseer en af ​​te lei, help mans om hul pyn te vermy.
Meer as 'n paar mans draai na fisiese aktiwiteite as 'n manier om af te lei. Om 'n koord hout te sny of 'n stoorskuur te bou, maak fisiese pyn en verstandelike konsentrasie moontlik om verdriet te verplaas. Enige aktiwiteit sal doen solank dit die man besig hou en hom help om sy pyn te ignoreer. Die fisiese werk word 'n ander manier om die werklikheid te ontsnap.
Vroue kritiseer dikwels mans om hul hartseer te intellektualiseer. Dit is net 'n manier vir mans om hul gevoelens weg te steek, glo hulle. Vanuit die vrou se oogpunt is daar 'n verbreking tussen die kop en die hart. Die man se poging om in sy kop te bly, is 'n poging om te rasionaliseer wat met hom gebeur het. Deur die gebeure en omstandighede sistematies te hersien, soek die man 'n logiese en redelike verduideliking. Hy glo dat een bestaan; Om dit te ontdek, moet hy net hard of lank genoeg dink. Om inligting uit te soek, die literatuur te bestudeer, of die advies van ander te kry, brand sy denke. Intellektualisering bepaal nie die man se pynlike herinneringe nie. Inteendeel, hy verdra hierdie herinneringe om die feite reg te kry en om te sien of daar enige detail is wat hy gemis het. Ongemaklik soos hierdie herinneringe is, weet hy dat dit die sleutel tot sy gedagteproses is.
Verdriet is 'n baie private ervaring
Daar is geen ontkenning dat hartseer 'n baie private ervaring is nie. Soms sal vroue, net soos mans, eerder alleen wees met hul gevoelens. Maar, meer dikwels as vroue, soek maatskaplikes om hul gevoelens te ondersteun en om hul behoeftes vir intimiteit te bevredig. Mans beseer en weet hulle maak seer, maar hulle verkies om alleen te gaan. Of dit nou op die werk is as niemand rond is, in die bos, in 'n boot, alleen in die motor of buite in die motorhuis ry nie, vind mans privaat plekke en tye om hul emosies uit te druk. Mans gebruik hierdie privaat oomblikke om hul vermaakte gevoelens los te maak en hul emosies te konfronteer. Mans huil, maar selde om ander. Manlike kondisionering sal dit nie anders he nie.
Bedroefheid is die groot ontmasker. Die meeste van ons sal geen ander keer in ons lewe ken wanneer ons so absoluut en heeltemal van beheer ontneem is nie. Hierdie onveiligheid is veral intens vir mans wie se identiteit, waarde en selfbeeld ten nouste gekoppel is aan kwessies van mag en gesag. Nie net moet hierdie mans selfbeheersing handhaaf nie, hulle moet meesters van hul domein wees. Om gesien te word as hulpeloos en bang - of erger, 'n mislukking - sou vernederend wees.
Eerder as om deur hul verlies verslaan te word, gaan baie mans vooruit op soek na maniere om hul beheer daaroor te toon. Vir sommige mans kan dit beteken dat hulle betrokke is by aktiwiteite wat direk met die verlies verband hou, soos om toesig te hou oor begrafnisreëlings of regstappe te neem. Sommige fokus op ander aspekte van die lewe, soos om die kelder skoon te maak of die tuin te versorg. Mans lei teen magteloosheid. Hul pogings om in die openbaar invloed uit te oefen, toon dat hulle nie hul vermoë om besluite te neem of in 'n onordelike toestand verloor het, verloor het nie. Mislukking is nie 'n redelike opsie nie.
Wanneer mans bedroef: waarom mans verskillend bedroef en hoe jy kan help
Die sielkundige Elizabeth Levang, skrywer van Onthou met liefde, verduidelik die spesiale maniere waarop mans treur, sodat diegene wat van hulle hou, beter kan verstaan ​​wat hulle deurgaan.
'Uiteindelik het ons 'n eerlike, reguit uitbeelding van mans en hartseer.' - John Bradshaw, skrywer van die topverkoper Bradshaw Op: Die Familie
ELIZABETH LEVANG, PH.D. is 'n skrywer, nasionale spreker en konsultant op die gebied van menslike ontwikkeling en sielkunde. Sy voer opvoedkundige programme en lesings aan oor hartseer en verlies en raadpleeg ook korporasies en organisasies om rowers te help. Haar eerste boek was Onthou Met Liefde: Boodskappe van Hoop vir die eerste jaar van rou en daarbuite.
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Spirituality & Mindfulness > Dood & Dying > Treur: waarom mans en vroue dit anders hanteer