Christoph Rehage op gekke baarde en stap die langste pad - Inligting
Ontmoet Christoph Rehage, die stapper met die beroemdste tydsverloop-baard op die internet.
Soms moet jy net loop. Met hierdie idee het Christoph Rehage op 9 November 2007 begin met die doel om 4646 km deur China te kruis. Byna elke dag het hy 'n foto geknip om die reis (en sy baardgroei) te dokumenteer.
Na 'n jaar en ongeveer 4500 km in die woestyn Gobi, besluit Chris om op te hou loop. Hy klim op 'n vliegtuig, skeer sy gesigshare en gaan huis toe.
Ek het Chris raakgesien om te praat oor die reis, die grootste uitdagings en die eksistensiële gevoel wat elke reisiger het as hulle na 'n momentopname van hulself kyk "voor" hul lewensveranderende ervaring.
BNT: Wat het u gedwing om op hierdie reis te gaan?
Ek dink ook oor hierdie vraag. Ek dink dit het te make met 'n spontane staptog wat ek in 2003 gedoen het, van Parys na Bad Nenndorf in Duitsland. Die herinnering is sedertdien by my.
Waarom het u voet gekies? Wat is die voordele van 'n stapreis?
Dit is lekker om na die horison te stap sonder om te weet wat voorlê. Die goeie ding met stap is dat dit 'n taamlike trae manier is om te beweeg, so ek verbeel my jy het meer tyd om meer inligting in te neem.
Het ander beroemde (of nie-beroemde) langtermyn-voetgangers u reis geïnspireer?
Nou ja, my oorspronklike staptog van Parys na my huis is geïnspireer deur 'n artikel wat ek gelees het oor die Romeinse leërs wat destyds rondom hul uitgestrekte ryk moes loop. Dit is toe ek die idee gekry het. Daar is wel twee meer invloedryke mense: die eerste is die Duitse reisiger, die vroeë 19de eeu, J.G. Seume, wat na Italië gereis het en nogal 'n bietjie daar gaan stap het.
Die tweede en miskien belangriker een is die Duitse joernalis M. Holzach, wat in die vroeë tagtigerjare in Duitsland rondgeloop het - sonder 'n sent op sy naam, en 'n briljante boek daaroor geskryf het.
Wat was 'n paar van die grootste uitdagings van langtermynreis te voet? Wat was u grootste verrassings?
Die uitdagings kom in verskillende fases voor; die eerste is pynpyn. Dan is daar allerhande verskillende pyne wat gevolg moet word; hopeloosheid en self-twyfel is die moeilikste om te oorkom. Dit klink 'n bietjie taai, maar die grootste struikelblok is altyd binne onsself.
U wy die film aan Teacher Xie; hoe het u hom teëgekom en hoe het hy u reis beïnvloed?
Soos die noodlot sou wees, het ons iewers in die Gobi-woestyn paadjies gekruis, nadat ek al langer as 'n half jaar gestap het. Ek moes toe agterkom dat hy al 26 jaar loop! Onderwyser Xie het my iets baie waardevols geleer: 'U stel self die reëls', het hy gesê, 'en u is altyd vry om dit te verander. U hoef net te weet wat u wil hê! '
U het nooit u oorspronklike roete voltooi nie; beïnvloed dit u definisie van 'n suksesvolle reis?
Ek weet nie. Ek het nog nooit regtig daaraan gedink in terme van 'sukses' nie, dink ek.
Aan die einde van u film vra u die vraag: "was dit regtig ek?" wat 'n aantal dinge kan beteken. Wat beteken dit vir u, en hoe het u verander van die persoon wat die reis begin het?
Ek onthou dit baie duidelik, toe ek op die punt was om in Beijing te begin, het hierdie hele ding vir my 'n enorme belang gehad. Ek was gereed om alles op die regte pad te sit, en ek het groot gevegte met my gesin hieroor gehad. As ek nou terugkyk, dink ek dat dit miskien so moes wees, maar ek kyk na die gesig op die begindag, en ek herken iets vreemds in daardie oë.
Wat is die beste deel van 'n gek baard?
Uiteindelik 'n vraag wat lekker is! Die beste deel van 'n gek baard is natuurlik die voorkoms! Ek dink nie dit het my hoegenaamd baie aantreklik gemaak nie, maar ek het nog altyd 'n sterk simpatie gehad vir daardie sluwe haarbal in die spieël!