Ontsnapte verdagte weer gearresteer
GEMSBOK-Olifantshoek: Die ontsnapte, Brendon Ganya van 233 Diepkloof in Olifantshoek, is deur middel van inligting van die gemeenskap gearresteer nadat hulle hulp op sosiale media aangevra is. Geskryf deur Dimitrinka Atanasova en Kjersti Fløttum
Uitwissing Rebellie aktiviste verklaar 'n 'klimaat en ekologiese nood' in Londen, April 2019. John Gomez / Shutterstock
Dae na die Britse parlement verklaar 'n "klimaat nood", The Guardian aangekondig dat dit 'n sterker taal sal gebruik om die omgewing te bespreek. Die opgedateerde stylgids verklaar dat "klimaatsverandering" nie meer die erns van die situasie akkuraat weerspieël nie en joernaliste word aangeraai om "klimaatkrisis", "klimaatkrisis" of "klimaatverdeling" eerder te gebruik.
Alhoewel dit onbelangrik lyk, doen taalkeuses regtig saak. Hoe ons 'n probleem benoem, bepaal hoe ons dit raam. Terug in 2003 het Frank Luntz aan die Amerikaanse regering gesê dat dit tyd is om te begin praat oor klimaatsverandering in plaas van "aardverwarming" omdat die voormalige klink minder skrikwekkend. Verduidelik die voog se besluit, hoofredakteur Katharine Viner gesê dat "klimaatsverandering" "sag" klink as wetenskaplikes in werklikheid 'n ramp beskryf.
Terwyl wetenskaplikes se antwoorde op hierdie skuif was gemengde, Die Guardian se veranderende taal is aanleiding resensies in nuuskamers regoor die wêreld. In Noorweë het die Morgenbladet onlangs aangekondig dat dit die voog se voorbeeld sal volg.
Maar hoe roman is The Guardian se gebruik van 'sterk' taal en wat kan die impak daarvan wees?
Die oorlog teen klimaatsverandering
'N Oorsigstuk gepubliseer in The Guardian 'n paar dae nadat sy stylgids opgedateer is aangevoer dat "die klimaatkrisis" op dieselfde manier gedek moet word as "die begin van die tweede wêreldoorlog" en dat die nuus van die nuus is om die wêreld op die ramp te laat dreig. "
Die Voog en ander voorste Britse koerante het reeds 'n geskiedenis van verslagdoening oor die omgewing op maniere wat lyk soos 'n uitgerekte toestand van gewapende vyandigheid. Op-eds en redaksies gepubliseer in The Guardian het dikwels metafore gebruik om te praat oor klimaatsverandering in terme van oorlog. Ons het lees baie keer van koolstof belasting voorstel "stryd" gelei deur "eko-strijders".
Oorlog metafore kan oplewer positiewe resultate. Hulle kan die nodige voorwaardes skep vir politici om ambisieuse voorstelle vir die hantering van klimaatsverandering te stoot, net soos die bedreiging van die inval gegalvaniseerde Britse besluit om massa wapens te produseer en rantsoenering in die Tweede Wêreldoorlog te implementeer.
Maar die "sterk" taal van "ineenstorting", "krisis", "noodgeval" en "oorlog" mag onbedoelde gevolge hê.
Die opwekking van oorlog veroorsaak vrees in lesers en daar is baie geskryf oor hierdie "vrees appèlle"En klimaatsverandering. Sommige stel voor dat Die publiek skrik oor klimaatsverandering sal individuele aksie motiveer en ondersteuning vir wyer sosiale verandering stimuleer. Selfs as hierdie strategie daarin geslaag om Party van die tyd, oorloë is vernietigend en verdeeld. Om klimaatsverandering aan te spreek, beteken om saam te werk.
Vrees appèlle kan ook hê die teenoorgestelde effek na wat bedoel is, veroorsaak onverskilligheid, apatie en gevoelens van magteloosheid. Wanneer mense 'n probleem sien as te groot, kan hulle ophou glo dat enigiets gedoen kan word om dit op te los. As vrees mense motiveer, stel studies voor dat 'n oplossing moet ook aangebied word om gedagtes op aksie te fokus.
Opnames van Noorweërs van 16-17 in 2013-14 het getoon dat jong mense wou leer oor die positiewe - hoe hulle kan bydra tot die vermindering van die dramatiese gevolge van klimaatsverandering. Dit was hulle optimisme oor die toekoms wat hul betrokkenheid by die kwessie aangedryf het en hul verbintenis om op te tree, nie vrees nie.
Soos miljoene jongmense wêreldwyd by Greta Thunberg aansluit by die skool klimaat stakings, is daar enige twyfel dat mense die geleentheid wil hê om hul vaardighede en passie toe te pas om klimaatsverandering op te los?
Baie "oorloë" is deur politici verklaar - oor dwelms, vetsug en armoede - wat geveg is op die bladsye van koerante. Negatiwiteit is tradisioneel die sleutel tot om te definieer wat nuus is. Nuus is geneig om te gaan oor slegte dinge wat in die wêreld gebeur. Na alles, ons hoor nooit 'n joernalis vertel ons hulle is nie "Rapporteer lewe uit 'n land waar 'n oorlog nie uitgebreek het nie".
Om mense oor oorloë, krisisse en noodgevalle in te lig, is 'n belangrike deel van die rol van die media, maar ons kan dalk "piek negativiteit"Waar die nuus so vol is ernstige krisisse daardie mense is Vermy dit toenemend. Hulle word ontkoppel, gedemotiveer en depressief oor die toestand van die wêreld en hul rol daarin.
Konstruktiewe joernalistiek moet 'n oplossingsgerigte benadering volg wat probleme met die toepaslike erns dek, maar ook die onvermydelike "wat nou?", Deur te beskryf hoe soortgelyke probleme elders in die wêreld aangespreek is. Bewustheid van klimaatsverandering is hoog en groeiendNie, maar die potensiële oplossings moet meer aandag geniet.
In Mei het The Guardian by die Dekking van klimaat nou projek, wat daarop gemik is om die dekking van klimaatsverandering te identifiseer en te deel, wat soveel van oplossings betref as om die probleem self te beskryf. Miskien moet dit die storie wees wat die nuus gegryp het in plaas van die "klimaatkrisis" te herdefinieer.
Dimitrinka Atanasova, Lektor in Linguistiek, Lancaster Universiteit en Kjersti Fløttum, Professor in Linguistiek, Universiteit van Bergen
Jy is hier: Tuis > Sosiale en politieke > omgewing > Politieke > Om werklik mense te betrek, moet ons praat oor oplossings vir die klimaatkrisis