independencia | coetzeeblog
Category Archives: independencia
As gevolg van WordPress se beperking, moet ek noodgedwonge, 'n ander blog begin. Hierdie blog, sal nog bly voortbestaan en hier, is die skakel na die nuwe een. https://coetzeeinfo2.data.blog Volgens,my administrateur, is die blogs aaneengeskakel, baie dankie, Hester, vir jou hulp.
Dit, is die inleiding, van Modern Talking se lied, Geronimo's Cadillac. Wonder ek, wat se drome, het ons Geronimo? Geen droom, oor 'n Cadillac nie. Het hom 'n rukkie terug, probeer beduie, van 'n Cadillac, maar gou agtergekom, dat dit vir hom, iets baie vreemd was. Met ons, bedoel ek nie, dat hy, 'n besitting van "ons" is nie. Slegs, 'n mens, wat die lewe, op 'n jong ouderdom, 'n lelike klap gegee het en toe hier, kom ondervind het, dat hy ook nuttig kan wees en sy taak met groot entoesiasme en verantwoordelikheid toepas.
Die dogter van die huis, het 'n redelike groot varkboerdery. Al is die hokke, hoe goed ingerig, gebeur dit soms, dat 'n klein varkie, onder die moeder kan beland, as sy gaan lê, om te soog, natuurlik dan met noodlottige gevolge. As die boerdery, groot genoeg is, is dit lonend om'n voltydse opsigter daar te he en bedag te wees, dat dit nie gebeur nie. Bedags, is Geronimo, die man wat die taak met groot omsigtigheid uitvoer en baie trots is, dat daardie sterfgevalle, tot byna nul gedaal het. 'n Groot glimlag op die gesig, as hy daaroor, gekomplimenteer word.
Op twaalfjarige ouderdom, het die noodlot, hom 'n kwaai slag toegedien. Sy pa het 'n resiesperd gehad en hy moes hom laat oefen. Op 'n dag, het iets vreeslik, verkeerd geloop en hy is sleg beseer, met die val slag. Tande, in die slag en die regterkant, van sy liggaam, heelwat skade en hy moes, 'n geruime tyd, in die hospitaal, deurbring. By 'n paar plase, het hy probeer, maar sonder veel sukses, natuurlik, omdat hy nie in staat is, om werklike fisiese arbeid te doen nie. Opmerklik, hoe, sy selfvertroue toegeneem het vandat hy die verantwoordelike werk begin het en hy menswaardig behandel word. Sy eie woonvertrek, eie TV en onafhanklik, nie meer nodig om in sy familie se oë te kyk nie, hoewel hy, 'n toelaag, van die staat ontvang. Pynlik netjies op homself en pal besig om sy kamer skoon te maak. Onlangs, vir hom, 'n splinternuwe motorfiets gekoop, wat hy baie goed instand hou en baie trots op is. Dit, moes, 'n rooie wees. Vrydagmiddag, of Saterdagoggend, is sy inkopietyd. Uitgevat, op sy rooifiets en sy groot Cowboyhoed, is hy, reg vir die tog, na die naaste supermark, so 5 km weg.
Hy mag dalk nie 'n droom van 'n Cadillac hê nie, maar dat hy 'n gelukkige mens is, met sy groot glimlag, as hy my sien, laat mens tog met 'n dankbare hart, vir iemand, wat ten spyte van sy gebrek, goed deur die lewe kan gaan.
07 Saterdag Des 2019
erwe, huise, ontwikkeling
Nogal gereeld, die afgelope tyd, op sosiale media, sien ek die vergelyking, dat iemand, of persone, so dom soos grond is. Waar dit vandaan kom, weet ek nie, maar dink nie, dat dit, 'n goeie vergelyking is nie, grond is nie dom nie. Die mensdom, het sy bestaan, aan grond, te danke. Wat ek wel agterkom, is dat ek, aan die domkant is. Die nuwe tegnologie, laat my dom voel. Ek probeer nie eens die ontwikkelinge verstaan nie, maar geniet, die bietjie, wat ek kan baasraak.
Wat my laat besef, dat ek baie dom is is wat nou in ons omgewing, aan die gebeur is. Ons is destyds, met ons skuif hierheen, onder andere, uitgekryt as dom, maar dit is nie nou ter sprake nie. Dat ons landgenote, 'n ander heenkome soek, is verstaanbaar, maar die beweging, van seker die hoogs ontwikkelde land, in die weste, Duitsland, se inwoners hierheen, kan ek nie klein kry nie. Luister ek, so na hulle, sien hulle swarigheid vir Europa. Elke dag, nuwe gesigte. In die supermark, in die hardewarewinkel, in die apteek. Nuwe vreemdes. Selfs, uit Australië, die VSA en ander Oos-Europese lande, daag hulle op. Ons kan nou al 'n Engelssprekende vriendekring, aan die gang kry.
Vir die ekonomie, van die omgewing, is dit 'n groot inspuiting. Huise word gebou en die plaaslike besighede floreer. Die ouer plaaslikes kla. Kry ek Steffan, verlede week in die hardewarewinkel, hy is al tien jaar hier. Ontevrede. Die nuwe gesigte, befoeter die mark. Sy taal, was bietjie meer kras. Ek wil grond koop, om nog bome te plant, maar teen die prys, wat hierdie mense dit opgejaag het, is dit onmoontlik. Ja, antwoord die eienares, van die winkel. Hulle betaal, baaie vir 'n tuinier, nou soek die werkers in die winkel, ook daardie geld en dit is onmoontlik. In die stilligheid, wonder ek, jy het nou net gesê, hoe goed dit vir jou besigheid is??
Op drie verskillende plekke, is 'n ontwikkelaar nou besig, om grond voor te berei, vir die verkoop van erwe. Duidelik gemik op moontlike kliënte uit Europa, as ek so na die advertensieborde en die name kyk. Wiesen, sommer baie naby aan die Duitse begraafplaas.Toegangspaaie en strate, word gebou. Penne word ingeslaan, wat erwe aandui. Enkeles, is al so effe omhein, met 'n paar bome, vrugtebome, reeds geplant. (Met die aanskoue van die naam Westfalia, verlang ek na wyle Abel, saam met wie ek, 'n 'n besoek gebring het, aan die Westfalia Landgoed, naby Mooketsi.) Effe aan die kleinkant, maar ek dink baie van die nuwe kliënte het besef, om nie dieselfde fout, as die eerstes nuwe Duitse intrekkers, te maak nie. 10-20 hektaar, is nie groot genoeg om te boer nie en net groot genoeg om 'n ergernis te wees om skoon te hou. Hulle verdeel nou ook hulle plotte, of plant bome.
Ry, in enige rigting, van ons kolonie, oral nuwe huise. Wonder, of hulle gaan belangstel, in hierdie erfies, tyd, sal leer. Dalk, moet ek vergeet, van die oud-diplomaat, wat destyds, toe ons besluit het, om te kom, pront uit gesê het, ons is dom om hierheen te kom, want Paraguay, is kwansuis die lies van Suid-Amerika.
Entrevista con Carsten Pfau sobre EcoVita Country Club
Choppfest 42 2019
08 Vrydag Nov 2019
Posted by coetzee2014 in Carlos Pfannl, independencia, paraguay, Sudetia
Bykans, 9 maande voor die eerste Saterdag van November, begin die komitee, al met die. voorbereidings, vir die groot dag in die kolonie, die Bierfees.Elke jaar meer mense,vanjaar, het die ekonomie 'n rol gespeel en het hulle nie die verwagte 20000 gehaal nie, maar dit word beskou, as baie suksesvol, die 42e Choppfest, van Colonia Independencia. Byna 17 000 het opgedaag en die hitte,het gemaak, dat van 72 000 liter bier, nie veel oorgebly het nie.
Vir ons, ek wil nie die gesegde, oues van dae, gebruik nie, maar, die wat hul kant gebring het, verkies om dit nie meer by te woon nie. Die lawaai, sommige, noem dit musiek, is net te oorverdowend en kan daar nie juis gekuier word nie. Tussen die vier platforms, waar musiek gemaak word, sal daar seker een wees waar 'n orkes speel, wat luisterbaar is. Die samedromming, van die mensemassa, kan 'n mens, engte vrees laat kry. Vergelyk, die oggend en aand se foto's. 'n Hele verskeidenheid van orkeste, het opgetree. Saterdagoggend, het ek 'n draai gaan maak om te sien hoe die laaste afrondingswerk vorder. Op die oog af, alles nog effe chaoties, maar ondervinding, het geleer, dat wanneer die hekke om 6 open, alles in plek sal wees. Goeie samewerking en gees, tussen die 3 kolonies, Independencia, Carlos Pfannl en Sudetia, wat dit eintlik aanbied.
Kos, was daar genoeg. Tradisionele asado (braaivleis en slaai), eisbein en verkillende Duitse worse, in hamburgers en warmbrakke en natuurlik as nagereg en soetigheid, tradisionele Duitse koeke en terte.
Met die terugrit, na my "inspeksie", weet ek dat wanneer, die euforie van die oggend se oorwinnig in Japan en die uitwerking van die bier weg is en die daaglikse uitdagings in die gesig gestaar word, die besef sal kom, dat die wêreld nog maar presies dieselfde gaan wees.
Sondagoggend, met ons koffie op die stoep, hoor ons steeds die doem- doem doem, van die basghitaar, oor die bulte kom. Snaaks, mens is nie eers bewus van daardie instrument, as jy naby die orkes is nie, maar oor hierdie afstand, is dit, al wat jy hoor.
Posted by coetzee2014 in independencia, Mense, paraguay, villarrica, vriende
Of dit toe eintlik die moeite werd was, nou ja…….. Ons, het geweet, Saterdag, gaan dit duurder wees. Dit, hoofsaaklik, omdat daar gewoonlik, een of ander popgroep gaan wees, die aand en daarom die duurder toegang. Ons, kon nie vroeër die week, gaan nie en vir Sondag, is daar reën voorspel. Dus was dit Saterdagmiddag.
Ons, woon in die kleinste provinsie, departement, soos dit hier, bekend staan, Guaira. Elke departement, hou 'n Expo. Om een of ander rede, is hier nooit 'n Expo gehou nie. Vanjaar, verlede week, was dit die derde Expo Guaira. Aangesien, ek nie meer direk by boerdery betrokke is nie, kom ek selde meer by sulke plekke. Die ou verskoning, geld nog steeds. As jy by een was, hoef jy eers weer oor 5-6 jaar, dit, by te woon, maar toe gevoel, aangesien, dit so naby is, wil ons 'n keer gaan loer.
6 km,van die provinsiale hoofstad, Villarrica, op die plaas, estancia, van die familie Sosa, word die Expo, nou gehou. Gou, het ons besef, dat ons dalk ons tyd en geld, beter kon spandeer.'n Klompie motorhandelaars, die gewone stalletjies, baie, met Sjaainies Shiet, die orgidee en vetplantjies, is altyd mooi. Diere, mooi, vetgevoer, niks so mooi soos mieliemeel nie, maar groot ontnugtering, vir die kopers, van daardie ronde, dik bulle. Skaap, seker maar dieselfde. Dorpers, Texels en Hampshire Down en tot Boerbokke.
Met die uitgaan, 'n lekker draairoomys. By die nabetragting, besluit die vriende, wat saam was. Ons, sou baie beter nut van ons geld gehad het, want daarmee, kon ons 'n goeie bottel Whiskey en sappige steak gekoop en dit genuttig het, maar daar sou nie draairoomys wees nie. Sondag, het dit toe nie gereën nie.
braai, kultuur, weber
Dit, was die jaar 1988, kry ek en die vrou van die huis, gelyk geelsug. Nare siekte. Alle siektes is seker maar naar. Paar dae in die hospitaal en daarna, dr Engelbrecht, baie ernstig. Jy, moet eintlik, ses weke in die bed bly en jou baie stil gedra, die lewer, jy weet.. Natuurlik, word sy opdrag, uitgevoer, maar wat is daar te doen, behalwe lees en TV kyk. Destyds, was daar, een of ander middag, 'n buitelug program, lankal, die naam, vergeet. Daar besing hulle, die wonderlike eienskappe, van die Weberbraaier. Nog onbekend in SA. Die geskiedenis, van my braaiery, hoewel baie lief om te braai, was dat my familie en vriende altyd, 'n bespotting gemaak het, van my toerusting. Primitief, het iemand, dit genoem. Let wel, niemand, het ooit honger gehad of te laat geeet nie. Net daar, is die besluit geneem. Die eerste een wat ek raakloop, die koop ek.
Baie kilogram vleis, is suksesvol, op daardie Weber gebraai en dit was die einde van die bespotting en goed, vir die selfbeeld, wat aanflarde was. Die heerlikste skaapboud, later, my spesialiteit. Die foto, van die laaste boud, by die kinders in Dubai. Met ons trek, omtrent, die eerste, wat in die vraghouer gepak is. 'n Jaar of wat, na ons aankoms, kry ons besoek, van 'n paar Weskusmense, onder andere Zirk Bergh, wat later, om heeltemal die verkeerde rede, bekend geword het. Hy, het besluit, om nog 'n maand hier te kuier. Elke aand, het hy kampvuur, in die braaier gemaak en so my Weber verwoes. RIV Zirk.
Geen Webers, hier beskikbaar nie. Baie, baie ander modelle. Ongeveer, 'n jaar gelede, vang my oog 'n namaaksel van 'n Weber, in ons Superseis supermark en ook teen 'n goeie afslag. Selfde middag, met die aanmekaarsit, die besef, hierdie, is 'n baie swak Sjinese namaaksel. Die (Ons) rekenaarman, die Brasileiro, Mauro, sou dit, in omtrent die somtotaal, van sy Engels, as Sjaainies Shiet, beskryf. Vir daardie afslagprys, kon ek seker nie beter verwag nie.
Die ou braaiertjie, doen sy ding, maar sy leeftyd sal seker binne 'n paar maande om wees. Die ou roostertjies, nie veel dikker as 'n hekelnaald nie, die res se verf, baie afgeskilfer. Geen ennamel, soos die regte Weber nie. Nou weet ek hoekom hulle daardie pryse het.
Goedkoop koop, is eintlik duur koop, maar wat maak mens, as daar niks anders beskikbaar is nie. Ek jok, daar is baie ander beskikbaar, maar nie Weber nie.
31 Saterdag Aug 2019
Posted by coetzee2014 in independencia, paraguay, water
Water is lewe, dalk 'n geykte uitdrukking, maar saam met 'n paar ander noodsaaklikhede, is dit steeds waar. In Julie 2008, het ek die blog geskryf, oor ons huis se put en die skoonmaak, kyk onder aan hierdie blog. Soms, duik omstandighede op, waar 'n meer standhoudende en sterker water nodig is. Dan gaan dit oor 'n waterwyser, 'n mikstok, baie, in SA, het geglo, dit moet van 'n bloubos afkomstig wees, of van koperdraad of ander loop met 'n bottel op die hand en daar waar hy omval, is die aar. Nie altyd, waar dit gerieflik is nie, maar die dankbaarheid as daar goeie water is, maak dit 'n nietigheid. Hier, nie so nie. Slaan die pen en daar sal jy water kry. Diepte, kan dalk verskil, afhangende van jou hoogte.
Hierdie deel van die wêreld, is baie gelukkig, volgens die Googlekaart, is die tweede grootste, onderaardse varswatermeer, die acuifer Guarani, hier geleë. 'n Groot deel van Brasilië, Paraguay, Uruguay en Argentinië, het vars water onder hul oppervlaktes beskikbaar. Dit beslaan ongeveer 1200 miljoen vierkante kilometer. Vanaf 50 meter, tot wie weet hoe diep. Om dit effe in perspektief te stel, dit is, genoeg water, om 'n wêreldbevolking, van 7 biljoen mense, vir 200 jaar van drinkwater te voorsien.
Die dogter van die huis, bedryf 'n redelike varkboerdery van 140 teeldiere, wat beteken dat daar pal ongeveer 1200+ diere is, wat heelwat water benodig vir skoonmaak en drinkwater. Hulle put, kon duidelik nie meer die pyp rook nie en gevolglik, moes daar geboor word. Wat 'n plesier, om hier te boor. Ongeveer half agt, het die Deutz enjin begin dreun, dieselfde formasie, geen ysterklip, niks. Ongeveer om12:00 spoeg hy goeie water, 60 meter, en hulle besluit om te gaan tot 100 meter. Toe, is hulle tevrede en reken 40 000 liter per uur. Oorgenoeg. Vra ek Ruben, die boorman, wat is die diepste, wat julle gegaan het, Verlede week, soos die kraaivlieg, ongeveer 14 km van hier, het ons 220 meter, in 'n dag en 'n half gedoen en baie water gekry.
Ek dink oorlede oom Maan, die legendariese boorman van Smithfield, sou dit hier geniet het. Die Dreyerstampboor, geen probleem met ysterklip en ander harde formasies nie. Water en genoeg, slag vir slag. Geen droeë gate nie. Monica Haddad, ek het jou foto gesteel, van die buurman, se boordery.
Dink, iemand wat werklik, kan waterwys, sal 'n miljoener wees, maar nie hier nie.
Wanneer ons laatmiddag gaan stap, hoor ons hom, as hy uit volle bors, een of ander Guaranie of van die gewilde Spaanse liedjies, sing. 'n Goeie stem, nie so goed, dat dit hom beroemd sal maak nie, maar ten minste, het dit die klank van iemand wat gelukkig is. Tevrede, met sy dag se werk, oppad na sy huis toe, op die skimmelperd. Nie 'n Appaloosa nie en ook nie 'n Pinto nie. 'n Pinto, is daardie bont perde, met duidelike kolle.
Luis Alberto Godoy, is die bure se capataz of beeswagter, die cowboy. Elke dag, op sy pos. Hy kom van La Pastora. So ongeveer 90 km van ons af. Jy moet my eendag vertel, waar kom daardie naam vandaan en wie was die vroulike prediker? Ek sal onthou. Sy pa, is 'n beesboer, maar die grond is te klein, om hulle altwee, te onderhou. Het as kind, altyd, met die beeste gewerk. Die afgelope twaalf jaar, is hy nou voltyds, as capataz, by beesboere werksaam en ja, hy sal graag sy eie grond, met sy eie beeste, wil besit.
Mooi perd, wat jy het. Wat is sy naam? Tordillita. Die vertaling sou beteken, die gryserige een. Jou hond? Hy is Oso. Beteken beer. Waar ek gaan, daar gaan hy. Hulle, die perd en my hond, is my personeel.
Goeie lasso, daardie. Ja, hy werk mooi. As die koeie kalf, gebruik ek hom gereeld. Die kalfies, kry maklik wurms om die naelstringe, dan moet ek hulle vang en behandel. Al my goed, is in hierdie rugsak. Ek moet ook, die beeste kraal toe vat en sorg, dat hulle in die drukgang kom, maar hierdie beeste is maklik.
Na ons geselsie, ry hy rustig verder. 'n Oulike jong man en sy personeel.
Die Goeie Boer
05 Vrydag Apr 2019
Posted by coetzee2014 in independencia, landbou, paraguay, stroper
Vanoggend, lê jy daar, kaalgestroop. Ek. wil sê, van jou waardigheid, maar dit, is seker effe kras. Eerder, soos 'n hawelose. Een of ander weldoener, wou jou netjies maak. Die skeermes was stomp. 'n paar happe, hier en daar. Daar waar die water gedam het, die onkruid oorgeneem het en die stroper dit gemis het, doelbewus, natuurlik. Nou jaag almal verby, soos by die hawelose, wat niemand wil raaksien of ken, daar op die bankie in die park, nie. Kyk nie eers, of daar dalk 'n goeie oes oppad is nie.
Daar, moet darem seker, bietjie dankbaarheid wees, vir jou opbrengs. Die seisoen, was nie maklik nie. Eers die droogte, ja dit was maar ongeveer 'n maand, met baie warm en droeë toestande, ongekend, wat die vroeë aanplantings, benadeel het. Toe, die later aanplantings, waarvan jy, deel was. Baie belowend. Reg om gestroop te word. Toe, twee weke, aanmekaar, nat winters weer, eintlik, nog somer. Droeë, ryp soja, hou nie daarvan nie. Muf, kan intree, as die weer te lank so bly en dan is dit amper waardeloos. Gelukkig, Maandag, sien ons die son en Dinsdag, na die dou, padgegee het, hoor ons die eentonige gedreun van die stropers. Nog nie veel stof nie, maar elke dag meer en ons weet die peule word droog. Die betrokkenes sê, nee, die skade, is nie erg nie. Dankbaar, al is ons nie direk betrokke nie, hou mens daarvan, as jou huurders, 'n goeie oes, maak.
'n Wyse, het eendag gevra: Wat is die verskil, tussen 'n goeie en 'n swak boer? Sy eie antwoord, drie weke. Die swak boer, doen altyd, of die meeste van die tyd, alles, net drie weke te laat. Nie so eenvoudig nie en nie altyd waar nie, die natuur, kan daardie rol, baie maklik omkeer. Vanjaar, hier in ons wêreld, is die sogenoemde "swak" boere, beter daaraan toe. Die vroeë, op die regte tyd, goeie boere, aanplantings van die soja, wat die hoofgewas is, is baie nadelig geraak, deur 'n ongekende warm en droeë periode, wat die opbrengs baie verlaag het. Sommige, sal beweer, dat dit deel van die wêrelwye klimaatverandering is. Ons kan verskil, of dit mensgemaak en of dit 'n natuurlike verskynsel is.
Die jongste oesskatting, reken die oes gaan 20% laer wees. Dalk nie, so 'n groot afname nie, maar dat dit van die "goeie boere' gaan affekteer, is gewis. Of, dalk, is dit van die goeie wyse boere, wat nie jaag en probeer om hul aanplantings, so gou as moontlik in die grond te kry nie, want dan weet hulle, dat hulle risiko verspreid is.
Hierdie, hoort dalk eerder, op daardie ou landbou.com se blogs, wat 'n stille dood gesterf het. Die probleem, dalk is dit 'n lekker probleem, maar wat nie altyd, die winsgewendste is nie, is die feit dat daar te veel oeste, in die kortste tyd gejaag word.
Dus, die natuur, geluk, speel 'n baie groot rol, om van jou 'n goeie boer te maak, of skielik 'n swakke. 'n Oorvloed reën, 'n gelukkige donderbui, 'n haelbui, 'n vroeë of laat ryp, 'n skielike droogte, is enkele van die groot gelykmakers. My pa, het altyd gesê, dit is faktore, wat die boerdery, meesal, nie lekker maak nie, maar wel interessant.