Alle soorte en rasse van kaktusse - Potplante en plante - 2020
Tipes huis binnenshuise kaktusse: sorg, name en foto's
Alle vetplante kaktusse het algemene eienskappe en voorkoms. Elke variëteit het verdikte stamme of blare, wat dien as 'n meganisme vir die behoud van vog in die weefsels wat nodig is om die droë seisoen te oorleef. Hierdie tropiese inwoners in die natuur is dikwels groot, en by die huis kan hulle baie klein wees wanneer hulle broei.
Die name van alle soorte kaktusse sal jou help om uit te vind watter kopie die moeite werd is om vir tuis te koop. Oor die algemeen is dit pretensieloos, maar sommige variëteite verg groter aandag - hoë en humiditeit wanneer dit onder kamertoestande gehou word. Volgens die beskrywings kan mens verstaan ​​of dit die moeite werd is om een ​​of ander soort vetplante te koop.
Kaktusfamilie (Cactaceae) - meerjarige blomplante, wat in vier subfamilies verdeel word. Hulle kom uit Noord-en Suid-Amerika, Wes-Indië. Baie spesies word in Madagaskar, in Afrika, Sri Lanka aangetref. Stekperte en ander spesies is op byna alle kontinente algemeen vir mense.
Gekweek, nie net vir dekoratiewe doeleindes nie. Sedert die oudheid is sommige rasse gebruik om te kook, in die vervaardiging van medisinale preparate, vir seremonies in tempels, vir die onttrekking van boumateriaal en kleurstowwe, vir die skep van heinings en heinings.
As dekoratiewe blomme is kaktusse sedert die 16de eeu gebruik. Dit dra by tot die onpretensieusheid van die kultuur om lug te droog en te water, maklike voortplanting, asook die moontlikheid van verbouing in oop grond.
Het 'n hoë omgewing plastisiteit. Die beskermende meganismes in die vorm van dorings en dorings, die vermoë om vog in die weefsels van die blare en lote op te bou, laat hulle toe om in verskillende natuurgebiede te groei.
Hulle het verskillende lewensvorme - struik, gras en boom met stamme van 2-3 cm tot 10-12 m.
Daar is ten minste 3000 spesies.
Stingels het 'n ander vorm. Meestal het hulle 2-4 ribbes - geboë reguit of golwend, spiraalvormig. Die vel is dig, hard, bedek met 'n wasagtige stof wat die verdamping van vog verhoed.
Daar is dikwels pubescence op die oppervlak van die stam. Die balke trek vog uit die lug en vervoer dit na die binneste selle.
Kaktusse is nie altyd stekels nie. Hulle dien om te beskerm teen voëls en diere, en absorbeer ook water uit die lug wat kondenseer wanneer die temperatuur wissel.
Kaktus verskil van ander vetplante deur die teenwoordigheid van halo gemodifiseerde okselknoppe. Hulle is geleë op die ribbes en stingels, knoppe ontwikkel van hulle en verdere vrugte, in sommige gevalle - klein blare.
Kaktus groei van die apikale knop, wat die sentrale stam kronkel. By die groeipunt verdeel die selle, wat die plant 'n toename in hoogte en deursnee bied. Die meeste rasse groei al hul lewens, minstens 50-60 jaar. Maar sommige van hulle het 'n beperkte groei van die stam, wanneer die verdeling by die groeipunt stop. By die huis kan jy die hoogte beperk deur die top te knyp. Daarna word baie laterale lote gevorm.
Die lote van die plant bevat ongeveer 95% van die water, wat kaktusse in die woestyn, op rotse en plekke waar daar nie 'n lang neerslag is nie, kan oorleef.
Byna alle kaktusse word aangepas by moeilike lewensomstandighede. Dit word nie net deur die stekels en meganismes van vogopbou, maar ook deur 'n onontwikkelde indringende wortelstelsel gefasiliteer. Wortels, geleë op die oppervlak van die grond, absorbeer ook presipitasie. Epifitiese rasse kan wortelbome, bome, heininge, mure en rotse deurboor.
Blomme blomme, wat dikwels bo-aan die stam geleë is. Kleur kan enige, behalwe blou wees. By die huis verskyn knoppe selde omdat die meeste spesies insekbestuiwing benodig. Vrugte is klein, soortgelyk aan bessies, tot 1 sentimeter in deursnee, meer dikwels eetbaar. Die grootste vrugte van stekelpere, in die plek van groei, word in mense se kos gebruik.
Gedroogde stingels van groot kaktusse in die plek van hul natuurlike groei word gebruik as 'n boumateriaal en brandstof, vars lote - as voer vir vee. In medisyne, gebruik rasse wat alkaloïede bevat.
Soorte kaktusse, verskillend in voorkoms:
treelike hulle het 'n kenmerkende voorkoms - een of verskeie regop stingels met laterale lote wat lyk soos takke. Dit is die grootste verteenwoordigers van die familie, die hoogte van baie monsters bereik 20-30 m in natuurlike groeitoestande.
Travovidnye groei op die vlaktes in swaar gronde. Hierdie groep word gekenmerk deur minder massiewe stingels, gewoonlik dun, lig of donkergroen met onuitgedrukte stekels of blare.
bos - die mees primitiewe vorme van kaktusse wat in savanne groei. Hulle het die gewone blare, oorvloedige blom, kort lengte van die lote. 'N Kaktus met blare kan soos 'n klein bos of 'n binnenshuise blom lyk.
Liana (volmaakte vorms) het sagte, buigsame, lang stingels. In hierdie groep is die mees algemene plante epifiete. Hulle gooi stingels op nabygeleë plante, bome, bosse, mure, rotsstene, heeltemal weef hulle.
Boom- en struiksoorte word feitlik nie binne-in toestande gekweek nie, slegs wanneer dit as bonsai geboer word.
Volgens die plek van groei
Die gesin van kaktusse groei hoofsaaklik in warm woestynstoestande, en vestig ook op die berghange, vlaktes. Afhangende van die klimaatstoestande, neem hulle verskillende vorme - boom, gras, rankers of struike. Maar alle spesies het 'n hoë mate van aanpasbaarheid in die omgewing, wat hul vorm en grootte verander.
Echinópsis bestaan ​​in die natuur in die vorm van balle of ovale met talle stekels. Met verloop van tyd word die geronde vorm pillaragtig of ovaal. Die stam het van twee tot vier ribbes, glad, groen. Die verskeidenheid het 'n vertakte wortelkragtige stelsel, wat horisontaal in die boonste lae van die aarde gelokaliseer word.
Op die oppervlak van die ribbes in halo's is harde stekels, waarvan die lengte afhang van die tipe. Blomme verskyn hoofsaaklik in die middelste deel van die stam aan die kante, bereik 15 cm in deursnee, die blombuis word verlaag. Kleur wissel van wit na pers. Van die gevolglike eiervormige vrugte verskyn gladde swart sade tot 2 mm in deursnee.
Kaktusse van die genus Echinopsis is die algemeenste in suidelike Argentinië, Bolivia, Brasilië, Uruguay en in die voetheuwels van die Andes.
Opuntia word onderskei deur 'n verskeidenheid spesies, vandag is daar nie minder nie as 190. Hierdie genus is die grootste in die familie van kaktusse, algemeen in Amerika, Mexiko. Vrugte en lote word in kos gebruik, seep word van die koffers gemaak en karmienverf is onttrek. In sommige lande word stekelpere as veevoer gebruik. Sommige neophyte spesies is so aggressief dat hulle soos onkruide optree.
Stingels is gewoonlik ovaal, vertakking, gegroepeer tot 'n struik tot 4 m in hoogte. Het ruggraat wat maklik val. Die blomme is gewoonlik rooi of geel. Eetbare vrugte word deur mense en diere, voëls geëet.
Astrophytum word ook 'n kaktus-ster genoem. Lyk soos 'n silinder of 'n lae bal met rande. Op die stingels is daar helder kolle, waarin die fluffe geleë is, wat vog absorbeer. Hierdie variëteite blom in knoppe geel, oranje, rooi met 'n donkerder kern. Langzaam groei, gemiddeld 25 cm in diameter, tot 15 cm. Ribbels 8, op die oppervlak van elkeen, is kenmerkende littekens van gevalle. Stam donkergroen, soms bedek met 'n wasagtige laag.
Variëteite van tuiskaktusse
By die huis kan jy baie rasse van hierdie familie groei, maar die meeste van hulle is nie geskik vir binnenshuise teling as gevolg van hul grootte nie. Stekperte en astrofytums word bevoordeel, aangesien hulle ideaal is om in potte of vloervase te teling.
Die keuse van binnenshuise kaktusse, let op die stekels, wat in baie variëteite slegs in volwasse toestand voorkom. Hulle verteenwoordig 'n gevaar vir kinders en baie troeteldiere.
In die fyto-versiering van die kamer word vandag komposisies van verskillende kaktusse gebruik. Sulke florariums kan geskep word uit variëteite wat in vorm en lengte verskil, wat laer is aan die voorkant en hoogtes in die middel van die samestelling.
Om hulle perfek te pas, moet jy rasse met name en basiese eienskappe ken.
Onpretensieuse huiskaktus klein grootte, pragtige blom. Kom uit Mexiko, Colombia, VSA. Vorm - discoïed, ronde, langwerpig, bolvormig. Dit het geen ribbes nie, dit is bedek met tuberkels - hulle beskerm die stam van strale en behou vog. Die wortels is dik vlesig.
Die onderste deel is bedek met taamlik stywe stekels, bo en behalwe die wortel en knoppies. Hierdie blomme is geel, rooi of wit skakerings wat nie 7 mm in deursnee oorskry nie, vorm vrugte met klein swart sade.
Sluit verskeie variëteite van mammillaria in:
Byna almal het 'n sferiese vorm en klein knoppies. Sommige soorte knoppies kan van verskillende kleure op dieselfde plant wees.
Ongewone kaktus sonder dorings, geïsoleer in 'n geïsoleerde geslag in 1838 deur Joseph Shadeveller. Nie-skriftelike oblate-vormige stingels, wat meer soos skerp klippe is, word versamel in 'n digte bondel. Die blom van hierdie verskeidenheid word deur 'n blink blom gegee. Aan die bokant van die kaktus is daar minstens 6, hulle is helderrooi met 'n geel kern. Ook die knoppies kan wit, geel, ligpienk, perske wees.
Dit woon in Amerika op 'n hoogte van 2,5 km. Die wortel in die vorm van 'n raap (peer) is groot, dit kan tot 75% van die gewig neem. Dit bevat baie vog, wat die kaktus help om die droogte te oorleef. Die wortel is plat, plat na die grond. Ruggies is skaars, dikwels op die stingels is harde punte, hard, saai, tot 5 cm. Die vel is glad van liggroen tot grys skaduwee.
Die stingelpulp produseer voortdurend dik slym, wat deur die naturelle van Amerika as 'n lymstof gebruik word. Dit bloei van September tot Oktober, dan word ovaal of sferiese vrugte van rooi of wit kleur tot 2,5 cm in deursnee gevorm.
Dit het verskeie subspesies:
Party spesies, veral Ariocarpus-flap, sonder 'n blom, is meer soos 'n klip of 'n hakie.
Suikulente, wat tot 80 subspesies verenig, waarvan die meeste in binnenshuise toestande gegroei word. In die natuurlike omgewing is algemeen in Argentinië, Brasilië, Bolivia, Paraguay.
Lyk soos 'n sferiese platgeslag tot 15 cm in deursnee. Die kleur is grysgroen, bruin. Geselekteerde rasse mag geel en rooi stamkleur hê. Blomme is anders in vorm, kan soos witknoppe of bolle van bloedrooi kleur lyk. Die grootte van die stam kan wissel van 2 tot 30 cm, die blomme is bo-op, het 'n verlengde buis. Die eerste knoppies verskyn vanaf die ouderdom van drie in die lente.
Daar is rasse met stekels, waarvan die voetstukke bedek is. Sommige spesies, veral afgeplatte, het verskeie stekels op die ribbes, sonder 'n geweer.
Platterige vetplante uit die kaktusfamilie. Stingels kolom, regop of hangend, sag, styf met naalde, diggies in die gebied van lote. Hulle kom uit Latyns-Amerika, waar hulle groot dele van die land bedek. Ook gegroei as 'n sierplant. In hierdie geval bereik die hoogte 40 cm.
Stingels byna perfekte silindriese vorm, tot 10 cm in deursnee. Ribbes onuitdrukkende, van 15 tot 20 stukke op een stam. Die borselstokkies word willekeurig verstrooi, hulle is wit, rooi, grys of geel.
Bloei aantreklike knoppies van pienk of rooi kleure. Vrugtebessie groot, ronde of langwerpige vorm en helder skaduwee. Bedek met dun glans skil, binne - sappige vleiswitse kleure, met klein swart sade.
Daar is verskillende tipes:
Sommige variëteite het kruipende lote tot 1 m in hoogte en slegs 2,5 cm in deursnee. Hul kleur is liggroen, die stekels is so dun dat hulle meer lyk soos pubescence.
Die tweede naam van hierdie vetplant is peyote. Beduidend anders as ander kaktusse. Dit kombineer tot 4 spesies, word bolvormig, asof dit in gelyke dele verdeel word. In die natuur groei dit in die Verenigde State en Mexiko, wegkruip in die ruigtes bosse en op lae berghange.
Bevat alkaloïede wat as 'n toniese en medisinale produk gebruik word. In groot hoeveelhede veroorsaak kaktus sap verswakte bewussyn en hallusinasies, daarom is verbouing deur die wet in baie lande verbied.
'N Stengel is 'n bal wat aan albei kante afgeplat is, tot 15 cm in deursnee. Die kleur is groen-blou, die pulp is sappig, die oppervlak is fluweelagtig aan die raak. Visueel bestaan ​​die bal uit gelyke 5 of meer segmente (kante). Hillocks en hobbelige riwwe mag op die stamme vorm. In die middel van elke rib is daar 'n areola, wat 'n klomp strooi-gekleurde hare vrystel. Die knop is bo-op gevorm, geverf in ligrooi, geel, wit en ander skakerings. Die vrugte bereik 2 cm, het 'n rooi skaduwee, in swart klein sade.
Repotale wortel, massief met 'n groot aantal lote. Die diameter van die wortelsisteem is identies aan die deursnee van die stam. Dit versamel baie vog, waardeur die kaktus tydens 'n droogte kan oorleef.
Pillarsvetplante wat in Mexiko groei. Die maksimum grootte bereik 15 m, tot 30 cm met binnenshuise verbouing. Jong plante het 'n spesiale versiering. Die onderste sone het 3 ribbes met klein stekels. Wit hare maak die bokant van die stam soos 'n kop met grys hare. Daarom, die tweede naam van die verskeidenheid - "Die hoof van 'n ou man."
Dit het meer as 50 spesies waarvan die gewildste is:
Die ribbes aan die onderkant van die stam is goed ontwikkel, in sommige variëteite is daar tot 30 van hulle. Halos is dig gereeld op die oppervlak, en lang, witterige hare en ruggraat groei gelyktydig van hulle. Die vel op die stam is dig, grysgroen, daar is 'n wasbekleding. In sommige rasse, wanneer volwassenheid bereik word, word cephalium gevorm. Dit ontwikkel knoppe geel of roomkleur tot 5 cm in deursnee. Hulle onthul net een dag, ontwrig 'n onaangename reuk wat vlermuise aantrek wat die plant bestuif.
Cephalotreus - Langlewendes onder kaktusse. Hul ouderdom kan 200 jaar bereik. Groei is baie stadig, in een jaar groei dit nie meer as 5 cm nie. Terselfdertyd kan die eerste knoppies net verskyn op trunks wat 6 m en meer bereik het.
Grasige vetplante wat groei in die tropiese sone van Brasilië. Verdeel in dun, lang groen lote wat in 'n kaskade hang en 'n afgeronde kroon vorm. Dit groei goed in binnenshuise toestande, het 'n vinnige toename.
'N Epifiette plant ten koste van 'n groot aantal buigbare lote vreet die nabye struike en bome. Lote van verskeie langwerpige lobbe het 'n plat, silindriese of geribde vorm. Bedek met 'n ligte groen vel, in sommige variëteite het ons 'n fuzzy witterige halo. Die lengte van een tak kan 1 m bereik, die breedte van die stam - 0.5 cm. Op jong ouderdom is die stamme regop, dus die plant lyk soos 'n digte bos. Met ouderdom word lote kruipend, sag. Kaktus vorm lugwortels.
Blomme alleen, in die vorm van 'n klokkie, het 'n pienk, geel of witterige tint. Die vrugte ryp na bestuiwing, lyk soos 'n ovaalbessie in vorm, die oppervlak is bedek met 'n taai paal.
Die tuisland van hierdie vetplant is Amerika en Indië. Voorkeur rotsagtige terrein. Dit word hoofsaaklik gebruik vir tuinkamers, winkelvensters, wintertuine, en word ook binne-in gegroei. Groei is vinnig, het hoë uithouvermoë vir omgewingsveranderings.
Die stam is lank, silindries, lengte kan 20 m bereik. Dit groei tot 300 jaar. Daar is lae spesies wat in die vorm van 'n kruipende plant of struik woon. In hierdie genus word minstens 50 spesies gekombineer, die grootste een het 'n ontwikkelde stam, die kroon is bedek met blaarlose lote. Die stam het ribbes, die wortelstelsel is groot, sappig. Skil op die stam groen of blou. Blomme, blom snags, bereik 25 cm lank, geverf in pienk, wit of groenagtige tint. Aan die einde van die blom word vrugte van rooi of geel kleur gevorm, soortgelyk aan bessies, eetbare, tot 10 cm lank.
Immergroen epifitiese struik wat in die woude van Suid-Amerika groei. Lote bestaan ​​uit plat of geribde lote wat uit 4 segmente bestaan. Breedte van een skiet is tot 3 cm. Bedek met liggroen vel en digte wasbedekking. Met konstante blootstelling aan die oop son word die vel rooierig. Die stekels lê aan die punte van elke skiet. Цветение обильное, бутоны расположены на концах сегментов, диаметр родного цвета до 4 см. Обычно в одно соцветие собрано не менее 3-х бутонов тёмно-красного или розового оттенка.
Sferiese sappige, wat lyk soos 'n afgeplatte bal, ryk bedek met oranje, rooi, bordeaux of wit blomme. Die ribbes is spiraalvormig op die stam, bestaan ​​uit tuberkels, stekels is styf kort, geverf in 'n geel of silwer kleur.
Blomme groei aan die kante, kom uit die onderste halo aan die basis van die stam. Die blom is 'n klok tot 2,5 cm lank. Bloei duur nie meer as 2 dae nie.
Dit behoort aan die epifitiese plante, het meer as 25 spesies. Dit groei in Sentraal-Amerika. 'N Eiesoortige kenmerk is die teenwoordigheid van blare. Epifiliumblomme pienk, wit, rooi en geel knoppe, verlengde kroonblare met 'n puntige punt. In sommige variëteite is die blare, wat eintlik 'n harde dun lote met 'n golwende rand is, in segmente verdeel.
Vandag is kaktusse in gewildheid voor ander binnenshuise blomme. Daarbenewens is hulle geskik vir verbouing in openbare plekke of kantore, omdat hulle nie so veeleisend is teen die teenwoordigheid van lig, temperatuur, en 'n tydelike gebrek aan besproeiing duld nie.
Sorg en oorplanting van tuiskaktusse
Huishoudelike kaktusse vereis nie ingewikkeld nie, maar die korrekte agrotegnologie. Verskillende tipes kaktusorg benodig dalk spesiale en gewone, wat gebruik word wanneer ander plante gekweek word. Die volgende beskryf die basiese prosedures van landboukaktusse: versorging en oorplanting, watering en voeding.
temperatuur: Matig van lente tot herfs. Hou in 'n koel plek in die winter - ideaal 10 ° -13 ° C, maar niks verskriklik sal by 4 ° C gebeur nie. Plante van die vensterbank moet in die nag herrangskik word as die weer baie koud is en daar geen kunsmatige verhitting is nie.
lig: Kies die helderste plek, veral in die winter. In 'n kweekhuis, kan 'n paar skaduwee gedurende die warmste maande nodig wees.
water: Verhoging van water in die lente, en van die einde van die lente tot die einde van die somer, versorg dit, net soos 'n gewone huisplant, versigtig natmaak wanneer die grond begin droog word. Gebruik warm water. Aan die einde van die somer word die water verminder, en sedert die middel van die herfs word die grond byna droog gehou. Water moet genoeg wees om te verhoed dat die plante begin rimpels.
humiditeit: Moet nie in die somer spuit nie (uitsondering: Cleistocactus). Die belangrikste vereiste is vars lug - oop vensters op warm somerdae.
oorplanting: Vervang elke jaar op 'n jong ouderdom, en dan slegs oorplanting indien nodig. Herplant in die lente in die pot, wat net effens groter is as die vorige.
voortplanting: Steggies van die meeste rasse maklik wortel. Neem stingel of stekels in die lente of somer. Dit is baie belangrik dat die steggies binne 'n paar dae uitdroog (groot steggies binne 1-2 weke) voordat hulle op 'n veenbasis-kompos geplant word. Nog 'n teel metode is saad saai, die temperatuur vir saad ontkieming is 21-27 ° C.
Hoe om 'n kaktus te laat bloei - tot kaktusse bloei
Alhoewel sommige kaktusse op 'n redelike jong ouderdom sal blom, is daar ander, soos stekelpere en cereus, wat moeiliker is om na 'n staat van blom te bring. Om kaktusse te bloei, moet hulle toestande naby die natuurlike habitat skep. Vervolgens word die vraag hoe om 'n kaktusblom by die huis te maak met behulp van eenvoudige metodes bespreek.
In baie gevalle kan kaktusse binnenshuis bloei teen die tyd dat hulle die ouderdom van drie of vier jaar bereik. Hulle sal elke jaar blom, gewoonlik in die lente. Jy kan versamel en 'n klein versameling kaktusse wat op verskillende tye gedurende die jaar blom.
Die geheim is dat die meeste kaktusse net op nuwe groei kan bloei. Vir groei wat voorkom, sal kaktusse somersorg en relatiewe vrede in die winter nodig hê, soos beskryf in die afdeling Secrets to Success. Jy moet ook onthou dat blom stimuleer kweek in 'n bietjie kramp.
Name van binnenshuise kaktusse
Die volgende is die tipes binnenshuise kaktusse met name en kort eienskappe van gewasse en variëteite.
Aporokaktus pleyiform (Aporocactus flagelliformis) maklik om te groei. Die stamme met 'n dikte van 1 cm groei 'n paar sentimeter per jaar, en in die lente is daar blomme met 'n deursnee van 8 cm. Geskik vir die hang van mandjies.
Steenbok Astrophytum (Astrophytum capricorne) eers groei soos 'n geribde bal, maar met ouderdom word dit silindries. Geel madeliefieblomme word in die somer gevorm in volwasse monsters, wat 15-30 cm bereik, afhangend van die spesie. A. capricorne het krommelyne, A. versier (A. ornatum) het lang regop stekels.
Cereus Peruaans (Cereus peruvianus) - Een van die belangrikste vir die interieurontwerp van kaktusse, geskik vir die groei as 'n aparte plant. Die stingel bereik uiteindelik 0,6-1 m en bloei in die somer met groot blomme 15 cm lank. Die vorm C. van die Peruaanse Monsterrosus - (C. peruvianus monstrosus) is 'n stadig groeiende "lelike" mutasie wat aandag trek.
Chametsereus Silvestri (Chamaecereus silvestrii) groei vinnig, rooi blomme verskyn op die 8 cm lang stamme aan die begin van die somer.
Kleistokaktus Strauss (Cleistocactus straussii) - Dit is 'n ander kaktus wat geskik is vir ontwerp. In volwassenheid bereik hy 1 m of meer. Wit hare en stekels wat die oppervlak bedek, gee die plant 'n silwer voorkoms.
Graankam (Echinocereus pectinatus) groei in 'n kolom met 'n hoogte van 25 cm, besaai met spykers. E. Salm-Dick (E. salm-dyckianus) het geurige helder blomme.
Mikhanovich Gymnocalycium, 'n soort Friedrich (Gymnocalycium mihanovichii friedrichii) word ook genoem Hibotan, of Little Red Riding Hood. Die kleurstam is op 'n groen kaktusvoorraad ingeënt. Dit is 'n aantreklike en oorspronklike kaktus.
Mummillaria Bokasskaya (Mammillaria bocasana) - Dit is 'n silwerplant, wat in die lente blomme met wit blomme, in 'n ring om die stam gereël word. M. Wilda (M. wildii) is soortgelyk aan haar, maar het 'n ovaal eerder as afgeronde vorm.
Notocactus Otto (Notocactus ottonis) sferies, met harde stekels. Op die ouderdom van verskeie jare verskyn 8 cm wye blomme in hom. N. Leninghaus (N. leninghausii) word gegroei vir sy silindriese stam, en nie ter wille van blomme nie.
Stekper (Opuntia microdasys) groei 'n hoogte van sowat 30 cm en dra klein, gekakte stekels. Hulle kan rooi of wit wees, afhangende van die spesie. Opuntia kom in verskillende vorms en groottes..
in Rebutasie klein (Rebutia miniscula) sferiese stingels 5 cm in deursnee. Dit kan elke somer met digte oranje buisblomme blom. R. senile (R. senilis) is 'n bal met 'n deursnee van 8-10cm.
Trichocereus whitening (Trichocereus candicans) Wanneer dit volwasse is, is dit 'n statige plant - 'n kolom met 'n hoogte van 1 m, wat vrylik uitbrei namate dit ouer word. T. Spach (T. Spachianus), bereik 'n hoogte van 1,5 m of meer.
Meng gekleurde kaktusse
As jy nie weet watter kaktus om te kies nie, kan jy 'n mengstel koop. Vandag word sulke blomme winkels in blommewinkels gevind. Hulle bestaan ​​uit verskillende tipes kaktusse, dus voordat jy koop, vra watter een, so dit sal makliker wees om inligting oor hulle te vind. Meng stelle gekleurde kaktusse sal 'n goeie begin vir beginners wees en kan 'n reeds bestaande versameling aanvul. Belangriker nog, let op die voorwaardes vir aanhouding vir elke tipe en dan sal hulle tydens die blomperiode jou met 'n chique boeket toedien.
Dit is die moeite werd om 'n bietjie te vertel oor ander, nie minder interessante tipes nie:
Estostao (Espostoa)- of soos dit ook genoem word "sagte kaktus". In plaas van die gewone naalde groei sagte en syagtige hare uit die plant, en sommige monsters word heeltemal toegedraai soos 'n kokon. As jy iets ongewoon wil hê, dan is dit miskien die interessantste opsie.
Estosa "sagte kaktus"
As jy iets helder wil hê, dan kan jy in die winkels kaktusse van verskillende kleure koop. En hoewel daar in die natuur geen oranje, blou of pers kaktusse is nie, word hulle verkoop. Die hele geheim - in 'n spesiale kleurstof, wat die plant natgemaak word, as gevolg van wat die naalde kleur verander. Dus, as jy 'n pienk kaktus wil hê, kan jy dit koop of 'n kleurstof vind.
Onder die lang kaktusse is daar ook verskeie spesies. Die eerste is Carnegia reusagtige. Hierdie kaktus groei tot 15 meter, maar verwag nie 'n vinnige uitslag nie. Gewoonlik, om te groei tot 2-3 meter, die plant benodig meer as 30 jaar! Nog 'n uitsig is Cereus. Hierdie kaktusse kan selfs meer groei - tot 20 meter.
Tuisgemaakte kaktus bloeiende foto
Heel dikwels kan hierdie kaktus in blommewinkels gesien word. Met behoorlike sorg, sal dit jou elke jaar in die lente met klein kleurvolle blomme vermaak.
Nog 'n gereelde gas, beide op tellers en in huise en woonstelle. Blomme vanaf Maart tot April. Die blomme self is groot, soms groter as die grootte van die plant self.
Ons het oor hierdie kaktus hierbo geskryf, dus onthou ons net dat dit in die somer bloei, en die blomme wat rondom die kaktusblaaie verskyn, lyk soos 'n krans. Lees meer oor versorging en algemene soorte Mammillaria.
Buitendien is hierdie kaktus nie anders as ander nie, maar dit word hoofsaaklik waardeer vir groot geel blomme wat, hoewel nie baie nie, maar hulle is baie mooi.
Een van die mees algemene en populêre blom spesies. Vir beginners gooi 'n kaktus gewoonlik nie meer as 1 blom uit nie, maar vir ervare tuiniers kan hierdie getal 10 nader! Lees meer oor gewilde tuisversorgingsprodukte.
Oor Opuntia kan hierbo gelees word. Mens moet net herinner dat dit in die lente blom, dit kan in oop grond geplant word, en gedurende die blomperiode sal die kaktus jou met rooi of geel blomme verrukklik. Lees meer oor gewilde tipes en sorg.
Vier subfamilies van die kaktusfamilie
Pereskievye - Die voorkoms van plante wat aan hierdie subfamilie behoort, wat slegs een genus van struike insluit, verskil baie van tradisionele kaktusse. Pereski of, soos hulle ook genoem word, "blaarkaktusse", het volwaardige groen of pers blare en nie-sappige stamme. In die oksels van hul blare is die een en die stekelwyfies geleë. Onder natuurlike omstandighede, met die hulp van hierdie dorings, hang die kruis oor die stamme van die bome. Met verloop van tyd verloor die blare van hierdie verskeidenheid kaktusse hul helder kleur, verdroog en val dan af.
Opuntsievye - subfamilie wat regop en kruipende groot en klein struike insluit, wat soms 'n kussingsvorm het. Sappig, vlesig in jong lote, die stingels van hierdie plante het 'n ovaal, bolvormige of discoïde vorm, en bestaan ​​uit afsonderlike segmente. Daar is ook silindriese stamme. Vormvormig, digte blare is klein en val vinnig. In die bloeiperiode vorm opuntium groot spike-vormige wit, geel of oranje blomme. Opuncia sade, anders as ander kaktusse, het 'n plat vorm en 'n harde dop.
Mauhienivye - 'n baie ongewone subfamilie van kaktusse, wie se tuisland Patagonia is. Voorheen is hulle gewoonlik aan Opuntia toegeskryf, maar in die loop van onlangse studies is gevind dat hulle in die loop van hul ontwikkeling ver van ander kaktaceae af verwyder is, dat dit meer korrek sou wees om hulle te isoleer in 'n aparte subfamilie wat slegs een genus bevat, waaronder twee spesies . Mauhenivye het mediumgrootte lote van silindriese vorm, met spitse aan die einde van die blare. In die proses van sprawl vorm hulle groot, digte groepe.
kaktusse - subfamilie, wat alle ander diversiteit van genera en spesies insluit. Hierdie plante is sonder enige blare. Die enigste uitsondering is rudimentêre blare aan die basis van die eierstokke. Glochidia is heeltemal afwesig. Vroeë lote wat gewoonlik sferies of silindries in vorm is, het soms rudimentêre, byna ononderskeibare kiemblare. Hierdie subfamilie sluit epifitiese kaktusse in met stamme in die vorm van plat blare, sowel as baie tipes xerofiete van verskillende vorme - sferiese, kolomme, integumentêre.
Nie alle soorte kaktusse, van 'n groot verskeidenheid, wat op ons planeet verteenwoordig word nie, is geskik vir tuisbewerking.
Een van die grootste en mees algemene genera van die kaktusfamilie, bestaande uit 185 spesies. Hy is een van die drie mees talle met stekperte en echinopsis. Die tuisland van die meeste Mammillaria is Mexiko, hoewel sommige spesies in die VSA sowel as in die Wes-Indiese Eilande gevind word. Mummillaria lyk na buite flou danksy die talle dun wit hare rame. Verteenwoordigers van hierdie aard het om die volgende redes gewild geword:
'n groot verskeidenheid stamvorms,
helder, oorspronklike blomme,
verskillende soorte naalde.
Die blom van binnelandse spesies van hierdie kaktusse vind in die lente plaas en vind oor 'n lang tydperk plaas. Mammillaria blomme sal die oog vir twee of drie maande behaag. Hulle is op die top van die plant 'n krans. Blomme wat uit knoppe voorkom, verskil, afhangende van die spesifieke spesies, groottes en is geverf in wit, geelagtige of rooi kleure, van verskillende skakerings. Die algemeenste is pienkagtig, maar daar is ook rooi met 'n pers kleure. Wit blomme is redelik skaars. Die stekels van hierdie kaktusse kan pienk wees. Reproduksie vind plaas, gewoonlik op 'n vegetatiewe manier.
Onder natuurlike omstandighede word hulle in die voetheuwels van Bolivia, Peru en Argentinië aangetref. Hierdie kaktusgenus, insluitend 41 spesies, is anders onpretensieuse inhoud en gemak van blom. Dit maak rebutsii een van die gewildste kaktusse vir huisonderhoud. Plante is sferies in vorm en groei in groepe.
Sulke huiskaktusse word beter en blom meer in blink plekke. Dit is verkieslik om dit by die vensters aan die westekant of oostelike kant te hê, hulle is nie bang vir direkte sonlig nie. Maar in warm weer moet hulle uitgesaai word om sonbrand te vermy. Blomme verskyn nie bo-op die kaktus nie, maar by die basis. Die wintertyd is 'n rustyd vir herhaling. Kaktus sal beter voel in 'n koel plek met goeie verligting. In die somer is voldoende water nodig om die grond in 'n effense klam toestand te behou.
Die naam word in Russiese bronne aangetref Dysocactus armatuur. Hierdie tipe kaktusse het groen stingels met een deursnee van een tot een en 'n half sentimeter, en die groeikoers is 'n paar sentimeter per jaar. In die lente verskyn nogal groot (7-9 cm) blomme van karmozijnroos-pers tintjies aan die kant van die lote. Aporocactus, in kamertoestande, moet in goed verligte plekke gehou word. Hulle verdra goed die temperatuur van 'n wye reeks van + 5 tot +32 grade. Gieter is nodig in die somer - twee keer per week, en in die winter - twee keer per maand. Hierdie kaktusse word hoofsaaklik vermeerder deur te sny.
Uitgebreide genus van kaktusseverenig meer as vyftig spesies plante en baie subspesies. In die natuur is daar reusse Cereus tot twintig meter. Peruaanse Cereus - die mees algemene soort binnenshuise kaktusse in hierdie genus. By die huis groei die Peruaanse Cereus tot 'n halwe meter, soms hoër. Wit blomme tot vyftien sentimeter in grootte blom snags. Die lewe van hierdie kaktus kan tot drie honderd jaar wees. Die plant is onbeskaamd aan die voorwaardes van aanhouding, het nie spesiale temperatuur of ligtoestande nodig nie.
Die enigste soort chametserius genus. Hierdie epifytiese kaktus is oorspronklik van Argentinië. Die kaktus is kort, die stamme is silindries, dun, tot 10-15 sentimeter hoog, bedek met skaars sigbare ribbes. Dit groei bosse, groei sterk, vorm 'n aaneenlopende mat. Die plant is groen, dun stekels van wit kleur digter bedek die oppervlak. Bloei vind plaas in die tydperk van Mei tot Junie en duur tot drie dae. Voronkovidnye-skarlakenblomme met 'n deursnee van 3-5 sentimeter wat op die blombuise aan die kant van die kaktus geleë is.
In natuurlike omstandighede groei dit in hoëbergwoude in die suide van die VSA en in die noorde van Mexiko.. Stingels kort, bolvormig of kolom, soms met laterale lote tot 'n halwe meter hoog. Die plant het 'n grysgroen kleur, die basis mag geelbruin wees. Die kaktus is bedek met spiraalvormige gedraaide ribbes en eweredig verspreide trosse harde wit stekels. Selfs jong plante blom. Blomme met 'n deursnee van 2 tot 15 sentimeter, afhangende van die grootte van die kaktus, is rooi geel of pers kleure op die blombuise geleë.
Een van die 25 spesies van die paar genus notakactus. Sy vaderland - die voetheuwels van Brasilië, Paraguay, Argentinië en Uruguay. Die stam is sferies of sferies-silindries, versadiggroen met uitgesproke ribbes. Stekels word in trosse versamel - lang sentrale naalde word met kort radiale aangelê. Красные, жёлтые или оранжевые цветки на цветочных трубках распускаются в верхней части растения.
Представитель рода трихоцереусов. Это крупные разновидности кактусов, вырастающие в естественных условиях до 12 метров. Комнатные виды имеют высоту до метра с боковыми побегами от основания. Стебли белесо-зеленоватые, покрыты округлыми рёбрами и длинными жёсткими иглами. В домашних условиях зацветает крайне редко.Trechter blomme, wit, gereël op blombuise in die boonste gedeelte van die plant en het 'n sterk aroma.
Kaktusse weens hul ongewone voorkoms vir die Europeërs, het selfs aandag getrek tydens die begin van die kolonisasie van Amerika en is deur die eerste ekspedisies in die sestiende eeu na Europa as sierplante gebring. Met verloop van tyd die gewildheid van kaktusse het pas gegroeiDit is onder andere bepaal deur die biologiese eienskappe van die meeste van hul spesies - onpretensieel aan die besproeiingsreëling en lugvogtigheid (wat veral belangrik is as dit tuis gegroei word), eenvoudige vegetatiewe voortplanting.
Nou onpretensieuse kaktusse het een van die mees algemene plante geword om tuis te groei. Kaktusliefhebbers word "kaktusoperateurs" genoem.
Klassifikasie van kaktusse volgens groepeienskappe
Alle verteenwoordigers kan in drie groepe verdeel word.:
Hierdie spesies verskil in struktuur. Byvoorbeeld, Pereskievye beskik oor ronde stingels en plat blarewat met regop stekels bedek is. bloei dikwels enkele blomme. Verdeel in eetbare vrugte.
Opuntia-kaktusse word onderskei deur klein blare bedek met stekels.. Benewens die stekels, het hulle ook glochidia. Glochidia - 'n aangepaste plant blare. Bloei groot groottes. Die kleure is gevarieerd. Die vrugte is in die meeste gevalle eetbaar.
Cereus blare en glochidia is afwesig. Dit is die grootste familie, wat 'n verskeidenheid spesies insluit. Party verteenwoordigers het eetbare vrugte. Cereus-kaktusse verkies basies droë gebiede.
Alle variëteite bloei, maar nie elke verteenwoordiger sal sy bloei by die huis waardeer nie. Vir die kultuur om te bloei, moet jy die regte voorwaardes daarvoor skep..
Bloei hang af van die verskeidenheid. Daar is verteenwoordigers met klein blomme (Mammillaria). En in ander spesies - groot groottes. Byvoorbeeld, dit gaan oor Echinopsis. Die grootte van die blom kan 15 cm bereik.
Kleur van blomme is verskillende: wit, pienk, rooi. Byvoorbeeld, nagblomme (dit is dié wat bloei in die nag) is bleek van kleur - wit, room of ligpienk. Dag - kan feitlik enige kleur hê. Die uitsonderings is blou en swart.
Hoofvariëteite en hul name
Alle kaktusse kan in groepe verdeel word:
Kamerkaktusse word kaktusse genoem wat aanpas by huistoestande.
Aan die kamer kan toegeskryf word:
Hierdie spesies kom goed in binne-toestande en blom met behoorlike sorg vir hulle. Party mag bloei in die eerste jaar van die lewe.Byvoorbeeld, sommige Mammillaria.
Die gewildste verteenwoordigers van boskulture sluit in:
Decembrist en ripsadolipses is soortgelyk in voorkoms. Die kroonblare van ripsalidopsis groei egter reguit, nie terugbuig nie. Kleur is rooi.
Epifilium is nie baie netjies nie. Die spesifieke epifilum is bekend vir blomme van rooi skakerings. Baie variëteite is egter met 'n verskeidenheid kleure geteel.
Decembrist verskillende blom in die winter. Dit is 'n baie algemene verskeidenheid. Dit bloei met wit, pienk, pers en rooi blomme.
Ook aan die bos behoort toegeskryf te word:
discocactus. Dit het 'n ronde stamvorm, blomme met 'n enkele wit blom,
Stekper. Dit is merkwaardig nie net oranje blomme nie, maar ook eetbare vrugte. Sommige van hulle het 'n aangename smaak en gesonde eienskappe.
Die tipes woestyn sluit in:
Die meeste van die verteenwoordigers blom in die binnenshuise omgewing met pragtige blomme.. Sommige van hulle het die vermoë om te bloei in die eerste jaar van die lewe.
Kaktusse met blare
Oor die algemeen het alle verteenwoordigers blare. Hulle word egter verteenwoordig deur stekels. As ons praat oor kaktusse, wat regtig Daar is al die blare bekend, dan kan jy Pachypodium noem.
Stekperte het blare in die vorm van verlengde sirkels, waarop ruggies geleë is.
poinsettia verskil in groot blare van liggroen kleur met naeltjies aan die kante.
Cereus word as die hoogste beskou. Die hoogte van sommige verteenwoordigers bereik 20 meter. By die huis bereik hulle natuurlik nie sulke hoogtes nie. Maar hulle kan, as die plafonne van woonstelle nie inmeng met hulle nie. Cereus word nie net deur sy hoogte onderskei nie, maar ook deur die uitstekende blom van groot wit met 'n roomskadu. Daarbenewens het hulle 'n ongelooflike aroma.
Tot 2 meter hoog Euphorbia kan groei.
Die meeste rasse het dekoratiewe eienskappe. Dekoratief soos blomme, so die stamme en blare van hierdie kultuur. Onder die algemeenste in die huis word uitgestal:
Mammillaria (verskil in pragtige blom),
Decembrist (dit word toegeken met pragtige blom in die wintertyd)
poinsettia (soort melkweefsel, pragtige blomme met groot blomme),
wolf melk (Alle soorte melkgewasse verskil nie net in dekoratiewe eienskappe nie, maar ook in genesing).
Pachypodium (baie oorspronklike verteenwoordiger met lang blare)
Epiphyllum (versier met lang lote en groot blomme),
Astrophytum (kultuur met 'n oorspronklike bolvormige stam met een groot wit blom).
espostoa genoem sagte kaktus. Dit is 'n kultuur van Perun oorsprong. Fluffy hierdie spesie word genoem as gevolg van die hare wat 'n beskermende funksie speel. Die hoogte van hierdie kultuur in kamertoestande is nie meer as 70 cm nie In natuurlike omstandighede kan dit tot 5 meter groot word.
Nie stekelrige kaktus nie
Om dit te kaktus Moenie dorings hê nie, dra sommige spesies Ariokarpusa. Dit is 'n oorspronklike kultuur met 'n ongewone stam en 'n groot enkelblom. Kan ook toegeskryf word Astrophytum Asterias. Hierdie spesie het 'n pragtige en baie groot enkelblom in die vorm van 'n kamille wat op die kroon van die stam geleë is.
So, in die natuur is daar 'n groot verskeidenheid van die mees uiteenlopende kulture. Alle kaktusse verskil in hoogte, blom, naalde. Almal kan 'n plant na hul smaak kies. Kaktus - die oorspronklike kultuur met die mees ongelooflike blom. Wat kan meer interessant wees as 'n blomkaktus?
Wat is die tipes kaktusse: name met beskrywings en foto's
Hierdie soort plant word hallusinogeen beskou. Dit heet die meskalien-peyote. In die prentjie is dit duidelik dat dit baie klein is. Dikwels groei dit op die grondpaaie. Daar is geen naalde en stekels daarop nie. Dit bevat hallusinogene alkaloïede. Dit bevat die meeste meskalien. Die bokant het 'n ronde platvorm, dit word in 5-10 gelyke dele verdeel.
Die plant is heeltemal onpretensieus en groei maklik. Die grond benodig geen spesiale samestelling nie. Gieter is uiters skaars. Voel alleen in 'n tropiese klimaat en in ander. Baie dikwels word dit gebruik in magiese rituele en nie net nie.
Aporocactus - boskaktusse
Aporokaktus pleytepidny, kaktus slang, kaktus rotstert.
Kaktusse slaag dikwels daarin om spesies te kruis wat heeltemal verskillende vorme van groei het. 'N goeie voorbeeld hiervan is die pragtige baster aporocactus. Reeds in 1830 het die Engelse tuinier Mullison A. flagelliformis gekruis met 'n groeiende vertikale heliocereus (Heliocereus). As gevolg hiervan, is 'n intergeneriese baster met helderrooi blomme met 'n deursnee van 10-15 cm, bekend as Aporocactus mallisoni, verkry. In die vyftigerjare het die Duitse teler van Neurenberg, Grezer, daarin geslaag om 'n intergeneriese hibried tussen A. flagelliformis en Trichocereus candicans te verkry, wat almal se aandag getrek het. Onlangs is werk op die hibridisering van aporokaktus uitgevoer hoofsaaklik in die Verenigde Koninkryk, waar hulle gekruis word met baster phyllocactus (Epiphyllum hybr.). Gevolglik is beide kleiner en groter plante met verwelkte of geboë lote en baie pragtige blomme van verskillende soorte - tot dusver is daar nie net 'n suiwer geel kleur nie - verkry. Kyk na hierdie tipes tuiskaktusse in die foto - die name en beskrywings sal help om plantevariëteite te onderskei:
Soorte blomkaktusse met name en foto's
Astrophytum Steenbok (Astrophytum capricorne).
Die spesie word gekenmerk deur matte, lang, bruin stekels en groot geel blomme met 'n rooi keel. Dit verdra laer winter temperature as ander astrophitums.
Astrophytum gespikkel, "biskop se miter" (Astrophytum myriostigma).
Biskop Miter is een van die min kaktusse wat heeltemal sonder dorings is. Daar is vorms met wit viltvlekke en sonder hulle, sowel as met 'n ander aantal ribbes, interessante vierkantige plante met vier ribbes. Relatief klein plante kan bloei.
Versierde Astrophytum (Astrophytum ornatum).
In vergelyking met Astrophytum capricorne het hierdie spesie meestal vlekke gehad in die vorm van strepe, en die stekels is reguit. In sy vaderland bereik Astrophytum ornatum 'n hoogte van 1 m. Plante bloei net in volwassenheid. Gevlekte spikkels en geelbruin stekels voeg spesiale dekorativiteit by hierdie kaktus.
Terug in die 19de eeu het Abbot Begwain die eerste astrofytum-baster ontvang. Deur verskillende soorte astrofytum te kruis, het ons baie min of meer gespikkelde en stekelrige plante met wisselende mate van erns van die ribbes.
As gevolg van die pragtige blou was op die stamme, kan jong eksemplare van hierdie groot Suid-Amerikaanse kolomkaktus gevind word in die versamelings van amateurs. Blouwas deposito word slegs op warm en ligte inhoud gevorm en slegs in kaktusse wat nie meer as 10-15 cm hoog is nie. Dit is nodig om die plante matig te water en met water te spuit. Kyk na hierdie tipe huiskaktus in die foto, waaruit ons kyk na die majestueuse en wonderlike vetplante:
Cephalotsereus - soorte sagte kaktusse
Cephalocereus senile, "ou man se kop" (Cephalocereus senilis).
Vanweë sy tipiese wit harige veroudering word jong monsters van hierdie groot kolomkaktus dikwels deur amateurs in hul versamelings gehou. Cephalotsereus moet op 'n helder en warm plek in 'n goed deurlaatbare substraat gehou word en moet baie matig natgemaak word.
Cereus Peruaanse (Cereus peruvianus).
Soms in groot kweekhuise, en in die Middellandse See in die botaniese tuine of tuine by hotelle, kan jy lang, tot 4 m hoë kolomme van Cereus sien, met groot geelwit, uitgedrukte blomme. As ons nie die saailinge wat uit saadmengsels gegroei word, in ag neem nie, dan verbou ons meestal die lelike vorm van die Peruaanse cereus. Aan die begin van die eeu was die Peruaanse Cereus teenwoordig in feitlik elke versameling kaktusse, maar vandag is hierdie kaktus nie kommersieel beskikbaar nie, hoewel dit goed groei wanneer toestande daarvoor geskik is. Sorg moet gedoen word om insekplae soos 'n witluis in die voue en takke van die stam te voorkom. Kyk na hierdie tipe kaktusse in die foto met die name van tuisgemaakte monsters:
Kleistokaktus - skaars spesies groot kaktusse
As gevolg van sy wit stippels en geelgroen blomme tussen 40 cm lank en oorvloedig in plante tussen lang wit hare, is 'n seldsame soort kaktus interessant en word dit met plesier deur amateurs aangeplant.
Hierdie spesie het rooi blomme met 'n groen grens. Die plant begin bloei nadat hy 'n hoogte van ongeveer 25 cm bereik het. In die winter moet die kaktus in nie te koel en nie te droë toestande gehou word nie.
Hierdie kaktusse bedek met wit stekels en hare is bekend aan liefhebbers.
Korifanta - tipes klein kaktusse en vetplante met prente
Kaktusse van die genus Echinocereus (Echinocereus) is veral gewild onder aanhangers as gevolg van hul dikwels pragtige, dekoratiewe stekels. Daarbenewens verdwyn groot, piekbedekte, meestal groen stigma, blomme vir baie dae. Verbouingstoestande van Echinocereus wissel in ooreenstemming met die gebied van hul verspreiding onder natuurlike toestande. Alle Echinocereis is lief vir winter warm en sonnige inhoud. Party spesies groei baie groot, ander groei goed net in kweekhuise. Daar is egter ook spesies wat suksesvol op sonnige vensters of in 'n kweekhuis gegroei kan word. Party spesies in die warm seisoen word op die straat geneem en in 'n sonnige plek geplaas. Die substraat vir Echinocereus moet oorwegend mineraal wees en bevat baie verweerde klei en growwe sand. In die lente moet volwasse blomplante eers begin water nadat die blomknoppe goed sigbaar geword het, omdat hulle andersins hul ontwikkeling opskort. Gedurende die groeiseisoen aan die begin van die somer word die kaktusse oorvloedig natgemaak, terwyl die res van die tyd redelik matig natgemaak word. In die winter moet plante droog gehou word en, indien moontlik, op 'n blink plek. Met absolute droë inhoud verdra sommige spesies, soos E. pectinatus, E. reichenbachii, E. triglochidiatus of E. viridiflorus, korttermyn-ligte nagvrye.
Hierdie klein Echinocereus, met baie plat ribbes en dikwels glad nie dorings nie, het 'n dik, knoblike wortel en, wanneer dit op sy wortels gekweek word, vereis spesiale aandag wanneer dit natmaak. Plante word dikwels verkoop op ander kaktusse, in welke geval hulle vinniger groei en bloei in die vroeë lente met pragtige pienk blomme. Hierdie prakties spiny-free kaktus moet in die lente na die son baie versigtig geleer word, waarna dit ook 'n sonnige plek dra.
Hierdie spesie, wat terselfdertyd 'n verteenwoordiger is van 'n hele groep nabye kaktusse, is gewild onder amateurs weens sy kamreëlde stekels, waarvan die kleur soms in groeivlakke kan wissel, en meestal met sy karmynrooi blomme met 'n ligte of witgroen sentrum. Hierdie plante het 'n taamlik delikate wortelstelsel, verkies die minerale substraat en hou baie van die son. Groei goed hoofsaaklik in kweekhuise of 'n geskikte kweekhuis, maar jy kan ook plante plant wat op lae onderstamme ingeënt word, ook op 'n suidelike vensterbank of in 'n geslote blomvenster aan die suidekant.
Echinofossuklokaktus krullerig (Echinofossulocactus crispatus).
In Echinofossulocacti is dit baie moeilik om die grens tussen individuele spesies vas te stel. Tans is 'n aantal pragtige vorme gekombineer onder die naam Echinofossulocactus crispatus. Dit is baie interessant om te sien hoe wit blomme met 'n wye ligte of donker pers streep in die middel van die kroonblare hul kop bo-op die kop deur 'n doolhof van dik, lang en soms wydvlakke,
Onder hierdie naam word vandag baie effens verskillende vorme gekombineer. Plante kom van bergagtige gebiede en is baie gehard, maar in die vroeë lente is hulle baie vatbaar vir sonbrand. Die stekels is styf en buig na die stam. As gevolg van wortelwortels, word dit aanbeveel om nie baie plat potte en 'n goed deurlaatbare substraat te gebruik nie. Die blomme in die oorspronklike spesie is wit, maar daar is vorms met blomme wat wissel van pienk tot sag pers tot donkerrooi. In vergelyking met die stam, die blomme is lank en groot en met hul geboë, smal, buitenste blare lyk mooi gevorm.
Hierdie kolomkaktus van indrukwekkende grootte in sy tuisland verkies selfs toestande en nie baie koel inhoud in die winter nie. Dit blyk in volle glans net wanneer dit in 'n kweekhuis gekweek word. As gevolg van sy pragtige wit wollige puberteit word jong Espano-plante egter ook deur amateurs gegroei op helder vensters. Plante kan nie met water gespuit word nie, want anders kan die wit hare lelike kalkverf voorkom.
Hierdie kolomkaktus is ook meer geskik vir verbouing in kweekhuise, maar jong Evlynnia-plante met hul dekoratiewe stekels en soms wit- of ruige hare isola word ook in klein versamelings gegroei.
Hierdie kaktusse in hul vaderland groei dikwels in groot balle. Jong plantjies lok egter liefhebbers met hul kragtige, dikwels pragtig gekleurde, platgemaakte of gekakte sentrale stekels, wat in jong plante baie groot lyk. Onlangs het tentoonstellingmonsters met 'n deursnee van 30 cm met goed ontwikkelde dorings, veral dié van die spesies Ferocactus latispinus en F. wislizenii, in Duitsland aangekom wat in blommeplase in Tenerife gegroei het. wat goed is vir die hou van geslote, suid-gesig) 'blomme vensters. Ferocactus soos baie hitte en son. Как уже упоминалось выше при описании эхинокактуса Грузона (Echinocactus grusonii), температура зимой не должна опускаться ниже 12°С, кроме того, растения любят, чтобы у них были «теплые ноги».
Подавляющее большинство гимнокалициумов легко узнать по их бугорчатым ребрам, у которых между ареолами имеются горизонтальные складки. Очень типичны также и цветки, несущие снаружи крупные круглые и голые чешуйки. Соответственно протяженной области распространения в природных условиях, гимнокалициумы предъявляют различные требования в культуре. Die meeste van hulle benodig egter humus, maar terselfdertyd moet 'n goed deurlaatbare grondmengsel, wat 'n effense suurreaksie moet hê, hymnokaliums sensitief wees vir 'n alkaliese substraat. Daarom is dit nodig om hierdie kaktusse te water met sagte of effens versuurde water. Meestal het hulle min ruggraat en skynbaar groen hymnokalisiums verkies 'n helder maar nie sonnige plek nie. Van die baie gekweekte spesies verkies amateurs met beperkte vermoëns om 'n versameling kaktusse aan te bied, die oorblywende klein hymnokalisiete. Die volgende tipes is geskik vir die groei in 'n kamer op die venster.
Mikhanovich Gymnocalycium is 'n soort Friedrich (Gymnocalycium michanovichii var. friedrichii rubra).
Wanneer massa saad G. michanovichii var. friedrichii in sommige saailinge het 'n mutasie plaasgevind. Kloorofil was heeltemal afwesig in hul weefsels, sodat slegs 'n suiwer rooi kleur van die rooi-groen kleur van die stam gebly het. Die Japannese blomkwekers het die geleentheid aangegryp en die saailinge op die voorraad suksesvol geplant omdat hulle nie sonder hul eie chlorofil lewensvatbaar sou wees nie. As gevolg van die daaropvolgende keuringswerk is vorms met helderrooi, geel en bloedrooi kleur van die stam verkry. Al hierdie vorms het nie chlorofil nie, dus hulle kan slegs in 'n ingeëntte toestand gekweek word. Soms bloei hierdie plante selfs. Aangesien dit dikwels teenstrydig is tussen die stadige groei van G. michanovichii en die vinnige groei van die onderstam, is hierdie plante nie baie duursaam nie. Dit word aanbeveel om die inhoud te hou met gereelde water en helder, maar skaduwee van direkte sonlig.
Hierdie kolomkaktus blom as 'n reël slegs in kweekhuise. Danksy hul aantreklike, soms vurige rooi, geel of donkerbruin stekels, is jong plante ook gewild in klein versamelings met amateurs. Haageotsereusi verkies 'n goed deurlaatbare substraat en 'n warm sonnige plek. Na 'n kort somer dormansie, hervat die plante groei in die herfs, en daarom moet hulle, in teenstelling met die meeste ander kaktusse, op hierdie stadium gereelde water gebruik. Hierdie kaktusse moet winter by 'n temperatuur van 10-15 ° C hê.
Blomme Hildevintera met die binnekring van kort ligte blomblare kan skaars verwar word met die blomme van ander kaktusse. Kaktusovody het hierdie spesie geskuim vir sy goue geel, digte bedekkings van dorings en oorvloedige blom. Danksy sy hangende lote, is hierdie kaktus geskik vir die groei as 'n volwasse plant.
Soorte kaktus amillaria (met foto)
Danksy sy dik wit, tomentose onthaal, 'n interessante spesie, elke areola het een afstand, met 'n haak bo-aan, 'n sentrale doring. Die lang rooi vrugte is mooier as die klein, onbesproke roomblomme. Die plant is baie sensitief vir oortollige water, 'n goed deurlaatbare substraat en gematigde water word aanbeveel.
Die prag van hierdie plant is te danke aan nie onopvallende geelwit blomme nie, maar in verskillende kleure van lig tot donker geel, rooierige of bruin stekels gekleur. As gevolg van die oorvloedige vertakking vorms groot dekoratiewe groepe langwerpige lote so dik soos 'n vinger. Aanbevole sonnige plek, goed deurlaatbare substraat en matige water.
'N kenmerkende kenmerk van hierdie spesie is ongewone lang tepels en heldergeel, relatief groot blomme. Suiwer gesnyde en voldoende gedroogde tepels kan wortel vorm en sodoende nuwe plante vorm.
Tans word onder hierdie naam 'n hele groep effens verskillende vorms gekombineer, waarvan die bekendste nog steeds M. centricirrha genoem word. In alle gevalle bevat alle vorms melkagtige sap. In hierdie geval praat ons oor die tipiese verteenwoordigers van die sogenaamde "groen mammillaria", wat met ouderdom groot en dikwels baie pragtige klompe vorm, met 'n treffende kontras tussen die groen stingels, wit gevlekte hare in die papilla sinusse en rooi blomme. Plante moet op 'n blink plek gehou word, anders word die dorings nie goed ontwikkel nie.
Hierdie spesie het ook hekke, maar in teenstelling met M. bocasana is die sinusse tussen die papille kaal. Jong kleinplante bloei reeds oorvloedige persrooi, selde wit blomme. Bloeiende monsters in groot hoeveelhede jaarliks ​​gaan verkoop op die vooraand van Moedersdag. Die plant gee nageslag en vorm deur die jare groot klompe. Dit verkies plat wye potte en 'n goed deurlaatbare substraat wat voldoende sand bevat. Kyk na die tipes kaktusse van die amillaria in die foto en die bogenoemde beskrywings sal die kenmerkende visuele oorsigte verkry:
Dik, gedraaide stekels wissel in kleur van romerige tot donkerbruin. In karmynrooi, binne die geel blomme, selfs na volle blom, bly die binneste blare saam gevou. Blomme verskyn in die laat herfs of vroeë lente. 'N Hoogs deurlaatbare, verkieslik minerale substraat en gematigde water word aanbeveel.
Hierdie spesie word ook onderskei aan die veranderlikheid daarvan. Plante met groenblou stingels en swart stekels op hul kroon op die punt van nuwe groei word veral waardeer. Bleekrooi-wit blomme blom heeltemal.
Tipes plat kaktus stekelpere (met foto's)
Stekperdige klein hare (Opuntia microdasys).
Hierdie spesie is nogal algemeen in die verkoop. As gevolg van die baie kort, harige stekels, lyk die gesegmenteerde stingels bedek met klein kussings. Daar is vorms met wit, geel, rooierig en bruin stekels. Soorte Tphrocactus (Tephrocactus) subgenus wat uit die hoë Andes van die Andes kom, kan in kweekhuise gekweek word (groep 4). Sommige rypbestande stekperke in wingerde met goeie dreinering kan ook in rotsagtige tuine op die oop veld gegroei word. Kyk na die stekelpierkaktus in die foto, wat in kombinasie met die beskrywings jou sal toelaat om 'n volkome korrekte prentjie te skep:
Oreocereus - tipes kaktusse sonder dorings: name en foto's
Hierdie kaktus is dig geklee in wit hare. Die sentrale blomme wat deur die harige omslag beweeg, wissel van geel tot rooi.
Die kenmerkende eienskappe van hierdie plante wat gereeld verkoop word, is kragtige geelstekke met 'n haak aan die einde en geel blomme.
Parodie van Schwabs (Parodia schwebsiana).
Dit, soos baie parodieë, neem die plant met 'n kortkolomme vorm met ouderdom en word onderskei deur sy wit toppe, wat vir verskeie weke met meer en meer nuwe groepe rooi blomme versier word.
Hierdie kolomvormige kaktus bedek met 'n blouwasblom op 'n hoogte van ongeveer 50 cm in die areola het lang, dekoratiewe harige trosse wat 'n soort harige pet, pseudocefalie, bo-aan die stam vorm. Slegs onder gunstige toestande en wanneer 'n plant 'n sekere ouderdom bereik, verskyn rooibruin blomme uit hierdie harige pet. (Wanneer dit in kweekhuise gekweek word, bloei die spesie maklik.) Kyk na hierdie soort kaktusse sonder dorings - hulle foto's en name sal jou toelaat om die regte keuse van plante vir jou huis te maak:
Danksy die pragtige prickles wat die Latynse naam van die plant "sonvormig" regverdig, en die elegante oranje blomme, lyk hierdie spesie baie aantreklik. In terme van kultuur, danksy nageslag aan die basis van die stam vorm hele gordyne. Soms in die middel van somerplante het 'n somer rusperiode, waarna hulle baie matig natgemaak moet word. Teel van nageslag ("babas") is maklik, maar in hierdie geval het die plante dikwels nie 'n draaiwortel nie. Gewasplante gee dikwels die indruk dat hulle oorvol is.
Rebusie dwerg (Rebutia pygmaea).
Hierdie spesie behoort aan die groep rebisse wat kort-silindriese stamme het en klompe vorm as gevolg van die groot aantal nakomelinge. Die plant het 'n raapwortel, daarom word dit aanbeveel om 'n goed deurlaatbare substraat vir verbouing te gebruik.
Ripsalis - tipes kaktusse met blare
Schlumberger (Zygocactus) x Schlumbergera truncata "Kersfees" kaktus.
Soos die "Paasfees" -kaktus, bestaan ​​die stingels van hierdie plant uit blaaragtige afgeplatte, kort segmente. Saam met die natuurlike blom rooi blomme vorm, is daar tans pragtige variëteite met blomme van verskillende kleure: van wit en pienk tot geel en rooi-violet. Die blomme word bestuif deur kolibries en, in teenstelling met die blomme van "Paasfees" -kaktusse, het 'n zigomorfe struktuur. Die blomtyd val op die Kersvakansie, omdat die blomplontjies met 'n afname in die lengte van daglig voorkom. Schlumbergers word op dieselfde manier gegroei as ripsalidopsis en ripsalis in 'n ligte, effens suur en goed deurlaatbare substraat. Plante verkies 'n helder, maar nie sonnige plek nie. In die somer word hierdie kaktusse in hul gewone plek in die kamer gehou of op die straat uitgeput en in 'n ligte skaduwee onder 'n boom geplaas. In laasgenoemde geval moet jy sorg dat plante van slakke beskerm word. Die ligte rusperiode van middel September tot middel van November met 'n afname in water saam met 'n kort daglicht, dra by tot die vorming van blomknoppies. Na die voorkoms van die knoppe, kan plante nie herrangskik en geroteer word nie, hulle moet gereeld bevochtig word en in warm toestande gehou word, aangesien daar anders geknip word. Saam met die plante wat op sy wortels groei, is daar ook graftoorte geïmplanteer op die Peireskia of Selenitsereus (Selenicereus).
Hierdie groot kaktusse het dun, serpentyn, kruipende of klim klimskiet. Hulle is veral populêre kaktusse, alhoewel hulle slegs deur baie min kaktuskwekers gegroei word. Die plant, wat gelyktydig blomme van baie pragtige blomme met 'n deursnee van tot 25 cm, is egter 'n onvergeetlike gesig. Blomme oop met die begin van die aand en bly oop vir slegs 'n paar uur. In die oggend vervaag hulle. Die plant word gekweek in 'n groot pot of blomkool wat meestal humus bevat. Desondanks is dit 'n goed deurlaatbare substraat. Gereelde bemesting van kunsmis is 'n voorvereiste vir sterk groei en volop blom. Skote gebind aan 'n sterk ondersteuning. Plante verkies 'n warm en helder, maar nie baie sonnige plek nie. In die winter moet dit gehandhaaf word teen 'n temperatuur van nie laer as 15 ° C nie en hou die substraat effens klam.
By die bereiking van 'n hoogte van slegs 10 cm ontwikkel die plant meer en meer nuwe groepe van sy elegante wit blomme wat saans bloei. Baie sade word gevorm as gevolg van selfing.
Saad van hierdie spesie wat in hul vaderland groei in die vorm van 'n boomagtige kaktus, word dikwels in mengsels van kaktussaad gevind. Jong plante met 'n koloniale blougroen stam en lang swart stekels lyk uiters aantreklik. V-vormige vrugte word bo die areolae gevorm. Stetsonias moet gekweek word in warm toestande, selfs in die winter moet die temperatuur nie onder 15 ° C val nie. Plante benodig gematigde water.
In vergelyking met 'n soortgelyke Rebutia-genus het sulkobutinas noue lineêre areole en kamvormige harde ruggraat. Die blomme buite is redelik groot, wye skubbe. Die genus is eers in 1951 geïsoleer, en dan was slegs een spesie bekend. Danksy talle wetenskaplike ekspedisies en reise om nuwe spesies in te samel, is so baie aantreklike plante gevind dat dit byna sulkerbebouing een van die gewildste kaktusse gemaak het. As gevolg van die verwarring met versamelingsgetalle, name en variëteite, is dit nou baie moeilik om tussen plante van hierdie genus te navigeer, maar afgesien van taksonomiese probleme is sulkorebution die oorblywende bolvormige klein kaktusse met pragtige stekels en talle aantreklike blomme van verskillende helder kleure.
Byna alle spesies wissel in verhouding tot die kleur van die stekels en blomme, en die meeste vorm talle nageslag. Sulkorebutsii, as lobivii en rebution, moet in voldoende "Spartaanse" toestande gehandhaaf word. Hulle benodig 'n helder, maar nie warm plek nie.
Aansienlike verskil in dag en nag, sowel as somer en winter temperature is wenslik. Sulkorebutsii groei swak in die voortdurend goedverhitte woonkamers, maar hulle word uitstekend ontwikkel in gereeld geventileerde kweekhuise of op 'n weerbestande buitekant. Winter moet koel en droog wees.
Die genus sluit sferiese of effens verlengde kaktusse in, beide met geribde en papillêre stingels. Tipies van die genus is dat die blomme aan die einde van 'n kort groef bo-aan die stam verskyn. Baie geliefdes waardeer veral die telokaktus vir hul kragtige, soms gevarieerde stekels en groot blomme. Telokaktus verkies oorwegend minerale substraat en moet gedurende die groeiseisoen in 'n sonnige en warm plek gehou word. In die winter kan hulle in koel en heeltemal droë toestande gehou word. Hulle is geskikte kaktusse vir verbouing op 'n geslote sonnige blomvenster.
Hierdie groot kolomkaktus het meeldrade in die vorm van 'n getrapte krans, soos verteenwoordigers van die genera Echinopsis en Lobivia. Baie trichocereuses blom net in kweekhuis toestande, maar jong eksemplare word gelukkig gehou deur amateurs en in klein versamelings danksy hul aantreklike stekels. Die oorblywende klein spesies blom slegs onder gunstige verbouingsomstandighede. Trichocereis benodig voedingstof, goed deurlaatbare grond en gereelde oorvloedige bemesting met kunsmis. In die somer word die plante in die son gehou en warm, in die winter - droog en koel.
Hierdie spesie is gewild vir sy skouspelagtige lang stekels. Wit blomme verskyn slegs op plante bo een meter hoog.
Daar word basters verkry deur kruising van sulke trichocereses soos T. thelegonus, T. candicans of T. grandiflorus met verskillende echinopsis. Hierdie basters het groot, helder en goedvormige blomme. Hibriede trichocereus benodig 'n warm, sonnige inhoud en goeie voeding.
Hierdie klein sferiese kaktusse met papieragtige, harige of veeragtige stekels word al hoe meer gewild onder aanhangers. Selfs in 'n klein kamer kan jy die hele versameling versamel. Gewoonlik bloei baie klein plante nogal saggies. In hul tuisland moet turbinesie in moeilike omstandighede bestaan. Plante word gekenmerk deur stadige groei en in kultuur behoort hulle nie vinniger te ontwikkel nie. Hierdie kaktusse het wortelwortels, daarom word 'n goed deurlaatbare minerale substraat aanbeveel vir hulle verbouing. Plante word in klein, maar hoë potte geplant of in groot hoeveelhede geplant in 'n groter pot. Turbinikarpus word matig natgemaak, selfs gedurende die groeiseisoen. Hulle kan uitgetrek word as hulle oormatig natgemaak word. In die somer word die plante in 'n warm en helder plek gehou, maar nie in die blink son nie. Die perfekte oorwintering is droog en koel. In plekke van natuurlike groei is plante dikwels baie skaars en dus beskerm deur die wet. Saadverwerking in kultuur is egter maklik en stel geen probleme op nie.
Hierdie spesie is baie gewild as gevolg van sy wit veeragtige stekels en persrooi blomme wat vroeg in die lente blom. Reeds in die winter is knoppies in die vorm van klein swart kolle duidelik op die top van die kaktus sigbaar.
Copyright 2020 \ Online tydskrif oor plante \ Tipes huis binnenshuise kaktusse: sorg, name en foto's