Die boer by wie ons gekoop het, het raad gegee. Haal die doringbome uit, hou die wag-‘n-bietjies. Manlief het die raad in die wind geslaan, hy is baie lief vir doringbome, ek is versigtig vir hulle slagysters wat in die gras gelos word. Dus het ons beide gehou.
Hulle smagting na eerste die hoogste wees, het rampspoedige gevolge. In kleigrond wat nie vir hulle pieperige wortelstelseltjies kans sien nie. Pleks dat hulle aandag aan die bou van wortelstelsels bestee. As ek weer sien, begin hulle kantel. Droog die takke uit weens te min water wat opgeslurp kan word.
Die voëltjies, wat die doringbome verkies, sien die probleem raak voordat die reus weet hy gaan val. Maak nie meer nessies in die droë takke nie. Hulle gaan sonder nessies ten gronde. Niks bly meer in hulle nie.
Daar waar hy gestaan het, is die grond tydens die val skaars versteur. Ek kan nie glo dat sulke hoë bome op sulke pieperige worteltjies staatmaak nie (kyk foto’s).
En dan sit hulle turf. Hulle het nie die regte pad geloop nie, nie ‘n goeie kennisbasis gebou nie. Nie tyd afgestaan om by ander om te leer nie.
Die wag-‘n-bietjie op die hooffoto hier bo is so jaar of tien gelede moeg geval deur ‘n reuse dorringboom. die stam het in twee geskeur en so boog gevorm.
En as jy te naby aan hulle kom, haak die dorings jou vas. Hoe meer jy spartel om weg te kom, hoe meer weerhakies haak jou vas. Van daar die naam wag-‘n-bietjie. Jy moet so bietjie sukkel om van die dorings los te raak. Maar, dit gebeur net as jy te naby aan hulle kom. In hulle binnewerke gaan vroetel, waar jy nie hoort nie. Wat sou die doel wees? Hulle eet tog nie die kos wat hulle verstrengel nie. Dus net lus vir bietjie seermaak?
Selfs dan blink hulle blaartjies, skiet hulle lote uit waar die vorige takke verwoes is. En word hulle weer mooie bome. Die tekens waar die doringbome hulle verrinneweer het, bly egter sigbaar.
Hulle kry dit reg om die seer wat deur ander veroorsaak is te verwerk. Maar, die letsels van die seer bly sigbaar. Asof hulle dit nie heeltemal wil laat gaan nadat hulle herstel het nie.
Pieperig, hoor, ek het afgeneem. Toe maak hy of hy seer kry. Skelm. Spot sommer, die dorings steek seer. Siestog, die doring het regtig diep ingesteek. En hy het gekla.
Baie dankie, Anne, ek gaan nou opsoek, met ‘n naam kan kan ek ver kom. Ek is lief vir die bome, nie op die erf waar die kinders speels nie. Maar – is dit nie dalk juis ‘n goeie idee om die dorings te hou nie? As ons weet waar hulle is …
Ek het jou inskrywing oor die doringbome baie geniet. Jy het my sommer laat terugverlang na die plaas waar ons so baie van die bome gehad het. Iewers op my blog het ek jare terug ‘n inskrywing gemaak oor bome – maar die tipe persoonlikheid. Opvoedkundidge sielkundiges vra altyd vir klein kindertjies om die ‘mens’ tekening te maak – maar jy moet dan ook vreeslik versigtig wees wat jy daaruit ‘lees’ natuurlik. So ook kan jy kyk na die boom sketse – en ook versigtig wees wat jy daarin ‘lees’. Toe ek vir my Dyslexia kwalifikasie gestudeer het, het ek op die ‘bome’-ding afgekom en dit was redelik interessant.
Jongie, kinderkuns is wonderlik vir navorsing. Ek hou baie daarvan om kleiner kinders se kuns te bekyk en veral as daar leerprobleme is – ek het eendag ‘n kleuterskool besoek, juis om tekeninge te versamel vir ‘n kunsprojek (toe ek gestudeer het vir ‘n onnie!) en daar was toe die een kleintjie wat pers vetkryt plat neergesit het en dit van bo-af die bl na die onderkant van die bl getrek het. Die Onderwyseres het my gese dat sy emosionele probleme het en tuis het dinge nie so ‘goed’ gegaan nie. Dit wys jou nou net.
Siestog, mens vergeet dat kinders uit baie slegte omstandighede kan kom. En dat daar mins mense is wat hulle kan help, behalwe hulle onderwysers. Jy is oulik, ek geniet die geselskap baie.