Hierdie week gemerk die begin van die presidensiële primêre seisoen en ekonomiese vrese soos werk en lone het die middelste stadium op die veldtogspoor geneem.
Tog het een van die grootste ekonomiese probleme van kiesers tot dusver kort van die kandidate gekry: Amerikaners se groeiende onvermoë om te spaar vir aftrede.
'N handvol van die Republikeinse en Demokratiese kandidate het voorstelle vir hervorming van maatskaplike sekerheid uitgelê, Maar niemand het voldoende aangespreek die aansienlike en groeiende tekort in totaal aftreespaargeld.
Die aftrede krisis is werklik, want ek het ook vir die afgelope 15 jaar en mees onlangs in my nuwe boek gedokumenteer, Aftrede op die rotse. Meer as die helfte van ons sal nie genoeg spaargeld het toe ons tree vir ons huidige lewenstandaard te handhaaf en sal aansienlike uitgawes sny te maak wanneer ons ophou werk.
Hoe het ons hierheen gekom, wat is die gevolge en hoe kan ons die probleem oplos?
'N onvermoë om te red
Die aandeel van huishoudings met werk-jarige ouderdom volwassenes wat kan verwag om te aansienlike en potensieel skadelike sny om hul besteding te maak in aftrede het spiked in onlangse dekades, styg van 31 persent in 1983 tot 52 persent in 2013, volgens die Nasionale Pensioenrisiko-indeks by die Sentrum vir Aftree-navorsing.
Sommige groepe is veral geneig om spaargeld onvoldoende aftrede. Gemeenskappe van kleur, enkel vroue en diegene met minder onderwys, byvoorbeeld, is geneig om minder voorbereid te wees vir aftrede as blanke huishoudings, enkel mans en diegene met meer onderwys.
Byvoorbeeld, 60 persent van Afro-Amerikaners en Latinos naby aftrede in 2010 is waarskynlik ekonomies gesukkel toe hulle opgehou werk, in vergelyking met slegs 45 persent van blankes.
Hoekom is ons nie spaar genoeg?
Hierdie krisis is die gevolg van die lang tydperk van ekonomiese onsekerheid wat ons het deur die afgelope 30 jaar.
Lone geword meer wisselvallig, Terwyl die duur van werkloosheid en onderbenutting het ook gestyg. Gevolglik het mense minder diskresionêre kontant, wat hulle vereis om meer vir noodgevalle opsy te sit - en minder vir aftrede.
Maar dit is slegs deel van die ekonomiese onsekerheidsverhaal.
Selfs wanneer mense hul geld in die sogenaamde sokkertoernooi slaag, word hierdie spaargeld minder stabiel. Die voorraad- en behuisingsmarkte was gaan deur siklusse van boei en bors met toenemende frekwensie in die afgelope dekades, die vernietiging van welvaart en die toevoeging van 'n laag van verwarring en onsekerheid om mense se besluite oor hul toekoms.
Rekord-lae rentekoerse sedert die finansiële krisis maak sake te vererger.
Vyf beleid tekortkominge
In 'n tyd van so 'n groeiende wisselvalligheid in die arbeidsmark, finansiële en behuising markte, logika dui daarop dat mense hul blootstelling aan riskante bates moet verminder.
Tog, wanneer dit kom by aftreespaargeld, het presies die teenoorgestelde gebeur. Dit is te wyte aan vyf duidelik identifiseerbare beleidstekortkominge, wat gelei het tot groter ekonomiese risiko blootstelling in 'n tyd van steeds stygende risiko's.
Social Security voordele afgeneem in waarde as die ouderdom waarop mense kan volle voordele ontvang het toegeneem. Terselfdertyd, die afname van omskrewevoordeel (DB) pensioen planne het verder weggekalwe mense se aftrede sekuriteit. In die plek daarvan het mense al hoe meer gered met aftreespaargeld rekeninge, soos 401 (k) planne en Individuele Aftree-rekeninge (IRA's). Hierdie geïndividualiseerde rekeninge bied minder beskerming teen arbeids- en finansiële markte swaai as wat die geval is vir Maatskaplike Sekerheid en DB pensioene.
Kongres het al hoe meer gemaak private werkgewers die primêre poortwagters wat toegang tot goeie aftreeplanne beheer, wat hulle addisionele belastingvoordele gee om dit te doen. Maar sedert die 1980s, maatskappye verminderde bydraes aan hul werknemers se aftree spaarrekeninge en het algehele sulke voordele heeltemal geëindig. In 2012, die laaste jaar waarvoor data beskikbaar is, werkgewers het bygedra 'n gemiddelde van $ 1,765 (in 2013 dollar) tot 401 werkers '(k) planne, af van $ 1,947 in 1988.
Bestaande spaargeld aansporings soos belastingtoegewings is redelik ondoeltreffend. Die grootste aansporings word toegeken aan ander werknemers van hoë-inkomste werk vir 'n werkgewer wat aftreevoordele bied - die mense wat waarskynlik minstens die hulp in die redding van meer nodig. Op dieselfde tyd, die kleinste aansporings gaan na 'n laer-inkomste werknemers, veral diegene wat vir 'n werkgewer wat aftreevoordele nie bied werk. 'N Hoë-inkomste verdiener wat verwag om laer belasting te betaal in die aftree as tydens werk jaar sal twee keer maai oor soveel as 'n lae-inkomste-verdiener vir dieselfde bydrae tot 'n IRA- of 401 (k) -plan.
Spaarpremies in die Amerikaanse belastingkode is onnodig kompleks. N dosyn spaar aansporings bestaan, bykomend tot spesifieke aansporings vir behuising, gesondheidsorg en onderwys. Dit kompleksiteit verwar dikwels mense en hou hulle uit spaar genoeg of om te spaar op alle. Die aandeel van huishoudings sonder enige belasting bevoordeel spaargeld het toegeneem van 18.9 persent in 2001 tot 23.5 persent in 2013, Ten spyte van die meer wydverspreide pogings om mense te kry om meer te spaar.
En ten slotte, terwyl beleidmakers gefokus hul pogings grootliks - en ondoeltreffend - oor hoe om mense meer pogings om die spaargeld eintlik beskerm teen red, toenemend wisselvallige mark swaai val op die agterbrander. As gevolg hiervan, mense belê steeds groter aandele van hul spaargeld in aandele en huise, net soos die kans daardie bates sou waarde verloor het opgegaan. soos mense het rekordbedrae geleen, het hulle die risiko verbonde aan 'n afname in die mark verder vererger.
Presiese data oor hoe mense onvoldoende aftreespaargeld hanteer, is moeilik om te kom. Dit blyk egter duidelik dat daar 'n aantal strategieë is wat mense gebruik om "verstop deur aftrede. "
Sommige mense sal saam met ekonomiese swaarkry, van nie in staat is om te betaal vir hul utilities om net in armoede leef. Ander sal staatmaak op die hulp van plaaslike regerings, liefdadigheid en familielede, en sommige sal selfs beweeg in hul volwasse kinders. Ander sal net vertraag aftrede en aanhou werk, selfs as die fisiese en geestelike probleme te ontwikkel.
As gevolg hiervan, sal baie mense ekonomies sukkel en moontlik ly erger gesondheid as wat andersins die geval sou wees, regering begrotings en liefdadigheid sal gespanne en ekonomiese groei kan vertraag.
Die bottom line is dat die aftrede krisis groot is, ernstiger word en die ekonomie moontlik benadeel.
Die aanspreek van die tekortkominge
Die goeie nuus is egter dat die beleid die aftrede-krisis in uitvoerbare stappe kan aanpak deur die vyf identifiseerbare tekortkominge wat hierbo beskryf word, aan te spreek. Die aftrede-krisis is immers hoofsaaklik 'n gevolg van onoplettende en verkeerde beleid.
Kongres kon Social Security werk, veral vir kwesbare bevolkings, wat beskerming huishoudings se van arbeid en finansiële markte risiko's sal toeneem. Byvoorbeeld, kan beleidmakers te skep 'n betekenisvolle minimum voordeel wat sal verseker niemand wat in die sosiale sekerheid betaal vir 30 jaar sal 'n voordeel te ontvang minder as 125 persent van die federale broodlyn - tans $ 11,354 per jaar vir 'n volwassene 65 of ouer. Ander updates kan insluit verbeterings aan die oorlewingsvoordeel en 'n nuwe voordeel vir begunstigdes wat ouderdom 85 bereik.
Kongres en die staat wetgewers kan spaar laekoste-aftrede opsies wat nie afhanklik is van werkgewers verkies om 'n aftreevoordeel bied skep. Die presiese besonderhede van so 'n alternatief vir die werkgewer voorsien aftreevoordele kan wissel van staat tot staat, veral omdat die federale regering is tans in die proses om riglyne te ontwikkel vir lande om aftreespaargeld vir private werkers sektor te vestig.
Kongres en staatswetgewers kan spaarinisiatiewe herontwerp wat meer hulp aan laer inkomstebesparers bied as wat tans die geval is. Dit kan 'n terugbetaalbare belastingkrediet, eerder as 'n aftrekking van belasbare inkomste wat onbetaaldelike voordele vir hoërinkomste verdien.
Vereenvoudiging van spaarinisiatiewe behoort deel te wees van 'n beleidspoging om belastingaansporings vir spaargeld doeltreffender te maak. Dit sou beteken stroomlyn bestaande aansporings en maak dit makliker om te gebruik.
Ten slotte moet Kongres- en staatswetgewers beskermings teen markwisselings maak, 'n integrale deel van spaarbeleid. Dit kan sluit outomatiese risikobestuur van aftree spaarrekeninge en aansporings om spaar te diversifiseer - nie alle eiers in een mandjie plaas nie.
Ten slotte moet die Kongres- en staatswetgewers risikobeskerming 'n integrale deel van spaarbeleid maak. Dit sou sluit omvattende, bondige en vergelykbare risiko-openbaarmaking in aftree-spaarrekeninge en nuwe aansporings om risiko's tussen spaargeld in finansiële bates, soos aandele en effekte, en spaargeld in nie-finansiële bates, soos behuising, te balanseer.
Die herstel van 'n waardige aftrede
Die aftrede krisis in die Verenigde State is werklik en erger. Dit sal ernstige gevolge hê vir Amerikaners, die regering en die ekonomie, tensy beleidsmakers op hierdie uitdaging reageer.
Die slegte nuus is dat beleidsbesluite oor die verlede aansienlik bygedra het tot hierdie krisis. Die goeie nuus is dat beleide kan verander as die politieke wil bestaan.
Christelike Weller, Professor van openbare beleid en Public Affairs, Universiteit van Massachusetts Boston. Hy is ook 'n navorsingsgenoot by die Instituut Ekonomiese Beleid in Washington, DC en 'n navorsingsprojek geleerde op die politieke ekonomie Research Institute by die Universiteit van Massachusetts Amherst.
'N Deel van Apple se sukses kom uit die gee van ons sin ...