"Ik ween om bloemen in de knop gebroken". Dié reël van Willem Kloos kom by my op by die besef van die verlies dat 'n digter soos Herman de Coninck (1944-97) se werk nie in die vroeë jare sewentig in Suid-Afrika behoorlik bekend was nie. Agterna gesien het verskeie jong Afrikaanse digters onbewustelik in hom 'n medestander gehad. Dit geld trouens ook die Nederlandse digters met wie De Coninck sterk bande gehad het soos Rutger Kopland. Dat Daniel Hugo uiteinde-lik sou sorg vir 'n bloemlesing vertalings uit sy werk, Liefde miskien (1997), dien wel as skrale troos.
Eyskens vertel die verhaal van 'n jong digter wat soos so dikwels in die literatuurgeskiedenis 'n moeisame aanloop meegemaak het. Daarteenoor sou De Coninck dié naam word in die Vlaamse poësie teen die einde van die eeu. Die literêre blaaie onder sy redakteurskap in die Nieuw Wereldtijdschrift en De Morgen het die genre op vele maniere gepromoveer. Verskeie jong digters is deur hom aan die hand geneem op weg na uiteindelike bundeling. Die verkope van sy versamelde gedigte wat 'n jaar ná sy dood verskyn, sou met die verskyning van die 19de druk in 1997 al 50 000 eksemplare beloop.
Eyskens bring sy biografielesers telkens op 'n helder wyse terug by die ontwikkeling van die poëtika wat De Coninck se werk onderlê en steeds geld in sy vele opstelle oor hierdie genre.
Eyskens laat in die loop van die biografie dus sien hoe die digter ontwikkel het tot 'n heel bewuste vakman.
Eyskens se biografie is uiteindelik die verhaal nie slegs van die lotgevalle van 'n individuele digter nie, maar van 'n hele generasie, van reaksie en aksie in die geskiedenis van die "land der letteren".