Howard D. Crow DE-252 - Geskiedenis Podcasts - 2021
Howard D. Crow DE -252 - Geskiedenis
(DE-252: dp. 1,200; 1,306 '; b. 30'7 "; dr. 8'7"; s. 21 k; cgl. 186; a. 3 3 ", 2 40 mm., 8 20 mm ., 2 dct., 8 dcp., 1 dcp. (Hh), 3 21 "tt .; cl Edsall)
Howard D. Crow (DE-252) is van stapel gestuur deur Brown Shipbuilding Co., Houston, Tex., 26 April 1943; geborg deur juffrou Viola Elaine Warner; en in opdrag van 27 September 1943 het luitenant -koms. D. T. Adams, USCG, in bevel.
Bestuur deur die kuswag, het Howard D. Crow gedurende Oktober en November shakedovm -opleiding uit Bermuda uitgevoer en by Norfolk aangemeld vir konvooi -diens 1 Desember. Die verwoester -begeleier vaar met haar eerste konvooi op 15 Desember, sien dit veilig na Casablanca en keer terug na New York op 24 Januarie 1944. In die daaropvolgende maande het Howard D. Crow 10 moeilike begeleide reise na Britse hawens onderneem om die voorraad te beskerm wat die groot landaanval wat die oorlog met Duitsland sou beëindig.
Die verwoester -begeleiding is in New York aangelê toe Duitsland op 8 Mei 1946 oorgegee het, en na uitgebreide opknappingsopleiding in die Karibiese Eilande van Guantanamobaai afgevaar het vir die Stille Oseaan -oorlog op 2 Julie. By Pearl Harbor aangekom via die Panamakanaal, 25 Julie, het Eoward D. Crow die westelike Stille Oseaan binnegedring vir 'n toer deur belangrike weerberigte, so belangrik vir die werking van die groot vloot. Sy vaar vanaf Midway 13 Desember 1945, en nadat sy by die Panamakanaal en New York gestop het, het Green Cove Springs aangekom, 15 Maart 1946. Sy het 22 Mei 1946 uit diens geneem en die Atlantic Reserve Fleet binnegegaan.
Met die Koreaanse konflik het groter eise aan die verafgeleë vloot gekom, en Howard D. Crow het 6 Julie 1951 weer met 'n vlootbemanning begin. Na afloop van opleiding het sy by Key West aangemeld as 'n Sonar ~ School -opleidingsskip, wat help met die ontwikkeling van nuwe toerusting en taktieke in oorlogsbestryding teen duikboot. Die skip het in 1952 noordwaarts na Newport gegaan en aan die kus deelgeneem aan vloot -antisubmarine -oefeninge. Gedurende die volgende 6 jaar het Howard D. Crow hierdie operasiepatroon gevolg - antisubmarine -opleiding, oefeninge in die Atlantiese Oseaan en Carthean, en periodieke opknapping. In 1957 het sy deelgeneem aan belangrike NAVO-oefeninge met byna 50 skepe uit 'n dosyn lande, en in 1958 het die veelsydige skip as kommunikasieskip gedien tydens 'n suksesvolle herstel van die Jupiter-kegel van Puerto Rico.
Howard D. Crow is in September 1958 in Galveston, Texas, as 'n reserwe-opleidingsskip gestuur. . Haar gereelde opleidingsvaart het die begeleide vaartuig na Key West en die Karibiese Eilande geneem. In Augustus 1961 het die situasie in Berlyn egter versleg, en Howard D. Crow was een van verskeie reservaatskepe wat teruggekeer het na aktiewe diens om die land se gereedheid te verhoog. Sy het opknappingsopleiding by Guantanamo Bay aangebied en tot Augustus 1962 saam met die vloot in die Atlantiese Oseaan en die Karibiese Eilande gewerk.
Die skip het op 1 Augustus 1962 teruggekeer na die opleidingsdiens, weer gebaseer in Galveston. Sy het tot 1963 tot in 1967 voortgegaan met opleiding op see vir reservate wat so belangrik was om Amerika se verdediging op die hoogste moontlike vlak van opleiding en vaardigheid te hou.
'N Ou oorlogsverhaal met 'n nuwe einde.
'N Duitse duikboot wat in 1991 aan die kus van New Jersey ontdek is, het 'n boek en 'n hersiene geskiedenis geïnspireer.
Deur BRUCE A. SCRUTON, skrywer van personeel
Eerste publikasie: Woensdag 14 September 2005
ALBANIE-Die grys hare sit met bekers koffie en vertel 'n oorlogsverhaal. Dit is 'n ou verhaal, maar hulle vertel nou 'n nuwe einde-hoe hul skip meer as 60 jaar gelede 'n Duitse U-boot gesink het.
Danksy 'n toevallige ontmoeting deur 'n paar duikers in 1991 en die volharding van 'n paar daarvan, kom die geskiedenis van hoe twee vaartuie in die Tweede Wêreldoorlog met noodlottige gevolge te staan ​​gekom het, nou aan die lig.
Die obsessie oor die USS Howard D. Crow - wat in die laat sewentigerjare na die skrootwerf gestuur is - en duikboot U -869 - wat in 1945 na die onderkant van die Atlantiese Oseaan gestuur is, aan die kus van New Jersey - het die topverkoper geword van Shadow Divers, & quot verlede jaar gepubliseer.
Terwyl die boek fokus op die duikers en tot 'n mate die bemanning van die noodlottige duikboot, is hierdie groep koffiedrinkers-sommige van die kuswagters wat die kraai beman het-in Albany as deel van 'n herontmoeting van verwoestersbeamptes . Een keer was 'n besoek op Dinsdag aan die USS Slater, die enigste oorlewende verwoester -begeleier uit die Tweede Wêreldoorlog.
Die mans onthou dat dit laatmiddag op daardie 11 Februarie 1945 was toe die kraai 'n konvooi voorraadskepe oor die Atlantiese Oseaan na Engeland vergesel het.
Ted Sieviec was aan diens in 'n geweertoring. Howard Denson was die sonar -operateur. Harold Muth, wat 34 jaar in die kuswag sou dien en as kaptein uittree, was 'n vaandel by die skip se veginligtingsentrum.
Denson, nou 82, het die sonar hoor & quotping & quot van 'n metaalvoorwerp - 'n duikboot, het hy by die sonaroffisier aangemeld. Die oortuiging was sterk genoeg dat die bemanning na gevegstasies gegaan het. Sieviec, nou 81, het van sy geweer-rewolwer af beweeg om 'n 'quothedgehog' af te vuur, so genoem, omdat die patroon van 24 voorwaartse vuurpyle dit soos die dier laat lyk het.
Denson, 'n plank -eienaar, of 'n oorspronklike bemanningslid van die kraai, het aanhou luister na die geluid wat voor die skip loop en sy rigting en reikafstand meld. In die CIC is die rigting van die teiken bepaal.
Die krimpvarkie skiet en borrel en 'n olievlek styg uit die diepte. Dieptekoste is laat vaar. Nog borrels. Meer olie.
Met die vertroue dat 'n duikboot onder was, het die kaptein van die skip hulp ontbied van 'n ander verwoester -begeleier, die USS Koiner, en 'n taakspan wie se enigste plig was om die vyand te jag en te vernietig. Die Koiner het ook dieptekoste laat val.
Maar toe die duisternis val, was daar geen ander puin nie. Die teiken het nie beweeg nie. Die konvooi het weggetrek en beskerming nodig gehad. Die Koiner se kaptein, die hooggeplaaste beampte op die toneel, het vasgestel die & quotsubmarine & quot was waarskynlik 'n gesinkte wrak en het die aanval afgelas. Die taakspan is gekanselleer. Die twee skepe het weer by die konvooi aangesluit.
& quot; Baie van ons was seker dat ons 'n duikboot het, & quot onthou Muth, terwyl hy en sy skeepsmaats die gebeure vertel. & quotJy kry nie borrels van 'n ou versinkte vistreiler nie. & quot
Maar die oorlog het voortgegaan. Ander missies - 'n dosyn konvooi -escorts tydens die oorlog vir die kraai - is uitgevoer. Muth het gesê & quotin twee jaar, ons het vyf, ses aanvalle gemaak op wat ons gedink het onderzeeërs was. & Quot
Maar daar was geen bevestigde insinkings nie.
Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was 'n Duitse duikboot een van die gevaarlikste beroepe in die konflik. Na raming het 80 persent van die mans wat in U-bote see toe gegaan het, nie teruggekeer nie.
Ek dink die grootste matrose was die duikbote aan beide kante, "het Muth gesê.
& quot Ag, ja. U kon my nie in een daarvan laat sak nie, 'het Denson gesê.
Maar vir al die verliese is slegs ongeveer 40 persent van die verlore U-bote ooit amptelik erken. Baie het uitgelok, een of twee radiokontakte met die Duitse vloothoofkwartier gemaak en deur die see ingesluk.
Die U-869 was egter een van die onderstaande krediete. Op grond van die Duitse rekords wat ná die oorlog vasgelê is, het die Amerikaanse vlootbeamptes vasgestel dat die sub van die oorspronklike bestemming aan die kus van New Jersey beveel is om naby Gibraltar te patrolleer. 'N Sub is in die gebied ingesink omtrent die tyd dat die U-869 daar sou gewees het. Die logika pas.
In 1991 het duikers die onverwagte ontdekking gemaak - 'n Duitse duikboot in 230 voet water, 60 myl van die kus van New Jersey af. Opeenvolgende duike oor ses jaar het bewyse gevind dat dit die U-869 was.
So het die raaisel verdiep. Hoe sou 'n duikboot, wat vermoedelik in Gibraltar gesink is, duisend kilometer ver op die seebodem kom lê? En, nog belangriker, wat het veroorsaak dat sy gesink het?
Die duikers ontdek twee gate in die sub, een in die toring en een oor die agterste torpedokamer. Die eerste teorie dat die sub deur een van sy eie torpedo's teruggesink is, het nie gewerk nie. Torpedo's tref nie die bokant van 'n skip nie, selfs nie 'n duikboot nie.
Die gate het tot nog 'n verduideliking gelei: 'n aanval van 'n oppervlakskip. Uitputtende soektogte het die log van die kraai gevind waarin die aanval op 11 Februarie uiteengesit is. Die koördinate van die aanval plaas dit minder as vyf kilometer van waar die U-869 ontdek is.
Die kaptein van die sub was 'n vlieënier in die Duitse vloot, maar is oorgeplaas na die duikbootdiens. Hy het net 'n paar maande opleiding gekry, waarna hy onder bevel was van een van die nuutste duikbote van die Ryk.
Hy het waarskynlik nooit gekry dat die radiobestellings van koers verander nie. Die jeug het geen ervaring gehad om te ontsnap nie.
Die bemanning van die Kraai het sy eerste reünie in 1984 gehou en volgens Sieviec was daar 'n paar herinneringe aan die aanval.
& quot Maar daar was nie 'n groot probleem nie. Dit was nie die onderwerp nie, "het Basil Philippy (80), 'n seeman in 1944, gesê.
Tydens die duik in 1991 het PBS 'n dokumentêr oor die ontdekking geskep en daarna uitgesaai. Sommige bemanningslede van die Crow het die vertoning gesien en die telefone het begin lui. Baie in die bemanning het geweet dat hul oortuigings geverifieer sou word.
Alhoewel die getuienis sterk en mondelinge verseker is, aangesien Crow se geskiedenis herskryf moet word, is dit nie amptelik voordat dit neergeskryf is nie, 'het Philippy gesê.
"Ek hoop dit word gou geskryf," het hy bygevoeg. & quot Daar is elke jaar al hoe minder van ons. Volgende jaar is dalk die laaste. & Quot
Lêer: Personeeloordrag tussen USS Rankin (AKA-103) en USS Howard D. Crow (DE-252), in 1960.jpg
Die rassistiese diplomatieke voorvalle wat JFK in die buiteland in die verleentheid gestel het
William Fitzjohn en sy bestuurder ry met roete 40 deur Maryland, in die hoop om 'n warm maaltyd te vind voor die ontmoeting van die Afrikaanse diplomaat in die Withuis. Dit was April 1961, en segregasie was die status quo in groot dele van die Verenigde State. Fitzjohn, die aanklag van sake in die land Sierra Leone, het geweet dat hy, ondanks sy diplomatieke elite, van die hand gewys kan word as hy probeer eet by 'n onderneming wat swart mense diskrimineer.
Fitzjohn het vroeër gehoor dat die restaurantketting Howard Johnson oop was om swart kliënte te bedien, en sy bestuurder het na een van hulle gegaan. Maar toe hy in Hagerstown, Maryland, Howard Johnson, inkom, het 'n nors kelnerin vir Fitzjohn gesê dat sy hom nie sou bedien nie. Selfs toe hy sy diplomatieke geloofsbriewe toon, wou sy nie afwyk nie. Dit was baie emosioneel ontstellend, het Fitzjohn daarna aan 'n verslaggewer van Associated Press gesê.
Fitzjohn se ervaring het 'n internasionale voorval geword, wat 'n presidensiële verskoning en groot publisiteit tot gevolg gehad het. Maar hy was verreweg die enigste buitelandse hoogwaardigheidsbekleër wat in die Verenigde State die vernedering van segregasie ondervind het. Gedurende die 1950's en 1960's is Afrikaanse hooggeplaastes en diplomate herhaaldelik gegryp, verbaal mishandel en gediskrimineer toe hulle tyd in die VSA deurgebring het. die VSA het nie die burgerregte van kleurlinge erken of gehandhaaf nie.
Die onrusbarende werklikheid van rassediskriminasie het die uitreiking van die Verenigde State na nuwe onafhanklike Afrika -lande bemoeilik. En, sê historikus Renee Romano, dit het gehelp om die regering te druk om uiteindelik sy gewig agter burgerregte -wetgewing te werp. Dit het regtig sleg gelyk op die wêreldverhoog, sê Romano, professor in geskiedenis aan die Oberlin College.
Namate die Koue Oorlog in die 1960's kouer geword het, het rassisme en diskriminasie 'n deurslaggewende probleem geword vir president John F. Kennedy se buitelandse beleid. Die nuutverkose president het kragtige pogings aangewend om die Verenigde State as 'n demokratiese ideaal te beskou vir die res van die woord se pogings wat bedreig word deur die wreedheid van partydigheid en diskriminasie tuis.
Destyds het Afrika 'n dramatiese verskuiwing ondergaan toe ontluikende state hul koloniale bande afgeskud het. In 1960 het sewentien Afrika -nasies hul onafhanklikheid verklaar. Dit was 'n opwindende en benarde oomblik in internasionale betrekkinge, en Kennedy moes sy benadering tot die nuut gesmoorde lande bepaal. Hy het Afrika beskou as 'n moontlike broeikas vir demokrasie in Amerikaanse styl, en het moeite gedoen om diplomate van die nuwe nasies te verwelkom en te huisves.
Maar toe hulle saam met hul personeel na die Verenigde State gekom het, het baie Afrikaanse hooggeplaastes rassediskriminasie beleef. Eienaars en werknemers van restaurante, kapperswinkels, motelle en ander ondernemings in gesegregeerde state het mense gediskrimineer op grond van hul velkleur, nie hul diplomatieke status nie, en Afrika -diplomate en hul personeel was vasgevang in rassistiese voorvalle.
Roete 40, wat Washington, DC met New York verbind het, was 'n besondere probleem vir die diplomate. Toe hulle van die setel van die Amerikaanse regering na die Verenigde Nasies se hoofkwartier in Manhattan reis, het hulle die soort rassisme teëgekom wat swart mense in die alledaagse lewe besmet het. Hoogwaardigheidsbekleërs is uit restaurante uitgestoot, onderworpe aan rassisme, beddens in motels geweier en van privaat klubs afgewyk wat deur lede van die Kennedy -administrasie beskerm is.
"Mense het besef dat die oë van die wêreld op ons was, ", sê Romano. Ons moes sommige van hierdie ideale [van demokrasie en burgerregte] nakom om ons internasionale statuur te behou en ons ideologiese stryd in die Koue Oorlog te handhaaf. "
Die voorvalle het nie net probleme vir die diplomate veroorsaak nie: toe die nuus bekend word dat nog 'n Afrikaanse hooggeplaaste koffie geweier word of deur 'n kelnerin vervloek word, word dit voer vir die vyande van die Koue Oorlog in Amerika. Fitzjohn se ervaring by Howard Johnson, byvoorbeeld, is in die Sowjetunie verwerp, wat dit as 'n voorbeeld van Amerikaanse skynheiligheid bevestig het. Die USSR het selfs gepoog om die Verenigde Nasies te oorreed om sy hoofkwartier uit die Verenigde State te verwyder in reaksie op die land en om rassistiese wette teen te staan.
President John F. Kennedy ontmoet dr.William H. Fitzjohn, Charge d & aposAffairs of Sierra Leone, in die Oval Office op 27 April 1961.
Cecil Stoughton, White House Photographs/John F. Kennedy Presidensiële Biblioteek en Museum
In reaksie op 'n dreigement deur Afrika -diplomate om die land te verlaat, het die Amerikaanse ministerie van buitelandse sake selfs die afdeling vir spesiale protokoldiens geskep, 'n afdeling wat ontwerp is om Afrika -diplomate teen diskriminasie te beskerm. Sy leier, Pedro Sanjuan, het vinnig besef dat die probleem nie 'n kwessie van protokol was nie en dat dit 'n kwessie van rassisme was. Maar sy pogings om die staatsdepartement se pogings om Afrika -diplomate verder uit te brei om swart Amerikaners ook te help, was grootliks tevergeefs.
Hulle het begin in 'n plek met baie min krag, ", sê Romano. Die groep het sake -eienaars langs Route 40 probeer oorreed om swart klante en eiendomsrade te bedien om huisvesting aan swart diplomate en hul personeel te verskaf. Terwyl Sanjuan probeer het om Route 40 meer welkom by Afrika -diplomate te maak, het hy toenemend daarvan oortuig dat slegs 'n regsoplossing sakeondernemings kan verhinder om teen alle swart mense te diskrimineer.
Terwyl Freedom Riders en ander betogers sit-ins langs Route 40 plaas, het die SPSS 'n druk op staatsregerings en Kennedy se administrasie geplaas om die wet te gebruik om segregasie te verbied. , dit het die kwessie nog dringender laat voel. �r was 'n internasionale diplomatieke belang op die spel, " sê Romano.
Uiteindelik het die Burgerregtewet van 1964 openbare segregasie verbied, en die SPSS is ontbind. Maar die agentskap en die kwessies waarmee besoekende diplomate te kampe het, wie se velkleur 'n yskoue welkom in die Verenigde State verseker het, het 'n verskil gemaak, hoe klein ook al.
Massaprotes en aktivisme het uiteindelik baie belangriker geblyk om onwillige wetgewers te dwing om diskriminerende wette op te skort as om deur die staatsdepartement te pleit, " sê Romano. Maar, sê sy, die agentskap het wel gehelp om die regering van Kennedy te druk om te verander. Die diplomate en vernederende en skrikwekkende ervarings met Amerikaanse diskriminasie het gehelp om aandag te gee aan die bedreigings en verontwaardighede wat swart mense onder die segregasie- en#x2014a -stelsel ondervind, wat die velkleur uitgesluit het van alle ander menslike eienskappe.
Elke matroos was mal oor sy skip. Dit was sy lewe. Waar hy 'n geweldige verantwoordelikheid gehad het en saam met sy naaste skipmaats gewoon het. Namate 'n mens ouer word, word sy waardering vir die skip en die vloot se ervaring sterker. 'N Persoonlike afdruk toon eienaarskap, prestasie en 'n emosie wat nooit verdwyn nie. Dit help om u trots te toon, selfs al is 'n geliefde nie meer by u nie. Elke keer as u by die afdruk loop, voel u die persoon of die vlootervaring in u hart (gewaarborg).
Die gedrukte prentjie is presies soos u dit sien. Die doek grootte is 8 "x10" gereed vir die raamwerk soos dit is, of u kan 'n ekstra mat van u keuse byvoeg. As u 'n groter prentjie (11 "x 14") op 'n 13 "X 19" doek wil hê, kies die opsie. Die afdrukke word op bestelling gemaak. Hulle lyk ongelooflik as hulle gematteer en omraam is.
Ons PERSONALISEER die afdruk met "Naam, posisie en/of jare gedien" of enigiets anders wat u wil hê dit moet vermeld word (GEEN Bykomende koste nie). Dit is net bokant die foto van die skip geplaas. Nadat u die afdruk gekoop het, stuur 'n e -pos aan ons of dui in die aantekeninge -gedeelte van u betaling aan wat u daarop wil druk. 'N Paar van Voorstelle:
Trots bedien Sept 1963 - Sept 1967
My seun of dogter dien tans in die Amerikaanse vloot
Hulle NAAM en RANK
"Spring, Jim Crow"
Thomas Dartmouth Rice, 'n wit man, is gebore in New York in 1808. Hy het hom in die twintigerjare toegewy aan die teater, en in die vroeë 1830's het hy begin optree wat hom beroemd sou maak: hy het sy gesig swart geverf en 'n liedjie en dans wat hy beweer is geïnspireer deur 'n slaaf wat hy gesien het. Die daad is 'Jump, Jim Crow' (of 'Jumping Jim Crow') genoem.
"Hy sou nie net 'n swart gesigsmake -up aantrek nie, maar ook 'n sjofele rok wat in sy gedagtes - en die blanke mense se destydse gedagtes - die rok en aspek van die suidelike slaaf van swart persoon nageboots het," sê Eric Lott, skrywer van Liefde en diefstal: Blackface Minstrelsy en die Amerikaanse werkersklas en professor in Engelse en Amerikaanse Studies aan die City University of New York Graduate Center.
Rice se roetine was 'n treffer in New York, een van die vele plekke in die noorde waar blankes uit die werkersklas swart gesig kon sien, wat vinnig 'n dominante vorm van teater en 'n toonaangewende bron vir populêre musiek in Amerika geword het. Rice het op toer gegaan, selfs tot in Engeland gegaan, en namate sy gewildheid toeneem, het sy verhoognaam die kultuur ingesypel.
'' Jumping Jim Crow 'en net' Jim Crow 'het in die algemeen 'n afkorting geword - of in elk geval 'n afkorting - vir die beskrywing van Afro -Amerikaners in hierdie land, "sê Lott.
'Soveel so,' sê hy, 'teen die tyd van Harriet Beecher Stowe Oom Tom se kajuit, wat twintig jaar later in 1852 was, "verwys die een karakter na die ander as Jim Crow. (In 'n vreemde volsirkel speel Rice later vir oom Tom in die blackface-verwerkings van die roman, wat die boek se afskaffingsboodskap dikwels omgekeer het.)
Ongeag of die term "Jim Crow" bestaan ​​voordat Rice op die planke kom, het sy daad gehelp om dit as 'n neerhalende term vir Afro -Amerikaners te populariseer. Om iemand "Jim Crow" te noem, was nie net om sy of haar velkleur aan te dui nie: dit was om die persoon te verminder tot die soort karikatuur wat Rice op die verhoog uitgevoer het.
Vyf redes waarom die Republikeine in Georgië stemme beperk
Die nuwe wet herstruktureer ook die gesag van die staatsverkiesingsraad. Onthou u nog toe die Republikeinse minister van buitelandse sake, Brad Raffensperger, geweier het om toe te gee aan die voormalige president Donald Trump se eis en meer 'Republikeinse stembriewe' te vind '? Hierdie wet verlaag Raffensperger in wese van die voorsitter van die direksie tot 'n ex officio-lid, terwyl die wetgewer onder leiding van die Republikein die voorsitter van die raad kies. Die wet laat die wetgewer onder leiding van die Republikein ook toe om plaaslike verkiesingsbeamptes tydelik te skors in afwagting van 'n formele hersiening van hul optrede. Om die saak reguit te stel, laat die wet die wetgewer wat deur die Republikeinse regering gehou word, meer beheer oor die telling van die stembriewe in demokratiese gebiede toe.
Die vreemdste bepaling is dat vrywilligers nou verbied word om items soos kos, water en klapstoele aan kiesers te lewer wat in lang rye wag. In die vorige verkiesings, toe kiesers in grootliks demokratiese gebiede ure lank tougestaan ​​het om te stem, het vrywilligersgroepe genaamd 'lynwarmers' gereël en water en ander verversings gebring aan mense wat in lang rye vasgesteek het. Hierdie items is aan alle kiesers uitgedeel. Die regverdiging vir die verbod op hierdie praktyk was die moontlikheid van misbruik (probeer om kiesers te beïnvloed), maar daar was nooit bewyse dat lynverwarmers iets gedoen het nie, behalwe om gratis water aan alle kiesers uit te deel, nooit vrae te stel of verkiesings te maak nie.
Kemp regverdig die wet deur te sê: "Beduidende hervormings aan ons staatsverkiesings was nodig. Daar is geen twyfel dat daar baie kommerwekkende kwessies was oor die hantering van die verkiesing nie, en hierdie probleme het, te verstane, tot 'n krisis van vertroue gelei."
Die probleem is dat hierdie 'vertrouenskrisis' hoofsaaklik gebaseer was op die leuen dat daar massiewe kiesersbedrog in die verkiesing in 2020 was. Bewerings van wydverspreide kiesersbedrog is herhaaldelik in die hof neergelê en ontken deur Republikeinse lojaliste soos die voormalige prokureur -generaal William Barr. In Georgië is stembriewe drie keer getel, een keer met die hand, en daar is geen bewyse gevind van sekuriteitsbreuk of stelselmatige kiesersbedrog by stemlokale of by afwesige stembriewe nie.
In November, toe dit duidelik word dat Republikeinse leiers 'n leuen versprei oor massiewe kiesersbedrog, het die verkiesingskenner, Rick Hasen, akkuraat voorspel dat selfs die Republikeine wat Trump se leuen verwerp het, die gebrek aan vertroue wat dit geïnspireer het, sou gebruik om ''n vals verhaal te verskaf' en "Dien as 'n predikaat vir nuwe beperkende stemwette in Republikeinse state."
Gelukkig is daar maniere om terug te veg.
Mening 'n Republikeinse burgeroorlog kom. Rudy Giuliani se kruistog in Georgië is net die begin.
Die bepalings wat dit moeiliker maak vir mense om te stem en die onsinnige bepalings kan deur federale wetgewing oorskry word. Die Grondwet gee die Kongres spesifiek die bevoegdheid om federale verkiesings te reguleer: artikel I, afdeling 4, gee hom die bevoegdheid om reëls vir die uitvoering van federale verkiesings op te stel of te verander. Die 14de wysiging en 15de wysiging verhoed dat state diskrimineer op grond van ras.
Omdat soveel van hierdie beperkende bepalings minderheidskiesers buite verhouding beïnvloed, word daar reeds regsgedinge ingedien wat die wet betwis.
Daar is ook die kans dat hierdie wet op die onderdrukking van kiesers 'n terugslag kan hê vir Republikeine. Soos ons in die voorverkiesings in April gesien het, toe Republikeine in Wisconsin dit vir mense moeiliker probeer maak het om te stem, hou mense nie daarvan as hulle voel dat hul stem onderdruk word nie. Die Republikeine van Wisconsin het 'n terugslag gekry van kiesers, wat in groot getalle opgedaag het, en beskou die struikelblokke wat die Republikeine stel as 'n uitdaging. As gevolg hiervan behaal die Demokrate 'n belangrike oorwinning toe uitdager Jill Karofsky die konserwatiewe posbekleër Daniel Kelly uit die hooggeregshof in Wisconsin verdryf het.
Met die Republikeine se voorneme om die stem moeiliker te maak, moet die Demokrate voortgaan om te organiseer en maniere om die hindernisse te vind. Georgia het reeds 'n goed georganiseerde kiesersondersteuningspan, Fair Fight, onder leiding van Stacey Abrams. Staatswet maak voorsiening vir die uitbrenging van stembriewe en die opstel van stembriewe deur lede van beide partye. Amerikaanse howe het in 2020 bewys dat selfs diegene met uiters konserwatiewe regters nie bereid is om die wil van die mense in 'n verkiesing om te keer nie. Groot opkoms en 'n duidelike oorwinning is die beste teenmiddel vir pogings om die stemming te onderdruk.
SWART AMERIKANE IN DELAWARE: 'N OORSIG
Die geskiedenis en lewenservarings van swart Amerikaners is lank afgeskeep en bied steeds belangrike geleenthede vir navorsing. In sy baanbrekerswerk oor swartes in die Amerikaanse geskiedenis, skryf George Washington Williams, 'n predikant en Amerika se eerste belangrike swart historikus, in 1882, en ek het my bloedende landgenote opgevolg deur die wyd verspreide dokumente van die Amerikaanse geskiedenis. . . . & quot Enigiemand wat navorsing wil doen oor die geskiedenis van swart Amerikaners in Delaware en die oostelike oewer, sal Williams se kommentaar beslis gepas vind. Die doel van hierdie opstel is om 'n algemene oorsig te gee van die historiese ervaring van Afro -Amerikaners in Delaware. 'N Chronologiese patroon het die bespreking in vier historiese periodes verdeel: 1639-1787 1787-1865 1865-1930 en 1930-hede.
In die begin: 1639-1787
Die geskiedenis van die swart bevolking in die Engelse kolonies in Noord -Amerika het in 1619 begin met die verkoop van 20 bediendes aan setlaars in Jamestown. Die eerste setlaars van Delaware was die Swede en die Nederlanders. In hul soeke na mag het die Nederlanders by die Swede oorgeneem, maar in 1664 is hul koloniale mededingers, die Engelse, uit Delaware verdryf. Historiese dokumente bevat die eerste swart in Delaware -gebied, Anthony, wat in 1638 deur die kaptein van die Grip gevange geneem is. In 1639 is Black Anthony aan Fort Christina afgelewer en nege jaar later as spesiale assistent van goewerneur Printz.
In 1721 het 'n geskatte 2.000-5.000 slawe in Pennsylvania en die drie onderste graafskappe aan die Delaware (New Castle, Kent en Sussex) gewoon. Miskien was 500 van hierdie getal in die drie onderste graafskappe. Die meeste slawe en vryswartes in die drie onderste graafskappe het as plaasarbeiders of as huishoudelike werkers gewerk. Europese bediendes kon nie in die vraag na arbeid voorsien nie, en daarom het slawe die verskil gemaak. Goedgesinde planters in Kent County (bv. Nicholas Loockerman, John Vining en dr. Charles Ridgely) het 'n groot aantal slawe besit.
Sommige slawe is opgelei vir ander werk as boerdery of huishoudelike diens. In 1762 het John Dickinson, een van Delaware se mees prominente revolusionêre staatsmanne en 'n kwaker, in die advertensie van sy plantasie te huur gesê dat die huurder die dienste van slawe, skoenmakers, timmermanne en kleermakers sowel as in plaaswerk kan bekom, met dien verstande dat hulle vriendelik behandel word. Ander slawe is opgelei as gietermanne. In advertensies van weggeloopte slawe uit die laer graafskappe is gerapporteer dat sommige weet wat viool speel en lees en skryf.
Die sosialisering van swartes is in Delaware beheer deur 'n wet van 1700 getiteld "Vir die verhoor van negers." Hierdie beleid het 150 jaar diskriminerende wetgewing beteken. Swartes is swaarder strawwe opgelê as blankes vir sekere misdade, wat verbied is om wapens te dra of in groot getalle bymekaar te kom, en is onderworpe aan spesiale hofprosedures. Latere wette het hulle nog groter beperkings opgelê deur te stemverbod, ampte te beklee, getuienis teen blankes te gee en gemengde huwelike te verbied. Aan die vooraand van die Amerikaanse rewolusie het soveel slawe in die kolonie gewoon dat sommige inwoners bang was vir 'n opstand. Die Algemene Vergadering het in 1773 'n wet uitgevaardig wat die plig tot 20 pond verhoog het om 'n individuele slaaf na die onderste graafskappe te bring met die verduideliking dat talle erwe en opstande op die vasteland van Amerika die moorde op verskeie inwoners tot gevolg gehad het.
Die beste skattings is dat die drie laer graafskappe in 1775 2000 swartes bevat het, met elke land ongeveer 'n derde van die totaal. As gevolg van die groot toename van swart inwoners teen 1790, kan die syfer onderskat word.
Die Algemene Vergadering het in 1775 probeer om die invoer en uitvoer van slawe te verbied, maar goewerneur John Penn het 'n veto teen die maatreël ingestel. Die Grondwet van 1776 het bepaal dat niemand hierna in Afrika in hierdie staat ingevoer moet word nie, onder geen voorwendsel in slawerny gehou mag word nie, en dat geen neger, Indiër of mulatto slaaf na hierdie staat gebring moet word om te verkoop uit enige wêrelddeel nie. & quot. Ten spyte van hierdie klousule is sommige swartes onwettig verkoop of ontvoer, en boere wat grond aan die oostelike oewer van Maryland besit het, kon met toestemming van die hof slawe oor die grens neem. Later wetgewing het ontvoerders swaar gestraf en probeer verseker dat slawe nie uit die staat verkoop of daarin gebring word nie.
Tydens die Amerikaanse rewolusie het die swart bevolking van Delaware 'n groot bydrae gelewer tot die Amerikaanse oorwinning as swoegers van die grond en in die algemeen. Swartes in Delaware het gedien as snelryers, toesighouers vir perde en spansters. Ander het hul lojaliteit getoon deur belasting in bossies koring te betaal vir die ondersteuning van die weermag, net soos hul blanke bure.
In sy vormingsjare het die Afrikaanse Metodiste Biskop Richard Allen van Kent County die Amerikaanse saak gehelp deur 'n soutwa uit Lewes te ry. Miskien het sommige van sy vragte die weermag van Washington bereik.
Delaware Quakers, geïnspireer deur Warner Mifflin van Kent County, het hul slawe in 1775 begin bevry. Baie het hulle voorbeeld gevolg. John Dickinson het meer as 'n aantal slawe van sy St. Jones 'Neck -landgoed in Kent County in 1777 toegestaan. Dickinson het ook onderrig vir sy slawe se kinders gegee.
'N Ander revolusionêre leier van Kent County, Caesar Rodney, het gereël dat sy slawe in sy testament by sy dood in 1784 toegelaat word. Ten spyte van sulke pogings, het die sensus van 1790 8 887 slawe en 3 899 gratis swartes gelys.
Staatskap aan die burgeroorlog: 1787-1865
Toe die nuwe federale grondwet in September 1787 voltooi is, is dit vir goedkeuring aan die state gestuur. Delaware was die eerste staat wat opgetree het. Op 7 Desember 1787, tydens 'n staatsbyeenkoms in Dover, is die nuwe grondwet eenparig bekragtig, wat Delaware die eerste staat was wat by die Unie aangesluit het.
Die staatskaping in Delaware het, net soos ander state, verskeie ernstige vrae laat ontstaan ​​oor slawerny, kolonisasie, ontbinding en die wetlike status van vrye swartes in die staat. Alhoewel die staatswet die verkoop van slawe uit die staat verbied het, is pogings om dit vir hierdie doel onwettig te vervoer aan die einde van die 18de eeu voortgesit. Soms is gratis swartes ontvoer en as slawe verkoop. Freedmen het dit verstandig gevind om leerling- en vryheidspapiere by die Pennsylvania Abolition Society in Philadelphia te deponeer.
Sommige Delawareërs was geïnteresseerd in die vrystelling, maar slegs as die vrymanne na Afrika terugkeer. In 1827 versoek die Wilmington Union Colonization Society die wetgewer om goedkeuring vir so 'n doelwit. Die Vergadering het 'n resolusie aangeneem waarin die doelstellings van die Genootskap goedgekeur word.
Swart Wilmington het 'n ander siening van kolonisasie gehad. Tydens 'n vergadering in 1831 het hulle die mening uitgespreek dat kolonisasie nie in die beste belang van die swart ras was nie en in stryd was met die beginsel van burgerlike en godsdiensvryheid. Hulle het dit ook as onverenigbaar met die gees van die Onafhanklikheidsverklaring en die Grondwet beskou.
Delawareërs, meestal Quakers, het die Delaware Society for Promoting the Abolition of Slavery in 1788 georganiseer. Ongeveer dieselfde jaar is ook die Delaware Society for the Gradual Abolition of Slavery gestig. Hierdie samelewings het uitstekende werk verrig om vrye swartes teen ontvoering te beskerm en slawe -eienaars aan te moedig om hul slawe te bevry. Daar was egter ander magte wat probeer het om slawe in slawerny te hou. Die bekendste slavenapper was Patty Cannon, wat saam met haar skoonseun Joe Johnson 'n taverne op die Delaware-Maryland-lyn in Sussex County bedryf het. Sy is daarvan beskuldig dat sy swart mense ontvoer het om te verkoop aan slawehandelaars en van moord. Sy was beskuldig van haar berugte aktiwiteite toe sy in 1829 in die tronk in Georgetown sterf.
COUNTY SLAVES VRY TOTAL
Nuwe kasteel 254 8,188 8,442
Totaal 1,798 19,829 21,627
How to understand the relationship between race and democracy has been a pressing question ever since the United States was founded. The deep tension between the two—summed up in the irony of a plantation named Equality in Port Tobacco, Maryland, filled with slaves and owned by Michael Jenifer Stone, one of the six members of that state's delegation to the House of Representatives in the First Federal Congress—puzzled the great student of American equality Alexis de Tocqueville. In Demokrasie in Amerika, published precisely a century before the Nuremberg Laws, he began a discussion of "the three races that inhabit the territory of the United States" by announcing that these topics "are like tangents to my subject, being American, but not democratic, and my main business has been to describe democracy."
Upheld by discriminatory law enforcement and lynching, the laws came to dominate every facet of southern life, creating what historian Douglas A. Blackmon has called "slavery by another name." Only with Brown v. Onderwysraad in 1954 would the "separate but equal" doctrine be found unconstitutional. A decade later, the Civil Rights Act of 1964 and the Voting Rights Act of 1965 did away with overt Jim Crow laws for good. But though the laws have disappeared, their effects still reverberate—and current practices of racial bias in law enforcement and other social arenas resound with echoes of Jim Crow.