Ducati Panigale V4: Toeganklike verrigting met Italiaanse stylDie Ducati Panigale V4 (Foto: Ducati) Jy kan maar soveel foto’s en video’s kyk as wat jy wil, maar niks kom by die ervaring om die Ducati Panigale V4 in lewende lywe te sien nie. Gooi jy nog ŉ been oor en druk die aansitter, dan slaan jy skoon hoendervleis uit. Ducati se vlagskipfiets is die Panigale. Verder is Ducati sinoniem met ŉ V-twee-enjin. Vir Ducati om nou sy kenmerkende V-twee te vervang met ŉ V-vier is ŉ groot stap vir die manne van Bologna. Hierdie jaar gaan uitstaan as die jaar wat Ducati ŉ nuwe rigting ingeslaan het. Die Panigale V-twee-enjin het oor die jare al groter geword om al meer krag uit die eenheid te kry. Trouens, die nuwe Ducati Multistrada is pas bekend gestel met ŉ enorme 1 260 cc-enjin, maar dis in ŉ groot, bonkige storiefiets. In ŉ superfiets moet alles so kompak en lig moontlik wees, dus was die logiese roete ŉ meer kompakte V-vier-enjin. Die ouer Panigales was gebore op, en gemaak vir die baan. Die konsep van die V4 was om daardie geweldige verrigting toeganklik te maak vir mense soos ek wat nie ŉ leerpak besit nie. Die fiets moes die gemiddelde ryer laat goed lyk. Vir die ervare ryers is dit ŉ fiets wat makliker is om vinniger mee te ry as wat voorheen moontlik was. Om dit reg te kry, is die Panigale toegerus met seker die mees gevorderde elektronika wat ek nog ervaar het op ŉ motorfiets. Toe ek die motorfiets gaan haal het, moes ek omtrent klas loop om deur al die verstellings te gaan. Daar is drie variante van die V4 beskikbaar. Die V4, V4 S en die V4 Speciale. Die fiets wat ek gehad het, was die V4 S-weergawe. Hierdie model beskik oor elektronies verstelbare Öhlins-vering. Alles kan verstel word, selfs die maksimum hoek wat jy die voorwiel wil laat lig. Op een vinnige wegtrek kon ek voel die voorwiel is van die grond af, maar die Ducati het net aanhou versnel. In geen stadium het ek gevoel dat die elektronika inmeng nie, hoewel dit vir seker hard aan die werk was. Die enjin lewer 214 perdekrag, en hoewel die enjin swaarder is as die V-twee het Ducati dit steeds reggekry om die gewig van die Panigale onder 200 kg te kry. Skil jy al die bakpanele af, sal jy sien dat die raam ŉ minimalistiese ontwerp het. Die manier hoe die uitlaatpype gebuig en gevorm is sodat die uitlaatdemper onder die fiets sit, is meesterlik uitgevoer. Dit dra by tot die Panigale se elegante lyne, en dat die uitlaatpyp nie die agterwiel versteek nie. Die uitlaatpype genereer egter baie hitte, en jy moet maar jou spoed hoog hou dat die wind die hitte weglei. Dit is g’n pendelfiets nie. As jy vir lang tye moet stilstaan by verkeersligte gaan die V4 se sitplek kort voor lank ŉ baie ongemaklike plek wees. Die Ducati Panigale V4 (Foto: Ducati) Die ratkas is toegerus met snelskakeling en Ducati het hom in die kol gekry met die V4. Elke skakeling gebeur glad en met die terugskakeling gee die enjin so ŉ kort nies voor hy terugskakel na ŉ laer rat. Alles werk saam om die V4 ŉ simfonie van klanke te maak. As hy luier, klink hy soos die ou V-twee, maar druk die toere verby 7 000 rpm dan verander die Panigale se hele stemtoon en laat koppe behoorlik draai. Dit help ook om my benoude geskree uit te doof. Bo 7 000 rpm moet jy jou vashou ken. Die fiets is so gemaklik om te ry dat jy nie besef hoe vinnig jy ry nie. Die Panigale V4S is geweldig kragtig maar tog nie intimiderend nie. Ek dink, soos jy meer tyd deurbring met hierdie rooi vuurpyl, sal jy al meer die elektronika kan terugstel en die fiets net nog meer waardeer. Jy sal egter jou naam op ŉ waglys moet gaan sit en as jy eendag jou fiets kry, sal jy ook die wondere van hierdie Italianer kan ervaar. En dit sal elke sent werd wees. Die Panigale V4 het pas die standaard gelig tot nuwe hoogtes. Vir meer inligting, besoek die produkblad hier. In ’n neutedop: V4 S – R349 000