Geskryf deur Evita March
Image deur dadaworks
Toe die Amerikaanse president, Joe Biden, en die adjunk-ondervoorsitter, Kamala Harris, Saterdagaand, plaaslike tyd, hul oorwinningstoesprake lewer, het die stemme van die verkiesingskollege-stemme getoon dat hulle die deurslaggewende drumpel van 270 stemme beslis geslaag het en hulle aan die Withuis besorg het hierdie Januarie.
Die tradisie bepaal dat die verlore kandidaat ook hul eie toespraak hou om die nederlaag toe te gee. Maar hul oorwonne opponent, Donald Trump, het dit nie gedoen nie.
Ons kan Trump nie op 'n afstand psigoanaliseer nie, hoewel ek seker is dat baie van ons dit probeer het. Ons kan egter sielkundige teorieë en modelle toepas om die ontkenning van nederlaag te verstaan. My navorsingsgebied - persoonlikheidsielkunde - kan hier veral nuttig wees.
Onwilligheid om nederlaag te erken, selfs as die geveg hopeloos verlore gaan, is 'n verrassend onderskatte verskynsel. Daar is wel navorsing wat kan help om 'n insig te gee in die rede waarom sommige mense, veral diegene wat 'n eienskap genaamd 'grandiose narcisme' vertoon, sukkel om te verloor. Eenvoudig gestel, kan hierdie mense nie aanvaar dat hulle nie gewen het nie, of selfs begryp nie.
Ander sielkundige teorieë, soos kognitiewe dissonansie (as gevolg van die verskil tussen wat ons glo en wat gebeur), kan ook help om te verduidelik waarom ons ons oortuigings verdubbel in die lig van oorweldigende kontrasterende bewyse.
Wat sou verloor beteken as jy dink jy is beter as almal?
Persoonlikheidseienskappe kan insig gee waarom iemand nie bereid is om 'n nederlaag te aanvaar nie.
narcisme is so 'n eienskap. Daar is bewyse om voor te stel daar is twee hoofvorme van narsisme: grandiose narsisme en kwesbare narsisme.
In hierdie artikel sal ons fokus op grandiose narsisme, aangesien die kenmerke van hierdie eienskap die belangrikste lyk vir die daaropvolgende ontkenning van nederlaag. Mense wat kenmerke van grandiose narcisme toon, sal waarskynlik grootsheid, aggressie en oorheersing ten opsigte van ander openbaar. Volgens navorsers van die Pennsylvania State University, wat in die Journal of Personality Disorders gepubliseer is, is hierdie soort narcisme verband hou met:
... openlike selfverbetering, ontkenning van swakhede, intimiderende eise van geregtigheid ... en devaluasie van mense wat selfbeeld bedreig.
Die grandiose narcis is mededingend, dominant en het 'n opgeblase positiewe selfbeeld rakende hul eie vaardighede, vermoëns en eienskappe. Wat meer is, grandiose narciste is geneig om 'n hoër selfbeeld te hê en opgeblase eiewaarde.
Vir die grandiose narcis kan die nederlaag hierdie opgeblase eiewaarde in gevaar stel. Volgens navorsers uit Israel vind hierdie mense terugslae in prestasie besonder bedreigend, aangesien hierdie terugslae 'n "versuim om tred te hou met die kompetisie".
Geen presidentskandidaat in die moderne geskiedenis het ooit geweier om toe te gee nie. https://t.co/43YEQtUnkf- ABC Nuus (@ ABC) November 9, 2020
In plaas daarvan om persoonlike verantwoordelikheid vir mislukking en nederlaag te aanvaar, verpersoonlik hierdie individue die skuld en skryf hulle persoonlike terugslae en mislukkings toe aan die tekortkominge van ander. Hulle herken en erken nie dat die mislukking hul eie kan wees nie, of selfs nie.
Op grond van die profiel van die grandiose narcis, kan die onvermoë om nederlaag te aanvaar die beste gekenmerk word deur 'n poging om die grandiose positiewe selfbeeld te beskerm. Hul oorheersing, ontkenning van swakhede en die neiging om ander te verswak, lei tot 'n gebrek aan begrip. Dit kan selfs vir hulle verloor.
Waarom verdubbel sommige mense ten spyte van die teendeel?
In die vyftigerjare publiseer die bekende sielkundige Leon Festinger Wanneer profesie misluk, wat die optrede van 'n kultus genaamd The Seekers, wat op 'n vasgestelde datum in 'n dreigende apokalips geglo het, dokumenteer.
Na die datum toe die apokalips nie plaasgevind het nie, het The Seekers nie hul oortuigings bevraagteken nie. Inteendeel, hulle het alternatiewe verklarings gegee - wat hul idees verdubbel. Om hierdie versterkte ontkenning te verklaar in die lig van getuienis, Festinger het kognitiewe dissonansie voorgestel.
Kognitiewe dissonansie kom voor wanneer ons gebeurtenisse teëkom wat nie met ons houdings, oortuigings en gedrag ooreenstem nie. Hierdie wanklank is ongemaklik, want dit betwis wat ons glo waar is. Om hierdie ongemak te verminder, ons neem deel aan strategieë soos om nuwe bewyse te ignoreer en ons gedrag te regverdig.
Hier is 'n voorbeeld van dissonansie en verminderingstrategieë.
Louise glo sy is 'n uitstekende skaakspeler. Louise nooi 'n nuwe vriendin, wat skaars skaak het, om 'n skaakspel met haar te speel. In plaas van die maklike oorwinning wat Louise gedink het dit kan wees, speel haar nuwe vriendin 'n baie uitdagende spel en verloor Louise uiteindelik. Hierdie verlies is 'n bewys wat in stryd is met Louise se oortuiging dat sy 'n uitstekende skaakspeler is. Om egter nie hierdie oortuigings uit te daag nie, vertel Louise haarself dat dit 'n beginnersgeluk was en dat sy net 'n afdag gehad het.
Sommige navorsers meen dat ervaar dissonansie 'n aanpasbare doel, aangesien ons strategieë om dissonansie te oorkom ons help om deur 'n onsekere wêreld te beweeg en nood te verminder.
Die strategieë wat ons gebruik om dissonansie te verminder, kan ons egter ook onversetlik maak in ons oortuigings. As ons ons oortuigings voortdurend streng aanvaar, kan dit ons nie in staat stel om die resultate te aanvaar nie, selfs nie in die lig van verdoemende bewyse nie.
Kom ons kyk hoe grandiose narsisme interaksie kan hê met kognitiewe dissonansie in die lig van die nederlaag.
Die grandiose narcis het 'n opgeblase positiewe selfbeeld. Wanneer teenoorgestelde bewyse, soos 'n nederlaag of mislukking, voorgehou word, sal die grandiose narcis waarskynlik kognitiewe dissonansie ervaar. In 'n poging om die ongemak van hierdie wanklank te verminder, rig die grandiose narcis die skuld uit en eksternaliseer dit. Hierdie strategie om die dissonansie te verminder, laat die grandiose narciste se selfbeeld ongeskonde bly.
Ten slotte kan die daad om nie verskoning vir sy gedrag te vra nie, ook 'n wanklankstrategie wees. Een studie deur navorsers in Australië gevind dat hy geweier het om verskoning te vra nadat hy iets verkeerd gedoen het, het die oortreder toegelaat om hul selfbeeld ongeskonde te hou.
Dit kan veilig wees om te sê dat, as Donald Trump se ontkenning van die verkiesingsverlies 'n produk is van grandiose narsisme en wanklank, nie u asem moet ophou vir verskoning nie, wat nog te sê van 'n grasieuse konsessietoespraak.
Evita March, senior lektor in sielkunde, Federasie Universiteit Australië
Jy is hier: Tuis > Persoonlike > Houdingsaanpassings > gedragsverandering > Jou pynlichaam en jou vreugde liggaam: Watter een sal jy voed?