Doelbewuste eensydige misleiding deur Naspers-joernaliste en hulle meelopers – praag.co.za
Na verloop van 'n kwart eeu het 2 Februarie vandeesweek aan Naspers-joernaliste en hulle meelopers die geleentheid gebied om hulle linkse politieke eensydigheid en gebrek aan doodgewone integriteit met oorgawe uit te stal. Dit is nie die moeite werd om die artikels van mense soos Gert Coetzee, Henry Jeffreys, Leopold Scholtz, Charles Smith en Christi van der Westhuizen indiwidueel te ontleed nie. Ander dergelike artikels het ook verskyn. Dit lyk na 'n georkesteerde poging om FW de Klerk so goed moontlik voor te stel. Wat hulle onlangs na aanleiding van De Klerk se 1990-toespraak geskryf het, is soortgelyk aan wat De Klerk self ter regverdiging van sy dade te sê gehad het. Dat sy opmerkings in swak smaak is, soos ook sy hunkering na onverdiende erkenning en nodelose verering, behoef geen betoog nie.
Wat van belang is, is nie wat hierdie mense propageer nie, maar wat hulle doelbewus verswyg. Hulle uitgangspunt is dat nie met die ou Suid-Afrika voortgegaan kon word nie, dat die land om te oorleef internasionaal aanvaarbaar gemaak moes word en dat die land nou danksy De Klerk op 'n beter grondslag as voorheen funksioneer. Daardie grootse staatsman het ons glo gered van 'n burgeroorlog-bloedbad. Ons moet hom glo ewig vir sy versiendheid dankbaar wees. Wat sleg in die nuwe Suid-Afrika is, is glo nie weens die foutiewe grondslag nie maar eintlik maar net omdat die ANC op die oomblik nie baie goed regeer nie. Dat die ANC hom uitstekend van sy taak kan kwyt, blyk glo uit die tyd toe die ikoon Nelson Mandela aan die bewind was. (In werklikheid het dinge toe beter gelyk omdat selfs die ANC nie dadelik alles kon laat verval wat oor drie en 'n halwe eeue tydens die blanke bewind opgebou is nie.)
Wat nie een van hierdie elemente aanspreek nie, is of De Klerk eerbaar opgetree het. Is dit in orde dat hy in die 1989-verkiesing die blanke kiesers nie oor sy planne ingelig het nie? Is dit aanvaarbaar dat hy sy beloofde magsdeling, met wigte en teenwigte, in algehele magsoorgawe getransformeer het? Is dit maar reg dat hy sy plegtige belofte tydens die 1992-referendum, dat hy die uitslag van sy onderhandelings aan die blanke kiesers vir goed- of afkeuring sou voorlê, verbreek het? In minstens hierdie drie opsigte het De Klerk mandaatloos en dus immoreel gehandel. Dit bring mee dat hy die blanke kiesers in die algemeen nie vir die onverkwiklike werklikheid van die nuwe Suid-Afrika verantwoordelik kan hou nie. De Klerk moet die hoofverantwoordelikheid aanvaar, maar hy kan 'n bietjie van daardie grondige onverantwoordelikheid afskuif op die klein groepie Afrikaanse blankes wat sy medepligtiges was.
Wat ook verswyg word, is De Klerk se absolute onbeholpe hantering van die onderhandelings. Hy was gepreokkupeer met persoonlike probleme en het die onderhandelings grootliks aan onbekwames toevertrou. Daarmee word nie te kenne gegee dat De Klerk self beter sou gevaar het nie. Hy het gewoon nie genoeg insig gehad om te besef watter perd hy opgesaal het nie. Hy het in die waan verkeer dat die nuwe Suid-Afrika vry van geweld en nie- (of selfs anti-) kommunisties sou wees. Ons huidige situasie bevestig dat De Klerk in minstens hierdie twee opsigte nie 'n versiende staatsman was nie. Anders as met PW Botha het Nelson Mandela geen (of min) respek vir De Klerk gehad nie. Dit is nie net my waarneming nie. Dit word deur meerdere bronne bevestig. Dit kan toegeskryf word aan Botha se weiering om sy mede-blankes te benadeel, terwyl aantasting van die blankes se belange vir De Klerk geen beletsel was wanneer hy aan die opportunistiese eise van die ANC toegegee het nie.
De Klerk is herhaaldelik gewaarsku dat nie met terroriste onderhandel word nie; dat hulle ten minste eers geweld moet afsweer. Toe die ANC weier om geweld af te sweer, het De Klerk as beterweter goeie raad geïgnoreer en dit so aanvaar. Aanvanklik sou ook nie met kommuniste onderhandel word nie, maar ook hier het De Klerk toegegee, want wat bly van die ANC oor as die kommuniste onttrek word? Hierdie aanloop het die aard van sy verdere onderhandelings gekarakteriseer; dat van sy een toegewing na sy volgende toegewing "gevorder" is. Hierdie toegewings is "deurbrake" genoem. De Klerk het self sy tafel so gedek omdat hy opsluit met geswore geweldenaars wou "onderhandel". Male sonder tal is hy met die hervatting van geweld afgedreig totdat die ANC sy sin gekry het.
De Klerk was veronderstel om vanuit 'n magsposisie te onderhandel. Hy kon reken op die steun van die beste weermag in Afrika en een van die bestes in die wêreld, veral wat die bestryding van terrorisme betref. Die ANC het gesit met terreurbendes wat in ondoeltreffendheid en lafhartigheid uitgemunt het; vandaar hulle voorliefde vir sagte teikens. Magsdeling sou haalbaar gewees het as daar sterk en voltydse blanke leierskap was. Dinge soos die volgende sou geredelik moontlik gewees het: die verskansing van minderheids- en kulturele regte, insluitende die posisie van Afrikaans; 'n gewaarborgde getal/persentasie setels vir blankes in die parlement; vetoreg; 'n absolute verbod op rassediskriminasie; amnestie aan lede van die veiligheidsmagte, ens. Dat ons deesdae steeds en herhaaldelik hoor van "apartheidsmisdadigers" en (feitlik) nooit van die misdade van "vryheidsvegters" nie, dien as klinkklare bewys van die mate waarin De Klerk gefaal het.
In vele opsigte het De Klerk klaaglik misluk en verdien hy nie om vereer te word nie; des te meer omdat wat hy geskep het, 'n onomkeerbare wanprestasie is. Sonder 'n woord van kritiek het die genoemde joernaliste die krane tot lof van De Klerk oopgedraai. Waarom het hulle geen poging aangewend om 'n gebalanseerde beeld aan hulle lesers voor te hou nie? Omdat polities korrekte eensydigheid van hulle verwag word, hulle daarvoor vergoed word en hulle daarmee kan wegkom. Hulle is daarop ingestel om propaganda te lewer wat hier en nou deur die lesers verorber word. Hulle bekommer hulle nie oor wat op langer termyn van hulle brousels gedink gaan word nie. Etiek/moraliteit knaag ook nie aan hulle gewetes nie.
Skrywer Leon LemmerGepubliseer op 6 Februarie 2015 6 Februarie 2015 Kategorieë Leon Lemmer, RubriekeSleutelwoord Charles Smith, Christi van der Westhuizen, FW de Klerk, Gert Coetzee, Henry Jeffreys, Leopold Scholtz, oorgawe