Die Vrede van Westfale - Geskiedenis Podcasts - 2022
Die Dertigjarige Oorlog is beëindig deur die Vrede van Westfalen, wat deur tydgenote na verwys word as die "Vrede van uitputting". Die Vrede van Westfalen was nie 'n spesifieke verdrag nie, maar eerder 'n versameling verdrae wat gewoonlik verbind word deurdat hulle die dertigjarige oorlog beëindig het.
Frankryk en Swede het reeds tydens die Verdrag van Hamburg ooreengekom dat daar 'n Europese terugkeer na die status quo van 1618 moet wees.
Ferdinand III wou die winste wat by Praag behaal is behou en hy wou dat 1627 sy basis sou wees vir territoriale onderhandelinge.
Die Duitse verkiesers het 1618 as hul basis verkies.
In September 1640 is die verkiesers deur Ferdinand III na Regensburg ontbied waar die keiser probeer het om die verkiesers te laat instem om die vrede van Praag te bewaar. Hy het misluk. Frederick William van Brandenburg het Praag spesifiek as die basis van enige nedersetting verwerp.
In Julie 1641 het Brandenburg en Swede wapenstilstand onderteken. Baie Duitse vorste het hierdie voorbeeld van Brandenburgs gevolg om hul misnoeë met Ferdinand III te toon. Ferdinand III het egter reeds met aparte onderhandelings met die Franse en Nederlanders op Munster en met die Swede op Osnabrück begin.
Vredesonderhandelinge is voortgesit in dieselfde tyd as die militêre veldtogte. In 1642 verslaan 'n Sweedse leër 'n keiserlike leër op Breitenfeld, terselfdertyd as die Sweedse en keiserlike diplomate die moontlike vredesvoorwaardes ondersoek. Sulke voorvalle het as 'n bewys van krag vir die opposisie plaasgevind.
In 1645 het die keiserlike leër twee nederlae te kampe gehad by Nordlingen (verslaan deur die Franse) en Jankau (verslaan deur Swede). Die Heilige Romeinse Ryk was duidelik nie in staat om voort te gaan nie, maar die Swede of die Franse kon ook nie 'n uitklophou uit militêre oogpunt lewer nie.
In 1645 onderteken Swede en Sakse 'n vredesooreenkoms.
In 1646 kon Ferdinand III nie meer steun van Sakse, Brandenburg of Spanje verwag nie.
In 1647 word Maximilianus van Beiere deur die Swede en Franse gedwing om sy steun aan Ferdinand terug te trek. Maximilian het in 1648 op hierdie ooreenkoms herroep, en die Sweedse en Franse magte het Beiere verwoes en Maximilian in 'n posisie verlaat waar hy niks anders kon doen nie, behalwe 'n wapenstilstand met Swede en Frankryk.
Die Franse het Ferdinand III oorreed om Spanje uit te sluit van die vredesonderhandelinge, maar die Verenigde Provinsies en Spanje het in 1648 'n vredesooreenkoms in Munster onderteken, wat 80 jaar van vyandigheid tot 'n einde gebring het tussen die Spaanse regering en die Nederlanders wat algemeen bekend staan ​​as die Opstand van die Nederland.
Die hele nedersettingspakket staan ​​bekend as die Vrede van Westfale. Een van die voorwaardes daarvan was dat die praktyk om 'n koning van die Romeine in die leeftyd van die keiser te verkies, afgeskaf is. Die titel van die "Vrede van uitputting" is waarskynlik 'n meer geskikte titel vir hierdie reeks vredesnedersettings wat die dertigjarige oorlog beëindig het.
Frankryk het die biskopkunde van Metz, Toul en Verdun verwerf; Breisach en Philippsburg; Elzas en 'n deel van Strasburg.
Swede het Wes-Pommere, Wismar, Stettin, Mecklenburg verower; die biskopgangers van Verden en Bremen wat haar beheer gegee het oor die riviermondings van die Elbe en Weser.
Brandenburg het Oos-Pommern verower; die aartsbiskopsraad van Magdeburg en Halberstadt.
Beiere het die Bo-Palts behou en die verkiesingstitel wat daarmee gepaard gaan. Die Neder-Palts is herstel aan Charles Louis, die seun van Frederick, en 'n 8ste verkiesingstitel is vir hom gemaak.