Noodgevalle: Hoe Veterinêre noodgevalle prioriteit geniet | Troeteldiere Huishouding
Alhoewel my hospitaal nie 'n 'Euemergency' is nie, sien ons dikwels ons eie noodgevalle. Oor die jare het ek honderde noodgevalle gesien - baie na-ure - het ek baie geleer. My eerste waarneming, een wat ek voorheen gedeel het, is dat dit die meeste is, "Euemergencies". Dit is nie!
Baie, indien nie die meeste van die gevalle het na 'n na-ure noodhospitaal gehaas, waarskynlik, met 'n paar professionele leiding, gewag totdat jou gewone hospitaal die volgende oggend oopgemaak het. Baie troeteldier eienaars, wat gekonfronteer word met wat hulle dink, is 'n kritiese probleem, dikwels paniek - veral as hulle niemand het om te praat nie, so haal hulle die noodgeval in. Eerlik gesê, ek skuldig hulle nie.
Dit is as gevolg daarvan dat ek, of een van my medewerkers, ons eie noodoproepe neem - om daardie buffer te wees vir iemand om te praat.
Hoewel ek daarvan hou dat hierdie fasiliteite beskikbaar is, verskil die noodbehandelingsfilosofie van dié van 'n nie-noodkliniek. Meer moet gedoen word in 'n vermoedelike noodsituasie as wat u by u gereelde veearts se kliniek moet doen tydens 'n noodgeval. Dikwels, veral as die probleem 'n ware noodgeval is, verloor die luukse tyd. Die konserwatiewe gevallebestuursbenadering om 'n goed gekoördineerde, Ägame-plan te hê, kan Nie meer gepas nie.
In hierdie situasies moet dikwels meer toetse en prosedures op 'n meer onmiddellike wyse gedoen word om 'n krities siek pasiënt te diagnoseer, te stabiliseer en te behandel. Noodveeartse is die meeste bekommerd oor die lewensbedreigende gevolge van die noodtoestand en laat die nie-kritiese probleme om 'n agterste sitplek te neem. Dit heet 'Uitvoering', wat 'n bevel bepaal waarin pasiënte en probleme hanteer word. Sodra die kritieke, potensieel lewensbedreigende toestande hanteer word, is dit dikwels verstandig om te wag en seker te maak dat die pasiënt gestabiliseer word voordat aandag gegee word aan die nie-kritiese probleme wat gegee word.
Sommige van die meer algemene (nie-kritiese) probleme wat nie met baie dringendheid of definitiewe herstel hanteer word nie, totdat 'n pasiënt heeltemal gestabiliseer is, is waarskynlik dinge soos:
Gebreekte bene (meeste maar nie almal nie)
Die waarheid is dat gebreekte bene waarskynlik een van die laaste probleme is wat deur 'n noodklinikus aangespreek word, want enige ongeluk of besering wat sterk genoeg is om bene te breek, kan ook meer kritiese interne organe soos die hart, longe, lewer, milt of blaas beskadig. Dit is meer belangrik om hierdie gebiede aan te spreek, te evalueer en te behandel as gebroke bene of geskeurde vel. Ek het gevalle gesien waar gebreekte bene 5 tot 7 dae later herstel is!
Ons het onlangs 'n groot hond behandel wat deur 'n motor getref is en 'n gebreekte voorbeen gehad het. Op voordrag, alles behalwe die been lyk redelik goed en sy vitaliteit, temperatuur en houding was uitstekend. Oor die volgende dag of so, terwyl planne met die chirurg gemaak is om die fraktuur te herstel, het hy skynbaar effens traag geword en tekens van abdominale teerheid vertoon wat nie daar voorheen was nie.
Op opvolg-radiografieë het ons 'n verlies aan detail opgemerk (die prent was meer vaag as voorheen), en 'n ultraklankondersoek het klein hoeveelhede vloeistof in sy buik geopenbaar - wat urine blyk te wees! Die impak van die motor het eintlik 'n klein gaatjie in sy blaas geskeur. So duidelik het die fraktuur 'n agterste sitplek aan die gebreekte blaas gegee, en ons het die blaas eers herstel. Toe het ons 'n paar dae gewag om seker te maak hy was stabiel en dat daar nie meer verrassings was nie. Uiteindelik het ons die gebreekte radius en ulna herstel. Gelukkig doen hy nou ongelooflik goed.
Dieselfde reëls geld vir skakerings of hulle van trauma of bytwonde is. In hierdie gevalle is dit belangrik om eers moontlike interne beserings te evalueer. In gevalle van byt, doen ons dikwels nie gou om die wonde dadelik te sluit nie, omdat vrees dat 'n infeksie onder die vel herstel sal brou. Tensy daar 'n groot, hangende knippie weefsel is, hou ons daarvan om 'n bietjie te wag en die gebrek eers as 'n oop wond te behandel voordat die wond gesluit word. Ook, met bytstippelwonde laat ons hulle dikwels oop om te dreineer, en laat hulle op hul eie toe.
Ek hoop dat jy nooit so 'n noodsituasie met jou troeteldier ervaar nie, maar as jy dit doen, hoop ek dat jy nou beter verstaan ​​hoe jou troeteldier se noodgeval hanteer kan word. Onthou om nie paniekerig te raak as jou veearts nie spring om alles dadelik reg te stel nie. Vertrou dat daar 'n rede vir hierdie metodes is.