Skaars vyf minute later gebeur die ondenkbare. Uit die niet verskyn die buitelyne van ’n enorme vragmotor wat reg voor ons in die pad staan, sonder ligte of waarskuwingsdriehoeke.
Van graad nege af was dit net ek en sy in die huis. Ek onthou hoe ek in graad tien saam met ’n vriend besluit het om alleen dam toe te gaan. Ons wou uitvind hoe dit voel om dronk te word.
Ek glo my ma was ook my engel daardie aand. Sy het getik: “Ek bid ook vir julle twee, dat die Here julle sal beskerm.”
Maar ek gee nie om nie. Vanaand staan ek hier met ’n dankbare hart. Teenoor ma’s wat vir hulle kinders bid en teenoor God wat na sulke gebede luister.