Rosetta Stone - Wêreldensiklopedie - Ek wil alles weet - 2020
Die Rosetta-steen in die Britse museum
Die Rosetta Stone is 'n antieke tydskrif wat met dieselfde skrif geskryf is in twee Egiptiese taalskrifte en in klassiek Grieks. Dit is in 196 B.C.E. geskep, deur die Franse ontdek in 1799, en in 1822 vertaal deur die Fransman Jean-François Champollion. Vergelykende vertaling van die klip het gehelp om baie voorheen onkrypteerbare voorbeelde van Egiptiese hiërogliewe skryfwerk te verstaan, wat die verloop van die Egiptologie verander het. Die frase "Rosetta Stone" word dikwels gebruik om iets aan te dui wat 'n sleutel is tot die ontsyfering van verborge betekenis, aangesien hierdie klip die sleutel was om die geheime van die groot beskawing van antieke Egipte uiteindelik te ontsluit.
Die Rosetta Stone is 45 duim hoog op sy hoogste punt, 28,5 duim breed en 11 duim dik. Met 'n gewig van 1,676 pond, word oorspronklik gedink as graniet of basalt, maar word nou beskryf as granodioriet. Die klip het 'n donker grys-pienkerige toon met 'n pienk streep wat daardeur loop.
Skepping van die klip
Die klip is met 'n dekreet opgeskryf wat die farao se kultus oprig vir Ptolemeus V, die vyfde heerser van die Hellenistiese Ptolemaïese Dinastie. Die Grieke het Egipte regeer vanaf 305 B.C.E., na die verowering van Persië deur Alexander die Grote, tot 30 B.C.E. Voor die Grieke is Egipte deur Persië verower, en toe Ptolemeus I as die heerser van Egipte aangestel is, is hy in Egipte verwelkom as deel van die familie van Alexander. Griekse taal en kultuur het honderde jare in Egipte saam met die inheemse Egiptiese taal en kultuur gefloreer. Die teks op die Rosetta-steen is dus in sowel Griekse as Egiptiese skrifte geskryf.
Ptolemeus V het begin met sy bewind toe hy vyf jaar oud was, en dus is 'n groot deel van die heerskappy van Egipte tydens sy bewind deur regente en koninklike priesters gedoen. Met die Rosetta-steen het hierdie priesters voortgegaan met die presedent wat deur Ptolemeus III (wie se bevel op die Steen van Canopus verskyn) voortgesit is om dekades aan die bevolking uit te reik, in plaas van die farao self, om steun vir die dinastie te behou. Hulle het die bevele op klip opgeskrywe en regoor Egipte opgerig. Die Rosetta Stone is 'n afskrif van die dekreet wat in die stad Memphis uitgereik is, uitgereik met die kroning van Ptolemeus V toe hy 13 jaar oud was.
Die taal is verlore
Na die ondergang van Cleopatra het Egipte onder die Romeinse heerskappy geval. Binne honderd jaar het die Romeine alle kennis van Egiptiese hiërogliewe verloor. Die meeste Romeine het hulle nie waardeer nie en het hulle selfs nie as 'n taal beskou nie.
Toe die Romeinse Ryk val, het die Middeleeue begin en Egipte 'n era van relatiewe chaos beleef. Sommige kennis van hiërogliewe het egter voortgeduur vanweë die idee dat die bitumen wat in die voorbereiding van Egiptiese mummies gebruik word, genesende eienskappe het. Die handel in mummies het voorbeelde van hiërogliewe moontlik gemaak om Europa te bereik. Die studie van hiërogliewe is voortgesit met vrugtelose pogings tot ontsyfering deur Europese geleerdes, veral Johannes Goropius Becanus in die sestiende eeu, Athanasius Kircher in die sewentiende en Georg Zoëga in die agtiende eeu.1 Die vordering met die vertaling was egter baie stadig.
Het u geweet? Al die kennis van Egiptiese hiërogliewe het deur die Romeine verlore gegaan en is eers herstel tot die ontdekking van die Rosetta-steen in 1799
Toe Napoleon in 1798 Egipte bereik, stig die Franse 'n Institut d'Egypte in Kaïro, wat baie wetenskaplikes en argeoloë na die streek gebring het. Napoleon het oorspronklik verwag om Egipte vinnig in te neem, maar weens die vaardigheid van die Britse admiraal Nelson, is hulle gedwing om drie jaar te bly. Dit het die 167 wetenskaplikes, tegnici, wiskundiges en kunstenaars wat die leër baie tyd saamgebring het vir studie van die Egiptiese kultuur en artefakte moontlik gemaak.
Die Franse leër-ingenieur, Pierre-François Bouchard, het die klip op 15 Julie 1799 ontdek terwyl hy konstruksiewerke in Fort Julien, naby die Egiptiese hawestad Rosetta (vandag Rashid), gelei het. Hy erken die belangrikheid daarvan en wys dit aan generaal Jacques-François Menou. Hulle het besluit om die artefak na die Institut d'Égypte in Kaïro te stuur, waar dit in Augustus 1799 aangekom het. Die Franse taalkoerant Courrier de l'Egypte maak die vonds in September 1799 bekend.
Nadat Napoleon aan die einde van 1799 na Frankryk teruggekeer het, het die skoliere agtergebly saam met 'n verdedigingsmag van Franse troepe. Franse bevelvoerders het Britse en Ottomaanse aanvalle tot Maart 1801, toe die Britte aan die Aboukirbaai beland het, tot stilstand gebring. Geleerdes het die Rosetta-steen van Kaïro na Alexandrië saam met die troepe gedra. Die Franse troepe in Kaïro het egter op 22 Junie oorgegee en op 30 Augustus in Alexandrië.
Na die oorgawe van die Franse het 'n dispuut ontstaan ​​oor die lot van Franse argeologiese en wetenskaplike ontdekkings in Egipte. Uiteindelik het kolonel Tomkyns Hilgrove Turner die klip na Brittanje begelei aan boord van 'n Franse fregat L'Egyptienne in Februarie 1802. Op 11 Maart 1802 is dit aan die Vereniging van Oudhede voorgelê. Later is dit na die Britse museum geneem, waar dit sedertdien was. Witgeverfde inskripsies op die artefakstaat "in Egipte deur die Britse leër in 1801 gevang" aan die linkerkant en "aangebied deur koning George III" aan die regterkant.
Ontsluit die kode
Die Rosetta Stone het 'n besondere taalkundige probleem opgelos
Die Rosetta-steen is met drie skrifte geskryf, sodat dit nie net deur die plaaslike bevolking gelees kon word nie, maar ook deur besoekende priesters en regeringsamptenare. Die eerste skrif was Egiptiese hiërogliewe, wat gebruik is vir godsdienstige dokumente en ander belangrike kommunikasies. Die tweede was Demotiese Egiptenaar, wat die algemene skrif van Egipte was. Die derde was Grieks, wat die taal van die hof was.
Die klip vertoon dieselfde Ptolemaïese bevel van 196 B.C.E. in al drie skrifte. Die Griekse skrif van die Rosetta-steen begin: Basileuontos tou neou kai paralabontos en basiliese para tou patros ... (Grieks: Βασιλεύοντος του νέου και παραλαβόντος την βασιλείαν παρά του πατρός…), of "Die nuwe koning, wat die koningskap van sy vader ontvang het ...". (Griekse artabai) per aroura), en opdrag gegee dat standbeelde in tempels opgerig word en dat die bevel gepubliseer moet word in die skryf van die woorde van gode (hiërogliewe), die skryf van die mense (demoties), en die Wynen (Grieks; die woord is met Ionies geken) Taal.
Die drie-klip reeks
Die Hellenistiese Ptolemaïese dinastie, wat Egipte regeer het vanaf 305 vC. tot 30 B.C.E., 'n reeks verordeninge uitgereik in die loop van hul bewind. Die Rosetta-steen is opgeneem in die derde deel van 'n reeks van drie dekrete, die eerste uit Ptolemeus III (die dekreet van Canopus), die tweede uit Ptolemeus IV (die besluit van Memphis (Ptolemeus IV)) en die derde uit Ptolemeus V .
Verskeie eksemplare van die Ptolemaïese verordeninge is in tempelhowe opgerig, soos gespesifiseer in die teks van die verordeninge. Daar is ongeveer twee eksemplare van die klip van Canopus, twee van die Memphis Stele (een onvolmaak) en twee en 'n half kopieë van die teks van die Rosetta-steen, insluitend die Nubayrah Stele en 'n inskripsie van 'n piramidemuur met 'bewerkings', of toneel vervangings, voltooi deur daaropvolgende skrywers.
Die Stele van Nubayrah, wat vroeg in die 1880's gevind is, en die teks wat in die tempel van Philae gegraveer is, bevat dieselfde boodskap as die Rosetta-steen, en is gebruik om die ontbrekende Rosetta-steenlyne te voltooi.
In 1814 het die Britse fisikus en Egiptoloog Thomas Young klaar met die vertaal van die betowerende (demotiese) teks, wat foneties was, maar wat sommige van die antieke hiërogliewe teks bevat. Gedurende die jare 1822-1824 het Jean-François Champollion begin met die publikasie van artikels oor die ontsyfering en het hy bekend geword as die vertaler van die Rosetta-steen. Champollion kon Grieks sowel as Kopties lees en het Young se werk sterk uitgebrei. Hy kon uitvind wat die sewe Demotiese tekens in Kopties was. Op advies van Young het hy na voorbeelde van die kardoes, 'n groep hiërogliewe wat omring is en gewoonlik die name van koninklikes was. Deur dit te vergelyk, kan hulle die teks begin ontsyfer.
Kundiges inspekteer die Rosetta Stone tydens die Internasionale Kongres van Orientaliste van 1874
Champollion het korrek verstaan ​​dat die hiërogliewe nie net ideograwe was nie, maar ook 'n fonetiese voorstelling het. Die name van diegene wat vreemd aan Egipte was, moes foneties uitgespel word, soos moderne Japannees. Hy het hierdie tekens vergelyk soos dit in die Koptiese weergawe gebruik is, en hy kon uitwerk waarvoor hulle gestaan ​​het. Toe begin hy hierdie Demotiese tekens terugspoor na hiërogliewe tekens. Deur uit te werk waarvoor hiërogliewe gestaan ​​het, kon hy opgevoede raaiskote maak oor waarvoor die ander hiërogliewe gestaan ​​het.
In 1858 publiseer die Philomathean Society van die Universiteit van Pennsylvania die eerste volledige Engelse vertaling van die Rosetta Stone. Drie voorgraadse lede, Charles R. Hale, S. Huntington Jones, en Henry Morton, het die vertaling gemaak. Die vertaling het vinnig twee uitgawes uitverkoop en is internasionaal beskou as 'n monumentale wetenskaplike werk. In 1988 het die Britse museum die eer toegeken om die Philomathean Rosetta Stone Report in die geselekteerde bibliografie van die belangrikste werke wat ooit op die Rosetta Stone gepubliseer is, op te neem. Die Philomathean Society vertoon steeds 'n volskaalse klip in die vergaderlokaal aan die Universiteit van Pennsylvania.
Die Rosetta Stone word sedert 1802, met slegs een pouse, vanaf 1917-1919 in die Britse museum uitgestal. Teen die einde van die Eerste Wêreldoorlog, in 1917, toe die museum besorg was oor hewige bomaanval in Londen, het hulle dit na veiligheid gebring saam met ander draagbare, belangrike voorwerpe. Die Rosetta Stone het die volgende twee jaar in 'n stasie op die Post Tube Railway 50 voet ondergronds in Holborn deurgebring.
In Julie 2003 het die Egiptenare die terugkeer van die Rosetta-steen geëis. Dr. Zahi Hawass, sekretaris-generaal van die Supreme Council of Antiquities in Kaïro, het aan die pers gesê: "As die Britte onthou word, as hulle hul reputasie wil herstel, moet hulle vrywillig wees om die Rosetta Stone terug te gee, want dit is die ikoon van ons Egiptiese identiteit. " Na ontvangs van 'n lewensgroot replika van die Rosetta Stone van die Britse museum wat in die nuut-geopen Rashid Nasionale Museum te sien was, onderhandel Hawass vir 'n lening van drie maande met die uiteindelike doel om permanent terug te keer na Egipte . In Desember 2009 het hy voorgestel dat hy sy eis vir die permanente terugkeer van die Rosetta-steen sal laat vaar indien die Britse museum die klip vir drie maande aan Egipte geleen het vir die opening van die Grand Egyptian Museum in Giza in 2013.2
↑ John Ray, Die Rosetta-steen en die wedergeboorte van Antieke Egipte (Harvard University Press, 2007. ISBN 978-0674024939).
↑ 'Rosetta Stone row' sou deur die lening aan Egipte opgelos word '', BBC News, (8 Desember 2009). 13 Junie 2011 herwin.
Budge, E.A. Wallis. Die Rosetta-klip. Mineola, NY: Dover Publications, 1995. ISBN 0486261638
Downs, Jonathan. 'Romancing the Stone.' Geskiedenis Vandag 56(5) (2006): 48-54.
Downs, Jonathan. Ontdekking by Rosetta: The Stone that Unlocked the Mysteries of Ancient Egypt. Skyhorse Publishing, 2008. ISBN 978-1602392717
Parkinson, Richard. Krakekodes: die Rosetta-steen en ontsyfering. Berkeley, CA: Universiteit van Kalifornië, 1999. ISBN 0520222482
Ray, John. Die Rosetta-steen en die wedergeboorte van Antieke Egipte. Cambridge, MA: Harvard University Press, 2007. ISBN 978-0674024939
Solé, Robert, en Valbelle, Dominique. The Rosetta Stone: The Story of the Decoding of Hieroglyphics. New York, NY: Four Walls Eight Windows, 2002. ISBN 1568582269
Alle skakels is op 28 Julie 2019 opgespoor.
Die Rosetta Stone Die Britse Museum
Die Egiptiese regering. Die verhaal van "Beskrywing van Egipte."
Hoë resolusie beeld van die gesig.
Vertaling van die Rosetta-steen uit Die Nyl, aantekeninge vir reisigers in Egipte, deur E. A. Wallis Budge, 9de uitgawe, London, Thos. Cook and Son, 1905, pp 199-211.