Beesreiger (Bubulcus ibis) Voël - Profiel | Beskrywing - Voëlgesinne - 2021
Beesreiger (Bubulcus ibis) Voël - Profiel | Beskrywing
Die veeteil, wetenskaplike naam Bubulcus ibis is 'n kosmopolitiese reiersoort, uit die familie Ardeidae wat in die trope, subtrope en warmgematigde gebiede ontdek is.
Beesreiger (Bubulcus ibis) Voëlprofiel
Dit is die enigste lid van die monotipiese geslag Bubulcus, alhoewel sommige owerhede twee van die subspesies as volle spesies beskou, die westelike en die oostelike beesreier.
Ongeag die ooreenkomste in verekleed met die reiers van die geslag Egretta, word dit ekstra versigtig met die reiers van Ardea geassosieer.
Dit was oorspronklik afkomstig van elemente van Asië, Afrika en Europa, en het vinnig verspreid gegroei en baie van die res van die wêreld in die laaste eeu doeltreffend gekoloniseer.
Dit is 'n wit hen versier met pluimagtige pluime binne die broeiseisoen. Dit maak nes in kolonies, dikwels naby ons watermassa en soms met verskillende waadvoëls. Die nes is 'n platform van stokkies in bosse of struike.
Beesreigers gebruik droër en oop habitatte groter as verskillende reiersoorte. Hul voedingsgebiede bevat seisoenale oorstroomde grasvelde, weidings, landerye, vleilande en rysvlaktes.
Hulle vergesel gewoonlik vee of verskillende massiewe soogdiere, en vang insekte en klein prooi wat deur hierdie diere versteur word. Sommige populasies is migrerend en ander het verspreiding na teling.
Die volwasse beesreiger het min roofdiere, maar voëls of soogdiere kan op hul neste toesak, en kuikens kan ook misplaas word deur honger, kalsiumtekort of versteuring van verskillende massiewe voëls.
Hierdie spesie handhaaf 'n besondere verhouding met beeste, wat strek tot verskillende massiewe weidende soogdiere; 'n breër menslike boerdery is glo 'n belangrike rede vir hul onmiddellike uitgebreide variëteit. Die vee-reier verwyder bosluise en vlieë van die vee en verteer dit.
Dit bevoordeel elke spesie, maar dit is geïmpliseer binne die ontvouing van bosluiskoors.
Die vee-reiger is 'n bonkige reier met 'n vlerkspan van 88-96 cm (35-38 in); Dit is 46-56 cm (18-22 in) lank en weeg 270-512 g (9,5-18,1 oz).
Dit het 'n betreklik vinnige, dik nek, 'n stewige faktuur en 'n gebukkende houding. Die nie-broeiende volwassene het hoofsaaklik wit verekleed, 'n geel faktuur en grysgeel bene.
Gedurende die broeiseisoen ontwikkel volwassenes van die Westerse subspesie oranje-pluimagtige pluime op die bors, en die kroon, en die faktuur, bene en irisse blyk 'n briljante pers te wees vir 'n vinnige interval voordat dit gepaar word.
Die geslagte is vergelykbaar, maar die mannetjie is effens groter en het skaars langer broeipuime as die vroulike; jong voëls het nie gekleurde pluime nie en het 'n swart snawel.
B. i. coromandus verskil van die benoemde subspesie in broeiverekleed wanneer die dofgeel kleur op sy kop tot by die wange en keel strek, en die pluime ekstra goudkleurig is. Hierdie subsoort se faktuur en tarsus is langer algemeen as in B. i. ibis.
B. i. seychellarum is kleiner en kortervlerk as die teenoorgestelde soorte. Dit het wit wange en keel, soos B. i. ibis is die huwelikspluime egter goudkleurig, soos met B. i. coromandus. Mense met abnormale grys, melanistiese vere is aangeteken.
Die posisie van die aigrette se oë laat verbeeldingryke en voorlopige verbeelding toe gedurende die voedingspatroon, en fisiologiese navorsing beveel aan dat die spesie ook in staat kan wees om krepuskulêre of nagtelike oefening te doen.
Hulle is aangepas om op land te soek, en het die vleilandfamilie se buigsaamheid misplaas om presies reg te wees vir ligte breking deur water.
Hierdie spesie bied 'n rustige, keelagtige riekraknaam op die broeikolonie, maar is in enige ander geval grotendeels stil.
Beesreiger Verspreiding en habitat
Die veeteil het een van die vinnige en wye uitbreidings van enige hoendersoort ondergaan.
Dit was aanvanklik inheems aan elemente van Suid-Spanje en Portugal, tropiese en subtropiese Afrika, en vogtige tropiese en subtropiese Asië.
Aan die einde van die 19de eeu het dit sy variëteit na Suid-Afrika begin uitbrei. Die eerste broei in die Kaapprovinsie in 1908.
Beesreiers is in 1877 vir die eerste keer in die Amerikas op die grens van Guyana en Suriname waargeneem en blykbaar deur die Atlantiese Oseaan gevlieg.
Daar word geglo dat die spesie binne die dertigerjare in daardie ruimte gevestig is.  Dit word nou omvattend in Brasilië versprei.
Die spesie het die eerste keer in 1941 in Noord-Amerika aangekom (hierdie vroeëre waarnemings is aanvanklik as ontsnaptes afgemaak), is in 1953 in Florida geteel en het vinnig ontvou en het in 1962 vir die eerste keer in Kanada geteel.
Dit word nou oor die algemeen so ver wes as Kalifornië gesien. Dit is die eerste keer in 1957 in Kuba aangeteken, in 1958 in Costa Rica en in 1963 in Mexiko, hoewel dit heel waarskynlik vroeër as destyds vasgestel is.
In Europa het die spesies tradisioneel in Spanje en Portugal afgeneem, maar in die laaste een van die 20ste eeu het dit weer uitgebrei via die Iberiese Skiereiland, waarna verskillende elemente van Europa begin koloniseer het, Suid-Frankryk in 1958, Noord-Frankryk in 1981, en Italië in 1985.
Teling in die Verenigde Koninkryk is in 2008 vir die eerste keer aangeteken, slegs 12 maande na 'n invloei wat in die vroeëre 12 maande gesien is.
In 2008 is daar boonop berig dat veeteiers die eerste keer in Eire ingetrek het.
Hierdie patroon het voortgeduur en vee-reiers het in die suide van Brittanje 'n hele paar ekstra geword, met toestromings in sommige getalle gedurende die nie-broeiseisoene van 2007/08 en 2016/17.
Hulle het in 2017 nog 'n keer in Brittanje geteel, na 'n toevloei in die vroeëre winter, en dit sou blyk dat hulle daar gevestig was.
In Australië het die kolonisasie in die veertigerjare begin, met die spesies wat hulle in die noorde en ooste van die vasteland gevestig het.
Dit het in die 1960's herhaaldelik na Nieu-Seeland begin gaan. Sedert 1948 is die veeteilaar heeltemal in Israel. Voor 1948 was dit slegs 'n winterkliënt.
Dieet van veeteiers
Die aigrette voed op 'n verskeidenheid prooi, veral goggas, veral sprinkane, krieke, vlieë (volwassenes en maaiers) en motte, benewens spinnekoppe, paddas, akkedisse en erdwurms.
In 'n ongewone geleentheid is hulle opgemerk dat hulle langs die takke van 'n banyanboom soek vir ryp vye.
Die spesies van die veeteiers word gereeld by beeste en verskillende massiewe weidings- en inkopiediere ontdek en vang klein wesens wat deur soogdiere versteur word.
Navorsing het bewys dat die sukses van vee-aigrette baie groter is as daar naby 'n groot dier gesoek word as wanneer dit alleen gevoer word.  As daar met beeste gesoek word, is dit bewys dat dit 3,6 ekstra winsgewend is om prooi te vang as wanneer u alleen voed.
Die doeltreffendheid daarvan is analoog as dit na landboutoerusting volg, maar dit word gedruk om ekstra te beweeg.
In stadstoestande is daar boonop opgemerk dat vee-reiers in die eienaardige omstandighede gekweek word, gelykstaande aan spoorwegstamme. 
Die vee-reiers maak nes in kolonies, wat soms rondom ons liggame ontdek word.
Die kolonies kom dikwels voor in bosveld naby mere of riviere, in moerasse of op klein binnelandse of kus eilande, en word gewoonlik met verskillende vleilandvoëls gedeel, gelykstaande aan reiers, reiers, ibisse en aalscholvers.
Die broeiseisoen wissel in Suid-Asië. Die nes in Noord-Indië begin met die aanvang van moesons in Might.
Die broeiseisoen in Australië is November tot vroeg in Januarie, met een kroos per seisoen.
Die Noord-Amerikaanse broeiseisoen duur van April tot Oktober. Binne die Seychelle is die broeiseisoen van B.i. seychellarum is April tot Oktober. 
Die mannetjie vertoon in 'n boom in die kolonie, gebruik 'n verspreiding van rituele gedrag, gelykstaande aan die skud van 'n takkie en in die hemel wys (sy faktuur word vertikaal opwaarts verhoog), en die paar word drie tot vier dae lank geskud.
'N Splinternuwe maat word in elke seisoen gekies en wanneer die nes mislukking doen. Die nes is 'n klein, onnet platform van stokke in 'n boom of struik wat deur elke pa en ma gebou is.
Stokke word deur die mannetjie versamel en deur die vroulike georganiseer, en die steel van stokke is volop. Die koppelaarmeting kan een tot vyf eiers wees, alhoewel drie of 4 die mees tipiese is.
Die ligte blouwit eiers is ovaalvormig en meet 45 mm × 53 mm (1. Agt in × 2.1 in).  Inkubasie duur ongeveer 23 dae, en elke geslag deel inkubasiepligte.
Die kuikens van die vee-reiers is gedeeltelik bedek met dons tydens uitbroei, maar hulle kan gewoonlik nie self sorg nie; dit blyk dat hulle hul temperatuur op 9-12 dae kan reguleer en is absoluut geveerd in 13-21 dae.
Hulle begin om die nes weg te gaan en om 2 weke te klim, vlug op 30 dae en blyk onpartydig te wees regoor die 45ste dag.
Die vee-aigrette het 'n lae verskeidenheid broeiparasitisme, en sommige situasies is gerapporteer dat vee-aigrette-eiers in die neste van sneeu-reigers en blou reiers gelê is, alhoewel hierdie eiers selde uitbroei.
Daarbenewens is 'n bewys van lae reekse van intraspesifieke broeiparasitisme ontdek, met wyfies wat eiers in die neste van verskillende vee-reiers lê. Sowat 30% van die ekstra paar-samestellings was bekend.
Hierdie spesie vir grootvee is 'n wye verskeidenheid, met 'n geskatte voorkoms van 10.000.000 km2 (3.900.000 vierkante myl) in die wêreld. Sy wêreldinwoners beraam ongeveer 3,8-6,7 miljoen mense. Om hierdie oorsake word die spesie as die minste bekommerd beoordeel.
Die groei en instelling van die spesie oor massiewe reekse het egter daartoe gelei dat dit as 'n indringerspesie geklassifiseer is (alhoewel daar min of geen effek was nie).
Kyk die video: Sparrows (April 2021).
Uitstekende pitta (Pitta superba),
Tanagra-Inca is 'n soort mediumgrootte Suid-Amerikaanse voëls uit die Tanager-familie, waaronder twee soorte wat in Suid-Amerika voorkom.