Dieter Lallinger am 27.07.2019 um 16:00 Uhr in Berlin | TwoTickets.de
Werke von Chopin, Skrjabin, Debussy & Beethoven
Ludwig van Beethoven - Klaviersonate Nr. 21 C-Dur op. 53 ("Waldstein") 2 Maart 2010 – Dinsdag | Oppie plaas
Jammer ek het so lanklaas van my laat hoor – besef nou eers ek het nog nie een keer hierdie jaar geskryf nie. Tyd vlieg ook so vinnig dat ek skaars kan glo ons is alweer in die 3de maand van 2010. Eintlik het ek nie regtig ‘n verskoning nie, behalwe miskien ‘n bietjie luigeit.
Dit gaan nog goed hier. Ons is dankbaar vir die reën wat ons in laas week gekry het – was net mooi ‘n duim oor ‘n tydperk van 3 dae. Ons het nou wel nie so baie reën soos ander plekke in die omgewing gehad nie, maar dit was genoeg om die veld weer ‘n groen skynsel te gee. So ‘n tyd gelede het De Aar amper weggespoel so baie reën het hul gekry. Die duikweg was toe onder die water. Op daardie stadium het hul oor die 5 duim reën gekry waar ons toe net ‘n 3/4 duim gekry het. Een van die huise in die dorp is ook nou die dag deur weerlig getref. Gelukkig is niemand beseer nie, maar dis ongelooflik watter skade die weerlig aangerig het aan die huis.
Ons het ‘n nuwe toevoeging tot ons familie hier op die plaas gekry… ‘n Witkruismuisvoël. Hy was seker so 3 weke oud toe ons hom gekry het. Dit is die fraaiste ou dingetjie met sy lang stert en kuifie op die kop. Hy eet net vrugte en groente. Sy gunsteling is opgekookte pampoen. Ek het nooit besef ‘n mens kan hul aanhou as troeteldiere nie, maar nadat ons hom hier op die agterstoep gekry het, het ek baie op die internet oor hul opgelees. Hy is vreeslik mak en sit graag op my kop of in my hand. Verder dink hy mos ek dra ‘n bril spesiaal sodat hy daaraan kan hang. Ek soek nou net ‘n groter hok vir hom. Hy sit en slaap nie saans op ‘n tak soos ander voëls nie… nee hy hang soos ‘n vlermuis aan die dak van die hok. In die natuur sal hulle sommer in sulke bondels hang (in ‘n boom) met hul pensies teen mekaar om hulle warm te hou deur die nag. Verder is hy mal oor koppie-krap en kennebak-krap. Hy maak eintlik sy ogies toe van lekkerte. Ek het vir hom spesiale pellets en nektar gekoop, maar lyk my nie hy hou daarvan nie. Nou die oggend toe lyk dit eerder vir my of hy in sy nektar gebad het, want sy hele lyfie was taai. Toe moes ek hom maar weer in skoon water bad.
Ons het ook so ‘n tyd gelede vir die eerste keer Rooiwangnaguilkuikens gesien. Ons hoor en sien gereeld die naguiltjies hier om die huis, maar het nog nie voorheen op ‘n “nes” afgekom nie. Mens kan dit amper nie ‘n nes noem nie, want hul sit sommer so op die grond en broei – sonder ‘n takkie of ‘n veertjie om ‘n nessie te maak. Sommer net so op grond, met die klippe net ‘n bietjie weggekrap. Dit lyk net soos twee bruin wattebolle wat op die grond lê… skaars groter as ‘n vuurhoutjie. Met die hoenders gaan dit goed. Die kuikens is al groot en uitgegroei en die hane kraai van vroeg tot laat. Party sukkel nog so ‘n bietjie daarmee, maar hou nie op met oefen nie. Twee van die hane is alreeds pot toe en daar is nog ‘n hele paar wat dieselfde paadjie sal moet loop. Dan is daar ook alweer 4 nuwe kuikens. Ek wou nie eintlik nog laat broei voor ons nie toegeboude hoenderhokke het nie, maar die henne maak hul neste waar ek dit te laat sien. Op die oomblik vermis ek twee henne, wat of êrens sit en broei, of wat ‘n slagoffer van ‘n honger ongedierte was. Oja, ou Basjan het mos nou die dag my mooiste jong hennetjie dood gespeel. Sy was saam met hom in die hok (hul klim gereeld daar in om hul eiers daar te lê en gewoonlik pla die honde hul nie). Ons het haar eers gesien toe sy al klaar dood was, maar sy was nêrens stukkend gebyt nie. Sy was my enigste jong wit hennetjie en ek het nog nie eens ‘n foto van haar geneem nie. Was maar baie ongelukkig daaroor, maar kon ook nie vir Basjan kwaad wees nie. Hy kon immers nie help dat sy in sy hok ingeklim het nie. Nou een aand kort nadat ons gaan lê het, hoor ons die hoenders ‘n vreeslike kabaal opskop. Ons besef toe dat ons nooit die hoenderhok toegemaak het nie. Jaco het uit die bed gevlieg om te gaan kyk wat aangaan. Toe hy by die hok kom was daar ‘n kat in die hoenderhok, maar hy kon nie presies sien watter soort nie. Een van die henne was raak gebyt, maar gelukkig was dit nie fataal nie en het sy dit wonder bo wonder oorleef. Nou maak ons seker dat ons saans die hoenderhok vroeër gaan toemaak. Ons het juis die kat gisteraand weer hier gewaar.
Die honde is almal nog spekvet en gesond. Soos wat hulle kan eiers vreet kan dit ook nie anders nie. Ons sal vir Tiekie op ‘n dieet moet sit want een van die dae gaan haar kort beentjies haar nie meer kan dra nie. Sy val hoekal al klaar so oor haar eie bene – asof haar voorbene onder haar swik. Sy’s nie regtig oorvet nie, seker maar die ouderdom. Ons gaan stap elke aand met die honde en hul geniet die vreeslik. Nou een het ek alleen ‘n entjie met die honde gaan stap – andersens gaan Jaco gewoonlik saam. Dis mos nou juis toe wat hul weer op ‘n likkewaan afkom. Hulle het almal in dieselfde rigting gehardloop, maar ek kon nie sien wat dit is wat hul jaag nie. Later het ek gehoor hoe hulle ‘speel’, maar kon nog nie sien met wat nie. Toe ek eindelik by hulle kom was Basjan en Kiddo besig om tou te trek met die arme likkewaan. Hy was êrens stukkend want daar was effe bloed op Kiddo. Toe Basjan my sien (en hoor) het hy dadelik gelos en huis toe begin hardloop, maar nie Kiddo nie. Nee.. sy het die likkewaan sommer so alleen met haar mond opgetel en om geskud soos ‘n ou slipper. Ek het gedink die likkewaan is dood want hy’t net dood stil daar gelê sonder om ‘n geluid of ‘n beweging te maak. Toe ek by die huis kom en vir Jaco vertel het hy gesê hy dink die likkewaan het net dood gespeel. Die volgende oggend het ons toe gaan kyk of die likkewaan nog daar lê, maar hy was weg. Die honde het hom toe weer uitgesnuffel so ‘n paar meter verder, maar Jaco kon hul gelukkig keer voor hul die arme ding weer beet kon kry. Gelukkig is ‘n likkewaan ‘n taai dier en sal hy die aanval oorleef.
Ounooi loop nog hier in die groot tuin. Sy is wraggies so platvet mens kan maklik ‘n skinkbord op haar rug sit. Sy het nou ‘n tyd lank saam met 4 ramme geloop so ons wag nou in spanning om te sien of ons een van die dae ‘n klein Ounooitjie kan verwag.
Ons het al ons eerste tamaties uit die blomtuin geoes en daar hang nog ‘n paar groenes. Is so lekker om uit jou eie tuin te eet.
So ‘n tydjie gelede het ek bietjie vir Jaco’le in die skaapkraal gehelp. Dit was warm en die son het my taamlik verbrand, maar dit was so lekker. Ek’t gehelp met die tellery, bosluise spuit en het ook die ‘woundsept’ aangespuit as die sterte afgesny word. Dalk sal ek nog later kans sien om self ‘n stertjie af te sny, maar shame… kry hul so jammer. Dit het vir my so lekker gelyk om tussen die skape in te hardloop en een te vang dat ek dit net self moes probeer. Ek het my omtrent disnis gehardloop, maar het darem eindelik ‘n lam aan die agterbeen gevang gekry. Ek was so opgewonde toe ek hom gevang het, dat ek amper vergeet het om vas te klou. Hul skop moes vreeslik om los te kom. Ek sal maar nog eers bietjie gewigte moet oefen voor ek vir ‘n grote probeer kans sien. Ounooi hou niks daarvan as ek haar sommer so aan die agterbeen gryp om net haar skopkrag te voel nie. Teen die einde van die dag was ek seer gebrand, taai en vaal van die stof en my bene was lam en seer, maar mens voel so lekker na so ‘n fisies produktiewe dag. Teen die einde van die dag kon ek sê ek verdien my bad en my bed.
Met my en Jaco gaan dit nog goed. Kan skaars glo ons vier Maandag wat kom ons 2de huweliksherdenking. Ons is steeds baie gelukkig hier. Gisteraand was dit so stunning toe die maan op kom. Dit was net mooi in die tyd wat ons met die honde gaan stap het – sonsonder. ‘n Groot geel “glow in the dark” bal het agter die karoobosse verskyn. Ons moes net vir ‘n oomblik tot stilstand kom om dit en die stilte te bewonder. So ‘n paar weke gelede het my ma en stiefpa vir ‘n naweek by ons kom kuier. Dit was lekker om weer iemand van die Kaap te sien en ons het sommer baie lekker gekuier. Dit was net mooi in die tyd wat Jaco’le die ronde dam hier naby die huis reggemaak het. So op daardie stadium was die dam silwerskoon en kon ons dit ook inwy. Ek glo 2010 gaan ‘n wonderlike, onvergeetlike jaar wees. Ons het al klaar soveel om na uit te sien. My jonste sussie trou in September en my jonger sus het ‘n paar dae gelede uitgevind sy’s swanger en verwag hul baba in Oktober.
Op daardie positiewe noot gaan ek eers afsluit. Laat weet gerus hoe dit met julle gaan! Mag die res van julle week finominaal wees!
← 8 Desember 2009, Dinsdag
16 Maart 2010, Dinsdag →