Slag van Angaur, September 1944: generaal Paul J Mueller - Inligting
Slag van Angaur, September 1944: generaal Paul J Mueller
Generaal -majoor Paul J Mueller, bevelvoerder van die Amerikaanse aanval op Angaur
Slag van Anguar
Slag van Angaur
Die Slag van Angaur was 'n geveg van die Stille Oseaan -veldtog in die Tweede Wêreldoorlog, wat van 17 September 1944 tot 30 September 1944 op die eiland Angaur in die Palau -eilande geveg is.
Angaur is 'n klein vulkaniese eiland, slegs 4,8 km lank, geskei van Peleliu deur 'n seestraat van 9,7 km. 'N Baie klein inheemse bevolking het geleef deur boerdery, visvang en fosfaatmynbou. In die middel van 1944 het die Japannese 1400 troepe op die eiland gehad, onder die algemene bevel van die bevelvoerder van die Palau Sektorgroep, luitenant-generaal Sadae Inoue.
Die swak verdediging van die Palaus en die potensiaal vir die bou van die vliegveld het dit aantreklike doelwitte vir die Amerikaners gemaak na die vang van die Marshall -eilande, maar 'n tekort aan landingsvaartuie het beteken dat die operasies teen die Palaus nie kon begin voordat die Mariana -eilande veilig was nie.
Angaur is die tuiste van die groot slagterrein van die Tweede Wêreldoorlog en daar is baie Amerikaanse en Japannese gevegsrelieke oor die eiland versprei. Van tot 1909 tot 1954 het fosfaatwinning op Anguar plaasgevind, oorspronklik deur Duitsers, toe Japannees en uiteindelik Amerikaners. Angaur is die enigste plek in Mikronesië waar wilde ape afstam van makake wat tydens die Duitse besetting vrygelaat is. So word dit ook Monkey Island genoem.
Die Stamford Historical Society bied aan
Die Slag van Angaur
Die Slag van Angaur is van 17 September tot 30 September 1944 op die eiland Anguar in die Palau -groep gevoer. Paul J. Mueller het die Amerikaanse troepe van die 81ste Infanteriedivisie bevel gegee teen luitenant -generaal Sadao Inoue vir die Japannese, wat
1400 troepe op die eiland. Die veldtog is genoem Operation Stalemate II. Angaur is 'n vulkaniese eiland van drie myl lank, geskei van die naburige eiland Peleliu deur 'n seestraat van ses myl breed. Dit is die mees suidelike van die Palau -eilande, 500 kilometer oos van Mindanao. Die eilande van die Palau -groep was swak verdedig en het goeie potensiaal vir die bou van 'n landingsbaan. 'N Tekort aan landingsvaartuie het die Amerikaanse inval vertraag totdat die Mariana -eilande in die noorde veilig was. Op 11 September begin die bombardement van die eiland deur die USS Tennessee, kruisers en duikbomwerpers van die USS Wasp. Die landing volg op die 17de. Amerikaanse magte het aan die noordoostelike en suidoostelike kus geland, waar hulle myne teëgekom het wat die opgang vertraag het. Na die uiteindelike oorwinning oor die laaste Japannese enklawe deur die 322ste bataljon, het die geveg geëindig. Japannese troepe het ook in grotte ingegrawe. Amerikaanse magte was nie bereid om lewens te spandeer om die grotte te beveilig nie, maar het eenvoudig stootskrapers gebruik om hul ingange te verseël.
Angaur was die basis van die 494ste bomgroep, 7de lugmag met vier eskaders van Liberator B-24's (864ste, 865ste, 866ste en 867ste bomskader). Hulle het in November 1944 met missies begin vlieg.
Die Amerikaanse magte het 260 dood, 1354 gewondes en 940 ongeskik weens 'n ongeluk of siekte opgedoen. Die Japannese het 1338 vermoor en 59 gevange geneem.
Jack Palmer Slag van Angaur
Stille Oseaan en aangrensende teaters 1943 (kaart)
Stal foto's uit
Vergete verhale in Amerikaanse geskiedenis: die slag van Peleliu
Dit is die eerste in 'n reeks plasings wat ons bel Vergete verhale in Amerikaanse geskiedenis. Dit sal gebeure, mense, idees en plekke uit ons geskiedenis uitwys waarvan u moontlik nie weet nie, verhale wat aspekte van die geskiedenis wat u reeds leer, belig. Ons hoop dat hulle u begrip van ons geskiedenis sal verdiep en u sal help om meer opsies by u lesse te voeg.
Die Slag van Peleliu
Op 15 September 1944, na 'n paar dae van swaar vloot- en lugbombardemente, het Amerikaners van die 1st Marine Division - 'n veteraan -eenheid wat met onderskeiding by Guadalcanal geveg het, geland op die strande van Peleliu, 'n klein eiland aan die suidelike punt van die Palau -ketting. Palau lê noord van Nieu -Guinee en die oostelike kus van die Filippyne, en was die tuiste van 'n landingsbaan en verdediging vir meer as 11.000 Japannese troepe.
Generaal Douglas MacArthur, wat sy ligging en die vliegveld opgemerk het, beweer dat die Japanse garnisoen daar vernietig moet word voor sy beplande inval in die Filippyne, wat in Oktober 1944 sou plaasvind. – wat geglo het dat die eiland geïsoleer kan word met lugaanvalle en skepe, en dat die mariniers die Filippyne beter kan binneval - MacArthur het admiraal Chester Nimitz oortuig dat die operasie noodsaaklik is. Die 1ste Mariene Afdeling sou op die eiland beland na 'n gebruiklike dae lange bombardementfase, en generaal William Rupertus, bevelvoerder van die 1ste Mariene Afdeling, verseker beide sy troepe en sy meerdere dat die eiland in 'n kort tydjie in Amerikaanse hande sou wees paar dae. Die weermag se 81ste infanteriedivisie sou bystaan ​​om die mariniers by te staan ​​indien nodig, hoewel Rupertus die weermag afwys en nie sy vertroue verborge maak dat sy mariniers die taak alleen sou doen nie.
Peleliu pas skoon in die konteks van Amerika se "Island Hopping" -veldtog. Dit was 'n klein eiland omring deur koraalriwwe en bedek met digte plantegroei. Dit was meestal plat, of so blyk dit uit die paar lugfoto's en ou kaarte, en die Japannese garnisoen daar kan deur die Amerikaanse vloot afgesny word van ondersteuning en herverskaffing. Wat Amerikaanse beplanners egter nie geweet het nie, sal 'n groot aantal probleme veroorsaak sodra die mariniers die strande tref. Rupertus se "twee tot drie dae" sou maande word, en sy manne sou die hoogste slagoffers onder 'n mariene afdeling van die oorlog kry. Ten volle 'n derde van die mariniers wat gepleeg is, is dood, gewond of as vermis gelys.
Hoe kon die inval so verkeerd geloop het? Sedert Guadalcanal het Amerikaners hul amfibiese landingstaktieke vervolmaak. Ondanks die stywe Japannese weerstand, het invalle op die eiland byna roetine geword in die ontwikkeling en oplossing teen die somer van 1944. Nou, by Peleliu, reageer die Japannese verdedigers nie soos tydens vorige amfibiese aanvalle nie.
Die Japannese verdedigingstaktiek het verander. In plaas daarvan om die Amerikaners op die strande te ontmoet en hulle te probeer oorweldig met golwe van 'banzai' -aanklagte, het die Japannese besluit om 'n langer geveg te voer, wat meer slagoffers veroorsaak en moontlik die Amerikaanse opmars na hul tuiseilande afgestomp het. Kortom, die Japannese het hul verdedigingsmodel herkalibreer en myle tonnels in die berge op Peleliu gegrawe - terreine wat deur digte blare versteek was en onbekend was aan Amerikaanse magte. In plaas daarvan om die strande te verdedig, sou hulle dit afstaan ​​aan die mariniers, wat een keer aan wal sou blootgestel word aan kwynende, volgehoue ​​aanvalle van verborge bunkers, tenks, infanterie en honderde mortiere en gewere wat in 'n heuningkoek van grotte versteek was wat uitkyk oor die strande en die vliegveld . In plaas daarvan om die Amerikaners te probeer keer om 'n vastrapplek op die eiland te kry, het die Japannese probeer om die mariniers vas te gryp, nadat hulle geland het, en geweier om hulle te laat gaan, en 'n situasie te skep waarin die enigste manier 'vorentoe' sou wees om voort te gaan veg, terwyl hulle mettertyd baie troepe verloor. Die Japannese het aanvaar dat hulle hierdie eilande sou verloor, maar hulle sou dit nie doen voordat hulle 'n vreeslike prys van die Amerikaanse indringers geëis het nie.
Toe die 1ste Mariene Afdeling dus land, in plaas daarvan om die eiland binne enkele dae te verower, ontdek hulle ruwe terrein bo alles wat hulle verwag het, 'n vyand wat skaars benadeel is deur die vloot- en lugaanvalle voor die inval, en 'n nuwe en onverwagte verdediging beplan.
Die geveg by Peleliu is einde November 1944 amptelik verklaar, alhoewel Amerikaanse troepe tot in 1945 steeds ongevalle ondervind het, aangesien Japannese verdedigers, wat in grotte versteek was, geweier het om oor te gee. Die operasie, wat iets soos die oorlogsoorlog in die Eerste Wêreldoorlog in die trope geword het, is vinnig oorskadu deur die Amerikaanse inval in die Filippyne, en MacArthur se dramatiese "terugkeer" daar. In Europa het die aandag gefokus op die mislukte lugaanval in September in Holland, en dan die vertraagde operasies namate die weer draai. Ondanks die ernstige gewonding van die 1ste Mariene Afdeling, wat eers in April 1945 weer gereed was vir die geveg, en beduidende ongevalle vir die weermag se 81ste Infanteriedivisie veroorsaak het, het Peleliu feitlik uit nuusdekking verdwyn. Die meeste studente in die geskiedenis - toevallig of andersins - weet min daarvan.
Wat maak dit dan die moeite werd om te studeer? Peleliu is die moeite werd om minder te oorweeg vir wat Amerikaanse magte daar gedoen het en meer as gevolg van wat Amerikaanse magte later in reaksie daarop gedoen het. Die invalle van beide Iwo Jima en Okinawa-groter, strategies belangriker en meer bekend-is beplan op grond van die lesse wat by Peleliu geleer is, en die bewustheid van die verskuiwing in die Japannese taktiek. Amerikaanse ervarings by Iwo Jima is ontleed en gebruik om die invalplanne vir Okinawa aan te pas. Peleliu het in elk geval Amerikaanse beplanners aangemoedig om hul modelle te besoek, wat waarskynlik bygedra het tot meer suksesvolle operasies.
Tog kan u Peleliu ondersoek na die impak wat dit op sy veterane gehad het. Verskeie uitstekende gevegsherinneringe vertel wat daar gebeur het. Eugene Sledge was 'n mariene infanteris op Peleliu en Okinawa, en skryf: Met die ou ras , "'N eerlike, diep persoonlike weergawe van sy ervaring in die oorlog in die Stille Oseaan. Sledge het chemie op universiteitsvlak onderrig en sy boek later in sy lewe geskryf. " Broederskap van helde , "Deur Bill Sloan, is 'n wonderlike verhaal en ontleding van die geveg, vanuit 'n meer tradisionele historiese perspektief, hoewel met 'n menigte persoonlike verslae. " Cowboy Down: 'n WWII Marine Fighter Pilot's Story , Deur Glenn "Bud" Daniel, vertel van die geveg vanuit die perspektief van 'n jong vegvlieënier wie se eerste gevegservaring op Peleliu was, en wat sy eenheidsbevelvoerder - en Marine Ace van Guadalcanal - uit die lug sou sien skiet langs hom. Osprey Publishing 's "Peleliu 1944: The Forgotten Corner of Hell" is ook 'n goeie, kort verhaal van die veldtog.
Dienslede in die Stille Oseaan het 'n wrede en intense ervaring beleef. Diegene wat op die grond geveg het, het die ergste daarvan gesien. Alhoewel die Slag van Peleliu byna vergeet is in die hoofstroomgeskiedenis, het ons ons militêre belangrike lesse oor oorlogsgeveg geleer. Eerstehandse verslae van die geveg toon hoe dit was vir die 'Grootste Generasie' om die las te dra. As u op soek is na 'n nuwe insig in die Tweede Wêreldoorlog - 'n bietjie buite die pad, maar tog belangrik - is die Slag van Peleliu u aandag werd.
Lesse van Peleliu
Die Slag van Peleliu het gelei tot die hoogste slagoffersyfer van enige amfibiese aanval in die Amerikaanse militêre geskiedenis: Van die ongeveer 28 000 mariniers en infanterietroepe wat betrokke was, het 40 persent van die mariniers en soldate wat vir die eiland geveg het, gesterf of gewond, altesaam ongeveer 9 800 mans (1 800 dood in aksie en 8 000 gewondes). Die hoë koste van die geveg word later toegeskryf aan verskeie faktore, waaronder tipiese geallieerde oorvertroue in die doeltreffendheid van die voorafbomende vlootbomaanval, 'n swak begrip van Peleliu se unieke terrein en te veel selfvertroue van die bevelvoerders van die see, wat geweier het om erken hul behoefte aan ondersteuning vroeër by Bloody Nose Ridge.
Peleliu vasgevang, maar die geveg gaan aan
Die mariniers en die weermag het Peleliu beheer, maar die Japannese was nog lank nie klaar nie. Japannese troepe het steeds die Umurbrogol Pocket, die komplekse grot en rotsvesting, wat ideaal was vir 'n fanatiese en selfmoordverdediging, gehou. Mariene infanterie-, pantser- en artillerie -eenhede het die sak gehamer tot 15 Oktober, toe hulle deur die weermag -eenhede uit die 81ste afdeling verlig is. Hierdie troepe het 'n uitmergelende en woeste veld-tot-erf stryd deur die kronkelende heuwels gevoer, waarvan die suidelike hange die naam "Bloody Nose " gekry het.
Om die Japannese uit hul grense te verdryf, is nuwe aanstootlike seige tegnieke ingestel, insluitend napalm wat deur die lug laat val is, vlamwerpers wat op tenks en Amtracs gemonteer is, en brandstofolie wat in die grotte ingepomp word, gevolg deur fosforgranate om die olie aan te steek. Sandsakke is gebruik om klein versterkings ("sand vosgate ") te bou wat vorentoe gedruk is om skerpskutters te frustreer totdat hul posisie oorweldig kan word. 'N Petrolpypleiding is van 'n tenkwa na pomppompe geloop om honderde voet voor in Japannese verdedigingsgebiede te gooi. Klein pakkies -haubits is gebruik om leeg in Japannese grotte en pilbakke af te vuur.
Terwyl die weermag die Peleliu -verdediging verlaag het, het die Amerikaanse vloot patrollies gehou om te voorkom dat Japannese versterkings die eiland van garnisoene in die noordelike Pelaus bereik. 'N Tifoon in die eerste week van November het die rit vertraag, maar daarna het die weermag die laaste Japannese bron van vars water op die eiland gevang. Op 27 November is die sak skoongemaak en Peleliu is ná 74 dae veilig verklaar.
Die stryd om Peleliu en Angaur het die mariene en weermag -eenhede in 'n van die moeilikste gevegte van die hele oorlog geplaas vir 'n klein gebied van twyfelagtige waarde. Twee en 'n half maande se geveg op Peleliu en Angaur het 1,252 mariniers gedood en 5,274 gewond, terwyl die weermag 542 dood en 2,736 gewond is. Agt mariniers het die Erepenning ontvang vir aksies op Peleliu. Byna al die Japannese verdedigers is dood, met slegs 302 gevange geneem.
Bombardement van Angaur deur die slagskip Tennessee, vier kruisers en veertig Douglas SBD Dauntless duikbomwerpers van die vliegdekskip Wesp : 68 begin op 11 September 1944. Ses dae later op 17 September land die Amerikaanse 81ste Infanteriedivisie - onder bevel van generaal -majoor Paul J. Mueller - aan die noordoostelike en suidoostelike kus. : 67–68 Beide RCT's is gedurende die nag teenaanval. : 69 Beide RCT's het die volgende dag gekoppel. : 69 Teen die einde van die derde dag, 19 September, was die belangrikste gebied van Japannese verset noordoos rondom Romauldo Hill, sodat die 323ste RCT na Ulithi gestuur is. : 70
Weerstand het verstewig toe die Amerikaners vorder op "the Bowl", 'n heuwel naby die Salome -meer in die noordweste van die eiland waar die Japanners hul laaste standpunt wou neem, nadat die res van die stad Angaur en Saipan ingeneem is. : 61 Daar was nog 'n klein posisie waar die Japannese ongeveer 400 soldate in 'n verdediging op die suidoostelike hoek van die eiland, rondom Beach Green, gehad het, wat op 20 September  geneutraliseer is: 70 na 2 dae van harde gevegte en ongeveer 300 Amerikaanse slagoffers.
Vanaf 20 September val die 322ste Infanterieregiment herhaaldelik op die Kom, maar die 750 verdedigers het hulle met artillerie, mortiere, granate en masjiengewere afgeweer. Geleidelik het honger, dors en Amerikaanse skulpvuur en bombardemente die tol geëis van die Japannese, en teen 25 September het die Amerikaners die kom binnegedring. In plaas daarvan om te veg vir die besit van die grotte, het hulle stootskrapers gebruik om die ingange te verseël. Teen 30 September word gesê dat die eiland veilig is, hoewel die Japannese nog ongeveer 300 soldate in die Bowl en omliggende gebiede gehad het wat amper vier weke lank gehou het. : 70 Teen die einde van die eerste week van Oktober, 1944, het die uitgerekte konflik ontaard in geringe patrollie-optrede met sluipery, hinderlaag en uitgebreide booby-vang wat deur beide kante gebruik is. 
Die verdedigingsbevelvoerder van die eiland, majoor Goto, is op 19 Oktober  vermoor om die besit van 'n grot te behou. : 70–71 Die laaste dag van gevegte was 22 Oktober met 'n totaal van 36 dae se geveg en die Japannese weerstand uit hul grotte met plofstof, tenks, artillerie en vlammenwerpers. Die 81 infanteriedivisie het uiteindelik die hele Angaur meegeneem, al het hulle meer slagoffers gely as wat hulle aangerig het. : 71
Die inval van Angaur
Op 17 September 1944 het die 3de Amfibiese Groep die 322ste en 321ste Regimentele Gevegspanne van die Amerikaanse 81ste Infanterie "" Wildcat "-afdeling op die eiland Angaur geland om die fosfaataanleg en die vliegveld te beveilig en te voorkom dat Japannese artillerie Peleliu beskiet. Teen die 22ste, en na hewige gevegte, het die twee RCT's die Japannese verdedigers na die noordwestelike hoek van die eiland gedwing, maar toe begin die geveg ernstig.
Die noordwestelike hoek van Angaur is oorheers deur Romauldo Hill, maar dit kon nie effektief benader word sonder om deur die pynlike terrein van 'n groot steengroef daaronder te gaan nie, deur die Wildcats 'The Bowl' genoem. Verder het die kom slegs een ingang, wat hulle vinnig 'The Bloody Gulch' genoem het. Met die Japannese wat skulpe gooi na die Seabees wat die vliegveld bou, moes al drie geneem word.
Die 322ste RCT het die Bloody Gulch beveilig ná drie woedende en duur frontaanvalle, wat almal die aanleg van 'n pad vir tenks en stootskrapers sou dek. Toe die ingang veilig was, het die gevegte vir The Bowl en The Hill 'n ander benadering aangeneem. Die Japannese is ingegrawe soos op Peleliu, maar die terrein het beteken dat slegs een RCT op 'n slag kon veg. Die beperkte troepe moes anders gebruik word.
Die 322ste RCT het besluit om die Japannese te begrawe.
Toe 'n tonnel- of bunkeringang ontdek is, het die Wildcats dit beslag gelê. Hulle het dit dan met rookpotte en napalm van die vliegveld ingepak en met 'n stootskraper verseël. Dit word dan aangesteek en waar die rook en hoesende Japannese elders op die heuwel of in die bak verskyn, is die proses herhaal. Na 'n paar dae val die Japannese sterk teenaanval toe hulle die benadering van 'n stootskraper hoor of voel. Die laaste gat is 'n maand gevul en 1 614 ongevalle later, op 23 Oktober.
Die 322ste moes Angaur self beveilig omdat die ander RCT's elders nodig was. Op 26 September 1944 laai die 323ste RCT op die USS Storm King en word noordwaarts gestuur om die Ulithi -atol te beveilig, sodat MacArthur 'n diepwatermeer naby gehad het vir sy inval in die Filippynse eiland Leyte. Die res van die 321ste is op 23 September van Angaur afgehaal, sodat hulle gestuur kan word om die eerste mariene afdeling op Peleliu te help. Teen 27 September was die 321ste besig om te veg vir Bloody Nose Ridge. Die stryd sou uiteindelik al drie RCT's van die 81ste Wildcat -afdeling verteer.
Slag van Angaur, September 1944 - Geskiedenis
In die vroeë oggendure van 15 September 1944, die amptelike begin van die twee maande lange Slag van Peleliu, het 'n kragtige vloot van Amerikaanse vlootskepe sy gewere op 'n klein koraal-eiland in die Palau-ketting opgelei. Die skepe het die slagskepe ingesluit Pennsylvania, Maryland, Mississippi, Tennessee, en Idaho, ondersteun deur 'n magdom swaar en ligte kruisers. Toe H-uur aankom, het die gewere losgebrand, terwyl hul snuiters baie rook en vlamme uitspuit, en die donderende geluid was so groot dat 'n man bo-op sy longe moes skree om gehoor te word.
Sommige van die mans het hul gesigte verdoof vir 'n oerwoud -kamoeflering, en die oorlogskorrespondent Tom Lea het onthou dat hy 'n geverfde vegter met 'n grimmige vasberadenheid oor 'n geweer sien kyk het, "sy groot hande ... in die laaste oomblikke voordat die harde senings opstaan ​​om dood te maak. "
Net voor ons word Peleliu deur 'n bestendige reën van skulpe geteister. Vlamme skiet hoog in die lug met elke ontploffende oor-ontploffing, en dik rookspoelers styg om 'n polsende swart gordyn te vorm wat die strande soos 'n donker kleed omhul. Die naderende mariniers kon hoop dat die Japanse verdedigers uitgewis is deur die intensiteit van die bombardement. Dit was immers die derde opeenvolgende dag van beskieting, en die Japanners het nie met hul eie gewere geantwoord nie.
Maar sulke hoop was veels te besielend. Binnekort het die Japannese artillerie met 'n wraak op die naderende landingsvaartuig oopgegaan, die nabye gemis wat gekenmerk is deur hoë watergeisers. Dit was die eerste wenk dat Peleliu dalk nie die relatiewe uitstappie is wat sommige bevelvoerders voorspel het nie. Die Slag van Peleliu sou 'n moeilike moer wees om te kraak, en sommige het dit later die moeilikste veldtog van die Pacific Theatre genoem.
Peleliu is 'n klein eiland van ongeveer ses myl lank en twee myl breed en het iets soos 'n kreefklou. Dit is deel van die Palau -ketting, wat die westelikste "stert" van die Caroline -argipel vorm. Trouens, Peleliu was een van die kleiner eilande van Palau, maar sy vliegveld het dit 'n enorme strategiese belangrikheid gegee - of so het dit aan die begin van 1944 gelyk.
Die Slag van Peleliu het 'n kodenaam Stalemate II gekry, 'n naam wat agterna ironies lyk, omdat die veldtog aanvanklik met relatiewe optimisme beskou is. Die belangrikste taak om die eiland te beveilig, is gegee aan die 1st Marine Division, 'n grootliks veteraan -eenheid wat in Guadalcanal en New Britain opgetree het. Die 1ste Mariene Afdeling het bestaan ​​uit die 1ste, 5de en 7de Mariene Regimente (infanterie) en die 11de Marines (artillerie -ondersteuning).
Generaal -majoor William Rupertus, bevelvoerder van die 1st Marine Division, was optimisties oor die komende veldtog en vertrou dat sy mariniers die eiland binne 'n paar dae kan beveilig. Hy was 'n ou-leerskool en was deurdrenk van die korps-tradisie en baie territoriaal wat ander takke van die weermag betref. Hy wou eerlikwaar geen deel van die 81ste hê nie, sodat die weermag nie die glorie van die mariniers sou steel nie.
Die mariniers is meegedeel dat hulle die vyand kort sal werk. Die eerste mariene afdeling sou immers 'n versterkte een wees, groter as die meeste. Tog het 'n paar offisiere twyfel, twyfel wat nie deur die heersende optimisme rondom die hoofkwartier verdwyn is nie. Die duimreël, gebore uit lang en bloedige ervaring, was van mening dat 'n suksesvolle amfibiese inval die vyand met drie tot een moet oorskry. Op papier sou die afdeling ongeveer 28 000 of so wees, terwyl die vyandgetalle ongeveer 10 000 by Peleliu was.
Intussen was die Japannese nog lank nie ledig nie. Trouens, Peleliu sou die bewysgrond wees vir 'n groot verandering in die Japannese taktiek. In die vroeë maande van die Stille Oseaanoorlog het die Japannese weermag 'n ywer gehad wat dikwels fanaties geword het. Bushido - die manier van die kryger - was die ideaal, 'n verpersoonliking van die samoerai -gees van ouds. Verwoede nasionalisme wat deur skril propaganda gevoer word, het Japannese soldate met minagting na die Amerikaanse "rooikop-barbare" laat kyk.
In die eerste jare van die oorlog was dit gebruiklik dat Japannese troepe elke sentimeter grond betwis. Samurai-swaarde waai, Japannese offisiere sou banzai-aanvalle deur mense-golf lei, net om dit deur masjiengewere, gewere, artillerie en mortiere af te sny. Dit het gou selfs vir die mees tradisiegebonde Japanners duidelik geword dat die ou aannames verander moes word. Die samoerai -gees kon nie die vyand se moderne wapens oorkom nie.
Tojo bepleit wat later bekend gestaan ​​het fukkaku taktiek. Dit was 'n uitputtingsoorlog wat die Amerikaners ten duurste in bloed en skat sou laat betaal vir elke posisie wat hulle verkry het. Die Japannese sou natuurlike kenmerke tot hul voordeel gebruik deur pilskaste en bunkers te bou te midde van koraalriwwe en rotsuitstortings. Hulle sou ook van natuurlike grotte gebruik maak en dit vergroot om honderde soldate te beskerm.
Peleliu was deel van die Absolute Defense Zone, letterlik 'n laaste beskermende kordon wat die Japannese Eilande bewaak het. Tojo het gehoop dat die Verenigde State geen maag sou hê vir 'n lang, uitgerekte wedstryd nie. Wit gebloei, sou die Amerikaners gretig wees om na die onderhandelingstafel te kom. Hulle kan selfs toegee aan Japan se wrede verowering van China en Suidoos -Asië.
Tydens die opskudding in die Slag van Peleliu het Amerikaanse mariniers die Japannese soldate wat 'n sterkpunt beman het, geblaas. Die natuurlike grotte van die eiland is dikwels versterk en het die Amerikaanse opmars tot 'n kruip verminder.
Rekeninge verskil effens, maar kolonel Nakagawa sou na verwagting ongeveer 10 000 verdedigers onder sy bevel hê. Nakagawa probably placed greatest reliance on the men he knew best, his own 2nd Infantry Regiment (Reinforced). The 2nd Regiment had fought in China, and its the noncommissioned officers, always the backbone of any army, were tough and experienced. There were also naval personnel and some Korean construction workers.
The 1st Marines ran into trouble almost immediately. A Japanese 47mm shell scored a direct hit on Colonel Puller's LVT, nearly killing him. Another Japanese shell wiped out his entire communications section, hampering his command capabilities. Erger was om te kom.