Redakteursbrief: Wat is ‘n huis sonder ‘n moeder?Susan Lombaard Foto: Burger Meyer, Maroela Media Nog voor ek besef het dis Sondag Moedersdag, het ek besluit dis tyd om ŉ slag oor my ma te skryf. Sy sal waarskynlik die eerste een wees wat hierdie redakteursbrief lees. Ek was een keer op laerskool op ŉ skooluitstappie. Dit was ŉ tyd toe ons gesin dit nie breed gehad het nie. Om my het my maats padkos-pakkies oopgemaak wat hulle ma’s vir hulle ingepak het: ham-en-kaastoebroodjies, pakkies aartappelskyfies, stafies sjokolade, boksies vrugtesappies. Ek het uitgestel om my kosblikkie uit te haal, want ek het geweet dis waarskynlik ŉ eenvoudige toebroodjie met appelkooskonfyt en ŉ botteltjie aanmaakkoeldrank. Toe ek dit uiteindelik oopmaak, was dit inderdaad dít, maar met ŉ teksvers-boekmerkie van my ma af bo-op die toebroodjie: “Vind jou vreugde in die Here, en Hy sal jou gee wat jou hart begeer.” Die toebroodjie was heerlik. Ek kan baie sulke stories vertel. Ek onthou hoe my ma laataand tuisgemaakte malvalekkers met klapper gemaak het om geld te spaar vir my musiekeksamens en skoolklere. Hoe sy aan die einde van die maand by die kombuistafel gesit en die spyskaart vir die hele maand beplan het, sodat sy presies kon uitwerk hoeveel van wat om te koop sodat ons nie mors nie. Ek onthou hoe sy elke ete met liefde gekook het, en dat daar altyd genoeg was, maar nooit te veel nie. Ek weet waarskynlik nie eers van die kere wat sy vir haarself skraps ingeskep het sodat ons ŉ tweede skeppie kan kry nie. Ek onthou haar deurgeloopte skoene en die rokkies wat sy oor en oor gedra het, want sy het altyd heel laaste vir haarself gesorg. Vandag nog doen sy dit, al hoef sy nie: Voor sy vir haarself iets koop, dink sy of daar iemand anders in haar lewe is wat iets nodig het. En daardie “iemand anders” sluit nie net haar gesin en familie in nie – dit sluit ook die buurvrou, die tannie met Alzheimersiekte in haar Bybelstudie-groepie, die dominee, die karoppasser by Spar wat altyd haar pakkies dra of die sendeling in Indië wat sy ondersteun in. Wanneer sy deur die lysie is, bly daar selde ŉ bederfie vir haarself oor. Wanneer sy iets present kry, is die kans goed dat sy dit gaan weggee. As sy ŉ ekstra tydjie het, gaan sy dit waarskynlik gebruik om koekies te bak of ŉ nuwe speletjie te beplan vir wanneer die kleinkinders kom kuier. Die afgelope paar jaar is ek bevoorreg om my pa en ma om die hoek van ons af te hê. Ons kinders sien hulle amper elke dag. Wanneer ek daar kom, vind ek haar dikwels op haar moeë knieë langs die koffietafeltjie in die sitkamer, besig om saam met die kleinkinders ŉ bordspeletjie te speel. As sy by ons kuier en die kinders raak skielik stil, is hulle waarskynlik knus saam met haar op die bank, besig om ŉ storie te lees. As ons verbeeldingryke jongste op ŉ fantasievlug gaan, vlieg ouma saam. As ons meisiekind wil koekies bak, haal ouma bestanddele uit en kyk anderpad as sy die kombuis op sy kop keer. Maar as ek aan my ma dink en net een prentjie van haar in my kop moet oproep wat presies sê wie sy is, dink ek aan haar op haar knieë langs die bed, met haar Bybel oop voor haar en haar gebedslysie langsaan. Deesdae wil die ou knieë nie meer saamspeel nie, maar in haar hart kniel sy en bid met dieselfde ootmoed en toewyding. As ek bekommerd is oor iets, bid sy. As die kinders ŉ toets skryf, bid sy. As ons ver met vakansie ry, bid sy. As my man lang ure werk, bid sy. Haar gebedsboekie is voos geblaai. Ek vermoed ŉ legioen engele staan elke oggend gereed om uitgestuur te word wanneer my ma met haar Bybelstudie begin. Die grootste kompliment vir my sal wees as my kinders my eendag onthou soos ek my ma sal onthou. Mag jy ook hierdie Moedersdag so geseënd wees om so ŉ ma te hê, of so ŉ ma te wees. Groetnis Susan Lombaard Redakteur: Maroela Media