Iris II SwStr - Artikels - 2022
Iris II SwStr - Geskiedenis
(SwStr: t.159; 1.87 '; b 19'; dr.9 '; s.10k. Epl.34; a. 2 20-par P. r.)
Die tweede Iris is gebou as Willet Rowe in Brooklyn, NY, in 1863 en is deur die vloot in New York City gekoop van bv. w. Copeland 16 Oktober van daardie jaar. Sy was toegerus as 'n gewapende sleepboot en het op 2 November uit New York gevaar om by die South Atlantic Blockading Squadron by Charleston aan te sluit. Sy neem stasie in die kroeg in Charleston, waar sy gedurende die grootste deel van die oorlog getrou gedien het.
Iris het saam met Nipsic na die Noord -Edistorivier 8 Februnry 1864 gestoom om 'n verkenning wat deur die weermag onderneem is, te ondersteun om die suidelike troepe in die Charleston -gebied te verhinder om na Florida te verhuis vir optrede teen brigadier -generaal Truman Seymour. 'N Week later was sy terug by haar ou stasie in die kroeg.
Op 12 Desember verhuis Iris na die Savannah -rivier om by te staan ​​om generaal WT Sherman te ondersteun aan die einde van sy opmars deur Georgië na die see, waar hy verseker was van voorrade en 'n veilige werksbasis agter die groot gewere van die vloot. Van Savannah af vaar sy na Port Royal vir herstelwerk, en arriveer op 1 Januarie 1865.
Iris het betyds in Februarie teruggekeer om deel te neem aan die ekspedisie na Bull's Bay, wat die konfederale troepe van generaal Sherman se pad afgewyk het, terwyl hy noordwaarts naby die see marsjeer en gereed was om, indien nodig, onder beskerming van die see terug te keer. Die gesamentlike magte het Oharleston vertrek Paaie die nag van 11 Februarie en het Bull's Bay binnegegaan voor dagbreek die volgende oggend. Die Union -skepe het op 13 Februarie vyandelike forte by Andersonville aangegaan, maar die Confedernte -posisies was te sterk om te dra. Die volgende twee dae is bestee aan die verkenning van die moeraslande in die omgewing op soek na 'n roete wat die Noordelike vaartuie in staat sou stel om Andersonville van agter af te nader. In die nag van 16 Februarie is 'n gang gevind wat Iris en ander skepe in staat gestel het om troepe agter die vesting te laat land, wat gou geval het. Hierdie afleidingsbeweging was een van die faktore wat die Konfederasie genoop het om Charleston te ontruim waar die oorlog vier jaar gelede begin het, met die vuur op Fort Sumter.
Irid het tot 28 April in Charleston gebly toe sy saam met agt ander skepe na die kus van Florida geseil het om Jefferson Davis en sy kabinet te onderskep in hul stryd om politieke asiel in Kuba. Nadat sy verneem het dat Davis in Irwinville gevange geneem is, keer sy terug na Charleston, waar sy gebly het totdat sy noordwaarts met admiraal Dahlgren in Pawnee 17 Junie gevaar het.
Sy het op 15 Julie 1865 by Washington Navy Yard uit diens gestel en is op 18 Oktober 1865 na die ministerie van finansies oorgeplaas vir die vuurtoring.
Status: steeds in produksie
Meganismes: Jack en Countermarch
Skagte: 4, 8
Weefwydtes: 22 ", 36"
Kenmerke: Beide voor- en agterbalkvou vir opberging, maklik opgegradeerde weergawes van '4 -as nou, 4 -as later', sowel as 'n weergawe van 8 -as met trappe van die agterste skarnier en stabilisatorpote van die agterste balk. Die meeste Artisats het 'n weefwydte van 36 duim, maar vir 'n kort tydjie is 'n 22 duim weergawe ook gemaak.
Geskatte ouderdom: verskyn in 1968 vir die eerste keer as 'n weefstoel met vier skagte met 'n ingeboude bank en in 1969 sonder die bank weer bekendgestel as die "Artisat IV" sonder die bank. Teen 1976 is dit net die "Artisat" genoem. Die 22 duim weergawe is 'n geruime tyd na 1969 tot 1975 gemaak.
Ons glo dat Leclerc iewers omstreeks 1976 verander het van die gebruik van vertikale metaalstawe aan elke kant van die kasteel as asgidse na die huidige nylonpenne (sien foto's hier). In 1982 is 'n opgraderingsstel om 'n 4 -as in 'n 8 -as -weefstoel te verander deur 'n ander kasteel met vier skagte vas te maak vrygestel.
Soms omstreeks 1997 glo ons dat die 8 -as -weergawe van die Artisat met die enkelstuk van die kasteel vrygestel is, tesame met 'n Countermarch -weergawe wat in 2001 gestaak is toe 'n Back Hinge Treadle -weergawe bekendgestel is.
Status: Vervang deur die koloniale I
Meganismes: Jack of teenwicht
Weefwydtes: 45 ", 60"
Kenmerke: Klitser kan ingestel word vir oor- of onderhandse werking, raam bymekaar gehou met hout "sleutels", rugbalk voue vir opberging, maklik omskakelbaar van teenwicht na domkrag en van 4 as tot 8 skagweefstoel.
Geskatte ouderdom: In 1976 ingevoer en tot 1981 gemaak totdat dit deur die koloniale I. vervang is.
Status: Vervang deur die Colonial v2
Skagte: 4, 8, 12
Weefwydtes: 36 "(slegs Computer-Dobby), 45", 60 "
Kenmerke: Klitser kan ingestel word vir oor- of onderhandse werking, koloniale "sleutels" vervang met boute, rugbalvoue vir opberging, maklik omskakelbaar van teenwicht na domkrag en van 4 -as na 8 of 12 -as -domkrag, 12/16 as meganiese en Rekenaar- Dobby-weergawes word ook vervaardig. In 2002 het Leclerc 'n Back-Hinge Treadle-opsie bygevoeg. Soms verwar met 'n ouer "Handicraft Shoppe" -model
Geskatte ouderdom: Voorgestel aan die einde van 1981 en gemaak tot 2009 toe vervang deur die Colonial v2
Skagte: 8, 12
Kenmerke: Leclerc, wat in 2010 bekendgestel is, het die bokant van die kasteel herontwerp met 'n katrolstelsel om die trapkrag te verminder, die kabels na die kant van die skeef te skuif en die skuur te verbeter.
Geskatte ouderdom: In 2010 bekendgestel.
Weefwydtes: 24 "
Kenmerke: Weefstoel kan opgevou word vir maklike berging, 4 as maklik opgegradeer na 8.
Geskatte ouderdom: Hierdie weefstoel, wat in 1985 bekendgestel is, kan bestel word met 4 of 8 skagte. Omdat dieselfde kasteel vir beide konfigurasies gebruik is, was die opgradering van 4 tot 8 as redelik goedkoop.
Kenmerke: Klein rekenaar Dobby -weefstoel, oorspronklik bekend as die "Voyageur Computer Dobby" -weefstoel.
Geskatte ouderdom: In 1999 bekendgestel as die Voyageur en in 2006 herdoop as Diana.
Status: nie meer vervaardig nie
Meganismes: Jack, Counterbalance of Countermarch
Skagte: tot 12
Kenmerke: Dit word beskou as 'n "professionele weefstoel vir intensiewe produksie" en word beskou as 'n spesiale weefstoel eerder as 'n standaardproduk.
Geskatte ouderdom: verskyn in die katalogusse van die laat 1980's, maar word nie in die pryslyste aangetoon nie.
Status: Vervang deur die Fanny
Weefwydtes: 27 ", 36", 45 ", 60"
Kenmerke: Rugbalk kan ingevou word vir berging. Hierdie vroeë weergawe van die Fanny is vervaardig toe Leclerc net letters gebruik het om hul modelle aan te dui. Die 'F' het oorspronklik 'vou' beteken, omdat die weefstoel soortgelyk was aan die 'M-reeks', maar met 'n terugvoubare balk. Leclerc het hierdie weefstoel iewers omstreeks 1957 begin noem, kort nadat hulle die ratelrem en glyband op die skeefbalk met 'n wrywingrem vervang het.
Geskatte ouderdom: Ons glo dat hierdie vouweergawe van die "M" -weefstoel in 1951 bekendgestel is en omstreeks 1957 die naam "Fanny" gekry het. Sien ons Fanny Loom History -bladsy vir meer inligting.
Status: steeds vervaardig as 'n spesiale bestelling
Kenmerke: Rugbalk kan ingevou word vir berging. Daar word na vroeë weergawes verwys as 'Series F', voordat Leclerc die weefgetalle begin noem het.
Geskatte ouderdom: Ons glo dat die vouweergawe van die "M-Type" in 1951 bekendgestel is, maar Leclerc het omstreeks 1957 na die weefstoel verwys as die "Fanny". In 1998-2000 het Leclerc 'n Upgrade-kit vervaardig om 'n Fanny in 'n Nilus te omskep. 8 -as teenmars (met voorste skarnier trap). Sien ons Fanny Loom History -bladsy vir meer inligting.
Weefwydtes: 36 ", 45", 60 "
Kenmerke: Skuurreguleerder is standaard ingesluit, rugbalk kan ingevou word vir berging.
Geskatte ouderdom: In die 2000 -katalogus ingevoer. Sien ons Fanny Loom History -bladsy vir meer inligting.
Handcraft Shoppe (P -model)
Kenmerke: 'n Voorganger van die koloniale, hierdie weefstok gebruik boute om die raam bymekaar te hou en het toue wat langs die weefstoel tussen die jacks en die lammers loop. Word ook die 'P -model' genoem en soms verwar met die koloniale I -model.
Geskatte ouderdom: Vroeg in die vyftigerjare is dit in die 1951 tot 1955 vertoon, maar nie in die katalogusse van 1949 of 1957 nie
Meganismes: teenwicht, Jack
Weefwydtes: 36 "
Kenmerke: 'n Lae weefstoel wat ongemonteerd en onafgewerkt gestuur is, word meer bekostigbaar gemaak. Leclerc het ook probeer om hierdie weefstoel onder 'n aparte naam met sy eie logo te bemark, sodat die Nilus- of Leclerc -logo moontlik nie op die weefstoel is nie, maar 'n 'Inca' plakker is moontlik gebruik.
Geskatte ouderdom: 4 -skaft teenwicht in 1980 bekendgestel met 4 as -jack in 1981 en 8 -as -jack in 1982. iewers tussen 1994 en 1996.
Weefwydtes: 60 "
Kenmerke: Swaar weergawe van die Mira word ook die 'Studio' weefstoel genoem. Dit was 'n spesiale opdrag wat moontlik al dan nie verkoop is nie.
Geskatte ouderdom: verskyn in die katalogusse van 1969 en 1970, maar sonder pryse.
Weefwydtes: 32 "
Kenmerke: kan opgevou word terwyl dit verdraai is vir opberging, die hoogte is verstelbaar.
Geskatte ouderdom: In 1983 bekendgestel en in 1985 gestaak.
Status: Vervang deur die Kebec II
Weefwydtes: 90 ", 100", 120 "
Kenmerke: Twee stelle trapstelle wat aan die voor- of agterkant van die weefstoel vasgemaak kan word, en die katrolle ondersteun die as.
Geskatte ouderdom: in katalogusse van 1937 tot 1949 vertoon as die '90 inch loom', wat slegs 'n wye weergawe van die Mira in 1951 was, het Leclerc dit die 'Double Loom' genoem en in 1952 'n opvoubare weergawe soos die 'Fanny' bekendgestel. In 1957 was 'n 'Nilus' 4 -as -domkragweergawe ook beskikbaar met 'n 8 -as as 'n spesiale bestelling. Tussen 1963 en 1966 se katalogus is die 90 duim vervang met 'n weefstoel van 100 duim, die 'Kebec' genoem, met 'n soortgelyke raam as die Mira. In 1980 word 'n agter-skarnier trap-opsie vrygestel, sowel as 'n 120 duim weergawe. In 1982 is die Kebec vervang met die "Kebec II".
Weefwydtes: 100 ", 120", 168 "
Kenmerke: Trapstelle (2 verskaf) is altyd aan die voorkant vasgemaak, borsbalke is swaar seshoekige of ronde houtrolletjies, katrolle op Kebec vervang deur dubbele houtrollers in die teenwichtweergawe.
Geskatte ouderdom: In 1982 bekendgestel om die "Kebec" te vervang met 'n weefwydte van 100 en 120 duim (4 as) en teenweë -weergawes. Tussen 1994 en 1997 is die Jack -weergawe gestaak. In 2001 is 'n weergawe met 'n weefwydte van 168 duim bygevoeg.
Skagte: 4, 8, 10, 12
Weefwydtes: 45 "
Kenmerke: Soortgelyke domkragstelsel as 'n meervoudige asweefstoel, maar domkragte is bo -oor gemonteer. Nie-standaard raamwydte en die voorkant kan opgevou word vir berging.
Geskatte ouderdom: Vroeg in die vyftigerjare is dit in die 1949 tot 1956 getoon, maar nie in die katalogusse van 1945 of 1957 nie.
Weefwydtes: 22 "
Kenmerke: Voor- en agterbalke kan opgevou word terwyl dit geberg word.
Geskatte ouderdom: Dit is in 1975 bekendgestel en is gemaak tot vroeg in 1984 toe 'n 8 -as -omskakelingsstel vir die Artisat vrygestel is.
Status: Vervang deur die Mira
Kenmerke: Soortgelyk aan die Fanny, maar sonder om die balk terug te vou. Hierdie vroeë weergawe van die Mira is vervaardig toe Leclerc net letters gebruik het om hul modelle aan te dui. Leclerc het hierdie weefstoel iewers omstreeks 1955 die 'Mira' begin noem toe hulle die ratelrem en glyband op die kettingbalk met 'n wryfrem vervang het.
Geskatte ouderdom: ons glo dat die oorspronklike in 1924 gemaak is, maar die oudste weefstoel van Leclerc verskyn in die katalogus van 1937 en daarna alle katalogusse as die "M-reeks" of die "Mira" totdat dit in 1986 gestaak is en later deur die Mira II in 2000.
Status: Vervang deur die Mira II
Kenmerke: Soortgelyk aan die Fanny, maar sonder om die balk terug te vou. Daar word na vroeë weergawes verwys as "Series M" weefgetalle voordat Leclerc begin het met die benoeming van weefgetalle. Omstreeks 1955 het Leclerc begin verwys na die weefstoel as die 'Mira' omtrent die tyd toe die ratelrem vervang is deur 'n wrywingsrem op die kettingbalk.
Geskatte ouderdom: ons glo dat die oorspronklike in 1924 gemaak is, maar die oudste weefstoel van Leclerc verskyn in die katalogus van 1937 en daarna alle katalogusse as die "M-reeks" of die "Mira" totdat dit in 1986 gestaak is en later deur die Mira II in 2000. In 1998-2000 het Leclerc 'n Upgrade-kit vervaardig om 'n Mira te omskep in 'n Nilus 8-as-teenmars (met voorste skarnier-trappe).
Kenmerke: Soortgelyk aan die Fanny II, maar sonder om die balk terug te vou. Skuurreguleerder ingesluit as standaard.
Geskatte ouderdom: In die 2000 -katalogus ingevoer.
Veelvoudige harnas Nilus
Skagte: 8, 12 (ook 4 as)
Kenmerke: die voorganger van die Nilart, hierdie weefstok het groewe aan die binnekant van die houtkasteel om die skagte en 'n gietyster -domkragstelsel te lei (sien die prentjie van die meganisme hier). Op sommige weergawes is daar 'n reghoekige gat in die kant van die kasteel.
Geskatte ouderdom: verskyn eers in die katalogus van 1957 as die 'Multiple Harness Nilus', en daarna in 1966 'n kort tydjie die 'Nilart' genoem. Tussen 1966 en die katalogus van 1969 is die gietijzer -aansluitings vervang met 'n houtversie en die groewe vir die skagte aan die kant van die kasteel is vervang deur metaalstawe wat die weefstoel maak waarna ons gewoonlik die Nilart verwys.
Meganismes: Jack, Countermarch
Skagte: 8, 12, 16 (slegs 60 ")
Kenmerke: Treadles kan aan die voorkant van die weefstoel vasgemaak word vir 8 en 12 as, trappe kan aan die agterkant van die loom vasgemaak word vir 12 en 16 skagte, agterbalk voue vir opberging, 8 tot 12 en 12 tot 16 skag opgraderings en domkrag na teenmars omskakeling kits beskikbaar, vervaardig deur Computer-Dobby 12 en 16 as (beide 45 "of 60").
Geskatte ouderdom: weergawe met houtkragte verskyn die eerste keer tussen 1966 en 1969 en is tot 1999 gemaak. 'N Spesiale Computer Dobby -weergawe van die Nilart (en opgraderingskit) is hierna vir 'n paar jaar gemaak.
Nilus (vroeë ontwerp)
Status: Vervang deur die Nilus (sonder groewe in die kasteel)
Weefwydtes: 27 ", 36", 45 ", 60", 90 "
Kenmerke: Hierdie vroeë weergawe van die Nilus gebruik skagte met metaallusse in elk van die vier hoeke wat in die gleuwe in die kasteel gly, soos die "Multi-Harness Nilus-model". Die eerste weergawe het ook 'n stelsel van gietyster -metaalhefbome onder gebruik en aan die skagte geheg, soortgelyk aan die "Multiple Harness Nilus". (sien prentjie van skagte en die hefboommeganisme hier). Latere weergawes het die metaalhefbome vervang met houtkramme en lamme, maar die domkragte was steeds aan die skagte vasgemaak, anders as die huidige weergawe op die Nilus, waar die skagte aan die buitekant van die domkragte rus (óf in bokke wat in die hout of in plastiek gesny is) jack gly ".
Die aanvanklike weergawe van hierdie weefstoel het nie 'n opvoubare balk nie, maar later weergawes wel. Die domkragmeganisme was ook beskikbaar as 'n uitrusting om die "M-reeks" teenweefstowwe na hierdie nuwe Jack-meganisme om te skakel.
Geskatte ouderdom: verskyn eers in die 1955 -katalogus (maar nie 1952 nie) as die eerste Leclerc Jack -weefgetuig met 'n vaste agterbalk soos die Mira. Teen 1957 is dit met 'n opvoubare balk getoon. Teen 1965 is die ontwerp verander na die huidige Nilus -ontwerp met houtkrikke en die huidige asontwerp sonder die lusse. Vertikale metaalstawe aan elke kant van die kasteel het as riglyne vir die skagte gedien.
Kenmerke: In teenstelling met die vroeë "metaal" Nilus, vou die agterbalk in vir berging. Die moontlikheid om as 'n 4 -as te koop en later nog 4 skagte by te voeg, is 'n weergawe van 8 -as met agterste skarnierdraad beskikbaar. Hierdie. Let daarop dat omdat die maatskappy se naam 'Nilus' was, baie Leclerc -weeflywe verkeerdelik as 'Nilus' -modelle verwys word as gevolg van die maatskappy se naam aan die kant.
Geskatte ouderdom: Teen 1965 is die Nilus -ontwerp na houtkranke verander, soos die huidige ontwerp, en vertikale metaalstawe is aan elke kant van die kasteel aangebring om die skagte in plaas van die groewe te lei.
In 1975 verander Leclerc van die gebruik van vertikale metaalstawe aan elke kant van die kasteel as asgidse na die huidige nylonpenne (sien foto's hier).
In 1982 is 'n opgraderingsstel om 'n 4 -as in 'n 8 -as -weefstoel te verander deur 'n ander kasteel met vier skagte vas te maak vrygestel. Iewers in 1986/1987 is die Nilus ook uit die katalogus verwyder, maar verskyn weer in 1997 in 4 en 8 as-weergawes met die enkele kasteel-eenheid wat vandag beskikbaar is. In 1998-2000 het Leclerc 'n Upgrade-kit vervaardig om 'n Nilus, Fanny of Mira te omskep in 'n teenmars van Nilus 8-as (met trappe aan die voorkant).
Weefwydtes: 36 ", 45", 60 ", 72"
Kenmerke: Opvoubare balk met stabilisatorvoete, omskakelbaar tussen teenwicht, domkrag en teenmars, '4 -as nou, 4 later' -weergawe kan maklik opgegradeer word na 8 skagte. rugskarnier trap.
Geskatte ouderdom: verskyn in die katalogus van 1987 (maar nie in 1984 nie) met weergawes van Jack and Counterbalance. 'N Countermarch -weergawe is in 1997 bekendgestel.
Kenmerke: Gewysigde Nilus Loom met verstelbare spanningsinstellings sodat die weefstoel vir rehabilitasie gebruik kan word, loom laat gradueerde weerstand toe in die elmboog-, pols-, plantar- en skouerbewegings en die basis is aangepas om by 'n rolstoel te pas.
Status: Dorothy, Meco en Medico Treadle Standers nog beskikbaar
Skagte: 4 of 8
Weefwydtes: 15 ", 15 3/4", 22 ", 24"
Kenmerke: 'n Aantal van die tafelweefstowwe kan bestel word met trapdraadstaanders wat dit in vloerweefgetalle verander het. Dit sluit die Jano-, Meco-, Medico- en tans die Dorothy -modelle in. Sien Tabel Loom -afdeling hieronder vir meer inligting oor hierdie weefstokke.
Status: Vervang deur die Weavebird v2
Skagte: 16, 24 of 32
Kenmerke: 'n Computer-Dobby Loom wat teengewigte gebruik om moeiteloos te trap, ongeag die as wat gekies word.
Geskatte ouderdom: In 2002 bekendgestel as 'n 16 -as, is die 24 -as in 2004 bygevoeg en die 36 -as in 2008.
Kenmerke: 'n aantal verbeterings aan die Computer-Dobby Loom om die aanpassing te verminder en die trap makliker te maak.
1927 Intimate Gallery, New York, Georgia O'Keeffe: skilderye, 1926 as The Dark Iris No. III
1933 op An American Place as Black Iris.
1946 by MoMA, New York
1948 by MoMA, New York
1950 by die Metropolitan Museum, New York
1966 Amon Carter Museum of Western Art, Fort Worth, Texas, Georgia O'Keeffe: 'n Uitstalling van die werk van die kunstenaar van 1915 tot 1966
1970 Whitney Museum of American Art, New York, Georgia O'Keeffe as Swart Iris.
O'Keeffe gebruik 'n verskeidenheid kleure om te skep Swart Iris, alhoewel haar fokus op donkerder skakerings is. Sy implementeer swart, pers en kastanjebruin om die middelste en onderste blare van die iris te beskryf, terwyl sy pienk, grys en wit gebruik wanneer sy die boonste blare van die blom beskryf. O'Keeffe meng uitwaarts om die buitekante van die skildery sagter te maak. Met die gebruik van wit en ander helder kleure kan sy lig in die beeld bring, ondanks die gebrek aan 'n ligbron. O'Keeffe was ingestel op lig en die belangrikheid daarvan om die organiese skoonheid van haar onderwerpe aan te bied. Haar kuns demonstreer haar geloof in die innerlike vitalisme van die natuur en haar assosiasie van hierdie krag met lig. [ mislukte verifikasie ] 
O'Keeffe begin in 1924 die sentrums van blomme skilder.   Die eerste vertoning van haar vergrote blomme was in die Anderson Galleries in 1926.  Die swart irisse was 'n herhalende onderwerp: sy skilder nog 'n olie genaamd Die Swart Iris (CR 558), ook bekend as Die Donker Iris nr. II en Donker Iris, 'n klein (9x7 ") olie in 1926.  In 1927 het sy ook geskep Dark Iris No. III, 'n pastel op papier.  Iris, vanaf 1929 is 'n 32x12 "in die Colorado Springs Fine Arts Center. Sy keer terug na die swart iris in 1936, met Black Iris II [Black Iris VI, 1936] (36x24"). 
Ierland was in 1939 nominaal 'n heerskappy van die Britse Ryk en 'n lid van die Statebond. Die nasie het gewen de facto onafhanklikheid van Brittanje na die Ierse onafhanklikheidsoorlog, en die Anglo-Ierse verdrag van 1921 verklaar Ierland as 'n 'soewereine, onafhanklike, demokratiese staat'. 'N Nuwe grondwet is in 1937 deur 'n volksraad aanvaar. Die Statuut van Westminster 1931 het beteken dat Brittanje se toetrede tot die oorlog nie meer outomaties sy heerskappy insluit nie, anders as in die Eerste Wêreldoorlog. Die betrekkinge tussen Ierland en Brittanje was jare lank gespanne tot 1938, byvoorbeeld, die twee state was betrokke by die Anglo-Ierse handelsoorlog. 
Tog het Ierland nie sy vestigiale verband met die Kroon verbreek nie en eers by die Republiek van Ierland Wet 1948 word die finale nominale skakel verbreek. Geen verteenwoordigers van die nuwe staat het konferensies van die Statebond bygewoon of aan sy aangeleenthede deelgeneem nie, maar Ierland het 'n wettige lid gebly tot en met die British Ireland Act 1949, wat die verklaring van 'n Republiek aanvaar en sy lidmaatskap formeel beëindig het.
Benewens die min oorblywende bevoegdhede van George VI, het die Grondwet van 1937 bepaal dat die houer van die nuwe amp van president van Ierland in "opperbevel van die weermag" was. 
Ierse neutraliteit is ondersteun deur die bevolking van Ierland.  Ierse burgers kon in die Britse weermag dien, soos ten minste 50 000 in die Britse leër gedoen het, sowel as in die Merchant Navy en Royal Air Force, met sommige wat vinnig in die geledere styg, soos die jongste vleuelbevelvoerder aas in die RAF se geskiedenis, Brendan Finucane.
'N Totaal van 4,983 lede van die weermag het vertrek om met die Britse en geallieerde weermag te veg. Na die oorlog staar hulle diskriminasie in die gesig, verloor hulle hul regte op pensioene en word hulle belet om regeringsgeleenthede te beklee. Hulle is uiteindelik formeel deur die Ierse regering in 2013 begenadig. 
Reiskaarte en identiteitskaarte is ook aan 245 000 mense uitgereik om hulle in staat te stel om na Brittanje te gaan werk.  Elemente van die Ierse Republikeinse beweging het aan die begin van die oorlog met die Verenigde Koninkryk in 1939 saam met die Derde Ryk gestaan ​​en geglo dat 'n Duitse oorwinning 'n Verenigde Ierland kan meebring.
In reaksie op die beskuldigings dat die staat versuim het om die morele stryd teen Nazisme aan te pak, het die sekretaris van die departement van buitelandse sake, Joe Walshe, in 1941 gesê dat: 
... klein nasies soos Ierland kan en kan nie 'n rol aanneem as verdedigers van regverdige redes nie, behalwe hul eie. Die bestaan ​​van ons eie mense kom voor alle ander oorwegings ... geen regering het die reg om sekere vernietiging aan sy mense voor te lê nie, hulle moet die enigste kans op oorlewing waag en buite bly.
Op 1 September 1939, in reaksie op die Duitse inval in Pole, verklaar 'n haastig byeengeroepe Dáil 'n onmiddellike noodtoestand. Die Wet op Noodbevoegdhede wat die debat van die dag tot gevolg gehad het, het een dag later, op 3 September, in werking getree. Dit is breedvoerig gebaseer op die Britse konsep wat tydens die Sudeten -krisis 'n jaar tevore uitgewerk is. In sommige opsigte is die Ierse daad as meer ingrypend beskou. Die belangrikste bepalings was soos volg: 
Die regering kan, wanneer en so dikwels as wat hulle goedvind, op bevel (in hierdie wet 'n noodbevel genoem), die bepalings wat na die mening van die regering nodig of noodsaaklik is om die openbare veiligheid te verseker, maak, of die behoud van die staat, of vir die handhawing van openbare orde, of die verskaffing en beheer van voorrade en dienste vir die lewe van die gemeenskap.
Met sulke groot uitvoerende magte het die kabinet van De Valera besluit om probleme op te los en enige teenstrydighede met die land se neutraliteitsbeleid te bekamp. Sensuur van radionuusuitsendings het beteken dat nuuslesers die uitstuur van elke kant sonder kommentaar moes lees, terwyl weervoorspellings gestaak is om die onbedoelde hulp van vliegtuie of skepe wat by die oorlog betrokke was, te belet. Openbare meningsuitinge wat die een of ander kant voorstaan, is gewoonlik onderdruk. Die woord "oorlog" self is vermy, en die regering verwys na die situasie in Europa van 1939 tot 1945 as "Die noodgeval".
Op die Britse oorlogsverklaring het die tiener George Cole egter gesien hoe 'n beeld van Neville Chamberlain in die openbaar in Dublin verbrand word sonder enige inmenging deur die polisie. Cole voel dat daar: 
.. geweldige antipatie onder die Iere teenoor die Britte destyds .. om te sê dat dit skrikwekkend was, sou 'n understatement wees.
Sosiale en ekonomiese toestande in die staat was in hierdie tyd erg. Lone het gestagneer, maar pryse het gestyg. Daar was ernstige tekorte aan brandstof en 'n paar voedsel. Intussen het grensoverschrijdende smokkel en die swart mark 'n oplewing ondergaan. 
President Douglas Hyde was lid van die Church of Ireland, waarvan die meeste lede vakbondlede en pro-Britte was. Toe hy uitgenooi is na 'n troue van 1943 om deur baie van die voormalige Protestantse Ascendants bygewoon te word, ontvang sy sekretaris die versekering van die bruid dat daar geen 'pro-strydlustige betoging' sal wees nie, óf deur die koning van Engeland te rooster en/of die sang van die Britse volkslied ". 
Voorspel tot oorlog Redigeer
Die Ierse regering het goeie rede tot kommer, sodat die oorlog in Europa nie weer die wonde van die burgeroorlog kan oopmaak nie. Daar was pro- en anti-fascistiese bewegings in Ierland, en die IRA het sy eie agenda voortgesit.
Eoin O'Duffy, voormalige bevelvoerder van die ou IRA en stigter van die Fine Gael Party -generaal, het in 1932–33 leier geword van die fascistiese Blueshirt -organisasie.   Ter erkenning van sy volgehoue ​​steun aan die Jode van Ierland, het Éamon de Valera, Ierland se Taoiseach tydens die oorlog, 'n woud in Israel ter ere van hom.  In hierdie konteks is dit relevant om daarop te let dat twee Ierse kontingente het in die Spaanse burgeroorlog van 1937 geveg - maar aan weerskante. O'Duffy se Ierse Brigade het geveg met die (Fascistiese) nasionaliste en die Ierse kontingent van die Internasionale Brigades het met die Republikeine geveg, alhoewel nie een van hulle steun van die regering gehad het nie.
In die ses maande voor die aanvang van die oorlog, was daar 'n eskalasie van die Ierse Republikeinse Weermaggeweld en 'n bomaanval in Brittanje onder die nuwe leiding van Seán Russell. De Valera, wat die IRA so onlangs as 1936 verdra het, reageer met die Wet op Misdrywe teen die Staat, 1939. By die uitbreek van die hoofkonflik in September word subversiewe aktiwiteite as 'n gevaar vir die veiligheid van die staat beskou. Daar was vrese dat die Verenigde Koninkryk, wat gretig is om Ierse hawens vir hul lug- en vlootmagte te beveilig, die aanvalle kan gebruik as 'n voorwendsel vir 'n inval in Ierland en 'n gewelddadige beslaglegging op die betrokke bates. Verder is die moontlikheid oorweeg dat die IRA (in ooreenstemming met die Ierse republikeinse tradisie om bondgenote in Europa te vergesel) met Duitse agente kan skakel en sodoende Ierse onbetrokkenheid in gevaar kan stel. [ aanhaling nodig ]
Hierdie bedreiging was werklik: Russell, in Mei 1940, het na Berlyn gereis in 'n poging om wapens en ondersteuning vir die IRA te bekom. Hy het opleiding in die Duitse munisipaliteit ontvang, maar sterf op 'n duikboot terwyl hy na Ierland terugkeer as deel van Operation Dove.  'n Klein aantal onvoldoende voorbereide Duitse agente is na Ierland gestuur, maar diegene wat wel aangekom het, is vinnig deur die Direktoraat vir Militêre Inligting (G2) opgetel. Aktiewe republikeine is in die Curragh gevange geneem of gevangenisstraf opgelê: ses mans is opgehang onder nuutwetlike verraad en nog drie is dood weens hongerstaking.  Die Duitsers het ook later besef dat hulle die vermoëns van die IRA oorskat het. Teen 1943 het die IRA alles behalwe bestaan. In Ierland was neutraliteit gewild, ondanks rantsoenering en ekonomiese druk. 
Hawens en handel Redigeer
By die uitbreek van die oorlog was Ierland geïsoleer soos nog nooit tevore nie.  Versending is sedert die onafhanklikheid verwaarloos.   Buitelandse skepe, waarop Ierland tot dusver afhanklik was, was minder beskikbaar.  Neutrale Amerikaanse skepe sou nie die "oorlogsgebied" binnegaan nie.  Daar was slegs 56 Ierse skepe toe die oorlog begin. Nog 15 is tydens die konflik aangekoop of gehuur. 20 is verlore. In sy toespraak op Saint Patrick's Day in 1940 het Taoiseach Éamon de Valera geklaag:
"Geen land is ooit meer effektief geblokkeer as gevolg van die aktiwiteite van oorlogvoerders en ons gebrek aan skepe, waarvan die meeste gesink is, wat feitlik alle bande met ons normale bronne van verbintenis verbreek het." [ aanhaling nodig ]
Die klein Ierse Mercantile Marine het noodsaaklike oorsese handel voortgesit. Hierdie tydperk is deur Ierse seevaarders 'The Long Watch' genoem. Hulle vaar ongewapen en gewoonlik alleen en vlieg met die Ierse driekleur. Hulle het hulself as neutraal geïdentifiseer met helder ligte en deur die driekleur en EIRE in groot letters op hul sye en dekke te skilder,  tog het twintig persent van die seemanne omgekom in 'n oorlog waarin hulle nie deelgeneem het nie. Geallieerde konvooie kon dikwels nie ophou om oorlewendes te gaan haal nie.   Ierse skepe het altyd SOS -oproepe beantwoord wat hulle altyd gestop het om te red. Ierse seelui het seevaarders van beide kante gered, maar hulle is deur beide aangeval, hoofsaaklik deur die asmagte. Belangrike invoere het aangebreek. Uitvoer, veral voedselvoorrade vir Groot -Brittanje, is gelewer. 521 lewens is gered. 
Baie Britse skepe is in Ierse skeepswerwe herstel. 
Ondanks die feit dat dit gereeld as gerugte voorkom, het geen U-bote Ierland ooit as 'n vulstasie gebruik nie.  Die oorsprong van hierdie bewering kom waarskynlik voort uit die storting van 28 geredde Griekse matrose in 1939 deur Duitse duikboot U-35 aan die Ierse kus, nadat die U-boot-bevelvoerder Werner Lott hul Griekse vragskip, wat met metaalerts op pad was, laat sink het.  Hierdie U-boot-voorval was op die voorblad van die gewilde U.S. Lewe tydskrif, op 16 Oktober 1939. Soos in die voorafgaande dae, is nuus oor die storting wyd gepubliseer. Die tydskrif en die plaaslike bevolking wat die aflaai van die gevange Grieke opgemerk het, het opgemerk dat die U-boot die aksie uitgevoer het en weer ondergedompel het voor die kus verdedigingsvliegtuie kan op die oortredingsvaartuig gerig word.  
Vir de Valera val die klem van Ierse neutraliteit op die behoud van die Ierse soewereiniteit, sodat die verbintenis tot die beleid sowel rasionele as ideologiese doelwitte bereik het. [ aanhaling nodig ] Terwyl die rewolusionêres van die Ierse Onafhanklikheidsoorlog gereed was om alliansies aan te gaan met die vyande van Brittanje om die Ierse onafhanklikheid te verseker, het hulle besef dat die voortsetting van so 'n beleid na die verkryging van onafhanklikheid gevaarlik uitlokkend sou wees, 'n punt wat Valera al in Februarie gemaak het 1920: 
'N Onafhanklike Ierland sou sy eie onafhanklikheid in gevaar stel sodra die onafhanklikheid van Brittanje ernstig bedreig word. Wedersydse eiebelang sou die mense van hierdie twee eilande, indien beide onafhanklik, die naaste van bondgenote maak in 'n oomblik van werklike nasionale gevaar.
Hierdie verklaring weerspieël 'n punt wat Valera al in 1918 gemaak het (toe hy aan die president van die Verenigde State, Woodrow Wilson, skryf dat hy die Verenigde State formeel erken as 'n onafhanklike staat): 
Ierland is heeltemal gereed deur 'n verdrag om die veiligheid van Engeland te verseker teen die gevaar dat buitelandse moondhede Ierland as 'n basis vir aanval op haar wil gebruik.
vrede is afhanklik van die wil van die groot state. Al wat die klein state kan doen, as die staatsmanne van die groter state hul plig versuim, is vasbeslote om vas te stel dat hulle nie die gereedskap van enige groot mag sal word nie en dat hulle sal weerstaan ​​met elke krag wat hulle mag hê, elke poging om hulle te dwing in 'n oorlog teen hul wil.
Maande voor die uitbreek van die oorlog gee de Valera 'n verklaring aan die Associated Press wat op 20 Februarie 1939 in koerante verskyn: 
Die begeerte van die Ierse volk en die begeerte van die Ierse regering is om ons land uit die oorlog te hou. Die doel van die regeringsbeleid is om ons neutraliteit in geval van oorlog te handhaaf en te behou. Die beste manier en die enigste manier om ons doel te bereik, is om onsself in die beste posisie te plaas om onsself te verdedig, sodat niemand kan hoop om ons aan te val of ons gebied straffeloos te skend nie. Ons weet natuurlik dat aanvalle van 'n ander mag as Groot -Brittanje moet kom, Groot -Brittanje in haar eie belang moet ons help om dit af te weer.
Bied aan om die verdeling van Ierland in 1940 te beëindig
Tydens 'n reeks vergaderings in 17-26 Junie 1940, tydens en na die Slag om Frankryk, het die Britse gesant Malcolm MacDonald 'n voorstel gebring om die verdeling van Ierland te beëindig en 'n plegtige verbintenis aangebied om "die beginsel van 'n Verenigde Ierland" te aanvaar indien die Die onafhanklike Ierse staat sou sy neutraliteit laat vaar en onmiddellik by die oorlog teen Duitsland en Italië aansluit. Die 'werklikheid van eenheid' moet egter ooreengekom word deur die "verteenwoordigers van die regering van Éire en die regering van Noord -Ierland", wat elkeen die ander intens wantrou. De Valera het die gewysigde voorstelle daarom op 4 Julie verwerp, omdat hy bekommerd was dat daar "geen waarborg is dat ons uiteindelik 'n verenigde Ierland sou hê nie" en dat dit ons "beslis daartoe sou verbind om ons neutraliteit onmiddellik te laat vaar".  De Valera het 'n veldtog teen verdeling gevoer en die Grondwet van 1937 wat deur hom opgestel is, het 'n irredentistiese klousule wat die staat beskryf as die 'hele eiland Ierland'. Na die oorlog het hy herhaaldelik 'n beroep gedoen om die partisie te beëindig. Die aanbod en sy verwerping bly geheim totdat 'n biografie in 1970 gepubliseer is. 
Gemengde effekte Redigeer
In April 1941 word die vraag na Ierland se toetrede tot die oorlog weer aan die orde gestel toe die Australiese premier Menzies 'n besoek aan Belfast en Dublin gebring het vir private gesprekke met De Valera en John M. Andrews, die premier van Noord -Ierland. Daarna het Menzies aan Churchill gerapporteer dat die kompleksiteit van die vrae oor Ierse eenheid en soewereiniteit beteken dat daar min moontlikheid bestaan ​​dat Ierland sy beleid van neutraliteit laat vaar. 
Sonder die Ierse verdragshavens (wat die Verenigde Koninkryk 'n jaar voor die oorlog vrygestel het), het 'n onafhanklike Ierland 'n ernstige nadeel vir die militêre vermoë en veiligheid van Britse gevegte en handel ingehou, wat die moontlikheid van inval in gevaar sou stel indien die nadeel ook ooit sou blyk puik. As die Ierse soewereiniteit gehandhaaf sou word, moes neutraliteit bewustelik gestuur word tot voordeel van Britse belange, aangesien dit sy eie was: onmiddellik om die Britse oorlogspoging te help, maar ook om die inval van Brittanje te voorkom om die hawens van die verdrag terug te kry. Ierland, soos ander neutrale was '. neutraal vir die mag wat hulle moontlik die meeste bedreig het. '  Tydens die oorlog, en die Valera beskuldig as 'n 'Nazi-simpatiseerder', het die premier van Noord-Ierland, lord Craigavon, Churchill aangespoor om Skotse en Walliese troepe te gebruik om 'suid-Ierland' te oorval voordat hy 'n goewerneur-generaal vir die die hele eiland in Dublin, maar hierdie voorstel is deur Londen verwerp. Churchill het nietemin die veldmaarskalk sir Bernard Montgomery beveel om planne voor te berei om Cork en Queenstown (Cobh) in beslag te neem, sodat hul hawens as vlootbasis gebruik kan word.  Beter duikbootopsporingstegnologie, sowel as militêre basisse in Ysland, het beteken dat die Ierse hawens nie meer so noodsaaklik was vir die Geallieerdes as tydens die Eerste Wêreldoorlog nie. 
In hierdie verband het Burggraaf Cranborne aan die einde van die oorlog erken dat die Ierse regering 'het. was bereid om ons alle fasiliteite toe te staan ​​wat nie as 'n openlike benadeeling van hul houding ten opsigte van neutraliteit beskou sou word nie ', in samewerking met die Britse oorlogskabinet.  (Sien hieronder vir volledige teks.) Die patroon van samewerking tussen Britse en Ierse agentskappe het begin met die aanvang van die oorlog toe De Valera die gebruik van 'n gespesifiseerde Ierse lugruim hoofsaaklik toegelaat het om kuspunte te patrolleer. Die gebruik van die "Donegal Corridor", die smal strook Ierse gebied tussen County Fermanagh en die see, was beduidend. Teen die herfs van 1941 was die gebruik van die gang 'n daaglikse roetine.  Terwyl de Valera Britse beroepe om direkte Ierse hawens en hawe -fasiliteite te verwerp, verwerp de Valera, volgens ME Collins, 'vriendeliker as wat streng neutraliteit moes toegelaat het.'  Die samewerking wat ontstaan ​​het, kon vergaderings plaasvind om gebeure te oorweeg nadat Duitse troepe neutrale Denemarke, Noorweë, Nederland Luxemburg en België oorskry het. Drie dae na die val van Frankryk het Ierse en Britse verdedigingsamptenare vergader om te bespreek hoe Britse troepe, streng op uitnodiging van de Valera, Ierland kon beset tydens 'n Duitse landing daar om buitelandse troepe te verdryf wat probeer om haar as agterdeur te gebruik later Brittanje binnedring (Plan "W"). Die vergaderings het gedurende die oorlog voortgegaan, soos Cranborne beskryf het, wat verdere dialoog moontlik gemaak het.
Voordat die oorlog begin het, het de Valera sedert 1938 'n vergadering gehou met die loopbaan -diplomaat dr Eduard Hempel, die Duitse minister in Ierland. bedreig is. Hy het op sy beurt aan Berlyn meegedeel dat dit die geval was dat dit 'onvermydelik vir die Ierse regering was om 'n sekere oorweging teenoor Brittanje te toon' en het oorlogsamptenare aangespoor om enige aksie te vermy wat 'n Britse inval in Ierland legitimeer.  Medio Junie 1940 het Joe Walshe, minister van buitelandse sake, sy 'groot bewondering vir die Duitse prestasies' uitgespreek. Hempel skryf aan Duitsland van 'die groot en beslissende belang, selfs vir Ierland, van die veranderde situasie in wêreldsake en van die ooglopende swakheid van die demokrasieë'. Hempel sou heel moontlik beter geweet het van Ierse bedoelings, nadat hy vroeër 'n inheemse gewoonte beskryf het 'om aangename dinge te sê sonder om alles wat gesê word, te bedoel.' 
Ander voorbeelde van Ierse gesindheid teenoor Nazi-Duitsland het middel 1940 tot uitdrukking gekom in de Valera's Chargé d'Affaires in Berlyn, William Warnock, 'wie se' onbetwisbare 'vyandigheid teenoor Brittanje maklik as simpatiek vir die nasionale sosialisme geïnterpreteer kon word.'  Akademiese J.J. Lee het bevraagteken hoeveel Warnock se ywer teenoor Hitler se Reichstag -toespraak op 19 Julie ware entoesiasme was vir die 'internasionale geregtigheid' wat na die oorwinning van Duitsland te wagte sou wees, in teenstelling met die nakoming van die instruksies van Dublin om die potensiële oorwinnaars te behaag. [ aanhaling nodig ] Drie jaar later, teen 1944, het die oriëntasie van die oorlog en die Ierse betrekkinge met Duitsland omgedraai, met die waarskynlikheid dat 'n Duitse oorwinning nou ver weg is. In hierdie klimaat was die Ierse regering, wat eens so gereed was om 'aangename dinge te sê', het Hempel opgemerk, 'onbehulpsaam en ontwykend' geword. 
Die Amerikaanse ambassadeur in Ierland, David Gray, het gesê dat hy een keer vir De Valera gevra het wat hy sou doen as Duitse valskermsoldate Derry sou bevry. Volgens Gray het de Valera 'n tyd lank geswyg en toe geantwoord: "Ek weet nie". 
Innige meegevoel met Hitler se dood
Ierland het tot dusver 'n openbare standpunt van neutraliteit gehandhaaf deur te weier om die Duitse en Japanse legasies te sluit, en die Taoiseach Éamon de Valera onderteken die kondolensie by Adolf Hitler se dood op 2 Mei 1945 en besoek persoonlik ambassadeur Hempel, na aanleiding van die gewone protokol oor die dood van 'n staatshoof van 'n staat met 'n legasie in Ierland. President Hyde het Hempel op 3 Mei afsonderlik besoek.  Ierse gesante in ander nasies het dieselfde gedoen, maar geen ander Wes -Europese demokrasieë het Ierland se voorbeeld gevolg nie.  Die besoeke het 'n storm van protes in die Verenigde State veroorsaak. 
De Valera het berigte van die konsentrasiekamp Bergen-Belsen as 'anti-nasionale propaganda' veroordeel volgens Paul Bew. die idee dat die Iere die mees vervolgde mense in Europa is. 
Standpunt oor Joodse vlugtelinge Redigeer
Ierland se standpunt oor Joodse vlugtelinge wat uit Europa vlug, was skepties. Ierse owerhede tydens die oorlog het oor die algemeen twee regverdigings gegee om voornemende immigrante van die hand te wys: dat hulle die nasie sou oorvol en Ierse werk sou neem, en dat die teenwoordigheid van 'n groot Joodse bevolking antisemitiese sentimente onder die Iere sou laat opvlam.  Daar was 'n mate van binnelandse anti-Joodse sentiment tydens die Tweede Wêreldoorlog, veral in 'n berugte toespraak aan die Dáil in 1943, toe die nuutverkose onafhanklike TD Oliver J. Flanagan hom beywer vir die "uitroei van die Jode uit die land".  
Daar was amptelike onverskilligheid tussen die politieke establishment en die Joodse slagoffers van die Holocaust tydens en na die oorlog. Minister van justisie, gelykheid en wethervorming, Michael McDowell, sal hierdie ongeërgdheid later beskryf as 'antipaties, vyandig en ongevoelig'.  Dr Mervyn O'Driscoll van University College Cork berig oor die nie -amptelike en amptelike hindernisse wat Jode verhinder het om hul toevlug in Ierland te vind, alhoewel die hindernisse sedertdien afgeneem het:
Alhoewel openlike antisemitisme nie tipies was nie, was die Suid-Iere ongeërg teenoor die Nazi-vervolging van die Jode en diegene wat uit die [derde ryk] gevlug het ... 'n Suksesvolle aansoeker in 1938 was gewoonlik ryk, middeljarig of bejaard, enkellopend uit Oostenryk , Rooms -Katoliek en wat in vrede wil terugtrek na Ierland en nie werk wil doen nie. Slegs 'n paar Weense bankiers en nyweraars voldoen aan die streng kriterium om Katoliek te wees, hoewel moontlik van Joodse afkoms, wat hulself gemaklik kan onderhou sonder om by die ekonomiese lewe van die land betrokke te raak. 
In sy boek Wings over Ireland - Geskiedenis van die Irish Air Corps, Gee Donal McCarron uitgebreide besonderhede oor die andersins geheime Rathduff -vliegveld. Hy verklaar dat al die regerings in die somer van 1940 bekommerd was oor die 'Doomsday -scenario' van 'n suksesvolle inval in Brittanje. Die POF sal minstens een vliegveld benodig om die geveg in Ierland voort te sit en beide die Ierse en Britse leërs het in die geheim gesoek na 'n plek in die suide van Ierland. Die ander vliegvelde van Rineanna naby Limerick en Dublin -lughawe en Baldonnel naby Dublin sou ander dele van Ierland dek, dus was die RAF lus vir 'n plek naby die suidoostelike kus.
Die Ierse leër was dit nie eens nie, uit vrees dat 'n Duitse inval dit vinnig sou oorval, sodat albei uiteindelik ooreengekom het oor 'n plek in die suide van County Tipperary, in die vallei van die rivier Suir, oos van die Galteeberge. Dit pas ook by die Ierse weermag, aangesien hulle 'n geheime bevelhoofkwartier naby 'n kloosterskool sewe kilometer daarvandaan gebou het om te gebruik in geval van inval. Die naam "Rathduff" is as voorblad gekies omdat so 'n naam oral in Munster gevind kan word. Beide terreine was heeltemal buite perke vir alle normale militêre operasies.
Met Hitler wat in 1941 na die USSR gedraai het, het die kans op 'n inval in Brittanje afgeneem en het die Ierse weermag besluit om 'n groot oefening te doen om die beplanning en opleiding wat hy vir vier jaar onderneem het, in die herfs 1942, te toets. Rathduff se "geheim is gedeeltelik bekend gemaak, terwyl dit tydens die oefening as die vliegveld vir die 2de afdeling van Ierland gedien het. Nadat die oefeninge "Rathduff" in die duister geraak het, het die landerye weer begin gebruik as die volbloedstoetery wat hulle voorheen was.
In sy toespraak ter viering van die geallieerde oorwinning in Europa (13 Mei 1945) het Winston Churchill opgemerk dat hy selfbeheersing teenoor Ierland bewys het
'ons het nooit 'n gewelddadige hand op hulle gelê nie, wat soms redelik maklik en natuurlik sou gewees het.'
Brittanje het die neutrale Ysland in Mei 1940 beset. In 'n reaksie 'n paar dae later erken de Valera dat Churchill nie 'nog 'n gruwelike hoofstuk by die reeds bloedbevlekte rekord' van Brits-Ierse betrekkinge gevoeg het nie, maar het gevra:  
... kon hy in sy hart nie die vrygewigheid vind om te erken dat daar 'n klein nasie is wat alleen staan ​​nie, nie vir een of twee jaar nie, maar vir 'n paar honderd jaar teen aggressie ... 'n klein nasie wat nooit 'n nederlaag kon aanvaar nie en nooit haar siel oorgegee nie?
Daarbenewens het hy die volgende gestel, dit
Ek wil 'n hipotetiese vraag stel-dit is 'n vraag wat ek sedert die laaste oorlog aan baie Engelse gestel het. Gestel Duitsland het die oorlog gewen, Engeland binnegeval en beset, en dat sy na 'n lang tydsverloop en baie bittere stryd uiteindelik toegelaat is om toe te gee dat Engeland die reg op vryheid erken en Engeland laat gaan het, maar nie die hele Engeland nie. , alles behalwe, laat ons sê, die ses suidelike provinsies.
Hierdie ses suidelike graafskappe, dié, laat ons veronderstel, wat die ingang van die nou see beveel, het Duitsland uitgesonder en daarop aangedring om haarself te hou om Engeland in sy geheel te verswak en haar eie kommunikasie deur die Straat van Dover.
Laat ons verder veronderstel dat, nadat dit alles gebeur het, Duitsland in 'n groot oorlog gewikkel was waarin sy kon aantoon dat sy aan die kant van die vryheid van 'n aantal klein nasies was, sou Churchill as 'n Engelsman glo dat sy sy eie nasie 'n net so goeie reg op vryheid as enige ander gehad het, nie net vryheid nie, maar vryheid vir die geheel, sou hy, terwyl Duitsland nog steeds die verdeling van sy land behou en ses graafskappe daarvan beset, sou hy hierdie verdeling lei Engeland om 'n kruistog met Duitsland aan te sluit? Ek dink nie dat mnr. Churchill sou nie.
Sou hy dink dat die mense van Engeland as 'n skande beskou word as hulle in sulke omstandighede neutraal bly? Ek dink nie dat mnr. Churchill sou nie.
Die gevolge op Victory in Europe Day en daarna, omdat hulle nie by die oorlog betrokke was nie en die verwoesting gely het wat die verloop van Europa daarna bepaal het, is die onderwerp van historiese debat. Die verwoesting wat die grootste deel van Europa deel, en Ierland se vermyding daarvan, is beskryf deur F.S.L. Lyons as:
Die spanning - en die bevrydings - van oorlog, die gedeelde ervaring, die kameraadskap in lyding, die nuwe denke oor die toekoms, al hierdie dinge het haar verbygegaan. Dit was asof 'n hele volk veroordeel is om in Plato se grot te woon, met die rug op die vuur van die lewe en hul enigste kennis verkry van wat buite gebeur het van die flikkerende skaduwees wat deur die mans en die vroue voor die oë gegooi is wat agter hulle heen en weer gegaan het. Toe hulle na ses jaar uit die grot in die lig kom, was dit 'n nuwe en heel ander wêreld. 
In reaksie hierop skryf R. Fanning: ''n Mens kan [. ] die bevrydende waarde van oorlog vir 'n volk wat so onlangs uit die rewolusie gekom het, gevolg deur 'n burgeroorlog en in wie se midde die IRA nog steeds die belydenis van geweld voorgehou het. '
Viscount Cranborne, die Britse minister van buitelandse sake vir heerskappy, het op 21 Februarie 1945 'n brief aan die Britse Oorlogskabinet geskryf oor Iers-Britse samewerking gedurende 1939–1945: 
Hulle het ingestem om deur ons vliegtuie, gebaseer op Lough Erne, 'n gang oor Suid -Ierse gebied en territoriale waters te gebruik om na die Atlantiese Oseaan te vlieg.
Hulle het gereël dat die verslae van duikbootaktiwiteite wat hulle van hul kuswaarnemingsdienste ontvang het, onmiddellik aan die kantoor van die Britse verteenwoordiger in Dublin gestuur word.
Hulle het gereël dat die verslae van hul lugwaarnemingskorps uitgebrei word oor vliegtuie wat na die suid -Ierse gebied kyk of dit nader. (Dit sluit nie ons vliegtuie in met die gang waarna in (b) hierbo verwys word nie.)
Hulle het gereël dat handels- en besigheidsbeligting uitsterf in kusdorpe waar so 'n beligting 'n nuttige landmerk vir Duitse vliegtuie kon bied.
Hulle het voortgegaan om meteorologiese verslae aan ons te verskaf.
Hulle het ingestem om die gebruik van ons skepe en vliegtuie van twee draadlose rigtingzoekende stasies by Malin Head.
Hulle het besonderhede verskaf van Duitse neergestorte vliegtuie en personeel het neergestort of aan wal gespoel of op land gearresteer.
Hulle het personeelgesprekke gereël oor die kwessie van samewerking teen 'n moontlike Duitse inval in Suid-Ierland, en sedertdien is daar noue kontak tussen die onderskeie militêre owerhede.
Hulle gaan voort om alle Duitse strydpersoneel in Suid -Ierland te lok. Aan die ander kant, maar na langdurige onderhandelinge, kan geallieerde dienspersoneel nou vryelik vertrek en volledige hulp word verleen om beskadigde vliegtuie te herstel.
Onlangs, in verband met die vestiging van krygsgevangenekampe in Noord -Ierland, het hulle ingestem om Duitse gevangenes wat uit Noord -Ierland oor die grens na Suid -Ierland kan ontsnap, terug te keer of ten minste te interneer.
Hulle het deurgaans geen beswaar teen die vertrek uit Suid -Ierland van persone wat in die Britse koninkryke wil dien nie, of teen die reis met verlof van sodanige persone na en van Suid -Ierland (in gewone klere).
Hulle het voortgegaan om inligting met ons veiligheidsowerhede uit te ruil oor alle vreemdelinge (insluitend Duitsers) in Suid -Ierland.
Hulle het (binne die afgelope paar dae) ingestem dat ons 'n radarstasie in Suid -Ierland vestig vir gebruik teen die nuutste vorm van duikbootaktiwiteite.
Die neutraliteitsbeleid het gelei tot 'n aansienlike vertraging in die lidmaatskap van Ierland by die Verenigde Nasies (VN). Die aansoeke om lidmaatskap van Ierland is vanaf 1946 tot Desember 1955 deur die Sowjetunie, 'n permanente lid van die Veiligheidsraad, veto gemaak.  Die oorspronklike gebruik van die term "Verenigde Nasies" in 1942–45 het altyd verwys na die Geallieerdes van die Wêreldoorlog II. Ierland het in 1946 aansoek gedoen om by die VN aan te sluit, na die afsterwe van die Volkebond, wie se laaste sekretaris-generaal die Ierse diplomaat Seán Lester was. 
Sir John Moore het 1826 gebou
18 17 - 1817 Etna - eksperimentele sentrale paddle met dubbele romp
1820 Gem - eksperimentele kunsvlyt
1822 Royal Mail & amp; Seacombe, gesamentlike eerste stoom aangedrewe veerbote
1823 Vesuvius (of Versuvius)
18 24 - Alice, Fairy Queen, Gypsy Queen, Ant, Bee, Wasp, Mayfly, Firefly
1832 - Held
1835 - Admiraal
18 37 - Egremont, later herdoop tot Jenny Lind. Cheshire heks.
1839 - Hertog
1845 - Thomas Wilson, Invincible, koningin van skoonheid
1849 - Feetjie
1853 - Britannia, Ramsgate -pakkie
18 61 - Thomas Royden, Gem
1862 - Waterlelie, Mayflower, Wild Rose
18 65 - Lancashire, Woodside (in 1891 herdoop tot Shamrock)
1872 - Sluk, Seymour
1877 - Prins van Wallis, koningin van die Mersey
18 79 - Oxton (herdoop tot Old Oxton 1925)
1879 - 1905 Sonneblom (herbou as passasiersvaartuig)
1886 - Sien die besoek van koningin Victoria hieronder op 'Claughton', maar niemand word tans gelys nie.
1890 - 1890 Alexandra, koningin (gehuurd vir 1 jaar)
1896 - John Herron, Viooltjie
1898 - Tulp (gebruik in New Brighton)
1899 - Lancashire, Claughton (in 1930 herdoop tot Old Claughton) ** Sien aantekening hieronder
1900 - Roos
1901 - Lelie, Seacombe
1903 - Bidston, Woodside. (Bidston het in 1933 die naam van Old Bidston verander)
1906 - 1936 Iris (in 1918 herdoop tot Royal Iris)
1906 - 1933 Narcissen (in 1918 herdoop tot Royal Daffodil)
1910 - 1936 Bluebell (hernoem na John Joyce)
1910 - Sneeuwklokje
1921 - 1939 Churton (bagasieboot)
1925 - 1946 Upton (vlak trek vir Rock Ferry)
1925 - 1956 Hinderton (gehuurd aan Wallasey in 1950)
1927 - 1963 Wallasey (Laaste stoom aangedrewe Mersey veerboot)
1930 - 1961 Thurstaston (prent hieronder)
1932 - 1956 Royal Iris II (Eerste driedubbel, herdoop tot 'Royal Iris' in 1947 en 'St Hilary' in 1950)
19 58 - 1977 Royal Daffodil II (Gebou deur Philip and Sons of Dartmouth
1960 - Woodchurch, (Gebou deur Philip en Sons of Dartmouth en tweeling van die 'Mountwood', in 2004 herbou en hernoem "Snowdrop")
1960 - Mountwood (Gebou deur Philip en Sons of Dartmouth en tweeling van die 'Woodchurch', in 2001 opgeknap en in 2002 herdoop tot 'Royal Iris of the Mersey')
1962 - Overchurch (Gebou deur Cammell Lairds volgens dieselfde planne as die 'Phillips Twins', maar met 'n paar aanpassings en was die eerste Mersey Ferryboat van alle gelaste konstruksies, opgeknap en hernoem na "Royal Daffodil" in 2000)
1982 - 1982 Highland Seabird (eksperimentele hoëspoed -katamaran).
** Volgens 'n skeepsrekord wat ek ontvang het, is die Claughton in 1899 geskrap, en tog is daar geen rekord van haar voor hierdie datum nie?
Gestig in 1875: ps CLAUGHTON
gebou deur D & amp; W Henderson Ltd Glasgow, werf nr 168
Van: AUSTRALIË (1894)
Bekendgestel: Vrydag, 10/12/1875
Skipstipe: Paddle Steamer
Lengte: 141,1 voet
Breedte: 31,2 voet
Birkenhead Verbeteringskommissie. 1894 ?: J. Bell, Manchester
Status: Geskrap - 1899
29/02/1876: Geregistreer by Liverpool. Haar twee tregters is op oorlogsskepe op die hoofdek geplaas, een vorentoe en een agter die spaanas. Na diens as 'n Mersey -veerboot is sy verkoop en gebruik as 'n sleepboot deur haar eienaar van Manchester.
Vroeë veerbote was blykbaar weinig meer as enkelmotbote, weinig groter as reddingsbote wat ons vandag ken. Landende passasiers is óf aan wal gedra óf op die vlak water gelaai. Interessant genoeg, as 'n perd aan boord gebring is of besig was met 'n verkoop, sou sommige vra of dit in 'n boot kan staan ​​en, of skoon spring van boot tot strand! Dit het blykbaar die prys beïnvloed!
Sakemanne het Wallasey nou begin beskou as 'n "gewensde woonplek" en die bekendstelling van stoom het die dryfveer vir 'n groeiende bevolking gegee. In 1821 vaar slegs seilskepe die rivier, terwyl stoompakkies in 1823 uurliks ​​oor die rivier loop. Hierdie twee bote kon die & quotAlice & quot en die & quotSeacombe & quot gewees het. In 'n koerant uit 1819 word melding gemaak van die Magazine Ferry wat deur 'n heer Roberts bestuur word. In 'n Liverpool -publikasie word melding gemaak van seilbootboot van Magazine - Liverpool in 1821.
Twee stoombote blyk te wees tussen Hoylake en Liverpool. Die & quotHero & quot en die & quotPaul Pry & quot; word ook aangeteken as hulle by Magazine's op pad was van Liverpool af. Baie van die Magazine -passasiers sal daar sake gehad het met baie van die skepe wat die omgewing as 'n ankerplek gebruik het. Daar moet kennis geneem word dat baie van hierdie skepe gewapen was en dat hulle hul poeier by die Liscard Magazine sou neersit voordat hulle sou aanlê. Wie hierdie twee stoomferries besit, is onbekend. Teen 1846 het hierdie geweldige verkeer amper verdwyn, seilbote het steeds tussen die huidige Princes Pier na die tydskrifte geloop. Wallasey -stoombootvaartuie was tans besig met Seacombe, Egremont en New Brighton.
Die vroegste stoomboot wat aangeteken is, was Sir John Moore, 'n houtboot wat in 1826 in Dumbarton gebou is. 'N Vreemd lang tregter aangevul deur 'n mas en seil.
In 1834 het passasiers van Egremont Ferry gekla dat hul veerboot nie daar was nie. Dit is deur die eienaar, kapt Askew, uitgehaal, besig om seilskepe te sleep, vir 'n slag!
Teen 1856 het die vloot bestaan ​​uit Tiger, Elizabeth, Wallasey, Thomas Wilson, Fairy, James Atherton en Queen of Beauty. Almal was yster behalwe Wallasey. Die koningin van skoonheid is beskryf as 'n & quot; gentleman's boat & quot. Almal was klein roeibote, waarskynlik ongeveer 150 ton, oop dekke en 'n smal brug vir die kaptein. Hierdie brug het oor die paddle wielbedekkings gestrek. Die enjins van hierdie enjins het eintlik nie veel krag nie. Die Thomas Wilson (1845) laat haar enjins halfpad oor die rivier opgee. Dit het die ingenieur geneem om 'n koevoet tussen die plank en die kruk te plaas. Op 'n onbekende datum het passasiers by Seacombe Ferry aangekom om 'n tregter uit die rivier te vind! Die bodem het blykbaar gat gekry by eb en toe die gety styg, het die boot nie.
Die juweel, wat kortliks Liscard genoem is, verlaat Seacombe Ferry omstreeks 0930 op 26 November 1878. Sy het ongeveer 250 passasiers vervoer, te veel om as veilig beskou te word. Daar was 'n digte mis. In die rivier lê die seilskip Bowfell, 'n Brocklebank -skip, vir anker. Die gety loop by vloed en die Gem word in die boë van die Bowfell gedruk. Die boegspriet van die skepe het die tregter omgeslaan en paniek veroorsaak. Sommige passasiers is oorboord gedruk en 15 is dood. Die paniek was onnodig, want die boot was nie vasgemaak nie en het nie die gevaar om te sink nie.
In 1861 is die Coulbourn se reg op die veerbote deur die Wallasey Local Board aangekoop. Hulle het mnr B Poole as die eerste veerbootbestuurder aangestel. Hy word opgevolg deur William Carson in 1863, wat tot 1881 bestuur het.
Nuwe bote is omstreeks 1862 in gebruik geneem en nuwe bane is op hierdie tydstip by Scotts of Tranmere bestel. Hulle was groter as die vorige en het 'n sitkamer, waarvan die vloer laer was as die dek en lig by syvensters inkom. Die dek bo die sitkamer was toegerus met sitplekke. Een daarvan, die Mayflower (241 ton), 'n ander een die Waterlelie van 204 ton, wat 790 passasiers kon vervoer. 140 voet lank, 40 voet breed oor die spane.
Die Waterlelie, wat steenkoolgas verlig het, was 'n drywende bom omdat sy 'n groot houer onder die dek gedra het. Een verdwaalde vonk en dit sou in die groot brekerwerf in die lug beland het! 'N Derde gebou was die Wildrose, van 241 ton.
In 1863 ontwerp William Carson die Heatherbell. 205 ton, die eerste veerboot met twee tregters. Sy het hutte onder die dek en salonne op die dek, waaroor 'n promenade dek geloop het. Sy was 160 voet lank en kon 807 passasiers vervoer. Sy hardloop op New Brighton - Liverpool vir 14 jaar sonder probleme.
In 1864 was die Mayflower (241 ton) op 13 Januarie 1864 op die rivier. Passasiers is aan boord oorgeplaas en is deur die skeepsbeamptes vermaak tot in die vroeë oggendure toe 'n ander veerboot wat na die Mayflower gestuur is, op die toneel aankom. Ook in 1864 is die tier vir 500 pond verkoop. Die Wildrose is deur baie mense as onwaardig beskou. William Carson, veerbootbestuurder, het dit in die openbaar weerlê, maar dit was op rekords die onderwerp van boeteklousules vir die skuld van & pond 900 vir wanbetaling in haar konstruksie en aflewering. Dit was duidelik dat iets verkeerd was.
Groeiende hoeveelhede verkeer het die behoefte aan die voorsiening van nuwer, groter bote meegebring. 'N Glasgow -onderneming het die opdrag gekry om 3 nuwe bote te bou. Daisy en Primrose van 285 ton en Sunflower van 242 ton, sou vir vrag wees. Hulle is in 1880 afgelewer. Sonneblom was sleg ontwerp vir vrag, ongelyk vragte sou haar gevaarlik laat lys. Sy is dus weer toegerus vir passasiers, en sy was uiters suksesvol, net soos die ander twee. Almal is met twee kante reggemaak en kon tot 950 passasiers neem. Rompies is verdeel in waterdigte kompartemente, met die oog op veiligheid vir die eerste keer. Daisy bly eintlik tot 1910 in diens.
Die tweede Wallasey met die naam is in 1881 gebou en was die eerste skroefgedrewe boot van die vloot. Vir 10-15 jaar het die Wallasey die bagasieverkeer hanteer en daarna is 'n ex-Birkenhead-boot, die Woodchurch, met die naam Shamrock, gekoop om die vrag aan te vul. Dit het nie lank gehou nie.
In 1883 het die Violet van 273 ton 15 jaar diens begin. In 1884, die Crocus (301 ton) en Snowdrop in 1885, susterskip. Albei was tweeskroewe en kon 1300 passasiers huisves. In die vroeë 1890's het Crocus dieselfde gedoen as die Gem in 1878, hierdie keer het die boogspriet van die Eurydice albei tregters weggeneem!
In 1886 besoek koningin Victoria Merseyside en word hieronder aan boord van die veerboot Claughton uitgebeeld.
In 1891 het die koms van die distel teruggekeer na die roeispane en was dit 'n groot sukses. John Herron en Pansy het gevolg in 1896. Pansy het uiteindelik verlore gegaan in Bull Bay, Anglesey, op pad na Londen tydens WW1.
1901 is die veerboot Seacombe gebou. In dieselfde jaar styg die Lily and the Rose, beide 514 ton en die passasiersvermoë tot 1800. Skroef aangedryf.
In 1906 verskyn The Iris and the Daffodil, twee baie bekende name in die geskiedenis van Mersey Ferry. Albei is op 23 April 1918 op 'n vlootaanval na Zeebrugge gebruik.
In 1910 tree John Joyce en Snowdrop (die tweede van die naam) in diens, albei hier gebou deur Cammell Laird. John Joyce was oorspronklik bestem om die Bluebell te wees, maar om 'n onduidelike rede het die raad van handel toestemming geweier. Snowdrop het tot 1936 gedien toe dit aan Dublin verkoop is, en daarna na Cork 10 jaar daarna. Tydens die Tweede Wêreldoorlog was Snowdrop 'n tender op Firth of Forth in Skotland, herdoop tot die Thane of Fife.
Iris in 1918 en narcis met terugkeer van Zeebrugge - nog nie & quotRoyals & quot, maar binnekort
Die doel van die Britse aanval was om te keer dat Duitse duikbote Brugge as basis gebruik, deur die Brugge -kanaal by die ingang in die Zeebrugge -hawe te blokkeer. Aangesien dit bewerkstellig sou word deur drie ou cruisers te laat sink, wat batterye op die Mole sou moes gee, was dit eers nodig om hierdie batterye te vernietig. Die vaartuie wat gekies is om die troepe vir hierdie aanval te vervoer, was die cruiser Vindictive en die twee Wallasey -veerbote, Iris en Daffodil. Die veerboote is gekies omdat hulle slegs agt voet en ses duim water gegooi het en daarom ook veilig mynevelde kon oorneem, met dubbele romp, en dit was feitlik oninkbaar. By die bereiking van die mol by Zeebrugge kon die Vindictive & rsquos -ankers nie vashou nie, en die kaptein van die narcis het, alhoewel hy gewond was, die Vindictive aan die mol vasgemaak deur in posisie teen haar te maneuveer. Die Vindictive & rsquos -gangbane is daarna op die parapet neergesit en die landingspartye storm oor hulle. Om in posisie te bly, moes 'n enorme drukpunt in die Daffodil & rsquos -ketels gehandhaaf word. Dit was 'n strawwe poging vir haar ingenieurs, en dit is nog meer merkwaardig as daar besef word dat die enjinkamer op 'n stadium gat gekry het en twee kompartemente oorstroom het.
Gedurende hierdie tyd het die Iris 'n onsuksesvolle poging aangewend om haar troepe te land, aangesien die trappe nie sou hou nie. Haar kaptein besluit toe om sy troepe via die Vindictive te laat land, maar sy skip was nie gou langs haar nie, maar die narcis het afgetree, wat wys dat die operasie voltooi is en die Iris, tot die teleurstelling van almal aan boord, opdrag gegee het om vertrek en gaan huis toe. Toe sy noordwaarts draai, kom sy binne die bereik van die strandbatterye en kry treffers wat die poortkant van die brug stukkend slaan en haar koninklike posisies aan die brand laat. Teen 'n stadium was sy op koers en is sy weer deur 'n geweervuur ​​by die Mole getref. Hierdie skulpe val deur haar sye en vee haar dekke, wat veroorsaak dat haar ongevalle in 'n paar minute van drie tot honderd -en -vyftig skiet. Die enigste ding wat haar gered het, was dat luitenant G. Spencer, haar navigasiebeampte, hoewel gewond, dit reggekry het om haar koers binne 'n breukdeel van die sekonde reg te stel voordat die skulpe beland het, en toe die stuur omgeswaai word, antwoord die Iris. Op hierdie stadium het 'n Britse skip tussen haar en die batterye gekom om haar in rook te verberg. Met hierdie kort rukkie kon sy haar beskadigde rookhouers afskakel en agter haar eie rookskerm terugtrek, maar nie voordat nog drie skulpe van die swaar batterye hul teiken gevind het nie.
Wanhopig kreupel, met 'n ontsaglike lewensverlies, 'n vuur wat onder haar brug woed wat twee van die mans uiteindelik in staat was om te beheer, en met oorstromings in haar voorste kompartemente, hink die Iris huis toe na Dover. Daar vind sy dat die narcis reeds aangekom het, nadat hy deur 'n ander skip, die Trident, ingesleep is. Vir hierdie heldhaftige diens het die twee veerbote die trotse benaming & lsquoRoyal & rsquo gekry. Die koeëltrek van die Royal Iris het jare lank aan die suidekant van die Seacombe-veerboot gestaan ​​as 'n gedenkteken. Uiteindelik, namate die roes wat uit die dop en koeëlgate versprei het, onbeheerbaar geraak het, het die tregter gevaarlik geword en moes dit gesloop word.
1921. Leasowe en Liscard het by die vloot aangesluit.
Churton 1921 - 1939 - Bagasieboot
'Bagasiebote' was tot 1941 'n kenmerk van die veerbootdienste van Woodside en Wallasey. Hulle het perde en karre en bakkies en vragmotors oor die rivier vervoer en sewe jaar lank die opening van die tonnel oorleef omdat perdevoertuie (waarvan daar nog baie oor) is nie in die tonnel toegelaat nie. Op mistige dae sou lang rye voertuie by Woodside ontstaan. En by eb is die paadjie van Woodside by Woodside dikwels omskep in 'n steil heuwel. So kon kragtige trekperde ter plaatse deur karters gehuur word om die broodnodige ekstra spierkrag te bied vir die trek uit die boot.
Bagasieboot Barnston kom in Woodside. Heerlik om die Pier Head te sien soos dit was, en die moeite werd om na te kyk!
In 1922 kom J Farley en Francis Storey aan wat albei ses jaar op die Seacombe -roete deurgebring het voordat hulle na New Brighton oorgeplaas is.
J Farley (links) en Francis Storey
1927. Rose en Lily word aan Dublin verkoop en word toe passasiers tenders in Queenstown (Cork). Rose is in 1951 in Preston geskei. Lily is in 1943 verniel. Marlowe en die derde Wallasey het dit vervang. Tot 1958 was Wallasey nog in diens, maar Marlowe is verkoop. Dankie aan Ian Boyle van http://www.simplonpc.co.uk/ wat my vertel dat Rose se naam hernoem is 'N Saorstat en Lily het Failte hernoem.
1927-1930 is die datum van hierdie beeld van die Marlowe. Let op: na 'n leeftyd van slegs 18-20 jaar is die Liver Building reeds swart!
Beeld: nasionale maritieme museum http://www.liverpoolmuseums.org.uk/maritime/archive/stewartbale/waterfront/
Perch Rock het in 1929 by die vloot aangesluit.
Die Royal Iris gaan in 1932 na Dublin, verhuis in 1939 na Cork en word in 1947 die naam Blarney. Dit lyk amper nie reg nie, vir so 'n beroemde boot.
In 1932 Royal Iris II. Sy het 'n derde dek en gestoffeerde sitplekke. In 1947 word die II laat val en in 1950 word die naam St Hilary herdoop en daarna in 1956 verkoop.
1934. Die Royal Daffodil is verkoop en is nog vier jaar op cruises in Kent gewerk. Royal Daffodil II is bekendgestel. In die Tweede Wêreldoorlog was een van haar pligte so teer op troepeskepe. Sy sou tydens aanvalle bystaan ​​om troepe af te neem as 'n skip raakgery word.
Beelde: David Langton
Op 8 Mei 1941 is sy vasgebind by Seacombe en het 'n Duitse bom direk getref. Hoewel die skade nie groot was nie, sak sy by haar vasmeerplekke. Een slagoffer, 'n motorwerker, is uit die enjinkamer geblaas, minus sy valstande !! Dit het die Mersey Docks & Harbour board 13 maande geneem om Wallasey swaar toerusting te leen om haar minus tregter en mas op te lig, maar 300 ton modder en slik ingesluit. Mariene groei het die struktuur binne 13 maande gedek. Omdat ander vaartuie diens doen, is besluit om haar in die vloot te herstel en weer in te stel. Op 2 Junie 1943 tree sy weer in diens. Heelwat van haar interieurversiering is eers baie later vervang.
Hierdie aktiewe diensbote was die J Farley en Francis Storey (prent hierbo). Hulle is gebruik om die anti -duiknette te gebruik. Die veerbootpersoneel het die Lords of The Admiralty in so 'n mate beïndruk dat hulle beveel het dat die bemanning by hul bote bly en hierdie belangrike diens bedryf.
In 1949 gebruik die Wallasey Borough Council 'n ex -Torpedo -boot om passasiers oor die rivier te vervoer, hoofsaaklik 'n nagdiens. Dit was 'n sogenaamde ekonomiese maatreël om op laat- en nagskof te gebruik, maar dit was onekonomies, en dit is in 1950 opgestel. Ek het egter 'n e-pos gekry van 'n man wat die boot in 52-54 gebruik het.
Ongedateerde beeld van die veerboot 'Wallasey', maar voor 1955, toe sy 'n hoofmas aangebring het.
Wallasey Belle, voormalige WW2 Fairmile 'B' boot, en was NIE 'n torpedoboot soos sommige dink nie
Bidston 1903 veerboot. Hierdie vaartuig is in 1933 aan Blackpool -eienaars verkoop a herdoop & quotMinden & quot.
Sy het wel 'n paar reise van Liverpool en New Brighton na Blackpool onderneem. Sy was in 1937 opgebreek by Preston.
Claughton. Dit is die 1899 -weergawe en is in 1930 herdoop na Old Claughton. Die verwarring oor die Claughton -bote
word verder vererger deur hierdie inligting van Geoff Holmes. Ek voel dat daar êrens 'n Claughton ingemeng is, maar dit was nie in die nie
datums van veerbote wat by die vloot aansluit?
Claughton by Woodside aangekom
Claughton in 1961 opgestel
Tranmere bagasieboot het sy diens in 1925 beëindig
Veerboot 1930's. Dit is die Marlowe of die Wallasey - (Info Geoff Holmes)
Die vaartuig op die agtergrond is die Onyx. Dit is gebou vir die Great Eastern Railway as die 'Norfolk' in 1887 vir diens aan die rivier Orwell van Ipswich na Harwich en Felixstowe.
Sy is in 1897 deur die Eastham Co gekoop en is verkoop in 1912. Die vaartuig op die voorgrond, Mersey
Prenton pos 1906
Na bewering is dit die SS Liverpool voor 1906 toe dit die naam Prenton gekry het. MAAR, daar is geen rekord van enige van die Wirral Ferry -bote wat Liverpool genoem word nie, maar die Prenton kom tot stand in 1906. Dit was 'n dubbele boot. Op die eerste foto is die letters 'Liverpool' eintlik die registrasiehawe, nie die naam van die boot nie.
Ek dink ek het dit opgelos, die SS Liverpool het nie bestaan ​​nie. Ek dink die skrywer van hierdie boek, waarin beide verslae voorkom, sê ook dat die Prenton deur die Caledonian Shipping Co gebou is en in 1906 bekendgestel is. Die skrywer weet nie waarvan hy praat nie.
Die Thurstaston. Die buskondukteur - die 'knipsel', het op sy breek afgekom met die busbestuurder Ken Rose, wat die beeld geneem het
Splinternuwe Mountwood of Woodchurch wat ongeveer 61-62 by Woodside aankom. Woodside -treinstasie kan agter gesien word
die veerbootterminal en die werwe van Cammel Lairds aan die linkerkant
Mountwood, 1961 nog in 2020 op die rover as die Royal Iris of the Mersey (2002) en geverf soos 'n picasso -verwerping.
Mountwood - In die 90's voordat hulle die Pierhead Skyline verwoes het
'N Bernard Rose -foto - Royal Daffodil
Royal Daffodil (en hieronder)
Egremont (en hieronder in 1965). Nou a Seiljagklub se hoofkwartier in Salcombe. Sy is hier te sien http://www.islandcruisingclub.co.uk/
Die Egremont is nou deur die klub as 'n liefdadigheidstrust toegeken, maar word steeds gebruik as 'n RYA -opleidingsentrum en is naweke die klubhuis
Malcolm Toone - Lidmaatskap Art
Hoe die Leasowe in Griekeland beland het - artikel is ongeveer 1993
Hierdie foto van die uitstekende model van die Royal Iris met MPTE -kleure, is in Junie 2009 op die New Brighton Boating Pool geneem
'N Redelike onlangse foto, ongelukkig sal sy binnekort afval. Is dit nie grootskaalse vlieëhou nie? Die veroudering Royal Iris, die laaste ex-Wallasey-vaartuig, is as surplus as vereistes beskou.
Sy is in 1993 verkoop aan 'n konsortium vir omskakeling in 'n drywende nagklub, gevestig in Cardiff. Hierdie onderneming het uiteindelik nie tot stand gekom nie. Sedert 2002 is die vaartuig
lê op die Teems en wag op 'n 'moontlike' opknapping as 'n drywende nagklub. http://en.wikipedia.org/wiki/MV_Royal_Iris 2011. Soos ons almal weet, is die Royal Iris nie eens
'n 'drywende' omhulsel wat met 'n gat in haar sy op die bedding van die Teems gesink word. Om haar nou te bekeer of te red, sou heeltemal te veel geld kos.
Royal Daffodil (ex Overchurch) & Royal Iris of the Mersey (ex Mountwood) van http://www.amerseyferry.co.uk/
2013 Veerbootname en hul vorige:
Royal Daffodil - ex Overchurch (nou neergelê in Bhead dok)
Snowdrop - uit Woodchurch
E -pos - 25 November 2009: My gesin, Palmer Brothers in Cork, het die Royal Iris (van Zeebrugge -roem) en die Lily and Rose gekoop en dit as tenders vir die voerings gebruik toe hulle na Cork Harbour bel. Die Rose en Lily is hernoem na Failte (Iers vir verwelkoming) en An Saorstat (die Vrystaat). Is daar 'n rekord waarvan dit 'n vraag is wat my onlangs gestuur is? Gesinsrekords is redelik karig en al die spanne en skoolhoofde van die gesin het gaan rus.Die Royal Iris -naam is behou en my gesin het 'n gedenkplaat teruggegee waarin die aktiwiteit by Zeebrugge herdenk is, na Liverpool. Is daar 'n spoor van hierdie gedenkplaat in Liverpool? Enige skakels na die verdere geskiedenis van hierdie skepe sal baie welkom wees. R Palmer. U kan R Palmer direk per e -pos stuur na: rfpalmer - by - ukonline.co.uk, kan u ook enige inligting na my kopieer?
Chris Neil het my in Januarie 2010 per e -pos gestuur: My oupagrootjie James Macfarlane, wat op die sensus van 1911 in Hawthorn Grove 17 en op 54 -jarige ouderdom werk by die & quot ferries Council & quot. Hy het waarskynlik vanaf Seacombe gewerk, gegewe waar hy gewoon het.
Die meeste van hierdie beelde is my eie eiendom, maar sommige is hieruit en sommige is slegs skakels:
My dank aan die lede van die Mersey Ferry Group op Facebook: David Langton, Brothers Grin, Jeanette Land, David Garbutt, Robbie Quinn, Brian Gill, Robert Hayden Foy, Mersey ferries. David Langton doen eintlik praatjies oor die veerbote. Ek het hom in Oktober 2012 in die Floral Pavilion in New Brighton sien praat. Beslis die moeite werd. Die skakel na die groep is hieronder. David is 'n voormalige skipper op die veerbote.
Die aangebore talent en veelsydigheid van Dench & aposs was moeilik om te ignoreer. Sy maak haar verhoogdebuut in 1957 by die Old Vic Production Company by die Royal Court en draai die hoof as Ophelia in Shakespeare & aposs Hamlet. Dench het nog vier jaar met die Old Vic gewerk.
In 1961 het Dench by die Royal Shakespeare Company aangesluit, die begin van 'n 30-jarige lopie met die speelhuis wat die aktrise elke toonaangewende vroulike Shakespeare-rol sou vervul.
Maar Dench was nie tevrede met Shakespeare of drama nie. In 1959 maak sy haar televisie -debuut in die reeks Hilda Lessways. Sy het haar nog meer uitgerek deur komiese werk aan te pak, waaronder verhoogproduksies van Oscar Wilde. In 1968 speel sy 'n hoofrol as Sally Bowles Kabaret.
Argosy nr. 2, 'n sywielwielstoomboot wat in 1863 in Monongahela, Pa, gebou is, is op 14 November 1863 deur die vloot aangeskaf, herdoop tot Wave en omskep in 'n "tinclad" geweerboot. Vroeg in 1864 word sy aangestel by die West Gulf Blockading -eskader en neem haar aanvanklike stasie aan by New Orleans, La. Op 15 April ontvang sy bevele om na Calcasieu -pas by die monding van die Calcasieu -rivier in die suidweste van Louisiana te skuif. Sy het op 24 April daar aangekom en saam met Granite City die monding van die rivier binnegegaan om die konfederate afvalliges te versamel vir diens in die vloot en om al die wapens, saal en harnas in die gebied wat vir militêre doeleindes gebruik kan word, af te rond die Konfederasie. Teen dagbreek op 6 Mei, terwyl hulle op anker in die rivier ry, is die twee skepe verras deur die hele Sabine -pas -garnisoen. Granite City het ongeveer 45 minute later oorgegee, maar Wave het nog 45 minute lank voortgeveg totdat sy enjins en beweegbare gewere uitgeskakel was en agt van haar bemanning gewond was, dat sy nie in staat was om die stryd voort te sit nie. Gevolglik het haar bemanning dokumente en oorlogsmateriaal aan boord vernietig en haar bevelvoerder het Wave aan die Suidlanders oorgegee. Die Konfederate het die vaartuig as 'n vragstoomboot gebruik. Haar uiteindelike ingesteldheid is onbekend, maar sy is waarskynlik vernietig deur teruggetrokke Konfederale magte.
Op 28 Mei 2019 het White Star Petroleum, LLC ("White Star") vrywillige versoekskrifte ingedien vir 'n herorganisasie onder toesig van die hof ingevolge hoofstuk 11 van die Verenigde State se bankrotskapskode om 'n herstrukturering te vergemaklik.
White Star gaan voort met konstruktiewe gesprekke met sy krediteurkrediete oor die bepalings van 'n finansiële herstruktureringsplan. In samewerking met hierdie proses hoop White Star om gesag van die bankrotskapshof te ontvang om 'n toegewyde "debiteur-in-besit" -finansiering van $ 28,5 miljoen te ontvang om likiditeit te versterk.
Terwyl White Star deur hierdie proses onder toesig van die hof beweeg, is dit van voorneme om oor die algemeen in die gewone gang van sake te werk. White Star bly verbind tot die handhawing van die sterk verhoudings wat dit het met belanghebbendes, insluitend sy diensverskaffers en sakevennote.
Vir eienaars van royalty -rente: [email protected], gratis: 1.844.402.4903, faks: 1.844.406.4347
Vir verskaffers en algemene navrae: 1.866.967.0670
301 N.W. 63ste Straat, Suite 600
Raadpleeg die kontakpersoon van Royalty Interest Owner Relations vir inligting rakende Royalty en Joint Interest -vrae
Hollywood was lief vir Sammy Davis jr. Totdat hy 'n wit filmster gedateer het
In 1957 was Sammy Davis Jr. 'n opkomende ster. Hy het pas 'n bekroonde optrede in Meneer Wonderbaar op Broadway en het 'n gewilde nagklub saam met sy pa en oom gehad, die Will Mastin Trio. Dit was 'n sterk terugkeer van 'n motorongeluk drie jaar tevore, toe 'n pyp deur Davis se oog gegaan het en hom permanent verblind het. Vir die res van sy lewe sou hy 'n glasoog dra.
Die ongeluk het egter niks gedoen om Davis se charisma en seksuele aantrekkingskrag in te perk nie. Die Hollywood -ster, Kim Novak, het hom beslis opgemerk.
Sy was op die punt om Hitchcock 's te verfilm Vertigo toe sy Davis in 'n nagklub in Chicago sien optree. Alhoewel hulle destyds nie veel gepraat het nie, wou Davis die aktrise leer ken. Sy vriende Tony Curtis en Janet Leigh was verplig deur albei vir 'n partytjie by hul huis te nooi. Kort daarna was daar 'n blinde voorwerp in 'n skinderrubriek: " Watter top vroulike filmster (K.N.) gaan ernstig uit met watter groot entertainer (SD)? "
Hierdie bietjie ledige skinder was ver van onskadelik. 'N Verhouding tussen Novak en Davis het die potensiaal om albei hul loopbane te vernietig. In 1957 was die interras -huwelik onwettig in die helfte van die state. Die meeste Amerikaners was daarteen gekant. 'N Gallup -peiling van 1958 het getoon dat slegs 4 persent van die Amerikaners die interras -huwelik goedgekeur het. Boonop het die Hooggeregshof van die Verenigde State onlangs die bevel gegee om die desegregasie van openbare skole, en die kragmeting in Little Rock, Arkansas, oor die integrasie van die Central High School in die stad sou die volgende jaar plaasvind. Die nasionale atmosfeer was belaai met rassespanning.
As 'n swart man is Davis voorheen verhinder om met wit vroue te gaan, maar hierdie keer was dit anders. Novak was 'n filmster. Daardie jaar noem koerante haar dan ook die gewildste trekking by die loket danksy films soos Die man met die goue arm en Pal Joey. Columbia Pictures het haar versorg om Rita Hayworth, die ateljeehoof, Harry Cohn, nie te vervang nie. As die nuutste Hollywood -seksgodin, was Novak moontlik miljoene werd.
Toe hy die skinderartikel sien, bel Davis Novak om verskoning te vra omdat sy haar in 'n ongemaklike posisie met die ateljee geplaas het. Volgens sy outobiografie Sammy, Antwoord Novak, "Die ateljee besit my nie! " en nooi hom uit vir spaghetti en frikkadelle. Kort daarna het hulle uitgegaan.
Hulle verhouding het die grootste deel van 1957 voortgeduur. Davis en Novak was bewus van die risiko's wat hulle neem, maar dit lyk asof die verhouding meer opwindend was. Sy het nie meer aan my gedink as wat ek oor haar gedink het nie, tot dit verbied is, en Davis skryf in sy outobiografie. Toe word ons samesweerders, saamgevoeg deur die enkele ding wat ons gemeen het: uitdaging. "
Arthur Silber, 'n goeie vriend en metgesel van Davis, het die egpaar gereeld na 'n gehuurde strandhuis in Malibu vervoer. Hulle het baie moeite gedoen om hul verhouding weg te steek en#8212Davis het soms op die vloer van die motor onder 'n kombers gelê om te voorkom dat hy met Novak gesien word.
Dit was asof ons in die FBI was, of iets, sê Silber in 'n onderhoud. Ek sou hom voor haar huis in Beverly Hills aflaai en ons sou 'n tyd of 'n dag vir my opstel om hom te kom haal. " Davis het ook 'n privaat telefoonlyn by die Sands Hotel in Las Vegas laat installeer waar hy gewerk het sodat hy met Novak kon praat sonder dat die hotel se skakelbord ingeluister het.
In Desember is Novak vir die vakansie huis toe na Chicago terwyl Davis in Las Vegas gebly het. Hy het Novak so gemis dat hy 'n plaasvervanger vir sy daad gevind het en het oornag gevlieg om haar te ontmoet en haar ouers te ontmoet.
Irv Kupcinet van die Chicago Sun-Times van die besoek gehoor en dit in sy rubriek genoem. Skinder het warm geword. Daar was 'n gerug dat Davis en Novak 'n huwelikslisensie uitgeneem het. Kim Novak is op die punt om verloof te raak met Sammy Davis Jr. en Hollywood is ontsteld, " berig Die Londense Daily Mirror.
Toe Cohn uitvind, het hy woedend geword dat sy ster wat hy as 'n eiendom beskou het waarin hy belê het, met 'n swart man uitgegaan het.Die volgende oggend, terwyl hy na Los Angeles vlieg, kry hy die eerste van verskeie hartaanvalle wat binnekort sou maak hom dood.
In alle opsigte was Cohn 'n meedoënlose ateljeehoof wat Benito Mussolini bewonder het en bande met die skare van Chicago gehad het. Hy het selfs bypassende robyn- en#8220 -vriendskapsringe saam met gangster Johnny Roselli gedra. Daar is verskillende weergawes van wat daarna gebeur het, maar wat duidelik is, is dat Cohn 'n skare op Davis uitgehaal het. Gangster Mickey Cohen het die pa van Davis gevind en die dreigement oorgedra. Silber was daar toe Davis die oproep ontvang.
Hulle het gesê dat hulle albei sy bene sal breek, sy ander oog sal uitsteek en hom in 'n gat sal begrawe as hy nie dadelik met 'n swart vrou trou nie, en Silber. Hy was bang, net soos ek. "
Novak, wat deurgaans beweer het dat haar verhouding met Davis nooit iets anders as vriendskap was nie, het ook gesê die ateljee het haar beveel om op te hou om hom te sien. Hulle het ook wagte om haar huis geplaas.
En ek het gedink dit is belaglik, ek wil nie so lewe nie, en sy het in 2004 vir Larry King gesê. Ek kon nie sien wat fout was nie, weet jy? Wat was so verskriklik? "
Davis het van sy kant na sy vriend, gangster Sam Giancana, gegaan vir beskerming. Giancana het vir hom gesê dat hy Davis in Las Vegas en Chicago kan beskerm, maar hy het nie bereik in Hollywood nie. Die bedreiging dreig oor hom. Die troue was die enigste oplossing.
Sammy Davis Jr., 32, middelglas en sy bruid, Loray White (23), sny en bedien koek aan goeie vriende en bekendes onmiddellik na hul troue in Las Vegas, Nev., 11 Januarie 1958. Die gaste is, links regs: Joe E. Lewis se beste man, Harry Belafonte Davis White en Donald O'Connor. (AP Foto)
Kort daarna, in Januarie 1958, het Silber op die bed in die Sands Hotel gesit en 'n cowboystewel gepoets, toe hy Davis op die ander bed sien opspoor, blaai deur 'n adresboek.
"Ek het gesê, watse effek doen jy? " sê Silber. En hy het gesê: Ek is op soek na iemand om te trou. "
Die vrou wat hy gekies het, was Loray White, 'n swart sangeres wat oorkant die straat by die Silver Slipper gewerk het. Sy en Davis het in die verlede 'n paar keer uitgegaan. Nou het Davis haar 'n enkelbedrag aangebied (tussen $ 10 000 en $ 25 000) om met hom te trou en as sy vrou op te tree. Sy het ingestem. Op foto's van hul troue in Las Vegas drink White en Davis uit 'n te groot martini -glas langs 'n koek met die woord "Happiness " daarop. Maar Silber, wat die egpaar na hul huweliksuite geneem het, onthou dat Davis die hele aand baie gedrink het en so ontsteld in die motor geword het dat hy White wou wurg. Silber het Davis ingehou en na sy kamer geneem.
Hy het so seergekry, sê Silber. Sy aanhaling vir my, toe hy my jas by die skouer uitmekaar ruk, was, waarom het hulle my nie my lewe laat lewe nie? ' "
Silber onthou dat Davis daardie aand veral ontsteld was oor die hotel. Ek stap terug in die slaapkamer net toe hy 'n geweer op sy kop sit, sê Silber. Ek het op hom gespring en ek het die geweer van hom af weggeneem. Toe sit ek op hom met my knieë op sy skouers totdat hy flou word. "
Teen September het koerante berig dat White en Davis gaan skei.
Op 'n dag, 'n paar jaar later, het Sammy en Silber middagete by 20th Century Fox geëet toe 'n vrou instap. Sy was lank en pragtig met blink blonde hare en 'n stemmige stem. Davis stel homself dadelik voor.
Haar naam was May (uitgespreek "My ") Britt, 'n 26-jarige Sweedse aktrise wat 'n remake van verfilm hetDie Blou Engel. Sy en Davis het mekaar begin sien. Binnekort het hy 'n huwelik voorgestel en sy het dit aanvaar. Britt was 'n buitestaander van die Amerikaanse rassepolitiek en het nie gesien hoekom ras haar van die persoon wat sy liefhet, moet weghou nie.
Op 6 Junie 1960, terwyl hy in Engeland was, kondig Davis hul verlowing aan die pers aan.
Die publiek het mal geword, en Burt Boyar, 'n goeie vriend wat saam met Davis se outobiografie geskryf het, sê in 'n onderhoud. Toe hulle verloof raak, het die hel losgebars. Die ateljee het Britt se kontrak onmiddellik gekanselleer. Hulle het aangeneem dat dit geen nut in die loket was wat met 'n swart man getroud was nie. "
Sammy Davis Jr. -portret Met May Britt (Alamy)
Die volgende dag het Britse fasciste die teater waar Davis in Londen opgetree het, gepluk terwyl hulle gebulder, geskreeu en bordjies gedra het met die woorde: 'Gaan huis toe' en ander rasse -beledigings. Davis het aan die pers gesê terwyl hy trane teruggeknip het dat dit die wreedste rasse -aanval was wat ek teëgekom het. " Terug in Amerika was Davis en Britt oorstroom met haatpos. Kritiek kom nie net van wit mense nie, maar ook van swart mense wat Davis lankal beskuldig het van rashandel in artikels met opskrifte soos "Is Sammy Ashamed He 's A Negro? " Daar was bomdreigemente in die teaters waar Davis opgetree het Reno, San Francisco en Chicago. By die Lotus Club in Washington, 16060, het die Amerikaanse Nazi -party buite gestaan, maar die gehoor het Davis 'n staande toejuiging gegee toe hy op die verhoog stap.
Davis het soveel doodsdreigemente ontvang dat hy 24-uur gewapende wagte gehuur het. Hy was bekommerd dat sy vrou aangeval sou word as hulle saam gesien word, sodat hulle selde uitgegaan het. Toe hulle dit gedoen het, het Davis 'n geweer of kierie met 'n mes in die punt weggesteek.
May was amper soos 'n gevangene in 'n mink-gevoerde sel, " sê Boyar. Ek weet nie van 'n tyd toe hulle op straat kon uitstap en pret kon hê en gelukkig was soos enigiemand anders nie. "
Intussen het Davis vir die Civil Rights Movement gewerk. Volgens Emilie Raymond, skrywer van Stars for Freedom: Hollywood, Black Celebrities en die Civil Rights Movement, Het Davis ongeveer $ 750,000 (ongeveer $ 5,6 miljoen vandag) ingesamel vir organisasies soos die NAACP en Martin Luther King Jr. se Southern Christian Leadership Conference.
Hy het ook 'n veldtog vir John F. Kennedy tydens sy presidensiële veldtog in 1960 uitgevoer, wat in 20 stede opgetree het, gewoonlik saam met die res van die Rat Pack. Maar tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie in Mississippi is hy geboei terwyl hy die volkslied sing en 'n voorval wat hom byna trane gelaat het.
Nadat hy die verkiesing gewen het, het Kennedy Davis by twee geleenthede ontneem. Davis is uitgenooi na die inhuldigingsgala van Kennedy en was so trots om te gaan dat hy 'n spesiale pak laat maak het. Britt het 'n Balenciaga -rok gekoop. Maar drie dae voor die inhuldiging het die sekretaris van Kennedy gebel om te sê dat die president hulle nie uitnooi nie. Die besluit was polities en die verkiesing van die president het die verkiesing met 'n skraal marge gewen en hy wou nie die kongreslede in die suide vervreem deur aan Davis 'n kontroversiële huwelik te bied nie. Davis is diep seergemaak en verleë oor die snuif.
In 1963 word Davis en Britt genooi na 'n onthaal in die Withuis vir Afro-Amerikaanse leiers. Raymond het in 'n e -pos gesê toe Kennedy hulle daar sien, fluister hy na sy assistente om hulle hier uit te haal en die egpaar van fotograwe weg te jaag.
Davis was nie die eerste beroemdheid in 'n interras -huwelik nie, en die sanger Harry Belafonte het in 1957 met 'n wit vrou getrou en in 1912 is die bokser Joe Jackson tronkstraf opgelê omdat hy met 'n wit vrou uitgegaan het. Maar geen ander prominente interras -huwelik het soveel publisiteit gekry as Davis en Britt nie.
Ek was 'n klein kind toe dit gebeur het, " sê Gerald Early, redakteur van Die Sammy Davis -leser. "Almal daaroor gepraat. Ek dink wel dat dit 'n impak gehad het. Dit was een van die dinge in die 6017's wat deel was van die oopmaak van die Amerikaanse samelewing. Hy en May Britt was baanbrekers om Amerika meer aanvaarbaar te maak vir die interras -huwelik. "
In 1967 beslis die Hooggeregshof in Loving v. Virginia dat dit ongrondwetlik was om 'n verbintenis tussen rasse te verbied. Die kultuur het vinnig verskuif saam met die daaropvolgende regsveranderinge en suksesvolle films met romanse soos Raai wie kom aandete toe?160Golden Boy, waar hy 'n swart bokser verlief op 'n wit vrou gespeel het.)
Davis en Britt is geskei in 1968. Die huwelik het agt jaar geduur en drie kinders tot gevolg gehad. Volgens Davis se biograaf Gary Fishgall ontmoet Davis en Novak weer tydens 'n bal ná die Oscars in 1979. Hulle het saam gedans. Daarna was Davis verbaas — niemand het 'n foto van hulle twee geneem nie. Niemand het eers omgegee nie.
Eens, toe Britt en Davis die eerste keer getroud was, het Boyar en sy vrou 'n hotelsuite met hulle in Miami gedeel. Martin Luther King Jr. het Davis in die hotel besoek en Boyar het gesê: "Martin, waar is ons, ras?"
Davis het tussenbeide gekom en gesê: 'Ek sal jou vertel waar ek is. Ek is in die beste suite in hierdie hotel, maar ek kan nie saam met my vrou in die straat loop nie.
King antwoord met die woorde van 'n slaafprediker, wat hy later in 'n toespraak aan die New York Civil War Centennial Commission in 1962 sou aanhaal. Hy het gesê:
Ons is nie wat ons behoort te wees nie.
Ons is nie wat ons wil wees nie.
Ons is nie wat ons gaan wees nie.
Maar Goddank, ons is nie wat ons was nie.
Dit is 'n cliche om dit te sê, maar dit is waar. U gaan ten minste 60 keer in 'n seisoen verloor. Dit is baie! Die beste span in die geskiedenis van bofbal verloor basies elke derde wedstryd en 'n span van 90 wen is soos 14-11 in 'n ewekansige gekose 25 wedstryde. Dit lyk nie baie goed nie, maar dit vergroot met verloop van tyd. So verloor die Nats 'n wedstryd. Geen probleem.
totdat jy die derde agtereenvolgende verloor. Dan raak jy paniekerig
Die wegspring het goed gelyk (21 2/3 IP, 12 H, 3BB, 2 ER). Dit was veral interessant om 'n goeie wedstryd van Max te sien, wat vroeg teen 'n paar klein teenstanders gekyk het.
Die oortreding het uiteindelik uitgebreek met 17 lopies in die eerste twee wedstryde. MAT en Werth het nie heeltemal uit hul ondergang gebreek nie, maar MAT het homer gekry en al drie die treffers van Werth was dubbelspel. Bryce sit sy voet op die gas met 7-11 met 3 homers.
Byna alles lyk rooskleurig.
Ok ok daar is Papelbon. Hy het gister wel die redding geslaan. Hy het ondanks goeie resultate nie besonder skerp gelyk nie. Dit is nog vroeg, maar ons eindig in die derde plek as dit kom by 'ok, ons kan 'n bietjie evalueer'. Wat sê die vroeë fancy statistieke?
FB MPH: 90,9
Stel voor dat armspoed verloor, maar nie ongewoon dat ouer kruikers stadiger begin nie.
Swaai% - 45,4%
SwStr% - 8,1%
Kontak% - 82,1%
Stel voor dat kolwers wag vir slaagbare staanplekke en dan slaan.
Sagte% - 0,0%
Stel voor dat kolwers nie mislei of agterbly nie.
Natuurlik - dit is nog vroeg. Hy het baie verskyn, maar dit beloop nog steeds slegs 5,2 IP en 24 slagmakers. Werth kry 'n maand. Papelbon was verlede jaar nie seergemaak of verskriklik nie. Hy kry meer tyd.
Dit hang natuurlik van die resultate af, maar verstaan ​​wanneer u werk slegs deur een beurt moet kom, met 1 of minder lopies wat toegelaat word teen 'n ewekansige deel van die volgorde, en u werk is nie baie moeilik in die baseball -skema nie. Alhoewel daar baie gepraat word oor groot verligters wat oënskynlik gesukkel het in die rol van die nader, is die waarheid dat baie middelmatige kruikers net goeie toemakers was. Selfs as Papelbon van sy spel af is, sal hy waarskynlik goed genoeg wees.
Bryce 6, Enige ewekansige twee onderdane 3. Wie wed op enige ewekansige twee? Julle is dwase!
Ek was bekommerd oor Werth om die seisoen te begin, maar is nie meer bekommerd nie (ten minste op die bord). Hy het 'n klomp lynrye getref en verlede week het minstens een homer deur die wind/koue weer neergeslaan. Sy BB% en K% stem albei ooreen met sy loopbaangemiddeldes. Hy BABIP .200, wat die lae kolfgemiddeld verklaar. Ek is vol vertroue dat ons sal sien
.420 as hy redelik gesond is.
Ek is baie minder selfversekerd oor Werth se verdediging en die aanval van Taylor, wat albei kommerwekkend is. Dit gesê, dek BRYCE baie probleme!
Ek kan net sowel die eerste wees wat die goedkoop, voor die hand liggende grap aanbied: Bryce het gister die perfekte motief gehad om Pabelbon te versmoor.
Vinnige opmerking: so wonderlik soos dit lyk, dit lyk asof Bryce verbeter het van verlede jaar. Waarom sê ek dit? Omdat sy K-koers en swaai-mis-persentasie gedaal het, selfs vanaf sy MVP-seisoen. Bryce het verlede jaar nie 'n ton geslaan nie, maar hy het geslaan en geswaai en ongeveer 'n gemiddelde bedrag gemis. U sou normaalweg 'n klein steekproefgrootte sê, maar dit is 'n paar van die vroegste statistieke om te stabiliseer (K/BB stabiliseer ook vroeg). Hy swaai letterlik en mis plekke met 'n Dee Gordon -koers. Disclaimer: hy het nog nie 'n groot wedstryd beleef nie. Tog steeds. Jeff Passan en Fangraphs het dit al met vreugde opgemerk: http://www.fangraphs.com/blogs/how-to-strike-out-bryce-harper/. Daar is alle rede om te dink dat Bryce se 2016 'n goeie kans het om net so goed of (snak) beter te wees as sy 2015. Lyk onmoontlik, maar die vroeë statistieke dui daarop dat (weereens, hulle is vroeg, maar hulle is ook die enigste betekenisvolle statistieke wat ons het.)
Ek het gedink ek hoor gister op die uitsending dat Papelbon eintlik baie harder gooi (hulle het verskeie kere 93-95 gesê). Enige idee of dit waar is? En indien wel, was dit net die een wedstryd? Lyk vir hom nogal 'n piek, nie waar nie?
@BxJaycobb - Alhoewel dit waar is dat BB% en K% vinniger stabiliseer as die meeste ander slaanstatistieke (en ver voor dinge soos gemiddelde of BABIP), is dit belangrik om te onthou dat dit net vinniger stabiliseer, nie onmiddellik nie. Ons is nog steeds nie op die punt waar iemand hulle redelikerwys 'stabiel' sou noem nie. Gewoonlik gebeur dit tussen 60-100 PA's vir plaatdissiplinestatistieke en hy slegs op 48 PA's.
Vir 'n kersies gekose (maar uiteindelik relevante) voorbeeld, was hy gedurende 11 wedstryde (48 PA's) verlede seisoen op 16.7% BB en 35.4% K, en eindig hy op 19% BB/20% K aan die einde van die jaar. Dus, selfs die statistieke wat nou gesien word, kan +/- 15% afwyking hê
@SM, hy hoef nie. Papelbon was heeltemal in staat om op sy eie te verstik. HEY-OH!
Kenny B. - Ek het geweet as ek die straight man speel, sou goeie punchlines volg.
Werth se gooi van vlak linkerveld op die gelykop was so sag, dit het gelyk asof dit deur een van die middeljarige vet ouens in my sagtebalspan gemaak is. Net skaam en pateties.
DMS - Ja! 'N Deel daarvan moes die geweer wees (ek kyk na al die Nats en twee Phillies en hulle was almal die vinnigste), maar hy gooi beslis harder. Natuurlik, as dit plat is, is dit nie goed nie. Elke kruik wat daar is, kan dit waarskynlik bel vir 'n beurt net om dit te doen, maar u hoef nie beheer / bewegingskwessies nie.
Werth sal 'n aangename DH maak (as hy terugkeer na die vorm soos dit lyk), en soms af en toe om die ouens in die veld te rus.
Daaroor is dit op hierdie punt. wat vir sy ouderdom nie te erg is nie.
BTW weet iemand of ek my gebruikersnaam kan verander sonder om die rekening te verloor? Dit is om die minste te sê 'n bietjie verouderd!
Gaan Bryce nou net heeltyd BRYCE wees?
@Clip & ampStore, ek het dieselfde gewonder.
Ja, dit is 'n wonderlike besparing. maar die goeie nuus vir Papelbon is dat as hy 'n laat beurtprobleem word, Dusty se gunsteling bullpen -arm - Senor Smoke II, Felipe Rivero - waarskynlik die geleentheid sal kry.
Vir my is dit nie die kans dat hulle dit verloor het nie. As hulle met 2-1 of 1-0 verloor het, of so iets, skryf jy dit af. Jy verloor wedstryde in die seisoen. Ag wel.
Hier het die span teruggeveg en 'n redelike goeie kans op 'n oorwinning gehad teen 'n slegte span wat hulle MOET klop. Die hoë prys, hoë profiel, te seker van homself, blaas dit nader.
Dit was nie wat hulle verloor het nie, dit was dat hulle almal die wedstryd in die hand gehad het en dit verloor het. Dit is net een wedstryd, maar dit is nog een wat hulle kon (moes) gehad het. Dit is wat my pla.
Terwyl ek saamstem, sal ek sê dat die begin van 'n wedstryd sonder Zimmerman, Ramos, Taylor en Espinosa beslis nie jou kans op wen verhoog nie. Ek sou so ver gaan as om te sê dat hulle gelukkig was om daarin te wees (selfs al is dit die Phils). Ek dink hulle was tevrede om die reeks te neem en in 'n strenger kompetisie te gaan met alle gereelde uitgelese. Net my mening.
Pap gooi gister eintlik 95, dit is hoekom hy sy plekke mis.
2 weke gelede, toe die seisoen begin, het ons almal betreur dat die Mets en Nats relatief swak skedules gehad het. Ek sou eerder 9-2 wees as naby .500. Seker beter om vroeg 'n voorsprong van 4 wedstryde te haal as om vroeg te jaag.
Werth lyk soos 'n verouderde speler. Sy vlermuis word wakker en ongelukkig in BABIP. Dit lyk asof verdediging 'n stap verloor het, wat die hoofrede was waarom hy verlede seisoen na LF verhuis het. Minder 'n gat- of werparmprobleem daar as CF of RF. Sal goed wees as Revere terug is en MAT 'n laat -beurt verdedigende Werth -plaasvervanger word.
Die bank lewer steeds bydraes in die begin en PH -optredes. Kan nie meer vra as dit nie.
Met een opsy geslaan, lyk dit asof die stokdrade leidrade vashou en deure toemaak. 'N Klomp mense het Soriano gehaat toe hy 'n paar rommelbeurte afgesluit het, en ek onthou dat Chief altyd 'n achtbaan in die negende was. Spanne trek saam, veral tuis voor 'n groot skare. Wat 'n verskil maak 2 weke.
Dusty het homself in 'n hoek (PBN -oomblik?) Geverf deurdat sy kruik die voorsprong in die tiende was nadat hy dubbel die 8ste ingeskakel het. Hy kon Werth nie uitneem vir 'n verdedigende plaasvervanger nadat ons die voortou gehad het nie, want beide Taylor en denDekker was opgebruik. Ek gee hom -0.5 WAMW. In 'n 1-1-wedstryd in die agtste, dink ek dat dit 'n tikkie was om Zim, of selfs Espinosa, te slaan as jy 'n vinnige man wou hê. Dit sou albei sy vervangende buitevelders beskikbaar gestel het indien nodig. Dit is so maklik om 'n agterstoel -leunstoelbestuurder te wees. Maar helaas tot die punt. Deur 11 wedstryde sit Dusty na my mening tans op 1.0 WAMW.
@Vdub - ek sal dit koop, met goeie rede. Ek het gehou van die dubbele skakelaar in die 8ste toe dit gebeur, maar nou met jou redenasie (en soos jy die voordeel van agterna noem), gebruik jy jou 4OF as jou eerste knippie hitter, en dit bring jou later in die knyp.
'N Ander opsie kon denDekker gewees het op die werfplek, Ramos na Werth se plek, en dan Lobaton uitskakel en die kruik nou op die agtste plek verlaat. Maar dan verbrand jy 2 ouens, sodat jy regtig moet wed op die oorwinning en hoop dat hulle dit nie net kan vasmaak nie
Bjd: ek dink eintlik dat die dubbele skakelaar in die agtste plek goed was, want dit was 'n stap om 'n defensiewe opgradering in te bring (Taylor oor Heisey) en 'n knippie vir die kruik. Ek hou nie van die dubbele skakelaar in die 10de nie. Ek sou Zim net ingebring het om die treffer te knyp, of om Espinosa destyds dubbel in te skakel vir Drew, sodat jy nog denDekker moet inskryf vir Werth as jy dit nodig het. Al drie sy bruikbare verdedigende buitevelders het uiteindelik verbrand voordat die gelykopslag verbreek is. Taylor beland op die bank met denDekker in Center (nie 'n defensiewe opgradering nie, dink ek nie). En ons sit vas met die bebaarde standbeeld links met die spel op die spel.
Ek sou Dusty 'n goeie 2 miskien 2.5 WAMW gee op hierdie punt in die seisoen. Die Nats het gister verloor toe hulle al die ouens deur die wedstryd op die basis gelaat het. Werth het laat in die wedstryd 'n dubbele voorsprong behaal. Robinson en Drew was albei 'n wyfie. Hulle stap Lobaton om by Taylor te kom. Uit. Einde van tydren. U kan verskeie geleenthede tydens 'n saamtrek nie misloop nie en verwag om te wen (selfs teen die Phils). Papelbon het gister 95 gegooi. Sy ligging was nie te groot nie. Ondanks dat alle mense rus, het geleenthede om mense te bestuur, gemis. Harper het die wedstryd amper gewen met 'n reuse tuiswedstryd in die 10de.
Die ergste is dat Jose Fernandez vanaand teen Tanner opdaag - ek kan die Marlins nie uithaal nie - Roark.
Hmm. wel, dit sal net nie gebeur nie.
My grootste teleurstelling Sondag was dat Dusty die vinnige buitevelders opgedoen het. Óf Ben Revere óf Matt den Dekker (of Michael A. Taylor vir die saak) sou albei die 10de beurt treffers bereik het waarby Werth nie kon slaag nie. Maar Ben 's op die DL en Matt was in die middel.
Maar ons is regtig in die agtste beurt deur die herhalings -omp geknak. Die ump op die veld het Heisey veilig genoem. Ruf was uit die sak, en hy het duidelik nie Heisey gemerk nie, maar die herhalings -omp het hom in elk geval gebel. In 'n situasie wat onteenseglike getuienis vereis het om om te keer, was die getuienis onbetwisbaar dat die omp op die veld dit reggekry het. Selfs die Phillies ' -omroepers het gedink dat die oproep sou bly, en waarom nie? Dit was duidelik as die seewater van die Suid -Toe -rivier. Heisey sou op Rendon se dubbelspel geslaag het, en miskien word Rendon, wat nou net een uit in plaas van twee is, later ingeklits. Die landsburgers het soveel keer 'n knou gekry oor die herhalingsuitdaging, sodat ek ernstig begin glo dat die stelsel skeef is vir die Mets. Dit is immers New York.
En weereens ruïneer 'n Jonathan Papelbon -verstikking Bryce Harper se dag vir ons almal.
Ja, die omgekeerde oproep teen Heisey was aaklig. By herhaling het ek gedink dat hy absoluut veilig lyk, maar selfs as u dink dat dit twyfelagtig is, koop ek nie dat daar onteenseglike bewyse is dat hy gemerk is nie.
Kyk die video: 2 IRIS 2 Special Performance! KBS Drama Awards2012 Jang Hyuk,Lee BeomSoo,Lee Da Hae YouTube (Mei 2022).