Ek werk aan ’n preek oor Jesus se wonders en dink by myself: Watter soort wonderwerk het Suid-Afrika nou nodig? Sal ’n dramatiese genesing help? Sal dit help as iemand tussen ’n histeriese skare instap, ’n paar blikkies kos uit ’n verlate winkeltjie van ’n Somaliër neem en duisende mense kos gee? Of is ons land dalk by ’n punt waar wonderwerke nie meer gaan help nie, waar ons selfs nie meer na Jesus van Nasaret luister nie? Dalk moet een van die slagoffers uit die dood opgewek word?
Kort ons nie meer kragtige wonderwerke nie? In die populêre kultuur is daar ’n oorvloed flieks van superhelde wat tog daarin slaag om stede en bevolkings te red as dinge skeefloop. Batman vlieg saans rond en sien rampokkers reg. Spiderman spin die skelms toe en lewer hulle aan die gereg uit. Dit sal nie help om die X-men in te roep nie, want in Suid-Afrika sal so ’n klomp “anderste” mense aangesien word as buitelanders en moet vlug voor ’n skare wat alle vreemdelinge haat.
Baie van die wêreld se briljante denkers en groot kunstenaars is skepties oor wonderwerke. Thomas Jefferson het in 1804 ’n skeermeslemmetjie geneem en al die wonderwerke uit die Bybel gesny. Hy was ’n kind van die modernisme en sinies oor enigiets wat nie rasioneel verklaar kan word nie.
Kunstenaars waarsku uit ’n ander hoek. As jy wonderwerke nodig het, maak jy onbeheerbare kragte los. Die poorte van die hemel sluit ook die hekke van die hel oop.
Kester Brewin skryf in sy boek After magic dat die kunstenaars ons help verstaan die grootste heldedaad is om afstand te doen van jou kinderdroom om ’n held te wees, en doodgewoon mens te wees.
Hoe nader die kruis kom, hoe meer doen Jesus afstand van sy mag. Hy kan duisende engele oproep om te keer dat Hy nie gevange geneem word nie. Hy kan met ’n wonder van die kruis af kom.
Die gebed in Getsemane is ’n draaipunt. Jesus kies die pad van liefde en opoffering. Hy gee die krag van wonderwerke prys. Hy verander water in wyn, maar by die laaste maaltyd lig Hy die beker wyn op en verander dit in ’n bodemlose beker genade.
Na sy dood en opstanding is Jesus steeds teenwoordig, maar dan is die kerk sy liggaam. Die kerk word hier en nou die liggaam van Christus en leef vir alles waarvoor die Seun van die mens gestaan het: regverdigheid teenoor die armes, aanvaarding van vreemdelinge, liefde vir randfigure, gedeelde maaltye en vryheid vir onderdruktes.