Die kat het in die hoek gesit en ons dopgehou met oë wat amber gloei - Steegkatte a - Inligting - 2022
Steegkatte en engele: Kan kattegade die wêreld van vernietiging red?
Die kat het in die hoek gesit en ons dopgehou met oë wat amber gegloei het.
Die kamer was nie groot nie, miskien 18 voet by 15, en dit het gelyk of dit onlangs skoongemaak is.
'n Plastiekseil en 'n rol papierhanddoeke het aan die houtbalke gehang wat die houtplafon omhoog gehou het. 'n Klein verwarmer is in die lewe geskop deur die kat, wat nog tevrede gespin het.
Sowel as die kitty, was daar twee ander katte op die vloer.
Ek kon die geluid van sirenes in die verte hoor en het gewonder of daar 'n ontruimingsbevel in plek is.
Skielik het ek nie omgegee nie.
"Ek is nie honger nie," het ek vir my kollegas gesê. "Nie meer nie."
Hulle het met my probeer stry, maar daar was net nie meer energie vir 'n bakleiery nie. Hulle het baie werk gehad om te doen.
"So, kan ons na die eetplek gaan?" Ek het gevra, in alle erns. "Ek voel ek kan doen met 'n burger."
Hulle het gelag. Ons het geen ander dryfkrag nodig gehad nie.
Nadat die laaste hond gevat is, was die katte die volgende ding wat vir ons geval het.
"Hulle wil help," die maatskaplike werker sd en kyk my vraend aan. "Dis wat hulle doen."
Dit is nie die eerste keer dat ek katgedrag in 'n rampgebied sien nie. In 2001 het die miltsiekte-bang die stad vir 'n aantal dae gedwing om te ontruim. Mense was woes, lus om kos in die hande te kry wat die dodelike basil kon aanhou, om enige item wat deur die bakterieë besmet is aan te raak en om hul sakke te laat nagaan.
Katte en honde is toegelaat om in die stad rond te loop, en vir elke een wat saam met sy eienaar gevang is, het 'n ander sy eie gang gegaan. Sommige is aangeneem. Sommige het verlore geraak en op die vullis beland.
Ons het die meeste van hulle gevind – dié wat in elk geval nie na die eienaar teruggekeer het nie – toe die stad na normaal teruggekeer het. Natuurlik, vir elkeen wat gered is, was honderde ander, bang tot die punt van verskrikking, tot die dood toe bang.
Destyds het selfs ek gedink dit was ongewoon. Dit was tog net 'n miltsiekte-skrik, een wat ons almal weet hoe vinnig dit in 'n nagmerrie verander het. Die paniek egter, die histerie het vinnig versprei, en dit was baie vir 'n kat om te absorbeer, soveel as wat 'n mens kon hoop om te absorbeer.
Dit is natuurlik nie dieselfde ding nie, maar ek is bewus daarvan dat wat hierdie week in New York gebeur het nie juis 'n standaard situasie is nie. As daar iets is, is dit eerder dieselfde soort nagmerrie, net versterk op 'n manier, 'n mate, wat dit soveel meer aaklig maak.
Net 'n jaar gelede, op 11 September 2001, was ons by die World Trade Center en kyk na die torings wat, as torings, pragtig was. Diegene wat nie geweet het wat aangaan nie, diegene wat te jonk of te onervare was om te weet wat aan die gebeur was, het gedink dat hulle net manjifieke strukture van klip en staal was.
Die torings is nou natuurlik afgebreek en ons, as 'n samelewing, beskou dit as iets van 'n tragedie. Maar dit is nie 'n tragedie vir diegene wat hulle gesien het nie.
Dit is eerder 'n tragedie vir diegene wat die geleentheid verloor het om hulle te sien, en een wat moeilik is om te begryp.
Soos met die miltsiekte-skrik, was daar in New York baie geld om te maak - en baie redes om daarmee te verdien, al kan mens redeneer dat vir die gemiddelde mens dit alles net 'n bietjie te veel.
Vir diegene wat op die gebied van menseregte werk, was een van die grootste tragedies dat die New York-konferensie bedoel was om te handel oor een van die sentrale menseregtekwessies van die 21ste eeu, die reg op gesondheid.
Vir die meeste van ons was dit asof hierdie hele ding sopas uit die niet verskyn het. Nie so nie, natuurlik, as jy dit die afgelope dekade gevolg het, en veral oor die laaste twee.
Ek weet nie hoe, toe ek hierdie storie begin het, daar enigsins enige kans was dat die Verenigde State ooit die middele sou hê om voort te gaan en 'n sending in Irak op te rig nie.
Op hierdie stadium is dit natuurlik een van die duurste operasies wat nog ooit deur 'n supermoondheid aangepak is.
Die Verenigde State het duidelik die middele en die geld.
En hulle gaan al baie lank aan, net om gevra te word om hulle te gebruik.
Vandeesweek se miltsiekte-episode is slegs die jongste aflewering in 'n uiters lang en ingewikkelde verhaal, 'n episode wat ietwat van 'n selftoegediende wond geword het.
Die Verenigde State het 'n groot deel van sy bloed en geld en sy energie en aandag op hierdie spesifieke veld spandeer vir 'n lang tyd.
Om die waarheid te sê, ons het nie regtig meer as 'n paar baie goeie redes gehad om op enige stadium daar te wees nie, wel, ek kan nie onthou wanneer nie.
As dit nie was vir die feit dat die Verenigde State die geld het nie, was daar regtig glad nie 'n goeie rede nie.
Dieselfde geld vir ander dinge.
Die Verenigde State bestee 'n groot deel van sy energie, 'n groot deel van sy hulpbronne, op wat ons in die res van die wêreld die 'oorlog teen terreur' noem.
Dit is terloops 'n frase wat ek hoop ek nooit in druk sal hoef te gebruik nie.
Dit is soos 'n term uit die Middeleeue.
In 'n Middeleeuse oorlog sou die twee kante hul tyd spandeer om mekaar se kasteel in te neem.
Jy hoef nie 'n Middeleeuse historikus te wees om te erken dat die Verenigde State, met al sy geld en al sy hulpbronne, die wêreld kan aanvat as hy wil, maar hulle doen dit nie.
Hulle spandeer hul tyd aan 'n soort konstante, nie-eskalerende oorlog, en probeer om die wêreld se kastele te neem en hulle gyselaar te hou.
Die Verenigde State kan dit ook doen.
Wat dit nie kan doen nie, is om 'n oorlog te wen.
In Irak het ons teen die laaste kasteel geveg, en dit verg baie energie, baie hulpbronne en baie bloed.
Ek dink nie die Verenigde State hoef by Irak betrokke te raak nie.
Die Irakse mense het reeds hul eie probleme, en die Verenigde State is nie baie goed toegerus om te help nie.
Die oorlog in Irak het ons meer as $1 triljoen gekos, dit is 'n groot syfer, en dit is die wêreld se grootste finansiële skuld.
Ons het hierdie groot skuld om te diens en ons kan dit nie bekostig nie.
Dit gaan ons verpletter.
So ons moet die oorlog in Irak stop.
As die Verenigde State in 'n posisie was om uit te kom, sou dit ons baie geld bespaar.
Ons kan nie die oorlog in Irak bekostig nie.
Ek dink die oorlog in Irak is gebaseer op 'n misverstand van Islam.
Die Verenigde State dink dat daar 'n verband tussen Christenskap en demokrasie is, wat na my mening 'n redelik groot fout is.
Ek dink, om mee te begin, het die Verenigde State 'n oordrewe vrees vir 'n geradikaliseerde Islamitiese beweging.