"As ek dan nou genade in u oë gevind het, maak my dan tog u weë bekend, dat ek U kan ken; sodat ek genade in u oë kan vind. En bedink tog dat hierdie nasie u volk is. En Hy antwoord: Moet Ek self meegaan om jou die rusplek te verskaf? Toe sê hy vir Hom: As U nie self megaan nie, laat ons dan nie hiervandaan optrek nie. Want waaraan sou dan bekend word datek genade in u oë gevind het, ek en u volk? Is dit nie daaraan dat U met ons saamtrek nie? So sal ons, ek en u volk onderskeie wees van elke volk wat op die aarde is." (Ex. 33:13-16).
Ek dink aan die pragtige Halleluja-lied wat ons gereeld as kind gesing het, "Ek kan hoor my Heiland roep my." Dit is veral die koorgedeelte van hierdie lied wat vir my nog altyd baie besonders is – "Waar Hy lei daar sal ek meegaan." Ek wonder hoeveel van ons met alle opregtheid hierdie belydenis kan maak; hoeveel van ons is waarlik bereid om te volg langs die weg waar Hy ons lei? Ja, hoeveel van ons is werklik bereid om Hom ook langs die weë van beproewing te volg? Is ons nie geneig om maar veel eerder 'n ompad te probeer soek wanneer ons sien dat hierdie weg vir ons beproewinge kan inhou nie?
Ons lees van Moses se pragtige belydenis in hierdie verband.
"...As U nie self meegaan nie, laat ons dan nie hiervandaan optrek nie." (:15).
Moses het nie geweet wat vir hom en die volk Israel sou voorlê op die weg waarlangs God hulle sou stuur nie. Maar hy het wel geweet dat hy bereid is om enige koers in te slaan, enige pad te loop waar die Here met hom meegaan. En terselfdertyd was hy nie vir 'n oomblik bereid om 'n treë te versit op 'n weg wat hy sonder die Here moes aandurf nie. Ons weet dat die weg waarlangs Moses met die volk Israel moes trek ook glad nie sonder uitdagings en beproewinge was nie. Hulle het langs hierdie weg soms by plekke aangedoen waar daar 'n tekort aan water was, waar die beskikbare water nie geskik vir gebruik was nie en daar het selfs oorloë en dergelike beproewinge op hierdie weg gelê. Maar Moses was wel bewus dat God hulle in elke beproewing sou bystaan. Ja, Moses het sy vertroue op God gestel vir hul voorsiening, hul beskerming, hul verlossing en leiding.
Ons lees van 'n eenderse getuienis deur God se geliefde koning Dawid in Psalm 23.
"Al gaan ek ook in 'n dal van doodskaduwee, ek sal geen onheil vrees nie; want U is met my: u stok en u staf dié vertroos my." (:4).
Dawid bely dat hy onder God se leiding bereid is om selfs in 'n dal van doodskaduwee in te trek, omdat Hy op God se bystand, beskerming en leiding vertrou! Ons weet dat Abram ook met 'n vaste vertroue in God bereid was om die bekende agter te laat en die weg in te slaan waarlangs God hom sou lei.
"EN die HERE het aan Abram gesê: Gaan jy uit jou land en uit jou familie en uit jou vader se huis, na die land wat Ek jou sal wys. Toe het Abram weggtrek soos die HERE hom gesê het, ..." (Gén 12:1&4).
Ja, hierdie man se geloof in God, sy vertroue in God was só besonders dat hy as 'n vriend van God beskou is!
"En die Skrif is vervul wat sê: En Abraham het God geglo, en dit is hom tot geregtigheid gereken, en hy is 'n vriend van God genoem." (Jak. 2:23).
En ook was Abram se weg waarlangs God hom sou lei nie van beproewinge vry nie. Hierdie man is selfs met sy seun se lewe op die proef gestel langs hierdie weg waarlangs God hom sou lei.
Die getuienisse van hierdie mense wat tot opoffering en diensbaarheid bereid was en God se leiding getrou nagevolg het, is vir ons groot stof tot nadenke. Ek is van mening dat weinig mense in ons tyd werklik bereid is om mee te gaan waar Hy lei. Hierdie weë is menigmaal vol van opoffering, diensbaarheid en onselfsugtigheid – alles dinge waartoe die hedendaagse mens met sy selfsugtige lewensbeskouïng nie bereid is nie. Die mens van ons tyd wil veel eerder langs sy eie gemaklike weë wandel. Maar tog wil die mens ook probeer om God te manipuleer om hom langs hierdie weë van eiesinnigheid steeds te "seën". En tog maak God dit duidelik dat ons nie seën van Hom moet verwag wanneer ons in 'n staat van eiesinnigheid en hadnekkigheid verkeer nie.
"Die HERE het naamlik met Moses gespreek: Sê aan die kinders van Israel: Julle is 'n hardnekkige volk; as Ek vir een oomnlik in jou midde sou optrek, sou Ek jou vernietig. ..." (Ex. 33:5).
Ons lees in Johannes 6 hoedat ook baie van Christus se dissipels op 'n stadium nie meer bereid was om mee te gaan waar Hy lei nie.
"EN baie van sy dissipels het gesê toe hulle dit hoor: Hierdie woord is hard, wie kan daarna luister? Hieroor het baie van sy dissipels teruggegaan en nie meer saam met Hom gewandel nie." (Joh. 6:60&66).
Geliefdes, dalk moet ek en u vir 'n wyle op ons lewensweg stil gaan staan. Ons moet dalk vasstel of ons die Here op ons lewensweg kan raaksien, of ons sy stem kan hoor en of ons na sy leiding langs hierdie weg vra en Hom getrou langs ons lewensweg navolg. Of het ons dalk in eiesinnigheid langs die weë van hierdie wêreld verdwaald geraak en is dit dalk tyd om onverwyld na die weg waarlangs God ons lei terug te keer.
"Ek het my weë oordink en my voete laat teruggaan na u getuienisse. Ek het my gehaas, en nie getalm nie, om u gebooie te onderhou." (Ps. 119:59&60).
Mag ons die woorde van God uit Ps. 32 ter harte neem en in opregtheid en met 'n vaste geloofsvertrou meegaan langs die weg waarop Hy ons lei.
"Ek wil jou onderrig en jou leer aangaande die weg wat jy moet gaan; Ek wil raad gee; my oog sal op jou wees. Wees nie soos 'n perd, soos 'n muilesel wat geen verstand het nie, wat 'n mens moet tem met toom en teuel as sy tuig, anders kom hy nie naby jou nie. Die goddelose het baie smarte, maar hy wat op die HERE vertrou – met goedertierenheid sal Hy hom omring." (:8-10).