My punt: die wêreld bly nou maar eenmaal ‘n plek vol ongelooflike groot verrassings, soos Johann de Lange se opmerkings my ook heel onkant gevang het (persoonlik het ek dit verklaar as een of ander chemiese wanbalans)- ‘n mens bly maar “staan allien innie agtejaat”! ^^ (= Oorsterse smiley) Gevolglik word die brilletjie deesdae slegs opgesit as jy vra of jy ‘n foto kan neem. ‘n Middeljarige dame, wat die standbeeld gedurende die dag oppas, staan dan op, haal die bril uit haar handsak, en sit dit liefderyk vir John op. Miskien het dit te doen met ‘n Boeddhistiese uitkyk – die sikliese aard van die wiel van ons lewens (is dit waarna Joan Hambidge se Vuurwiel verwys?), dat alles tot niet gaan en niks standhoudend is nie, dat ons dit weet en tog aanhou lewe, dat dit ŉ bevryding is om belangeloos deel te wees van die groei en taan en verval van alles om en in jou wanneer die ek alleen ŉ deurlopendheid is, die relatiewe observasiepunt of –knoop waar indrukke en ervarings en selfs oortuigings deur loop.