Opmerkings oor die viering van nuwe jare met Los Colque - Interessant
Opmerkings oor die viering van nuwe jare met Los Colque
As u Nuwejaar vier met mense wat u pas ontmoet het, kan dit u herinner aan presies waar u vandaan kom en wie u is.
Sommige van die kleinkinders + Lau en Layla.
Maxi bring kratte bier in 'n put. Ek fluit na hom oor die heining en hy glimlag terug na my.
Maxi is een van Adela se 80 kleinkinders. Hy is ongeveer 17. As die mans aan 'n motor werk, sal hy 'n paar minute onder hulle enjinkap kyk, maar dit is alles. Daarna gaan hy weer met die jonger kinders sokker speel. Hy is net die regte ouderdom, grootte en sterkte om die bier in koue water onder in die put te dra.
Maradona laat die vuur rondloop. 7. Ek het nog nie almal se naam geleer nie, maar hy is die een seun wat nog steeds in die huis by Adela bly en middeljarig is, miskien 46. Dit lyk nie of hy 'n vrou het nie, maar miskien is Maxi se pa. Hy het hare soos Diego Maradona.
Omstreeks 8 sit hy die asado op: twee Patagoniese lammers het op rakke geslaan en na die vuur gekantel, en tientalle heel hoenders en worsies wat op verskillende roosters uitgelê is, met skofkolle onder die kole.
Ons sien hoe Fatima 'n ballerina-uitrusting dra. Layla gaan in om Mamá te vertel. 'Nena vestido!' sy sê. 'Ons gaan net 'n bietjie oor,' sê ek vir haar. Sy gaan terug na haar kamer en kry haar gestreepte rok en lê dit op die vloer "Ese vestido," sê sy.
Lau klim uit die stort en trek 'n bloes aan. Dit voel of ons 'uitgaan', selfs al stap ons net langsaan. Ons neem die kamera. Ons neem twee bottels cider en twee pan dulces. Die kinders ontmoet ons op straat en Brisa neem die sak kos en drinkgoed by ons. Twee van die meisies, Abril en Agustina, staan ​​op om Layla in te dra, maar as sy krul en verder in Lau se arms klim. Adela staan ​​by die deur van die huis en glimlag vir ons.
Drie weke gelede het sy my gevra of ons 'n gesin het acá. Ek het haar gesê dat ons nie dat hulle almal in Buenos Aires is nie, of "Alla"Wat beteken terug op die plek waar my aksent vandaan kom. Maar dan, miskien as gevolg van die manier waarop sy my aangekyk het toe ek dit gesê het, het ek die behoefte gevoel om iets by te voeg, so ek het gesê: "Maar ons hou kontak met hulle op die rekenaar." Sy knik en sê dan: "As u nie planne vir el 31 het nie, kom en bring dit saam met ons deur."
Die mans staan ​​by die vuur en sit met liter bier rond. Ek sê vir Lau dat ek daarheen gaan. Noel en die ander seuns probeer my eerder sokker speel. Ek vertel hulle binne 'n oomblik.
Daar is ongeveer agt mans aan die brand, almal Adela se skoonseuns. Ek het nog net vantevore met Maradona gepraat en voel verleë om op te loop. Ek weet nie regtig hoe ek myself moet voorstel nie, maar dan is ons almal min of meer dieselfde ouderdom (vaders met jong kinders) en ek knik net vir almal en stap na 'n oop plek deur die vuur. Die bierbottel kom rond en ek trek 'n slag en gee dit deur.
Ek kyk na die vuur en vra dan vir Maradona hoe lank dit neem om cordero te kook (2 uur aan die ribbeskant, dan 20 minute).
Ek vertel hulle hoe mense van waar ek vandaan kom, varkbraai het. Vir 'n sekonde laat dit my nadink oor 'n sekere tyd (laat 90's) en plek (die Chattooga-rivier) en mense (vlotgidse en kajakkers, die meeste bier-gedrink en suur of sampioene bo-op vlotbusse). ek het destyds 'n baie meer beperkte perspektief gehad van acá en allá. Maar ek kan dit hier nie regtig verklaar nie, so ek sê net 'ja, ons braai die varke deur hulle ure lank in warm kole te begrawe.'
Die bier kom weer na my toe, ek neem 'n draai en gee dit dan aan Noel en Brisa se pa stap dan terug huis toe om te sien hoe die meisies gaan.
Die huis van die Colque is onvoltooide beton en blokkonstruksie met vensters, maar klein besonderhede soos houtswane in die kerkhof. Ek staan ​​'n oomblik in die ingang en kyk na binne. Die stereo speel cumbia en reggeton teen 'n hoë volume. Daar is waarskynlik 20 verskillende Colque-vroue, beide Adela se dogters en kleindogters in die klein kombuis / eetarea. Almal praat en lag en berei vinnig slaaie voor en sorg vir die kinders.
Ek het nog net 'n paar van hulle ontmoet en het hulle tot nou toe net in langmouhemde en sweatshirts gesien om op die plaas te werk. Vanaand het hulle rokke en bloese aan en ek gee voor dat ek nie oplet nie (en hulle gee voor dat ek nie agterkom dat ek oplet nie) van die groot vroue se groot en in sommige gevalle enorme borste.
Dan stoot 'n kind, miskien 16, sy hare in die jare 80 (The Cure) -styl deur die deuropening agter my, dan klop hy my op die skouer en asof die lees van my gedagtes sê: "moenie skaam wees nie, gaan in!"
Terug by die vuur vra ek vrae oor die land hier, die put (jy slaan water binne drie meter).
Ek vra of die nabygeleë kreek ooit oorstroom (nee, maar die rivier wel.) Adela se man, 'n skraal man in sy 60's, bied my 'n sigaret aan. Hy praat in 'n mal slang en aksent wat ek skaars kan verstaan. Ek vra hoe dit hier was voordat daar sypaadjies op die snelweg was. Ek vra oor die Indiane wat vroeër hier was. "Die viejos pobladores leef deur Nahuel Pan op," sê Maradona.
Die kos is amper gaar en die vrouens vra nog 'n paar tafels binne. Ek staan ​​oorkant die plek waar 'n tafel is, sodat ek 'n einde maak en help om dit na die huis te dra.
. Foto deur Laura Bernhein
Adela het tydens die aandete sitplekke langs haar gered. Lau vra hoe die persoon in die kamer met die ander verband hou.
Daar is soveel mense dat as jy iets nodig het (soos water), jy dit net skree oor die musiek en dan herhaal mense dit dwarsdeur die kamer totdat elkeen wat in die kombuis is, dit uitdeel en dit beweeg van hand na hand oor die kamer. .
Ek sny 'n stukkie wors en vou dit in 'n rol met chimichurisous en 'n slaai met bitter versiering.
Dit kom by my op dat alles op die tafel, behalwe vir die drankies en die sout en peper, hier óf gekweek of opgevoed is. Die cordero is sout en wilde-proe, 'n dier wat sy lewe gelei het, wei in die Patagoniese grasse en wilde roos. Layla gryp 'n stuk van my bord af en begin kou (sy was tot nou toe 'n vegetariër). Lau en Adela let dit op en glimlag. 'Más,' sê Layla.
23:30 -12: 30 uur
Na ete begin die kinders vuurwerke aansteek in wat in die VSA sou gebeur as basies onbewaakte pandemonium. Vyfjarige meisies hou Romeinse kerse aan en 7-jarige seuns loods botteltjies rakette direk uit hul hande. Ek het die hele tyd Layla in my arms, maar sy draai aan om te klim. Die kinders kom en gee haar 'n vonkel.
Ons gaan terug huis toe om Layla in die bed te sit. Lau en ek gesels oor die partytjie. Ek sê vir haar dat die hele vuurwerk-ding 'n voorbeeld is van hoe mense soos die Colques bloot met minder angs en bekommernisse leef as ander mense. 'Dit is asof een van hulle verloor, 'n oog of 'n hand of wat ook al,' sê ek. 'Maar dan, in plaas daarvan om daaroor te bekommer, is dit net soos' si, si, pobre Pablito, een jaar hou hy 'n Romeinse kers en die puta cosa het net in sy hand opgeblaas. '"
Dit is natuurlik net die soort stout wat jy sê as jy nie wil hê dat daar stilte moet wees of oor dinge praat wat jou depressief sal maak nie. Maar toe noem Lau dat terwyl Adela tydens die ete al die verskillende verhoudings verduidelik, sy gesê het dat een van haar kinders dood is. 'Sy het egter nie regtig daarin ingegaan nie,' het Lau gesê.
Benewens die Nuwejaarsdag, is die 31ste ook die verjaardag van Adela. Lau bly terug terwyl Layla slaap en ek gaan oor net om dankie te sê.
Ek sien 'n paar mans nog by die vuur, maar die meeste almal is terug in die huis. Ek hoor hoe hulle sing. As ek terug in Adela sit, het ek 'n mes en sny ek 'n koek op die tafel. Ek kyk na die manier waarop sy die mes vashou en onthou hoe sy gister verduidelik het hoe om die wortels van die distels in die tuin te sny om dit makliker te maak.
Dit kom by my op dat Lau, wat Adela gesê het oor 'n sterwende kind, nie op sigself gesê het nie, maar ook gedink het aan die baba wat sy 'n paar maande gelede miskraam het. Op die oomblik is Lau ongeveer ses maande swanger, en ons treur dit albei op ons eie maniere. Die kerse op Adela se koek sê 61. As u ouer word, leer u hoe dit voel om 'n bietjie meer te verloor. Adela kyk na my wat daar staan. Sy knik en beduie dat sy verstaan ​​dat ons Layla in die bed het. Dan sny sy 'n groot hoek van die koek af. "Llevátela." sy sê. Neem dit terug saam.