Image krediet: Niharikakohli. (CC 4.0)
Dink terug na wanneer jy eers 'n vreemde taal begin leer het. Vir baie lesers was dit waarskynlik Frans, Duits of Spaans op skool.
Ek was een van diegene wat gelukkig genoeg was om "goed in tale" te wees en ek het al drie gestudeer. Soos ek al, dink ek jy kan vriende onthou wat gevries het in die gedagte om 'n tweede taal in die klas te praat.
Die sielkundige Albert Bandura noem hierdie "sosiale oortuiging" - ek noem dit net vrees om voor jou maats te verskyn. Onderwysers definieer dit dikwels in terme van "om 'n geskenk te hê (of nie)" - student A is goed in tale, maar student B is net nie.
Maar daar is nog 'n argument: dat eintlike taalleer niks met natuurlike aanleg te doen het nie, en veel meer te doen het met ander faktore - soos jou leeromgewing en taalblootstelling.
Noam Chomsky het 'n kontroversiële idee bekend gestel oor die leer van tale in die 1960s - bekend as die "taalverwerfsapparaat". Hy het voorgestel dat kinders 'n ingeboude universele grammatika het wat hulle in staat stel om enige taal te leer. Kortom, dit is maklik om 'n eerste taal te leer, want jy is vanaf geboorte geprogrammeer om dit te kan doen.
Maar hierdie konsep is onder baie navorsers 'n probleem, want daar is logiese redes om nie met Chomsky se idees saam te stem soos hy dit aangebied het nie.
Die taalkundige Yukio Otsu Byvoorbeeld, het die geldige punt gemaak dat die "taalverkrygingsapparaat" nie aanpasbaar was vir verskillende dialekte en aksente nie.
Met ander woorde, "die toestel" sal jou help om 'n standaard vorm van Engels te leer, maar dit kan jou nie help om iets soos te leer nie Geordie or Bristolian Maniere om van ander dele van Brittanje te praat.
ander navorsing het bevraagteken hoekom sommige mense tale stadiger as ander leer. Want as Chomsky se toestel bestaan ​​het, moet dit - teoreties - outomaties vir elke leerder teen dieselfde tempo aktiveer.
Egter 'n onlangse studie by Florida Atlantic University blyk te impliseer dat Chomsky se toestel wel kan bestaan ​​- al is dit een wat op 'n effens ander manier optree.
Die navorsers was op soek na die leer van woordeskat en grammatika onder studente wat beide Engels as Spaans as eerste tale gepraat het. Hulle het bevind dat die kinders 'n aparte stel "gereedskap" ontwikkel het om elke taal wat hulle geleer het, te hanteer.
Die studie is uitgevoer met kinders in Amerikaanse skole, waar beide Engels en Spaans oor die algemeen gepraat word. Die navorsers het bevind dat as die kinders se Engels beter geword het - as gevolg van 'n groot Engelssprekende omgewing - het hulle Spaans steeds erger.
Wat dit beteken in reële terme is dat die studente nie net een "grammatika" het nie - of een universele stel reëls wat elke taal wat hulle leer, dek. Want as die kinders dieselfde "reëls" of "hulpbronne" gebruik om albei tale te leer, sou die afname in Spaans nie gebeur het nie. In plaas daarvan kon hierdie studente nuwe grammatikas - of nuwe instrumente - skep, elkeen heel anders.
Hierdie bevindinge is interessant omdat hulle aan die brein dink dat hulle onbeperkte stelle hulpbronne kan ontwikkel - elkeen uniek aan die addisionele taal wat jy leer - of dit jou eerste, tweede of selfs 20-taal is.
Die span wat die studie uitgevoer het, dui daarop dat hierdie versperring dalk meer omgewingsgerig is op taalblootstelling - en dus glad nie aan die brein gekoppel nie.
So, die voorstel dat ons al die hulpbronne het om soveel tale te leer as wat ons wil, is moontlik 'n spelwisselaar. Dit is omdat dit moontlik voorwaardes vir almal kan skep - ongeag ouderdom of vlak - om verskeie tale gelyktydig te bemeester.
Maar terwyl hierdie nuwe studie die gehalte van 'n taalleerder se "insette" as sleutel toon, is dit nie 'n belangrike ontdekking op sigself nie. Die taalkundige en opvoedkundige navorser Stephen Krashen het jare bestee om te argumenteer dat dit die geval is.
Die gehalte van "insette" of die taal blootstelling studente ontvang is duidelik 'n groot faktor in die leer van nuwe tale. Maar hoe insette gelewer word, kan ook net so belangrik wees. En dit kan op die veranderende manier gesien word, studente leer tale, binne en buite die klaskamer.
Ons leef in 'n digitale wêreld waar ons studente meer en meer geneig is om te probeer leer aanlyn. En hierdie stap na aanlyn leer blyk gewild te raak.
Studies het getoon hoe anders leerders is in 'n virtuele ruimte. Hulle neem meer risiko's met taal en hulle blyk te wees minder huiwerig om deel te neem. Nuwe gemeenskappe ontwikkel in aanlynruimtes waar studente gemaklik voel om idees te deel, netwerke te bou en hul kennis saam te ontwikkel.
Die toenemende gebruik van virtuele ruimte beteken dat sommige studente hul identiteit aanlyn begin vind. Skielik ondersoek hulle hul potensiaal sonder vrees om foute te maak.
Verwyder die vrees faktor in die leer van 'n taal, en die moontlikhede is eindeloos. En dit kan selfs beteken dat veeltaligheid die norm eerder as die uitsondering word.