Spain Brandies $10 - $124.99
Category: Brandies Price : $10 - $124.99 Country : Spain Showing 1 - 13 of 13 results
Loyalty Reward: $1.24/Bottle Felipe Brandy II 80@ Bottle:$19.97
Loyalty Reward: $0.42/Bottle Torres Brandy 20 Hors d'Age Bottle:$53.97
Loyalty Reward: $1.08/Bottle Torres Brandy 5 Solera Reserva Bottle:$18.97
Loyalty Reward: $0.46/Bottle Sanchez Romate Brandy de Jerez Solera Reserva Bottle:$16.97 Deer Park Elementary School Rating Detail / Grades PK-5 - Owings Mills, MD - NeighborhoodScout
DEER PARK ELEMENTARY Test Scores (No Child Left Behind Tests)
Popular neighborhoods near DEER PARK ELEMENTARY Oloff die Seerower 5: Die Verraaier by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer by Gerrie Radlof, Douw Van Heerden, and Nico Meyer - Read Online
Publisher: Fantasi Books (Pty) LtdReleased: Jan 1, 1958ISBN: 9781629789002Format: book
Oloff die Seerower 5 - Gerrie Radlof
"Dis nou die derde skokkende verslag wat ek ontvang." Die massiewe skouers van die man wat in Deelenbaai as die Admiraal bekend staan, is effens vooroor gebuig waar hy langs die groot ovaaltafel vlakvoor die lang toonbank in die Hanekraai-tappery sit. Sy oë, half verskuil agter die woeste wenkbroue, kyk om hom heen na die vyftien seerowerkapteins om die tafel. ’n Paar van hulle laat hulle oë sak en skuifel ongemaklik in hul stoele rond wanneer die deurborende blik op hulle vestig. Ander buig hul koppe effens sodat die strale van die lamp bo teen die plafon nie hul gesigte so helder verlig nie. In Deelenbaai ontsien agterdog selfs nie die onskuldigste nie.
Maand na maand, jaar na jaar, vervolg die Admiraal gedemp, doen die vryrowers van die Indiese Oseaan by Deelenbaai aan. Hier is hulle veilig en word hulle beskerm. Hier bly hulle saam soos broers.
Daar is baie wat na hulle reise nooit weer na Deelenbaai toe terugkeer nie, Admiraal.
Dit is ’n jong kaptein aan die Admiraal se regterkant wat praat. Weens sy posisie so naby aan die Admiraal, is dit duidelik dat hy die heerser van Deelenbaai se volle vertroue geniet. Sy diep blou oë ontwyk ook nie die skerp kyk van die Admiraal nie. Hy sit gemaklik agteroor en sy liggaam lyk ontspanne, maar die reguit lippe bo die sterk ken is ferm opmekaar gepers en dui aan dat hy die saak ernstig beskou.
Ek weet dit, Oloff! sê die Admiraal. Ons dag is vol gevare en die nag dikwels bloot ’n skuiling teen ’n sluipende onheil. Daar is baie wat nooit terugkeer nie. Hulle sterf op die seeroetes waar hulle jag op die ryk, belaaide handelskepe. Hierdie drie is egter langs die kus van Afrika … in die beskutte hawens … aangeval en uitgeroei, in so ’n mate dat dié wat hul oorblyfsels daar ontdek het, hulle skaars kon uitken.
Weer dwaal sy oë oor die kapteins. Verder oor die groot vloer van die tappery staan tafels versprei waar laggende, geselsende en lawaaierige seerower-offisiere drink en pret maak. Hulle is onbewus van die bedrukte atmosfeer om die hooftafel van die Admiraal. Die lug is swaar van die rookdampe en die lampe skyn dof daardeur.
Daar is iets aan die gang waarvan ek nie hou nie, hervat die Admiraal. Ek kry die gevoel dat daar van ons mense in die rug gesteek word deur ander wat van hul bewegings bewus is. Ons moet uitvind wie dit is en die skuldiges vastrek. Hy sug. Hy laat sy oë sak en bring die swaar beker na sy lippe. Oor die rand daarvan kyk hy weer op. Daar is ook iets anders wat net so dringend is. Vir ’n hele paar jaar reeds geniet ons die goedgesindheid van die Goewerneur van die eiland Marsellas. Soos julle almal weet, is die vernaamste roete na die Ooste hier deur die kanaal van Mosambiek tussen Afrika en Madagaskar en dan noordoos na Indië en Ceylon; daarvandaan weer effens suid na Batavia. Tussen Madagaskar en Indië is daar maar ’n paar eilande waar aangedoen kan word vir verversings. Marsellas is ongeveer halfpad geleë. Ons skepe bly dikwels maande lank op see en julle sal met my saamstem dat dit ’n swaar slag vir ons sal wees as daardie hawe vir ons gesluit word.
Dit sal vir die jong Raoul St. Breton ook ’n taamlike verlies wees, werp kaptein Oloff in. Ons betaal genoeg vir die bietjie vars water en ander kosvoorrade wat ons daar kry.
Ons ooreenkoms met Raoul is wedersyds voordelig, antwoord die Admiraal. Ek het vandag van hom berig ontvang dat hy herroep is. ’n Nuwe Goewerneur word uit Frankryk gestuur. Hy is van adellike afkoms, maar ’n militaris … kaptein Brisco La Fayette.
Moontlik kan ons met hom ook onderhandel? meen een van die ander kapteins.
St. Breton moes uit Frankryk padgee! snou die Admiraal die man toe. Hy het hom aan wangedrag skuldig gemaak, maar sy familie is een van die sterkstes in die land en het gesorg dat hy die Goewerneurskap van Marsellas gekry het. Dit was maklik om ’n ooreenkoms met hom te tref. Dit sal ’n ander saak wees met ’n man wat op grond van verdienstelikheid aangestel word. Brisco La Fayette is, volgens Raoul, ’n ambisieuse jongman.
Hoekom word St. Breton dan nou toegelaat om terug te gaan Frankryk toe? verneem Oloff geselsend.
Sy stiefsuster het hom oorspronklik daarheen vergesel. Sy het sonder sy medewete ’n petisie aan die Koninklike Hof gestuur waarin sy beweer dat hy ’n hervormde man is en sy naam is glo in ere herstel. Die Admiraal sit ’n oomblik lank stil onderwyl hy nadink. Dan kyk hy weer van die een na die ander en vervolg stadig: Brisco La Fayette mag Marsellas nie bereik nie. Ek wil ’n paar vrywilligers hê … minstens ses … om hom voor te keer. Volgens St. Breton se brief het La Fayette Frankryk reeds verlaat. Hy behoort dus binne die volgende paar weke deur die kanaal te vaar en julle kan hom noord hiervandaan voorlê.
Hoekom is daar ses van ons nodig?
La Fayette is aan boord van ’n oorlogskip. Daar sal geen buit wees nie. Ek sal julle persoonlik vir jul tyd en moeite vergoed en dit weer deur belastings verhaal, sluit die Admiraal droog af.
’n Paar oomblikke van stilte volg. Kaptein Oloff kyk na sy vingers wat op die tafelblad oopgesprei is.
Wat is jou plan, Admiraal? verneem hy gedemp.
My planne is agtermekaar, antwoord die massiewe man vinnig. Ongelukkig sal niemand behalwe die ses vrywilligers daarvan weet nie. Die omstandighede waarvan ons netnou gepraat het, dwing my om almal te verdink. Jy verstaan tog, nie waar nie, Oloff?
Natuurlik! antwoord Oloff. Ek moet jou gelukwens met jou voorsorg. Ons weet dat jy ons belange op die hart dra.
Is jy gewillig om te gaan, Oloff? Jy het twee skepe. Wat van jou vriend, Henning Roux? Onderwyl die Admiraal praat, kyk hy na ’n lang, skraal kaptein aan die oorkant.
Henning Roux haal sy skouers op. Sy oë soek dié van kaptein Oloff.
Dit hang van Oloff af, Admiraal.
Dit sal vir my onmoontlik wees, sê Oloff stadig. Soos jy weet, was my bydraes tot jou skatkamers gedurende die afgelope jaar dubbel soveel as enige ander kaptein s’n. Maar op die oomblik is ek platsak. My manne is ongeduldig en kriewelrig. Om nou ’n paar weke lank op die oop see te gaan lê en wag op ’n oorlogskip, sal vir jou en vir my ernstige verliese beteken. Hy kyk die Admiraal veelseggend aan.
Dit geld vir ons almal! roep ’n kaptein links van die Admiraal uit. Hy het ’n wakker gesig, maar sy wangbene is hoog en sy oë is lank en nou sodat die uitdrukking daarin nie mooi gelees kan word nie. Ek kan dieselfde redes aanvoer. Hierdie saak is in belang van ons almal. Daar behoort lootjies getrek te word. Enigeen wat weier om te gaan, behoort Deelenbaai in die toekoms belet te word. Onderwyl hy praat, rus sy oë venynig op Oloff.
Beweer jy dat ek onwillig is om my deel by te dra? werp Oloff gedemp terug.
Jy het dit reeds te kenne gegee.
Ek het my omstandighede verduidelik. Jy het twee dae gelede met ’n ruim vol skatte hier aangekom. Jy kan maklik praat.
Jy erken dus dat jy nie wil saamwerk nie?
Ek erken niks! blaf Oloff. Ek is ook nie van plan om toe te laat dat jy my onder kruisverhoor neem nie.
Dis nou genoeg! bulder die Admiraal. Ons is met ’n ernstige saak besig.
Ek hoop, sê Oloff sag, dat jy sal besef dat Mario se uitbarsting niks ernstigs is nie. Ek weet hy hou nie daarvan as Delia Minard in my rigting kyk nie.
Dis ’n leuen! roep Mario Fouche briesend uit. Hy het orent gekom en sy regterhand vou om sy swaardhef.
Oloff sit terug. Hy glimlag. Dit is taamlik duidelik, nie waar nie? fluister hy in die Admiraal se oor.
Die groot man met die woeste bos baard swaai in Mario se rigting. Sy oë blits gevaarlik: Ek sien jy gryp na jou swaard, Mario, merk hy nogtans bedaard op. Ek is seker dat Oloff nie sal omgee om saam met jou die tafel te verlaat nie.
Mario Fouche verslap stadig. Hy kyk weg van die ander af en staar nors voor hom op die tafel.
In daardie geval kan ons voortgaan, hervat die Admiraal. Ek wag vir ses vrywilligers.
’n Paar minute later versoek hy die orige lede van die geselskap om die tafel te verlaat. Om hom is ses man geskaar en hul koppe is dig bymekaar.
Kaptein Oloff stap tussen die tafels deur na die trappe wat opgaan na die straat voor die Hanekraai. Langs hom is die lang Henning Roux.
Bo-op die trappe kyk hulle terug na die groot ovaaltafel. Die bekendste kaptein by die Admiraal is Fernando Gonzalves, ’n Spanjaard met ’n groot, swart snor. Heelwaarskynlik sal hy gekies word om die ekspedisie te lei.
Ons skep net ’n bietjie vars lug, Henning, sê Oloff