Regte tameletjie (wat jy kan eet): Leipoldt gee rigting | The SwitchBoard
Regte tameletjie (wat jy kan eet): Leipoldt gee rigting
Regte tameletjie (wat jy kan eet): Leipoldt gee rigting Nov 15, 2015 5:34:37 GMT
Post by cjm on Nov 15, 2015 5:34:37 GMT
Dit skimp ook sommer wat 'n beeldsprakige taai tameletjie is.
Al Leipoldt se polfyntjies hier. Ek dis hulle maar op om aandag te vestig op dit en dat.
Sorg eers dat jy 'n vorm het. Ons het gewoonlik die deksel van 'n skoenxxxx gebruik. Dit is gerieflik en kan oor en oor in diens geneem word. 'n Bietjie botter of vet is aan die binnekant gesmeer om die tameletjie nie te laat vasklewe aan die papier nie. Die suiker is gesmelt in 'n pannetjie, gewoonlik sonder permissie uit die ouerlike kombuis gebuit. Oor 'n vuurtjie wat in die tuin onder die groot mispelboom met behoorlike voorsorg en 'n sekere mate van indrukwekkende seremonie aangelê is, is die toebereiding gedoen. Langsaan was drie vlak klippe waarop die pannetjie veilig plaas kon neem, hoe geweldig die vlamme ook oor hom opslaan. Die juiste oomblik om die pannetjie van die vuur af te neem, het ou Stomparmpie bepaal deur 'n spits stokkie in die gesmelte suiker te steek en 'n druppel daarvan versigtig tussen sy vingers te vryf.
As die gesmelte suiker presies was wat hy moes wees, het Stomparmpie die pannetjie oor die skoenxxxxdeksel gehou en 'n dun laag daarin laat drup. 'Gou nou met die pitte,' was sy waarskuwing, en daarop het ons 'n strooisel van wat klaar gemaak is op die laag suiker gelê, waaroor dan die pypkaneel (ofte kassia) gestrooi is. Dan 'n rukkie wag, met die pannetjie weer bo die vuur om die suiker in toom te hou. Daarna weer 'n laag suiker, hierdie keer tot bo, en daarop die res van die pitte. Binne 'n paar minute was die tameletjie kliphard. Dit kon nou uit die skoenxxxxdeksel geneem word - 'n pragtig deurskynende, topaaskleurige lekker, met die pitte daarin soos wit vlekke in 'n stuk Amandola-marmer. En dit het so goed gesmaak as wat 'n tameletjie maar kan.