Digital IP67 Waterproof Walkie Talkie UHF Rechargeable 2 Way Radio Best for Cruise Outdoor Hiking | Gearbest UK
VOX Portable Two Way Radio Walkie-Talkie High Power DMR Radio
walkie talkie walkie talkie baofeng walkies talkies walkie talkies talkie walki radio talkie talki walki walky talky Nike SMU Mustangs White Vintage Classic Full Zip Hoodie Sweatshirt
Nike SMU Mustangs Ladies Gray Classic Full Zip Vintage Hoodie Sweatshirt PressReader - Baba & Kleuter: 2018-08-01 - Wa­re ver­haal
Dis moei­lik ge­noeg om ge­wo­ne kan­toor­werk met ou­er­skap te kom­bi­neer, wat nog te sê as jul­le al­bei vlie­ë­niers is wat soms vir lang tye van die huis af weg moet wees ...
Baba & Kleuter - 2018-08-01 - CONTENTS - DEUR KAREN VAN DER BERG
Dis moei­lik om vir lang tye in die dag van jou nu­we ba­ba ge­skei te wees. Vir I­re­ne Ey­bers (34) van Kaap­stad is dit ook waar. Boon­op is sy as vlie­ë­nier nie net vir ’n deel van die dag weg van haar ne­ge maan­de oue dog­ter­tjie nie. Sy is soms dae lank weg, soms in ’n an­der land, en par­ty­keer is sy heel­te­mal on­be­reik­baar.
Aan die een kant het sy haar be­roep, wat baie ver­vul­lend is, ver­tel I­re­ne. Dit is haar klein­dog­ter­tjie­droom wat waar ge­word het. Aan die an­der kant is daar klein E­me­lie, haar groot­ste lief­de en die re­de vir haar be­staan.
Sy het daar­om be­sluit om haar be­roep en moederskap te laat werk. Dit is nie al­tyd mak­lik nie en soms voel dit of sy 100 bal­le in die lug hou, net om 99 op die grond te laat val – maar dit kan ge­doen word, sê I­re­ne.
OM TE KAN VLIEG
I­re­ne het in P­re­to­ria groot ge­word. “Soos met die mees­te vlie­ë­niers het iets spe­si­fieks ge­beur wat my laat be­sluit het om te gaan vlieg,” ver­tel sy.
Sy was se­we jaar oud toe sy vir die eer­ste keer by die vlie­ë­niers in die stuur­ka­juit van ’n Boeing 747 gaan kui­er het.
“Dit was ty­dens ’n nag­vlug en al die lig­gies in die ka­juit het baie mooi ge­lyk. Ek het ge­dink be­man­nings­le­de moet die slim­ste men­se op aar­de wees.
“Die gog­ga­tjie het hard ge­byt en ek wou nooit weer iets an­ders doen nie.”
Sy het haar vlieg­op­lei­ding by die des­tyd­se P­re­to­ria-vlieg­skool by Won­der­boom vol­tooi.
Twee jaar ge­le­de is sy met Mi­cha­el ge­troud. Net om din­ge in­te­res­sant te hou, is hy ook ’n vlie­ë­nier.
I­re­ne werk vir Co­mair, wat B­ri­tish Air­ways- en Ku­lu­la­roe­tes in A­fri­ka vlieg.
“Ons vlieg hoof­saak­lik bin­ne­lands en han­teer ook streek­vlug­te na ons buur­lan­de toe,” ver­tel sy. Sy is ’n eer­ste of­fi­sier en vlieg Boeing 737-vlieg­tuie.
“Ons werk on­ge­wo­ne ure,” sê I­re­ne. “Soms be­gin ek al vier­uur in die og­gend werk en an­der ke­re is ek eers ná mid­der­nag tuis. Daar­by moet ons ge­woon­lik werk wan­neer al­mal an­ders met va­kan­sie gaan, want dis ons be­dry­wi­ge tye. Dit sluit na­we­ke en va­kan­sie­dae in.”
Daar­by is dit nie net haar werk­tye wat be­stuur moet word nie, maar man­lief Mi­cha­el s’n ook.
Hul op­los­sing was om ’n au pair aan te s­tel wat kan oor­slaap in­dien no­dig en wat by hul on­ge­wo­ne ure kan aan­pas so­dat daar al­tyd ie­mand by E­me­lie is.
Ina B­rey­ten­bach is boon­op ’n ge­re­gis­tree­de ver­pleeg­ster wat ja­re se er­va­ring met ba­bas het.
“Ons is so dank­baar oor haar,” sê I­re­ne. “Dit help baie om te sien my kind is ge­luk­kig by haar en ek weet sy is in ui­ter­se be­trou­ba­re han­de.”
Dit bly vir hul­le baie be­lang­rik om aan­we­si­ge en be­trok­ke ou­ers te wees en Ina werk net wan­neer nie een van hul­le tuis is nie.
OM VER TE WEES
Die groot­ste uit­da­ging is eg­ter nie die af­stand wat daar soms tus­sen haar en E­me­lie is nie.
“Vir el­ke lug­diens is die vei­lig­heid van sy pas­sa­siers baie be­lang­rik. My groot­ste pri­o­ri­teit is om men­se vei­lig by hul be­stem­ming te kry. Daar­om ver­eis dit 100 per­sent van my fo­kus en kon­sen­tra­sie en moet ek heel­te­mal toe­ge­wy aan my werk wees.”
El­ke ma weet eg­ter hoe sleg dit is wan­neer jou kind ’n bie­tjie o­lik voel, hui­le­rig is of nie heel­te­mal ge­luk­kig is nie. ’n Mens be­kom­mer jou die he­le tyd oor hul­le.
“By die werk kan ek nie nood­wen­dig daar­aan dink of daar­oor won­der nie. As daar iets fout is, kan ek let­ter­lik niks daar­aan doen nie. Soms is ek nie net ver weg nie, maar heel­te­mal on­be­reik­baar.” Dit is waar­om Ina vir hul­le so­veel be­te­ken. Ge­luk­kig is daar groot voor­de­le aan haar be­roep.
“Par­ty­keer kom ek weer ’n he­le klomp dae ná me­kaar vroeg by die huis, of is ek ’n he­le paar dae ná me­kaar af en kan tyd saam met E­me­lie deur­bring.”
Sy be­vind haar ook sel­de in spits­ver­keer, wat nog tyd spaar.
“As ’n mens my ure tuis by­me­kaar­tel, is ek se­ker daar­van ek is meer as an­der wer­ken­de ma’s by die huis.”
Nog ’n voor­deel is dat E­me­lie saam met
haar mag vlieg, al is dit nou nie in die stuur­ka­juit nie.
DIE DRUK OP MA’S
So­si­a­le me­dia en Hol­ly­wood-ma’s laat dit so mak­lik lyk om ’n ma te wees dat ’n mens dink dis jou werk om al­les self te doen, sê I­re­ne.
“Dit skep ’n wan­in­druk van wat dit be­te­ken om ’n mens, vrou en ma te wees. Ons moet be­sef dat ma wees met uit­da­gings ge­paard­gaan en dat dit soms vir ons al­mal moei­lik is. Ons moet op­hou om ons­self te kri­ti­seer en te­kort­ko­min­ge by ons­self te soek.”
Ge­hal­te­tyd is baie be­lang­rik. “Dis ui­ter­aard soms vir ons moei­lik om saam te wees. Daar is tye dat ek en Mi­cha­el me­kaar we­ke lank by­na glad nie sien nie. Maar as ons al­mal by­me­kaar is, doen ons baie moei­te om al ons aan­dag aan E­me­lie te gee.
“Ons pro­beer om in die oom­blik saam met haar te wees. Ons ska­kel ons sel­fo­ne, ta­blet­te en die TV af en kui­er saam met me­kaar. Ek dink juis om­dat ons me­kaar so min sien, is ons meer be­wus van hoe spe­si­aal ons tye saam is en be­skou ons dit nooit as van­self­spre­kend nie.”
I­re­ne weet dis ’n groot voor­reg om te kan vlieg. “Daar is geen be­ter uit­sig in die he­le wê­reld as van 11 km in die lug af nie. Ons sien die mooi­ste sons­op­koms­te en sons­on­der­gan­ge, sneeu op die ber­ge en Ho­ë­veld-don­der­storms. Dis prent­jie­mooi. Dan is daar ook nog die ge­leent­heid om te reis, nu­we plek­ke te sien en nu­we men­se te ont­moet.”
Se­dert sy ’n ma is, is dit vir haar heer­lik om kin­ders se op­win­ding oor vlieg te be­leef. “Dit is jam­mer dat pas­sa­siers dees­dae deur vei­lig­heids­re­ëls ver­bied word om in die stuur­ka­juit te kom.”
Die on­ge­reel­de ure is wel nie al­tyd lek­ker nie. “Ek voel soms of ek E­me­lie se vor­de­ring en mylpale mis­loop. Ons is so dank­baar vir teg­no­lo­gie soos slim­fo­ne. Dit maak my so trots op haar as ek ’n fo­to van haar kry en sien sy kry skie­lik iets nuuts reg.” KOPSKUIWE
“Om my be­roep te be­oe­fen en ’n ma te wees, is nie mak­lik nie. Dit het baie uit­da­gings. Maar soos e­nig­iets in die le­we gaan dit oor wat jy daar­van maak en oor die be­wus­te­li­ke be­sluit om po­si­tief te wees.”
I­re­ne sê haar werk­ge­wer doen moei­te om haar te ak­kom­mo­deer. “Dit help ook dat my man my be­roep ten vol­le ver­staan.
“Ons fa­mi­lie en vrien­de on­der­steun ons en help dat ons steeds ons pas­sie kan uit­leef. Ek kan ma wees én werk son­der om een van die twee af te skeep.”
’n Ma en ’n vrou is ’n won­der­lik ge­ska­pe we­se, glo sy. “Haar kan­toor­deur is soms toe maar sy hou nooit op werk nie. ’n Ma kan ber­ge ver­sit as sy moet en 100 per­sent van haar­self gee. Wat ’n voor­reg is dit nie ...”
I­re­ne en Mi­cha­el Ey­bers is al­bei vlie­ë­niers wat soms lank van die huis af weg is, en is ook die ou­ers van klein E­me­lie (9 maan­de).
Wan­neer ma en pa ge­lyk tuis is, doen hul­le moei­te om as ’n ge­sin saam te kui­er, soos met hier­die strand- uit­stap­pie.