Die rykes en die klimaat - OPSIE NUUS
Wetenskaplikes vir Toekoms Oostenryk 6. Desember 2021, 11: 35 950 views
Mense met 'n hoë sosio-ekonomiese status het 'n buitensporige groot invloed op kweekhuisgasvrystellings. Direk deur hul verbruik en indirek deur hul finansiële en sosiale geleenthede. Klimaatbeskermingsmaatreëls is nietemin kwalik op hierdie bevolkingsgroep gemik en die moontlikhede van sulke inisiatiewe is skaars ondersoek. Klimaatbeskermingstrategieë moet daarop gemik wees om die kweekhuisgasvrystellings van die elite te verminder. Ongeag watter strategieë verkies word, hetsy oorreding en oortuiging of politieke en belastingmaatreëls, moet die rol van hierdie elites met hul hoë verbruik en hul politieke en finansiële mag om klimaatgeregtigheid te belemmer of te bevorder, ingesluit word. Vyf wetenskaplikes uit die velde van sielkunde, volhoubaarheidsnavorsing, klimaatnavorsing, sosiologie en omgewingsnavorsing het onlangs 'n artikel in die joernaal nature energy gepubliseer (1). Hoe word "hoë sosio-ekonomiese status" gedefinieer? Hoofsaaklik deur inkomste en rykdom. Inkomste en rykdom bepaal grootliks status en invloed in die samelewing, en dit het 'n direkte impak op die vermoë om te verbruik. Maar mense met 'n hoë sosio-ekonomiese status het ook 'n invloed op kweekhuisgasvrystellings deur hul rolle as beleggers, as burgers, as lede van organisasies en instellings en as sosiale rolmodelle.
Die meeste emissies word deur die elite veroorsaak
Die rykste 1 persent veroorsaak 15 persent van verbruiksverwante uitstoot. Die armste 50 persent, daarenteen, veroorsaak saam net die helfte soveel, naamlik 7 persent. Baie superrykes met bates van meer as $50 miljoen wat privaatvliegtuie gebruik om tussen verskeie koshuise regoor die wêreld te pendel, het 'n ontsaglike hoë koolstofvoetspoor. Terselfdertyd sal hierdie mense die minste geraak word deur die gevolge van klimaatsverandering. Studies toon ook dat groter sosiale ongelykheid binne 'n land oor die algemeen geassosieer word met hoër kweekhuisgasvrystellings en minder volhoubaarheid. Dit is enersyds te wyte aan die verbruik van hierdie mense met hoë status en andersyds aan hul invloed op die politiek. Drie vorme van verbruik is verantwoordelik vir die meeste van die kweekhuisgasvrystellings van die rykes en superrykes: lugreise, motors en vaste eiendom.
Van alle vorme van verbruik is vlieg die een met die hoogste energieverbruik. Hoe hoër die inkomste, hoe hoër is die emissies van lugreise. En omgekeerd: Die helfte van alle globale emissies van lugreise word deur die rykste persent veroorsaak (sien ook hierdie post). En as die rykste persent in Europa lugreise heeltemal sou afsien, sou hierdie mense 40 persent van hul persoonlike uitlaatgasse bespaar. Globale lugverkeer stel meer CO2 in die atmosfeer vry as die hele Duitsland. Die rykes en invloedrykes lei dikwels hipermobiele lewens en reis privaat en professioneel per lug. Deels omdat hul inkomste dit toelaat, deels omdat die vlugte deur die maatskappy betaal word, of deels omdat vlieg besigheidsklas deel van hul status is. Die skrywers skryf dat min navorsing gedoen is oor hoe "plasties", dit wil sê hoe beïnvloedbaar hierdie mobiliteitsgedrag is, nagevors is. Vir die skrywers blyk veranderende sosiale norme rondom hierdie hipermobiliteit 'n belangrike hefboom te wees om emissies uit hierdie gebied te verminder. Gereelde vlieëniers is meer geneig om die aantal vlugte te verminder as mense wat een keer per jaar 'n vlug kan bespreek om hul gesin te besoek.
Motorvoertuie, dit wil sê hoofsaaklik motors, is verantwoordelik vir die grootste deel van per capita-vrystellings in die VSA en die tweede grootste in Europa. Vir die grootste vrystellers van CO2-vrystellings (weer een persent), maak CO2 van motorvoertuie een vyfde van hul persoonlike vrystellings uit. Om oor te skakel na openbare vervoer, stap en fietsry het die grootste potensiaal om hierdie verkeersverwante uitlaatgasse te verminder. Die effek van oorskakeling na battery-aangedrewe voertuie word anders beoordeel, maar sal in elk geval toeneem wanneer elektrisiteitsopwekking ontkoolstof word. Mense met 'n hoë inkomste kan hierdie oorgang na e-mobiliteit lei aangesien hulle die hoofkopers van nuwe motors is. Met verloop van tyd sou e-motors dan ook die gebruikte motormark bereik. Maar om aardverwarming te beperk, moet die eienaarskap en gebruik van voertuie ook beperk word. Die skrywers beklemtoon dat hierdie gebruik baie afhang van die bestaande infrastruktuur, dit wil sê hoeveel spasie aan voetgangers en fietsryers beskikbaar gestel word. Hoe hoër die inkomste, hoe meer waarskynlik is mense om 'n swaar motor met hoë uitlaatgasse te besit. Maar ook diegene wat na sosiale status streef, kan daarna streef om so 'n voertuig te besit. Volgens die skrywers kan mense met 'n hoë sosiale status help om nuwe statussimbole te vestig, byvoorbeeld om in 'n voetgangervriendelike omgewing te woon. Tydens die huidige Covid-19-pandemie het emissies tydelik afgeneem. Hierdie afname is grotendeels deur minder padverkeer veroorsaak, veral omdat baie mense van die huis af gewerk het. En die poste waar dit moontlik is, is hoofsaaklik dié met hoër inkomste.
Die bekende een persent is ook verantwoordelik vir 'n groot deel van die uitlaatgasse van die residensiële sektor, naamlik 11 persent. Hierdie mense besit groter huise of woonstelle, het verskeie koshuise en gebruik huishoudelike goedere met hoë energieverbruik, soos sentrale lugversorging. Aan die ander kant het mense met hoë inkomste meer geleenthede om hul uitlaatgasse te verminder deur maatreëls met hoë aanvanklike koste, byvoorbeeld om verwarmingstelsels te vervang of sonpanele te installeer. Die oorskakeling na hernubare energie het die grootste potensiaal op hierdie gebied, gevolg deur uitgebreide opknappings om energiedoeltreffendheid te verbeter en die omskakeling na energiebesparende huishoudelike toestelle. Goed gekoördineerde openbare maatreëls kan dit ook vir huishoudings met laer inkomste moontlik maak. Tot dusver, sê die skrywers, het studies oor gedragsveranderinge ongelukkig gefokus op gedrag met 'n relatief lae klimaatbeskermingspotensiaal. (Veral oor gedragsveranderinge wat tot 'n onmiddellike of byna onmiddellike effek lei, soos om die termostaat van die verwarming terug te draai .) Die bestaande bevindinge oor die invloed van sosio-ekonomiese status op moontlikhede vir gedragsveranderinge verskil. Mense met hoër inkomste en hoër onderwys sal meer geneig wees om te belê in maatreëls om energiedoeltreffendheid te verbeter of in meer doeltreffende tegnologieë, maar hulle sal nie minder energie verbruik nie. Soos ek gesê het, sal mense met hoër inkomste egter beters hê omvangom hul emissies te verminder. Ervaring tot dusver toon dat CO2-belasting skaars enige impak op die verbruik van hoë-inkomste huishoudings gehad het omdat hierdie bykomende koste weglaatbaar in hul begroting is. Aan die ander kant word huishoudings met lae inkomste swaar belas deur sulke belastings . Politieke maatreëls wat byvoorbeeld help om verkrygingskoste te verminder, sal ekonomies meer regverdig wees. Die ligging van hoëstatuskoshuise kan kweekhuisgasvrystellings verhoog of verlaag. Om in die duur, digbevolkte middestad te woon, waar wooneenhede ook kleiner is, is goedkoper as om buite die stad te woon, waar die wooneenhede groter is en waar die meeste ritte per motorvoertuig gemaak word. Die skrywers beklemtoon dat verbruikersgedrag nie net deur rasionele besluite bepaal word nie, maar ook deur gewoontes, sosiale norme, ervarings en neigings. Pryse kan 'n manier wees om verbruikersgedrag te beïnvloed, maar strategieë om sosiale norme te verander of roetines te breek, kan ook baie effektief wees.
Die boonste een persent belê natuurlik die meeste in aandele, effekte, maatskappye en vaste eiendom. As hierdie mense hul beleggings na laekoolstofmaatskappye verskuif, kan hulle strukturele verandering aandryf. Beleggings in fossielbrandstowwe, aan die ander kant, vertraag die vermindering van emissies. Die beweging om befondsing uit die fossielbrandstofbedrywe te onttrek het meestal van elite-universiteite, kerke en sommige pensioenfondse gekom. Mense met 'n hoë sosio-ekonomiese status kan sulke instellings beïnvloed om hierdie pogings oor te neem of te verhinder, aangesien hulle deels posisies in stuurliggame beklee, maar ook deur hul informele kontakte en verhoudings. As tekens van 'n verandering in sosiale norme sien die skrywers die toenemende aantal "groen" beleggingsfondse en 'n nuwe EU-regulasie wat beleggingsbestuurders verplig om bekend te maak hoe hulle volhoubaarheidsaspekte in hul advieswerk vir beleggers in ag neem. Fondse wat op lae-emissie-industrieë gefokus is, fasiliteer ook gedragsverandering omdat dit dit vir beleggers makliker en dus goedkoper maak om uit te vind oor die emissie-effekte van verskeie beleggings. Die skrywers stel voor dat pogings om klimaatvriendelike beleggings te bevorder selfs meer op die hoogste-inkomstestrata moet fokus, aangesien hulle 'n groot deel van die mark beheer en tot dusver huiwerig was om hul gedrag te verander of, in sommige gevalle, veranderinge aan te bring. aktief gestop.
Tot dusver het mense met 'n hoë sosio-ekonomiese status kweekhuisgasvrystellings verhoog. Maar hulle kan ook bydra tot klimaatbeskerming, aangesien hulle 'n groot invloed as rolmodelle het. Sosiale en kulturele idees van wat 'n goeie lewe maak, is daarop gebaseer. As voorbeeld noem die skrywers dat die gewildheid van hibriede en later ten volle elektriese motors gedryf is deur bekendes wat sulke voertuie gekoop het. Veganisme het ook gewild geword danksy bekende persoonlikhede. Die ten volle veganistiese Golden Globe-vieringe van 2020 sou aansienlik hiertoe bygedra het. Maar natuurlik kan mense met 'n hoë status ook bydra tot die konsolidasie van bestaande gedrag deur hul oormatige verbruik te vertoon en sodoende die funksie van verbruik as 'n statussimbool te versterk. Deur hul finansiële en sosiale ondersteuning vir politieke veldtogte, dinkskrums of navorsingsinstellings kan mense van hoë status die diskoers oor klimaatsverandering positief of negatief beïnvloed, asook deur hul verbintenisse met invloedryke instellings soos elite-universiteite. Aangesien daar wenners en verloorders in klimaatbeskermingsmaatreëls is, kan mense met hoë status volgens die skrywers hul krag gebruik om sulke pogings tot hul voordeel te vorm.
Die uitvoerende hoofde
As gevolg van hul professionele posisie het mense met 'n hoë sosio-ekonomiese status 'n buitensporige sterk invloed op die emissies van maatskappye en organisasies, enersyds direk as eienaars, toesighoudende raadslede, bestuurders of konsultante, andersyds indirek deur vermindering die emissies van hul verskaffers, Beïnvloed kliënte en mededingers. In onlangse jare het baie private organisasies klimaatdoelwitte gestel of pogings aangewend om hul voorsieningskettings te ontgas. In sommige lande het private inisiatiewe deur maatskappye en organisasies meer vordering gemaak in terme van klimaatbeskerming as state. Maatskappye ontwikkel en adverteer ook klimaatvriendelike produkte. Elite-lede tree ook op as klimaatfilantrope. Byvoorbeeld, die C40 Cities-klimaatnetwerk is gefinansier uit die persoonlike bates van 'n voormalige burgemeester van New York . Die rol van filantropie vir klimaatbeskerming is egter kontroversieel. Daar is nog te min navorsing oor die mate waarin mense met 'n hoë sosio-ekonomiese status werklik hul geleenthede vir verandering gebruik, en hoe inisiatiewe wat hierdie klas direk teiken hul potensiaal vir verandering kan verhoog. Aangesien die meeste lede van die elite hul inkomste uit beleggings verkry, kan hulle ook bronne van opposisie teen hervorming wees as hulle sien dat hul winste of hul status deur sulke hervormings in gevaar is.
Mense beïnvloed kweekhuisgasvrystellings op staatsvlak deur verkiesings, steunwerwing en deelname aan sosiale bewegings. Die netwerke nie van die boonste een persent nie, maar die boonste een Tiendes van 'n persent vorm die kern van politieke en ekonomiese mag, beide wêreldwyd en in die meeste lande. Mense met 'n hoë sosio-ekonomiese status het 'n buitensporige groot invloed in hul rol as burgers. Jy sal beter toegang hê tot besluitnemers in private maatskappye en in die openbare sektor. Hul finansiële hulpbronne stel hulle in staat om hul invloed op hierdie groepe uit te brei deur skenkings aan lobbygroepe, politici en sosiale bewegings en om sosiale verandering te bevorder of te blokkeer. Die energiebeleid van state word sterk beïnvloed deur steunwerwing. 'n Baie klein aantal baie invloedryke mense het 'n groot impak op besluite. Die politieke optrede van die elite was tot dusver 'n kragtige struikelblok vir optrede om klimaatsverandering in bedwang te hou. In die energiesektor het oorweldigende politieke steunwerwing en die invloed van die publieke mening van die fossielbrandstofsektor gekom, wat beleide bevoordeel wat die produksie en verbruik van fossielbrandstowwe sementeer. Byvoorbeeld, twee oliemiljardêrs  het vir dekades lank 'n groot invloed op die politieke diskoers in die VSA gehad en dit na regs gestoot, wat die opkoms van politici bevoordeel het wat lae belasting voorstaan, omgewingsbeskerming en klimaatbeskerming teenstaan, en is oor die algemeen agterdogtig oor staatsregerings Beïnvloeding is. Hernubare energiemaatskappye en ander wat baat sal vind by 'n ontkoolstoflose toekoms kan teoreties hierdie invloede teëwerk, maar die impak daarvan was tot dusver minimaal.
Wat nog nagevors moet word
In hul gevolgtrekkings noem die skrywers drie hoofnavorsingsgapings: Eerstens, hoe beïnvloedbaar kan die verbruiksgedrag van die elite, veral met betrekking tot lugreise, motorvoertuie en behuising? Die feit dat die negatiewe gevolge van vlieg geen prys het nie, is 'n direkte subsidiëring van die rykstes, aangesien hulle verantwoordelik is vir 50 persent van vlugvrystellings. 'n Lineêre CO2-belasting sal waarskynlik min impak hê op die verbruiksgedrag van die rykes. 'n Gereelde vliegbelasting, wat met die aantal vlugte toeneem, kan meer doeltreffend wees. 'n Algemene progressiewe belasting op hoë inkomste en groot rykdom kan 'n besonder gunstige uitwerking op die klimaat hê. Dit kan die verbruik van aansien beperk. Die relatiewe statusverskille sou behoue ​​bly: die rykstes sou steeds die rykste wees, maar hulle sou nie meer soveel ryker as die armstes wees nie. Dit sal ongelykheid in die samelewing verminder en die buitensporige hoë invloed van die elite op politiek verminder. Maar hierdie moontlikhede moet nog baie beter ondersoek word, volgens die skrywers. 'n Tweede navorsingsgaping het betrekking op die rol van mense met hoë sosio-ekonomiese status in maatskappye. Hoe ver het sulke mense die vermoë om korporatiewe kultuur en korporatiewe besluite te verander in die rigting van laer emissies, en wat is hul perke? Die skrywers identifiseer 'n derde navorsingsgaping, tot watter mate die tipe invloed wat deur mense met 'n hoë sosio-ekonomiese status uitgeoefen word, politiek beïnvloed, naamlik deur hul politieke kapitaal, hul invloed op maatskappye en organisasies, en deur finansiële ondersteuning vir steunwerwing en politieke veldtogte. Hierdie elites het tot dusver die meeste baat gevind by die huidige politieke en ekonomiese strukture, en daar is bewyse dat altruïsme afneem met groter rykdom. Dit gaan daaroor om te verstaan ​​hoe verskillende elite-mense hul invloed gebruik om vinnige dekarbonisering te bevorder of te verhinder. Ten slotte beklemtoon die skrywers dat die elites met 'n hoë sosio-ekonomiese status grootliks verantwoordelik is vir klimaatsverandering en die skade wat dit veroorsaak. Maar die magsposisies wat hulle het, sal hulle ook in staat stel om te werk om kweekhuisgasvrystellings te verminder en sodoende ook klimaatskade te verminder. Die skrywers wil nie die rol van nie-hoëstatusmense in die bekamping van klimaatsverandering bevraagteken nie, en hulle beklemtoon ook die rolle van inheemse volke en plaaslike bevolkings. Maar in hierdie ondersoek fokus hulle op diegene wat die meeste van die probleme veroorsaak het. Geen enkele strategie kan die probleem oplos nie, en die optrede van die elite kan groot gevolge hê. Verdere navorsing oor hoe elite-gedrag verander kan word, is dus van groot belang.
1 Nielsen, Kristian S .; Nicholas, Kimberly A .; Creutzig, Felix; Dietz, Thomas; Stern, Paul C. (2021): Die rol van mense met hoë sosio-ekonomiese status om energiegedrewe kweekhuisgasvrystellings in te sluit of vinnig te verminder. In: Nat Energy 6 (11), pp. 1011-1016. DOI: 10.1038 / s41560-021-00900-y 2 Nielsen KS, Clayton S, Stern PC, Dietz T, Capstick S, Whitmarsh L (2021): Hoe sielkunde kan help om klimaatsverandering te beperk. Am Psychol. 2021 Jan; 76 : 130-144. doi: 10.1037 / amp0000624 3 Die skrywers verwys hier na lineêre belasting sonder gepaardgaande kompenserende maatreëls soos 'n klimaatbonus. 4 Michael Bloomberg word bedoel, vgl https://en.wikipedia.org/wiki/C40_Cities_Climate_Leadership_Group 5 Bedoel is die Koch-broers, vgl Skocpol, T., & Hertel-Fernandez, A. (2016). Die Koch-netwerk en die Republikeinse Party-ekstremisme. Perspectives on Politics, 14 (3), 681-699. doi: 10.1017 / S1537592716001122