Dit sou weliswaar blyk dat menslike kultuurvorming deurslaggewend afhanklik is van 'n besondere menslike vermoë, welbekend as die menslike verbeelding.
(1) Die vorm van die werktuig wat vervaardig word, moet nie gesuggereer (of: voorafbepaal) word deur die oorspronklike rumateriaal nie (bv. in onderskeiding van 'n stok waarvan slegs hinderlike takkies en blare verwyder moet word);
(2) die funksie van die werktuie mag nie gesuggereer word nie ('n blote klip is bv. 'n versterking van die vuis; 'n stok 'n verlengstuk van die arm of vingers), dit wil sê die werktuie mag nie bloot uitgebreide liggaamsorgane wees nie;
Tydens die vroeg-moderne tyd het Samuel Pufendorf egter 'n ander waardering van kultuur gegee. Daarin handel dit nie oor dit wat teenoor die (niemenslike) natuur gestel word nie, maar oor dit wat teenoor 'n bepaalde toestand waarin die mens verkeer geplaas word - naamlik 'n sogenaamde natuurtoestand. In sy natuurregsleer sien Pufendorf hierdie natuur-toestand nie meer (teologies) as die "paradys-oer-toestand" van Adam nie, maar veeleer, onder die invloed van Hobbes, as 'n ongelukkige toestand buite die menslike samelewing (vgl. Perpeet 1974:1309).
Die vraag na 'n geordende samelewing het gedurende hierdie fase van die moderne wysgerige denke 'n poging aangewend om 'n rasionele verklaring te bied vir die bestaan van 'n geordende samelewing. Teenoor Hobbes se natuurtoestand, wat as 'n stryd van almal teen almal (bellum omnes contra omnes) gekenskets is (sien Hobbes 1651, Deel 1, Hoofstuk 14 1968:189), het Rousseau die natuurtoestand positief beskryf, maar desnieteenstaande ook die oortuiging verdedig dat 'n oorgang na die staatstoestand benodig word (Rousseau 1966:11 e.v.). Die hele idee van 'n sosiale verdrag spruit egter voort uit die aanvanklike opmars van wat verskeie filosowe later as die moderne (humanistiese) natuurwetenskapsideaal sou tipeer. Hierdie natuurwetenskapsideaal het aanvanklik in diens gestaan van die strewe van die moderne Renaissance-mens om outonoom (self-wetstellend) en vry te wees. Hierdie vryheidstrewe het beslag gekry in die nuwe persoonlikheidsideaal wat in die opkomende wiskundige natuurwetenskappe die middel gesien het met behulp waarvan die hele werklikheid redelik gerekonstrueer sou kon word - ooreenkomstig die rasionele ontwerp van die menslike verstand. Dit vorm die kern van die rasionalistiese intellektuele kultuur waarteen Rousseau spoedig in opstand sou kom. Hobbes het nog in die begrip van 'n "bewegende liggaam" die grondbeginsel van sy rekonstruksie van die werklikheid gevind en in die algemeen het al die variante van die nuwe natuurregtelike verdragsteorieë uitgegaan van die "eenvoudigste elemente (atome)", dit is, in die geval van die menslike samelewing, die individue, met behulp waarvan die sosiale werklikheid teoreties gerekonstrueer moes word. Die verdragsteorieë is daarom 'n prominente vergestalting van die rasionalistiese kultuur van die modernisme, wat sy hoogtepunt in die Aufklärung van die 18de eeu (Verligting) sou vind.
Wat merkwaardig in hierdie ontwikkelingsgeskiedenis is, is dat 'n bepaalde siening van die menslike kultuur (samelewing) oorgedra is op die natuur - 'n instelling wat die denke van relatief uiteenlopende figure verbind.