Kampvegters vir genadedood
Lee Last vertel vir ANNELIESE BURGESS die storie agter die storie van die stryd om genadedood in Suid-Afrika te wettig en hoe haar lewe verander het van ’n ‘gewone Boksburg-koekie met hope empatie’ na ’n voltydse aktivis vir die reg om op jou eie terme te mag sterf.
SY het nog altyd ’n fassinasie met die dood gehad. Nie op 'n “donker, morbiede manier" nie, maar dit was net nog nooit vir haar moeilik om daaroor te dink of te praat nie, sê Lee Last – 'n mooi vrou met sterk gelaatstrekke en 'n metaalgrys bob.
Ons sit met rooibostee en mentolsigarette in haar woonstelletjie in Somerset-Wes. Die Helderberge se groen voue glim deur die venster. Daar's ’n potjie varsgeplukte laventel op die tafel en skilderye teen die muur. Dit is huislik en gesellig. 'n Wollerige hond bons deur die deur.
“Ek’s maar net 'n Boksburg-koekie met hope empatie,” lag sy in antwoord op my vraag oor hoe haar lewe gekronkel het tot op dié plek waar sy nou 'n voltydse aktivis is vir die wettiging van genadedood in Suid-Afrika. “En terwyl Sean sy vonnis uitdien, moet ons aanhou met ons werk, want dit is so belangrik vir so baie mense." ..