Neocolonialism - World Encyclopedia - Ek wil alles weet - 2020
Die term neokolonialisme het die eerste keer wydverspreid gebruik, veral met verwysing na Afrika, kort na die proses van dekolonisering wat gevolg het op 'n stryd deur baie nasionale onafhanklikheidsbewegings in die kolonies na die Tweede Wêreldoorlog. By die verkryging van onafhanklikheid het sommige nasionale leiers en opposisiegroepe aangevoer dat hul lande aan 'n nuwe vorm van kolonialisme onderwerp word, wat deur die voormalige koloniale moondhede en ander ontwikkelde lande gevoer word. Kwame Nkrumah, wat in 1957 leier van die nuut onafhanklike Ghana geword het, het hierdie idee in sy sin uiteengesit Neo-kolonialisme: die laaste fase van imperialisme, in 1965.2
Pan-Afrikaanse en nie-belynde bewegings
Die term "neokolonialisme" is in die nasleep van die dekolonialisering gewild gemaak, hoofsaaklik deur die aktiwiteite van geleerdes en leiers uit die nuut onafhanklike state van Afrika en die Pan-Africanist-beweging. Baie van hierdie leiers het saam met dié van ander post-koloniale state op die Bandung-konferensie van 1955 saamgekom, wat gelei het tot die stigting van die nie-belynde beweging. Die vergaderings van die All-African Peoples 'Conference (AAPC) in die laat 1950's en vroeë 1960's versprei hierdie kritiek op neokolonialisme. Hul Tunis-konferensie van 1960 en die Cairo-konferensie van 1961 het hul teenkanting teen die neokolonialisme aangedui, wat die Franse gemeenskap van onafhanklike state georganiseer het wat deur die voormalige koloniale mag georganiseer is. In sy vier bladsy Resolusie oor Neokolonialisme word aangedui as 'n baken vir die feit dat 'n kollektiewe weergawe van die neokolonialisme en 'n beskrywing van die belangrikste kenmerke daarvan.3 Gedurende die Koue Oorlog, die nie-belynde beweging, sowel as organisasies soos die Organisasie van solidariteit met die mense van Asië, Afrika en Latyns-Amerika neokolonialisme gedefinieer as 'n primêre kollektiewe vyand van hierdie onafhanklike state.
Die afkondigings van neokolonialisme het ook by sommige nasionale onafhanklikheidsbewegings gewild geword terwyl hulle steeds teen-koloniale gewapende stryd gevoer het. Gedurende die 1970's, byvoorbeeld in die Portugese kolonies van Mosambiek en Angola, het die retoriek wat deur die Marxistiese bewegings FRELIMO en MPLA voorspel is, wat uiteindelik die mag sou aanvaar oor die onafhanklikheid van die lande, sowel tradisionele kolonialisme as neokolonialisme verwerp.
Die term paternalistiese neokolonialisme behels die geloof wat deur 'n neo-koloniale mag gehou word dat hul koloniale onderdane baat vind by hul besetting. Kritici van neokolonialisme, wat meen dat dit uitbuitend en rassisties is, meen dat dit bloot 'n regverdiging vir voortgesette politieke hegemonie en ekonomiese uitbuiting van kolonies uit die verlede is, en dat sulke regverdigings die moderne herformulering van die Beskaafde missie konsepte van die negentiende eeu.
Buitelandse huursoldate, soos hierdie Amerikaanse en Britse veterane wat anti-opstand troepe in Sierra Leone oplei, word dikwels daarvan beskuldig dat hulle instrumente van Neocolonialmagte is. Na bewering het Jacques Foccart, minister van Franse regering, huursoldate soos Bob Denard gebruik om vriendelike regerings te onderhou of om onvriendelike regerings in die voormalige kolonies van Frankryk omver te werp.
Die klassieke voorbeeld wat gebruik word om moderne neokolonialisme te definieer, is Françafrique: 'N Term wat verwys na die voortgesette noue verhouding tussen Frankryk en sommige leiers van die voormalige Afrika-kolonies. Dit is die eerste keer deur president van die Ivoorkus Félix Houphouët-Boigny, wat blykbaar in 'n positiewe sin gebruik is, gebruik om te verwys na goeie betrekkinge tussen Frankryk en Afrika, maar dit is later geleen deur kritici van hierdie noue (en sou hulle sê) ongebalanseerde verhouding. Jacques Foccart, wat vanaf 1960 stafhoof was vir Afrika-aangeleenthede vir president Charles de Gaulle (1958-69) en daarna Georges Pompidou (1969-1974), word beweer dat hy die leidende eksponent van Françafrique was.4 Die term is deur François-Xavier Verschave bedink as die titel van sy kritiek op die Franse beleid in Afrika: La Françafrique, die langste skandaal van die Republiek.5
In 1972 publiseer Mongo Beti, 'n skrywer in ballingskap uit Kameroen Hoofbasis sur le Cameroun, outopsie d'une décolonisation ('Wrede hand aan Kameroen, outopsie van 'n dekolonisering'), 'n kritiese geskiedenis van die onlangse Kameroen, wat beweer het dat Kameroen en ander kolonies in alle opsigte behalwe naam onder Franse beheer gebly het, en dat die politieke elite ná post-onafhanklikheid dit aktief bevorder het. afhanklikheid.6
Wêreldryke en kolonies 1898 (net voor die Spaans-Amerikaanse Oorlog, Boxer-rebellie en Boereoorlog).
Verschave, Beti en andere wys op 'n veertig jaar na onafhanklikheidsverhouding met lande van die voormalige Afrika-kolonies, waardeur Franse troepe magte op die grond hou (wat dikwels deur vriendelike Afrika-leiers gebruik word om rebelle te onderdruk) en Franse korporasies monopolieë onderhou vir buitelandse beleggings ( gewoonlik in die vorm van onttrekking van natuurlike hulpbronne). Franse troepe in Afrika was (en word beweer, is nog steeds) gereeld betrokke by staatsgrepe wat gelei het tot 'n regime wat in die belang van Frankryk optree, maar teen die land se eie belange.
Die leiers wat die naaste aan Frankryk is (veral tydens die Koue Oorlog, word in hierdie kritiek aangebied as agente vir voortgesette Franse beheer in Afrika. Die meeste genoemde is Omar Bongo, president van Gaboen, Félix Houphouët-Boigny, voormalige president van Ivoorkust) , Gnassingbé Eyadéma, voormalige president van Togo, Denis Sassou-Nguesso, van die Republiek van die Kongo, Idriss Déby, president van Tsjaad, en Hamani Diori voormalige president van Niger.
Die Franse Gemeenskap en die latere Organisasie Internationale de la Francophonie word deur kritici gedefinieer as agente van Franse neokoloniale invloed, veral in Afrika. Alhoewel die stelling van hierdie bewering is dat die Francophonie-organisasie 'n front is vir die Franse oorheersing van post-koloniale lande, is die verhouding met die Franse taal dikwels meer ingewikkeld. Die Algerynse intellektuele Kateb Yacine het in 1966 geskryf dat "Francophony 'n neokoloniale politieke masjien is, wat slegs ons vervreemding voortduur, maar die gebruik van die Franse taal beteken nie dat iemand 'n agent van 'n vreemde mag is nie, en ek skryf in Frans om die Franse te vertel dat ek nie Frans is nie. '
Na 'n versnelde dekoloniseringsproses van die Belgiese Kongo, het België voortgegaan om, via The Société Générale de Belgique, ongeveer 70 persent van die Kongolese ekonomie na die dekoloniseringsproses te beheer. Die mees betwiste deel was in die provinsie Katanga, waar die Union Minière du Haut Katanga, deel van die Société, beheer gehad het oor die provinsie met minerale en bronne. Na 'n mislukte poging om die mynbedryf in die 1960's te nasionaliseer, is dit weer oopgestel vir buitelandse investering.
Kritici van die Britse betrekkinge met sy voormalige Afrika-kolonies wys daarop dat die Verenigde Koninkryk homself beskou het as 'n 'beskawingsmag' wat 'vooruitgang' en modernisering aan sy kolonies gebring het. Hulle meen dat hierdie ingesteldheid voortgesette militêre en ekonomiese oorheersing in sommige van sy voormalige kolonies moontlik gemaak het, en is weer gesien na die Britse ingryping in Sierra Leone. Die uitbreek van oorloë tussen mededingende stamfaksies, soos die Nigeriese burgeroorlog en die frekwensie van staatsgrepe enersyds, versterk vir neokolonialiste dat koloniale bewind meer effektief was om die burgerlike orde te handhaaf en dat die kolonies nie gereed was vir selfregering nie. Aan die ander kant wys voormalige koloniste daarop dat hul grense kunsmatig uit Europa getrek is, dat demokratiese instellings onder koloniale regering nie bestaan ​​het nie, dus het post-koloniale leiers nie ervaring nie, terwyl baie ekonomiese probleme voortvloei uit eeue van uitbuiting. Grondstowwe is byvoorbeeld ontgin en uitgevoer, enkele kontantgewasse is verbou en infrastruktuur wat gebou is, voorsien in die behoeftes van die koloniale mag, nie die gekoloniseerde gebied nie. Enersyds het die kleiner politieke eenhede wat die voorafgaande koloniale bewind voorafgegaan het nie altyd konflik verhoed nie. Aan die ander kant het mense in een beleid nie noodwendig die hulpbronne van diegene in 'n ander beskou as die regte van hulle nie. Toe hierdie polities saamgevoeg word binne 'n kunsmatige nasionale staat, het mense in 'n streek met minder hulpbronne jaloers geraak op diegene wat in 'n beter hulpbrongebied gewoon het. Die Nigeriese Noorde kon byvoorbeeld nie afgunstig wees op die oliereserwes wat in die Suide gevind is nie.
Neokolonialisme as ekonomiese oorheersing
Die Amerikaanse president Harry S. Truman groet Mohammad Mosaddeq, premier van Iran, 1951. Mosaddeq, wat begin het met nasionalisering van Amerikaanse en Britse oliemaatskappye in Iran, is op 19 Augustus 1953 uit die mag verwyder in 'n staatsgreep, ondersteun en befonds deur die Britse en Amerikaanse regerings en gelei deur generaal Fazlollah Zahedi. Die Amerikaanse president Jimmy Carter en lt.genl. Olusegun Obasanjo toer in Lagos, Nigerië. April 1978. Obasanjo het drie jaar tevore aan bewind gekom in 'n staatsgreep, en as 'n olieryke staat het beide kante in die Koue Oorlog geoordeel.
In 'n breër gebruik is die koste van Neocolonialism gelyk op magtige lande en transnasionale ekonomiese instellings wat die sake van minder magtige lande betrek. In hierdie sin impliseer 'Neo' kolonialisme 'n vorm van kontemporêre, ekonomiese imperialisme: Dat magtige nasies hulle gedra soos koloniale magte, en dat hierdie gedrag is vergelyk met kolonialisme in 'n post-koloniale wêreld.
In plaas van direkte militêre-politieke beheer, word gesê dat neokolonialistiese magte finansiële en handelsbeleide gebruik om minder magtige lande te oorheers. Diegene wat die konsep onderskryf, handhaaf dit: de facto beheer oor minder magtige nasies.
Beide vorige koloniserende state en ander magtige ekonomiese state handhaaf 'n voortgesette teenwoordigheid in die ekonomieë van voormalige kolonies, veral waar dit grondstowwe betref. Sterker nasies is dus belas om die bestuur en ekonomie van swakker nasies in te meng om die vloei van sulke materiaal te handhaaf teen pryse en onder omstandighede wat die ontwikkelde lande en transnasionale korporasies onbehoorlik bevoordeel.
Die konsep van ekonomiese neokolonialisme het deels 'n teoretiese basis gekry deur die werk van die afhanklikheidsteorie. Hierdie liggaam van sosiale wetenskapsteorieë, beide uit ontwikkelde en ontwikkelende lande, is gebaseer op die idee dat daar 'n sentrum van welgestelde state en 'n rand van arm, onderontwikkelde state is. Hulpbronne word onttrek uit die periferie en vloei na die state in die sentrum om hul ekonomiese groei en welvaart te behou. 'N Sentrale konsep is dat die armoede van die lande in die periferie die resultaat is van die integrasie van die' wêreldstelsel ', met die oog op kontras met dié van vryemarkekonome, wat meen dat sulke state vorder op 'n pad na volledige integrasie. Hierdie teorie is gebaseer op die Marxistiese ontleding van ongelykhede in die wêreldsisteem. Die afhanklikheid argumenteer dat onderontwikkeling van die globale suide 'n direkte resultaat is van die ontwikkeling in die globale noorde.
Die basis van 'n groot deel van hierdie Marxistiese teorie is in die teorieë van die "semi-kolonie", wat dateer uit die laat negentiende eeu.7
Voorstanders van sulke teorieë is onder andere Federico Brito Figueroa, 'n Venezolaanse historikus wat wyd geskryf het oor die sosio-ekonomiese onderbou van kolonialisme en neokolonialisme. Brito se werke en teorieë het die denke van die huidige Venezolaanse president Hugo Chávez sterk beïnvloed.
In die laat twintigste eeu is daar 'n konflik tussen die Sowjetunie en die Verenigde State neokolonialisme was dikwels gerig op Westerse (en minder dikwels Sowjet-) betrokkenheid by die sake van ontwikkelende lande. Volmagoorloë, baie in voormalige gekoloniseerde lande, is deur albei kante gefinansier gedurende hierdie periode. Kuba, die Sowjetblok, Egipte onder Nasser, sowel as sommige regerings van nuut-onafhanklike Afrikastate, het die Verenigde State aangekla van ondersteunende regimes wat volgens hulle nie die wil van hul volke verteenwoordig het nie, en deur middel van beide geheime en openlike, omverwerpende regerings wat die Verenigde State verwerp het. Die Tricontinental-konferensie, onder voorsitterskap van die Marokkaanse politikus Mehdi Ben Barka, was so 'n organisasie. Rofweg aangewys as deel van die Derde Wêreldbeweging, het dit revolusionêre anti-koloniale optrede in verskillende state ondersteun, wat die woede van die Verenigde State en Frankryk ontlok. Ben Barka het self gelei wat die sogenaamde 'the' genoem is Kommissie vir Neokolonialisme van die organisasie, wat beide gefokus het op die betrokkenheid van voormalige koloniale magte in postkoloniale state, maar ook betwis dat die Verenigde State, as leier van die kapitalistiese wêreld, met die primêre Neocolonialistiese mag was. Baie spekulasies bestaan ​​oor die verdwyning van Ben Barka in 1965. Die organisasie vir die Tricontinental-konferensie is opgevolg soos die OSPAAAL van Kuba (Spaans vir "Organisasie vir solidariteit met die mense van Afrika, Asië en Latyns-Amerika"). Sulke organisasies het die Neokolonialisme, op dieselfde manier as wat die Marxistiese afhanklikheidsteorie intellektuele gedoen het, gebruik om die Nie-belynde beweging van die 1960's en 70's te gebruik, om alle kapitalistiese lande en veral die Verenigde State te omvat. Hierdie gebruik bly deesdae baie gewild op politieke linkerhand, veral in Latyns-Amerika.
Kritici van neokolonialisme poog ook om aan te toon dat beleggings deur multinasionale ondernemings min in onderontwikkelde lande verryk en humanitêre, omgewings- en ekologiese verwoesting veroorsaak vir die bevolkingsgroepe neocolonies. Dit word aangevoer, lei tot onvolhoubare ontwikkeling en ewige onderontwikkeling; 'n afhanklikheid wat hierdie lande kweek as reservoirs van goedkoop arbeid en grondstowwe, terwyl hul toegang tot gevorderde produksietegnieke beperk word om hul eie ekonomieë te ontwikkel. Sommige mense wys daarop dat groot multi- (of transnasionale) ondernemings kragtiger en welgestelde is as baie lande. Hulle beskou hul eie belange bo dié van die state waarin hulle werk. Goedkoop arbeid of goedkoop hulpbronne kan byvoorbeeld 'n onderneming lok om 'n aanleg in 'n sekere staat te bou. Dit bly in hul belang dat arbeid goedkoop bly, wat beslis nie in belang is van diegene wat die arbeid verskaf nie. Ander argumenteer dat aspekte van transnasionale besigheid beteken dat die lewensvatbaarheid van elke ekonomie waarin 'n onderneming funksioneer 'n beduidende bron van kommer is en dat maatskappye by die bepaling van beleid moet oorweeg hoe dit oor die hele wêreld sal beïnvloed, nie net in 'n enkele konteks nie. Aandeelhouers is ook oor die hele wêreld versprei en het 'n beleid.
Voorstanders van bande wat kritici gemerk het neokoloniale argumenteer dus dat, hoewel die Eerste Wêreld voordeel trek uit goedkoop arbeid en grondstowwe in onderontwikkelde lande, dit uiteindelik dien as 'n positiewe moderniseringsmag vir ontwikkeling in die Derde Wêreld.
Internasionale finansiële instellings
Wêreldbank betoger, Jakarta Indonesië, 2004.
Kritici van neokolonialisme beeld die keuse uit om lenings toe te staan ​​of te weier (veral die finansiering van andersins onbetaalbare skuld in die Derde Wêreld), veral deur internasionale finansiële instellings soos die Internasionale Monetêre Fonds (IMF), en die Wêreldbank (WB), as 'n deurslaggewende vorm van beheer. Hulle voer aan dat swakker lande, om in aanmerking te kom vir hierdie lenings en ander vorme van ekonomiese hulp, gedwing word om sekere stappe te neem wat gunstig is vir die finansiële belange van die IMF en die Wêreldbank, maar dit benadeel hul eie ekonomieë. hierdie strukturele aanpassings het die gevolg dat armoede in die land eerder sal vermeerder as om dit te verlig.
Sommige kritici benadruk dat neokolonialisme sekere kartelle van state, soos die Wêreldbank, toelaat om minder ontwikkelde lande (LDC's) te beheer en te ontgin deur skuld te bevorder. In werklikheid gee derdewêreldse regerings toegewings en monopolieë aan buitelandse ondernemings in ruil vir die konsolidasie van mag en omkoopgeld. In die meeste gevalle word baie van die geld wat aan hierdie MOL's geleen is, aan die begunstigde buitelandse korporasies terugbesorg. Dus is hierdie buitelandse lenings eintlik subsidies aan korporasies van die lenende staat. Daar word soms na hierdie samespanning verwys as die corporatocracy. Organisasies wat daarvan beskuldig word dat hulle aan neo-imperialisme deelgeneem het, sluit die Wêreldbank, die Wêreldhandelsorganisasie en die Groep van Agt, en die Wêreld Ekonomiese Forum in. Daar word gesê dat verskillende "eerstewêreldse" state, veral die Verenigde State, betrokke is, soos beskryf in Confessions of an Economic Hitman deur John Perkins. In 'n konvensie benoem die Verenigde State die hoof van die Wêreldbank, terwyl die Europeërs die hoof van die IMF benoem.
Neokolonialisme aantygings teen die IMF
Diegene wat argumenteer dat neokolonialisme wat histories aangevul is (en later vervang is) kolonialisme, wys op die feit dat Afrika vandag elke jaar meer geld betaal aan betalings aan die IMF en die Wêreldbank as wat hy lenings van hulle ontvang, waardeur die inwoners dikwels ontneem word die lande van werklike behoeftes. Hierdie afhanklikheid, volgens hulle, laat die IMF en die Wêreldbank toe om hierdie lande 'n strukturele aanpassingsplanne op te lê. Aanpassings wat grotendeels bestaan ​​uit privatiseringsprogramme wat volgens hulle lei tot agteruitgang van gesondheid, onderwys, die onvermoë om infrastruktuur te ontwikkel en in die algemeen laer lewenstandaarde.
Hulle wys ook op onlangse verklarings wat deur die spesiale ekonomiese adviseur van die Verenigde Nasies se sekretaris-generaal gemaak is, dr. Jeffrey Sachs, wat heftig geëis het dat die hele Afrika-skuld (ongeveer $ 200 miljard) reguit vergewe word en aanbeveel dat Afrika-lande eenvoudig ophou betaal as die Wêreldbank en IMF doen nie weer:
Die tyd het aangebreek om hierdie charade te beëindig. Die skuld is onbekostigbaar. As hulle nie die skuld kanselleer nie, sal ek belemmering voorstel; julle doen dit self. Afrika moet sê: 'Baie dankie, maar ons het hierdie geld nodig om in die behoeftes van kinders wat nou sterf, te voorsien, sodat ons die betalings van skuldbedrywighede in 'n dringende maatskaplike belegging in gesondheid, onderwys, drinkwater, die beheer van VIGS en ander behoeftes "(professor Jeffrey Sachs, direkteur van die Earth Institute aan die Universiteit van Columbia en spesiale ekonomiese adviseur van die destydse VN-sekretaris-generaal Kofi Annan).8
Kritici van die IMF het studies gedoen oor die gevolge van sy beleid wat geldeenheidswaardevermindering eis. Hulle voer aan dat die IMF hierdie devaluasies vereis as 'n voorwaarde vir die herfinansiering van lenings, terwyl hulle terselfdertyd daarop aandring dat die lening terugbetaal word in dollars of ander geldeenhede in die Eerste Wêreld waarteen die onderontwikkelde land se geldeenheid gedevalueer is. Dit, sê hulle, verhoog die onderskeie skuld met dieselfde persentasie van die geldeenheid wat gedevalueer word, en dit neerkom op 'n skema om die Derde Wêreldlande voortdurend te hou met skuld, verarming en neokoloniale afhanklikheid.
Die afgelope paar jaar het die Volksrepubliek China al hoe sterker bande met Afrika-lande opgebou.910 China is tans die derde grootste handelsvennoot van Afrika, na die Verenigde State en Frankryk, die voormalige koloniale mag. Vanaf Augustus 2007 was daar na raming 750,000 Chinese burgers wat in verskillende Afrika-lande vir lang tydperke gewerk of gewoon het.1112 China haal natuurlike hulpbronne, olie, kosbare minerale, op om sy groeiende ekonomie en nuwe markte vir sy ontluikende ondernemings te voed.1314 In 2006 het die tweerigtinghandel tot $ 50 miljard toegeneem.15
Voorstanders van menseregte en teenstanders van die Soedanese regering vertoon die rol van China in die verskaffing van wapens en vliegtuie as 'n siniese poging om petroleum en aardgas te bekom, net soos koloniale magte eens die hoofmanne van Afrika voorsien het om militêre middele te behou om beheer te verkry terwyl hulle natuurlike hulpbronne verkry het.161718 Volgens die kritici van China het China die Soedan-steun aangebied wat dreig om sy veto op die Amerikaanse Veiligheidsraad te gebruik om Khartoum teen sanksies te beskerm en het hy elke resolusie oor Darfoer laat afwater om sy belange in Soedan te beskerm.19 Dit wil egter voorkom asof China hier tereggewys word omdat hulle presies gedoen het wat die Westerse moondhede nog altyd gedoen het, dit wil sê om hul eie belange te bevorder deur sfere van invloed te skep.
Ander benaderings tot die konsep neokolonialisme
Alhoewel die konsep van neokolonialisme deur Marxiste ontwikkel is en meestal deur die politieke linkseen gebruik word, is die term neokolonialisme word ook binne ander teoretiese raamwerke gebruik.
Een variant van neokolonialisme teorie dui op die bestaan ​​van kulturele kolonialisme, die beweerde begeerte van ryk lande om ander nasies se waardes en persepsies op kulturele maniere, soos media, taal, onderwys en godsdiens te beheer, word beweer uiteindelik om ekonomiese redes.
Een element hiervan is 'n kritiek op 'Koloniale mentaliteit' wat skrywers ver agter die nalatenskap van die 19de-eeuse koloniale ryke opgespoor het. Hierdie kritici argumenteer dat mense, wat eenmaal onderworpe was aan koloniale of imperiale heerskappy, op fisieke en kulturele verskille tussen die buitelanders en hulself vasgevang het, wat daartoe gelei het dat sommige mag en sukses met die buitelanders se maniere. Dit lei uiteindelik tot die buitelanders se maniere word beskou as die beter manier en word 'n hoër ag geslaan as vorige inheemse maniere. Op dieselfde manier, en met dieselfde redenasie beter-heid, die gekoloniseerde kan mettertyd die ras of etnisiteit van die koloniseerders gelyk stel as verantwoordelik vir hulle meerderwaardigheid. Kulturele verwerpings van kolonialisme, soos die Negritude-beweging, of bloot die omhelsing van skynbaar outentieke plaaslike kultuur word dan in 'n postkoloniale wêreld gesien as 'n noodsaaklike deel van die stryd teen oorheersing. Deur dieselfde redenasie, kan die invoer of voortsetting van kulturele maniere of elemente uit die voormalige koloniale magte beskou word as 'n vorm van Neocolonialisme.
Dekolonisering van die gees
Ngugi wa Thiong'o het die uitdrukking "dekolonisering van die gees" gebruik. Hy het aangevoer dat baie wat oor die probleme van Afrika geskryf word, die gedagte dat primitiewe stamgebondenheid aan die wortel lê, voortduur:
Die studie van die Afrika-werklikhede is te lank gesien in terme van stamme. Wat ook al in Kenia, Uganda, Malawi gebeur, is vanweë stam A teenoor stam B. Wat ook al in Zaïre, Nigerië, Liberië, Zambië gebeur, is vanweë die tradisionele vyandskap tussen stam D en stam C. 'n Variasie van dieselfde voorraadinterpretasie is Moslem teenoor Christelik of Katoliek teenoor Protestant waar 'n volk nie maklik in 'stamme' val nie. Selfs literatuur word soms beoordeel aan die hand van die 'stam' van die skrywers of die 'stam' oorsprong en samestelling van die karakters in 'n gegewe roman of toneelstuk. Hierdie misleidende aandele-interpretasie van die Afrika-werklikhede is deur die Westerse media gewild gemaak, wat mense daarvan wil weerhou om te sien dat imperialisme steeds die oorsaak van baie probleme in Afrika is. Ongelukkig het sommige Afrika-intellektuele slagoffers geval - 'n paar ongeneeslik vir daardie skema en hulle sien nie die koloniale oorsprong van verdeling en heerskappy om die verskille tussen intellektuele sienings of politieke botsings te verduidelik ten opsigte van die etniese oorsprong van die akteurs nie. ….20
Die kunsmatige skepping van grense, tesame met die wyse waarop koloniale magte verskillende gemeenskappe teen mekaar gespeel het om hul heerskappy van vrede te regverdig, eerder as antieke vyandighede tussen hierdie en daardie stam, veroorsaak spanning, konflik en outoritêre reaksies. Die manier waarop Afrika en Afrikane in fiksiewerk uitgebeeld word, hou stereotipes van afhanklikheid, primitiwiteit, stam en 'n kopkat eerder as kreatiewe mentaliteit voort. Diegene wat argumenteer dat voortgesette afhanklikheid deels spruit uit 'n sielkunde wat 'n houding van rasse-, intellektuele of kulturele minderwaardigheid inlig, praat ook van die behoefte om die gees te dekoloniseer.
In die postkolonialisme teorie
Postkolonialisme is 'n stel teorieë in filosofie, film, politieke wetenskappe en literatuur wat handel oor die kulturele nalatenskap van koloniale bewind. Postkolonialisme handel oor kulturele identiteit in gekoloniseerde samelewings, en verwys neokolonialisme as die agtergrond vir kontemporêre dilemmas van die ontwikkeling van 'n nasionale identiteit na koloniale heerskappy: die maniere waarop skrywers daardie identiteit artikuleer en vier (dikwels weerhou van dit en die behoud van sterk bande met die kolonisator) die maniere waarop die kennis van die gekoloniseerde (ondergeskikte) mense gegenereer en gebruik is om die belange van die koloniseerder te dien; en die maniere waarop die literatuur van die koloniseerder kolonialisme regverdig deur middel van beelde van die gekoloniseerde as 'n ewig minderwaardige volk, samelewing en kultuur.
Teorieë oor postkoloniale studies is onder andere Subaltern Studies (spesifiek die postkoloniale manifestasies), Frantz Fanon se "psigopatologie van kolonisasie", en filmmakers van die Latyns-Amerikaanse derde film (soos Tomás Gutiérrez Alea van Kuba of Kidlat Tahimik van die Filippyne).
Terwyl kritiek op die postkolonialisme / neokolonialisme-teorie wyd in literêre teorie toegepas word, het die Internasionale Betrekkingeorie ook gedefinieër postkolonialisme as studieveld. Terwyl die blywende gevolge van kulturele kolonialisme van die grootste belang is in kulturele kritieke van neokolonialisme, is hul intellektuele antesedente ekonomiese teorieë van neokolonialisme: Marxistiese afhanklikheidsteorie) en hoofstroomkritiek op kapitalistiese neoliberalisme. Kritiese teorieë oor internasionale betrekkinge verwys gereeld na neokolonialisme vanuit Marxistiese posisies, sowel as postosistivistiese posisies, insluitend postmodernistiese, postkoloniale en feministiese benaderings, wat verskil van beide realisme en liberalisme in hul epistemologiese en ontologiese uitgangspunte.
Bewaring en neokolonialisme
Daar is ook ander kritiek uitgespreek dat die moderne bewaringsbeweging, soos deur internasionale organisasies soos die World Wide Fund for Nature, opgeneem is, per ongeluk 'n neokolonialistiese verhouding met onderontwikkelde lande tot stand gebring het.21
Afhanklikheid, oorheersing en die wêreldstelsel: Hervorming van die VN.
Beelde soos hierdie van 'n honger kind in die internasionale media het simpatie gebring vir die lot van die Biagrans wat veroorsaak is deur die Nigeriese blokkade tydens die Nigeriese Burgeroorlog (1976-70). Ziauddin Sardar en ander etiketteer egter22 sulke beelde "rampspornografie" omdat hul konstante verskyning in die media die idee versterk dat die ontwikkelende wêreld altyd die hulp en beskerming van die ryker lande nodig sal hê.
Selfs die hulp, hulp en ontwikkelingspogings wat deur die regering van die ryk Noord in die armer Suide gedoen word, lok kritiek op die bevordering van die magtiges se agenda. Ziauddin Sardar het byvoorbeeld geskryf:
'Humanitêre werk', 'liefdadigheidswerk', 'ontwikkelingshulp' en 'ramphulp' is rookskerms vir die werklike motiewe agter die NGO-teenwoordigheid in die Suide, selfvergroting, die bevordering van Westerse waardes en beskawing, wat die bekering tot die Christendom verhoog deur afhanklikheid te bewerkstellig, die hulpeloosheid te bewys van diegene wat hulle veronderstel is om te help en die bevordering van wat behoorlik beskryf word as 'rampspornografie'.23
Egiptiese romanskrywers en vooraanstaande feministe, Nawal El Saadawi, stem saam met die argument hierbo beskryf dat die IMF en die Wêreldbank afhanklikheid veroorsaak. Die beleid en beleid van die IMF en die Wêreldbank verhoog "die vloei van geld en rykdom van Noord na Suid" soveel dat "ontwikkeling" net 'n ander woord vir neokolonialisme is.24
Sy gaan voort:
Hoe kan ons praat oor werklike ontwikkeling in Afrika, Asië of Suid-Amerika sonder om te weet wat die werklike redes is vir armoede en slegte ontwikkeling en die toenemende verskil tussen ryk en arm op internasionale en streeksvlak, maar ook binne elke samelewing ... Ons kan nie praat nie oor wêreldgeregtigheid sonder om ook te praat oor ongelykheid tussen lande, ongelykheid tussen klasse in elke land en ongelykheid tussen die geslagte ... Die woord "hulp" is net so misleidend. Ons weet dat geld en rykdom van die Suide na die Noorde vloei, nie in die teenoorgestelde rigting nie ... dit skep die verkeerde idee dat ons hulp uit die Noorde ontvang. Menswaardigheid is gebaseer op onafhanklikheid en selfvertroue, op die vervaardiging van wat ons eet en nie leef uit wat uit die buitekant kom nie ... Hulp is 'n mite wat gedemystifiseer moet word. Baie lande in die Suide het begin om die slagspreuk, "Fair trade not support." Wat die Suide nodig het om armoede te beveg, is: nuwe internasionale ekonomiese bestel gebaseer op geregtigheid, op regverdige handelswette tussen lande, nie 'hulp' en 'liefdadigheid nie.' Liefdadigheid en onreg is twee gesigte van dieselfde munt.25
'N Nuwe wêreldorde
Die oproep om 'n nuwe internasionale ekonomiese bestel moet waarskynlik aangevul word deur 'n nuwe internasionale bestel. Solank as wat volksstate die basiese eenheid van politieke organisasie is, sal magtige nasies voortgaan om die wêreld volgens hul agenda en belange te vorm. Die skepping van die Verenigde Nasies na die Tweede Wêreldoorlog was bedoel om die oorlog te beëindig, sowel as om die samewerking van mense moontlik te maak om die lewe vir alle mense te verbeter, die 'ons die mense' in wie se naam die VN-handves geskryf en goedgekeur is. Sommige het gehoop dat 'n vorm van wêreldregering sou ontwikkel, wat wêreldwye geregtigheid en die ondergang van die oorlog kan verseker. Die groot magte van die wêreld, sonder wie die VN se samewerking en ondersteuning nie sou kon gevorm word nie, het 'n voorreg in die stelsel ingebou. Sonder om 'n veto vir hulself in te sluit, sou die magte nie by die nuwe liggaam aangesluit het nie, wat sonder hul lidmaatskap betekenisloos sou gewees het. Min mense het gevra, aangesien die aantal nasiestate ter wêreld van die middel van die twintigste eeu tot 192 aan die einde van die eeu gestyg het, of die vorming van 'n volkstaat altyd in die beste belang van die mense sou wees wat hul burgers sou word. Gelykheid tussen state, waarvoor Saadawi noem, is waarskynlik onmoontlik; ryk state is nie gelyk met arm state nie, en hierdie verskil sal waarskynlik voortduur totdat mense verkies om hul politieke verenigings anders te organiseer. Sommige baie klein gebiede het 'state' geword. Kan hulle dalk nie konfederasie met ander kleiner eenhede gevorm het nie? Benjamin Barber het betoog vir 'n nuwe bestel waarin bestuur afwaarts na kleiner, meer plaaslike gemeenskappe verdeel word.
Sulke bestuur sou deelnemend en moontlik vrywillig wees. Dit sal 'n vrye en oop uitwisseling van oplossings en idees tussen mense met vriendskapsbande in 'n netwerk van plaaslike lojaliteite moontlik maak. In die Weste is die volkstaat, sê Berber, "te geïdentifiseer met burokrasie, ondoeltreffendheid en 'n professionele politieke klas waarin mense oral vertroue verloor het."26 Barber voer aan dat twee mededingende tendense, Westerse kommersiële belange aan die een kant, verteenwoordig deur globalisering, verstaan ​​word as 'M