Slag van Kentish Knock, 28 September 1652 - Inligting
Slag van Kentish Knock, 28 September 1652
Die slag van Kentish Knock (28 September 1652) was die eerste groot slag van die Eerste Anglo -Nederlandse Oorlog, en het geëindig in 'n eng Engelse oorwinning.
Die Nederlandse vloot het 'n bevel verander net voor die geveg. Begin September het vise-admiraal Witt Corneliszoon de With aan die hoof van 'n vloot van vier-en-veertig skepe gegaan, met bevele om die vloot reeds onder see te vind onder Michiel Adrianszoon de Ruyter en die bevel te neem oor die verenigde mag. Die twee vloote het op 22 September bymekaargekom in Calais, waar de With die bevel geneem het. Tien krygsmanne en vyf vuurskepe is as ongeskik vir diens geag en huis toe gestuur, wat de With met sestig skepe verlaat. Hy was op see om 'n geveg te soek, en daarom verlaat die gekombineerde vloot Calais en vaar oor die kanaal. Teen die oggend van 28 September was die Nederlanders naby die Kentish Knock, noord van die Britse vlootankerplek van die Downs.
Die Britte kon 'n groot vloot van hul eie in die Downs bymekaarbring. Die Western Guard, onder Blake en Penn, kon nie keer dat Ruyter ooswaarts op die kanaal vaar nie, en is gedwing om hulle oos te volg en by die krag reeds in die Downs aangesluit. Blake het bevel oor die gekombineerde vloot gehad, met Penn as sy onder-admiraal en Bourne as sy agter-admiraal. Die gekombineerde Engelse vloot het ongeveer 68 oorlogskepe bevat, waarvan baie groter was as hul Nederlandse eweknieë.
Op 28 September vaar die Engelse noordwaarts van die Downs af en verras die Nederlanders. Hierdie voordeel het gedeeltelik verlore gegaan toe Blake gedwing is om met Bourne op Bourne te wag, maar dit het wel beteken dat die Nederlanders nie 'n oorlogsraad kon hou nie.
Sodra genoeg van die vloot gereed was, lei Blake die voorhoede na die Nederlanders. Die ramp het amper toegeslaan toe Penn en 'n paar van die groter Engelse skepe op die sand van die Kentish Knock geland het, wat Blake alleen gelaat het om die Nederlandse vloot die hoof te bied. Ondanks dit in die vroeë gevegte het die Engelse die voordeel behou en twee Nederlandse skepe afgebreek.
De With reageer deur sy vloot te beveel om suid te draai, om die Engelse regs te vaar en Bourne en die agterkant aan te val. Hierdie stap sou Bourne moontlik geïsoleer gelaat het as dit nie saamgeval het met Penn se skepe wat suidwaarts gedraai het om van die sandstaaf af te klim nie. As gevolg hiervan was die Nederlandse vloot genoodsaak om Penn en Bourne se gesamentlike magte te beveg, en het hy groot verliese gely tydens die gevegte.
Twee Engelse skepe is deur die Engelse gevange geneem. Die 30 geweer Maria is in Engelse diens geneem en gedurende die hele oorlog in gebruik gebly, maar die tweede was te erg beskadig
Die aand na die geveg het de With 'n oorlogsraad gehou, waar hy probeer het om sy bevelvoerders te oortuig om die geveg die volgende dag te hervat. De Ruyter en Jan Evertsen, twee van sy eskaderbevelvoerders, het hulself uitgespreek teen hierdie stap, en de With is gedwing om 'n terugtog te beveel.
Hulle oorwinning by die Kentish Knock het die Engelse bevel oor die Engelse Kanaal gegee, maar hulle het gou hul voordeel verspil. In die oortuiging dat die vlootoorlog gewen is, het die Staatsraad die geweerbatterye wat die Downs beskerm, verwyder en die vloot verstrooi. Sommige is na die Sound gestuur om die Nederlandse blokkade van die Oossee te breek, terwyl eskaders na die noordoostelike kus, Plymouth en die Middellandse See gestuur is. Twee maande later keer die Nederlanders terug na die see, hierdie keer onder Maarten Tromp, en kry die beheer oor die kanaal terug by Dungeness (30 November 1652)
Onderwerpindeks: Anglo-Nederlandse oorloë
Die Eerste Anglo-Nederlandse Oorlog: Oorsig
Die Eerste Anglo-Nederlandse Oorlog is heeltemal op see uitgevoer. Die belangrikste optrede van die oorlog was rondom die beheer van die twee belangrikste handelsroetes waarop die Nederlandse handel afhang: die oostelike roete deur die Deense klank tot by die Oossee en die westelike roete langs die Engelse kanaal na Frankryk, Spanje, die Middellandse See en die Middellandse See. Indië, met 'n langer, alternatiewe roete om die kus van Skotland.
hoe die koning vise-admiraal Lawson en sir Rich tot ridder geslaan het. Stayner
L & ampM sê dat dit op die 24ste gedoen is. Hulle sê verder dat & quotStayner voorheen in 1657 deur Cromwell tot ridder geslaan is. & Quot
En toe stuur ek 'n koppie tee ('n China -drankie) waarvan ek nog nooit gedrink het nie en gaan weg
L & ampM reproduseer hierdie bekende gedeelte soos hierbo en laat die eerste & quotI & quot. Hulle merk op dat die ongebalanseerde hakies Pepys se eie is. Die voetnoot sê verder dat die Tee via Holland vanaf c. 1658, maar kos ongeveer c. £ 2 per lb. "
Die Nederlandse vloot kry tydelik beheer oor die Engelse kanaal
Vandag op 10 Desember 1652 neem Nederlandse oorlogskepe tydelik beheer oor die Engelse kanaal nadat hulle die Slag van Dungeness gewen het.
Die Slag van Dungeness was 'n vlootbetrokkenheid tussen die Engelse en Nederlandse vloot. Die geveg was deel van die Eerste Anglo-Nederlandse Oorlog en het voor die kus naby Kent plaasgevind. Voor die geveg het die Engelse bevelvoerder Robert Blake per ongeluk sy kernvloot verdeel. Hy stuur die grootste deel van sy skepe gedurende die wintermaande na die Middellandse See en die Baltiese See. Die Royal Navy het die Nederlanders onlangs verslaan in die Slag van Kentish Knock in September 1652. As gevolg hiervan het Blake valslik aangeneem dat die vyand vir die seisoen klaar aangeval het. Dit is as gevaarlik beskou om die vloot so laat in die jaar te probeer skuif.
Na hul verlies by Kentish Knock, het die Nederlanders hul vloot onmiddellik begin versterk. Hulle het oorlogskepe broodnodig gehad om 'n handelskonvooi van driehonderd vaartuie wat onlangs saamgestel is, te beskerm. Hulle vloot was onder bevel van luitenant-admiraal Maarten Tromp wat 73 oorlogskepe tot sy beskikking gehad het. Hy het die konvooi teen einde November veilig deur die gevaarlikste dele van die Engelse kanaal begelei. In plaas daarvan om terug te keer huis toe, het Tromp sy kapteins beveel om die oorblywende Engelse skepe te jag. Blake onderskat sy vyand ernstig en het die sterkte van hul vloot verkeerd bereken.
Die Slag van Dungeness het die middag op 10 Desember begin. Die weer het uiteindelik 'n deurslaggewende rol in die uitslag gespeel. Die wind waai gerieflik Blake se voorhoede direk in die Nederlandse vloot in voordat hy die aantal van hul skepe kon bevestig. Baie van die Engelse skepe was in werklikheid onder die indruk van handelskepe wat huiwerig was om die stryd aan te gaan. Aan die einde van die dag het Tromp daarin geslaag om drie bote vas te vang en twee te laat sink, terwyl hy net een van sy eie verloor het. Volgens die legende het hy 'n besem aan sy mas vasgemaak om aan te dui dat hy die see van sy vyande skoongevee het. Engelse versterkings het teen die daaropvolgende Februarie teruggekeer en vinnig weer die beheer oor die kanaal herstel. Dit is weer afgesluit vir Nederlandse handel.
Die Engelse parlement het die eerste van die Navigasiewette in Oktober 1651 aangeneem, wat daarop gemik was om die skeepvaart van die hoogs handelsafhanklike Nederlanders te belemmer. Roering onder die Nederlandse handelaars is verder verhoog deur George Ayscue se aanvang vroeg in 1652 van 27 Nederlandse skepe wat handel dryf met die royalistiese kolonie Barbados in stryd met 'n embargo. Beide kante het begin voorberei op oorlog, maar konflik sou moontlik vertraag gewees het as dit nie was vir 'n ongelukkige ontmoeting op 29 Mei 1652 (19 Mei in die Juliaanse kalender wat toe in Engeland gebruik is nie) naby die Straat van Dover tussen 'n Nederlandse konvooi wat met 40 begelei is. skepe onder luitenant-admiraal Maarten Tromp en 'n Engelse vloot van 25 skepe onder generaal-op-see Robert Blake.
'N Verordening van Cromwell het vereis dat alle buitelandse vlote in die Noordsee of die Kanaal hul vlag in saluut steek, maar toe Tromp nie daaraan voldoen nie omdat hy geen rede sien om sy vlag vir die Engelse te laat sak nie, het Blake drie waarskuwingskote afgevuur. Toe die derde sy skip tref en 'n paar matrose gewond het, antwoord Tromp met 'n waarskuwing langs sy vlagskip Brederode. Blake het toe in woede 'n breë kant afgevuur en 'n geveg van vyf uur het gevolg.
Beide vloot is beskadig, maar toe dit donker word, het die Nederlandse vloot teruggetrek in 'n verdedigingslinie om die konvooi te beskerm, en die Engelse het twee Nederlandse agtervolgers gevange geneem: Sint Laurens, wat deur hulle teruggeneem is, maar nie gebruik is nie, en Sint Maria, wat in 'n sinkende toestand laat vaar is en later na Nederland gekom het. Tromp bied toe sy verskonings aan Blake aan en vra vir die terugbetaling van die prys, maar dit word deur Blake geweier.
Die Nederlanders het na hul nederlaag erken dat hulle groter skepe nodig gehad het om die Engelse aan te vat, en het 'n groot bouprogram opgestel wat eers werklik tot die Tweede Anglo-Nederlandse Oorlog gebeur het. Volgens De With was dit, behalwe 'n gebrek aan 'n voldoende aantal vuurskepe, die hoofoorsaak van die Nederlandse mislukking. Volgens die openbare mening was daar egter net die skuld vir die nederlaag: De With homself. Soos een van die meer beleefde pamflette dit stel, 'n week na die geveg:
Uit hierdie wanorde en onwilligheid om te veg, kan gesien word en opgemerk word watter verskil dit maak, of 'n mens 'n hoof van 'n vloot het wat oordeelkundig, beleefd en gewild is - of dat 'n mens 'n hoof het wat nie lief is nie, geminag word deur die manne en onsmaaklik vir hulle. Onder-admiraal De Witt is, ons weet dit almal, 'n uitstekende soldaat en dapper matroos, wat geen gevaar vrees nie, en selfs nie die dood self nie. Commodore de Ruyter is eweneens 'n waaghalsige en vreeslose held, wat nie sou aarsel om die ergste vyande aan te pak nie, sonder om gevaar te ag. Ondanks dit alles weet ons ook dat admiraal Tromp oor dieselfde eienskappe beskik en behalwe hierdie ongewone deugde: om 'n buitengewone versigtige, godvresende en deugsame man te wees wat sy manne nie honde, duiwels of duiwelsbrood noem nie, maar kinders, vriende, kamerade en soortgelyke liefdevolle en innemende woorde om hulle mee aan te spreek. Waardeur hy die mense wat onder hom dien, so liefhet, dat hulle, soos hulle sê, vir hom deur die vuur sou gaan en hulle lewens sou waag, ja, deur middel van spraak, nie sou huiwer om teen die duiwel te veg nie. As so 'n geliefde en gerespekteerde hoof dan uit die vloot gehou word en vervang word deur diegene wat die manne ontevrede maak, word nou gewys watter rampspoed en ramp dit meebring.
Dieselfde aand van die 12de wat die state-generaal van die nederlaag verneem het, het hulle 'n brief aan Tromp en Johan Evertsen gestuur waarin hulle gevra is om terug te keer.
Die Engelse was van mening dat die Nederlanders alles behalwe verslaan was en twintig skepe na die Middellandse See gestuur het, 'n fout wat gelei het tot 'n nederlaag in die Slag van Dungeness, maar nie die nederlaag van die nog nie versterkte Engelse Mediterreense vloot by die Slag van Leghorn. In die voormalige geveg is die Nederlanders weer gelei deur Tromp De With het 'n geestelike ineenstorting opgedoen en sou in Mei 1653 amptelik as opperbevelvoerder vervang word.
Gedrag van die oorlog [wysig | wysig bron]
Die state van Holland het hul hoogste amptenaar, die groot pensioenaris, Adriaan Pauw na Londen gestuur in 'n laaste wanhopige poging om oorlog te voorkom, maar tevergeefs: Engelse eise was so ekstreem dat geen staat wat hulself respekteer, daaraan kon voldoen nie. Oorlog is op 10 Julie 1652 deur die Engelse parlement verklaar. Die Nederlandse diplomate het besef wat op die spel was: een van die vertrekkende ambassadeurs het gesê: "Die Engelse staan ​​op die punt om 'n berg berg aan te val, wat ons op die punt staan ​​om 'n ysterberg aan te val." Die Nederlandse Orangiste was jubelend, maar hulle het verwag dat oorwinning of nederlaag hulle aan bewind sou bring.
Die eerste maande van die oorlog het aanvalle deur die Engelse op die konvooie van die Nederlanders plaasgevind. Blake is met 60 skepe gestuur om die Nederlandse vissery in die Noordsee en die Nederlandse handel met die Baltiese gebied te ontwrig, en Ayscue met 'n klein mag agtergelaat om die kanaal te bewaak. Op 12 Julie 1652 het Ayscue 'n Nederlandse konvooi onderskep wat teruggekeer het uit Portugal, sewe handelaars gevange geneem en drie vernietig het. Tromp het 'n vloot van 96 skepe versamel om Ayscue aan te val, maar winde uit die suide het hom in die Noordsee gehou. Toe hy noordwaarts draai om Blake te volg, het Tromp die Engelse vloot van die Shetland -eilande ingehaal, maar 'n storm het sy skepe versprei en daar was geen geveg nie. Op 26 Augustus 1652 val Ayscue 'n uitwaarts gebonde Nederlandse konvooi onder bevel van vise-kommodoor Michiel de Ruyter aan, maar word teruggeslaan in die Slag van Plymouth en word van sy bevel onthef.
Hierdie skildery, Aksie tussen skepe in die Eerste Nederlandse Oorlog, 1652 � deur Abraham Willaerts, kan die Slag van die Kentish Knock uitbeeld. Dit is 'n pastiche van gewilde onderwerpe in die destydse vlootskildery: regs Brederode tweestryde Besluit aan die linkerkant die enorme Soewerein.
Tromp is ook geskors ná die mislukking op Shetland, en viseadmiraal Witte de With het bevel gekry. Omdat die Nederlandse konvooie destyds veilig was vir Engelse aanval, het De With 'n geleentheid gesien om sy magte te konsentreer en beheer oor die see te verkry. By die Slag van die Kentish Knock op 8 Oktober 1652 val die Nederlanders die Engelse vloot naby die monding van die Teems aan, maar word met 'n groot aantal ongevalle teruggeslaan. Die Engelse parlement, wat van mening was dat die Nederlanders naby 'n nederlaag was, het twintig skepe weggestuur om die posisie in die Middellandse See te versterk. Hierdie verdeling van magte het Blake teen November slegs 42 man laat, terwyl die Nederlanders alles in hul vermoë gedoen het om hul vloot te versterk, en dit het gelei tot 'n Engelse nederlaag deur Tromp in die Slag van Dungeness in Desember, maar het die Engelse nie gered nie Mediterreense vloot, grootliks vernietig tydens die Slag van Leghorn in Maart 1653. Die Nederlanders het effektiewe beheer oor die Kanaal, die Noordsee en die Middellandse See gehad, terwyl Engelse skepe in die hawe geblokkeer is. As gevolg hiervan kon Cromwell die parlement oortuig om geheime vredeskontakte met die Nederlanders te sluit. In Februarie 1653 reageer Adriaan Pauw gunstig en stuur 'n brief van die state van Holland waarin hulle hul opregte begeerte om 'n vredesooreenkoms te bereik, stuur.
Ondanks sy suksesse kon die Nederlandse Republiek nie 'n langdurige vlootoorlog voortsit nie. Aangesien persbande verbied is, moes enorme bedrae betaal word om genoeg matrose te lok. Engelse private persone het die Nederlandse skeepsvaart ernstige skade aangerig. Die Nederlanders kon nie al hul kolonies help nie, maar moes die Portugese toelaat om Brasilië te herower.
Alhoewel die politici naby was aan die einde van die konflik, sou die oorlog 'n eie momentum hê. Gedurende die winter van 1652 󈞡 het die Engelse hul skepe herstel en hul posisie oorweeg. Robert Blake het die seil- en veginstruksies geskryf, 'n groot opknapping van vlootaktieke, met die eerste formele beskrywing van die gevegslyn. Teen Februarie 1653 was die Engelse gereed om die Nederlanders uit te daag, en in die driedaagse Slag van Portland in Maart verdryf hulle hulle uit The Channel. Hulle sukses het 'n skielike einde gemaak aan die Engelse begeerte na vrede. Op 18 Maart het die State-Generaal 'n gedetailleerde vredesvoorstel aan die Engelse Parlement gestuur, maar dit het op 11 April geantwoord deur dieselfde eise te herhaal wat Pauw in Junie die vorige jaar afgestel het, om aanvaar te word voordat onderhandelinge nog kon begin. Op 30 April het die state-generaal dit geïgnoreer en gevra dat onderhandelinge in 'n neutrale land op 23 Mei begin Cromwell, nadat die vooroorlog ontbind is Rump Parlement, het geantwoord dat hy op 5 Junie Nederlandse gesante in Londen sou ontvang wat die state-generaal besluit het om hulle te stuur.
Die Slag om die Gabbard, 12 Junie 1653 deur Heerman Witmont, toon die Nederlandse vlagskip Brederode, regs, in aksie met die Engelse skip Besluit, die tydelike naam tydens die Statebond van HMS Prince Royal.
Intussen het die Engelse vloot ook probeer om beheer oor die Noordsee te verkry, en in die tweedaagse Slag om die Gabbard in Junie het die Nederlanders teruggekeer na hul tuishawe, wat 'n blokkade van die Nederlandse kus begin het, wat gelei het tot 'n onmiddellike ineenstorting van die Nederlandse ekonomie en selfs honger. Die Nederlanders kon nie hul digte stedelike bevolking voed nie, sonder dat 'n gereelde voorraad Baltiese koring en rogpryse van hierdie goedere die hoogte ingeskiet het, en die armes kon spoedig nie kos koop nie.
Die laaste slag van die oorlog was die duur Slag van Scheveningen in Augustus. Die Nederlanders het desperaat probeer om die Engelse blokkade te breek na swaar gevegte met groot skade aan beide kante, die nederlaagde Nederlanders trek terug na die Texel, maar die Engelse moes die blokkade laat vaar. Tromp is vroeg in die geveg dood, 'n slag vir die moraal, wat die Nederlandse begeerte om die oorlog te beëindig, verhoog het. Soortgelyke gevoelens het in Engeland ontstaan. Hoewel baie rykdom uit die oorlog verdien het (Nederlandse pryse wat tydens die oorlog geneem is, ongeveer 1200 handelaars of 8% van hul totale handelsvloot, het die waarde van die hele seevaart-vloot van Engeland verdubbel), het die handel as geheel gely. Cromwell self was ontsteld dat twee protestantse nasies hulself moes uitput in hierdie nuttelose konflik wat hy begin het, terwyl die katolieke Spanje daarby baat gevind het. Hy het besluit om ernstig te onderhandel met die vier Nederlandse gesante wat einde Junie aangekom het. Vyandelikhede eindig grootliks tot die vredesluiting.
Militêre konflikte soortgelyk aan of soos Battle of Dungeness
Die eerste verlowing van die Eerste Anglo-Nederlandse Oorlog tussen die vloote van die Gemenebest van Engeland en die Verenigde Provinsies van Nederland. Die Engelse parlement het die eerste van die Navigasiewette in Oktober 1651 aangeneem, wat daarop gemik was om die skeepvaart van die hoogs handelsafhanklike Nederlanders te belemmer. Wikipedia
Seestryd tussen die vloot van die Nederlandse Republiek en Engeland, het op 28 September 1652 (8 Oktober Gregoriaanse kalender) geveg, tydens die Eerste Anglo-Nederlandse Oorlog naby die kus, die Kentish Knock in die Noordsee genoem, ongeveer dertig kilometer oos van die monding van die rivier die Teems. Gou gedwing om terug te trek, verloor twee skepe en baie ongevalle. Wikipedia
Seestryd in die Eerste Anglo-Nederlandse Oorlog. Kort stryd, maar het die onverwagte gevolg van 'n Nederlandse oorwinning oor Engeland. Wikipedia
Seestryd wat tydens die Tweede Anglo-Nederlandse Oorlog plaasgevind het. 'N Gesamentlike Franse en Nederlandse vloot onder Job Forant het 'n groter Engelse vloot teëgekom onder bevel van admiraal sir Thomas Allin, 1st Baronet. Wikipedia
Word aangeval deur 'n vloot van die Nederlandse Republiek onder luitenant-admiraal Maarten Tromp wat handelaarsvaart deur die Engelse kanaal begelei. Gedood in 'n brandgeveg. Wikipedia
Die vlootslag van die Gabbard, ook bekend as die Slag van Gabbard Bank, die Slag van die Noordelike Voorland of die Tweede Slag van Nieuwpoort, het plaasgevind op 2–3 Junie 1653 (12-13 Junie 1653 Gregoriaanse kalender). tydens die Eerste Anglo-Nederlandse Oorlog naby die Gabbard-skaal voor die kus van Suffolk, Engeland tussen vloote van die Statebond van Engeland en die Verenigde Provinsies. Wikipedia
Slag van Elba
Dit was die derde vlootbetrokkenheid van die Eerste Anglo-Nederlandse Oorlog tussen die Gemenebest van Engeland en die Verenigde Provinsies van Nederland.
Die Slag van Monte Cristo (of die Slag van Elba) was die eerste geveg in die Middellandse See tussen die Nederlanders en die Engelse, tydens die Eerste Anglo-Nederlandse Oorlog. Die Nederlanders het die Engelse uitgetel, maar hulle het vinnig agtergekom dat hulle 'n groot nadeel het as hulle te kampe het met enige van die Engelse "Second Rates", soos die Engelse vlagskip. Ander Engelse skepe was vinniger as enige Nederlandse skip. Die fregat Constant Warwick was besig om na die vloot te soek, toe die Nederlanders dit die eerste keer sien, toe hulle die eiland Elba verbysteek.
Die Engelse vlootbevelvoerder was Richard Badiley. Hy was 'n parlementêre vlootbevelvoerder vanaf 1649, nadat hy tyd in die Middellandse See deurgebring het, beide handel en 'veg' teen Turke. Van Galen was ook aktief besig om die Barbary-seerowers te bestry, 'n oënskynlik eindelose beroep vir 'n Nederlandse Mediterreense eskader. Die eerste Nederlandse bevelvoerder, Joris Cats, het die groothertog van Toskane aanstoot gegee, sodat Johan van Galen oor die land gehaas is om hom te verlig.
Beskrywing van die geveg TRN2
Badiley, nadat hy by die Constant Warwick in Kefallonia aangesluit het, het die beste in sy rigting na Leghorn gemaak. Hy het gehoop dat hy, deur aan te raak by geen hawe onderweg nie, sou aankom voordat die Nederlanders hom verwag, en dat hy sodoende die blokkeerende skepe sou vermy en met Appleton kon aansluit. Dit was nie die geval nie. Toe hy op 27 Augustus by Monte Cristo verbysteek, vind hy die Nederlandse eskader, tien sterk, tussen die eiland en Elba.
Badiley het, behalwe sy eie skip, die Paragon, 42, die Constant Warwick, 30, kaptein Owen Cox, die Elizabeth, 38 en die Phoenix, 38 by hom gehad waarmee hy vier Levantse handelaars konvooi. Op die 27ste was die wind lig, en die eskaders kon nie tot 'n einde kom nie. Die handelaars het geen poging aangewend om hulp aan te bied nie, aangesien hulle oor hul eie veiligheid praat en dat hulle die beste in Porto Longone kon kom. Badiley hoop op hulp van Appleton, maar Appleton verklaar dat hy te siek is om die hawe te verlaat, 'n verskoning wat Badiley weier om te aanvaar, en beweer dat, al was dit die geval, hy ten minste sy vaartuie gestuur het. Die vier skepe het dus self die stryd aangesê en, soos alle verslae saamstem, het hulle 'n regverdige verdediging gemaak.
Die rustigheid het die Engelse bietjie gehelp deur drie van die vyand buite aksie te hou, en hoewel die kans nog steeds twee op een was, het Badiley nie wanhoop nie. Hy besluit dat sy skip die swaarste is, maar die beste sou wees dat sy die swaarkry van die aanval sou ontmoet. Dit, sê hy, het die Constant Warwick, en blykbaar die Elizabeth, met bevredigende resultate behaal, maar die Phoenix het te ver gebly om enige ondersteuning van die ander moontlik te maak. Die maneuver kan beskou word as een van die vroegste pogings om 'n lyn te vorm, maar aangesien die skepe so min was, is dit ten minste waarskynlik dat Badiley slegs bedoel het om sy eskader in 'n kompakte groep te versamel vir wedersydse ondersteuning, met 'n voorbehoud aan homself van die erepos in die bakkie.
Die Paragon het die vuur getrek van die drie Nederlandse vlagskepe, wat haar in die vuurwapen geskiet het, en sy het deurgaans in die hitte van die geveg voortgegaan en altyd goed ondersteun deur die Constant Warwick, wie se kaptein, Owen Cox, volgens sy rekord was. 'n man met meer as gewone dapperheid. Daar word min melding gemaak van die Elizabeth, maar dit lyk asof sy die twee eersgenoemde skepe effens belemmer en deur die skerms vertoon het. Met die oog op die magsbalans ten gunste van die vyand, kan sy as vanselfsprekend as vanselfsprekend aanvaar word, maar hoewel sy glad nie vrygekom het nie, was haar verlies gering in vergelyking met die wat die Paragon opgedoen het.
Die Phoenix, wat Badiley geskryf het, is op 'n vreemde en skielike manier geneem, en sou nie verlore gegaan het as sy agteruit in die Paragon geval het soos beveel nie. 'N Swaar skip van die vyand het haar aan boord gehardloop, en weens haar gebrek aan 'n voorspeller, het sy haar gevang. Badiley het egter verklaar dat hy destyds vier skepe aan boord gehad het, sodat daar redelikerwys betwyfel kan word of hy in staat was om te sê wat gebeur het. Die aanvaarde verslag van die verlies bevat niks onwaarskynlik nie. Dit toon aan dat 'n Nederlandse skip wat nou betrokke was by Badiley, haar hoofmast verloor het en uit die geveg getrek het. Die Phoenix sien dit, hardloop langs haar aan boord, maar terwyl sy dus leeg en weerloos gelaat word, klim 'n tweede Nederlandse skip op sy beurt aan die Phoenix en neem haar sonder weerstand. Die instapgeselskap van die Phoenix het geen manier gehad om terug te trek nie, en omdat hy oorweldig is, is hy vermoor of geneem.
Teen die aand het die geveg tot 'n einde gekom en die oorblywende Engelse skepe, geskeur en verpletter, en met al, of byna almal, hul ammunisie bestee, is na Porto Longone gesleep. Die Paragon se verlies was ses en twintig mans wat dood is, insluitend haar hoofoffisiere, en sewe en vyftig gewondes. Sy het vyftig groot skote in haar romp gekry, baie tussen wind en water, en skaars 'n spar. Die ander skepe het net minder swaar gely. Die Nederlandse verlies word verteenwoordig deur drie vermoorde kapteins, behalwe baie van hulle. Twee skepe het ook hul hoofmaste verloor, en die hele eskader was skaars in staat om die see te hou.
Die vyand het dit egter reggekry om Badiley na Porto Longone te volg, waar hulle dadelik 'n aanval op hom sou gedoen het as hulle nie die opposisie van die goewerneur teëgekom het nie. Die volgende doelwit wat probeer is, was om die goewerneur te probeer omkoop, maar hy het nie net onkreukbaar geblyk nie, maar het ook die Engelse toegelaat om gewere te land en batterye aan die wal te maak vir hul beskerming, waarna die Nederlanders hulle onttrek het.
Slag van Hastings, geveg op 14 Oktober 1066, wat geëindig het in die nederlaag van Harold II van Engeland deur William, hertog van Normandië, en die Normandië as die heersers van Engeland gevestig het.
Waarom is die Slag van Hastings geveg?
Die Slag van Hastings is geveg vir die Engelse kroon. In 1051 het Edward die Belyder waarskynlik William, hertog van Normandië, as neef as sy erfgenaam aangewys. Volgens Norman -berigte het Edward Harold, graaf van Wessex, in 1064 na Normandië gestuur om sy belofte aan William te bevestig, en Harold het gesweer om William se eis te verdedig. Tog het Edward op sy sterfbed die koninkryk toegeken aan Harold, wat die volgende dag gekroon is. In reaksie het William 'n leër bymekaargemaak.
Tussen wie was die Slag van Hastings?
Die Slag van Hastings was tussen William, hertog van Normandië, en Harold II van Engeland. William het 'n mag van 4 000–7 000 saamgestel, bestaande uit boogskutters en kruisboogskutters, swaar infanterie en ridders te perd op die vasteland voordat hy na Engeland vertrek het. Harold se leër het ongeveer 7 000 man getel, waarvan baie half-gewapende onopgeleide boere was. Hy het nie boogskutters en kavalerie gehad nie en het skaars die helfte van Engeland se opgeleide soldate gemobiliseer.
Hoe is die Slag van Hastings geveg?
Die Slag van Hastings begin met dagbreek op 14 Oktober 1066, toe William se leër na Harold se leër beweeg, wat 'n rant 16 km noordwes van Hastings beset het. Soos die dag vorder, was die verdediging verslete en het dit stadigaan in die minderheid gekom. Volgens die Bayeux Tapestry is Harold laatmiddag vermoor. Toe die duisternis toesak, het die Engelse versprei en William die wenner gelaat van een van die waaghalsigste dobbelary in die geskiedenis.
Hoe het die Slag van Hastings die verloop van die Engelse geskiedenis verander?
William se oorwinning in die Slag van Hastings het Engeland in noue kontak met die vasteland, veral Frankryk, gebring. Dit het gelei tot die byna totale vervanging van die Engelse aristokrasie met 'n Normandiese, wat gepaard gegaan het met soortgelyke veranderinge van personeel onder die hoër geestelikes en administratiewe beamptes. Engels is in Latynse amptelike dokumente en ander rekords vervang en daarna in alle opsigte toenemend deur Anglo-Normandiese geskrewe Engels weer na die 13de eeu verskyn.
Gedurende sy heerskappy het die kinderlose Edward die Belyder die afwesigheid van 'n duidelike troonopvolger as 'n bedingingsmiddel gebruik. In 1051, na 'n oortreding met Godwine, die graaf van Wessex en die magtigste man in Engeland, het Edward waarskynlik William, 'n neef, as sy erfgenaam aangewys. By die dood van Godwine in 1053 word sy seun Harold graaf van Wessex, en Harold spandeer die volgende dekade sy mag en konsolideer sy guns by die edeles en geestelikes. Volgens Norman -berigte, waaronder die Bayeux Tapestry, het Harold 'n eed van trou aan William afgelê en belowe om William se aanspraak op die Engelse troon te handhaaf. Nietemin, op sy sterfbed (5 Januarie 1066) verleen Edward die koninkryk aan Harold, wat met die steun van die Engelse adel die volgende dag as koning gekroon is.
Teen hierdie tyd het William egter, direk of deur 'n alliansie, elke hawe van die Schelde na Brest beheer. Sy skoonpa, Baldwin V van Vlaandere, was regent van Frankryk, en Geoffrey III, die graaf van Anjou en sy enigste gevaarlike buurman, is deur opstand afgelei. Met 'n plegtige seën van pous Alexander II en die keiser se goedkeuring, het William bereid om sy aanspraak op die Engelse kroon af te dwing. Hy oorreed die Normandiese baronne om steun te belowe en werf duisende vrywilligers uit Bretagne, Maine, Frankryk, Vlaandere, Spanje en Italië. Die organisasie van voorraad en vervoer vir hierdie diverse gasheer en die oplegging van gedissiplineerde Normandiese samehorigheid op hulle was waarskynlik William se grootste militêre prestasies.
Harold het sy vloot en weermag in Mei gemobiliseer, die aanvalle van sy onwettige broer Tostig op die suid- en ooskus afgeweer en sy groot vloot van Spithead en sy milisie langs die kus van Hampshire, Sussex en Kentish gekonsentreer. William se vervoer was gereed om vroeg in Augustus agt weke lank deur die noordwinde in die hawe gehou te word, eers in die riviermonding van Dives tot 12 September, daarna in Saint-Valery-sur-Somme. Intussen het die Engelse burgermag, wat sonder voorraad was ná vier maande se vrugtelose gewag, moraal verloor en op 8 September ontslaan. Harold se skepe is na die Teems teruggebring, en baie het onderweg verlore geraak. Die Engelse kanaal is dus oopgelaat, en die beste kans om William se leër te vernietig, het verlore gegaan. Omtrent daardie tyd het Harald III Sigurdson, koning van Noorweë en nog 'n aanspraakmaker op die Engelse kroon, hom met Tostig verbonde en met 300 skepe die Humber binnegegaan. Daar verslaan hy die magte van Edwin, graaf van Mercia, en sy broer Morcar, graaf van Northumbria, in 'n hewige geveg by Gate Fulford, buite York (20 September). Hierdie geveg het Harald se magte nie net lamgelê nie, maar het ook die twee grawe nie in staat gestel om 'n ander leër in daardie jaar op te rig nie. Koning Harold, wat van hierdie inval gehoor het, verlaat Londen onmiddellik met sy huiskarre en so 'n gier en milisie wat hy kon bymekaarmaak, en deur gedwonge optogte verras die indringers op Stamford Bridge op 25 September, vernietig hulle heeltemal en vermoor Harald en Tostig.
Op 27 September het die wind verander, en William het onbestrede na Engeland oorgegaan, met 'n leër van 4 000 tot 7 000 kavallerie en infanterie wat by Pevensey in Sussex vertrek het. Hy skuif sy magte vinnig ooswaarts langs die kus na Hastings, versterk sy posisie en begin die gebied verken en verwoes, en besluit om nie kontak met sy skepe te verloor voordat hy Harold se hoofleër verslaan het nie. Harold, in York, verneem van William se landing op of ongeveer 2 Oktober en haas hom suidwaarts en versamel versterkings terwyl hy gaan. Teen 13 Oktober nader Harold Hastings met ongeveer 7 000 man, van wie baie halfbewapende, onopgeleide boere was. Hy het skaars die helfte van Engeland se opgeleide soldate gemobiliseer, maar tog vorder hy teen William in plaas daarvan dat William hom in 'n gekose verdedigingsposisie ontmoet. Die gewaagde, maar uiteindelik onsuksesvolle strategie word waarskynlik verklaar deur Harold se gretigheid om sy eie manne en lande, wat William besig was om te verdedig, te verdedig en die Normanders terug in die see te stoot.
William, gewaarsku teen Harold se benadering, was vasbeslote om onmiddellik te veg. Teen dagbreek op 14 Oktober het William na Harold se weermag beweeg, wat 'n rant 16 km noordwes van Hastings beset het. William het sy leër vir aanval ingestel - boogskutters en kruisboogskutters in die voorste linie, sy swaar infanterie in die tweede, sy ridders in drie afdelings agter, Normane in die middel, onderskeidelik Bretone en Frans en links. Harold's English army, lacking archers and cavalry, prepared for defense on the protected summit of the ridge. Their position was not wholly favourable William's advance was unexpected, and Harold had to fight where he stood or retreat. He placed himself, his housecarls, and his other trained troops around his standard at the summit of the ridge (where the high altar of Battle Abbey was later placed), grouping his other troops along the crest for about 400 yards (365 metres) westward and about 200 yards (about 180 metres) eastward, at which points the slope became steep enough to protect both flanks. The front was too small: some men, finding no fighting room, withdrew the rest, in too close order, made a perfect target for arrows.