Waarom het Ronald Reagan nie in 1976 Republikeinse kandidaat geword vir die president van die VSA nie? - Inligting
Waarom het Ronald Reagan nie in 1976 Republikeinse kandidaat geword vir die president van die VSA nie?
Ek sou regtig wou weet hoe het dit gebeur dat Ronald Reagan die presidentsverkiesings van die Republikeinse Party in 1976 teen Gerald Ford verloor het.
Dit is makliker vir my om te verstaan ​​dat hy sou misluk in die presidensiële voorverkiesings van 1968, met kleiner ervaring, swakker van en (imho) sterker teenstander. Maar hoekom het dit in 1976 gebeur?
Volgens Wikipedia -inskrywing en sy aangehaalde bronne was daar baie argumente teen Ford wat tydens die veldtog gebruik is. In die eerste plek was Ford in die administrasie van Richard Nixon, wat reeds vanself spreek. Hy verleen selfs 'n presidensiële kwytskelding aan Richard Nixon vir sy rol in die Watergate -aangeleentheid. Ook sy onderhandelinge oor die afstigting van die Panamakanaal was meer in die styl van die Demokrate, en is later voortgesit deur Carter, waarop Ford uiteindelik die verkiesing verloor het. Daar was ook ander beskuldigings, soos die huidige situasie in Viëtnam of die ondertekening van die Helsinki -ooreenkomste, wat my destyds ook meer na Demokrate as Republikeine klink.
Vanuit my transatlantiese perspektief en die gebrek aan dieper kennis oor Amerika in die 70's, lyk dit of dit moet eindig met 'n vinnige K.O.
Ek wonder ook of die feit dat Reagan in 1949 geskei is (en later as die eerste geskeide president van die VSA verkies is) een van die redes daarvoor kan wees. Ek bedoel, hy was 'n kandidaat van die konserwatiewe vleuel van die Republikeine, wat ek dink omgee vir so 'n feit. Het Ford enigsins probeer om hierdie kaart te speel?
Of was dit die feit dat Reagan voor die Tweede Wêreldoorlog in die Demokratiese Party was? Wat was die belangrikste redes vir sy mislukking?
Reagan se swakheid was dat hy nie 'n lid van die "Eastern Establishment" was nie. Ford was, sowel as die huidige president. Hierdie feit het daartoe gelei dat baie 'gevestigde' Republikeine hom 'outomaties' ondersteun het.
Reagan het 'n 'deurbraak' nodig gehad. Hy het naby gekom in New Hampshire, met iets soos 49,5% van die stemme met twee kandidate. Bo -op Ford sou daar groot gewees het. Maar sonder 'n deurbraak om die 'wa' te begin, sou die Republikeinse establishment hom nie ondersteun nie.
Reagan kry sy deurbraak omtrent die middel van die veldtog, in Noord -Carolina, gehelp deur 'n knapperige knuppel genaamd senator Jesse Helms. Daarna het hy die meerderheid van die staat se voorverkiesings gewen, want hy was eintlik die voetsoolvlak, sentimentele gunsteling. Maar die 'wiskunde' werk nie heeltemal vir hom nie, want die oostelike state het 'n groter bevolking gehad, al wen hy en Ford bykans dieselfde aantal state. (Let op hoe u primêre kaart van 1976 byna oos en wes netjies verdeel is, met Noord -Carolina een van die min Oos -state wat Reagan gewen het.)
By die byeenkoms het hy probeer om my vaderland van Pennsylvania te "draai" deur sy (liberale) Republikeinse senator, Richard Schweiker, as sy hardloopmaat te noem, VOOR die byeenkoms (dit is baie ongewoon in die Amerikaanse politiek). Maar die Republikeinse instelling (in die teenwoordigheid van Ford se transportsekretaris, Drew Lewis), het ingegryp en Pennsylvania in die Ford -kamp gehou en Ford se oorwinning beklink.
Daar was nog nooit 'n geval dat 'n sittende REPUBLIKAANSE president uit sy eie voorverkiesing uitgeskakel is nie (moontlik een of twee Demokrate). Die feit dat Reagan naby gekom het, het 'n groot eer aan hom. Die wedloop in die Republikeinse party is basies vir "eerste naaswenner", die kans om die volgende primêre wedloop as die "gunsteling" te hardloop.
Stel jou voor die Middeleeuse Pools-Litause Gemenebest waar Reagan die verteenwoordiger van "Litaue" was, terwyl Ford lid was van die Poolse "westelike establishment" tussen Krakow en Thorn. Die "hot button" -kwessies wat u in u derde paragraaf noem, wek die Litouwers (omdat hulle op Rusland betrekking het), maar nie die Pole nie, wat in die weste verder van hulle is. U kry moontlik 'n soortgelyke situasie waarin die opstandige Litause kandidaat die huidige "Westerse vestiging" Poolse kandidaat ernstig uitdaag, maar uiteindelik nie slaag nie.
Die GOP was nie altyd teen aborsie nie-daarom het dit so 'n beduidende verskuiwing gemaak
Sedert Donald Trump president geword het, het verkose Republikeine regoor die land moediger geword in hul pogings om aborsie te beperk. Maar u besef miskien nie hoe die GOP in die eerste plek teen aborsie geword het nie. In net 'n paar jaar daarna Roe v. Wade het aborsie in 1973 as 'n grondwetlike reg verseker, het die party dramaties beweeg teen aborsie, per Die Washington Post, vervreem baie partylede wat aborsieregte gesteun het.
Hierdie verskuiwing in die GOP se standpunt oor aborsiebeleid was deel van 'n poging om die party in die jare daarna te laat herleef Roe is besluit, volgens Karissa Haugeberg, 'n assistent -professor in geskiedenis aan die Tulane Universiteit.
In die sewentigerjare het 'n faksie in die GOP probeer om die Republikeinse Party weer lewendig te maak deur godsdiens-konserwatiewe evangeliese Christene, waarvan baie diep ongemaklik was oor die seksuele rewolusie en burgerregtebeweging, '' vertel Haugeberg, 'n e-pos aan Bustle. & quot Hierdie Republikeinse strateë het die GOP se anti-aborsieplank ontwikkel (die Demokratiese Party het later 'n platform gevolg wat 'n vrou se reg op aborsie bevestig). & quot
Volgens die Journal of Policy History was die meerderheid Republikeine ondersteuners van aborsieregte deur die 1960's en 1970's. Die eerste vrou wat die Republikeinse Nasionale Komitee gelei het, Mary Louise Smith, was bekend daarvoor dat sy aborsieregte ondersteun, per Die New York Times, terwyl die voormalige presidentsvrou, Betty Ford, beskryf het Roe v. Wade as 'n wonderlike besluit. "Selfs die voormalige Republikeinse senator Barry Goldwater, 'n bekende konserwatiewe, ondersteun aborsie in sekere gevalle.
Volgens Die Washington Post, 1976 was die eerste keer dat die woord 'kwotasie' op 'n Republikeinse Party -platform verskyn, erkenning van die debat binne die party oor aborsieregte. Teen 1980 het die party belowe om 'n grondwetlike wysiging teen aborsie aan te neem, volgens die Post.
Haugeberg sê dat aborsie gevolglik in die daaropvolgende jare 'n lakmoes -toets vir Republikeinse kandidate geword het en baie Republikeine wat aborsieregte ondersteun het, in die komende dekades weggejaag het.
In haar boek Republikeinse vroue, Het Catherine E. Rymph opgemerk dat baie Republikeinse vroue jare lank terugstoot teen die nuut aangeneemde standpunt teen aborsie van hul party. Smith, die voormalige hoof van die RNC, het haar lewe lank aktief uitgespreek vir burgerregte en die besluit van die GOP om hom aan te pas by die godsdienstige reg, veroordeel, het Rymph geskryf.
Maar dit lyk nie asof hul pogings 'n verskil maak nie, en die sentiment teen aborsie in die GOP het mettertyd net meer toegeneem. Vinnig vorentoe tot vandag: In die twee jaar wat Trump president was, het sy administrasie verskeie maniere gevind om aborsieregte terug te trek.
Toe hy die eerste keer die amp beklee, het Trump 'n wêreldwye reël vir herhaling wat Amerikaanse fondse ontneem het, herstel en uitgebrei van internasionale organisasies wat aborsiedienste aanbied of bevorder. Trump het ook sy administrasie gevul met konserwatiewes wat 'n harde houding teen aborsie ingeneem het en die Republikeine se pogings ondersteun het om Planned Parenthood te ontwrig. Hy het Brett Kavanaugh genomineer vir die hooggeregshof, wat as 'n bedreiging beskou word Roe deur talle advokate vir reproduktiewe regte, en het ook die eerste sittende president in die geskiedenis geword wat verlede jaar die optog teen aborsie vir die lewe toegespreek het (hy het dit Vrydag weer gedoen).
Soos ander prominente Republikeine, was Trump nie altyd in die openbaar gekant teen aborsie nie. In 1999 het hy aan NBC News gesê dat hy, hoewel hy persoonlik die konsep van aborsie haat, 'steeds' as 'keuse' genoem het. 'Ander vorige Republikeinse presidente, van Ronald Reagan tot George H.W. Bush, het glo ook op 'n stadium in hul politieke loopbane aborsieregte gesteun.
Alhoewel ongeveer 34 persent van die Republikeine sê dat hulle 'keuse' is, 'volgens FiveThirtyEight, word hul mening nie gedeel deur die meeste Republikeine wat hulle tans in die kongres verteenwoordig nie. Dit is bekend dat slegs Sens Susan Collins van Maine en Lisa Murkowski van Alaska met hul party oor die kwessie breek.
Dit was 'n teken van die tye toe die Republikeinse meerderheid vir keuse, 'n organisasie wat in 1988 gestig is deur Mary Dent Crisp, 'n voormalige medevoorsitter van die RNC, verlede somer sy deure vir goed gesluit het. Die groep het baklei vir noodvoorbehoeding, effektiewe beleid vir gesinsbeplanning en stamselnavorsing.
Die leiers van die organisasie, Susan Bevan en Susan Cullman, versoek die fiskale konserwatiewes van die GOP om hierdie beleid te ondersteun in 'n New York Times op-ed, met die argument dat & quotit fiskaal onbetaalbaar is om geboortebeperkingsdekking te ontken en dan onbedoelde swangerskappe en aborsie te bekla.
"As voorkeurs-Republikeine weier ons om 'n party te ondersteun wat tereg die etikette anti-vrou en anti-gesonde verstand verdien het," skryf hulle en voeg by: "Die groot tent het ten goede geval."
GOP -vestigingsleiers mis die punt dat Trumps in populariteit kan toeneem. Hier is waarom ons regtig van Trump hou
Die voorsitters het ook die kandidaat gekant omdat hy 'geen diepte' in die regering en 'geen ervaring' in buitelandse aangeleenthede het nie.
Een van die staatsvoorsitters het gesê dat die kandidaat se verstand "dunner is as om op 'n leiklip te spoeg". Slegs een Republikeinse senator het hom ondersteun.
Twee onlangse Republikeinse presidente het die kandidaat as 'n "liggewig" afgemaak. Een van hulle het gesê dat die kandidaat 'n voorliefde het om simplistiese oplossings vir verskriklik komplekse probleme aan te bied, en met sy 'voortydig oranje' hare gespot het.
Baie gevestigde Republikeine was ook versigtig vir die presidentskandidaat omdat hy lank 'n demokraat was en eers relatief onlangs 'n Republikein geword het.
Ek weet wat jy dink — "ja, maar dit was 'n paar maande gelede. Republikeine span nou saam agter Donald Trump. "
Raai weer. Al die opmerkings hierbo was NIE oor Donald Trump nie. Hulle was eintlik oor Ronald Reagan.
Ja, The Gipper is, om die minste te sê, deur die Republikeinse establishment nie gerespekteer nie.
Die magte wat aan die einde van die sewentigerjare in die Republikeinse Party was, het die nie-politikus verag, die man wat meer geïnteresseerd was om die Verenigde State ten goede te verander as om eindeloos 'n kompromie met die Demokrate aan te gaan.
Reagan se slagspreuk in 1980 vir veldtogte? 'Kom ons maak Amerika weer wonderlik.' Klink dit bekend?
Ja, die geskiedenis herhaal homself dikwels. Sommige van die parallelle tussen Reagan se veldtog in 1980 en Trump se veldtog in 2016 is skrikwekkend New York tydskrifartikel "What The Donald Shares With The Ronald" maak heeltemal duidelik.
Belangriker nog, die gevoel in die lug is so te sê baie dieselfde. Amerikaners in 1980 was kwaad, en tereg. Misdaad het sedert die 1960's die hoogte ingeskiet.
Amerikaners het negatiewe gevoelens oor hul eie land gehad nadat militêre magte sonder 'n oorwinning uit Vietnam teruggetrek is en tientalle diplomate deur terroriste in Iran in beslag geneem is.
Amerikaners in 2016 is ook kwaad. Die nasie, glo miljoene Amerikaners, het ten goede verander. Lone daal al lank. In plaas daarvan om die loonvraagstuk aan te spreek, het ons politieke leiers in plaas daarvan voortgegaan om handelsooreenkomste te onderteken met lande van die Derde Wêreld wat Amerikaanse lone tot derde wêreldvlak verlaag.
'N Ander rede vir die dalende lone is immigrasie. Mense wat bereid is om vir niks te werk nie, maak dit makliker vir werkgewers om die lone van Amerikaners te verlaag. Belangriker nog, die miljoene mense wat na die Verenigde State geëmigreer het, het die karakter van die land verander.
Tog is daar baie lede van die Republikeinse onderneming, insluitend groot sektore van die groot sakegemeenskap wat meer immigrasie verkies en het 'n ligte perspektief op die toekoms van onwettige immigrante wat minagting van ons wet getoon het.
In baie opsigte is die Republikeinse establishment dieselfde as die Demokratiese establishment. Die twee ondernemings het soms verskillende standpunte oor belasting en regulasies wat die groei van klein ondernemings benadeel.
Maar hulle is minagtend vir die lot van Amerikaanse werkers wanneer hulle standpunt inneem teen handelstransaksies en immigrasiereëls, sowel as korporatiewe welsyn van banke en ander groot ondernemings.
Donald Trump, aan die ander kant, wil 'n muur op die Amerikaanse Mexikaanse grens bou. Hy wil onwettige immigrasie beperk, verkies om die ongeveer 11 miljoen onwettige immigrante wat reeds hier is, te deporteer omdat hy die wet en orde meer respekteer as die Republikeinse instelling.
Hy is van mening dat ons nasionale veiligheid versterk word wanneer mense uit nasies met 'n geskiedenis van terrorisme verhinder word om hierheen te immigreer, en hy het die moed om 'n heronderhandeling van handelsooreenkomste wat die Verenigde State bewys het, te herroep.
Dit is absoluut verbasend dat die Republikeinse instelling nie verstaan ​​het dat hul eie kiesers hulself teen groothandel, immigrasie en reddingsbeleid van die regering gekant het nie. In die GOP -presidentsverkiesings in 2016 het konserwatiewe kiesers meer 'n keuse gehad as in vorige verkiesings.
"Die beste verduideliking wat ek gehoor het vir 'n Trump -stemming was van 'n lewenslange Republikein in die platteland van Mississippi," skryf Elise Jordan, 'n voormalige toespraakskrywer van die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Condoleezza Rice, in 'n Tyd tydskrifartikel getiteld "The Real Reason for Trump's Rise."
'Hy het die stem vir Trump' die middelvinger -stem 'genoem' ''n goeie ole boy -stelsel' wat die elites se sak in Washington toeneem terwyl werkende mans en vroue verwaarloos word.
Gesindheid is belangrik
In 1976, toe Reagan president Gerald Ford, 'n Republikein, in die GOP -presidentsverkiesings uitdaag, was Ford se adviseurs te traag om te verneem dat hulle kontak met baie Republikeinse kiesers verloor het.
Volgens die New York tydskrifartikel.
Trump vind baat by dieselfde verbreking tussen die Republikeinse establishment en die Republikeinse kiesers, veral konserwatiewe kiesers, as wat Reagan baat gevind het.
Soos Reagan, verstaan ​​Trump ook dat miljoene Amerikaners van alle politieke strepe op soek is na 'n sterk leier. Republikeinse elites het dekades lank kiesers oortuig dat gematigde Republikeine wat kompromieë met die Demokrate verkies het, 'n groter kans het om tot president verkies te word as prinsipiële konserwatiewes.
Die genomineerdes van die GOP was dus die senatore Robert Dole en John McCain, wat albei gespog het oor die tweeparty -transaksies wat hulle onderhandel het, en George W. Bush, wat gespog het om 'n 'vereniger, nie 'n verdeler' te wees nie.
Die Groot Resessie en die gevolge daarvan het die bereidwilligheid van konserwatiewes en ander om die politieke elites te trotseer heeltemal verander. 'N Beduidende deel van die Republikeinse bevolking wou dekades lank 'n middelvinger na die onderneming steek.
Die vestigingsleiers van die GOP het 'n swak taak gedoen om die kommer van die mense aan te spreek. Vandag lyk die leiers heeltemal verlore, selfs nadat kiesers hul gunstelinge, waaronder Jeb Bush en Marco Rubio, oorweldigend verwerp het.
Die sukses van Donald Trump het bewys dat die vestiging van die GOP aan die verkeerde kant van belangrike sake was. Hy het ook bewys dat gesindheid belangrik is. Die spesifieke redes vir sy sukses sluit in:
* Hy is 'n sterk leier: Demokratiese en Republikeinse senatore het 'n paar jaar gelede 'n kompromis aangegaan oor immigrasie wat die probleem nie opgelos het nie. Trump se voorstel het die probleem opgelos en#8212 dwing teenstanders om na sy posisie te beweeg.
* Hy vertel dit soos volg: Kiesers van alle politieke strepe is moeg vir politici wat nie 'n direkte vraag kan beantwoord nie. Hulle gee vae antwoorde om nie een kieser te vervreem nie. Hulle neem 'n middeweg posisie wat baie mense nie verstaan ​​nie. Trump is nie gretig nie en neem altyd standpunt in.
* Hy is 'n tweeledige kritikus: Is u nie moeg daarvoor dat ALLE demokrate president Barack Obama en Hillary Clinton ondersteun nie? Glo u regtig dat alle Republikeine dink dat elke ander Republikein goeie werk doen?
Trump kritiseer Republikeine as hulle verdien om gekritiseer te word. Hy het dus geloofwaardigheid by kiesers, terwyl ander politici soos Clinton nie.
* Hy is aggressief as hy uitgedaag word: Rush Limbaugh het nou die dag gesê dat konserwatiewes al dekades lank wag dat 'n Republikein die pers met geweld aan die kaak stel. Hy is reg.
Trump het verlede week op 'n perskonferensie vuur met vuur bestry. Verslaggewers en kommentators het jare lank met hul bevooroordeelde bs weggekom. Dit is tyd dat 'n politikus ophou om die liberale media te laat stoot.
* Hy doen: Trump het gholfbane gebou, werk geskep en besighede begin. Hy kry dinge gedoen, terwyl politici net praat. Konserwatiewes is moeg daarvoor dat mense beloftes aan hulle maak en dit nie nakom nie. Volgens hulle het Trump bewys dat hy groot dinge kan bereik, terwyl sy vyande dit nie doen nie.
Ronald Reagan slaag in die presidensiële veldtog van 1980 ondanks die elite wat sy intelligensie gekritiseer het, omdat hy besluit het dat die aanspreek van die probleme van die Amerikaanse volk belangriker is as om na die politieke establishment, insluitend die media, te kyk.
Donald Trump het tot dusver in die presidensiële veldtog van 2016 geslaag omdat hy Reagan, al dan nie opsetlik, nageboots het. As hy by sy beginsels hou, kan hy 'n net so transformerende president wees soos The Gipper.
Ronald Reagan is gebore in Tampico, Illinois in 1911.  Nadat hy in 1932 aan die Eureka College gestudeer het, het hy as radiokommentator gewerk en later 'n Hollywood -rolprentakteur en vakbondleier geword. Hy word 'n Republikein in 1962. Terwyl hy die Republikeinse presidentskandidaat Barry Goldwater onderskryf, hou hy die beroemde toespraak "A Time for Choosing", wat hom as nuwe konserwatiewe woordvoerder nasionale aandag trek.  Aan die einde van 1965 kondig hy sy veldtog vir die goewerneur van Kalifornië aan tydens die verkiesing van 1966. Hy wen die verkiesing en word die 33ste goewerneur van Kalifornië. Hy was 'n presidensiële kandidaat in die Republikeinse presidentsverkiesings in 1968, maar verloor teen die voormalige vise -president Richard Nixon in die afgevaardigdes, ondanks die wen van die gewilde stem.  Hy is in 1970 herkies as goewerneur met byna 53% van die stemme. 
Nadat hy die amp in 1975 verlaat het, het hy sy presidensiële veldtog in 1976 teen president Ford begin.  Beide was nek-tot-nek in die voorverkiesings, maar uiteindelik het Ford meer primêre afgevaardigdes as Reagan gewen, maar hy het nie genoeg (1130) afgevaardigdes om die benoeming te verseker nie. Beide veldtogte het staatgemaak op stemme van onbeloofde afgevaardigdes om die nominasie te verseker.  Kort voor die Republikeinse Nasionale Konvensie het Reagan senator Richard Schweiker as sy hardloopmaat aangekondig, in die hoop om 'n paar afgevaardigdes uit die Schweiker -tuisstaat Pennsylvania los te maak. Hoewel Ford uiteindelik die benoeming gewen het, het dit getoon dat Reagan risiko's kan neem met die keuse van 'n lopende maat.  Ford wen die benoeming met 1187 afgevaardigdes na Reagan se 1070. Hy beskou Reagan as sy moontlike hardloopmaat, maar nadat Reagan aan 'n koukus van die Kansas-afvaardiging gesê het dat hy nie die vise-presidensiële benoeming sal aanvaar nie, kies hy Bob Dole.  Ford verloor later die verkiesing vir die Demokratiese genomineerde Jimmy Carter.  Reagan het 'n kieskollege -stem ontvang deur 'n ontroue kieser uit Washington. 
Berei voor vir 'n lopie Redigeer
Op 13 November 1979 kondig Reagan sy derde presidensiële bod aan in 'n nasionale televisietoespraak uit New York.  Hy was die tiende republikeinse genomineerde wat sy presidensiële bod aangekondig het.  Sy veldtog het voordeel getrek uit sy toneelspelvaardighede, en toon Reagan in 'n presidensiële kamer.  Tydens die toespraak het hy president Carter nooit direk genoem nie, maar het die huidige administrasie se energiebeleid 'n volmaakte fiasko genoem en het die regering se besteding en tekorte die skuld gegee vir hoë inflasie.  Hy het die frase "rendezvous with destiny" geleen uit Franklin Roosevelt se aanvaardingstoespraak van 1936 en gebruik dit in sy toespraak.  Hy het gesê:
Ons, vandag se lewende Amerikaners, het in ons leeftyd harder baklei, 'n hoër prys vir vryheid betaal en meer gedoen om die waardigheid van die mens te bevorder as enige mense wat ooit op hierdie aarde geleef het. Die burgers van hierdie groot nasie wil leierskap hê, ja, maar nie a "man op 'n wit perd" eis gehoorsaamheid aan sy bevele. Hulle wil iemand hê wat glo dat hulle 'die wêreld weer kan begin'. 'N Leier wat hul groot krag sal ontketen en die padblokkades wat die regering in die pad gesteek het, sal verwyder. Ek wil dit meer doen as enigiets wat ek ooit wou gehad het. En dit is iets wat ek glo met God se hulp kan doen. 
In 'n perskonferensie dieselfde dag noem hy 'n jong verteenwoordiger Jack Kemp as een van sy hoofveldvoerders, wat Reagan gehelp het om die kwessie van sy eie ouderdom teë te werk.  Na die toespraak het Reagan op 'n vyf dae lange veldtog gereis om 12 stede te besoek. Hy herhaal sy voorstel van 1976 om sommige regeringsfunksies van Washington af te skuif, maar sy perssekretaris, James Lake, het gesê dat, in teenstelling met die vorige weergawe, die nuwe voorstel algemeen was en dat dit nie programme uitspel wat oorgedra sou word nie.  Hy was die voorste kandidaat toe hy sy veldtog aankondig. 
Republikeinse presidensiële voorverkiesings Redigeer
Die primêre verkiesings en koukusse is gehou vir al 50 state en die District of Columbia van 21 Januarie tot 3 Junie 1980. Behalwe Reagan was die voormalige CIA -direkteur George HW Bush, John Anderson, Howard Baker, John Connally en Bob Dole.  Daar was bespiegelinge oor die moontlike kandidatuur van oudpresident Gerald Ford, maar hy wou nie teen Reagan deelneem nie.  In Januarie 1980 lei Reagan die peilings met 33% steun aan Bush se 9%.   In die Iowa -koukus wat op 21 Januarie gehou is, verloor Reagan naelskraap met Bush met 'n effense marge van meer as 2 000 stemme.  Na die oorwinning het Bush verklaar dat sy veldtog vol momentum was, oftewel "die Big Mo", en dat hulle nog beter sou presteer in die New Hampshire -voorverkiesing. Binne 'n paar dae na die Iowa -koukus het voorkeurpeilings getoon dat Reagan en Bush amper gelyk was aan Reagan se effense voorsprong van 1%.
Drie dae voor die voorverkiesing in New Hampshire, het beide Reagan en Bush-veldtog ooreengekom vir een-tot-een-debatte wat deur The Telegraph geborg word in Nashua, New Hampshire, maar ure voor die debat het die Reagan-veldtog ander kandidate genooi, waaronder Dole, Anderson, Baker en Phil Crane.  John Breen, moderator van die debat, ontken sitplekke aan ander kandidate en beweer dat Telegraph 'n groot deel van die federale veldtogbydraes sal betaal as dit die debat borg en ure voor die debat die grondreëls verander.  Gevolglik het die Reagan -veldtog ingestem om vir die debat te betaal. Reagan het gesê dat hy, terwyl hy die rekeninge betaal, kan besluit wie daaroor sal debatteer. 
Tydens die debat, toe Breen die grondreëls uiteensit, het Reagan uit protes onderbreek om 'n inleidende verklaring af te lê en wou hê dat ander kandidate ingesluit moet word.  Die moderator het gevra dat Reagan se mikrofoon afgeskakel word. Reagan het woedend geantwoord: "Ek betaal vir hierdie mikrofoon, meneer Breen!".  Dit blyk die keerpunt van die debat en Reagan se veldtog te wees.  Uiteindelik is die res van die vier kandidate weg en die debat is voortgesit tussen Reagan en Bush. Sy peilinggetalle het verbeter en hy het die voorverkiesing in New Hampshire met meer as 39 000 stemme gewen. 
George Bush verslaan Anderson en wen die voorverkiesing in Massachusetts met 'n marge van 0.34%, hoewel albei gelyke afgevaardigdes ontvang het.  Met die naderende van Suid -Carolina, het die politieke aktrise Lee Atwater 'n verhaal aan Lee Bandy, skrywer van die koerant, gelek Die staat dat John Connally probeer het om die swart stem te koop, wat Connally se veldtog amper vernietig het.  Reagan het in Suid -Carolina die oorwinning behaal en Connally met 14%verslaan.  Die volgende dag het Connally formeel sy veldtog teruggetrek wat Reagan onderskryf.  Met die naderende Illinois nader, het die Liga van vroulike kiesers 'n debat geborg tussen Reagan, Bush, Anderson en Crane. Anderson is deur die ander drie kandidate gekritiseer, en Reagan het bevraagteken of hy werklik as 'n Republikein verkies word.  Reagan wen die voorverkiesing in Illinois met 48% teenoor Anderson se 37% stemme. 
Reagan het steeds baie ander voorverkiesings en koukusse gewen, hoewel Bush ook state soos Connecticut, Maine, Pennsylvania en Michigan gewen het.  Na die Pennsylvania primêre, het Anderson hom aan die wedloop onttrek en as onafhanklike kandidaat die wedloop betree.  Op 20 Mei 1980, na die Michigan- en Oregon -voorverkiesing, verseker Ronald Reagan genoeg afgevaardigdes om die benoeming vir die Republikeinse Party te behaal.  Reagan het gesê dat hy die mense van Iowa altyd dankbaar sal wees omdat hy hom die "skop in die broek" gegee het wat hy nodig gehad het.  Op 26 Mei het George H. W. Bush, Reagan se oorblywende teenstander vir die Republikeinse benoeming, 'n nederlaag toegegee en sy ondersteuners aangemoedig om Reagan te ondersteun.  Op 3 Junie (Super Dinsdag) het Reagan al 9 die voorverkiesings gewen. 
Met die einde van die voorverkiesings het Reagan 59,8% stemme gekry teen Bush se 23,8% en Anderson 12,2%. 
Republikeinse Nasionale Konvensie Redigeer
Toe die Republikeinse Nasionale Konvensie nader kom, het Reagan begin kies vir sy lopende maat. Jack Germond en Jules Witcover het in die boek geskryf Blou rook en amp spieëls dat Reagan se vise-presidensiële keuring reeds in Mei 1980 begin het.  Sy keuse vir ondervoorsitter was die voormalige president Gerald Ford, wat deur Gerald Ford in 'n CBS-onderhoud met Walter Cronkite onthul is.  ​​Hy het vertel dat hy die vise -presidentskap ernstig oorweeg. Dick Wirthlin het einde Mei en begin Junie peilings gedoen wat daarop dui dat dit in elke kategorie getoets is. Ford het beoordeel voordat alle ander Republikeine as moontlike hardloopmaats genoem word.  ​​Ford se verteenwoordigers in hierdie onderhandelinge het na bewering Henry Kissinger, Alan Greenspan en Dick Cheney ingesluit, wat Ford se stafhoof in die Withuis was. 
Nadat Ford egter die moontlikheid van 'n 'mede-presidentskap' voorgestel het en boonop daarop aangedring het dat Henry Kissinger weer aangestel word as minister van buitelandse sake en dat Alan Greenspan aangestel word as sekretaris van die tesourie, onderhandel hy om 'n Reagan-Ford te stig kaartjie opgehou.  Reagan se ander vooruitsigte was Bush, Howard Baker, William Simon, Donald Rumsfeld, Richard Lugar, Jack Kemp, Guy Vander Jagt en Paul Laxalt.  Minder as vier en twintig uur voordat Reagan die Republikeinse benoeming formeel aanvaar het, bel hy George H. W. Bush om Bush in kennis te stel van sy voorneme om hom aan te wys. Die volgende dag, op 17 Julie, die laaste dag van die Republikeinse Nasionale Konvensie, het Reagan Bush amptelik as sy hardloopmaat aangekondig.
Die Republikeinse Nasionale Konvensie van 1980 het byeengekom in Joe Louis Arena in Detroit, Michigan.  Enkele noemenswaardige sprekers was Guy Vander Jagt, voormalige tesourie -sekretaris William E. Simon, voormalige minister van verdediging, Donald Rumsfeld en voormalige president Gerald Ford. Tydens die stemoproep ontvang Reagan 1 939 afgevaardigdes na Anderson se 37 en Bush se 13. Anne Armstrong het ook 'n stem gekry.  Bush is aangewys as 'n vise-presidentskandidaat met 1832 afgevaardigdes. Jesse Helms het 54 afgevaardigdes ontvang by Jack Kemp se 42, Philip Crane se 23 en 12 vir ander.  Reagan aanvaar die Republikeinse benoeming op die laaste dag van die byeenkoms. Hy het gesê: 
Die eerste termyn van Jimmy Carter het begin met 'n hoë goedkeuringsgradering van 66%, maar dit het gou begin daal, en sy laagste goedkeuring was 28%.  Dit het waarskynlik ander Demokrate, soos die senator van Massachusetts, en die voormalige president, John F. Kennedy, se broer Ted Kennedy, en goewerneur Jerry Brown gehelp om nominasie te kry teen 'n huidige president in die Demokratiese presidentsverkiesings. Kennedy het sy veldtog laat in 1979 begin 
Die debat oor gesondheidsorg was 'n belangrike twispunt tussen Kennedy en Carter, ondanks die voorstel van hervorming van gesondheidsorg wat die belangrikste kenmerke van Kennedy se nasionale gesondheidsversekeringsrekening insluit en tydens die presidensiële veldtog van 1976, het Carter Kennedy gevra om 'n wetsontwerp op te stel wat sal verminder federale uitgawes en behou die rol van private versekeringsmaatskappye, maar het later die wetsontwerp gestaak weens begrotingsprobleme en politieke versigtigheid. 
Momentum is vir Kennedy gebou nadat Carter se poging om die gyselaars op 25 April te red, in 'n ramp geëindig het en verdere skeptisisme oor Carter se leiersvermoë ontlok het.  Alhoewel Carter 32 state gewen het, waaronder die vroeë state soos Iowa en New Hampshire, het Kennedy se 12 oorwinnings enkele belangrike en belangrike state soos Massachusetts, New York en Kalifornië ingesluit.  Kennedy het eers op 11 Augustus 1980 tydens die Demokratiese Nasionale Konvensie in New York aan Carter toegegee. Anders as sy broers, 'kon Kennedy geen waardering gee vir die ekonomiese benoudheid van die Midde -Amerikaners nie.' 
Kennedy het die beroemde toespraak "The Dream Shall Never Die" gelewer waarin Carter by DNC toegegee en onderskryf is.  In die stemoproep het Carter 2 123 afgevaardigdes na Kennedy se 1151 ontvang en 41 vir ander.  Walter Mondale is genomineer as vise -presidentskandidaat met 2 428,7 stemme teen 723,3 stemme en 179 verstrooiings. 
John Anderson se kandidatuur Redigeer
John Anderson was 'n presidensiële kandidaat van die Republikeinse party, maar ná die Pennsylvania -voorverkiesing het Anderson hom aan die wedloop onttrek en as onafhanklike kandidaat die wedloop betree.  In 'n onderhoud van 1992 onthou hy dat die grootste struikelblok waarmee hy as onafhanklike kandidaat te staan ​​gekom het, in 50 state en die District of Columbia in aanmerking moes kom vir stembriewe.  Weens Virginia -wetgewing wat vereis dat die naam van die lopende maat op die petisie vir stembriewe verskyn, het hy Milton Eisenhower, broer van die voormalige president Dwight D. Eisenhower, versoek om sy tussentydse hardloopmaat te wees. Eisenhower het ingestem om toe te laat dat sy naam gebruik word totdat Anderson 'n amptelike hardloopmaat noem.  Later het hy goewerneur Patrick Lucey as sy hardloopmaat gekies. 
In April 1980 stem hy op 21%, wat relatief hoog was vir 'n onafhanklike kandidaat. Dit het konstant gebly met min skommelinge tot einde Julie 1980, waarna sy graderings begin daal het.  Dit was veral as gevolg van die Republikeinse en Demokratiese nasionale konvensies gedurende hierdie tyd, wat die stemme van die twee partye laat styg het. Hy het verrassend goedkeuring ontvang van verskillende koerante, waaronder Minneapolis Star Tribune, Boston Globe,  Hartford Courant,  San Jose Mercury News,  Austin American-Statesman,  en Florida se grootste koerantagentskap The Miami Herald.  Die meeste van Anderson se steun kom van die Liberale Republikeine wat agterdogtig was of selfs vyandig was teenoor Reagan se konserwatiewe vleuel.  Baie prominente intellektuele, insluitend Almal in die gesin skepper Norman Lear, en die redakteurs van die liberale tydskrif Die Nuwe Republiek, het ook die Anderson -veldtog onderskryf.
Einde Augustus stem hy net op 14%, wat later aanhou daal het, en 8% bereik net voor die verkiesingsdag. 
Reagan onthou dat Franklin Roosevelt die verkiesing van 1932 gewen het omdat hy suksesvol bewys het dat hy nie Herbert Hoover was nie, en Reagan het geraai dat hy ook sou baat daarby om nie Jimmy Carter te wees nie.  Hy het sy veldtog begin met 'n onstuimige saamtrek in Texas op 19 Julie saam met Bush, waar hy die veldtog slagspreuk "We can make America great again" verkondig.  Die Carter-veldtog het probeer om die Reagan-veldtog $ 29,4 miljoen veldtogfondse te weier waarin beweer word dat Reagan nie in aanmerking kom vir kontant nie, aangesien onafhanklike groepe met bekende Republikeine tot $ 60 miljoen beloop het om te verkies, maar die Federale Verkiesingskommissie het die pleit eenparig verwerp. en die betaling goedgekeur.  Terselfdertyd aan die einde van Julie word president Carter se broer Billy Carter ondersoek vir ontvangde fondse uit Libië.  Op 30 Julie 1980 is die gevolgtrekking gekom dat Billy vir justisie -eksaminatore gelieg het, , maar 'n senaatskomitee het uiteindelik geen bewyse gevind dat Billy die Amerikaanse beleid beïnvloed het nie. 
Tydens 'n saamtrek in New York op 5 Augustus het Reagan 'n jeugdifferensiaal in minimumloonwet voorgestel om ondernemings aan te moedig om ongeskoolde en werklose swart jeugdiges aan te stel. Hy het 'n beroep op swart kiesers gedoen en gesê: "Wat ek vir Amerikaners wil hê, is amper wat die oorgrote meerderheid swart Amerikaners ook wil hê". 
Weke voor die verkiesing het Reagan Carter in die meeste peilings agtergelaat. In die Gallup -peiling op 26 Oktober was Jimmy Carter 47 persent en Ronald Reagan 39 persent.  Op 31 Oktober het Reagan veldtog gevoer in vier state - Pennsylvania, Illinois, Wisconsin en Michigan, wat behoorlik beskou is as 'slagveld' -state.  Intussen was Carter in Mississippi, Suid -Carolina, Tennessee, Florida en Texas, wat almal vir hom 'moet' verklaar, maar steeds sy aandag vereis. Die feit dat die president hom verplig gevoel het om na Suid -Carolina, Tennessee, en Mississippi te gaan, was 'n sekere teken van sy kwesbaarheid, nie een van hierdie state moes op daardie stadium in die veldtog vir hom 'n vraag gewees het nie. 
Advertensies vir sy veldtog vir kritieke belang vir Reagan, aangesien peilings daarop dui dat byna 40 persent van die kiesers baie min weet van Ronald Reagan en waarvoor hy staan.  Hy het uitgebreide veldtogte uitgevoer en sy politieke advertensies is op verskillende televisiekanale uitgesaai.  Reagan was 'n aanhanger van die ekonomie aan die aanbodkant, wat beweer dat ekonomiese groei die doeltreffendste geskep kan word deur middel van aansporings vir mense om goedere en dienste te produseer, soos die aanpassing van inkomstebelasting en kapitaalwinsbelasting. Gevolglik het Reagan 'n ekonomiese herlewing beloof wat alle sektore van die bevolking sou raak. 
Reagan het 'n drastiese besnoeiing in die "groot regering" gevra en belowe om vir die eerste keer sedert 1969 'n gebalanseerde begroting te lewer.  In die voorverkiesings noem Bush Reagan se ekonomiese beleid "voodoo -ekonomie" omdat hy beloof het om belasting te verlaag en te verhoog terselfdertyd inkomste. In sy veldtogtoesprake het Reagan sy ekonomiese voorstelle aangebied as 'n terugkeer na die beginsels van vrye ondernemings, 'n vryemarkekonomie wat voor die Groot Depressie en Franklin Roosevelt se New Deal -beleid ten gunste was.  Terselfdertyd trek hy 'n aanhang uit die ekonomiese beweging aan die aanbodkant, wat gevorm is in teenstelling met die Keynesiaanse vraagstimulerende ekonomie. Hierdie beweging het 'n paar van die sterkste ondersteuners vir Reagan in die veldtog opgelewer.
Aan die einde van Junie en in Julie het Reagan in peilings oor Carter begin lei. Vroeg in Augustus het sy voorste peilinggetalle 45% bereik, teenoor Carter's 39 & amp; en Anderson se 14%.  Reagan beloof om die militêre sterkte van die land te herstel; terselfdertyd voel 60% van die Amerikaners dat verdedigingsbesteding te laag is.  Reagan beloof ook 'n einde aan 'vertrou my regering' en om ekonomiese gesondheid te herstel deur 'n ekonomiese beleid aan die aanbodkant te implementeer. Drie weke voor die verkiesing het Yankelovich, Skelly en White 'n opname gemaak van 1 632 geregistreerde kiesers wat toon dat die wedloop amper dood is, net soos 'n private opname deur Caddell.  Twee weke later, 'n opname deur CBS News en die New York Times het 'n soortgelyke situasie getoon. Alhoewel sommige peilers 'n geringe Reagan-voorsprong gerapporteer het, het opnames van ABC News-Harris konsekwent tot die laaste week van Oktober 'n paar punte voorgelê.
Presidensiële debatte Redigeer
Die Liga van Vrouekiesers het aangekondig dat hulle drie presidensiële debatte en een vise -presidensiële debat sal borg.  Hulle spesifiseer dat John Anderson ingesluit sou word as hy gemiddeld 15 persent steun in die groot nasionale meningspeilings behaal.  Carter en sy adviseurs was vasberade in hul weiering om Anderson toe te laat om deel te neem. Alhoewel die peilingsyfers ietwat dubbelsinnig was, het dit gelyk asof Anderson dieper in Carter sou sny as in Reagan.  Carter se veldtog het deurgegaan om 'n span onderhandelaars onder leiding van Bob Strauss te stuur om die debat te bespreek, maar die slotsom is dat daar geen drie-rigting-debat sou wees nie. 'Ons kan dit eenvoudig nie doen nie,' het Strauss gesê. "Wat dit ook al kos, ons sal dit moet aanvaar". 
Intussen het die Reagan -veldtog geweier om sonder Carter te debatteer, terwyl Anderson gesê het: "Wat my betref, is elke debat beter as geen debat nie". Na maande se onderhandelinge het die liga 'n debat gevoer tussen Reagan en Anderson, aangesien Carter steeds geweier het om deel te neem.  Op 21 September 1980 neem Ronald Reagan en John B. Anderson deel aan 'n presidensiële debat wat deur Bill Moyers in Maryland gemodereer word. Tydens die debat het Anderson begin met kritiek op Carter en gesê: "Goewerneur Reagan is nie verantwoordelik vir wat die afgelope vier jaar gebeur het nie, en ek ook nie. Die man wat vanaand hier moes wees om op die aanklagte te reageer, het besluit om nie by te woon nie," [ 132] waarop Reagan bygevoeg het: "Dit is nou jammer dat ons net twee hieroor debatteer, want die twee wat hier is, stem meer as onenigheid ooreen." 
Beide die kandidate het sterk verskil oor die kwessie van aborsie, en Reagan het onvergeetlik gesê: "Ek het opgemerk dat almal wat aborsie het, reeds gebore is. "  In die eerste opname na die debat deur ABC-Harris, het 36% van die kykers gedink Anderson het beter gevaar, 30% was gunstig vir Reagan en 17 persent was van mening dat hulle ewe effektief was.  CBS het ook 'n opname gedoen net voor die debat, en dit kom uit as Carter 40%, Reagan 36%en Anderson 9%. Net na die debat het sy peiling 'n ommekeer gevind met Reagan 40%, Carter 35%en Anderson 9%. Op 14 Oktober het Wirthlin uit sy peilings tot die gevolgtrekking gekom dat Carter vir die eerste keer met 2%voor Ronald Reagan was. Reagan het self besef dat sy bod vir die presidentskap nou afneem.  Terwyl hy tydens sy veldtog in Suid -Dakota gereis het, het Reagan aan sy perssekretaris Lyn Nofziger gesê "ek dink dit is tyd dat ons 'n debat oorweeg". 
'N Week voor die verkiesingsdag het die Liga van Vrouekiesers 'n debat tussen president Carter en Reagan gereël. John Anderson is nie genooi nie omdat sy peilinggetalle onder 15%was.  Die debat is gemodereer deur Howard K. Smith en die kragmeting was onder die hoogste graderings van enige televisieprogram in die vorige dekade.  Debatonderwerpe sluit in die Iraanse gyselaarskrisis, en kernwapenverdrae en verspreiding. Terwyl die debat voortduur, het Carter herhaaldelik op Reagan gedruk om sy vroeëre uitsprake teen die sosiale sekerheid te verduidelik.  Toe Carter akkuraat daarop wys dat Reagan 'met sy loopbaan begin het om 'n stryd teen Medicare in hierdie land te begin,' het Reagan na hom gekyk en gesê: 'Daar gaan jy weer ".  Dit het na vore getree as die bepalende oomblik van die 1980 -verkiesing.  
In sy slotopmerkings het Reagan kykers gevra:
"Is jy beter daaraan toe as vier jaar gelede? Is dit makliker om dinge in die winkels te gaan koop as vier jaar gelede? Is daar min of meer werkloosheid in die land as vier jaar gelede? Amerika so gerespekteer oor die hele wêreld as wat dit was? Voel u dat ons veiligheid so veilig is, dat ons net so sterk is soos vier jaar gelede? En as u al die vrae 'ja' beantwoord, waarom dink ek dan? u keuse is baie duidelik vir wie u sal stem. die volgende vier, dan kan ek 'n ander keuse voorstel. " 
CNN het probeer om Anderson uit die Constitution Hall in Washington, DC, op te neem. CNN se Daniel Schorr het dieselfde vrae aan Anderson voorgelees. Hulle het dan Anderson se lewendige reaksies uitgesaai, tesame met 'n bandvertraging van Carter en Reagan se antwoorde,   ondanks tegniese probleme.  Na sy enigste debat met president Carter op 28 Oktober, het Reagan die grootste tekort oorkom sedert Gallup se peiling in 1936 begin het,  Binne 'n week het die Associated Press berig dat die wedloop 'te na was om te bel'. Geen visepresidentiële debatte is gevoer nie.
Sedert die 1980-verkiesing is die veldtog van 1980 deur sommige as 'n voorbeeld van retoriek vir hondefluitjies gebruik. Terwyl hy 'n toespraak gehou het in die Neshoba County Fair, gebruik Reagan die term 'staatsregte' en verwys hy ook na 'Cadillac-ryende' welsynskoninginne '' en '' om jong dollar vas te maak 'om T-bone-steaks met kosstempels te koop'.  Hierdie optrede word deur sommige ook beskou as 'n uitbreiding van 'n 'Southern Strategy' wat deur president Richard Nixon ontwikkel is om wit steun vir Republikeinse kandidate te werf.  
Reagan se ondersteuners het hulle oortuiging daarop gewys dat dit sy tipiese retoriek teen groot regerings was, sonder enige rasse-konteks of bedoeling.  David Brooks het opgemerk dat Reagan op dieselfde tyd na swart kiesers gewerk het terwyl hy vermoedelik hierdie kodes gebruik.  Reagan self het altyd ontken dat hy 'n rassis was of ongevoelig was vir die nood van die armes, en skryf dat: "Ek is grootgemaak deur 'n moeder en 'n pa wat my en my broer 'n haat vir dwaasheid en vooroordeel ingeboesem het. Ons was arm in 'n era waarin daar geen regeringsprogramme was nie. " 
In die laaste dae van die veldtog van 1980 het die span van Reagan op 'n manier president Carter se inligtingsbriewe gekry, wat as geheimsinnig geklassifiseer is, wat Carter gebruik het ter voorbereiding van sy debat met Reagan.  Hierdie lek van veldtogpapiere is eers einde Junie 1983 aan die publiek bekend gemaak. Carter het gesê dat hy 'heeltemal afsydig' bly van die ondersoek in die Reagan -administrasie.  Terwyl Reagan gesê het dat hy geen kennis gehad het van enige betrokkenheid by transaksies met materiaal wat vir president Carter vervaardig is nie.  Die aangeleentheid is nooit opgelos nie, aangesien beide die FBI en 'n kongres -subkomitee wat in Mei 1984 verslag gedoen het, nie kon bepaal hoe of deur wie die inligtingsboek na die Reagan -veldtog gekom het nie.  Die departement van justisie het by die afsluiting van sy ondersoek 'die beweerde gebrek aan geheue of kennis van diegene in besit van die dokumente' genoem. 
Die verkiesingsdag was op 4 November 1980. 'n Dag tevore het Reagan in sy verkiesingsaandrede 'A Vision for America' gesê:
Ek het hierdie jaar John Winthrop se woorde meer as een keer op die veldtog aangehaal - want ek glo dat Amerikaners in 1980 net so toegewyd is aan die visie van 'n blink stad op 'n heuwel, net soos dié wat lank gelede gevestig was. Hierdie besoekers aan die stad op die Potomac kom nie as wit of swart, rooi of geel nie; hulle is nie Jode of Christene, konserwatiewes of liberale of Demokrate of Republikeine nie. Hulle is Amerikaners verstom oor wat voorheen gebeur het, trots op wat nog steeds vir hulle is ... 'n glans stad op 'n heuwel. 
Op 4 November het Ronald Reagan en George H. W. Bush Jimmy Carter en Walter Mondale in 'n groot oorwinning verslaan.  Reagan het 489 verkiesings gekry vir die 49 van Carter, maar die algemene stem was ongeveer 51% tot 41%. Hy wen elke staat behalwe Georgia (Carter se tuisstaat), Maryland, Minnesota (Mondale se tuisstaat), Hawaii, Wes -Virginia, Rhode Island en die District of Columbia. John Anderson het 6.6% van die algemene stemme gewen, maar kon geen staat reguit wen nie. Republikeine het ook vir die eerste keer sedert 1952 beheer oor die senaat oor Reagan se veldtogte gekry. Carter se verlies was die swakste vertoning deur 'n huidige president sedert Herbert Hoover met 19% verloor het met Franklin D. Roosevelt en sy 49 kieskollege stemme was die minste wat deur 'n posbekleër gewen is sedert William Howard Taft slegs 8 in 1912 gewen het. Carter was die eerste demokraat wat slegs 'n volle termyn sedert James Buchanan was. Op 69-jarige ouderdom was Ronald Reagan die oudste nie-gevestigde presidentskandidaat wat 'n presidensiële verkiesing gewen het. Ses-en-dertig jaar later in 2016 is hierdie rekord op 70-jarige ouderdom deur Donald Trump oortref. Dit is daarna weer oortref deur Joe Biden, wat in 2020 op 77 -jarige ouderdom verkies is.  Jimmy Carter het toegegee aan Reagan en gesê:
Die mense van die Verenigde State het hul keuse gemaak, en ek aanvaar natuurlik die besluit, maar ek moet erken, nie met dieselfde entoesiasme dat ek die besluit 4 jaar gelede aanvaar het nie. Ek het egter 'n diepe waardering vir die stelsel, waarmee mense die vrye keuse kan maak oor wie hulle die volgende vier jaar sal lei. Ongeveer 'n uur gelede het ek goewerneur Reagan in Kalifornië gebel, en ek het vir hom gesê dat ek hom gelukwens met die oorwinning. Ek sien uit daarna om die volgende paar weke nou saam met hom te werk. 
Ronald Wilson Reagan Republikein Kalifornië 43,903,230 50.75% 489 George Herbert Walker Bush Texas 489
James Earl Carter, Jr. (posbekleër) Demokraties Georgië 35,480,115 41.01% 49 Walter Frederick Mondale Minnesota 49
John Bayard Anderson Onafhanklik Illinois 5,719,850 6.61% 0 Patrick Joseph Lucey Wisconsin 0
Edward E. Clark Libertêr Kalifornië 921,128 1.06% 0 David Hamilton Koch Kansas 0
Barry Commoner Burgers Missouri 233,052 0.27% 0 LaDonna Vita Tabbytite Harris Oklahoma 0
Gus Hall Kommunisties New York 44,933 0.05% 0 Angela Yvonne Davis Kalifornië 0
John Richard Rarick Amerikaanse Onafhanklike Louisiana 40,906 0.05% 0 Eileen Shearer Kalifornië 0
Clifton DeBerry Sosialistiese werkers Kalifornië 38,738 0.04% 0 Matilde Zimmermann New York 0
Ellen Cullen McCormack Reg op lewe New York 32,320 0.04% 0 Carroll Driscoll New Jersey 0
Maureen Smith Vrede en vryheid Kalifornië 18,116 0.02% 0 Elizabeth Cervantes Barron Kalifornië 0
Ander 77,290 0.09% — Ander —
Bron (gewilde stem): Leip, David. "Presidentsverkiesingsuitslae van 1980". Dave Leip se Atlas van Amerikaanse presidensiële verkiesings . Besoek op 7 Augustus 2005.
Na sy nederlaag in die verkiesing, verklaar president Carter sy begeerte na 'n gladde oorgang tussen sy en die inkomende administrasie. Die Reagan -oorgangspan is gelei deur Edwin Meese en het sy hoofkwartier in Washington, DC  Die oorgangspan werk nou saam met konserwatiewe organisasies soos die Heritage Foundation, die American Enterprise Institute en die Hoover Institution, wat die oorgangspan van Reagan voorsien het uitgebreide planne vir die nuwe administrasie.  President Carter het Reagan op 20 November, twee maande voor sy inhuldiging, in die Withuis aangebied. 
Reagan is ingehuldig op 20 Januarie 1981. Op die ouderdom van 69 was hy toe die oudste president. Hy is in 1984 herkies met 'n oorweldigende meerderheid in elke staat behalwe Minnesota en die District of Columbia, wat deur sy teenstander, Walter F. Mondale, gewen is.   Tydens sy termyn as president het Reagan beleid gevolg wat sy persoonlike oortuiging in individuele vryheid weerspieël, ekonomiese veranderinge meegebring het, die weermag uitgebrei het en bygedra het tot die einde van die Koue Oorlog.  As 'Reagan Revolution' genoem, sou sy presidentskap die Amerikaanse moraal versterk,   die Amerikaanse ekonomie herleef en die afhanklikheid van die regering verminder.
George HW Bush, sy vise -president is in 1989 tot president verkies en het die eerste posbekleër geword as president sedert Martin Van Buren in 1836.  Een van die nalatenskappe van die veldtog was die gehoorvaardighede van Ronald Reagan, wat het hom die titel "The Great Communicator" besorg.  Die Associated Press in 2008 het geskryf "Reagan was 'n meester in die vaslegging van 'n debatoomblik wat almal sal onthou. Sy 'daar gaan jy weer' -lyn het sy teenstander se aanval ontlont."  David Broder, 'n politieke verslaggewer en rubriekskrywer van The Washington Post, som die resultaat van die Nashua -debat op in 'n veldtog "Joshua Fit the Battle". Hy het geskryf:
'Nashua was die geveg wat die oorlog verloor het,
Aan Reagan en die Bende van Vier."  
Waarom het Ronald Reagan in 1962 oorgegaan van 'n demokraat na 'n Republikein?
Reagan was 'n Republikein in alles behalwe naam voordat hy amptelik van party verander het in 1962. Die onmiddellike oorsaak was dat hy by 'n veldtoggeleentheid was wat Nixon ondersteun het vir die goewerneur. 'N Vrou het hom gevra of hy hom nog as 'n Republikein geregistreer het, en hy het geantwoord dat hy dit nie wou doen nie. Die vroue was toevallig 'n registrateur en het 'n vorm saamgebring vir die doel. Reagan het amptelik die plek aangeskakel.
In werklikheid het Reagan in die presidentsverkiesing van 1952 opgehou om 'n demokraat te wees. Hy het Eisenhower genader voordat hy verklaar en aangemoedig het om te hardloop en selfs in 'n beperkte hoedanigheid vir hom in die 52 en 56 verkiesings 'n veldtog gevoer het. In 1960 skryf hy 'n brief aan Nixon waarin hy sy steun aan die vise -president verklaar, aangesien Reagan meen dat Kennedy die VSA kommunisme sou afdwing. Nixon het gevra dat hy 'n demokratiese naam moet bly, aangesien die goedkeuring van Reagan dan doeltreffender sou wees. Nixon het sy personeel op die brief geskryf om die toekomstige president sterk te gebruik en gesê: 'Hy was vroeër 'n demokraat'.
Twee sake het die bekering, fiskale beleid en anti-kommunisme van Reagan tot gevolg gehad. Aan die einde van die veertigerjare het Reagan die einde van sy loopbaan as filmakteur in die gesig gestaar omdat hy al hoe minder werk gekry het. Hy het selfs probeer om 'n verskeidenheidskou in Las Vegas aan te bied as 'n moontlike nuwe loopbaanpad, alhoewel hy dit baie laaik en redelik vinnig opgehou het. Hy was ontsteld omdat hy gevoel het dat hy slegs 'n kort venster het om sy verdienste te maksimeer en sy toekomstige finansiële sekuriteit te verseker, en dat die huidige hoogste marginale koers van 90% onregverdig was. Uiteindelik het hy 'n pos gekry as gasheer vir 'n TV -program Algemene elektriese teater, wat sy geldprobleme opgelos het, maar sy regterwaartse stap voortgesit het. As deel van sy kontrak het hy na GE -webwerwe regoor die land gereis en gepraat oor die waarde van vrye onderneming wat sy groeiende trou aan Republikeinse beginsels ondersteun het. Boonop het hy gedurende hierdie periode die nuwe konserwatiewe beweging begin lees en daarmee saamgestem. Hy was 'n oorspronklike intekenaar van William Buckley's National Review.
Reagan se ervaring as raadslid en later president van die Screen Actors Guild het hom ook regs beweeg. In sy hoedanigheid het hy 'n staking deur 'n opkomende bouersvakbond hanteer wat deur kommunistiese simpatiseerders gesteun is. Tydens die staking het kommuniste gedreig om dit te "regmaak" sodat hy nooit weer sal werk nie, wat impliseer dat hulle beplan om suur in sy gesig te gooi. Dit het Reagan se oortuiging versterk dat kommuniste op enige manier sou neig om hul invloed uit te brei. Dit het voortgebou op sy afkeer wat begin het met sy betrokkenheid by twee groepe: American Veterans Committee (AVC) en die Hollywood Independent Citizen Committee of the Arts, Sciences, and Professions. In albei gevalle het Reagan in die direksie van die Hollywood Chapter gewerk en gesien hoe kommuniste die doel van die groep met ondemokratiese middele kap, en een het selfs verwerp dat 'n anti-kommunistiese platform 'n algemene stemming in die groep was om op te let dat die algemene lidmaatskap van die organisasie nie 'Polities intelligent genoeg' om oor so 'n maatreël te stem. Dit kom kort nadat 'n ander lid die ideologie van die kommunistiese deel as baie meer demokraties verklaar het as die Handves van Regte en verklaar dat hy die Sowjets sou ondersteun in 'n oorlog teen die VSA. Hierdie persoonlike ervarings het Reagan se anti-kommunisme en sy voel dat kommuniste alles sou doen en sê om mag te verkry en dan diegene wat hulle beweer het te onderdruk, onderdruk. Lees Getuie deur Whitaker Chambers het hierdie sin bevorder. Chambers het 'n Sowjet -spioenasie in Washington bedryf voordat hy met die partytjie losgemaak het, en voer in sy boek sterk aan dat vryheid van God kom, en dat die nuus van sy vrou se swangerskap en hul besluit om die kind te hou, die krag van die lewe demonstreer 'n bankrot ideologie. Dit pas goed in die oortuigings van Reagan, en hy sal die boek gereeld oor sy politieke loopbaan noem, insluitend in vergaderings om NSDD-32 te ontwikkel, een van die leidende strategiedokumente van sy administrasie. Die anti-kommunisme van Reagan het hom in die rigting van die Republikeinse Party beweeg, aangesien hy hulle as sterker anti-kommuniste beskou het en hy hou nie van die retoriek oor die binnelandse politiek van baie Demokrate nie, veral JFK, en glo dit as 'n voorspel tot die vestiging van kommunistiese bewind in die VSA. toesprake namens Goldwater in 1964 en tydens die Republikeinse Konvensie in 1976, beklemtoon albei sy oortuiging dat die Demokratiese Party duisend jaar duisternis sou inlui deur nie kommunisme voldoende te weerstaan ​​nie.
TLDR: Reagan was 'n Republikein voor 1962, maar formeel tot bekering gekom as gevolg van 'n geïmproviseerde politieke stunt
Ronald Reagan oor immigrasie
1980: Onwettige vreemdelinge woon openbare skole by soos burgers
BUSH: Vandag sou ek teësinnig sê dat hulle sou kry wat dit ook al is, wat die samelewing aan hul bure gee. Maar die probleem moet opgelos word.
REAGAN: Ek dink die tyd het aangebreek dat die Verenigde State en ons bure-veral ons buurman in die suide-'n beter begrip en 'n beter verhouding moet hê as wat ons ooit gehad het. Hulle het 'n probleem van 40% tot 50% werkloosheid. Nou kan dit nie voortgaan sonder dat Kuba probleme onder die grens kan veroorsaak nie. En ons kan 'n baie vyandige en vreemde buurman aan ons grens hê. "Bron: Esquire op die primêre voor die presidensiële debat van Reagan-Carter, 7 Januarie 2016
1980: Werkpermitte in plaas van 'n grensheining in Mexiko
Visums vir werk? Maak grense oop? Begryp u dat trekarbeiders reageer op groter ekonomiese kragte wat 'n bepalende rol speel in welvaart-of selfs 'n vaste werk-? Dit is die soort praatjies wat u sou verwag van iemand wat amnestie sou verleen aan onwettige immigrante wat reeds in die VSA was, wat Reagan natuurlik gedoen het. Bron: Esquire op die primêre voor Reagan-Carter Presidensiële Debat, 7 Januarie 2016
1986 IRCA: amnestie in ruil vir strawwe grense en strawwe
Latino's is Republikeine, hulle weet dit nog nie
Ronald Reagan het eens beroemd gesê: "Latino's is Republikeine. Hulle weet dit nog nie." Die belangrikste prioriteit van die Republikeinse Party in die komende jare moet wees om die krimpende demografiese basis uit te brei en te diversifiseer, met immigrante in die algemeen en Hispanics in die besonder. Bron: Immigration Wars, deur Jeb Bush, p.206, 5 Maart 2013
1986 hervorming wettig 3 miljoen ongedokumenteerde immigrante
1986: Eenmalige amnestie vir onwettige vreemdelinge
Die regering sal 'n gesamentlike poging aanwend om die grense te beheer.
'N Doeltreffende werkgewerverifikasieprogram sou verseker dat slegs regswerkers aangestel word.
Eenmalige amnestie sal toegestaan ​​word vir mense wat onwettig in die Verenigde State is.
OpEd: 1986 "aanpassing" gebruik as basis vir amnestie in 2006
Een vraag: 'SEIU, in 'n koalisie met werkgewersgroepe, werk daaraan om ons wette by te werk.Ons ondersteun 'n wettigingsprogram wat dit moontlik maak om die status aan te pas vir die werkers en hul gesinne wat hard en bestendig gewerk het, belasting betaal het en bygedra het tot hul gemeenskappe, en uit die moeilikheid gebly het met die wetstoepassing. Dit is byna 20 jaar sedert Reagan in 1986 'n soortgelyke aanpassing voorgestel het. Dit is tyd om dit weer te doen. "
Dit dui daarop dat as 'n konserwatief soos Reagan 'n immigrasiewet kan aanvaar wat 'n 'aanpassing' behels, dan sou dit beslis aanvaarbaar wees. Die 'aanpassing' wat Reagan geslaag het, was 'n amnestie, 'n feit wat SEIU sorgvuldig vermy. Die idee hier blyk te wees dat onwettige vreemdelinge kwalifiseer om burgers te word omdat hulle belasting betaal het en uit die moeilikheid gebly het. Bron: Minutemen, deur Jim Gilchrist en Jerome Corsi, p. 89-90, 25 Julie 2006
Uitval van Iran-Contra-skandaal
Reagan self is nooit aangekla nie, en in 1992 het George H. W. Bush, vise -president van Reagan, wat in 1988 tot president verkies is, Weinberger voorafgegaan.
McFarlane is aangekla van vier aanklagte van die weerhouding van inligting van die kongres, 'n misdryf. Hy is gevonnis tot twee jaar proeftydperk en $ 20,000 boetes.
North is aangekla van 12 aanklagte wat verband hou met sameswering en vals verklarings. Alhoewel hy in sy aanvanklike verhoor skuldig bevind is, is die saak vanweë 'n tegniese aard op appèl afgewys, en North werk sedertdien as 'n konserwatiewe skrywer, kritikus, televisie -gasheer en hoof van die NRA.
Poindexter is aanvanklik op sewe misdrywe aangekla en uiteindelik op vyf verhoor. Hy is op vier van die aanklagte skuldig bevind en tot twee jaar gevangenisstraf gevonnis, hoewel sy veroordelings later ontruim is.
Boonop is vier CIA -beamptes en vyf regeringskontrakteurs ook vervolg, hoewel almal skuldig bevind is aan aanklagte wat wissel van sameswering tot meineed tot bedrog, maar slegs een privaat kontrakteur Thomas Clines het uiteindelik in die gevangenis gedien.
McClintock ignoreer Clamor om op te hou
Staatsenu Tom McClintock het al weke gehoor dat hy die sprint van Arnold Schwarzenegger na die goewerneurskap van Kalifornië vergroot - die Republikeinse stem verdeel en sy party sy beste kans in die staat in jare gekos het.
Sommige GOP-staatmakers het die voorsprong verhoog, wat daarop dui dat McClintock die herroeping self kan terugtrek-terwyl Republikeinse partisane hul planne om teen Gov. Gray Davis te stem heroorweeg uit vrees dat hulle die kantoor aan 'n meer liberale demokraat, Lt. Gov. . Cruz Bustamante.
So waar laat al hierdie druk die konserwatiewe wetgewer van Thousand Oaks?
Onberoerd, op boodskap en hard aan die gang na 'n verkiesing van 7 Oktober, dring hy aan dat hy kan wen.
McClintock se verbintenis om in die wedloop te bly, was duidelik in sy onwankelbare openbare verklarings. Diegene wat nog steeds twyfel aan sy bereidwilligheid om sy eie gang te gaan, kan deur sy geskiedenis hersien word-een vol eensame standpunte, dikwels vir verlore oorsake.
Die voormalige vergaderingslid en nou staatsenator het hom op 8 -jarige ouderdom beywer vir Barry Goldwater as president en veg teen die laaste twee Republikeinse goewerneurs van Kalifornië, George Deukmejian en Pete Wilson, wat gehelp het om McClintock so ver buite die partystigting te stoot dat hy min formele GOP gekry het steun in sy vorige lopies vir staatswye kantoor.
Die soms eensame agterbank, sy idees geïgnoreer in die deur die demokraat gedomineerde senaat, vind homself skielik die standaarddraer van ware konserwatiewes, wat moontlik die weg baan vir 'n toekomstige loopbaan vir goewerneur. As hy in die publiek gedruk word, kry hy 'n klap op die rug, skreeu van "Klop Arnold!" en selfs trane van oënskynlike toewyding.
McClintock (47) hou gewoonlik sy smal lippe styf vasgedruk. Maar toe hy gevra is oor die skare wat hom verlede Donderdag entoesiasties begroet het tydens 'n byeenkoms teen motors in Anaheim, breek hy 'n groot glimlag en gee toe: 'Dit het goed gevoel.'
'Die emosie in mense se oë was baie werklik,' het hy gesê. 'Dit is iets wat ek nog nooit in die politiek gesien het nie. Dit is mense wat nie net omgee nie, maar ook vasbeslote is oor die toekoms. Dit is regtig besig om demokrasie lewendig te maak. "
McClintock het Dinsdag weer herhaal dat hy verby die punt is om die wedloop te verlaat en hom daartoe verbind het om duisende skenkers en ondersteuners om die koers te hou.
'Ek het 'n belofte gemaak toe ek by hierdie wedloop ingaan dat ek die eindstreep sou bereik,' het hy gesê, 'en ek hou my beloftes.'
Vroeër het McClintock in 'n onderhoud gesê dat Schwarzenegger se oortuigings so onduidelik is dat hy nie met goeie gewete sy steun aan die akteur kon oorgee nie.
'Hoe kan ek uit die wedloop kom as ek nie eers verstaan ​​waarin hy glo nie?' hy het gesê. 'Ek weet beslis nie. Doen jy?"
Schwarzenegger het Dinsdag vir die eerste keer voorgestel dat McClintock moet oorweeg om uit die wedloop te kom, sodat hy nie die verkiesing aan die Demokrate oorhandig nie. En die republikeinse leier van die Senaat, Jim Brulte (R-Rancho Cucamonga) onderskryf die akteur en sê dat 'n gesplete GOP selfs die terugroeping in gevaar kan stel, aangesien konserwatiewes kan wegskram van die goewerneur as hulle dink dat Bustamante hom sou opvolg.
Alhoewel hy daarop aandring dat hy geen slegte wil teenoor die GOP -instansie het nie, het McClintock en partyleiers 'n ietwat rotsagtige geskiedenis. Verlede jaar was McClintock byvoorbeeld 5-teen-1 deur Steve Westly in die wedloop om die staatsbeheerder, en verloor dit vir Westly met minder as 17 000 stemme. Die Republikeinse party, wat meer op die top van die kaartjie gefokus het, het hom te laat bygestaan ​​en die verkiesing gekos, meen sommige ondersteuners van McClintock.
En McClintock het 'n besondere animus vir Wilson, wat hy 'een van die ergste' goewerneurs in die geskiedenis van die staat genoem het, hoofsaaklik omdat hy 'n rekordbelastingverhoging goedgekeur het. Van die personeellede van Wilson wat nou by Schwarzenegger werk, sê McClintock dat hulle ''n groter en steeds duurder regering ondersteun in 'n tyd waarin die groei van die regering nie meer deur die ekonomie ondersteun kan word nie.'
Meningspeilings wat nie met die kandidate verband hou nie, het gevind dat McClintock agterbly, maar besig is om veld te wen op Bustamante en Schwarzenegger, wat die wedloop lei om Davis te vervang as hy teruggeroep word. Uit 'n opname deur die Public Policy Institute of California, wat die naweek bekend gemaak is, is bevind dat Bustamante gesteun word deur 28% van die waarskynlike kiesers, Schwarzenegger met 26% en McClintock derde op 14%.
Baie ontleders glo dat die meeste van die stemme van McClintock aan Schwarzenegger sou gaan as die senator van die staat sou val. Maar die onwettige wetgewer beskou die ras anders. Omdat hy met 9 persentasiepunte gestyg het van sy vertoning in die vorige peiling van die instituut, het McClintock gesê dat hy 'aan die gang was', terwyl die relatiewe stabiele steun van ongeveer 'n kwart van die kiesers hom 'dood in die water' laat bly.
Met slegs 'n fraksie van Schwarzenegger se geld, gooi McClintock homself in verskeie "gratis" mediageleenthede per dag - radio- en televisie -onderhoude. Hy is van mening dat nadat peilings toon dat hy nog nader aan die akteur beweeg, Republikeine na sy rubriek sal gaan en sal besef dat hy kan wen.
Sommige ontleders sê dat McClintock se hoë profiel hierdie jaar as die konserwatiewe konserwatief van Kalifornië, selfs in 'n nederlaag, hom kan help om die 2006 -goewerneur se wedloop in te spring.
Alhoewel McClintock daarop aandring dat hy op hierdie veldtog konsentreer, gee selfs sy ondersteuners toe dat die herroeping 'n opset vir die toekoms kan wees.
'Dit is baie moontlik' dat McClintock oor drie jaar weer as goewerneur kan verkies, sê John Feliz, sy voorste veldtogstrateeg. 'Het Ronald Reagan nie in '76 as president verkiesbaar geword en in 1980 verkies nie? Hoe het hy dit gedoen? Met die basis wat hy in 1976 saamgestel het. "
Reagan het in 1976 teen 'n sittende Republikeinse president, Gerald Ford, en die GOP -stigting gestry, het Feliz opgemerk. Aanvanklik lyk sy posisies uiters konserwatief, het Feliz gesê, maar teen 1980 het die party na hom toe gekom.
'Dit gaan alles oor idees,' het Feliz gesê. 'Met Tom kan die Republikeinse Party 'n samehangende visie vir Kalifornië bevorder.'
Selfs sommige Demokrate het McClintock inderdaad geprys omdat hy 'n vaste oortuiging het wat hy duidelik aan die kiesers kan voorlê. Terwyl hy begin met die debat vanaand en sy eerste konfrontasie met Schwarzenegger van aangesig tot aangesig, het baie van McClintock se standplase hom van die veld onderskei. Hy is teen aborsie, teen wapenbeheer, teen die erkenning van die regering van gay vennootskappe en die doodstraf.
Hy het belowe om alle nuwe belasting teen te staan ​​en om die staat se kuskommissie te probeer uitskakel.
'Die opkoms van McClintock was buitengewoon merkwaardig: hier is 'n man wat moontlik - behalwe die wenner - die persoon is wat die meeste uit die herroepingsverkiesing kan put,' sê Kam Kuwata, 'n Demokratiese konsultant wat nie betrokke by die herroepingswedloop. 'As hy dit regkry, sal hy uit die veldtog kom as die leier van miskien 'n kwart van die kiesers.'
Sherry Bebitch Jeffe, 'n politieke ontleder van die USC, was dit eens dat 'n sterk vertoning in die verkiesing, minder as twee weke weg, McClintock kan posisioneer vir die volgende gubernatoriale verkiesing. Maar as McClintock net genoeg stemme trek om Schwarzenegger hierdie keer 'n oorwinning te weier, het sy gesê: 'hy kan 'n paria onder Republikeine word.'
Die toenemend omstrede houding van Schwarzenegger bevestig blykbaar slegs aan McClintock dat hy punte aanteken, veral op dae soos verlede week toe hy konserwatiewe radiogeselsprogramme John Kobylt en Ken Chiampou besoek het, wat honderde ondersteuners in 'n Anaheim -hotel bymekaargemaak het om teken petisies om die staat se motorbelasting af te skaf.
Die groot menigte het McClintock gejuig toe hy die belasting as een van die ergste op die boeke bespot het. Terwyl hy 'n reeks honderde aanhangers gewerk het wat wag om petisies te teken en die gashere van die "John & amp Ken Show" op KFI-AM (640) te ontmoet, het baie hom aangespoor om 'daar te bly' en 'aan te hou'.
Hulle het gesê dat hulle ontsteld is, nie net oor die verdriedubbeling van die motorbelasting nie, maar ook oor ander kwessies, insluitend Davis se onlangse ondertekening van 'n wetsontwerp wat onwettige immigrante toelaat om aansoek te doen vir bestuurslisensies.
Kristen Scott, 'n 21-jarige in blonde dreadlocks en 'n "Mommy's Little Monster" T-hemp, het gesê sy is moeg daarvoor dat onwettige immigrante uit Mexiko spesiale behandeling ontvang, insluitend toelating tot junior kollege en onderrighulp.
'Hulle oortree die wet en word beloon. Wat is dit?" Scott gesê. 'Ek dink hy is die enigste kandidaat wat iets sou doen.'
Vir diegene wat wou weet hoe hy sou regeer met al die demokrate wat die wetgewer beheer, het McClintock gesê dat hy eenvoudig belangrike maatreëls sal stuur - om die rybewyswet te verander en die werkersvergoeding te hervorm - direk na die kiesers in die vorm van referendum.
Dit was blykbaar goed genoeg vir baie mense tydens die saamtrek. Verskeie het aan die kandidaat gesê hulle steun Schwarzenegger, maar hulle verander trou.
McClintock het gesê dat hy dink dat baie kiesers uiteindelik hul standpunte kan sien wat hy al 20 jaar lank ondersteun. En geen beroemdheid gaan hom nou eenkant toe skuif nie.
'As die mees gekwalifiseerde kandidaat elke keer opsy moet gaan as 'n miljoenêr 'n eensame oog op 'n openbare amp werp, dan het ons iets baie belangrik in ons demokrasie verloor,' het hy gesê. 'Dit is nie 'n leeu vir my nie, dit is wat ek my hele volwasse lewe gewy het om vir my staat te bereik. En ons het nou 'n tyd bereik waarop hierdie hervormings nie meer uitgestel kan word nie. "
James Rainey het verskeie presidentsverkiesings, die media en die omgewing behandel, meestal by die Los Angeles Times, by wie hy die eerste keer aangesluit het in 1984. Hy was deel van Times -spanne wat drie Pulitzer -pryse gewen het.
'N Ma en dogter verdwyn in Irvine. 'N Man bied 'n bisarre verhaal aan. Wat het gebeur?
Hier is 'n uiteensetting van wat vandag verander: Geen enkele maskers meer nodig vir die meeste ingeëntes nie, met enkele uitsonderings.
Om u werk te verlaat, is nie altyd 'n maklike besluit nie. Dit is wat u moet weet voordat u besluit om u huidige rol te verlaat.
Opgehoopte vraag, pandemiese besparings, mandate om terug te keer na die kantoor-kenners meen dat dit alles sal bydra tot 'n historiese golf van mense wat hul werk verlaat.
Agt lesse vir die presidensiële debatte
Terwyl Joe Biden en Donald Trump vanaand voorberei op die eerste van drie presidensiële debatte, is dit 'n goeie tyd om ag te slaan op die beroemde waarskuwing van George Santayana: Wie die verlede nie kan onthou nie, word veroordeel om dit te herhaal? "
Presidensiële debatgeskiedenis kan leersaam wees. Die hersiening van 'n paar van die onvergeetlike oomblikke en debatte oor debatte uit hierdie televisie -optredes bied 'n waardige inleiding in die debatiquette: die regte dinge om te doen en nie te doen vir suksesvolle debatteerders nie.
Voor die koms van televisie, het Amerika se bekendste debatte in 1858 plaasgevind, waarin Abraham Lincoln teen Stephen Douglas in 'n wedloop in die Senaat in Illinois gestry het. Voor die wedstryd, was Lincoln gesien as 'n countrybumpkin. Maar met telegrafiese berigte wat in koerante verskyn het, het Lincoln uit die debatte gekom as 'n nasionaal erkende figuur wat die Republikeinse keuse vir president sou word en die verkiesing in 1860 sou wen.
Dan, vir die volgende 100 jaar: Geen debatte nie.
Deel van die rede was tradisie. Kandidate hou by die beproefde en ware 8220 veldtogte by die stoep. Genomineerdes sit tuis op rockers en stel sagtebalvrae van besoekende joernaliste. Surrogate het die vuil werk op die stomp gedoen en openlik partydige koerante het hul boodskappe oorgedra.
Met die spoorlyn kom die veldtog " whistle stop ", waarin kandidate 'n stomprede van 'n kabaalhouer aanbied en na die skare waai voordat hulle na die volgende stad gaan.
Die koms van radio in die 20ste eeu het beteken dat veldtogte na die luggolwe moes kom. Maar daar was nog steeds geen groot oproep vir kandidate om te staan ​​nie. En voorlopers, waaronder Franklin D. Roosevelt in sy vier veldtogte, het geen dwingende rede gehad om 'n teenstander gelyk te stel nie. In 1934 het die Wet op Kommunikasie die idee van 'n tweemansdebat eintlik ingewikkeld gemaak deur te vereis dat omroepers 'n geleentheid gee aan alle kandidate, insluitend dié in minderjarige partye. Maar in 1948 ontmoet Thomas Dewey en Harold Stassen, twee Republikeine, mekaar in 'n primêre radiodebat.
Televisie het alles verander. Twee televisies " debatte " van die soort het in 1952 en 1956 plaasgevind, beide tydens die voorverkiesings. In 1952 het kandidate van beide partye (of hul verteenwoordigers) vrae op die byeenkoms van die Liga van Vroue -kiesers gestel. Twee Demokrate het op televisie gedebatteer voor die voorverkiesing in Florida in 1956, en het eenvoudig die "equal time " -reël geïgnoreer.
Maar in 1960, met die toenemende teenwoordigheid van televisie, het vise -president Richard Nixon en senator John F. Kennedy beide 'n voordeel in debatte in 'n noue wedloop. Nixon, wat bekend was vir die televisie "Checkers Speech, en#8221 wat sy politieke lewe in 1952 gered het, en die "Kitchen Debat " in Moskou met Nikita Khrushchev, was vol vertroue oor sy televisie- en debatvaardighede. En om die debat met Kennedy af te wys, het hom in die nuwe TV -tydperk polities gekos, het Robert Dallek opgemerk. Belangriker nog, die Kongres het gehoor gegee aan die opskorting van die "gelyk tyd " reël om 'n tweemansdebat moontlik te maak en kandidate van derde partye uit te hou.
Les 1: Los die Lazy Shave af en kry 'n bietjie son
Die effens ongeskeerde voorkoms werk moontlik vir Don Draper op "Mad Men, ", maar dit was nie 'n pluspunt vir Richard Nixon nie, soos hy geleer het in sy historiese konfrontasie met John F. Kennedy in die eerste presidensiële debat in 1960. Nixon het kom net uit 'n hospitaalverblyf. Hy het in die hospitaal gewig verloor en sy pak lyk sleg. Hy het ook 'n knie beseer en moes op die podium leun. Om die saak nog erger te maak, het Nixon 'n swaar pannekoekmake-up gekry, genaamd "Lazy-Shave " om sy vyfuur-skaduwee te verberg, wat hom nog bleker en erger laat lyk. Die legendariese burgemeester van Chicago, Richard Daley, het na berig word gesê: "My God, hulle het hom gebalsem voordat hy selfs gesterf het."
Min mense onthou enige geluide van die eerste aand. Maar die junior senator uit Massachusetts lyk uitgerus en gereed. Met 'n jeugdige krag, 'n bruingebrande Kennedy, wat in Kalifornië was, het hy bewys dat hy sy eie kan hou teen die meer ervare Nixon. Kennedy was Amerika se eerste " eerste gemaak vir televisie " kandidaat en sy klein skerm magie behaal. Peilings het destyds getoon dat hy 'n tekort na die eerste debat in 'n voorsprong verander het. Die ander drie vergaderings is algemeen beskou as opskuddings.
Les 2: Maak seker dat u Rusland (en die res van Oos -Europa) kan sien
Lyndon B. Johnson en Richard Nixon het geen belang daarin gehad om oor hul teenstanders te debatteer tydens die verkiesing van 1964 tot 1972. Maar ná 'n onderbreking van 16 jaar het die presidensiële aanslae in 1976 teruggekeer. In Oktober daardie jaar het die debatte hervat met 'n nuwe skuiwergat in die "gelyk tyd " -reël: die FCC het beslis dat debatte 'n goeie nuusgebeurtenis is, en dat as dit deur 'n ander organisasie as die netwerke geborg word, vrygestel sou word. Die Liga van Vrouekiesers het ingeskakel.
Maar Gerald Ford, die enigste president wat nooit tot president of vise -president verkies is nie, het 'n harde les in geopolitiek geleer toe hy in die tweede debat met Jimmy Carter gesê het: "Daar is geen Sowjet -oorheersing van Oos -Europa nie en daar sal nooit onder 'n Ford administrasie. "
Toe die ongelooflike moderator opvolg, herhaal Ford die bewering. Met die Sowjetunie wat die grootste deel van Oos -Europa beheer het sedert die einde van die Tweede Wêreldoorlog, het Ford 'n skoot losgelaat wat Carter se oorwinning daardie jaar nie behaal het nie. Maar sy indrukwekkende verklaring gee blykbaar geloof aan die siening dat hy in die kop is en bevestig sy vroeëre woorde aan die kongres, en Ford is 'n Ford, nie 'n Lincoln nie. " Jare later sou Ford sy woorde verdedig gesê dat hy nie voldoende verduidelik het dat hy bedoel dat hy van mening was dat die Poolse volk die Sowjet -magte sou uitwerp nie. "
Die uiteinde: 'n debat verloor, veral met 'n groot fout, is waarskynlik belangriker as om dit eintlik te wen.
Les 3: Lag is nie die beste medisyne as hulle vir jou lag nie [video]
Admiraal James Stockdale was 'n hoogs versierde vlootvlieënier wat 'n krygsgevangene in Viëtnam was, saam met die toekomstige president van die GOP, senator John McCain. Toe die eerste keer Ross Perot se hardloopmaat in 1992 aangewys word, was Stockdale 'n plekhouer om Perot vir stembriewe te kwalifiseer totdat 'n meer ervare hardloopmaat gevind is.Maar Perot bly by die admiraal, wat probeer het om homself aan 'n nasionale gehoor voor te stel deur te vra: 'Wie is ek? Waarom is ek hier? " Sy opvolgverklaring, "Ek is nie 'n politikus nie en het verdwaal en dit lyk asof hy verward is. Sy gambit het Admiral Stockdale voer gemaak vir "Saturday Night Live. "
Maar Stockdale, wat in 2005 op 81-jarige ouderdom oorlede is, het later uitdagend geskryf dat hy daardie nag baie doelbewus sy woorde gekies het, geïnspireer deur die Stoïsynse filosofie van streng selfdissipline en individuele verantwoordelikheid wat hom gehelp het om vier jaar in afsondering te bly. Sy leer het verlore gegaan op strokiesprente in die laatnag.
Les 4: Laat komedie aan die voordele oor [video]
Terwyl dit oor die lag gaan, is niks lamer as 'n stywe politikus wat nie kan slaan nie. Die meeste kan 't. Ronald Reagan kon, en in 'n 1984 -debat met Walter Mondale, het hy die "age issue " suksesvol ontlont toe hy gesê het, " Ek wil hê dat u moet weet dat ek ook nie ouderdom 'n kwessie van hierdie veldtog sal maak nie. Ek gaan my jeugdige en onervarenheid van my teenstander vir politieke doeleindes nie ontgin nie. " Natuurlik het Reagan met voordeel by die politiek gekom. Hy was 'n veteraan-akteur wat eens saam met 'n sjimpansee gespeel het. Hy het snaaks geweet en kon sy reëls lewer.
Les 5: Zingers Must Zing [video]
Die uitvloeisel van die reël hierbo is ook 'n knik vir Ronald Reagan se vaardighede. Die
"Groot Communicator " het geweet hoe om diep te sny met 'n eenvoudige lyn. Reagan, wat in 1980 teen die huidige president Jimmy Carter hardloop, stel sy beroemde vraag: "Is u beter daaraan toe as vier jaar gelede?" beteken dat Carter nie ter plaatse kon reageer nie en dat dit die debat verseël het as 'n oorwinning van Reagan.
Maar as u die vraag stel, soos hulle altyd aan prokureurs sê, maak seker dat u die antwoord ken. Dit was maklik vir Reagan: Carter 's was vier jaar lank geteister deur olieskokke wat vererger het toe die Shah geval het en die gyselaarskrisis in Iran begin, resessie en hoë rentekoerse wat bedoel was om inflasie te verminder.
Les 6: Vergelyk jouself met Titans op eie risiko
In die vise -presidensiële debat van 1988 verklaar die destydse vise -president Dan Quayle dat hy soveel ervaring as John F. Kennedy het toe hy as president verkies het. Quayle staan ​​met 'n " hert-in-die-kopligte " kyk toe sy teenstander, Texas Senator Lloyd Bentsen, hom mondelings uitklee: "Ik ken Jack Kennedy. Jack Kennedy was 'n vriend van my. Senator, jy is nie Jack Kennedy nie. "
Terwyl Quayle 's na protes verdwaal het, het die ruil niks gedoen om die uitkoms te verander nie. Bush-Quayle het die Dukakis-Bentsen-kaartjie maklik verslaan. Maar Bentsen, wat in 2006 op 85 oorlede is en as tesourie -sekretaris gedien het onder president Clinton, het die pantheon van die presidensiële debat betree.
Les 7: Word mal en word gelyk
Soms is dit 'n goeie idee om die boodskapper aan te val as u nie van die boodskap hou nie. Maar dit is nie wat in die debat van 1988 gebeur het nie, toe moderator Bernard Shaw gevra het wat goewerneur Michael Dukakis sou doen as sy vrou verkrag en vermoor word. Dukakis het die vraag nie as smaakloos en onvanpas beskou nie.
In plaas daarvan voer Dukakis reeds 'n opdraande stryd teen George H.W. Bush, antwoord lomp met 'n handboek-verdediging van die doodstraf. In 'n veldtog waarin die goewerneur reeds as 'sag op misdaad' aangedui is, danksy die berugte 'Willie Horton'-advertensie-'n verwysing na 'n veroordeelde moordenaar wat uit 'n gevangenis in Massachusetts gevlug is en wat verkragting en aanranding pleeg- - dit was beslis die verkeerde antwoord.
Les 8: U is altyd op kamera en#160
Op 'n stoel gesit tydens 'n drieweg-debat in Oktober in die stadsaal
1992 teen Bill Clinton en Ross Perot, president George H.W. Bush kyk uit sy element. Maar toe die kameras hom op sy polshorlosie kyk, was dit 'n sprekende beeld. Alhoewel die Bush -kamp probeer sê het dat die president probeer aandui dat Perot te veel tyd kry, was dit nie die beeld nie. Die president het gelyk asof hy op 'n ander plek wou wees.
Die Kennedy-Nixon-debatte het meer as 'n halfeeu gelede die presidensiële politiek van Amerika verander. Die reeks van vier debatte in 1960, wat nasionaal na 'n groot publiek uitgesaai is, beklemtoon die kritieke rol van die " boob tube " by die keuse van die uitvoerende hoof van Amerika.
Agt jaar later, toe Nixon terugkeer om suksesvol te speel teen Hubert Humphrey, was daar geen debatte nie. Maar televisie – en nog belangriker, advertensies — het alles verander. Soos 'n jong media -adviseur van die Nixon -veldtog gesê het: 'Dit is die begin van 'n heel nuwe konsep. Dit is die manier waarop hulle vir ewig verkies sal word. Die volgende ouens sal kunstenaars moet wees. "
Kandidate van die Republikeinse Party Redigeer
Ronald Reagan - die huidige president - was die versekerde genomineerde vir die Republikeinse Party, met slegs 'n duidelike opposisie. Die gewilde stem uit die Republikeinse voorverkiesings was soos volg: 
Ronald Reagan (insluitend): 6 484 987 (98,78%)
Ongekoppelde afgevaardigdes: 55 458 (0,85%)
Reagan is hernoem deur 'n stemming van 2 233 afgevaardigdes (twee afgevaardigdes het hulle onthou). Vir die enigste keer in die Amerikaanse geskiedenis is die vise -presidensiële oproep gelyktydig met die presidensiële oproep geneem. Ondervoorsitter George H. W. Bush is oorweldigend hernoem. Dit was die laaste keer in die 20ste eeu dat die vise -presidentskandidaat van een van die groot partye deur 'n stemoproep genomineer is.
Onder -presidensiële stembrief
Kandidate van die Demokratiese Party Redigeer
, voormalige goewerneur van Florida, Amerikaanse senator van Kalifornië, Amerikaanse senator van Ohio en voormalige NASA -ruimtevaarder, Amerikaanse senator van Colorado, Amerikaanse senator van Suid -Carolina, predikant en burgerregte -aktivis van Illinois, voormalige Amerikaanse senator en 1972 Demokratiese genomineerde uit South Dakota [ 9], voormalige vise -president en voormalige Amerikaanse senator van Minnesota
Slegs drie Demokratiese kandidate het 'n staatsvoorverkiesing gewen: Mondale, Hart en Jackson. Aanvanklik word die senator van Massachusetts, Ted Kennedy, na 'n mislukte poging om die Demokratiese benoeming vir president in 1980 te wen, beskou as die de facto voorloper van die 1984-primêr. Kennedy het egter in Desember 1982 aangekondig dat hy nie van plan was om te hardloop nie.   Voormalige vise-president Mondale is toe beskou as die gunsteling om die Demokratiese benoeming te wen. Mondale het die grootste aantal partyleiers wat hom ondersteun het, en hy het meer geld ingesamel as enige ander kandidaat. Beide Jackson en Hart het egter as verrassende en lastige teenstanders na vore gekom.
Die verstand en ervaring van senator in Suid -Carolina, Ernest Hollings, sowel as sy oproep om 'n begroting te bevries, het hom positiewe aandag gekry, maar sy relatief konserwatiewe rekord het die liberale Demokrate vervreem, en hy is nooit regtig opgemerk in 'n veld wat oorheers word deur Walter Mondale, John Glenn , en Gary Hart. Hollings val twee dae uit nadat hy in New Hampshire sleg verloor het en Hart 'n week later onderskryf. Sy minagting vir sy mededingers is soms in sy kommentaar getoon. Hy het veral na Mondale verwys as 'n 'hondjie', en na die voormalige ruimtevaarder Glenn as 'Sky King' wat 'verward in sy kapsule' was. 
Kalifornië se senator Alan Cranston het gehoop om ondersteuners van die kernvriesbeweging wat die Verenigde State versoek het om die ontplooiing van bestaande kernwapens en die ontwikkeling van nuwe wapens te stuit. Glenn en Askew het gehoop om die steun van gematigde en konserwatiewe Demokrate te kry. Nie een van hulle het die geldinsamelingsvermoë van Mondale of die steun van Hart en Jackson op die voetsoolvlak gehad nie, en niemand het wedstryde gewen nie.
Jackson was die tweede Afro-Amerikaner (na Shirley Chisholm) wat 'n landwye veldtog vir die presidentskap gevoer het, en hy was die eerste Afro-Amerikaanse kandidaat wat 'n ernstige aanspraakmaker was. Hy het 3.5 miljoen stemme gekry tydens die voorverkiesings, derde agter Hart en Mondale. Hy wen die voorverkiesings in Virginia, Suid -Carolina en Louisiana, en verdeel Mississippi, waar daar twee afsonderlike wedstryde vir Demokratiese afgevaardigdes was. Deur die voorverkiesings het Jackson gehelp om die belangrikheid van die swart kiesers destyds vir die Demokratiese Party in die Suide te bevestig. Tydens die veldtog het Jackson egter 'n off-the-cuff verwys na Jode as 'Hymies' en New York as 'Hymietown', waarvoor hy later om verskoning gevra het. Die opmerking is egter wyd bekend gemaak en sy veldtog vir die benoeming ontspoor.  Jackson het uiteindelik 21% van die nasionale primêre stemme gewen, maar slegs 8% van die afgevaardigdes na die nasionale byeenkoms ontvang, en hy het aanvanklik aangekla dat sy veldtog seergemaak is deur dieselfde partyreëls wat Mondale toegelaat het om te wen. Hy het Mondale ook geminag en gesê dat Hubert Humphrey die "laaste belangrike politikus uit die St. Paul-Minneapolis" -gebied was. 
Hart, van Colorado, was 'n ernstiger bedreiging vir Mondale, en nadat hy verskeie vroeë voorverkiesings gewen het, het dit gelyk asof hy die benoeming van Mondale kon wegneem. Hart eindig 'n verrassende tweede in die Iowa -koukusse, met 16,5% van die stemme. Dit het hom as die belangrikste mededinger van Mondale gevestig, en John Glenn, Ernest Hollings en Alan Cranston as alternatiewe effektief uitgeskakel.  Hart het Mondale gekritiseer as 'n "outydse" New Deal-demokraat wat 'mislukte beleid' van die verlede simboliseer. Hart het homself geposisioneer (net soos Bill Clinton agt jaar later sou doen) as 'n jonger, frisser en meer gematigde demokraat wat 'n beroep op jonger kiesers kon doen. Hy tree op as 'n formidabele kandidaat en wen die sleutelverkiesings in New Hampshire, Ohio en Kalifornië, asook verskeie ander, veral in die Weste. Hart kon Mondale se finansiële en organisatoriese voordele egter nie oorkom nie, veral onder vakbondleiers in die Midde -Weste en die industriële noordooste.
Hart is ook erg beseer tydens 'n televisiedebat met Mondale tydens die voorverkiesings, toe die voormalige vise -president 'n gewilde slagspreuk op televisie gebruik het om Hart se vae "New Ideas" -platform te bespot. Mondale het met die kamera na Hart gegaan en aan Hart gesê dat hy, wanneer hy Hart hoor praat oor sy 'New Ideas', aan die Wendy se kitskos-slagspreuk 'Where's the beef?' Herinner word. Die opmerking het groot gelag en toejuiging by die kykers gelok en het Hart onkant betrap. Hart het nooit heeltemal herstel van Mondale se beskuldiging dat sy 'Nuwe Idees' oppervlakkig en spesifiek is nie.
Tydens 'n tafel -debat tussen die drie oorblywende Demokratiese kandidate onder leiding van Phil Donahue, het Mondale en Hart so 'n hewige argument geraak oor die kwessie van Amerikaanse beleid in Sentraal -Amerika dat Jackson sy waterglas op die tafel moes tik om hulle te help stop. .
Mondale het geleidelik van Hart af weggetrek in die afgevaardigde, maar as Tyd laat in Mei berig, "het Mondale 'n wye voorsprong in die totale afgevaardigdes (1 564 tot 941). vanweë sy oorwinnings in die groot nywerheidsstate, sy steun van die Demokratiese Instituut en die wesenlike bepalings van die keuringsreëls vir afgevaardigdes wat sy voorhoede gehelp het twee jaar gelede opgestel. "  Na die finale voorverkiesing in Kalifornië, op 5 Junie, wat Hart gewen het, was Mondale ongeveer 40 afgevaardigdes minder as die totaal wat hy nodig gehad het vir die benoeming.  Tydens die Democratic National Convention in San Francisco op 16 Julie het Mondale egter die oorweldigende steun van die onverkose superafgevaardigdes van die party -instansie gekry om die benoeming te wen.
Mondale se benoeming was die tweede keer sedert die benoeming van die voormalige goewerneur van Georgia Jimmy Carter in 1976 en die vierde keer sedert die benoeming van die voormalige verteenwoordiger John W. Davis in 1924 dat die Demokratiese Party 'n private burger vir die president benoem het (dws nie dien in 'n amptelike regeringsrol ten tyde van die nominasie en verkiesing). Mondale was die laaste private burger wat deur die Demokratiese Party tot president genomineer is tot voormalige minister van buitelandse sake, Hillary Clinton in 2016. Mondale was ook die laaste voormalige vise -president wat deur die Demokratiese Party tot president benoem is nadat hy die amp verlaat het tot Joe Biden in 2020 .
Hierdie wedloop om die presidensiële benoeming van die Demokratiese Party was die naaste in twee geslagte, en vanaf 2020 was dit die laaste geleentheid dat 'n wedloop van 'n groot party om die presidentsbenoeming tot by die byeenkoms gegaan het.
Let wel: Dit is slegs die goedkeurings wat tydens of voor die primêre wedloop plaasgevind het.
Dit was die nominasie van die konvensie:
Toe hy sy aanvaardingstoespraak by die Demokratiese Konvensie gehou het, het Mondale gesê: "Kom ons sê die waarheid. Meneer Reagan sal belasting verhoog, en ek ook. Hy sal jou nie vertel nie. Ek het dit net gedoen."  Alhoewel Mondale van voorneme was om Reagan as skynheilig bloot te stel en hom as die eerlike kandidaat te posisioneer, het die keuse om belasting te verhoog as 'n besprekingspunt waarskynlik sy kieskans benadeel.
Visepresidensiële genomineerde Edit
Mondale het die Amerikaanse rep. Geraldine A. Ferraro uit New York as sy hardloopmaat gekies, wat haar die eerste vrou maak wat deur 'n groot party vir die pos genomineer is, en die eerste Italiaanse Amerikaner op 'n groot partytjiekaartjie sedert Al Smith in 1928. Mondale wou 'n presedent skep met sy vise-presidentskandidaat, alhoewel Tonie Nathan van die Libertarian Party reeds as 'n verkiesingskollege-kandidaat vir vise-president (1972) gedink het, sou Ferraro die eerste vrou word wat stemme van al die kiesers van 'n staat ontvang het. 'N Ander rede vir die genomineerde om' te gaan blaker 'in plaas van om die kaartjie te balanseer, was Reagan se voorsprong in die peilings. Mondale het 'n beroep op vroue gedoen, en teen 1980 was hulle die meerderheid van die kiesers. Tydens 'n 'baie gekritiseerde parade van moontlike Veep -kandidate' na sy huis in Minnesota, beskou Mondale die burgemeester van San Francisco Dianne Feinstein en die goewerneur van Kentucky Martha Layne Collins, ook die vroulike burgemeester van Los Angeles, Tom Bradley, 'n Afro -Amerikaner en San Antonio se burgemeester Henry Cisneros, 'n Spaans, soos ander finaliste vir die benoeming. Benewens haar seks, het Mondale Ferraro gekies omdat hy gehoop het dat sy etniese kiesers met haar persoonlike agtergrond sou lok.   Onsuksesvolle nominasie-kandidaat Jesse Jackson het Mondale se visepresidentiële keuringsproses bespot as 'n 'PR-parade van persoonlikhede', maar het Mondale geprys vir sy keuse, nadat hy homself belowe het om 'n vrou op die kaartjie te noem in die geval dat hy genomineer word .
Mondale wou die goewerneur van New York, Mario Cuomo, as sy hardloopmaat kies, maar Cuomo weier en beveel Ferraro,  sy protegé aan.  Mondale sou die goewerneur van Massachusetts, Michael Dukakis, as sy hardloopmaat genoem het as hy 'n 'veilige' keuse wou maak,  terwyl ander Senator Lloyd Bentsen verkies omdat hy 'n beroep op meer konserwatiewe Suid -kiesers sou doen. het voor Ferraro se keuse gesê dat hy 'n uitnodiging sou aanvaar om saam met Mondale te gaan  Hart se ondersteuners beweer dat hy beter sou vaar as Mondale teen president Reagan, 'n argument wat ondervra is deur 'n Gallup -peiling in Junie 1984 wat beide mans nege punte agter die president getoon het.
Ander partye Redigeer
Nominasie van die Nasionale Eenheidsparty Redigeer
Die Nasionale Eenheidsparty was 'n uitvloeisel van John Anderson se presidensiële veldtog uit die presidentsverkiesing in 1980. Anderson het gehoop dat die party die 'twee ou partye' sou kon uitdaag, wat volgens hom gekoppel was aan verskeie spesiale belangegroepe en nie in staat was om verantwoordelike fiskale hervorming te doen nie. Die bedoeling was om die nuwe party in Kalifornië, Oregon, Washington, Illinois, die state van New England en ander te organiseer waar sy vorige kandidatuur die meeste sukses behaal het. Die party was ook in aanmerking vir $ 5,8 miljoen aan federale verkiesingsfondse, maar die kwalifikasie daarvan hang af daarvan dat dit in ten minste tien state op die stembrief was, maar dit was nog onduidelik of National Unity werklik die geld kon verkry, of dat dit Anderson self moes wees .
Anderson was aanvanklik daarteen gekant om te hardloop, in die hoop dat 'n ander noemenswaardige politikus die party na die verkiesing van 1984 sou neem, en was bang dat sy eie kandidatuur daartoe sou lei dat die party 'persoonlikheidskultus' genoem word. Geen kandidaat het egter na vore getree nie, wat veroorsaak het dat Anderson die genomineerde in wag word. Terwyl Anderson in die 1980 -verkiesing gelyke steun van die Republikeine en Demokrate gevind het, het die oorgrote meerderheid van die eersgenoemde sedertdien teruggekeer, wat daartoe gelei het dat die nuwe party hoofsaaklik gesteun word deur diegene wat normaalweg demokraties sou stem, wat volgens hom gevrees sou word. 'n bederfkandidaat. In die lig hiervan, het Anderson, benewens die probleme om in die geteikende state te gaan stem (Utah en Kentucky was die enigste twee, nie een van die twee wat hy van plan was om 'n prominente veldtog in te neem nie), uiteindelik geweier om te hardloop. Later sou hy die Demokratiese genomineerde, Walter Mondale, onderskryf.
Anderson het gehoop dat die party sou aanhou groei en later in 1988 'n kandidaat sou aanbied (wat hy verklaar het dat hy nie hy sou wees nie), maar dit het gesneuwel en uiteindelik ontbind.
Benoeming van die Libertarian Party Redigeer
, Partyvoorsitter van Kalifornië, radio -gasheer uit Florida(onttrek - 26 Augustus 1983), 1972 vise -president genomineerde uit Oregon(wou nie deelneem nie) , ontleder van buitelandse beleid, akademikus en skrywer van Washington, DC, navorsingswetenskaplike van Texas
Burns was die aanvanklike voorloper vir die benoeming, maar het hom teruggetrek en gesê dat die party nie 'n veldtog behoorlik sou kon finansier nie. Die oorblywende kandidate was Bergland Ravenal, wat in die departement van verdediging onder Robert McNamara en Clark Clifford en Ruwart gewerk het. Bergland het die presidensiële benoeming oor Ravenal skaars gewen. Sy hardloopmaat was James A. Lewis. Die kaartjie verskyn op 39 staatsstemme.
Burgerparty nominasie Wysig
Sonia Johnson het in die presidentsverkiesing van 1984 deelgeneem as die presidensiële kandidaat van die Citizens Party, Pennsylvania's Consumer Party en California's Peace and Freedom Party.Johnson het 72 161 stemme (0,1%) gekry en vyfde geëindig. Haar lopende maat vir die Citizens Party was Richard Walton en vir die Peace and Freedom Party Emma Wong Mar. Een van haar veldtogbestuurders, Mark Dunlea, het later 'n roman geskryf oor 'n eerste vroulike president, Mevrou die president.
Nominasie van die Kommunistiese Party Redigeer
Die Kommunistiese Party VSA bestuur Gus Hall vir president en Angela Davis as vise -president.
Mondale het 'n liberale veldtog gevoer, wat 'n kernvriesing en die gelyke regte -wysiging (ERA) ondersteun. Hy het gepraat oor wat hy as onregverdig beskou in die ekonomiese beleid van Reagan en die noodsaaklikheid om die federale begrotingstekorte te verminder.
Terwyl Ferraro se keuse gewild was onder Demokratiese aktiviste, het peilings onmiddellik na die aankondiging getoon dat slegs 22% van die vroue tevrede was met haar keuse, teenoor 18% wat saamgestem het dat dit 'n slegte idee was. 60% van alle kiesers meen dat druk van vrouegroepe tot Mondale se besluit gelei het, teenoor 22% wat meen dat hy die beste beskikbare kandidaat gekies het.  Sommige lede van die hiërargie van die Rooms-Katolieke Kerk het die Katolieke Ferraro gekritiseer omdat hy 'n keuse was oor aborsie. Ferraro, wat reeds 'n opwaartse stryd met kiesers gevoer het, het ook te kampe gehad met 'n rits bewerings, middel van die veldtog, gerig op haar man, John Zaccaro. Hierdie bewerings sluit in die moontlike betrokkenheid van Zaccaro in die verlede by georganiseerde misdaad, verspreiding van pornografie en oortredings van veldtogbydraes. Ferraro het op hierdie bewerings teen haar man gereageer deur haar gesinsbelastingopgawes op 21 Augustus 1984 aan die media bekend te maak. Die skade aan die veldtog is egter reeds aangerig. 
Tydens 'n veldtogstop in Hammonton, New Jersey, het Reagan gesê: "Amerika se toekoms rus in duisend drome in jou harte. Dit berus in die boodskap van hoop in liedjies van 'n man wat soveel jong Amerikaners bewonder, Bruce Springsteen van New Jersey." Die Reagan-veldtog gebruik kortliks "Born in the USA", 'n liedjie wat die behandeling van veterane in die Viëtnam-oorlog (wat volgens hulle verkeerdelik sonder anti-oorlogsinhoud en 'n baie jingoïstiese patriotiese rockliedjie was) kritiseer, as 'n veldtog sonder toestemming, totdat Springsteen, 'n lewenslange demokraat, daarop aangedring het dat hulle ophou.  Die Reagan -veldtog was baie vaardig in die vervaardiging van effektiewe televisie -advertensies. Twee van die meer onvergeetlike advertensies wat dit geproduseer het, was algemeen bekend as "Bear in the woods" en "Morning in America".
Reagan was die oudste president wat tot op daardie stadium (op 73) gedien het en daar was vrae oor sy vermoë om die uitmergelende eise van die presidentskap te verduur, veral nadat Reagan swak vertoon het tydens sy eerste debat met Mondale op 7 Oktober. om te begin kerk toe gaan "hier in Washington", hoewel die debat in Louisville, Kentucky, na militêre uniforms as "klerekas" verwys het, en toegegee het dat hy "verward" was, onder andere foute.  In die volgende debat op 21 Oktober, reageer Reagan egter op 'n vraag oor sy ouderdom: "Ek sal nie ouderdom 'n kwessie van hierdie veldtog maak nie. Ek gaan nie vir politieke doeleindes die teenstander se jeug en onervarenheid. " Mondale het self gelag vir die grap,  en later erken dat Reagan die ouderdomskwessie effektief geneutraliseer het:
As TV die waarheid kan vertel, soos jy sê, kan jy sien dat ek glimlag. Maar ek dink as jy naby kom, sal jy 'n paar trane sien kom, want ek het geweet dat hy my daarheen gebring het. Dit was regtig die einde van my veldtog daardie aand, dink ek. [Ek het aan my vrou gesê] die veldtog was verby, en dit was. 
Daar was twee presidensiële debatte en een vise -presidensiële debat tydens die algemene verkiesing van 1984. 
Reagan is herverkies tydens die verkiesing van 6 November in 'n groot en groot stemming onder die verkiesing en het 49 state gewen teen die tyd dat die stembriewe op die verkiesingsaand om 23:34 in Iowa getel het. Hy het 'n rekord van 525 kiesstemme in totaal (van 538 moontlik) gewen, en het 58.8% van die gewilde stemme gekry ondanks Ferraro se keuse, 55% van die vroue wat gestem het, het dit vir Reagan gedoen  en sy 54 tot 61% van die Katolieke stemme was die hoogste vir 'n Republikeinse kandidaat in die geskiedenis.  Mondale se 13 stemkollege -stemme (uit sy tuisstaat Minnesota - wat hy met 0,18%gewen het - en die District of Columbia) was die laagste totaal van enige groot presidentskandidaat sedert Alf Landon se verlies in 1936 teen Franklin D. Roosevelt. Mondale se nederlaag was ook die ergste vir enige kandidaat van die Demokratiese Party in die Amerikaanse geskiedenis in die kieskollege (en sy 13 kiesstemme die minste wat 'n demokraat gewen het sedert Stephen A. Douglas 12 geëis het tydens die verkiesing van 1860, toe die demokratiese stem verdeeld was), alhoewel ander, insluitend Alton B. Parker, James M. Cox, John W. Davis en George S. McGovern, slegter gevaar het in die algemene stemming.
Psepholoë skryf 'n faktor van die Republikeinse oorwinning toe aan "Reagan Democrats", miljoene Demokrate wat vir Reagan gestem het, soos in 1980. Hulle beskryf sulke Reagan -demokrate as suidelike blankes en noordelike bloukraagwerkers wat vir Reagan gestem het omdat hulle hom toegeskryf het aan die ekonomiese herstel, beskou Reagan as sterk oor nasionale veiligheidskwessies, en beskou die Demokrate as ondersteuning van die armes en minderhede ten koste van die middelklas. Die Demokratiese Nasionale Komitee het na die verkiesing 'n studie laat doen wat tot hierdie gevolgtrekkings gekom het, maar het alle kopieë van die finale verslag vernietig, uit vrees dat dit die belangrikste kiesers van die party sou beledig.  Reagan het ook baat gevind by 'n byna totale ineenstorting in die stem van derde partye, wat gedaal het tot slegs 0,67% van die algemene stemme, die laagste vlak sedert 1964. Ten spyte van John B. Anderson se goedkeuring van Mondale, was die meerderheid van die mense wat in 1980 vir Anderson gestem het, het in 1984 in Reagan gestem, net soos die meerderheid van diegene wat in 1980 vir Ed Clark gestem het.
Toe Reagan in Desember 1984 gevra word wat hy vir Kersfees wil hê, skerts hy: 'Wel, Minnesota sou lekker gewees het'.  Reagan het Minnesota verloor in beide hierdie verkiesing en in 1980, wat dit die enigste staat was wat hy in geen van die verkiesings kon wen nie, en maak hom ook die eerste president van twee termyne wat Minnesota sedert Woodrow Wilson nie dra nie. Dieselfde prestasie sou later gedupliseer word deur mede -Republikeinse presidentskandidaat George W. Bush, wat beide die presidentsverkiesings in 2000 en 2004 in die Verenigde State gewen het sonder om Minnesota te wen. Dit is die laaste verkiesing waar die Republikeinse kandidaat een van die volgende behaal het: wen elke staat in die noordoostelike en pasifiese streke van die Verenigde State, wen ten minste een graafskap in elke staat en wen een van die volgende state: Hawaii, Massachusetts, New York , Oregon, Rhode Island en Washington. 
Dit was ook die laaste verkiesing waar die Republikeinse genomineerde Wisconsin tot 2016 gewen het, Iowa tot 2004, West Virginia tot 2000, die laaste verkiesing waarin die wenkandidaat met 'n tweesyfersyfer in die persentasie van die gewilde stemme gewen het, en die laaste verkiesing waar die wenkandidaat met 'n agt-syfer-marge in totale populêre stemme (10 miljoen of meer) gewen het.  Ten slotte, ten spyte van sy noue verlies in Minnesota, het Reagan steeds in vyf uit sy agt kongresdistrikte gewen (daarenteen het Nixon slegs een distrik in Massachusetts twaalf jaar tevore gedra), wat Reagan die enigste Amerikaanse presidentskandidaat in die geskiedenis gemaak het om te wen die gewilde stem in die meerderheid kongresdistrikte in elke staat. In skrille kontras het Mondale die eerste Amerikaanse presidentskandidaat van die groot party geword sedert die begin van die gewilde presidensiële verkiesings om nie 'n meerderheid van die algemene stemme in 'n enkele staat te wen nie (nie Stephen A. Douglas in 1860 nie, en William H. Taft in 1912, verkiesings wat albei bemoeilik is deur sterk optredes van derde partye, plus die Demokratiese stem wat in 1860 tussen Douglas en John C. Breckinridge verdeel is), met slegs 49,7% van die stemme in Minnesota.
Ronald Wilson Reagan (posbekleër) Republikein Kalifornië 54,455,472 58.77% 525 George Herbert Walker Bush Texas 525
Walter Frederick Mondale Demokraties Minnesota 37,577,352 40.56% 13 Geraldine Anne Ferraro New York 13
David Bergland Libertêr Kalifornië 228,111 0.25% 0 Jim Lewis Connecticut 0
Lyndon LaRouche Onafhanklik Virginia 78,809 0.09% 0 Billy Davis Mississippi 0
Sonia Johnson Burgers Idaho 72,161 0.08% 0 Richard Walton Rhode eiland 0
Bob Richards Populisties Texas 66,324 0.07% 0 Maureen Salaman Kalifornië 0
Dennis L. Serrette Nuwe Alliansie New Jersey 46,853 0.05% 0 Nancy Ross New York 0
Gus Hall Kommunisties New York 36,386 0.04% 0 Angela Davis Kalifornië 0
Melvin T. Mason Sosialistiese werkers Kalifornië 24,699 0.03% 0 Matilde Zimmermann New York 0
Larry Holmes Werkerswêreld New York 17,985 0.02% 0 Gloria La Riva Kalifornië 0
Ander 49,181 0.05% — Ander —
Bron vir die gewilde stemming: 
Bron vir die verkiesingsstem: 
Resultate per staat Bewerk
State/distrikte gewen deur Reagan/Bush
State/distrikte gewen deur Mondale/Ferraro
† Groot resultate (Maine het die Congressional District Method gebruik)
Kalifornië 47 5,467,009 57.51 47 3,922,519 41.27 – 49,951 0.53 – 1,544,490 16.25 9,505,423 CA
Georgië 12 1,068,722 60.17 12 706,628 39.79 – 151 0.01 – 362,094 20.39 1,776,093 GA
Maine 2 336,500 60.83 2 214,515 38.78 – – – – 121,985 22.05 553,144 EK
Noord-Carolina 13 1,346,481 61.90 13 824,287 37.89 – 3,794 0.17 – 522,194 24.00 2,175,361 NC
Noord -Dakota 3 200,336 64.84 3 104,429 33.80 – 703 0.23 – 95,907 31.04 308,971 ND
Oregon 7 685,700 55.91 7 536,479 43.74 – – – – 149,221 12.17 1,226,527 OF
Rhode eiland 4 212,080 51.66 4 197,106 48.02 – 277 0.07 – 14,974 3.65 410,492 RI
Suid Carolina 8 615,539 63.55 8 344,470 35.57 – 4,360 0.45 – 271,069 27.99 968,540 SC
Suid -Dakota 3 200,267 63.00 3 116,113 36.53 – – – – 84,154 26.47 317,867 SD
Wes -Virginia 6 405,483 55.11 6 328,125 44.60 – – – – 77,358 10.51 735,742 W V
Maine het toegelaat dat sy kiesstemme tussen kandidate verdeel word. Twee wielerstemme is toegeken aan die wenner van die staatswye wedloop en een verkiesingsstem aan die wenner van elke kongresdistrik. Reagan het al vier stemme gekry.
Sluit state Edit
Oorwinningsmarge minder as 1% (10 verkiesingsstemme):
Oorwinningsmarge meer as 1%, maar minder as 5% (17 verkiesingsstemme):  
Oorwinningsmarge meer as 5%, maar minder as 10% (90 verkiesingsstemme):  
Copyright © salvadoryoscar.com | Waarom het Ronald Reagan nie in 1976 Republikeinse kandidaat geword vir die president van die VSA nie?...