28 mei 2015 10:15 | Externe partij | 0
Dit artikel is afkomstig van Computable.nl (https://www.computable.nl/artikel/5270598). © Jaarbeurs IT Media. Demokratiese presidentskandidaat sen. Elizabeth Warren praat tydens 'n partytjie in die veldtog op Julie 27, 2019, in Bow, NH AP Foto / Elise Amendola
As dit 'n lang tyd lyk om die kandidate na te dink, is dit so.
In vergelyking, Kanadese verkiesingsveldtogte is gemiddeld net 50 dae. In Frankryk het kandidate net twee weke om te veldtog, terwyl die Japannese wetgewing veldtogte beperk tot 'n skamele 12 dae.
Hierdie lande gee almal meer mag as wat die VSA aan die wetgewende tak doen, wat die beperkte aandag aan die keuse van die uitvoerende hoof moontlik verklaar.
Maar Mexiko - wat net soos die VSA 'n presidensiële stelsel - laat slegs 90 dae toe vir sy presidensiële veldtogte, met 'n "voorseisoen van 60-dae", die ekwivalent van ons benoemingsveldtog.
Dus, in alle opsigte, het die VSA buitengewoon lang verkiesings - en hulle hou net langer aan. As politieke wetenskaplike wat in Iowa woonEk is deeglik bewus van hoe lank die moderne Amerikaanse presidensiële veldtog geword het.
Dit was nie altyd op hierdie manier.
Die oënskynlik eindelose presidensiële veldtog is 'n moderne verskynsel. Dit het ontstaan ​​uit 'n wye frustrasie met die beheer wat nasionale partye gebruik het oor die keuring van kandidate. Maar veranderinge aan verkiesingsprosedures, saam met media dekking wat die verkiesing as 'n perderesies begin uitbeeld het, het ook tot die neiging bygedra.
Botsende mag van party-elite
In die grootste deel van die Amerikaanse geskiedenis het party-elite bepaal wie die beste geskik sou wees om aan die algemene verkiesing deel te neem. Dit was 'n proses wat min tyd geneem het en feitlik geen openbare veldtog deur kandidate geverg het nie.
Maar begin in die vroeë 20th eeu, populiste en progressiewe mense geveg vir groter openbare beheer oor die keuse van hul party se kandidate. Hulle het die moderne presidensiële primêr voorgestel en voorgestaan ​​vir 'n meer inklusiewe keuringsproses van afgevaardigdes. Terwyl kandidate ondersteuning van 'n groter verskeidenheid mense gesoek het, het hulle moderne veldtogtaktieke soos advertensies begin gebruik.
Nietemin, om die genomineerde te word, het nie 'n uitgerekte veldtog nodig gehad nie.
Oorweeg 1952, wanneer Dwight Eisenhower het hy net 10 maande voor die algemene verkiesing in die openbaar aangekondig dat hy bereid was om as president te verkies. Selfs toe het hy in Junie oorsee as NAVO-bevelvoerder gebly, toe hy voltyds bedank het.
President Harry S. Truman wys op Adlai E. Stevenson, terwyl hy hom voorstel tydens die 1952-demokratiese konferensie in Chicago. AP Foto
Ondanks die aanmoediging van president Truman aan die Demokratiese kant, Adlai Stevenson herhaaldelik die pogings om hom op te stel vir die benoeming verwerp tot sy verwelkomingsrede op die nasionale konvensie in Julie 1952 - enkele maande voor die algemene verkiesing. Sy toespraak het die afgevaardigdes so opgewonde gemaak dat hulle sy naam aan die gang gesit het, en hy het die genomineerde geword.
En selfs in 1960 John F. Kennedy in slegs 10 van die party se 16-premiere op die stembrief verskyn het, kon hy steeds sy oorwinning in die sterk Protestantse Wes-Virginië gebruik om die partyleiers te oortuig dat hy ondanks sy Katolisisme steun kon trek.
'N Skuif na primêr
Die omstrede 1968 Demokratiese konvensie in Chicago het dit egter tot 'n reeks hervormings gelei.
Die konvensie het jong anti-oorlogse aktiviste ondersteun wat Eugene McCarthy ondersteun teen ouer ondersteuners van die vise-president Hubert Humphrey. Duisende betogers het in die strate oproerig gemaak toe Humphrey benoem is. Dit het diep verdeeldheid in die party geopenbaar, met baie lede wat daarvan oortuig is dat party-elite teen hul wense opgetree het.
Die gevolglike veranderinge aan die benoemingsproses - genoem die McGovern-Fraser-hervormings - is eksplisiet ontwerp om party-kiesers van rang-en-lêer te laat deelneem aan die benoeming van 'n presidentskandidaat.
Toenemend verskuif aan openbare primêre faktore eerder as partykoukussings. In 'n partytjie koukusstelsel - soos die wat in Iowa gebruik word - vergader kiesers op 'n bepaalde tyd en plek om kandidate en kwessies persoonlik te bespreek. Deur die ontwerp is 'n koukus geneig om aktiviste te lok wat diep betrokke is by partypolitiek.
primêredaarenteen word deur die staatsregering gelei en vereis slegs dat 'n kieser vir 'n paar oomblikke opdaag om hul stemming te lewer.
As politieke wetenskaplike Elaine Kamarck het opgemerk, in 1968 het slegs 15-state primêre registers gehad; deur 1980 het 37 state primêre regerings gehou. Vir die 2020-verkiesing, slegs Iowa en Nevada het bevestig dat hulle koukusse sal hou.
Die groeiende aantal primêre reëls beteken dat kandidate aangemoedig word om enige instrument tot hul beskikking te gebruik om soveel moontlik kiesers te bereik. Kandidate het meer ondernemend geraak, naamherkenning en media-aandag het belangriker geword, en veldtogte word meer kundig - en duur.
Dit was die begin van wat politieke wetenskaplikes die “kandidaatgesentreerde veldtog. "
Die vroeë voël kry die wurm
In 1974, net toe hy sy termyn as goewerneur van Georgië afgesluit het 2% van die kiesers het die naam van die Demokraat Jimmy Carter erken. Hy het feitlik geen geld gehad nie.
Maar Carter het teoretiseer dat hy momentum kon opbou deur homself te bewys in state wat vroeë primêre en koukusse gehou het. Dus op 12, 1974 - 691 dae voor die algemene verkiesing - Carter het sy presidensiële veldtog aangekondig. In die loop van 1975 het hy 'n groot deel van sy tyd in Iowa deurgebring, met kiesers gepraat en 'n veldtogoperasie in die staat opgebou.
Jimmy Carter praat met 'n skare ondersteuners op 'n plaas in Des Moines, Iowa. AP Foto
Teen Oktober 1975, Die New York Times betoog sy gewildheid in Iowaen wys op sy lustige styl, landboukundige wortels en politieke bekwaamheid. Carter het tweede gekom in die koukus - 'onverbode' gewen - maar hy het meer stemme gelewer as enige ander kandidaat. Sy veldtog is wyd aanvaar as die wegholoorwinnaar, wat sy prominensie, naamherkenning en fondsinsameling verhoog het.
Carter sou die nominasie en die verkiesing wen.
Sy suksesvolle veldtog het geword die dinge van politieke legende. Generasies van politieke kandidate en organiseerders het sedertdien die vroeë begin aangeneem in die hoop dat 'n beter vertoning in Iowa of New Hampshire beter as verwag sou word om hulle na die Withuis te dryf.
Ander state smag na die kollig
Soos kandidate probeer het herhaal Carter se sukses, het ander lande probeer om sommige van Iowa se politieke prominensie te steel deur hul kompetisies vroeër en vroeër in die benoemingsproses te stoot, 'n neiging genaamd “front loading. "
In 1976, toe Jimmy Carter hardloop, net 10% van die nasionale kongresafgevaardigdes is teen Maart 2 gekies. Teen 2008 is 70% van die afgevaardigdes teen Maart 2 gekies.
Toe staatspremiêre en koukusse in die kalender versprei is, kon kandidate in een staat meeding, dan hul veldtogoperasie na die volgende staat skuif, geld insamel en tyd spandeer om die aktiviste, kwessies en kiesers te leer ken voor die volgende primêre of koukus. . Daarenteen vereis 'n voorlaaide stelsel dat kandidate terselfdertyd 'n veldtog in tientalle state moet voer.
Om in soveel lande gelyktydig mededingend te wees, maak veldtogte staat op uitgebreide betaal en verdien media-blootstelling en 'n robuuste veldtogpersoneel, wat almal aansienlike naamherkenning en veldtogkontant benodig voor die Iowa-koukus en die New Hampshire-hoofstad.
Ironies genoeg het die partye hierdie tendense in 2016 en 2020 vererger deur die aantal donateurs en openbare meningspeilings te gebruik om te bepaal wie in aanmerking kom vir vroeë debatte. Byvoorbeeld, om 'n plek op die verhoog van die eerste Demokratiese debat in Junie te verdien, moes kandidate minstens 65,000 donateurs of 1% -steun in die nasionale peilings bymekaarmaak.
So dit is hoe ons vandag is.
'N Eeu gelede het Warren Harding dae voor die 321-verkiesing sy suksesvolle kandidatuur 1920 aangekondig.
In hierdie siklus het die Maryland-kongreslid John Delaney aangekondig dat sy Withuis 'n rekord-nommer van 1,194 dae voor die verkiesing aanbied.
Rachel Caufield, professor in politieke wetenskap, Drake Universiteit