James Watt was van nederige afkoms, gebore in Greenock, Skotland op 19 Januarie 1736. Greenock was toe 'n klein Skotse vissersdorp wat 'n besige dorp geword het met 'n vloot stoomskepe gedurende Watt se leeftyd. Sy oupa, Thomas Watt, was 'n bekende wiskundige en plaaslike skoolmeester. Sy pa was 'n prominente burger van Greenock en was verskeie keer hoofdros en tesourier van die dorp.
Sy Meganiese Gees
James Watt was intelligent, maar weens swak gesondheid kon hy nie gereeld skool bywoon nie. Sy vroeë opvoeding is deur sy ouers gegee. Bykomstighede van sy pa se timmermanbank voorsien Watt's met handvaardigheid en vertroudheid met hul gebruik het die seun 'n vroeë opleiding gegee in die basiese beginsels van ingenieurswese en gereedskap.
Arago, die vooraanstaande Franse filosoof, wat een van die vroegste en mees interessante biografieë van James Watt geskryf het, vertel anekdotes oor die meganiese gebuig van die seun se gedagtes. Op die ouderdom van ses jaar het James Watt homself beoefen deur meetkundige probleme op te los, en deur sy ma se tee ketel te eksperimenteer, sy vroegste ondersoek na die aard van stoom.
Toe James Watt uiteindelik na die dorpskool gestuur is, het sy swak gesondheid verhoed dat hy vinnige vordering gemaak het; en dit was eers dertien of veertien jaar dat hy begin wys het dat hy in sy klas die leiding kon neem en sy vermoëns, veral in wiskunde, kon uitstal.
Sy vrye tyd was spandeer met sy potlood, snywerk, en werk by die gereedskapbank met hout en metaal. Hy het baie ingenieuze stukke meganisme en 'n paar pragtige modelle gemaak. Hy wou graag nautiese instrumente herstel. Onder ander stukke apparaat wat deur die seun gemaak is, was 'n baie fyn vatorgaan.
In die jeug was James Watt 'n ywerige leser en het iets gevind om hom te interesseer in elke boek wat in sy hande gekom het.
Op die ouderdom van agtien is James Watt na Glasgow gestuur om by sy ma se familie te bly, en die handel van 'n wiskundige instrumentmaker te leer. James Watt het die kennis van die werktuigkundige wat hy geleer het, gou uitgelok. 'N Vriend en professor aan die Universiteit van Glasgow, dokter Dick, het hom aangeraai om na Londen te gaan. James Watt het in Junie van 1755 verhuis en werk saam met John Morgan, in Cornhill, vir twintig guineas per week. Na 'n jaar was hy verplig om ernstig siek te wees om terug te keer.
James Watt het in 1756 na Glasgow teruggekeer. Maar omdat hy nie sy vakleerlingskap voltooi het nie, was hy deur die gilde of vakbonde verbied om 'n winkel in Glasgow oop te maak. Dokter Dick het hom gehelp en hom in diens gestel om apparaat by die Universiteit te herstel. Hy bly tot 1760 daar toe hy toegelaat word om 'n meganiese winkel in die stad oop te maak. Hy het kortliks as siviele ingenieur gewerk, maar hy het meganika verkies. James Watt het baie van sy vrye tyd spandeer om musiekinstrumente te maak, met die uitvind van verbeterings in die bou van organe.
Die Newcomen Stoom Engine
Hy het sy bande met die Universiteit van Glasgow gehou en dit het gelei tot sy bekendstelling in die Newcomen-stoommotor in 1763.
'N Model is deur die Universiteit besit en aan James Watt vir herstelwerk gegee.
Dokter Robison, 'n student aan die Universiteit, was vriende met James Watt en het om sy winkel gehang. Dit was Robison wat James Watt vir 1759 in die konsep van stoom enjins bekendgestel het en het voorgestel dat hulle gebruik kan word vir die voortstuwing van waens. James Watt het miniatuurmodelle gebou met tinstoomcilinders en suiers wat aan 'n ratstelsel gekoppel is aan rywiele. Hy het egter sy vroeë navorsing oor stoom enjins verlaat. Nadat hy die Newcomen-stoom-enjin vyf en twintig jaar later ondersoek het, het Watts sy belangstelling vernuwe en die geskiedenis van die stoom-enjin begin studeer en eksperimentele ondersoek na die eienskappe van stoom uitgevoer.
In sy eie eksperimente gebruik hy aanvanklik aptekersproewe en holle kane vir stoomreservoirs en pype, en later 'n Papin-verter en 'n algemene spuit.
Laasgenoemde kombinasie het 'n nie-kondenserende enjin gemaak, waarin hy stoom gebruik het teen 'n druk van 15 pond per vierkante duim. Die klep is met die hand gewerk, en James Watt het gesien dat 'n outomatiese klep rat nodig was om 'n werkmasjien te maak. Hierdie eksperiment het egter tot geen praktiese resultaat gelei nie. Watt het uiteindelik die Newcomen-model gekry, nadat dit in goeie werkende toestand was, met eksperimente begin.
Die Newcomen stoom enjin model het 'n ketel wat op skaal gemaak is en nie in staat was om genoeg stoom te verskaf om 'n enjin te dryf nie. Dit was omtrent nege duim in deursnee; die stoom silinder was twee duim in deursnee en het 'n ses duim suier beroerte.
James Watt het 'n nuwe ketel gemaak vir die eksperimentele ondersoek waaroor hy gaan binnegaan wat die hoeveelheid water verdamp en die stoom kon kondenseer by elke beroerte van die enjin.
Herontdekking van Latente Hitte
Hy het gou ontdek dat dit 'n baie klein hoeveelheid stoom nodig gehad het om 'n baie groot hoeveelheid water te hitte en het dadelik begin om die relatiewe gewigte van stoom en water in die stoomsilinder vas te stel wanneer kondensasie plaasgevind het by die onderaanval van die enjin . James Watt het onafhanklik bewys van die bestaan ​​van "latente hitte", die ontdekking van 'n ander wetenskaplike, Doctor Black. Watt het met sy navorsing na Black gegaan, wat sy kennis met Watt gedeel het. Watt het bevind dat sy kondenserende stoom teen die kookpunt ses keer die gewig van water wat gebruik word vir die vervaardiging van kondensasie, verhit.
Watt se Afsonderlike Condenser
Om te besef dat stoom, gewig gewig 'n baie groter absorberende en hittereservoir as water was, het Watt gesien hoe belangrik dit is om dit te spaar om dit te bespaar as wat voorheen gepoog is. Aanvanklik het hy in die ketel gekonfronteer en boere met hout "skulpe" gemaak om verliese deur geleiding en straling te voorkom, en gebruik 'n groter aantal vullings om meer warmte van die oondgasse te absorbeer. Hy het ook sy stoompype met nie-geleidende materiale bedek en het elke voorsorgmaatreël geneem om die volledige gebruik van die hitte van verbranding te verseker. Hy het gou ontdek dat die groot bron van verlies gevind moes word in defekte wat hy opgemerk het in die aksie van die stoom in die silinder. Hy het gou afgesluit dat die bronne van hitteverlies in die Newcomen-enjin wat in 'n klein model baie oordrewe sou wees, was:
Eerstens, die dissipasie van hitte deur die silinder self, wat van koper was, en was beide 'n goeie geleier en 'n goeie radiator.
Tweedens, die hitteverlies as gevolg van die noodsaaklikheid om die silinder by elke beroerte af te koel, in die vervaardiging van die vakuum.
Derdens, die kragverlies as gevolg van die druk van damp onder die suier, wat die gevolg was van die onvolmaakte kondensasiemetode.
James Watt het eers 'n silinder gemaak van nie-geleidende materiaal wat in olie gesuig is, en dan gebak en die stoom ekonomie verhoog. Hy het toe 'n reeks baie akkurate eksperimente gedoen op die temperatuur en druk van stoom op sulke punte op die skaal soos wat hy maklik kon bereik, en 'n kromme met sy resultate opbou, die absesse wat temperature voorstel en die druk wat deur die ordinate verteenwoordig word, hy het die kromme agteruit gehardloop totdat hy noukeurige temperatuurmetodes van minder as 212 ° behaal het, en druk minder as atmosferies.
Watt het dus bevind dat, met die hoeveelheid inspuitwater wat in die Newcomen-enjin gebruik word, die temperatuur van die binneland, soos wat hy gevind het, tot 140 ° tot 175 ° Fahrenheit sou wees, sou daar 'n aansienlike terugdruk wees.
Deur sy navorsing voort te sit, het hy die hoeveelheid stoom wat by elke beroerte gebruik is, gemeet en vergelyk met die hoeveelheid wat net die silinder sou vul. Hy het bevind dat minstens drie-vierde nodig was. Die hoeveelheid koue water wat nodig is om die kondensasie van 'n gegewe massa stoom te produseer, is vervolgens bepaal; en hy het gevind dat een pond stoom genoeg hitte bevat om sowat ses pond koue water, soos gebruik vir kondensasie, van die temperatuur van 62 ° tot die kookpunt te verkry. James Watt was verplig om by elke strook van die Newcomen-enjin vier keer soveel inspuitwater te gebruik as die hoeveelheid wat gebruik word om 'n silinder vol stoom te kondenseer. Dit bevestig sy vorige gevolgtrekking dat driekwart van die hitte wat aan die enjin verskaf is, vermors is.
Wat Sy Ondersoek Bepaal
James Watt se navorsing het die volgende feite bepaal:
Die vermoë om hitte van yster, koper, en van sommige soorte hout, in vergelyking met water.
Die grootste deel van die stoom vergelyk met dié van water.
Die hoeveelheid water verdamp in 'n sekere ketel deur 'n pond steenkool.
Die elastisiteit van stoom by verskillende temperature groter as dié van kookwater, en 'n benadering tot die wet wat dit by ander temperature volg.
Hoeveel water in die vorm van stoom is elke strook benodig deur 'n klein Newcomen-enjin, met 'n houtsilinder met 'n diameter van 6 duim en 'n 12 duim beroerte.
Die hoeveelheid koue water wat nodig is in elke stroke om die stoom in die silinder te kondenseer, om dit 'n werkende krag van ongeveer 7 pond op die vierkante duim te gee.
Na sy wetenskaplike ondersoeke het James Watt gewerk aan die verbetering van die stoom enjin met 'n intelligente begrip van sy bestaande gebreke, en met kennis van hul oorsaak. Watt het gou gesien dat om die verliese in die werk van die stoom in die stoomcilinder te verminder, dit nodig wees om 'n manier te vind om die silinder altyd so warm te hou soos die stoom wat dit ingevoer het.
Watt se geskrifte
Volgens James Watt: "Ek het op 'n fyn Sabbatmiddag gegaan om te gaan stap. Ek het by die hek by die hek aan die voet van Charlottestraat ingekom en die ou washuis geslaag. Ek het destyds aan die enjin gedink , en het so ver as die kudde se huis gegaan toe die idee in my gedagtes gekom het dat, soos stoom 'n elastiese liggaam was, dit in 'n vakuum sou storm, en as daar 'n kommunikasie tussen die silinder en 'n uitgeputte vaartuig gemaak word, is dit sou dit binnedring en moontlik daar kon kondenseer sonder om die silinder af te koel. Toe het ek gesien dat ek van die verkorte stoom en inspuitwater ontslae moet raak as ek 'n vliegtuig gebruik, soos in Newcomen se enjin. Daar was twee maniere om dit te doen: Eerstens kan die water deur 'n aflopende pyp afloop, as 'n buitestraling op die diepte van 35 of 36 voet kon wees, en enige lug kan deur 'n klein pomp onttrek word. Die tweede was om die pomp groot genoeg te maak. om water en lug te onttrek. Ek het nie verder gegaan as die gholfhuis toe die hele ding arran was nie gedoop in my gedagtes. "
Met verwysing na hierdie uitvinding, het James Watt gesê: "As dit ontleed word, sal die uitvinding nie so groot lyk soos dit blyk te wees nie. In die toestand waarin ek die stoom-enjin gevind het, was dit nie 'n goeie moeite om te sien dat die hoeveelheid Die brandstof wat nodig is om dit te laat werk, sal sy uitgebreide nut vir altyd verhoed. Die volgende stap in my vordering was ewe maklik om navraag te doen oor die oorsaak van die groot verbruik van brandstof. Dit is ook maklik voorgestel, naamlik die verspilling van brandstof wat nodig was om die hele silinder-, suier- en aangrensende dele van die koue water na die hitte van stoom te bring, nie minder nie as 15 tot 20 keer in 'n minuut. "
James Watt het sy heel belangrike afsonderlike kondensor uitgevind. Hy het voortgegaan om 'n eksperimentele toets van sy nuwe uitvinding te maak, met behulp van sy stoomcilinder en 'n groot koper se spuit, 14-duim deursnee en 10 duim lank. Aan elke kant was 'n pyp wat stoom van die ketel gelei het, en toegerus met 'n haan om as stoomklep op te tree. 'N Pyp het ook van die bokant van die silinder tot by die kondensator gelei, die spuit is omgekeer en die suierstang vir gemak afwaarts. Die kondensator is gemaak van twee pype van dun blikplaat, 10 of 12 duim lank, en ongeveer een sesde van 'n duim in deursnee, vertikaal staan ​​en met 'n aansluiting bo-aan 'n horisontale pyp van groter grootte en toegerus met 'n "snifklep." Nog 'n vertikale pyp, ongeveer 'n duim in deursnee, was aan die kondensator gekoppel, en Watt was met 'n suier toegerus om dit as 'n "lugpomp" te gebruik.
Die hele ding was in 'n bakkie koue water. Die suierstang van die klein stoomsilinder is van einde tot einde geboor om toe te laat dat die water uit die silinder verwyder word. Hierdie klein model het baie bevredigend gewerk, en die perfeksie van die vakuum was sodanig dat die masjien 'n gewig van 18 pond op die suierstang opgehang het, soos in die skets. 'N groter model is dadelik daarna gebou, en die uitslag van sy toets het die verwagtings wat deur die eerste eksperiment wakker gemaak is, ten volle bevestig.
Nadat hierdie eerste stap geneem is en so 'n radikale verbetering gemaak is, is die sukses van hierdie uitvinding gevolg deur meer. Al die gevolg van die verbetering van die ou Newcomen-enjin.
Watt bou sy eie stoom-enjin
In die uitwerking van die vorms en verhoudings van die besonderhede van die nuwe stoom-enjin, was selfs James Watt se kragtige verstand, gestoor soos dit met gelukkige gekombineerde wetenskaplike en praktiese inligting was, jare lank besig.
By die afsonderlike kondensor het hy eers die oppervlakkondensasie gepoog. maar dit het nie goed geslaag nie, hy het die vliegtuig vervang. Watt moes 'n manier vind om te verhoed dat die kondensor met water gevul word.
James Watt lei eers 'n pyp van die condensor na 'n diepte wat groter is as die hoogte van 'n kolom water wat teen die druk van die atmosfeer teenwerk kan word; Daarna het hy 'n lugpomp aangewend, wat die kondensor van die water en lug wat in die kondensor versamel het, verlig en die vakuum verminder het. Hy het daarna olie vervang en talg vir die water wat gebruik word om die suier te smeer, die stoom styf te hou en die afkoeling van die silinder te voorkom. Nog 'n oorsaak van verkoeling van die silinder en gevolglike vermorsing van krag in die operasie was die ingang van die lug wat die suier in die silinder by elke beroerte gevolg het en sy binnekant deur sy kontak afgekoel het. Die uitvinder het voorkom dat dit gebeur deur die bokant van die silinder te bedek.
Hy het nie net die top bedek nie, maar het die hele silinder omring met 'n eksterne omhulsel of 'stoombaadjie' wat die stoom van die stoomketel om die stoomcilinder laat beweeg het en op die boonste oppervlak van die suier druk.
Nadat James Watt sy groter eksperimentele enjin gebou het, het hy 'n kamer in 'n ou verlate pottebakkery gehuur. Daar het hy saam met die werktuigkundige Folm Gardiner gewerk. Watt het pas met dokter Roebuck, 'n ryk dokter, ontmoet wat saam met ander Skotse kapitaliste die beroemde Carron Iron Works gestig het. James Watt het gereeld aan Roebuck geskryf wat sy vordering beskryf.
In Augustus 1765 het hy die klein enjin probeer en Roebuck geskryf dat hy "goeie sukses" gehad het, hoewel die masjien baie onvolmaak was. Hy vertel dan aan sy korrespondent dat hy op die punt was om die groter model te maak. In Oktober 1765 het hy die groot stoom-enjin voltooi. Die enjin, toe dit klaar was vir die verhoor, was nog steeds baie onvolmaak. Dit het nogtans goeie werk vir so 'n ruwe masjien gedoen.
James Watt is nou tot armoede verminder, nadat hy aansienlike bedrae van vriende ontvang het, moes hy uiteindelik werk soek om vir sy gesin voorsiening te maak. Gedurende 'n interval van sowat twee jaar het hy homself ondersteun deur opmetings te doen en steenkoolvelde in die omgewing van Glasgow vir die landdroste ondersoek. Hy het egter nie sy uitvinding geheel en al opgee nie.
In 1767 het Roebuck Watt se aanspreeklikhede aanvaar teen die bedrag van £ 1.000 en het ingestem om meer kapitaal in ruil vir twee-derdes van Watt se patent te voorsien. 'N Ander enjin is gebou met 'n stoomkilinder van sewe of agt duim in deursnee, wat in 1768 voltooi is. Dit het goed gewerk om die vennote te versoek om 'n patent te vra en die spesifikasies en tekeninge is in 1769 voltooi en aangebied.
James Watt het ook verskeie Newcomen-enjins opgebou en opgerig, om miskien homself so deeglik vertroud te maak met die praktiese besonderhede van enjinbou. Intussen het hy ook die planne vir, en uiteindelik gebou, 'n matig groot enjin van sy eie nuwe soort voorberei. Sy stoomkilinder was 18 cm in deursnee, en die sirkel van die suier was 5 voet. Hierdie enjin is by Kinneil gebou en is in September 1769 voltooi. Dit was nie bevredigend in sy konstruksie of die operasie nie. Die kondensor was 'n oppervlakkondensor wat uit pype bestaan ​​het, soos wat in sy eerste klein model gebruik is en nie bevredigend was nie. Die stoomkuier het ernstig uitgelek, en herhaalde toetse het net gedien om sy onvolmaakthede duidelik te maak. Hy is in hierdie tyd van hulp by dr. Black en dr. Roebuck gehelp, maar hy het die risiko's waaraan hy gedink het, ernstig verlore geraak en baie moedeloos geword.
Skryf aan Dr Black, sê hy: "Van alles in die lewe is niks meer dwaas as uitvind nie, en waarskynlik is die meerderheid van uitvinders deur dieselfde ervarings tot dieselfde opinie gelei."
Ongeluide kom nooit alleen nie, en Watt word deur die grootste van alle ongelukken gedek deur die verlies van 'n getroue en liefdevolle vrou terwyl hy nog steeds nie 'n suksesvolle uitgawe van sy skemas kan sien nie. Net minder ontnugterend as dit was die verlies van die geluk van sy vaste vriend, dr. Roebuck, en die gevolglike verlies van sy hulp. Dit was omtrent die tyd in die jaar 1769 dat onderhandelinge begin het, wat gelei het tot die oordrag van die gekapitaliseerde belangstelling in Watt se enjin aan die ryk vervaardiger wie se naam, tesame met dié van Watt, daarna in die beskaafde wêreld bekend geword het, as Die stoom enjin in sy nuwe vorm is deur sy energie- en besigheidstakt in gebruik geneem.
Vennootskap Met Matthew Boulton
In 1768 ontmoet James Watt, mnr. Matthew Boulton, sy sakevennoot, tydens sy reis na Londen om sy patent te kry. Matthew Boulton wou 'n belangstelling in die patent koop. Met Roebuck se toestemming het Watt Matthew Boulton 'n derde belang gegee. Daarna het Roebuck voorgestel om Matthew Boulton, die helfte van sy eienaarskap in Watt se uitvindings, vir sowat een duisend pond oor te dra. Hierdie voorstel is in November 1769 aanvaar.
Matteus Boulton was die seun van 'n Birmingham-sanger en 'n suster en het daarin geslaag om sy pa se besigheid oor te neem. Hy het 'n groot vestiging opgebou, wat, sowel as sy eienaars, in Watt se tyd bekend was.
Watt se skatting van die waarde van Boulton se vindingrykheid en talent was goed gegrond. Boulton het homself as 'n goeie geleerde aangewys en het aansienlike kennis van die tale en die wetenskappe, veral van wiskunde, verwerf nadat hy die skool verlaat het waar hy nog in die winkel was toe hy nog 'n seun was. In die winkel het hy binnekort 'n aantal waardevolle verbeterings bekendgestel, en hy was altyd op die uitkyk vir verbeteringe wat deur ander gemaak is met die oog op hul bekendstelling in sy besigheid. Hy was 'n moderne man en het nooit mededingers toegelaat om hom in enige opsig te presteer nie, sonder die sterkste pogings om sy hoofposisie te behou. Hy het altyd daarop gemik om 'n reputasie vir goeie werk te verdien, asook om geld te verdien. Sy pa se werkswinkel was by Birmingham; maar Boulton het ná 'n tyd bevind dat sy vinnig groeiende besigheid hom sou dwing om plek te vestig vir die oprigting van 'n meer omvattende onderneming, en hy het die grond by Soho, twee myl ver van Birmingham, verseker en daar het sy nuwe fabriek, ongeveer 1762 .
Die besigheid was aanvanklik die vervaardiging van ornamentele metaalware, soos metaalknope, gespes, kettings, en ligte filigree en ingelegde werk. Die vervaardiging van goud- en silwerskrootware is spoedig bygevoeg, en hierdie tak van besigheid het geleidelik tot 'n baie uitgebreide vervaardiging van kunswerke ontwikkel. Boulton het fyn werk gekopieer waar hy dit kon vind, en het dikwels vase, beeldjies en brons van allerhande soorte van Engeland se adel geleer, en selfs van die koningin, waaruit hulle kopieë kon maak. Die vervaardiging van goedkoop horlosies, soos bekend deur die hele wêreld as 'n artikel van Amerikaanse handel, is deur Boulton begin. Hy het fyn sterrekundige en waardevolle sierklokke gemaak wat op die vasteland beter op prys gestel is as in Engeland. Die besigheid van die Soho-fabriek oor 'n paar jaar het so uitgebrei geword dat sy goedere bekend was aan elke beskaafde nasie en die groei daarvan onder die bestuur van die ondernemende, gewetensvolle en ingenieuze Boulton, meer as pas by die opbou van kapitaal ; en die eienaar het homself deur sy baie voorspoed dikwels na die versigtigste manipulasie van sy bates gery en sy krediet vrye gebruik gemaak.
Boulton het 'n merkwaardige talent gehad om waardevolle kennisse te maak en om die voordele daaruit te benut. In 1758 het hy die kennis van Benjamin Franklin gemaak, wat toe Soho besoek het; en in 1766 was hierdie onderskeie mans, wat toe onbewus was van die bestaan ​​van James Watt, ooreenstemmend, en in hulle briewe bespreek die toepaslikheid van stoomkrag vir verskeie nuttige doeleindes. Tussen die twee is 'n nuwe stoom enjin ontwerp, en 'n model is gebou deur Boulton, wat na Franklin gestuur is en deur hom in Londen uitgestal is.
Dit was in November 1774, wat Watt uiteindelik aan sy ou vennoot, dr. Roebuck, bekend gemaak het, die suksesvolle verhoor van die Kilmeil-enjin. Hy het nie met die gewone entoesiasme en oordadigheid van die uitvinder geskryf nie, want sy gereelde teleurstellings en langdurige spanning het sy lewenskragtigheid baie deeglik uitgeblus.
] Hy het eenvoudig geskryf: "Die brandweermotor wat ek uitgevind het, gaan nou, en antwoord baie beter as enige ander wat nog gemaak is, en ek verwag dat die uitvinding vir my baie voordelig sal wees."
In die konstruksie en oprigting van sy enjins het Watt steeds baie moeite gehad om kundige werkers te vind om die dele akkuraat te maak, om hulle versigtig te pas, en om hulle behoorlik op te rig wanneer hulle klaar is. En die feit dat beide Newcomen en Watt soveel probleme ondervind het, dui daarop dat selfs al die enjin vroeër ontwerp is, onwaarskynlik is dat die wêreld die stoommotor 'n sukses sou gehad het tot die tyd toe die meganika net die vaardigheid verwerf het benodig vir die konstruksie daarvan. Maar aan die ander kant is dit glad nie onwaarskynlik dat as die meganika van 'n vroeëre tydperk so vaardig en so goed opgelei was in die handleiding van hul besigheid, sou die stoommotor dalk vroeër in gebruik geneem kon word.
Die geskiedenis van die stoom enjin is van hierdie tyd 'n geskiedenis van die werk van die firma Boulton en Watt. Byna elke suksesvolle en belangrike uitvinding wat die geskiedenis van stoomkrag vir baie jare gekenmerk het, het ontstaan ​​in die vrugbare brein van James Watt.