Dit is interessant hoe ŉ storie momentum kry indien dit mense se narratief pas. Daar word nie gekyk na die volle konteks nie, maar net na die deel van die storie wat die eie vooropgestelde idees bevestig. En as baie mense op hierdie lawaaiwa klim, raak dit soos ’n wegholtrein sonder brieke.
Hierdie verskynsel is nie eie aan die VSA nie. Ons kan in eie land ekstremistegroepe en die misbruik van woorde aantoon. Dit is ook duidelik dat ‘almal’ – enige groep mense – wel verkeerd kan wees. Ons sien dit vandag en ons sien dit in ons land én in die wêreld se geskiedenis.
Tog is nie alle mense gelyk nie. Die Skrif self onderskei tussen twee groepe mense. Egter nie soos wat mense dit doen nie, bv. die ‘haves’ en die ‘have nots’, maar tussen Jood en heiden, gelowige en ongelowige, die wat ver en die wat naby is, die wat hoop het en diegene sonder hoop (Ef. 2). Hierdie onderskeid is baie meer fundamenteel as enige aardse segregasie. Maar dit is deur die bloed van Christus versoen! Deur Hom het ons oor die hele wêreld familie: geestelike familie wat eendag die Here op die nuwe aarde saam sal dien.
Natuurlik moet ŉ Christen nie hierdie sake ignoreer nie. Die kerk van Christus treur ook oor die ongeregtighede in die wêreld, maar ons treur op ŉ ander manier as die wêreld. Ons laat ons nie deur emosionele ophitsing aanvoer nie, maar laat ons lei deur die Woord van God.
Sy praat diep dinge. Die waarheid maak seer en die humaniste kry bitter seer as jy hulle op hulle foute wys.