Navorsers kan groot opnames ophoop en in mense se lewens sprinkel.
Ekologiese kortstondige assessering (EMA) behels die neem van tradisionele opnames, kap hulle in stukkies en sprinkel hulle in die lewens van deelnemers. So, opname vrae kan gevra word op 'n gepaste tyd en plek, eerder as in 'n lang onderhoud weke nadat die gebeure plaasgevind het.
EMA word gekenmerk deur vier eienskappe: (1) data versameling in werklike omgewings; (2) assesserings wat fokus op individue se huidige of baie onlangse state of gedrag; (3) assesserings wat op gebeurtenisgebaseerde, tydgebaseerde of willekeurige wyse gevorder kan word (afhangende van die navorsingsvraag); en (4) voltooiing van verskeie assesserings oor tyd (Stone and Shiffman 1994) . EMA is 'n benadering om te vra wat baie gefasiliteer word deur slimfone waarmee mense gereeld deur die dag reageer. Verder, omdat slimfone met sensors toegerus word, soos GPS en versnellingsmeters, is dit toenemend moontlik om metings gebaseer op aktiwiteit te aktiveer. Byvoorbeeld, 'n slimfoon kan geprogrammeer word om 'n opname vraag te aktiveer indien 'n respondent in 'n bepaalde omgewing gaan.
Die belofte van die EMA word mooi geïllustreer deur die verhandelingnavorsing van Naomi Sugie. Sedert die 1970's het die Verenigde State die aantal mense wat dit in die gevangenisstraf dramaties verhoog, dramaties toegeneem. Vanaf 2005 was ongeveer 500 in elke 100,000 Amerikaners in die gevangenis, 'n opskortingskoers hoër as enige ander plek in die wêreld (Wakefield and Uggen 2010) . Die toename in die aantal mense wat in die gevangenis betree het, het ook 'n oplewing in die getal ontslag gevangenis veroorsaak; ongeveer 700,000 mense gaan jaarliks ​​tronk toe (Wakefield and Uggen 2010) . Hierdie mense ondervind ernstige uitdagings om die tronk te verlaat, en ongelukkig kom daar baie terug. Om begryping te verstaan ​​en te verminder, moet sosiale wetenskaplikes en beleidmakers die ondervinding van mense verstaan ​​as hulle weer die samelewing betree. Hierdie data is egter moeilik om te versamel met standaard opname metodes omdat eks-oortreders geneig is om moeilik te studeer en hul lewens is uiters onstabiel. Metingbenaderings wat elke paar maande opnames doen, mis enorme hoeveelhede van die dinamika in hul lewens (Sugie 2016) .
Om die herinskrywingsproses met veel groter akkuraatheid te bestudeer, het Sugie 'n standaardwaarskynlikheidsmonster van 131 mense van die volledige lys van individue wat in Newark, New Jersey, verlaat is, geneem. Sy het aan elke deelnemer 'n slimfoon voorsien, wat 'n ryk data-insamelingsplatform geword het, beide vir die opneem van gedrag as vir die stel van vrae. Sugie het die fone gebruik om twee soorte opnames te administreer. In die eerste plek het sy 'n "ervarings steekproef opname" op 'n ewekansig geselekteerde tyd tussen 09:00 en 18:00 gestuur om die deelnemers oor hul huidige aktiwiteite en gevoelens te vra. Tweedens om 19:00 het sy 'n "daaglikse opname" gestuur oor alle aktiwiteite van daardie dag. Verder, bykomend tot hierdie opname vrae, het die fone gereeld hul geografiese ligging aangeteken en gekodeerde rekords van oproep- en teks-metadata gehou. Deur hierdie benadering te gebruik, wat Sugie kombineer en vra, was Sugie in staat om 'n gedetailleerde, hoëfrekwensie stel metings te maak oor die lewens van hierdie mense terwyl hulle weer die samelewing betree het.
Navorsers glo dat die vind van 'n stabiele, hoë gehalte werk, mense help om suksesvol terug te keer na die samelewing. Sugie het egter bevind dat haar deelnemers se werkservarings gemiddeld, informeel, tydelik en sporadies was. Hierdie beskrywing van die gemiddelde patroon masker egter belangrike heterogeniteit. Sugie het veral vier verskillende patrone in haar deelnemende swembad gevind: "vroeë uitgang" (diegene wat werk soek maar dan uit die arbeidsmark val), "volgehoue ​​soeke" (diegene wat baie van die tydperk soek wat werk soek) , "Herhalende werk" (diegene wat baie van die tydperk spandeer) en "lae reaksie" (diegene wat nie gereeld op die opnames reageer nie). Die groep "vroeë uitgang" - diegene wat werk soek, maar dit nie vind nie en ophou soek - is veral belangrik omdat hierdie groep waarskynlik die minste waarskynlik 'n suksesvolle herinskrywing sal hê.
Mens kan dink dat soek na 'n werk nadat hulle in die tronk was, 'n moeilike proses is wat tot depressie en dan onttrekking uit die arbeidsmark kan lei. Daarom het Sugie haar opnames gebruik om data oor die emosionele toestand van deelnemers te versamel - 'n interne toestand wat nie maklik van gedragsdata geskat word nie. Verrassend genoeg het sy bevind dat die groep "vroeë uitgang" nie hoër vlakke van stres of ongelukkigheid aangemeld het nie. Inteendeel, dit was die teenoorgestelde: diegene wat voortgegaan het om werk te soek, het meer gevoelens van emosionele nood aangedui. Al hierdie fynkorreerde, longitudinale besonderhede oor die gedrag en emosionele toestand van die voormalige oortreders is belangrik om die hindernisse wat hulle in die gesig staar, te verstaan ​​en hul oorgang terug te laat in die samelewing. Verder sal al hierdie fynkorrelige besonderhede gemis word in 'n standaard opname.
Sugie se data-insameling met 'n kwesbare bevolking, veral die passiewe data-insameling, kan etiese kwessies oplewer. Maar Sugie het hierdie bekommernisse verwag en het hulle in haar ontwerp aangespreek (Sugie 2014, 2016) . Haar prosedures is hersien deur 'n derde party - haar universiteit se Institusionele Ondersoekraad - en voldoen aan alle bestaande reëls. Verder, in ooreenstemming met die beginselgebaseerde benadering wat ek in hoofstuk 6 bepleit, het Sugie se benadering veel verder gegaan as wat deur bestaande regulasies vereis word. Byvoorbeeld, sy het betekenisvolle ingeligte toestemming van elke deelnemer ontvang, sy het deelnemers toegelaat om die geografiese opsporing tydelik af te skakel, en sy het grootliks gegaan om die data wat sy versamel, te beskerm. Benewens die gebruik van toepaslike enkripsie en data-stoor, het sy ook 'n vertroulikheidsertifikaat van die federale regering verkry, wat beteken dat sy nie gedwing word om haar data na die polisie te (Beskow, Dame, and Costello 2008) . Ek dink dat as gevolg van haar deeglike benadering, Sugie se projek 'n waardevolle model vir ander navorsers bied. In die besonder het sy nie blindelings in 'n etiese morassie gestamp nie, en vermy sy ook belangrike navorsing omdat dit eties kompleks was. Inteendeel, sy het versigtig gedink, gepaste advies gesoek, haar deelnemers gerespekteer en stappe gedoen om die risikovoordeelprofiel van haar studie te verbeter.
Ek dink daar is drie algemene lesse van Sugie se werk. Eerstens, nuwe benaderings om te vra is heeltemal verenigbaar met tradisionele metodes van steekproefneming; onthou dat Sugie 'n standaardwaarskynlikheidsmonster van 'n goed gedefinieerde raambevolking geneem het. Tweedens, hoëfrekwensie, longitudinale metings kan besonder waardevol wees vir die bestudering van sosiale ervarings wat onreëlmatig en dinamies is. Derdens, wanneer opname data-insameling gekombineer word met groot databronne - iets wat na my mening toenemend algemeen word, soos ek later in hierdie hoofstuk sal beredeneer - kan addisionele etiese kwessies ontstaan. Ek sal navorsingsetiek meer in detail in hoofstuk 6 behandel, maar Sugie se werk toon dat hierdie kwessies deur gewetensvolle en deurdagte navorsers aangespreek kan word.