Burgeroorlog Vlootgeskiedenis Julie 1862 - Geskiedenis Podcasts - 2022
Burgeroorlog Vlootgeskiedenis Julie 1862 - Geskiedenis
1 Die Westelike Flotilla van vlagoffisier Davis het by die vloot van vlagoffisier Farragut bo Vicks-burg aangesluit. Farragut het geskryf: "Die ysterklede is nuuskierig en kyk na ons soutwater-here, maar hulle is ongetwyfeld beter bereken vir hierdie rivier as ons skepe. Dit lyk soos groot skilpaaie. Davis het aan boord gekom. Ons het die baan ( sedert ons in Port Royal ontmoet het) ongeveer die helfte van die Verenigde State en ontmoet ons op die Mississippi. " Die byeenkoms van die vars- en soutwater-eskader het 'n aansienlike sielkundige waarde in die hele Noorde gehad, maar dit het nie beheer oor die rivier behels nie, solank die Gibraltar-agtige vesting Vicksburg ongeduldig gebly het. In militêre sin wys hierdie tydelike samesmelting van die eskaders op die noodsaaklikheid van die moeisame, jaarlange amfibiese veldtog wat nodig was om Vicksburg te vang.
President Lincoln het die kongres aanbeveel dat vlagoffisier Foote 'n dankstem oor sy inspanning op die westelike waters kry. Die president het goed geweet die belangrikheid van die nederlae wat die Konfederasie deur die kanonbote in die boonste Mississippi hanteer het. Hy erken dat Foote se magte die riviere van Tennessee en Cumberland skoongemaak het, en daarin geslaag het om die Konfederasie tot by Vicksburg op die Vader van Waters te verdeel.
U.S.S. De Soto, kaptein W. M. Walker, het die Britse skoenertjie William gevang wat probeer om die blokkade by Sabine Pass, Texas, te bestuur.
1-2 Vlagoffisier L. Goldsborough se vloot het die onttrekking van generaal McClellan se weermag gedek na 'n woedende stryd met die Konfederale magte onder generaal Robert E. Lee op Malvern Hill. Afhanklik van die vloot vir sy beweging na Harrison's Landing, gekies deur McClellan op aanbeveling van Com-modore J. Rodgers, omdat dit so geleë was dat geweerbote albei syflanke van sy leër kon beskerm, erken die generaal die deurslaggewende rol wat die vloot gespeel het om sy troepe om met 'n minimum verlies terug te trek: "Commodore Rodgers het sy geweerbote geplaas om ons flanke te beskerm en om die benaderings vanuit Richmond te beveel. Gedurende die hele geveg het Commodore Rodgers die ongemak van die vyand baie toegeneem deur dop tussen sy reservaat te gooi en te vorder kolomme. '' Die Washington National Intelligencer van 7 Julie het die kanonbote se aandeel in die aksie by Malvern Hill beskryf: 'Ongeveer vyfuur die middag het die geweerbote Galena, Aroostook en Jacob Bell oopgemaak vanaf Turkey Island Bend, in die Jamesrivier, met skote uit hul enorme gewere. Die vorige gedruis van veldartillerie het net so flou gelyk soos die geritsel van muskietery in vergelyking met hierdie monsters van wapens wat letterlik die water geskud en die lug gespan het. Hulle skiet ongeveer drie keer per minuut, gereeld op 'n breë kant, en die ontsaglike romp van die Galena het versag toe sy haar yster en vlam aanvul. Die vuur het aangesteek. musiek maak vir die ore van ons moeë manne. Konfederale] geledere lyk traag om toe te raak toe die vlootweer hulle uitmekaar geskeur het. Ook tydens die verlowing by White Oak Swamp, het die Intelligencer berig, is die vuurwapens "geregtig op die mees ongebonde krediet. Hulle het op die regte tyd in aksie gekom en eersteklas diens gelewer." lyn totdat die Army of the Potomac in Augustus na die noorde van Virginia ontruim is, wat die onsuksesvolle skiereilandveldtog beëindig het.
2 VSA Western World, waarnemende meester Samuel B. Gregory, het die blokkade van die Britse skoener Volante in Winyahbaai, Suid -Carolina, gevang met vrag sout en vis.
3 VSA Quaker City, bevelvoerder Frailey, het 'n blokkade gevange geneem wat die Britse brig Lilla van Hole-in-the-Wall, Virginia, bestuur het.
U.S.S. Hatteras, bevelvoerder Emmons, het die skoenertjie Sarah na Sabine Pass, Texas, gevang met vrag suiker en melasse.
4 VSA Maratanza, luitenant Stevens, verloof C.S.S. Teaser, luitenant Davidson, by Haxall's aan die Jamesrivier. Teaser is verlaat en gevang nadat 'n dop van Maratanza haar ketel ontplof het. Benewens die plaas van myne in die rivier, het Davidson met 'n ballon aan boord die rivier afgegaan om 'n lugverkenning te maak van generaal McClellan se posisies by City Point en Harrison's Landing. Teen hierdie tyd het sowel die Unie as die Konfederale magte die ballon gebruik om intelligensie te versamel; Teaser was die suidelike eweknie van die USS G. W. Parke Custis, van wie se dek lugwaarnemings die voorafgaande jaar gemaak is. Die ballon, sowel as 'n hoeveelheid geïsoleerde draad- en myntoerusting, is aan boord van Teaser gevind. Ses skulpe met '' eienaardige fuzes '' is ook geneem en na kaptein Dahlgren by die Washington Navy Yard gestuur vir ondersoek.
Kommandeur J. Rodgers het aan vlagoffisier L. Goldsborough verslag gedoen oor die posisionering van die geweerbote wat die leër se posisie by Harrison's Landing ondersteun: "Dit is nou te laat, hopelik, dat die vyand die weermag hier aanval met enige kans op sukses. Die troepe is by 'n goeie gees en almal lyk vol vertroue. " Generaal -majoor McClellan het president Lincoln meegedeel dat "kaptein Rodgers alles in sy vermoë doen op die vriendelikste en doeltreffendste manier." Generaal Robert E. Lee het tot dieselfde gevolgtrekking gekom in 'n brief aan die Konfederale president Davis: '' Die vyand lê sterk in die nek wat gevorm word deur Haring Creek en James River. Die vyand se batterye beslaan die rant waarlangs die Charles City-pad loop, noord na die spruit, en sy kanonbote wat onder die spruitmond lê, vee die grond voor sy batterye Bo sy kampe wat op die rivier lê, sy geweerbote ook uitbrei; waar die grond gunstiger is om deur hul kanon deursoek te word. Sover ek nou kan sien, is daar geen manier om hom met voordeel aan te val nie; ek wil ook nie die mans blootstel aan die vernietigende missiele van sy geweerbote nie. Ek vrees dat hy te veilig is onder die dekking van sy bote om uit sy posisie te verdryf word.
U.S.S. Rhode Island, bevelvoerder Trenchard, het die blokkade met die Britse skoener R. O. Bryan aan die kus van Texas vasgelê.
5 Wet om die Amerikaanse vlootdepartement te herorganiseer, het die aantal buro's tot agt verhoog: werwe en dokke, toerusting en werwing, navigasie, wapens, konstruksie en herstelwerk, stoomingenieurswese, voorsiening en klere, medisyne en chirurgie. Hierdie wet en ander ingrypende maatreëls is deur die kongres gelei deur senator Grimes van Iowa, wat 'n uitstekende waardering vir seekrag gehad het.
U.S.S. Hatteras, bevelvoerder Emmons, het sloep Elizabeth aan die kus van Louisiana gevange geneem.
6 Commodore Wilkes het beveel om die James River Flotilla te beveel as 'n afdeling van die Noord -Atlantiese Blokkade -eskader, vlagoffisier L. Goldsborough. Sekretaris van die Navy Welles se instruksies aan Wilkes lui: "U sal uself onmiddellik in kommunikasie bring met generaal -majoor McClellan, bevelvoerder by die Army of the Potomac, naby Harrison's Landing. Dit sal u spesiale plig wees om die seevaart na James River en beskerming bied aan alle vaartuie wat troepe of voorrade vervoer, en in die algemeen saam met die weermag in alle militêre bewegings.
7 Kommandeur J. Goldsborough oor die konvooi van weermagvervoere op Jamesrivier: Daar moet elke dag 'n konvooi geweerbote wees vanaf Harrison's Bar tot naby die monding van die Chickahominy, wat elke dag gaan en terugkeer. Aangesien daar geen beter rede vir die tyd was as die aankoms en vertrek van die pos van Old Point nie, is daar ooreengekom dat al die vervoer om 09:00, wat deur kanonbote konvooi is, moet vaar-ek het vier daarvoor gekies. En om 15:00. al die weermagvervoer tot op hierdie punt moet opkom, konvooi deur dieselfde mag. "Konvooi en dekking van voorraadskepe deur die geweerbote was onontbeerlik vir generaal McClel-lan se leër.
U.S.S. Tahoma, luitenant John C. Howell, het die skoener, oom Mose, van Yucatan Bank, Mexiko, gevang met vrag katoen.
U.S.S. Quaker City, bevelvoerder Frailey, saam met die V.S. Huntsville, 'n blokkade wat die Britse stoomskip Adela van die Bahama -eilande af gevang het.
Bote van U.S.S. Flag, bevelvoerder James H. Strong en U.S.S. Rusteloos, waarnemende luitenant Conroy, het die Britse blokkade -hardloper Emilie in Bull's Bay, Suid -Carolina, gevange geneem.
President Lincoln en militêre party vertrek uit Washington aan boord van die V.S. Droog om generaal McClellan saam met die Army of the Potomac by Harrison's Landing, Virginia, te besoek.
9 Generaal Robert E. Lee het president Davis geskryf en hom ingelig oor die onvermoë van die konfederale troepe om teen die Unie -magte op die Jamesrivier te beweeg vanweë die teenwoordigheid van die vlootgeweerbote: "Na 'n deeglike verkenning van die posisie wat die vyand ingeneem het op James River, het ek hom sterk geplaas en effektief geflankeer deur sy Gunboats. Ek het veldbatterye op sy magte en op sy transports laat speel, van punte op die rivier onder. Maar hulle was te lig om baie te vermag, en was altyd met groot geweld aangeval deur die Kanonbote..
U.S.S. Commodore Pen, luitenant Flusser, U.S.S. Shawsheen, waarnemende meester Woodward, en U.S.S. Ceres, waarnemende meester John MacDiarmid, het 'n ekspedisie teen Roanoke -rivier onderneem en 'n veldstuk en mag van soldate en matrose in Hamilton, Noord -Carolina, geland waar stoomskip Wilson gevange geneem is.
U.S.S. Arthur, waarnemende luitenant Kittredge, het die skoenbok Rendier met vrag katoen naby Aransas Pass, Texas, gevang.
10 Vlagoffisier Du Pont, wat van die aksie by Malvern Hill te wete gekom het, het geskryf: "Die Mississippi, [Army] vervoer het ons vanoggend verbygegaan. Ons het op haar geklim en papiere by die 5de gekry. Die kaptein van die vervoer het aan die instapbeampte gesê dat McClellan's die weermag sou vernietig gewees het, maar vir die geweerbote. " 'N Britse waarnemer, kolonel Garnet J. Wolseley, het voortdurend besorgdheid oor die vuurwapens opgemerk, wat geskryf het dat hy met 'n mate van belang die bygelowige angs van kanonne wat die suidelike soldate besit, opgemerk het. relatief onskadelik was verskeie kere die middel om die noordelike leërs te red.
U.S.S. Arthur, waarnemende luitenant Kittredge, het die sloep Belle Italia by Aransas Pass gevange geneem, en die skoener Monte Christo is deur die konfederate in Lamar, Texas, verbrand om te voorkom dat sy in die hande van die Unie val.
11 President Lincoln, wat sy waardering toon vir die rol wat seemag tot dusver in die burgeroorlog gespeel het, het die kongres aanbeveel dat daar dank uitgespreek moet word aan kapteins Lardner, Davis en Stringham, en aan bevelvoerders Dahlgren, D.D. Porter en Rowan.
Die kongres het 'n wet uitgevaardig ter verligting van familielede van die offisiere en mans wat aan boord van die VSS gesterf het. Cumberland en Congress toe C.S.S. Virginia vernietig die vaartuie en dreig om die blokkade van Norfolk vier maande tevore te breek.
12 VSA Mercedita, bevelvoerder Stellwagen, het blokkade-lopende skoeners Victoria en Ida van Hole-in-the-Wall, Abaco, Bahamas, eersgenoemde met katoen belaai, laasgenoemde met algemene vrag, insluitend lap, skoene, naalde en sout.
13 Commodore Wilkes het die bedrywighede van die James River Flotilla aan die sekretaris van die Navy Welles gerapporteer: "Die weermag vervoer word daagliks op en af ​​deur die geweerbote konvooi, behalwe dat ander op die belangrikste punte gestaan ​​het waar die rebelle op ons afgekom het. vaartuie maak amper daagliks pogings om hierdie ongewapende bote te irriteer, maar waag selde om iets te doen.
Ek het gevind . 'n noodsaaklikheid van aktiewe en vinnige maatreëls om die vloot in werking te stel, soos die pligte op die rivier vereis, en die effektiewe beskerming van die twee flanke van die leër. Ek sou die assistent -sekretaris se aandag vra oor die onderwerp van torpedo's, en ook vuurpyltjies wat in die hout sal ingaan en die manier is om brûe of ander houtwerke af te vuur. As ons Congreve -vuurpyle gehad het, sou dit effektief wees om die skerpskutters uit die bos te jaag. "
14 Die kongres het 'n wet aangeneem waarin lui dat: ". Die geesrantsoen in die vloot van die Verenigde State vir ewig sal ophou en dat geen gedistilleerde sterk drank aan boord van oorlogsvaartuie toegelaat sal word nie, behalwe as mediese winkels. aan elke persoon in die vloot wat nou op die rantsoen geregtig is, vyf sent per dag in omskakeling en in plaas daarvan, wat bykomend is tot hul huidige salaris. " Assistent -sekretaris van die Navy Fox en offisiere was oor die algemeen van mening dat dit in die beste belang van die vloot was om die rantsoen af ​​te skaf.
15 VSA Carondelet, bevelvoerder Walke, U.S.S. Tyler, luitenant Gwin en ram Koningin van die Weste, met skerp skutters van die weermag op verkenning van die Yazoo -rivier, het die Konfederale ysterbek -ram Arkansas, luitenant Isaac N. Brown, verloof. In 'n hewige geveg toe die Unie -skepe onttrek, het Arkansas Carondelet en Tyler gedeeltelik gestrem. By die binnekom van die Mississippi hardloop Arkansas deur die vuur van die Unie -vloot in 'n sterk beskadigde toestand en met baie ongevalle onder die Vicksburg -batterye. Farragut se vloot het Arkansas agtervolg, maar, soos die vlagoffisier berig het, "dit was so donker teen die tyd dat ons die stad bereik het, dat niks anders as die flitse van die gewere gesien kon word nie." In die swaar kanonade toe Farragut se skepe langs die rivier onder Vicks-burg voortgaan, het die V.S.A. Winona, luitenant Edward T. Nichols en U.S.S. Sumter, luitenant Henry Erben, is aansienlik beskadig. Die gewaagde sortie van Arkansas beklemtoon nadruklik die noodsaaklikheid om Vicksburg te verminder. Generaal -majoor] Van Dorn, CSA, het gesê dat luitenant Brown sy eie vaartuig, homself en die helde onder sy bevel, verewig het deur 'n prestasie, die briljantste wat ooit in vlootjoernaal aangeteken is. '' Sekretaris Mallory het bygevoeg: ' Vlootgeskiedenis bevat min dade van groter heldhaftigheid of 'n hoër professionele vermoë as hierdie prestasie van die Arkansas. " Luitenant Brown is bevorder tot bevelvoerder, en die Konfederale Kongres het later bedank aan Brown en sy manne "vir hul seine -uitstalling van vaardigheid en dapperheid. In die briljante en suksesvolle betrokkenheid van die oorlogsloep Arkansas met die vyand se vloot."
16 David Glasgow Farragut, ter erkenning van sy oorwinning in New Orleans, word bevorder tot agteradmiraal, die eerste offisier wat die rang in die geskiedenis van die Amerikaanse vloot beklee het.
Die maatreël wat deur die kongres aangeneem is, wat die rang van agter-admiraal tot stand gebring het, het ook die bestaande rangstruktuur opgeknap om kommodore en luitenant-bevelvoerder in te sluit en het die aantal agter-admirale op 9 bepaal; Commodores, 18; Kapteins, 36; Kommandante, 72; en die res deur Ensign teen 144 elk. Die wet het bepaal dat '' Die drie senior agteradmiraals [Farragut, L. Goldsborough en Du Pont] 'n vierkantige blou vlag by die hoofkop moet dra; die volgende drie by die voorhoofkop, en alle ander by die mizzen. '' Admirale moes by rang -generaals in die weermag rangskik.
Die kongres het 'n wetsontwerp goedgekeur waarin die "westelike kanonbootvloot wat deur die oorlogsafdeling gebou is vir operasies op die westelike waters" na die vlootafdeling oorgedra word. Werklike inwerkingtreding van die maatreël het op 1 Oktober 1862 plaasgevind.
Kommandant Woodhull, U.S.S. Cimarron, berig uit Harrison's Landing: "Ek het my vaartuig, soos aangedui, op die uiterste regterflank van die weermag geplaas; so ook die ander kanonbote onder my bevel, wat ons die volle beheer oor die oop land buite die lyn sal gee."
U.S.S. Huntsville, waarnemende luitenant William C. Rogers, het beslag gelê op die blokkade wat die Britse skoener Agnes van Abaco af met lading katoen en kolofonium gelos het.
17 Die kongres het 'n wet uitgevaardig wat bepaal het dat "elke offisier, seeman of mariene, gestremde diensplig, lewenslank of tydens sy ongeskiktheid 'n pensioen van die Verenigde State ontvang, volgens die aard en graad. van sy ongeskiktheid, wat in elk geval nie sy maandelikse betaling oorskry nie. "
17-18 Twintig mariniers van U.S.S. Potomac het deelgeneem aan 'n ekspedisie na Pascagoula Rivet, Mississippi. Onder Eerste Luitenant George W. Collier het die Marines, wie se mag deur 'n gelyke aantal matrose aangevul is, saam met U.S.S. New London en Grey Cloud om 'n stoomboot op te vang of te vernietig en twee skoeners wat gerugte het om met katoen gelaai te word, en om telegrafiese kommunikasie tussen Pascagoula en Mobile te vernietig. Die ekspedisie het daarin geslaag om die kommunikasie te ontwrig, maar deur die Konfederale vaartuie stroomop te volg, is dit deur kavalerie- en infanterietroepe verloof en gedwing om terug te keer om die gewondes te versorg.
18 Sekretaris van die Navy Welles het vlagoffisiere wat die eskader beveel, in kennis gestel van 'n wetsontwerp wat die president magtig om jaarliks ​​drie middelskepe by die vlootakademie aan te stel van die aangewese seuns van die vloot. 'Hulle moet 'n goeie morele karakter hê, goed kan lees en skryf, korrek skryf uit diktee en spelling, en met akkuraatheid die verskillende bewerkings van die primêre rekenkundige reëls, nl., Syfers, en optel, aftrek, vermenigvuldig en verdeling van heelgetalle. " Elke vlagoffisier is versoek om 'n kandidaat uit sy bevel "nie ouer as 18 jaar nie" aan te wys.
19 Krygsvergadering in die vloothof in Richmond het vlagoffisier Tattnall met eer vrygespreek omdat hy gelas het dat C.S.S. Virginia op 11 Mei na die ontruiming van Norfolk. Die hof het bevind dat "die enigste alternatief was om die skip af en toe te laat vaar en te verbrand, wat volgens die hof se oordeel doelbewus en verstandig gedoen is.
21 Amerikaanse stoomboot Clara Dolsen en Rob Roy en sleep onrustig onder bevelvoerder Alexander M. Pennock, met troepe aan boord, arriveer uit Kaïro om Evansville, Indiana, te beskerm op versoek van goewerneur Morton. Troepe is geland en Henderson, Kentucky, van die konfederale guerrillas teruggeneem, verskeie bote is verbrand, en die Ohio is gepatrolleer teen aanvalle van die kant van die rivier in Kentucky. Generaal -majoor John Love het aan kommandant Pennock geskryf en die "dankbaarheid uitgespreek waarmee die inwoners van Indiana en hierdie omgewing die vinnige samewerking van u en u offisiere in hierdie noodgeval, wat hul veiligheid bedreig, sal respekteer." Die mobiliteit wat die vlootbeheer oor die rivier aan uniemagte gebied het, het herhaalde Konfederale pogings om posisies in die grensstate te vestig, geneutraliseer.
Konfederale artillerie by Argyle Landing, Mississippirivier, vernietig VSA se vlootvervoer Sallie Woods.
U.S.S. Huntsville, waarnemende luitenant W. C. Rogers, het die stoomboot Reliance in die Bahama -kanaal gevange geneem.
22 VSA Essex, kommandant W. D. Porter, en ram Queen of the West, luitenant -kolonel Ellet, val C.S.S. Arkansas, bevelvoerder I. N. Brown, voor anker met 'n motor met 'n gestremde motor in Vicksburg.
Alhoewel baie van sy offisiere en bemanning na die optrede van 15 Julie siek en gewond was, het bevelvoerder Brown sy skip galant beveg. Na 'n poging om te ram, het die Essex ten nouste betrokke geraak by kanonvuur met Arkansas.Die verbreking verbreek Essex deur 'n borgtog langs die oewerbatterye en sluit aan by die vloot van admiraal Farragut, wat weer onder Vicksburg was nadat hy die stad op 15 Julie verbygesteek het. Koningin van die Weste het Arkansas gestamp, maar met min effek. Sy het in 'n verpletterde toestand weer by die vlootoffisier Davis se vloot aangesluit. Die dag nadat die aanval deur Essex en Queen of the West afgeweer is, het kommandant Brown Arkansas uitdagend op en af ​​gestoom onder die Vicksburg -batterye. 'N Lid van die bemanning van Arkansas, Dabney M. Scales, beskryf die aksie in 'n lewendige brief aan sy pa: "Om vieruur die oggend van die 22ste is ek wakker gemaak deur die oproep na kwartiere. Ek het na ons stasies gehaas, met nie eens 'n volledige aanvulling van manne vir 3 gewere nie; ons soldate het net die vorige aand vertrek; ons het ontdek dat die vyand op ons afkom. Ons het nie genoeg manne gehad om die anker op te hef en aan die gang te kom voordat die vyand sou kom nie. ons, selfs al het ons stoom gereed. Ons moes dus by die bank inloer en kon hom nie op gelyke voet ontmoet nie. Die Essex het eerste gekom en met drie drie booggewere op ons afgevuur. twee booggewere, solank dit tot 'n einde gebring kon word, wat nie baie lank was nie, aangesien ons vaartuig stil was, kom die vyand gou te veel op ons breë kant vir hierdie gewere, en hul bemanning Lad om na die breë kant te verskuif Intussen het die Essex langs ons opgestaan ​​en op 'n afstand van 20 voet 'n breedte ingegooi. teen ons kante gestamp soos niks wat ek ooit tevore gehoor het nie. Ons was so naby dat ons manne deur die poeier van die vyand se gewere verbrand is. Die hele tyd was die Ram [Koningin van die Weste] nie ledig nie, maar kom naby op die hakke van sy soort. Ons het hom so hartlik verwelkom met ons karige bemanning. Net voor hy by ons aangekom het, het ons aan die stuur en met behulp van die stuurboorddrywer dit reggekry om ons boog 'n bietjie uit die stroom te draai, wat hom verhinder het om 'n redelike lek na ons te kry. Soos dit is, kyk hy om ons kant en loop net agter ons aan. "Intussen prys die Konfederale Oorlogsekretaris in 'n algemene bevel Arkansas se prestasies van die week tevore:" Luitenant Brown, en die offisiere en bemanning van die Die konfederale stoomboot Arkansas, deur hul heroïese aanval op die federale vloot voordat Vicksburg die hoogste voorbeelde van moed en vaardigheid geëwenaar het. Hulle het bewys dat die Vloot, wanneer dit weer sy oorspronklike element herwin, een van die belangrikste bolwerke van nasionale verdediging sal wees en dat dit geregtig is op 'n hoë plek in die vertroue en liefde van die land.
President Davis telegraaf goewerneur John J. Pettus van Mississippi: "Kaptein Brown van die Arkansas, vereis bootmanne, en meld homself gedoem tot onaktiwiteit deur die onvermoë om dit te kry. Ons het 'n groot klas rivierbootmanne en 'n paar gewone seemanne aan ons Golfkus. wie moet nou werkloos wees. Kan u Kaptein Brown help om 'n voldoende bemanning te kry? "
23 Assistent -sekretaris van die Navy Fox skryf generaal -majoor John G. Barnard: '' 'n Deel van die mortiervloot word na James River bestel en behoort teen die eerste proximo daar te wees. Daar is geen weermag om saam te werk in Nicksburg waar ons twee maande gelê het nie, en om die James River oop te hou tot by McClellan se posisie is die eerste plig van die vloot, so ons het twaalf van die vaartuie daar bestel. As 'n vesting onder u op die regteroewer van die James opgerig word (en ek sien geen struikelblok nie) of as daar aanvallende of verdedigende operasies uitgevoer word, dink ek dat die mortier nie sal skort nie. Die ysterbote vorder. Ons het veertig ondergewig en gee ander so vinnig as wat daar kontrakte vir enjins aangegaan word. Die masjinerie vir die vervaardiging van mariene enjins is beperk. "Die Union Navy se vinnige omskakeling van hout na yster het die Konfederasie se poging met ysterkleed en ramme tot niet gemaak om die strop van die federale seevaard te breek.
24 Die vloot van admiraal Farragut het sy stasie onder Vicksburg verlaat, aangesien die dalende watervlak van die rivier en die siekte onder die bemannings van sy skepe onttrek het na Baton Rouge en New Orleans. Die terugkeer van Farragut na die onderste Mississippi het die strategiese betekenis van Vicksburg baie duidelik gemaak, want hoewel die vloot die oorgrote meerderheid van die rivier besit, het die konfederale beheer van Vicksburg die suide in staat gestel om voort te gaan om voorraad te kry vir haar leërs in die Ooste uit Texas, Arkansas , en Louisiana. Om soveel moontlik hiervan te voorkom, het admiraal Davis en generaal-majoor Samuel R. Curtis gesamentlike ekspedisies op die weermag langs die oewer van die Mississippi vanaf Helena, Arkansas, na Vicksburg gesorg. Alhoewel voorraad steeds oor die rivier beweeg, het hierdie aksie die Konfederate verhinder om batterye op strategiese punte te onderhou en te versterk, 'n belangrike faktor in die bedrywighede van die volgende jaar.
U.S.S. Quaker City, bevelvoerder Frailey, het die blokkade -hardloper Orion gevang by Campeche Bank, suid van Key West, Florida.
U.S.S. Octorara, bevelvoerder D. Porter, het die Britse blokkade -hardloper Tubal Cain oos van Savannah gevang.
25 Steamer Cuba het die blokkade in Mobile geloop.
26 Konfederate het die skoener Louisa Reed in die Jamesrivier opgegaar en verbrand.
27 VSA Yankee, luitenant -bevelvoerder William Gibson, en die USS Satellite, waarnemende meester Amos Foster, het die skoener J. Sturges in Chippoak Creek, Virginia, gevange geneem.
28 VSA Hatteras, bevelvoerder Emmons, het die konfederale brig Josephine van Ship Shoal, Loui-siana, gevange geneem met 'n vrag katoen.
Bark Agrippina, kaptein Alexander McQueen, is beveel om 'n afspraak te maak met die stoomskip Enrica (daarna CSS Alabama) op die Azore met die oog op die reëlings wat bevelvoerder Bulloch in Londen gemaak het vir die oordrag van gewere, ammunisie, steenkool, en ander vrag na Alabama. Onder bevel van kaptein Raphael Semmes het die nuut bekende Konfederale kruiser Alabama die seë verwoes en ernstige skade aan die handel in die Unie aangerig.
29 VSA Mount Vernon, bevelvoerder Glisson en U.S.S. Mystic, luitenant -bevelvoerder Arnold, het die blokkade wat die Britse brig Napier naby Wilmington vasgevang het, gevange geneem.
Oor admiraal Farragut het gesê: "Die offisiere sê dat ek niks glo nie. Ek glo beslis baie min wat kom in die vorm van verslae, bedoel ek om my vyand te slaan of om my vyand te slaan, en nie bang te wees nie. "
31 VSA Magnolia, waarnemende luitenant W. Budd, het die Britse stoomboot Memphis van Kaap Romain gevang met groot vrag katoen en kolofos. Sy het die blokkade op 26 Julie uit Charleston gehardloop.
31-1 Konfederale batterye by Coggins 'Point het die magte van die Unie op die James River tussen Harrison's Landing en Shirley, Virginia, onder skoot geneem, en twee weermagtransporte laat sink. U.S.S. Cimarron, kommandant Woodhull, het dadelik 'n teenvuur op die battery oopgemaak. Kommandeur Woodhull het lof geprys vir Gunner's Mate John Merrert, wat, hoewel hy baie siek was en na 'n hospitaal oorgeplaas was, sy stasie dapper beman het: "Merrett is 'n ou man van oorlog, sy dissipline, moed en patriotisme sou nie Ek het nederig gedink dat sy optrede 'n goeie voorbeeld vir alle liefhebbers van die land en die oorsaak daarvan was. Hierdie wedersydse respek tussen die vlootbeampte en die man wat lank diens gekry het, het die vloot in staat gestel om ondanks uitbreiding sy toon te handhaaf gedurende die burgeroorlog.
U.S.S. Hatteras, bevelvoerder Emmons, het die sloep Poody van Vermilionbaai, Louisiana, gevange geneem.
18 Kommandeur S.P. Lee het 'n eis van vlagoffisier Farragut en generaal Butler ingedien vir die oorgawe van Vicksburg; Konfederale owerhede het geweier en 'n jaar lange aanval op grond en water op die vesting het begin. Soos vlagoffisier Du Pont opgemerk het: "Die doel is om Vicksburg en die hele besit van die rivier in sy hele lengte en kus te hê."
U.S.S. Hunchback, waarnemende luitenant Colhoun, en die USS Shawsheen, waarnemende meester Thomas J. Woodward, het die skoener G. H. Smoot in Potecasi Creek, Noord -Carolina, gevange geneem.
20 geweerbote van die Unie beset die Stono-rivier bokant Cole's Island, Suid-Carolina, en het die konfederasie-posisies daar afgedank. Vlagoffisier Du Pont het aan die sekretaris van die Navy Welles gerapporteer: "Die Unadilla, Pembina en Ottawa, onder bevelvoerder Marchand. Het daarin geslaag om Stono binne te gaan en het met die rivier bokant die ou fort teenoor Legareville opgegaan. By hul aanpak is die kaserne afgevuur en verlate. Hierdie belangrike basis van operasies, die Stono, is dus verseker vir verdere operasies deur die weermag teen Charleston.
U.S.S. Whitehead, waarnemende meester Frans, het die skoener Eugenia in Bennet's Creek, Noord -Carolina, gevange geneem.
21 Bootekspedisie van die U.S.S. Whitehead, waarnemende meester Frans, het die skoener Winterstruik gevang in Keel's Creek, Noord -Carolina, met vrag vis.
22 VSA Mount Vernon, bevelvoerder Glisson, het 'n stoomboot Grondwet vasgelê wat probeer het om die blokkade by Wilmington te bestuur.
U.S.S. Whitehead, waarnemende meester Frans, het sloep Ella D van Keel's Creek, Noord -Carolina, met vrag sout gevang.
24 VSA Bienville, bevelvoerder Mullany, het die Britse blokkade -hardloper Stettin langs Charleston gevang.
U.S.S. Amanda, waarnemende luitenant Nathaniel Goodwin, en die VSA Bainbridge, bevelvoerder Brasher, het die stoomboot Swan wes van Tortugas gevang met lading katoen en kolof.
25 Konfederale geweerboot onder bevel van kaptein F. Bonneau, wat die brug tussen James en Dixon -eilande in die Charleston -hawe bewaak het, het vuur gewissel met geweerbote van Union. Kaptein Bonneau het verskeie treffers op die geweerbote geëis.
26 Luitenant Isaac N. Brown, CSN, beveel om die bevel oor C.S.S. Arkansas en "maak die vaartuig klaar sonder om die uitgawes van mense of geld in ag te neem. Kaptein Lynch het na die inspeksie van die onvoltooide ram aan die sekretaris van die Navy Mallory gerapporteer dat:" die Arkansas in alle besonderhede baie minderwaardig is as die Merrimac [k]. Die yster waarmee sy bedek is, is verslete en onverskillig, geneem uit 'n spoorlyn en is swak vasgemaak aan die vaartuig; ketelyster op agter- en toonbank; haar rookstapel is plaatstaal. "Nietemin, met groot energie om tekorte en probleme van elke aard te oorkom, voltooi luitenant Brown Arkansas, versterk haar skanse met katoenbale en monteer 'n formidabele bewapening van 10 gewere. Luitenant George W. Gift, CSN, wat in die skip gedien het, het later opgemerk dat "binne vyf weke vanaf die dag dat ons by Yazoo City aankom, het ons 'n oorlogsman (soos sy) van byna niks gehad nie-die eer vir alles wat aan Isaac behoort Newton Brown, die bevelvoerder van die vaartuig. "'N Aantal leërartilleriste het vrywillig as skutters aan boord van die ram opgetree.
U.S.S. Brooklyn, kaptein T. T. Craven, en vuurwapenbote U.S.S. Kineo, luitenant George M. Ransom, dorre U.S.S. Katahdin, luitenant Preble, het die Grand Gulf, Mississippi, afgedop.
U.S.S. Huron, luitenant Downes, het die Britse blokkade -hardloper Cambria langs Charleston gevang.
U.S.S. Pursuit, waarnemende luitenant Cate, het die skoenertjie Andromeda gevang naby die kus van Kuba met lading katoen.
27 VSA Bienville, bevelvoerder Mullany, het beslag gelê op die blokkade wat die Britse stoomboot Patras buite Bull's Island, Suid -Carolina, van Havana met vrag poeier en wapens uitgevoer het.
U.S.S. Santiago de Cuba, bevelvoerder Ridgely, het die skoener Lucy C. Holmes van Charleston met vrag katoen gevang.
28 VSA Staat Georgia, bevelvoerder Armstrong en die V.S. Victoria, waarnemende meester Joshua D. Warren, het die stoomboot Nassau naby Fort Caswell, Noord -Carolina, gevange geneem.
Assistent -sekretaris van die Navy Fox het senator Grimes geskryf: 'Ek smeek u vir die blywende diens van die diens, wat u so baie in gedagte het, om 'n voorbehoud by te voeg [by die vlootrekening] om die geestesrantsoen af ​​te skaf en gedistilleerde drank te verbied. aan boord geplaas word op 'n vaartuig wat aan die Verenigde State behoort of geoktrooieer is, behalwe natuurlik dat dit in die mediese afdeling is. Alle insubinasie, alle ellende, elke deviltry aan boord van skepe kan tot rum herlei word. Gee die matroos die waarde of meer, en hy sal tevrede wees. " Congressional Act goedgekeur 14 Julie 1862 skaf die geesrantsoen in die vloot af.
29 VSA Keystone State, bevelvoerder LeRoy, het die Britse blokkade -hardloper Elizabeth van Charleston gevang.
U.S.S. Bienville, bevelvoerder Mullany, het blokkade hardlopers Providence gevang, met vrag sout en sigare, Rebecca, met soutvrag, en La Criola, met vrag voorraad, buite Charleston.
31 Kommandeur Rowan, bevelvoerder van die V.S. Philadelphia, berig die vangs van die skoener W. F. Harris in Core Sound, Noord -Carolina.
U.S.S. Keystone State, bevelvoerder LeRoy, het 'n blokkade vasgevang wat die Britse skoener Cora langs Charleston uitgevoer het.
Rustigheid, troos en genade
David gaan uit om Goliat te ontmoet, en elke man wat na die strand kan stap, sit daar, toeskouers van die eerste ysterbekleding in die wêreld. Die dag is rustig, die rook hang dik op die water. Die lae vate word deur die rook versteek. Hulle is so seker van hul onkwetsbaarheid dat hulle op armlengte veg. Hulle veg so naby die kus, die flits van hul gewere word gesien en die geraas word gehoor van die swaar skoot wat die wapenrusting stamp. "
Dit is hoe die Amerikaanse vlootdokter Charles Martin die legendariese stryd tussen die ysterklere USS beskryf het Monitor en CSS Virginia. Wat die burgeroorlog op see anders gemaak het as wat voorheen voorgekom het, is inderdaad die beeld van die eerste oënskynlik ongelyke tweestryd van die ysterklasse en die Yankee-kaasbak op 'n vlot teenoor die hellingkantige, ongepaste vorigeMerrimack. Die vroeë vloot van die Amerikaanse vloot het immers net 'n paar uur voor die aanvang gekom Kongres vlam, gestamp en gesink die Cumberland, en hardloop Minnesota gestrand. Die volgende dag is sy op pad om die gegronde vaartuig af te sluit Monitor, haar lae-vryboord dekke byna oorstroom, verskyn in die gesig en red die dag, veg Virginia gelykop.
Wat was die mediese gevolge van die nou legendariese geveg: Aan die Unie se kant is drie mans beseer Monitor. Die een was die waarnemende meester wie se knie op dieselfde oomblik met die rewolwer in aanraking gekom het VirginiaDie swaar skoot het dit getref. Hy is 10 minute later bewusteloos geraak deur die impak. 'N Ander seeman in die rewolwer is op dieselfde manier bewusteloos geslaan. Waarnemende assistent -chirurg Daniel Logue beskryf hierdie besering van die matroos as 'n harsingskudding van die brein. Sy sirkulasie bly bedruk en dit het nodig geword om stimulante toe te dien. Toe die pasiënt weer by sy bewussyn kom, kyk dr. Logue na 'n reaksie en pas dan koue gevoelens op die kop toe.
Teen die einde van die aksie het die Konfederale ysterkleed sy laaste en grootste slagoffer, John Worden, se kaptein veroorsaak. LT S. Dana Green, uitvoerende beampte van Monitor ', het die gebeurtenis beskryf:
Binnekort, na die middag, tref 'n dop van die vyand se geweer, die snuit nie tien meter ver nie, die voorkant van die vlieënierhuis direk in die siggat of spleet en ontplof, breek die tweede ysterhout en deels lig die bo, laat 'n opening. Worden staan ​​onmiddellik agter hierdie plek en ontvang in sy gesig die krag van die slag wat hom gedeeltelik verstom en sy oë met poeier vul, hom heeltemal verblind.
" [Gestuur], vind ek hom staan ​​aan die voet van die leer wat na die loodshuis lei. Hy was 'n aaklige gesig met sy oë toe en die bloed het blykbaar uit elke porie in die boonste deel van sy gesig gestroom. Hy het my beveel om bevel te neem. Ek het gehelp om hom na 'n bank in sy kajuit te lei. Dr Logue het sy oë ondersoek, daarin geslaag om klein ysterskilfers en 'n klein hoeveelheid verf te verwyder, en daarna koue toedienings op sy oë gemaak. "
Na die geveg het slegs Worden die skip verlaat vir hospitalisasie in Washington. Die ander twee pasiënte is die volgende dag weer aan diens. Dit blyk dat Worden die enigste ernstige slagoffer van die geveg was, wat die gesig in een oog permanent verloor en 'n ontsierende litteken op sy gesig opgedoen het.
Aan die Konfederale kant, VirginiaDie bemanning het nie ongedeerd weggekom nie. In haar ongelyke stryd met Kongres, Cumberland, en Minnesota die vorige dag, Virginia het verskeie dood of gewond opgedoen. Daarteenoor het haar slagoffers van hout enorme verliese gely. Cumberland alleen meer as 100 mans verloor. Voordat die skip tot onder gaan, is al die gewondes wat kon loop, uit die kajuit beveel, maar die van die gewondes wat in die siekeboeg en op die kooi gedek is, was so vermink dat dit onmoontlik was om hulle te red. So onthou haar waarnemende bevelvoerder. Tydens haar verlowing met Virginia die volgende oggend het Monitor ' se twee 11-duim Dahlgren gladborde matige skade aangerig en 'n paar aan boord gewond Virginia maar maak niemand dood nie. Soos dit blyk, het die Konfederate 'n gelukkige blaaskans gekry. Alhoewel elke 11-duim Dahlgren aan boord Monitor Worden was op bevel van die vlootafdeling om 'n skoot van 168 kilogram te gooi, uit vrees dat die gewere sou ontplof.
As hierdie eerste groot geveg tussen die ystergroepe gelykop geëindig het, het oorlog op see vir ewig verander en daarmee saam die beoefening van vlootgeneeskunde. Wat die vlootomgewing anders gemaak het as die burgeroorlog -slagveld, was die koms van die ystergedrewe skip. John Ericsson 's Monitor gebruik gemaak van die nuwe tegnologie, wat baie tegniese vooruitgang vir die tyd insluit, insluitend gedwonge ventilasie van leefruimtes, 'n beskermde anker wat opgehef en laat sak kan word sonder dat die bemanning aan vyandelike vuur blootgestel word, en 'n beskermde loodhuis.
Die nuwe tegnologie van yster en stoom het egter splinternuwe gevare en ontploffende ketels ingebring, wat deur lewendige stoom verbrand word, brandwonde en primêre en sekondêre wonde as gevolg van groot kaliber, geweergewere. Vaartuie wat met yster bedek is, het ook omgewings- en beroepsbekwaamhede vir matrose ingevoer wat vererger is deur erg geventileerde en heldewarm enjinkamers. Daar word beraam dat 'n tipiese lae steenkoolverwarmer aan boord van 'n swak geventileerde ysterkleed gereeld temperature van 130 grade F. Monitor in die somer is temperature van 125 grade op die koopplank aangeteken en 150 grade in die kombuis. 'N Mens kan nie die nut van sonskerms onderskat om die son van ysterdekdekke af te buig nie.
Byna almal het die deur van 'n motor oopgemaak nadat die voertuig die hele middag in die somerson gebak het. Die vars geskropde teakdekke op die oorlogskepe van die Eerste en Tweede Wêreldoorlog was nie ontwerp vir estetika nie. Hulle het staaldekke geïsoleer en lewensomstandighede ietwat draaglik gemaak in die dae voor lugversorging.'N Mens kan jou dan net voorstel dat die toestand van die tipiese burgeroorlogse seevaarder op 'n binnelandse rivier in die diep suide of in die omgewing van die beleërde Charleston, SC, gestaan ​​het. Voeg die onderdrukkende humiditeit van Julie of Augustus by, en nou kan u die lewe van 'n ysterbeklede matroos begin verstaan.
Daar was ander gevare wat ons moes verduur. Met slegs sentimeter vryboord was baie ysterklere van albei vloot letterlik net 'n paar sentimeter van 'n ramp af. 'N Mens hoef net te besin MonitorSy reis met 'n slegte ster na Hampton Roads nog voor haar geveg met oud-Merrimack. Slegs op 'n dag uit New York het sy 'n storm teëgekom wat binnekort swaar see oor haar dek laat val het, 'n rewolwer wat afgespoel het, haar kooi dek oorstroom, haar blasers uitskakel en amper haar ketelbrande blus. Haar betaalmeester onthou wat die ysterkleed om oorlewing vir haar bemanning beteken het.
Toe ek van die toring afklim, kom ek een van ons ingenieurs tegemoet, wat bleek, swart, nat en wankelend na die asem kom. Hy het my vir brandewyn gevra en ek het omgedraai om vir hom 'n paar te gaan haal en die matrose ontmoet wat die brandweerman en ander ingenieurs oënskynlik leweloos sleep. Ek het so gou as moontlik afgekom en gevind dat die geheel tussen dekke vol stoom en gas en rook was wat die matrose opgejaag het. Toe ek by die dek kom, kom ek agter dat dit uit die motorkamer kom, waarvan die deur oop was. Toe ek dit gaan toemaak, het een van ons matrose gesê dat hy van mening was dat een van die ingenieurs nog steeds daar was, maar geen tyd sou verlore gaan nie, alhoewel ek teen hierdie tyd amper versmoor het, het ek oor hope steenkool en as ingestorm en gelukkig gevind die man wat ongevoelig lê. Een van die matrose wat my gevolg het, het gehelp om hom uit te trek en die deur toe te maak. "
Hierdie nagmerrie sou weer aan die einde van die jaar afgespeel word MonitorDie pompe het die inkomende seë nie gestuit nie, en die pionier van John Ericsson se ysterbekleding het na Kaap Hatteras gedaal met die verlies van verskeie bemanningslede.
Selfs die brandstof wat deur 'n ysterketel -ketel gestook is, was 'n bedreiging. Steenkool was 'n stille moordenaar, hoewel dit nie 'n nuwe brandstof was wat die vloot gebruik nie. Fossiele brandstof benodig behoorlike ventilasie en hierdie konsep is nog nie voldoende verstaan ​​deur ingenieurs van die burgeroorlog nie. Onbekende ongevalle, sommige noodlottig, het plaasgevind toe bemanningslede óf nat bitumineuse steenkool in bunkers onder die dek gelaai het óf lenswater die brandstof besmet het. Beide die Mississippi -eskader en die South Atlantic Blockading Squadron meld 'n aantal gevalle van matrose wat óf dood óf bewusteloos onder die dek ontdek is. Die meer gelukkiges is herleef toe hulle aan die vars lug blootgestel was. Behalwe bewusteloosheid, het chirurge hul pasiënte beskryf as sianoties van die vel wat veroorsaak word deur suurstofhonger met voorkoppe en ooglede wat aansienlik geswel is. Soortgelyke gevalle wat in 1913 aan boord van 'n steenkoolaangedrewe skip aangemeld is, erken die probleem as koolstofmonoksiedvergiftiging. Nat, ongeventileerde steenkool produseer hoë vlakke van die gevaarlike gas.
Daar was inderdaad aansienlike verskille in oorlogvoering sodra ysterklere tot hul reg gekom het. Vlootgewere tot in die middel van die negentiende eeu het 'n effektiewe reikafstand van slegs ongeveer anderhalf kilometer. Dit was die gladde bome wat balle van 24 en 32 pond weeg. Die strategie het derhalwe gevra vir nabygevegte wat deur instappartye beëindig word en hand-tot-hand-gevegte.
Daar was baie verskille tussen wonde wat in die geveg op die ou houtskepe opgedoen is en die wat aan boord van ysterklere aangetref is. Skote wat op houtvate kom, het geneig om splinters te gooi wat as sekondêre projektiele baie van die wonde veroorsaak het. Brandwonde was ongewoon. In werfverhoudings en tydens die hand-tot-hand-gevegte as gevolg van die aan boord van 'n vyandelike vaartuig, is baie wonde veroorsaak deur handwapens, snybrille, bajonette en snoeke.
In ysterbekampe kan splinters minder wees, maar brandwonde en fragmentwonde het algemeen geword. Die sogenaamde beskermde omgewing wat 'n ysterbeklede oorlogskip verskaf het, was 'n illusie. Dit het in elk geval noodlottige gevare gebied wat die bemanning van 'n houtskip selde ondervind. Neem die voorbeeld van die monitor Nahant. In die aanval van Samuel Du Pont 's op die forte van Charleston in April 1863, het 'n skulpvuur van die forte teen haar vlieënierhuis en toring met so 'n snelheid toegeslaan dat gebreekte boute soos koeëls om haar vlieënierhuis geraak het, een man doodgemaak en twee ander beseer is, insluitend haar kaptein.
Ysterskoot met 'n gewig van meer as 150 pond was nou algemeen, wat die grootte van 24- en 32-pond wat deur vorige gewere gegooi is, taamlik taamlik lyk in vergelyking. Wat meer is, 'n nuwer generasie geweerpistole wat metselwerk forte kan verpulver, kan erger doen as diegene wat in 'n ysteromhulsel omhul is. Die gevolg was die " vullisblik " effek. Stel jou voor dat jy toegemaak is in 'n tipiese gegalvaniseerde vullisemmer of 'n oliedrommel van 55 liter, die ore onbeskermd en dat jou antagoniste sementblokke van 50 pond teen jou kokon gooi, een per sekonde. Met bloed wat uit die neus en ore gedrup het, is bemanningslede soms waansinnig onder die spervuur ​​van gewapende sowel as ongevormde artillerie wat teen ysterwapens raak. En as hulle nie mal was nie, het die trommelvlies van baie matrose gebars of, ten minste, tydelike of permanente doofheid. Burgeroorlogse matrose beskryf gereeld lui in die ore of tinnitus. Met geraasvlakke aan boord van die Burgeroorlog -ysterklere wat gereeld 130 desibel oorskry, kan 'n mens net dink watter gehoorskade onder hierdie krygers ontstaan ​​het. Ter vergelyking lewer 'n moderne F-18 straalmotor ongeveer 125 desibel geraas. Die geraas op die vliegdek van 'n moderne vliegdekskip tydens vlugoperasies oorskry gereeld die vlak. En hierdie spanne het beskikbare gehoorbeskerming. U kan u net die mate van gehoorverlies voorstel wat seevaarders onder die burgeroorlog gely het.
Soortgelyk aan die doktersbeoefening vir dokters sowel as die dokters van die weermag-beslis in die behandeling van gevegsbeserings-het die mariene omgewing baie unieke omstandighede gebied. Matrose op blokade het min gevegte en baie verveling beleef. Uit Cape Fear, NC, skryf 'n matroos in die blokkade -eskader aan sy ma dat sy 'n idee van blokkades moet kry as sy op 'n warm somersdag na die dak gaan, met 'n half dosyn ontaarders praat, afklim na die kelder , drink lou water vol ysterroes, klim weer op die dak, en herhaal die proses met tussenposes totdat sy uitgehaal is. Gaan slaap dan met alles toe.
Nodeloos om te sê dat die sielkundige gesondheid van matrose onder hierdie omstandighede dikwels ter sprake was. Gee my ontslag en laat my huis toe gaan, en 'n ontstelde steenkoolhoof smeek sy skipper na maande se diens buite Charleston. Ek is 'n arm, swak, ellendige, senuweeagtige, half mal seun. Alles val op my delikate senuwees. "
En hierdie roetine het gepaard gegaan met 'n ononderbroke dieet van muf bone, ou beskuitjies en suur vark. Om die eentonigheid te verlig of om hulself uit die werklikheid te verdoof, het gemorspanne gespesialiseer in die vervaardiging van outlaw -whisky gedistilleer uit byna enige stof wat in die suidelike hitte gegis het. Bevelvoerders en mediese beamptes wat by die James River Flotilla aangewys is, het baie gekla oor die gebrek aan vars voedsel en groente. Na 'n inspeksie in Julie 1862, het Fleet Surgeon van die Noord -Atlantiese eskader, dr. James Wood, aanbeveel dat vaartuie twee keer per week met vars voedsel voorsien word. Sy verslag oor sy inspeksie bevat ook 'n aanbeveling vir die verbetering van die watertoevoer wat in die vaartuie gebruik word. Hy het gesê dat die onstuimige en aanstootlike rivierwater wat gebruik word, geneig is om diarree te veroorsaak. Hy sien geen rede om onrein rivierwater te gebruik nie, aangesien stoomvaartuie meer suiwer water kan kondenseer as wat hul bemanning benodig.
Selfs al was die sanitêre toestande aan boord van die skip dikwels beter as die aan wal, en albei vloote het waarskynlik beter gevaar as die leërs wat die frekwensie van siektes betref, het rumatiek en skeurbuik die dokters besig gehou, tifus, dysenterie, beenkoors, aambeie, en skade aangerig deur kneukels. In die suidelike gebiede het insekte-gedraagde malaria en geelkoors baie mense laat swyg. En, ongeag waarmee hulle moes werk, het chirurge aan boord van die ysterjasse, en inderdaad elke vaartuig, geen medisyne vir die siektes van die gees wat veroorsaak word deur die spanning van eentonigheid, swak voedsel en ongesonde lewensomstandighede wat veel langer ongevalle veroorsaak het nie. lyste as wat Konfederale skulpe of myne gedoen het.
Die ysterkleedvloot van die burgeroorlog was nie hout of yster nie. Dit verteenwoordig nietemin die eerste, stilstaande stappe in die moderne tyd. Alhoewel baie van die rompies nog hout was, maar slegs ysterfineer, sou sulke vaartuie soos Monitor en die vaartuie wat dit veroorsaak het, gou algemeen word. Die seilperiode was verby en was sedertdien Monitor en Virginia hulle het hul legendariese tweestryd in 1862 geveg. Teen die laat 1870's en beslis teen die begin van die twintigste eeu was hierdie feit 'n werklikheid. Mediese beplanners en verskaffers van gesondheidsorg moet nou vierkantig die realiteite in die gesig staar wat die burgeroorlogchirurge reeds tydens hul oorlog teëgekom het. Die nuwe staalskepe het nou gewapende artillerie met 'n inbreuk gelaai. Dit is reeds bewys wat hul voorgangers op menslike vlees en been toegedien het. Traumatiese amputasies, deurdringende fragmentwonde en afskuwelike brandwonde het tydens die oorlog alledaags geword. In die post-burgeroorlogomgewing sou hierdie wonde eksponensieel toeneem, net soos nuwe soorte beserings wat slegs tydens die burgeroorlog aangedui is, primêre en sekondêre ontploffingsbeserings, vel en vleis wat veroorsaak word deur gebarste stoompype en ketels, giftige rookinaseming. vuurprodukte onder dekke. Die probleme wat die eerste keer tydens die oorlog van die ysterklasse ondervind is, sou nou aan boord van skepe van die all-steel, all-steam vloot hanteer moet word.
Of dit nou slagoffers van siektes of vyandige optrede was, matrose het behandeling nodig gehad en baie vlootgeneeskunde het in die drie bestaande hospitale in Chelsea, Brooklyn en Philadelphia plaasgevind. Teen die herfs van 1862 is al drie tot hul uiterste kapasiteit gevul. As gevolg hiervan is mediese fasiliteite by vlootwerwe en vlootstasies uitgebrei en het beide burgerlike en weermaghospitale ook vlootpasiënte behandel. Om die situasie reg te stel, het 'n groot hospitaaluitbreidingsveldtog begin. Ongelukkig is baie van hierdie verbeterings tot die einde van die oorlog nie besef nie.
Na die herowering deur die Unie-magte, is die twee vloothospitale in die suide-Portsmouth en Pensacola-weer in gebruik geneem. Benewens die vloothospitale wat voor die oorlog tot stand gekom het, het ten minste vier ander tussen 1862 en 1865 begin werk. Hierdie hospitale in Mound City, IL (1862) Memphis, TN (1863) New Orleans, LA (1863) en Port Royal, SC (1864), was in die operasionele teater van die blokkeerende rivier-eskaders geleë en het as ontvangende hospitale opgetree en pasiënte op kort termyn geneem.
Ironies genoeg was een van die mediese stasies wat langtermynversorging kon verrig, glad nie stilstaande nie. In 1862 het die Unie-magte 'n Konfederale sywiel ingeneem, Red Rover. Onder bevel van die Naval Fleet Surgeon, is die skip omskep in wat beskou kan word as die vloot se eerste hospitaalskip (daar is egter bewyse dat vlootskepe wat tydens die Tripolitan -oorloë gebruik is, as drywende hospitale gebruik is). Volgens 'n Navy General Order van Junie 1862, moet slegs die pasiënte na die hospitaalboot gestuur word, waarvan verwag word dat hulle 'n geruime tyd siek is, en wie se gevalle meer stil en beter aandag en verblyf benodig as klim op die vaartuie waartoe hulle behoort. "
Ongeag, Red Rover was iets van 'n vlootafwyking. Die vaartuig het 'n wassery en 'n hysbak wat die siekes van die onderste tot die boonste dekke kon vervoer, 'n amputasiekamer, nege waterkaste en 'n yskas om vars kos en gaasblindings op te slaan om vlieë, muskiete, flesse en rook te hou van die pasiënte. . Dit was ook die eerste skip wat 'n personeel vroulike verpleegsters opgelei het in die mediese kunste.
Op Oukersaand, 1862, het susters in die orde van die Heilige Kruis van St Mary 's van Notre Dame in South Bend, IN, aan boord van die mediese vaartuig aangemeld om na siek en gewonde seemanne om te sien. Honderd jaar later het die vloot gehelp om hierdie vroue te eer tydens 'n seremonie op die kampus van Notre Dame as ware pioniers van die Navy Nurse Corps.
Van 1862 tot 1865 was die mediese personeel aan boord Red Rover het 2,450 slagoffers versorg, waaronder 300 gewonde Konfederate. In ongeveer dieselfde tydperk het Navy shore-fasiliteite meer as 31,000 pasiënte hanteer, waarvan 990 slegs in 1864 behandel is, 'n rekord van 'n konflik van vier jaar. Die konflik was egter nie sonder ander onderskeidings nie. Die oorlog het die Navy Medical Corps baie geëis en 33 chirurge, waaronder assistent -chirurg William Longshaw, Jr. , onder hewige vuur, vrywillig om die monitor Lehigh, wat gestrand het, op te haal. In Januarie 1865 is dr Longshaw dood in 'n aanval op Fort Fisher, NC, terwyl hy die wonde van 'n sterwende man bind. Sy heldhaftigheid onder vuur sluit Navy -medisyne en die ware erfenis van die burgeroorlog in.
Die Slag van Booneville, MS 1 Julie 1862, Amerikaanse burgeroorlog
Die Slag van Booneville is tydens die Amerikaanse burgeroorlog op 1 Julie 1862 in Booneville, Mississippi, geveg. Dit het plaasgevind in die nasleep van die oorwinning van die Unie in die Slag van Shiloh en binne die konteks van die pogings van die Konfederale Generaal Braxton Bragg om die spoorwegaansluiting by Corinth, Mississippi, twintig myl noord van Booneville, te herower.
Na die oorwinning van die Unie -leër by Shiloh, vorder die leërs van die Unie onder generaal -majoor Henry W. Halleck stadig op Korinthe, 'n belangrike spoorwegsentrum. Teen 25 Mei 1862, nadat hy vyf myl in drie weke beweeg het, was Halleck in staat om die stad te beleër. Op 29 Mei het die Konfederale magte onder generaal P.G.T. Beauregard het ongemerk weggeglip en na Tupelo, Mississippi, beweeg. Einde Junie beveel Halleck verdere beweging suidwaarts en verneem dat die Konfederate, nou onder Bragg, in die rigting van Korinte vorder. Unie -kolonel Philip Sheridan het op 28 Junie 'n versterkte posisie in Booneville gevestig om af te wag op die Konfederale aanval.
Hoofelemente van 4 700 troepe onder die Konfederale brig. Genl James R. Chalmers het die oggend van 1 Julie, drie en 'n half myl, suidwes van die stad teëgekom op Sheridan se plakkate. Die paaltjies val terug en vestig 'n goeie verdedigingslinie by die kruising van die paaie van Tupelo en Saltillo. Geassisteer deur die nuwe Colt -rewolwergeweer, weerstaan ​​die lyn die aanvanklike konfederale aanval, maar trek dan terug na 'n rugsteunposisie twee kilometer nader aan die stad.
'N Poging om die linkerflank van hierdie nuwe lyn te draai, is in die wiele gery toe Sheridan se hoofmag by die stryd aangesluit het. Die grootste deel van die Unie -mag het op die verdediging gebly, terwyl Sheridan die 2de Michigan -kavalerie onder kaptein Russell Alexander en die 2de Iowa -kavallerie onder luitenant -kolonel Edward Hatch gestuur het om die Konfederale agter- en linkerflank onderskeidelik aan te val. Chalmers moes noodgedwonge terugtrek en Sheridan se agtervolging is na vier myl gestaak toe die vermoeide troepe moerasagtige terreine teëkom.
Dit is deur Sheridan beraam dat 65 van Chalmers se troepe in die geveg dood is, terwyl die federale slagoffers bestaan ​​uit 1 dood, 24 gewondes en 16 vermiste. Die geveg het veroorsaak dat Bragg sy aanvallende strategie teenoor Korinte heroorweeg en Halleck ekstra tyd toegelaat het om sy troepe te verenig.
Verwysing: Eldridge, David P., & quotBattle of Booneville, Mississippi (1 Julie 1862) & quot, Encyclopedia of the American Civil War: A Political, Social and Military History, Heidler, David S., en Heidler, Jeanne T., eds ., WW Norton & amp Company, 2000, ISBN 0-393-04758-X.
Geskiedenis van die burgeroorlog in Yazoo County, 1862-1864
Vir Yazooans lyk die oorlog tussen die state aanvanklik ver weg. Die eerste volle jaar, hoewel talle Yazoo -seuns reeds ingeskryf het en baie in die verre Virginia baklei het, het die lewe tuis rustig aangegaan. En in die vroeë, opwindende dae van die konflik het die meeste Yazooans verwag dat dinge so sou bly.
Toe, in die lente van 1862, kom vinnig, opeenvolgende verstommende, ontnugterende Konfederale verliese nader aan die huis in die Westelike Teater. Oorwinnings van die vakbond op Pea Ridge in Arkansas en Shiloh in Tennessee het die weg gebring na die drumpel van Mississippi. Die Amerikaanse vloot het die Mississippirivier van krag sowel van noord as suid binnegekom en New Orleans en Baton Rouge, daarna Memphis, vinnig ingeneem. Met Vicksburg as president Lincoln se persoonlik bestelde volgende doelwit, begin vroeg in Junie 'n formidabele vloot onder bevel van David Farragut, wat binnekort die eerste agteradmiraal in die Amerikaanse vlootgeskiedenis sou word, daarheen. So het Yazoo City en Yazoo County binne 'n paar weke hulself byna in die middel van die storm bevind.
Opeenvolgende pogings van die Unie om Vicksburg te neem sou voortduur totdat dit uiteindelik op 4 Julie 1863 geval het, en Farragut se eerste poging om dit in 1862 deur 'n suiwer vlootaksie te vang, was vrugteloos. Maar in die maande voordat die eerste beleg laat vaar is, is Yazoo City tot aksie aangespoor. 'N Rits grondwerke wat met kanonne beman is, is op die blapse bo die stad en die Yazoo -rivier gebou. 'N Versperring van ondergedompelde vlotte, ou bote en kettings is oorkant die rivier by Liverpool Landing ongeveer 15 myl stroomaf geplaas. Inderhaas het die Konfederale Vlootafdeling, met die hulp van plaaslike ambagsmanne en plantasie-eienaars, 'n rudimentêre vlootwerf 'n half kilometer suid van die stad op die oostelike oewer van die Yazoo-rivier geskep.
Yazoo City het gou 'n belangrike vlootbasis geword byna per ongeluk, en sy groot bydrae tot vlootoorlogvoering was waarskynlik die ongelooflikste vaartuig wat ooit 'n vyandelike vloot aangegryp het.
Die ysterdekram CSS Arkansas was van die begin af 'n ongelukkige kind. Sy was een van verskeie skepe wat in Memphis gebou is toe die uniemagte die stad bedreig het. Van al die vaartuie in die werwe is slegs die CSS Arkansas gered. Haar onvoltooide romp is in die Mississippi en teen die Yazoo afgesleep tot naby Greenwood, waar die werk aan haar gestop het.
Op die oggend van 28 Mei 1862 het luitenant Isaac N.Brown, 'n boorling van Grenada en 'n 27-jarige veteraan van die Amerikaanse vloot, wat bevel gehad het oor die werf van die Konfederale vloot by Memphis en Nashville, het 'n telegram ontvang van Stephen Mallory, sekretaris van die Konfederale vloot, wat hom opdrag gegee het om 'klaar te maak en toe te rus' daardie vaartuig (die CSS Arkansas) sonder inagneming van die uitgawes van mans of geld. "
By Greenwood, waar die vaartuig veronderstel was om te wees, is aan lt. Brown gesê dat die Arkansas 'n entjie tot vier myl van die droë land af is, maar ons sal probeer om jou na haar toe te roei. Toe sy by die hulk kom, het Brown gevind dat sy geen enjins, geen pantser en geen dekhuis het nie. Sy was gelaai met tien enorme gewere, maar daar was geen waens waarop hulle gemonteer kon word nie. Haar pantserplaat lê op die rivierbodem in 'n gesinkte skip.
Met die hulp van soldate uit 'n nabygeleë leërkamp is die bak omhoog gehys, die wapenrusting opgehaal en twee ou enjins wat nie ooreenstem nie, is uit wrakke gered.
Greenwood bied vergelykende veiligheid vir die voltooiing van die vaartuig, maar daar was geen vaardige hulp en geen nodige materiaal beskikbaar nie. In Yazoo City was beide manne en materiaal gereed, maar die hele vloot van die Unie was feitlik bo -op Vicksburg - minder as 50 kilometer daarvandaan. Weens die lot van Vicksburg het luitenant Brown die rivierstoomboot Capitol die romp stroomaf laat sleep na die skeepswerf in Yazoo City.
Daar was opgewondenheid onder die werker toe die groot grys vorm neergelê is. Die Arkansas was selfs in hierdie stadium 'n indrukwekkende gesig. Sy strek 110 voet lank en by haar boog was 'n massiewe stampbek. Haar sye, binnekort bedek met vier duim yster, het 45 grade na binne gekantel om kanonballe te help afbuig en daar was geweerpoorte rondom. As sy heeltemal gepantser is, trek sy 14 voet water. Haar vlieënierhuis wat 12 sentimeter van die gepantserde geweerhuis af gestaan ​​het, sou slegs ses voet bo die waterlyn wees.
Binnekort het 200 mans die hele dag gewerk om die skip gereed te kry. Bemanningslede het stelselmatig op die platteland na metaal en onderdele gesoek. Enige moontlike voorwerp, en sommige wat nie so waarskynlik was nie, het in die samestelling van die skip beland wat die vyand na haar vernietiging ''n drywende rommelwerf' genoem het.
Na vyf weke was die agterstewe en 'n paar dele van die winkel nog steeds onbeskerm deur pantser, maar die Yazoo -rivier val. Vlieëniers het gewaarsku dat as die Arkansas nie binnekort in die dieper Mississippirivier kom nie, die groot ysterkleed vir die somer landgebonde sal wees.
Dus, op 2 Julie 1862, stoom die Arkansas weg op haar eerste selfgedrewe reis. Nooit 'n meer onwaarskynlike vaartuig op pad na die geveg nie. Haar wapenrusting was maar skraal en die ketel is oor die onbeskermde agterstewe "vasgemaak" om sy swakheid te verberg. Haar enjins wat nie ooreenstem nie, was totaal onvoldoende vir 'n skip van haar grootte en sou haar op slegs agt knope saamdruk - veels te stadig vir enige stamp. Haar bemanning van tweehonderd man bestaan ​​hoofsaaklik uit landgenote sonder ervaring in die stryd teen 'n winkel. Een opvallende uitsondering was die jong Konfederale vlootluitenant Charles "Savez" Read, 'n boorling van Yazoo County, gebore in Satartia. Hy was 'n gegradueerde van die U.S. Naval Academy in Annapolis en 'n Amerikaanse vlootbeampte tot en met die oorlog, en beman die streng gewere van die Arkansas. Terwyl sy op die ram gedien het solank sy kop bo water gehou het, gaan sy later oor na 'n deurmekaar en heldhaftige loopbaan, eers in die Konfederale plunderaars op die oop see, en daarna na die plundering op die James en Red Rivers.
Luitenant Brown van die CSS Arkansas, wat die swakhede van sy vaartuig erken, het aan die bemanning verduidelik dat hulle die vyand van voor af moes ontmoet. Hy het gesê: "Geen ram, geen hardloop nie, veg net."
En hulle het geveg, maar nie voordat nog 'n stuk ongeluk die skip geteister het nie. Ongeveer 25 kilometer onder Yazoo City het 'n stoompyp gebreek en al die kruit geweek. Gelukkig was dit 'n warm, droë dag en die poeier het gou op seile gedroog, versprei oor warm saagsels op 'n saagmeul waar die gebreekte stoompyp herstel is.
Op 13 Julie het die CSS Arkansas 'n draai ongeveer 'n kilometer en 'n half stroomop van die Mississippirivier afgerond. Voor was die Union -geweerbote O.S. Tyler, Carondelet en Queen of the West. Alhoewel dit 'n formidabele vloot was, moes die Arkansas - wat deur sy bemanning al met liefde die naam "die emmer boute" genoem was - na die vyand gelyk het soos die beste vegskip ter wêreld in perfekte vorm. Die Unie -vloot het enjins omgekeer en probeer om terug te keer na die breër Mississippi.
Die Konfederale ysterkleed het voortgegaan om reguit vir die vyand te smee. Daar was twee redes hiervoor: (1) omdat sy ten spyte van haar swakhede 'n eersteklas vegskip was en (2) omdat sy haar swak gepantserde agterstewe nie aan federale vuur kon blootstel nie. Elkeen van die vyande laat die Arkansas 'n breë sylyn hê, maar die meeste skote spring soos die hael uit die wapenrusting. Op haar beurt het die Arkansas die skepe van die Unie 'n ernstige afpersing gegee.
Toe die geveg eindig, is die Carondelet erg beskadig en aan wal geland, die Tyler het in 'n slegte toestand gehink, en die koningin van die Weste het besluit om 'n dag af te tree en te veg.
Die CSS Arkansas het die vuur van al drie skepe geneem. Luitenant Brown is gewond en 'n deel van die wiel is weggewaai. Die basis van die rookstok is getref en hitte en rook het die enjinkamer gevul, wat die bemanning gereeld moes verander. Die trots van die stad Yazoo het haar eerste geveg oorleef, en daar was niks anders as om reguit te gaan nie - of reguit af.
Reguit vorentoe kan dit net vir Vicksburg beteken, waar die hele Union -armada wag. Terwyl die Arkansas na die beleërde stad storm, was daar ontsteltenis in die Federale vloot. Die gewere was beman, maar hy het vuur gemaak om kosbare steenkool te bewaar. Die Arkansas het in die middel van die vloot gery en van die Hartford en Richmond af sonder groot skade gery. Oral waar die Konfederale ysterkleed sou vuur, was dit byna seker dat 'n Unie -skip getref sou word. Maar die vloot van die Unie het homself meer skade berokken as wat die Arkansas ooit kon aangerig het. Baie van die skote wat op die Arkansas afgevuur is, het oor haar huis met 'n lae geweer gegaan en op 'n doel van die Unie beland.
Die Arkansas het by Vicksburg onder die beskerming van die walbatterye vasgemeer. Die slagskip van die Unie, Essex, het aangekla van 'n poging tot rammetjie en albei vaartuie het 'n breë afstand van kort afstand losgemaak. Die Essex mis die stamp en grawe sy boog in die rivieroewer, waar strandbatterye hom 'n moeilike tyd gegee het totdat hy kon terugtrek en op volle spoed kon verdamp. Daarna het die Koningin van die Weste, wat die Arkansas-rivier gevolg het, probeer rammel, maar 'n goed geleë breë kant van die Arkansas het haar uitgeskakel en sy is weggesleep nadat sy buite bereik was.
Die teenwoordigheid van die CSS Arkansas in Vicksburg het die posisie van die Unie gevaarlik gemaak. Dit was altyd nodig dat die Federale vloot stroomop moes bly uit vrees vir 'n verrassingsaanval, en steenkool was skaars. Die diepwatervaartuie van Commodore Farragut het gevaar om vas te loop toe die laagwaterseisoen nader kom, en daarom beveel hy sy vloot terug na New Orleans. Die "emmer boute" het die beleg van Vicksburg byna alleen opgehef.
Die Federals het nie geweet watter skade hulle die dapper vaartuig aangerig het nie. Een doppie van die Essex het Arkansas se wapenrusting binnegedring en agt mans doodgemaak. Baie van die bemanning moes na die hospitaal oorgeplaas word, waaronder die bekwame ingenieur wat die enigste man was wat in staat was om die ou enjins te laat werk. Luitenant Brown is beveel om in Grenada tuis te kom om van sy wonde te herstel en die uitvoerende beampte Stevens, 'n goeie offisier, was in bevel.
Alhoewel die Arkansas in 'n hewige geveg was en nie in staat was om sonder uitgebreide herstelwerk te gaan nie, het generaal Earl Van Dorn haar beveel om hom te ondersteun op 'n rit wat hy teen die magte van die Unie by Baton Rouge beplan het. Luitenant Stevens het aan Van Dorn gesê dat luitenant Brown opdrag gegee het dat die skip by Vicksburg moet bly. Generaal Van Dorn het 'n beroep op Richmond gedoen om hierdie bevele te laat weier.
CSS Arkansas het net 'n entjie gestoom voordat haar krakende enjins begin speel het. Nadat sy opgelap is, het sy na Baton Rouge gegaan, maar onderweg die Essex ontmoet. Die Arkansas het volstoom gelaai en booggewere afgevuur, en reguit op pad na haar ou vyand, maar net voor die verwagte botsing stop die Arkansas se hawe -enjin. Met elke enjin afsonderlik aan 'n skroef gekoppel, het dit die skip in 'n geweldige breë kant van die Essex getrek.
Terwyl die CSS Arkansas hulpeloos in die rigting van die kus beweeg, haar swak agterstewe 'n perfekte doelwit vir vyandelike vuur, beveel luitenant Stevens die bemanning om die skip te vernietig en probeer om die konfederale lyne te bereik. Mans van die Arkansas sit poeier op die dek, maak haar aan die brand en skarrel na die bos. Toe swaai 'n onvoorspelbare stroom die Arkansas in die rivier, waar sy van aangesig tot aangesig met die Essex opblaas.
In net 24 volle dae het die CSS Arkansas die Unie ernstige houe toegedien en daarna eerbaar gesterf.
Die CSS Arkansas was nie die enigste verrassende wapen wat op die geharde Unie -vloot aan die Yazoo -rivier ontketen is nie. Die eerste oorlogskip wat deur 'n elektries ontplofte myn gesink is, was die USS Cairo, wat in die herfs van 1862 naby die monding van die Yazoo -rivier na die bodem gestuur is.
Agt maande nadat die Kaïro gesink het, is die USS Baron DeKalb in die stad Yazoo deur torpedo's gesink. Maar afstammelinge van die mans wat die torpedo's aangeraak het, woon nog in die stad Yazoo, en hulle sê dat hierdie skip deur kanne vol plofstof gesink en met 'n sterk koord teen die skepe getrek is.
Toe generaal U.S. Grant se laaste groot beleg van Vicksburg deur die Unie -leër en die vloot in Mei 1863 begin, het 'n Konfederale vesting by Snyder's Bluff aan die Yazoo -rivier die deur na Yazoo City geblokkeer, waar die vlootwerf nog ystervaartuie gebou het. Admiraal van die vakbond, David D. Porter, het vyf ysterklere gestuur om die Snyder's Bluff -verdediging te probeer omseil en die erf te vernietig. En hy het amper daarin geslaag om een ​​van die eerste admirale te word wat sy vloot deur landmagte laat vang het.
Die vaartuie het Steele's Bayou bestyg, deur Black Bayou gegaan en Deer Creek binnegegaan. As die Yankee -oorlogskepe Rolling Fork sou kry, sou hulle oor die Big Sunflower en tot by Yazoo City vaar. Konfederale kolonel Samuel W. Ferguson het sy gevegspan na Rolling Fork verskuif. Terwyl skerpskutters langs die spruitwalle lê en die skepe met handvatsels bedruk, het ander soldate bome gesny om voor en agter die vaartuie oor die stroom te val. Aangesien die vloot deur bome geblokkeer is, die bemanning nie in die oopte kon kom nie, en die konfederale magte gereed was om in te ry en die skepe te neem, moes generaal Grant 'n landmag stuur om die vloot van admiraal Porter te red.
Teen 17 Mei het die Konfederale magte Snyder's Bluff laat vaar en twee dae later het eenhede van die leër en vloot van die Unie die vestings beset sonder om 'n skoot af te skiet. Die eerste frontaanval op die stad Yazoo self het op 21 Mei 1863 plaasgevind en was 'n vlootstreep. Admiraal Porter beveel 'n taakspan bestaande uit die ysterkleed Baron DeKalb en Choctaw, ondersteun deur die tinclads Forest Rose, Linden en Petrel, om teen die Yazoo -stad se vlootwerke voort te gaan, sodra sloopspanne die ketting langs die Yazoo -rivier kan vernietig deur Konfederate.
Met luitenant -bevelvoerder John g. Walker in beheer, die vloot het slegs tekenweerstand op die rivier ontmoet. Maar kaptein Isaac Brown, wat herstel het van die wonde wat hy op die Arkansas en onder bevel van Yazoo City opgedoen het, het beveel dat die vlootwerf verbrand moet word.
'N Landingspartytjie van die Unie -skepe het bevind dat die Konfederale sloopgroepe alles van militêre waarde in die stad vernietig het. Drie oorlogskepe by die vlootstasie was smeulende ruïnes, niks anders as verkoolde hulke nie. Hulle was die Mobile, die Republiek, en 'n naamlose ysterbeklede monster van 310 voet lank en met 'n balk van 70 voet. Die laasgenoemde vaartuig sou met 'n 1/5 duim yster bedek wees en moes ses enjins, vier sywiele en twee skroewe gehad het.
Al wat oorgebly het van die vlootwerf, wat vyf saag- en beplanningsmeulens, uitgebreide masjinerie, timmerman en smidswinkels bevat het, was ruïnes wat deur vuur gemaak is. Shore partied het berig dat behalwe vir 'n groot saagmeul en houthuis noord van die stad, die konfederale magte ook al die openbare eiendom in Yazoo City verwyder het of verbrand het wat vir die vyand van waarde kan wees. Teen die oggend van 23 Mei is die saagmeule en die houtwerf deur die Federale aan die brand gesteek. Nadat die 115 militêre pasiënte in die stadshospitaal gepatrolleer is, was die Union -eskader gereed om terug te keer na die vlootankerplek by die monding van die Yazoo.
Na die vernietiging van die skeepsboufasiliteite in die stad Yazoo, het die rivier vir die Konfederasie weinig seewaarde gehad, maar skepe van die Unie het die waterweg bly gebruik.
Onmiddellik nadat generaal Grant nie op 22 Mei 1863 die verdediging van Vicksburg geslaan het deur 'n massiewe aanval nie, het hy 'n boodskap gekry van 'n konfederale opbou in Yazoo City en kommandeur Walker se eskader het weer stroomop gestroom. Daar was geen opbou van suidelike magte nie en die ekspedisie het weinig weerstand gebied. Luitenant Brown het torpedo's in die Yazoo -rivier geplant, maar die Federale vloot het dit per ongeluk vermy toe die skepe deur die Tchula -meer - 'n ou kanaal van die Yazoo - sny in plaas daarvan om in die hoofstroom te bly.
Nadat hy die Yazoo -stad sonder probleme verbygegaan het, is die Unie -vloot onder Greenwood gestop deur 'n versperring van vaartuie wat luitenant Brown beveel het om oor die kanaal te laat sink. Terwyl matrose probeer het om die gestampte stoombote te verwyder, het die Konfederale kaptein John H. Morgan se skerpskutters in Arkansas hulle met geweervuur ​​gepeper. Die Unie -vloot het die gebied met 'n houer en dop bespuit, daarna die kabels afgesny en stroomaf teruggetrek.
Die ekspedisie stop weer in Yazoo City, waar 'n landingsgeselskap 'n aantal ysterstawe byeengebring het tydens die eerste aanval van die vlootwerf. In die agt dae lange aanval op die Yazoo het die vloot van die Unie sewe Konfederale stoombote vernietig.
Teen die tyd dat hy bevelvoerder Walker se vloot op die Yazoo beveel het (22 Mei 1863), het generaal Grant die boodskap gekry dat die Konfederale generaal Joseph E. Johnston 'n groot mag bymekaarmaak om na Vicksburg se verligting te beweeg. Hy was bang dat sy leër na hom sou beweeg in die "Mechanicsburg -gang", die rant in Yazoo County wat die waterskeidings van die Big Black- en Yazoo -riviere geskei het. Gevolglik het hy kolonel Amory J. Johnson uiteengesit om 1.000 man te neem en die gebied te herken. Sekondêre doelwitte was die vernietiging van die Mississippi Central Railroad -brug oor die Big Black by Way's Bluff, naby Vaughan in Yazoo County, en die vernietiging van alle voer en koring wat in die gebied tussen die Big Black- en Yazoo -riviere gestoor is.
Op 24 Mei het kolonel Johnson en sy blou jasse uit Snyder's Bluff gery en die volgende dag het hulle weer ingery. Hulle het die Konfederale kolonel W. Wirt Adams se Mississippi -kavallerie teëgekom en nadat 'n kort skermutseling hom onttrek het.
By sy terugkeer na sy basis het kolonel Johnson die wyd oordrewe berig gemaak dat generaal Joe Johnston, met 'n mag van tussen 6 000 en 10 000 man, naby die dorpie Mechanicsburg in Yazoo County kamp opgeslaan het. Op die oomblik was die enigste rebellemag wat tussen die Big Black en Yazoo werk, verspreide eenhede wat deel uitmaak van Brigadier -generaal John Adams se bevel.
Generaal Grant het 12 000 van die troepe wat hy in Vicksburg bymekaargemaak het, gestuur om die bedreiging van generaal Joe Johnston se oorskatte magte die hoof te bied. Generaal Grant plaas hierdie troepe onder bevel van die aggressiewe generaal -majoor Francis P. Blair, wat hulle op hul beurt in twee afdelings onder Brigadier Generals Joseph A. Mower en John McArthur verdeel het.
Generaal Blair beplan 'n tweeledige stoot na Mechanicsburg, met die afdeling van General Mower wat op die Ridge Road marsjeer, en die afdeling van General McArthur beweeg op die Benton-pad na 'n byeenkoms by Sulphur Springs. Kolonel Johnson se kavallerie sou die vooruitgang van die 'ekspedisie -korps' ondersoek.
Die mag het op 27 Mei uit Vicksburg getrek en selfs kolonel Johnson se verwoede kavallerie kon daardie dag geen Konfederate spoel nie. Op 28 Mei het die twee magte bymekaargekom by Sulphur Springs, maar kolonel Johnson het generaal Blair 'n ontstellende verslag gebring. Die kavaleriste het met 'n boer, Richard A. Barkley, gepraat wat vir hom gesê het dat luitenant-generaal Ambrose P. Hill Jackson pas bereik het met swaar versterkings van die geveg wat verhard is in Noord-Virginia. Daar is berig dat generaal Johnston en General Hill 45 000 mans in Sentraal -Mississippi gehad het.
Generaal Blair besluit nietemin om voort te gaan. Dit was ongeveer 13:00. Toe die federale ruiters by die dosyn of so huise wat Mechanicsburg uitmaak, ry, draai hulle in die pad wat na Kibbey's Ferry lei. Twee myl anderkant die dorp sien 'n Iowa -regiment 'n aantal grys klere. Dit was dieselfde helde-vir-leer troepe wat kolonel Johnson se blou geklede kavallerie vier dae tevore teruggedraai het.
Sodra generaal John Adams die bloujasse sien, stuur hy sy ruiters op die vyand af. Die geskrikte federale troepe val terug in die rigting van Mechanicsburg en veg teen 'n bitter vertraagde aksie. Generaal McArthur het sy voorafgaande brigade tot die redding gestuur en die dun lyn grys klere, grootliks in getal, val terug na die Groot Swartrivier.
Twee kilometer suidoos van Mechanicsburg het die Konfederate nog 'n poging aangewend om die federale voorskot te behou. Gewere van die Brookhaven Artillery het aangeval en begin skiet op generaal Blair se mans. Hierdie bedreiging is vinnig tegemoet gekom deur die aankoms van bykomende artillerie van die Unie, gewapen met 12-duim-haubits. Na 'n kort tweestryd het die uitgestorwe Mississippiane die verlowing verbreek.
Wat die Konfederale magte nie kon doen nie, het generaal Grant vir hulle gedoen. Ontsteld oor berigte oor generaal Joe Johnston se groot leër en uit vrees dat generaal Blair in 'n strik sou beweeg, beveel hy die noordelike weermag terug na Snyder's Bluff.
Die Unie -magte het hul terugreis in die vrugbare Yazoo -vallei onderneem. Hier het generaal Blair beraam dat daar voldoende bestaan ​​en voer was om ten minste 'n maand lank generaal Joe Johnston se weermag te voorsien.
Die soldate het 'n enorme hoeveelheid spek vernietig, ongeveer 500 000 skepels mielies en beslag gelê op ongeveer 1 000 beeste en 200 perde en muile.
Intussen, terwyl die Konfederale kommunikasie baie stadig was, het generaal Johnston nie werk ontvang by sy hoofkwartier in Jackson nie, dat 'n mag van Federals die "Mechanicsburg Corridor" tot 30 Mei op dieselfde dag ontruim het, dieselfde dag wat generaal Blair Mechanicsburg ontruim het om terug te val na Snyder's Bluff.
Om 'n konsentrasie teen generaal Blair te bewerkstellig, stuur generaal Johnston generaal -majoor Samuel G. Maxey se brigade aan die stert na Canton. Terselfdertyd beveel hy generaal -majoor William H.T.Walker se "Right Wing" om van Canton na Yazoo City te marsjeer. Kolonel Samuel W. Ferguson se swaar gevegspan het by General Walker aangesluit en teen 1 Junie was die "Army of Relief" in Yazoo City.
Onmiddellik na die oorgawe van Vicksburg op 4 Julie 1863 het admiraal Porter voorberei om hierdie Konfederale ramp op te volg met 'n reeks strooptogte op die omliggende platteland.
Generaal Johnston, wat besig was met die verdediging van die hoofstad, Jackson, teen die magte van generaal-majoor William T. Sherman, het die 'Army of Relief' genoem en al die troepe wat hy van ander sentrale Mississippi-plekke kon neem.
In Yazoo City was bevelvoerder Isaac Brown in beheer van 'n vlooteenheid, terwyl kolonel William B. Creasman die soldate beveel het. Hulle probeer desperaat versterkings gooi teen 'n onvermydelike aanval van die Unie.
Op 12 Julie het admiraal Porter sewe transporte met generaal -majoor Francis J. Herron se afdeling na Yazoo City gestuur. Die vervoer is deur die ysterkleed Baron DeKalb en die tinclads Signal and New Republic konvooi. Die 5 000 man van generaal Herron se weermag het onder die stad geland en die skepe stroomop beweeg waar daar 'n kort tweestryd tussen die Konfederale artillerie in die bluf bo die stad en die vaartuie aan die rivier was. Die troepe het tydens die artillerie -betrokkenheid die stad oortref en die Konfederale posisie onhoudbaar gemaak.
Beide kommandant Brown en kolonel Creasman het onttrek. Kommandant Brown het oorgegaan na die Konfederale Arsenal in Selma, Alabama, en sy matrose het by die skepe by Mobile aangesluit. Die klein mag van kolonel Creasman het kontak gemaak met generaal Johnston's Rebels in Morton, Mississippi.
Die enigste ligpunt in dit alles vanuit die suidelike oogpunt was die sink van die DeKalb deur twee planters, mnr. J.J.B. White en dr. Washburn, wat die mynagtige toestel bedink het wat hulle vroeër beskryf het dat hulle onder die vaartuig kon aflaai.
Van September 1863 tot Desember 1864 het noordelike geweerbote na gelang van die Yazoo -rivier gewissel, en Yazoo City is nog vier keer toegeval en/of tydelik beset sonder noemenswaardige weerstand van die klein aantal konfederale eenhede wat in die binneland van Mississippi werk. Die hoofdoelwit van hierdie aanvalle was om katoen en voedselvoorrade, vee, perde en myle vir die vesting van Yankee in Vicksburg te bestel.
In September 1863 land die Federale twee regimente troepe uit riviervaartuie wat in die stad woed. In Oktober het 'n ander federale mag, hierdie keer onder generaal McArthur, die stad beset en was hulle veral genadeloos.
Slegs een keer het die Konfederate op 5 Maart 1864 tydens die derde tydelike besetting teruggeslaan. En hierdie keer het bloedige gevegte in die strate van die middestad van Yazoo City 31 noordelikes dood, 121 gewondes, 31 vermis en die res vinnig terug na Vicksburg gebring. Die Suidlanders het slegs 6 verloor met nog 51 gewondes.
Die operasie van die Unie was deel van 'n meesterplan van generaal William T. Sherman, wat toe van Vicksburg af al die Yankee -troepe in die gebied beveel het om die spoorlyn van Vicksburg na Meridian heeltemal af te breek. Daar sou sy magte die Konfederale spoorwegsentrum en voorraadopslagplek vernietig en sodoende al die spoorvervoer wat binne Mississippi gelaat is, verlam. Hy sou dan probeer om alle oorblywende Konfederale magte uit die staat te verdryf en soveel moontlik openbare en private eiendom te vernietig.
As 'n bluf, en om die Konfederate te laat raai oor sy volgende bewegings, het hy ander afleidings beplan. Een daarvan was om 'n amfibiese mag van ongeveer 1,600 mans te stuur om Yazoo City te beset, en van daar af so ver as moontlik op die Yazoo -rivier in te val, om katoen, muile en kos in beslag te neem om na verdere pakhuise in Yazoo City gebring te word na sy vesting in Vicksburg. Twee kanonbote met tinclad sou die pakhuise beskerm.
Die aanval in Sentraal -Mississippi sou Rebel -troepe daar te besig hou om sy Meridiaanse ekspedisie te belemmer.
Om die aanval te stop en soveel moontlik buit te haal, is 'n sterk kontingent van 1300 Tennessee- en Texas -kavallerie bymekaargekom in Benton, net oos van Yazoo City. Met 'n mate van artillerie -ondersteuning is hulle gelei deur generaals R.V. Richardson van Tennessee en Sul Ross van Texas. Vroeg in die dag het hulle eers die belangrikste unie-twyfel op die Benton-padda wat die besettingsmag beskerm, omsingel en met kanonvuur stilgemaak. Toe vee die suidelike inwoners van die blapse na die noorde van die stad en verder af na die rivierlanding. Die Federale het huis vir huis sterk gekant gegaan en gedurende die dag na die beskerming van hul blikkies gedruk, wat ook skulpe in die stryd gedryf het. Op 'n stadium is 'n houwitser van een van die bote af aan die voet van Hoofstraat geland en omring deur katoenbale om 'n klein fort te maak. Die hoofstraat is vinnig deur die Suidlanders geneem, maar dit is weer deur die Yankees teruggevang.
Teen die middag het die Suidlanders baie van die gebuitte katoen gevind en verbrand, en die meeste kilometers en voorraad wat hulle nie in die pakhuise gehad het nie, geneem. Aangesien hul doelwitte grootliks bereik is, het hulle 'n ordelike onttrekking begin. Die Yankees het uit die pakhuise gehardloop en die vertrekende vyand, en was vinnig besig om 'n suidelike roete op te neem, totdat hul ware verliese die volgende dag besef is. *
*Sien bykomende artikels in hierdie boekie vir meer inligting oor die bloedigste dag van die pad in Yazoo County.
Die volgende maand, op 22 April 1864, het 'n ander verrassende en ongewoonste gebeurtenis plaasgevind op die Yazoo -rivier, twee kilometer stroomop van Yazoo City. 'N Federale geweerboot, die tinclad USS Petrel, vasgemaak aan die rivieroewer naby die monding van die Tokeba Bayou, is aangeval en gevang deur 'n gevegspatrollie van die 11de en 17de Arkansas Consolidated Mounted Infantry. Akkurate vuur uit die oorkantste oewer deur twee papegaaigewere van 10 pond het die vaartuig gedeeltelik afgeskakel en 'n deel van sy bemanning laat vlug. Toe het die seuns van Arkansas wat oor die vinnig vloeiende modderige waters swem, hul prys gewen.*
* Sien addisionele artikels in hierdie boekie vir 'n meer gedetailleerde weergawe van die vaslegging van die USS Petrel.
Op 19 Mei 1864 het federale troepe vir die laaste keer in Yazoo City gekom en handuit geruk. Ten spyte van die pogings van die proteswagte, het hulle die hofgebou, die advokate se kantore en verskeie wonings verbrand.
In die laaste paar maande van die oorlog is die Yazoo County so oorval deur die gereelde aanvalle van die vyand dat daar min waarde oor was en die graafskap prakties geen strategiese waarde gehad het nie.
Behalwe dat hulle as slagveld gedien het, het Yazoo City en County ook sterk manne bygedra tot die Konfederale saak. Die Hamer Rifles was die eerste eenheid wat op 8 April 1861 in Yazoo City georganiseer en in diens geneem is. Hierdie eenheid is aan die Army of Virginia toegewys en het daar gedien as Kompanjie D van die 18de Mississippi Regiment.
Teen die einde van die oorlog het alle ondernemings uit Yazoo County ernstige verliese gely weens dood, wonde, gevangenisstraf en siektes. Slegs 'n klein oorblyfsel van diegene wat ingeskryf het, het teruggekeer.
Dit was hierdie oorlewendes wat, toe hulle na hul gebroke vaderland teruggekeer het, 'n hartverskeurende taak was om weer op te bou onder die strengheid van die heropbou -dae. Dit was 'n paar jaar voordat die provinsie 'n ekonomiese gelaatskleur begin aanneem het, en die stryd teen groot kans is ten gunste van die inwoners gewend.
Die getal mense wat tydens die burgeroorlog gesterf het, is slegs ramings. In 2011 het die Amerikaanse historikus J. David Hacker navorsing gerapporteer wat hy tussen 1850 en 1880 oorleef het tussen manlike en vroulike oorlewingsyfers in Amerikaanse tellings. Op grond hiervan het hy geloofwaardig aangevoer dat die tradisionele statistiek van 620,000 sterftes 'n onderskatting is van die werklike burgeroorlog sterftes met ongeveer 20%. Hacker meen, en sy bewerings word deur ander historici ondersteun, dat die waarskynlikste aantal sterftes wat aan die burgeroorlog toegeskryf kan word, 750 000 is, en dat die getal tot 850 000 kan wees. Hacker het bevind dat 10% van die wit mans op militêre ouderdom tussen 1860 en 1870 gesterf het - een uit elke tien in die Verenigde State.
Hierdie getal sluit nie net slagoffers in nie, maar ook mense wat aan hul beserings gesterf het, sowel as sterftes as gevolg van siektes, wanvoeding en blootstelling van die groot aantal swart en wit vlugtelinge uit die Suide, en selfs vir die burgerlikes wat nie vlugtelinge geword het nie . Die statistiek van 620 000 is 'n paar keer opwaarts hersien na die oorspronklike getalle wat tydens die naoorlogse heropbou geraam is. In die besonder was die Konfederale verliese groter as wat gerapporteer is, deels omdat die bevelvoerders van generaal Lee onder druk geplaas is om onderverslag te gee.
Die burgeroorlog was verwoestend vir die Verenigde State. Ondanks die presiese akkuraatheid van sommige van die onderstaande getalle, is dit byna seker te laag.
Die volgende is geneem uit New York in die oorlog van die opstand, 3de uitg. Frederick Phisterer. Albany: J. B. Lyon Company, 1912.
Kolonel A. Van Horne Ellis het op 11 Julie 1862 die bevoegdheid gekry om hierdie regiment te werf, wat in Goshen georganiseer is en daar drie jaar lank in diens van die Verenigde State op 5 September 1862 byeengekom het. Guard het sy kern gevorm. Op 1 September 1864 het Charles Gale van Mooers, Clinton County, die bevoegdheid gekry om 'n maatskappy, die Mooers Company, te werf, wat later aan hierdie regiment toegewys is en deel geword het van sy kompanie E. 28 Februarie 1865, 'n aantal mans van die eerste Amerikaanse skerpskutters is na hierdie regiment oorgeplaas. Op 2 Junie 1865 is die manne wat nie by die regiment bymekaargemaak moes word nie, na die 93d Infanterie oorgeplaas.
Die maatskappye is hoofsaaklik gewerf: A in Newburgh, Cornwall, Chester en Goshen B-Goshen Company-in Goshen, Warwick, Florida en Newburgh C-Cornwall Company- in Goshen, Cornwall, Newburgh, Monroe en New Windsor D in Warwick en Goshen E by Goshen, Crawford, Otisville, Wallkill, Newburgh, Bullville, New Windsor, Mt. Hope en Port Jervis F by Port Jervis en Deer Park G by Washingtonvil1e, Blooming Grove, New Windsor, Monroe, Newburgh, Craigsville en Chester H by Montgomery, Walden en Goshen I in Newburgh en Windsor, en K by Wallkill, Goshen, Middletown en Newburgh.
Die regiment het die staat verlaat op 6 September 1862, en dit het in die Brigade van Piatt, Whipple 's Division gedien, vanaf September 1862 in 1st Brigade, 3d Division, 3d Corps, vanaf Oktober 1862 in 2d Brigade, 1st Division, 3d Corps, vanaf Junie 1863 in die 1st Brigade, 3d Division, 2d Corps, vanaf Maart 1864 en dit is eervol ontslaan en ontbreek, onder kolonel Charles H. Weygant, 3 Junie 1865, naby Washington, DC
Tydens sy diens het die regiment met die dood gesterf, in aksie gedood, 9 beamptes, 93 gewonde mans wat in aksie ontvang is, 2 offisiere, 45 aangewese mans en ander oorsake 1 offisier, 94 aangewese mans in totaal, 12 offisiere, 232 aangewese mans totaal, 244 van wie 11 aangewese mans in die vyand se hande gesterf het.
Die volgende is geneem uit Die Unie-leër: 'n geskiedenis van militêre aangeleenthede in die lojale state, 1861-65-rekords van die regimente in die leër van die Unie-cyclopedia of battles-memoires van bevelvoerders en soldate. Madison, WI: Federal Pub. Co., 1908. volume II.
Honderd vier en twintig infanterie. & MdashCols., A. Van Horn Ellis, Francis M. Cummins, Charles H. Weygant Lieut.-Cols., Francis M. Cummins, Charles H. Weygant, Henry S. Murray Majs., James Cromwell, Charles H. Weygant, Henry S. Murray, James W. Benedict. Hierdie regiment, bekend as die & quot; Oranje bloeisels, & quot; is gewerf in die graafskap Oranje, georganiseer in Goshen, en het daar vir drie jaar by die U, S. diens op 5 September 1862 ingebring. 'N Deel van die 71ste regiment se nasionale garde, met hul terugkeer van hul tweede drie maande diens in September 1862, vorm die kern van die 124ste. Dit verlaat die staat op 6 September 1862, 930 sterk bedien vir 'n paar weke in Virginia, en sluit dan by die Army of the Potomac aan by Harper ' s Ferry was verbonde aan die 1ste brigade, Whip-pie 's (3d) afdeling, 3d corps , in November 1862 by Burnside se weermag aangesluit op pad na Fredericksburg en het op 24 November by Falmouth aangekom. Dit was sterk verloof in Chancellorsville en verloor 28 dood, 161 gewondes en 15 vermiste en altesaam 204 uit 550 verloofde. Die heldhaftige pogings van kolonel Ellis tydens die stryd om die lot van die dag te verlos, het algemene lof toegeswaai. In die 2de brigade, Birney 's (1ste) afdeling, 3d korps, marsjeer dit op die veld by Gettysburg met 290 offisiere en mans, van wie 28 dood is, 57 gewond en 5 as vermis aangemeld is, beide kolonel Ellis en majoor Cromwell vermoor terwyl hulle hul manne dapper gejuig het. 'N Pragtige monument is deur die regiment in Gettysburg opgerig, omring deur 'n lewensgrootte marmerbeeld van hul heldhaftige kolonel. Tydens die agtervolging van Lee na die geveg, was die regiment betrokke by Jones ' dwarspaaie en Wapping hoogtes. In die daaropvolgende veldtogte in Virginia was dit onder skoot by Auburn en Kelly's Ford, het 'n verlies van 16 gely tydens die Mine Run-veldtog, en daarna in die winterkwartier by Brandy Station. In April 1864 word die 3d korps gestaak en Birney's afdeling word die 3d afdeling van die 2de korps, maar die mans mag die geliefde diamantvormige kenteken op hul kappies en die stuk oranje lint op hul jasse behou. Genl Ward was nog in bevel van die brigade. Die regiment verloor 58 dood, gewond en vermis in die Wildernis, en 61 in Spottsylvania, waar die regiment in die voorste linie was tydens die gevierde bevel van genl Hooker, beide kolonel Cummins en luitenant-kol. Weygant onder die gewondes. Voortdurende harde gevegte het gevolg by die Noord-Anna-rivier, Toto-potomy, Cold Harbour, Petersburg en die Weldon-spoorlyn. In Julie 1864 slaag genl Mott in opdrag van die afdeling, en genl DeTrobriand onder bevel van die ou brigade van Wyk. Gedurende die res van die jaar, voor Petersburg, was dit besig met Deep Bottom, Strawberry Plains, Poplar Spring Church, Boydton plankweg, die Hicksford -aanval, en vroeg in 1865 was dit aktief by Hatcher's Run, Fort Stedman en die laaste aanval op Petersburg. Dit het toe deelgeneem aan die Appomattox -veldtog, besig met White Oak Ridge, Deatonsville Road, Farmville en Appomattox Station. In die beriggewing van die optrede van 25 Maart, naby Wat-kins '-huis, het lt.-kol. Weygant, bevelvoerder oor die regiment, sê dat sy manne in galante styl 'n mag van die vyand aangestel het wat bestaan ​​uit die 42ste, 59ste en 60ste Ala. Regimente, en die slagvlag van die 59ste Alabama vang, 6 offisiere en 159 man, waarvan ongeveer 20 gewond is, insluitend luitenant-kol. Troy van die 60ste Ala. Die vyand wat heeltemal versprei is, het teruggekeer na my vorige posisie, en tussen 20 en 30 van hul dooies op die veld gelaat. Om 11:30 p. m. Ek het bevele gekry om terug te trek en terug te keer na die kamp, ​​wat ek gedoen het, en het ongeveer 75 wapens by my gebring. Ek is bly om dit alles te bewerkstellig sonder die verlies van 'n man, hetsy in die dood, gewond of vermis. & Quot tydens diens was 1 320, van wie 11 offisiere en 137 mans, of 11,2 persent, dood is en dodelik gewond is 1 offisier en 94 mans sterf aan siektes en ander oorsake 11 mans sterf in die Konfederale gevangenisse 516 offisiere en mans word dood en gewond. Privaat Archibald Freeman en George W. Tomkins, onderskeidelik, is deur die kongres met ere vereer vir die vang van strydvlae, onderskeidelik by Spottsylvania en naby Watkins ' huis.
124th Regiment NY Volunteer Infantry | Nasionale kleur | Burgeroorlog
Die 124ste vrywilligers in New York het in Julie en Augustus 1862 in Goshen, New York, georganiseer met rekrute uit die hele Orange County. Aanvanklik bekend as ...
Die nuwe skroefoorlog het op 20 Januarie uit New York vertrek om by die Unie-blokkade van die suidelike kus aan te sluit. Sy het vroeg in Februarie by die West Gulf Blockading Squadron in Pensacola, Florida, aangemeld en vir die res van die oorlog diens gedoen langs die golfkus van die Konfederasie, hoofsaaklik aan Mobile Bay. Lackawanna het haar eerste prys behaal - Neptunus - op 14 Junie na 'n lang jaagtog waarin die 200 lang ton (200 t) Glasgow -skip haar vrag probeer ontsnap het om te ontsnap. Die Union-sloep-of-war het die volgende dag weer behaal en 'n stoomboot vasgevang Planter terwyl die Mobile Blockade -hardloper na Havana, Kuba, belaai met katoen en hars, probeer jaag.
Na diens langs die kus van Texas naby Galveston in Maart - April 1864, Lackawanna het vroeg in Mei teruggekeer na die blokkade van Mobile om die ontsnapping van die Konfederale ram te voorkom Tennessee. Gedurende die somer dien sy in die blokkade terwyl sy voorberei op die verowering van Mobile Bay deur admiraal David Farragut.
Op 9 Julie, met Monongahela, Galena, en Sebago, het sy die gewere van Fort Morgan aangedurf om 'n stoomboot te dop Maagd, 'n groot blokkade -hardloper wat by die ingang van Mobile Bay gestrand het. Die gewere van die Unie het 'n suidelike rivierstoomboot gedwing om die pogings om hulp te verlaat Maagd, maar die volgende dag hervat die Konfederate die blokkade -hardloper wat na veiligheid in Mobile Bay gekom het. Die sluiting van hierdie strategiese suidelike hawe was 'n belangrike deel van die strategie van die Unie om die Suide te isoleer en te onderwerp.
Teen dagbreek, die oggend van 5 Augustus, het Farragut se skepe die kroeg oorgesteek en die baai binnegegaan. 'N Konfederale eskader, gelei deur 'n ysterbeklede ram Tennessee en 'n veld dodelike myne het gewag om hul opmars te blokkeer. Farragut se loodmonitor Tecumseh het 'n myn getref en binne sekondes afgegaan. Die Konfederale vlagskip Tennessee tevergeefs probeer ram Brooklyn en die aksie het algemeen geword en meer as 'n uur lank gewoed. Op 'n stadium in die stryd, Lackawanna gestamp Tennessee op volle spoed, wat die Konfederale ram laat lys het, en later het sy gebots Hartford terwyl hy probeer ram Tennessee weer, kort voor die ysterjas toegeslaan het. Hierdie gewaagde operasie het die laaste groot golfhawe na die suide gesluit.
Twaalf van Die van Lackawanna matrose het die eremedalje ontvang vir hul optrede tydens hierdie geveg:  
Na die oorwinning van die Unie in Mobile Bay, Lackawanna het voortgegaan om in die kloof te werk, en die blokkade tot die einde van die burgeroorlog afgedwing. Sy vertrek op 24 Junie 1865 uit Key West, bereik New York op die 28ste en staak op 20 Julie by New York Navy Yard.
Stille Oseaan, 1866–1885 Wysig
Kommandeur William Reynolds, wat op 7 Mei 1866 weer in gebruik geneem is, Lackawanna het op 4 Augustus na die Suid -Atlantiese Oseaan gevaar, op 9 November deur die Straat van Magellan gegaan en op 9 Februarie 1867 Honolulu, Hawaii aangekom. Lackawanna het na Midway Island gevaar en op 28 Augustus 1867 neem kaptein Reynolds die eiland formeel in besit van die Verenigde State.  Sy het voortgegaan om in die Stille Oseaan op te tree, hoofsaaklik op die Hawaiiaanse eilande en langs die kus van Kalifornië en Mexiko totdat sy op 10 Februarie 1871 by Mare Island aangekom het vir ontmanteling.
In 1867 het die USS Lackawanna het ondersoek ingestel na wat nou Kure Atoll genoem word om meer akkurate kaarte van die riwwe op te stel, wat skeepswrakke veroorsaak het. 
2 gedagtes oor & ldquoCivil War Battles of Tennessee & rdquo
Op soek na inligting oor die 22ste Virginia -kavallerie. Probeer om uit te vind al die gevegte wat hulle gevoer het na Mei 1863 tot November 1863. Dankie vir alle hulp
Dit is meer as waarvoor u gevra het, maar ek hoop dit help
22ste Kavalerie CSA "Bowen's Regiment Virginia Mounted Riflemen"
May gevorm deur agt maatskappye by Baldwin se Partisan Rangers te voeg. Die twee kompagnies van Baldwin het Kompanjie A en Kompanjie E van die nuwe regiment geword. Kolonel Henry S. Bowen, luitenant -kolonel John T. Radford en majoor Henry F. Kendrick is as veldoffisiere aangewys.
Baie van die nuwe rekrute het in die 37ste Virginia Infanterieregiment gedien. Die regiment is aan die Departement van Wes -Virginia toegewys.
1 September Jonesboro, Tennessee
12 September Jonesboro, Tennessee
21 September Jonesboro, Tennessee
24 Oktober Nicholas County
9 Desember Logan County
15 Desember Scott County
17 Desember Russell County
April Toegewys aan Jenkins se Kavalerie Brigade, Departement van Wes -Virginia.
24 April Breathitt County, Kentucky
May toegewys aan McCausland se Brigade van Lomax's Cavalry Division, Army of the Valley.
7 Mei Abb's Valley
9 Mei Cloyd's Mountain
10 Mei New River Bridge
13 Mei Jackson's Ferry en Covington
15 Mei Abb's Valley
31 Mei Pike County
1 Junie White Sulpher Springs, WV
2 Junie Covington VA
4 Junie Panther Gap
6 Junie Goshen
7 Junie Buffalo Gap
8 Junie Stauntonweg
10 Junie Arbor Hill, Newport, Middlebrook en Brownsburg
11 Junie Lexington
13 Junie Buchanan
15 Junie Fancy Farm
16 Junie Otterrivier
17 Junie Forrest Depot
18 Junie Lynchburg
20 Junie Vryheid
21 Junie Salem
3 Julie Leetown
4 Julie North Mountain Depot
7 Julie Hagerstown, MD
8-9 Julie Slag van Monocacy
Majoor Kendrick is in die heup gewond en gevange geneem.
10 Julie Urbana, MD
11 Julie Rockville, MD
12 Julie Aanval op Fort Stevens, Washington D.C.
14 Julie Edwards Ferry VA
15 Julie Snicker's Gap, VA
16 Julie Loudoun County
18 Julie Ashby's Gap, VA
19 Julie Berry's Farm
20 Julie Stehenson's Depot, VA
23 Julie Tweede Slag van Kernstown
29 Julie Mercersburg, PA
30 Julie Brand van Chambersburg
2 Augustus Cumberland, MD
4 Augustus New Creek, WV
5 Augustus Shenansoah -vallei
7 Augustus Slag van Moorfield
Federale kavallerie het McCausland se brigade in die kamp verras nadat die 'Jesse Scouts' geklee in konfederale grys die pik vasgevang het. Die kamp is teen dagbreek oorval en het ongeveer vyfhonderd man van die brigade gevang. Die mans wat gevul is, is vir die res van die oorlog in die gevangenis in Cam Chase, Ohio, opgesluit.
9 Augustus New Creek Station VA
10 Augustus Charles Town, WV
11 Augustus Newtown, VA
August Toegewys aan Bradley Johnston se Brigade van Lomax's Cavalry Division
15 Augustus Charles Town, WV
17 Augustus New Creek, WV
21 Augustus Summit Point, WV
25 Augustus Kearneyville, WV
28 Augustus Opequan Creek, VA
1 September Brandy Station, VA
2 September Bunker Hill, VA
3 September Berryville, VA
4 September Maritinsburg, WV
10 September Big Spring WV
12 September Darkesville, WV
19 September Derde Slag van Winchester
Die regiment het as agterhoede opgetree terwyl Early se leër na die geveg na Fisher's Hill teruggetrek het.
21 September Front Royal Pike
22-24 September Slag van Fisher's Hill
24 September Harrisonburg en Timberville, VA
25 September Gaines Crossroads, VA
1 Oktober Port Republic, VA
Oktober terug na McCausland se brigade.
8-9 Oktober Slag van Tom's Brook
19 Oktober Slag van Cedar Creek
23 Oktober Bentonville, VA
26 Oktober Milford, VA
29 Oktober Beverly, WV
12 November Nineveh (Cedarville), VA
Luitenant -kolonel Radford is dood.
22 November Front Royal, VA
17 Desember Berry's Ford, VA
20 Desember Madison Court House, VA
23 Desember Jack's Shop, VA
24 Desember Gordonsville, VA
29 Januarie Moorfield WV
6 Februarie Balltown, WV
Februarie word majoor Kendrick uitgeruil.
March het saam met die res van Rosser se afdeling beveel om die vallei te verlaat en by die Army of Northern Virginia in Petersburg aan te sluit.
Belegging van Maart-April van Petersburg
29 Maart Quaker Road, VA
31 Maart Dinwiddie Court House, VA
1 April Slag van Five Forks
4 Julie 1862: The Civil War POW Game
Die balveld is omring deur statige eikebome, soetwaterputte en aantreklike baksteengeboue en omring deur 'n houtheining. Die weer was sag toe die gevangenes op die vierde Julie in 1862 die speelveld aandurf. Otto Boetticher was daar. Hy was 'n 45-jarige militêre kunstenaar en litograaf, oorspronklik van Pruise, en het 'n ateljee in New York bedryf voordat hy by die aanvang van die burgeroorlog in 1861 by die 68ste vrywilligers in New York aangesluit het.
Boetticher, 'n kaptein, is gevange geneem en het in die Libby -gevangenis in Richmond, Virginia, gebly voordat hy in die somer van 1862 na die Salisbury -gevangenis in Noord -Carolina gestuur is. , en Knapp in kleur in 1863 wat die lewe in die gevangenis op Salisbury en die bofbalwedstryde wat 'n paar kort seisoene gespeel is in die gevangenis vasgevang het voordat die gevangenis ondraaglik geword het.1
Salisbury was maande lank die 'gevangenis wat die beste bestaan', met slegs 600 gevangenes wat toegelaat is om 'in die buitelug te oefen'. Hulle is relatief goed gevoed en vriendelik behandel, onthou die voormalige gevangene Willard W. Glazier in 1866.2 Voordat die groot toestroming van gevangenes in Oktober 1864 by Salisbury aangekom het, het die gevangenisbevolking deurgaans laag gebly. Die ou katoenfabriek was op 16 hektaar groot en is in 1861 deur die Konfederale regering opgeknap om 2500 gevangenes, woestyne, burgerlike gevangenes en neger krygsgevangenes te huisves. Mans het 'vryheid van die werf' toegelaat 3 en baie van die gevange soldate het middag- en aandspeletjies bofbal geniet.
"Saans 'n bietjie gestap en kyk hoe 'n paar van die beamptes bal speel, ' skryf die 23-jarige gevangene Charles Gray, 'n dokter van die Unie-leër, in Mei 1862. Gray skryf gereeld oor die speletjies in sy dagboek. "'N Goeie vrolikheid, danksy die oop ruimte, is redelik algemeen." "Balspel vir diegene wat daarvan hou en in staat is ..."4
Gray en ander waarnemers het die wedstryde tussen die gevange Unie -gevangenes en ander gevangenes gekyk. 'N Soldaat van Rhode Island, William Crossley, wat in Maart 1863 by Salisbury aangekom het, herinner aan 'n bofbalwedstryd wat gevangenes uit New Orleans en Tuscaloosa, Alabama, gespeel het:
En vandag het die wonderlike bofbalwedstryd tussen die Orleaniste en die Tuscaloosans begin, met soveel genot vir die Rebs as die Yanks, want hulle het honderde bymekaargekom om die sport te sien, en ek het vandag meer glimlagte op hul langwerpige gesien gesigte as sedert ek in Rebeldom gekom het. … Die wedstryd was gelykop, elf elk, maar die fabrieksgenote is drie keer geknip, en ons maar twee keer. "5
Daar kan aangeneem word dat die 'fabrieksseuns' moontlik die Konfederale wagte was uit die fabriek wat omgedraai is of gevange soldate wat in die kas gevangenis was. Teen die tyd dat hierdie wedstryd plaasgevind het, is kaptein Boetticher in September 1862 vir 'n Konfederale kaptein verruil.
Op vakansiedae tydens die burgeroorlog het sport 'n algemene afleiding vir soldate geword, terwyl hulle probeer het om die swaarkry, gevaar, verveling en heimwee van die oorlog te vergeet. Verslae toon dat soldate in St. Regimente het mekaar uitgedaag vir sokker- en bofbalwedstryde en sneeubalgevegte op Kersfees - deur sport te vervang deur tradisionele vakansiedae.
Op 4 Julie 1862 was daar in die gevangenis in Salisbury musiek, 'n voorlesing van die Onafhanklikheidsverklaring, sakresies en voetrenne saam met 'n gesmeerde vark-vangwedstryd en 'n bofbalwedstryd.6 Dit is onduidelik of dit die wedstryd is wat in Otto Boetticher se weergawe, hoewel dit heeltemal moontlik is. Die prentjie toon 'n goed verslete, diamantvormige speelveld, honderde aanhangers in die tronk en gevangenes wat selfs rooi uniforms aangetrek het!
Die Konfederale Kapelaan Adolphus Magnum, wat Salisbury in 1862 besoek het, skryf oor die viering op 4 Julie om 'n geblinddoekte kruiwa -wedren in te sluit en beskryf 'n rokparade en balspel op die tronk:
… die beamptes onder die gevangenes het uitgekom en 'n wonderlike toneel in hul ontspanning aangebied. 'N Paar van die jonger en minderwaardige mense hardloop soos skoolseuns na die speelveld en kom gou in 'n balbal saam. Ander ... het langs die tronkbeamptes gesit en die sport aanskou. 7
Die gevangene in Salisbury, Josephus Clarkson, 'n leerling van 'n skeepswagter uit Boston, het geskryf oor die geïmproviseerde balspeletjies wat plaasgevind het en oor die lang debatte oor die speel van die stadbalreëls (waarin hulle 'stop' of hardloop hardloop deur hulle met die bal te slaan) toegelaat is) of volgens die New York -reëls:
"Aangesien baie van die mans in 'n verswakte toestand was, is daar ooreengekom om die vinniger, maar minder streng New York -reëls te speel wat ons wagte boei. Die baseballbal is baie in die suide gespeel, maar baie van hulle (die wagte) het nog nooit die sport gesien wat deur mnr. Alexander Cartwright bedink is nie. " 8
Dit is onduidelik hoe lank Clarkson in Salisbury deurgebring het, maar die gevangenes wat hy beskryf het, het 'n gebrek aan gesondheid. Namate die oorlog voortgesit het, was dit onwaarskynlik dat die gevangeniswerf by Salisbury niks anders as ontbering gesien het nie. Teen 1864 het die gevangenisbevolking tot meer as 10 000 gestyg en honderde mans sterf daagliks aan hongersnood en siektes. Die grootste deel van Salisbury is tot op die grond afgebrand toe die oorlog in 1865 geëindig het, en 'n nasionale begraafplaas is nou naby.
Na die oorlog het sommige historici bofbal bevorder as 'n genesingsinstrument om 'n nuwe gevoel van eenheid te versterk. 'N Groot bofbalwedstryd is inderdaad op 4 Julie 1862 in Salisbury gespeel. Dit is onduidelik of die spel in Boetticher se prent 'n illustrasie was van hierdie spel of 'n samestelling van baie wat hy onthou het terwyl hy daar in die gevangenis was. Die afdruk illustreer egter dat bofbal 'n verenigende krag was vir beide leërs gedurende en lank na die burgeroorlog.
Hierdie opstel is oorspronklik gepubliseer in "Inventing Baseball: The 100 Greatest Games of the 19th Century " (2013), onder redaksie van Bill Felber. Laai die SABR e-boek af deur hier te klik.
1 'N Album van burgeroorloggevegkuns, 1998, bl. 97.
3 Sumner, Jim. 1997, "Krygsgevangenes versamel RBI's in die gevangeniskamp van die burgeroorlog." Bofbal Amerika. bl. 51.
4 Sumner, Jim. 1989. "Baseball at Salisbury Prison Camp." Bofbal geskiedenis. bl. 20.
6 Brown, Louis. 1980. Die Salisbury -gevangenis: 'n gevallestudie van konfederale militêre gevangenisse. bl. 136.
7 Sumner, Jim. 1989. "Baseball at Salisbury Prison Camp." bl. 22.
8 Twombly, Wells. 1976. 200 jaar sport in Amerika. bl. 71.
Spel tussen gevange Unie -soldate
By die gevangeniskamp in Salisbury
Spesiale bevel nr. 314, Union Head Quarters vir die Departement van Virginia en Noord -Carolina, Army of the James, 28 Oktober 1864
Die Missouri Army Argus was 'n nuusbrief van die Konfederale soldaat wat deur die magte onder genl. Sterling Price in die veld gedruk is en tussen Oktober 1861 en Mei 1862 gepubliseer word. In sy uitgawe van Januarie 1862 skryf redakteur William F. Wisely: 'Ons het net 'n klein handpers. . . ons publiseer. . . sonder kantoor. " Gedurende tye tussen aksies was dit nie ongewoon dat eenhede nuusblaaie voorberei waarin onlangse militêre aksies, regulasies en interessante gebeure opgeteken word nie. Dit is bekend dat honderde koerante deur verskillende militêre eenhede vervaardig is.