Hoe en wanneer was die Bybel gekanoniseer (voltooi)?
Vraag: "Hoe en wanneer was die Bybel gekanoniseer (voltooi)?"
Antwoord: Die term "kanoniseer" word gebruik as 'n beskrywing dat die boeke van die Bybel geestelik geinspireer is. Die probleem is dat die Bybel self nie vir ons 'n lys gee wat sê watter boeke in die Bybel ingesluit moet word nie. Om die kanoniseering van die Bybel te bepaal was 'n proses wat eerste deur die Joodse priesters en geleerdes gedoen was en toe later weer deur die jong-eeu Christene. Maar uiteindelik is dit net God wat besluit het, watter boeke in die Bybel toegelaat sou word. 'n Boek van Heilige Skrif word gekanoniseerd die oomblik wanneer God die skrywe daarvan inspireer. Dit was eenvoudig net God se krag wat mense kon oorreed watter boeke moes wel in die Bybel ingesluit word.
Met die Ou Testament se kanoniseering was daar baie minder polemiek (stry) in vergelyking met die Nuwe Testament. Hebreeuse gelowiges herken God se boodskappers en aanvaar hul skrywe as geinspireerd deur God. Alhoewel redelike debatte plaasgevind het oor die kanoniseering van die Ou Testament, was daar teen A.D. 250 so te sê universeel ooreengekom op die Hebreeuse Heilige Skrif, of dan liewers die Ou Testament. Die enigste geskil punt was die Apokriewe boeke, wat tot vandag toe nog bespreek word. Die oorgrote meerderheid van Hebreeuse geleerdes aanvaar die Apokriewiese boeke as goeie en geestelike dokumente, maar hulle sien dit nie as op dieselfde vlak as die Hebreeuse Heilige Skrif nie.
Die Nuwe Testament se proses van aanvaarding en erkenning het begin tydens die eerste eeu van die Christelike kerk. Daar was sommer al vroeg ooreengekom dat sekere van die boeke ingesluit moes word. Paulus het Lukas se skrywe aanvaar as netso gesaghebbend as die Ou Testament geskrifte (1 Timoteus 5:18; sien ook Deuteronomium 25:4 en Lukas 10:7). Petrus erken Paulus se skrywe as Heilige Skrif (2 Petrus 3:15-16). Sommige van van die Nuwe Testament se boeke was vroeg al versprei tussen die kerke (Kolossense 4:16; 1 Tessalonisense 5:27). Clement van Rome noem ten minste agt van die Nuwe Testament se boeke (A.D. 95). Ignatius van Antioch erken ongeveer sewe boeke (A.D. 115). Polycarp, 'n dissipel van die apostel Johannes, erken 15 boeke (A.D. 108). Later noem Irenaeus 21 boeke (A.D. 185) Hippolytus erken 22 boeke (A.D. 170 – 235). Die Nuwe Testament boeke wat wel kritiek ontvang het was Hebreërs, Jakobus, 2 Petrus, 2 Johannes en 3 Johannes.
Die eerste kanoniseering was die Muratorian Kanon, wat saamgestel was tydens A.D. 170. Hierdie Muratorian Kanon het al die Nuwe Testament boeke ingesluit behalwe Hebreërs, Jakobus en 3 Johannes. In A.D. 363 het die Raad van Laodicea aangekondig dat net die Ou Testament (met die Apokriewe) en die 27 boeke van die Nuwe Testament in die kerk gelees mag word. Die Raad van Hippo (A.D. 393) en die Raad van Carthage (A.D. 397) het beide, al die 27 boeke van die Nuwe Testament aanvaar en erken as gesaghebbend.
Hierdie Rade het die volgende beginsels toegepas om sodoende te bepaal watter Nuwe Testament se boeke wel deur God geinspireerd was: 1) Was die skrywer 'n apostel of was die skrywer in noue samewerking met 'n apostel? 2) Was die boek deur die oorgrote meerderheid van Christus se liggaam (kerk) aanvaar? 3) Was die boek ooreenstemmend met ortodokse lering? 4) Het die boek aan hoë morele standaarde voldoen en het die geestelike waardes die werking van die Heilige Gees weerspieël? Maar weereens, dit is van uiterste belang dat daar in gedagte gehou moet word dat dit nie die kerk was wat op die kanoniseering besluit het nie. Geen vroeë eeue-oue kerk het eintlik besluit op die kanon van die Bybel nie. Dit was God, en God alleen, wie besluit het watter boeke moet in die Bybel moes wees. Dit was God wat Sy Wil in die mense geplaas het, dit wat Hy alreeds op besluit het. Die menslike proses van boek versameling en samevatting sal altyd gebrekkig wees, maar God in Sy soewereiniteit, tenspyte van ons onkunde en hardkoppigheid, het die vroeë kerk gelei na watter boeke Hy geinspireer het.