Uit die hart | Sonkind
Posted on Julie 26, 2008 by Sonkind
Wanneer mens se kinders groot en uit die huis is, sien jy hulle mos maar min. Wat nog te sê van 'n dag of halfdag saam met hulle spandeer. Dan weer, so lief soos wat ek hulle het, het ek nog altyd my eie lewe gehad en het my lewe nooit in totaliteit net om my kinders gedraai nie.
Ja, ek was dalk nie 'n modelma nie, maar ek het geglo kinders moet selfstandig wees en veral 'n seun moet tog groot asseblief nie aan sy ma se rokspante vasklou nie. En so het ek hulle grootgemaak – selfstandig. (Ek dink ek sal eendag enige skoondogter se droom-skoonma wees! 😆 )
Vir Megan sien ek elke dag, want ons ry saam werk toe. Maar omdat Bernard in die vloot is en baie weg is, sien ek hom heelwat minder. Dan is 'n dag soos vandag, wat ek sommer netso die kans kry om saam met my seun deur te bring, 'n verrassingspakkie.
Vanoggend bel hy en laat weet hy het 'n geleentheid gekry tot in Kaapstad en kan ek hom daar kom haal? Liefie werk en ek ry gou stad toe; kry vir Bernard regoor die stasie, by een van daardie standbeelde.
Ek maak 'n U-draai en hy spring in, met sy sak klere, wat ek weet eintlik 'n sak vol wasgoed is. Gelukkig was hy dit self, dis maar net gemakliker by ma se huis. Oppad stel hy voor ons draai by Canal Walk af, want hy wil bietjie in die winkels gaan rondloop.
Ons lag en gesels al die pad en by die robot, na ons die afrit gevat het, stop twee jong girls in 'n Audi langs ons en ek sien hulle loer-loer so. Ek vertel hom die girls loer vir hom.
Hy sê: "Nee, hulle wonder seker hoe kry 'n ou vrou soos jy dit reg om so 'n aantreklik jong lat aan te keer."
Ek sê: "Ag jou gat man!"
Hy sê: "Kom nou ma, ek is jou kind, jy moet sê ek is aantreklik."
Ek sê: "Mens lieg nie vir jou kinders nie!"
Ons altwee lag en ek dink, haai weet jy, ek het hom gemis.
In Canal Walk loop ons by Due South in. Hy soek 'n lekker rugsak. Ek staan en kyk na die GPS'e en toe hy by my kom staan, wys ek hom hoe die een gelyk het wat die Liefie gehad het en wat hulle mos by hom geroof het. (ek het destyds HIER daarvan vertel )
Langs die een wat soos Liefie s'n lyk, is 'n pienke, presies dieselfde soort, maar net pienk! Nogal met 'n pienk sakkie ook by.
Ek sê: "Dalk moes ek eerder destyds vir Liefie 'n pienke gekoop het, dan het die vark dit dalk nie geroof nie."
Bernard antwoord droogweg: "Nee fok ma, dan het hulle hom dalk geroof EN ge-rape as hulle sien hy het 'n PIENK GPS!"
Ons bars altwee onbevange uit van die lag, sodat mense wat verbyloop eintlik omdraai, vir ons kyk en met 'n 'smile' verder loop.
Ons stap verder en skerts en lag en winkels kyk. Hy draai my arm om vir hom ontbyt te koop en vra of hy die grootste ontbyt op die menu kan kry. Hoe kan 'n ma dan nou nee sê?
Terwyl ons koffie drink en vir die kos wag, skuif hy heeltyd alles netjies op die tafel. Naderhand kan ek dit nie meer hou nie, en vra/sê:
"Bernard, hou op. Vir wat skuif jy alles heeltyd in reguit lyne en maak heeltyd netjies?"
Hy antwoord met 'n glimlag: "Ma, dis deurmekaar genoeg in my kop. Ek kan nie nog deurmekaarheid rondom my ook hanteer nie."
Ek sit stil en kyk vir hierdie kind van my wat al so lankal cope met die swart depressie monster. Behalwe vir die netjiesmakery rondom hom, kan ek sien dat dit tog goed gaan met hom.
En ek weet, hierdie dag vol lag saam met hierdie anderste kind van my, is onverdiende genade.
Filed under: Uit die hart |	18 Comments »
Filed under: Uit die hart |	25 Comments »
Posted on Mei 23, 2008 by Taylor
More is 24 Mei. More is hierdie blog 'n hele een jaar oud!
Ek het begin as 'n SSSB leser, maar toe raak dit nie meer lekker daar nie en ek besluit om my eie skoene aan te trek. As ek nou terugdink oor hoe dom ek met alles was, wil ek lag kry. Maar hoe meer ek ander blogs ontdek het, hoe meer het ek gesien wat WordPress alles kan doen en ek het met val-en-opstaan probeer en geleer.
Nou, 'n jaar later, is daar nie regtig iets aan my blog wat ek wil verander nie. Dalk gee ek dit weer eendag 'n "facelift". maar vir eers is ek tevrede. Dis my plek.
Ek het so baie mense leer ken, so baie dinge geleer, van alles onder hierdie son. Ek het geleer dat daar baie mense daar buite is wat dink soos ek dink. Ek het ook geleer dat dit okay is om jou eie opinie te hê, al pas dit nie by die samelewing se opinie nie.
Ek het geleer dat ons almal 'n storie het om te vertel. En al vertel ons almal nie ons storie ewe goed nie, beteken dit nie dat ons storie self nie goed genoeg is om te vertel nie.
Ek het geleer dat selfs in die virtuele wêreld almal nie van almal sal hou nie, maar dat dit ook okay is, want daar is genoeg plek vir elkeen van ons.
Ek het mense sien kom en later weer sien gaan. Sommiges se weggaan het my meer geraak as ander s'n. Ek het gewens dat hulle eerder kon bly, maar hulle het hul eie redes gehad wat gemaak het dat hulle die virtuele wêreld moes groet. Een van hulle is Ding, wat met sy nommer 13's diep spore in baie van ons se harte getrap het. Ek mis Ding se stories nog elke dag en ek hoop hy en sy Dina leef lank en gelukkig saam 🙂
Ek het geleer dis soms nodig en ook okay om jou persoonlike hartseer met jou virtuele vriende te deel. Ek het soms gewens ek kan party net in die regte lewe 'n drukkie gee en verseker dat die son altyd weer skyn, al is dit nie more nie, dan is dit oormore of die dag daarna.
Soms het ek nie woorde gehad by party inskrywings nie, my hart en my kop het net stil geword voor 'n medemens se seer. Ander kere kon ek my kop agteroor gooi en skaterlag vir sommiges se uitstekende humor.
Nie een dag was ooit dieselfde nie en soms, as my regte lewe te besig geraak het en ek nie kon kom lees nie, het dit gevoel of ek iets iewers verloor het. Amper so asof ek my kind in die supermarktrollie in die parkeerarea agtergelaat het! 😆
Ek het 'n hele paar bloggers persoonlik ontmoet en ek was nie een keer teleurgesteld nie. Elkeen van hulle is die moeite werd om te ken.
Die lewe is nie voorspelbaar nie, maar as dit van my afhang, sal ek volgende jaar dié tyd nog steeds hier wees. En ek hoop elkeen van julle ook!
Ek dra nie rok nie
Posted on Mei 20, 2008 by Taylor
Maak dit my gay, skeef, 'n reënboogkind? Ek dink nogal nie so nie. Nie dat dit my sou gepla het as ek was nie, maar dis 'n ander storie vir 'n ander dag.
Ek het myself so bloediglik vererg vandag. Hulle sit in die kombuis, want hier mag ons mos nie by ons lessenaar eet nie, so as ek in Rome is, dan maak ek nou maar soos die Romeine. Langs my sit 'n skewe girl, noem haar maar E, iemand van wie ek baie hou en met wie ek goed oor die wegkom. Sy het nie fieterjasies nie en haar werks-etiek is dieselfde as myne, m.a.w. jy doen 'n ding flippin ordentlik of jy doen hom glad nie.
Oorkant ons sit 'n paar ander vroumense. Ek het nie die gesprek gevolg nie, want in my kop was ek nie daar nie. Toe vang ek net so die laaste deel op, toe my bord hier by amper leeg kom en ek terugkom van waar ek in my kop was. Iemand moes van rokke gepraat het, iemand moes seker gevra het oor wat se rok iemand anders iewers heen gaan aantrek en toe moes iemand vir E gevra het wat sy gaan aantrek of so iets.
Ek vang op waar E antwoord dat sy nie 'n rok gaan aantrek nie, want sy besit nie een nie. Toe daal daar so 'n asem-ophou-stilte en toe sal die een koeksuster so fokkin wragtig sê: "Ag sorry man, natuurlik sal jy mos nie rok dra nie." En ek sien hoe sak E se kop. My bliksem, hoe onsensitief! En wie sê net straight girls dra rokke? Of dat alle gay girls NIE rok dra nie?
Dis toe net daar wat die duiwel mos reg van my oor afspring, so 'n Tarzan swaai aan my hare maak, terwyl hy "hie-ha hie kom k&k" skree en tot binne in my mond spring. Ek kyk so stadig op van my bord af, sit my mes en vurk so mooi neer, kyk vir Koeksuster mooi reguit in die oë en sê so half stadig, asof sy nie te vinnig van begrip is nie; "E k d r a o o k n i e r o k n i e."
En ek wag en ek bly kyk vir haar en ek wag en sy weet nie waar om te kyk nie. Niemand sê iets nie. En ek wonder of hulle sit en wag vir 'n groot onthulling van my kant af.
En toe eers las ek by; "En ek besit ook nie 'n rok nie. Maar weet jy, ek hou van mans, sommer baie, veral baie van my eie man. Eintlik is ek nog na al die jare dolverlief op hom. So ek dink nie rokdra of nie, het iets daarmee te doen nie, né."
Sy het eers rooi geword en toe mompel sy iets van sy het dit nie so bedoel nie, en toe sê ek dat sy dalk volgende keer moet dink voor sy praat. Toe staan ek op en sê vir E; "Kom ons loop. Ek het nog nooit in my lewe sooibrand gehad nie, weet nie eers wat dit is nie, maar ek dink ek is so pas besig om uit te vind." Toe loop ons.
Agterna het ek gedink ek het dalk bietjie kras opgetree, tot E my vertel dis nie die eerste keer dat die koeksuster haar afknou met woorde nie. Toe is ek spyt ek het nie my oorskietkos op koeksuster se kop uitgegooi nie. 👿
Ek dra regtig nie rok nie, bloot omdat broeke veel meer gemaklik is. Ek het mooi langbroeke, sexy langbroeke, mooi kantoorklere, mooi toppies en hemde en stylvolle broeke. Ek vrek oor mooi juwele, veral oorbelle en mooi onderklere. Ek het die mooiste skoene met die fynste hakke. Maar ek HOU NIE van rokke nie. So wat maak dit my?
Ek voel 'n "flying feather" wat iemand dink omdat ek nie rok dra nie, want ek weet wie ek is. Maar wat my wel tot in oneindigheid afpis, is dat mense ander mense nog steeds wil "label" oor uiterlike dinge. Vet mense is lui, mooi mense is windgat, blondines is dom, mans soek almal een ding. En pas jy NIE in die hokkie nie, is hulle stom verbaas, amper asof jy jou nou snaaks hou en nie mooi wil saamspeel nie.
Hoe de fok kan mens so vlak wees dat jy net kan vaskyk in die sienlike en dan GLO jy het reg geoordeel? Somtyds wens ek daar was 'n ander planeet waar menslike lewe moontlik was, baie ver van hier af. En dat ek sou kon kies wie ek met my saamneem soontoe.