Tog word daar, om logistiese en ander redes, van die kind en die grootmens gepraat, byna soos van twee opposisies, ironies genoeg juis deur die onderwys. En dan kom ’n kinderboekskrywer soos dr Seuss en kompliseer die saak nog verder deur na volwassenes as “obsolete children” te verwys.
Daar is skrywers wat hulle teen die nosies “kinder- en jeuglektuur” verset. Anton Tsjechof is so ’n skrywer. In die inleiding tot ’n Folio Society-uitgawe van Tsjechof-verhale word hy aangehaal waar hy soos volg aan ’n pedagogiese vereniging skryf: