Camino Frances 2016 - Dag 6: Van El Acebo na Camponaraya (23 km) 4 - opvoedingLees Meer
Hoof opvoeding Camino Frances 2016 - Dag 6: Van El Acebo na Camponaraya (23 km) 4
Donderdag, 08.09.2016 - Verjaarsdagpartytjie op die Camino de Santiago
vandag is 'n spesiale dag. Dit is Sandra se verjaarsdag. As jy wakker word, sal jy eers baie hoor en gelukwensing uitdeel. Dan gaan ons in die badkamer en doen die oggend katwas. Wat, terloops, elke dag korter word op die Camino. Ek en Sandra het 'n paar dae gelede opgehou om grimering aan te smeer. Enigiemand wat die kohl by 40 grade in die oë kry, sal gelukkig sonder grimering klaarkom. En ons sit ook nie lank met ons hare nie. Was ons gesig, bind ons hare in 'n vlegsel, borsel ons tande en ons is reg om te gaan in die oggend.
Maar ek is nie heeltemal reg om self te gaan vandag nie. Die bal van my blaas gee my steeds probleme en in my gedagtes vloek ek weer hard. Trappeklim is steeds vir my 'n groot probleem. Veral as die bene en gewrigte nog nie warm is nie. Weereens ploeter ek stap vir tree stadig met die trappe van ons kamer af na die uitgang van die Albergue, voel soos 'n ouma.
Waarskuwings van die pelgrimsgids
Buite word die pyn vinnig vergeet want dit is lekker koel. Maar ook pikswart. En om alles te kroon, waarsku ons pelgrimsgids ons uitdruklik om nie die pad van El Acebo na Molinaseca in die donker te stap nie. In totaal moet ons sowat 700 meter afklim en die paadjie behoort plek-plek baie moeilik te wees. Maar ons gee nie om nie. Ons wil gaan. En terwyl die sterre soos 'n duisend diamante bo ons glinster, marsjeer ons met ons koplampe die nag in.
Ek het self 'n groot aanhanger geword van hardloop in die donker. Gevolglik is my bui goed en die tyd vlieg verby. Wanneer dit lig word, is ons reeds 'n paar kilometer agter ons en is 'n bietjie kwaad vir ons pelgrimsgids. Dit het ons vir absoluut geen rede ontstel nie. Tot dusver het ons nie die pad byster geraak nie en ook nie ons nek gebreek nie.
Net soos ons ons koplampe kan afskakel, bereik ons ​​nog 'n gedeelte met die nagtegaalvallei, waar ons pelgrimsgids ons uitdruklik aanraai om versigtig te wees. Op groot klippe behoort dit steil afdraand te gaan en in slegte weer, as jy moeg is of moeilik loop, moet jy die vallei mildelik vermy. Slegte loop geld in sommige gevalle steeds vir my, maar ek is nie lus om alleen in die vallei rond te stap nie. En nadat die nagmars al so goed afgeloop het, maak die waarskuwing van die pelgrimsgids ons eerder nuuskierig as om ons af te skrik.
Die pad deur die nagtegaalvallei is eintlik nie daarsonder nie. Die pelgrimsgids het beslis nie oordryf nie. Die klippe is groot, soms redelik steil en met die stapstokke gly jy uiters maklik op die gladde klip of sit jy vas in enige skeure in die rots. Boonop het dou vanoggend oor die hele vallei gaan lê en die paadjie is dus ook redelik modderig en glad. Met die bal van my voet seer is dit nie juis 'n wandeling in die park nie, maar basies is die paadjie nie 'n groot probleem nie. En hy is in baie pret bo. Veral omdat die nagtegaalvallei so mooi is. Om dit te vermy sou 'n absolute skande gewees het.
Vroeër as verwag sal ons die nagtegaalvallei agter ons laat en ek is 'n bietjie hartseer dat die pad nie meer was nie. Die vallei het 'n baie spesiale kalmte uitgestraal waarvan ek baie gehou het. Ek kon eintlik vir ure op hierdie moeilike pad gestap het. Gelukkig hou my hartseer nie lank nie, want die volgende hoogtepunt wag reeds vir ons: Molinaseca. Terwyl ons met die smal, klipperige paadjie na Molinaseca afklim, lê die dorpie soos 'n lugspieëling voor ons. En dit lyk of dit geverf is.
Ontbyt in 'n prenteboek-omgewing
Omdat ons nie ontbyt geëet het toe ons in El Acebo begin het nie, het ons ons gewone ontbytpouse in Molinaseca. En omdat dit so mooi is, sit ons baie langer as wat beplan is met koffie en croissants op 'n pragtige terras en laat die landskap ons beïnvloed. Dis wonderlik hier en ek kon vir ure gebly het. Maar niks help nie, ons het nog 'n lang pad om te gaan.
Ons volgende bestemming vir vandag is Ponferrada, die hoofstad van die provinsie Leon. Na Astorga is Ponferrada die eerste groot stad waarheen ons pad ons weer lei. Ek is baie opgewonde, want daar is 'n pragtige Templar-kasteel in Ponferrada. En ek wil hulle baie graag sien.
Die pad van Molinaseca na Ponferrada is aanvanklik taamlik eentonig. Boonop word dit stadigaan weer baie warm en my bui daal met elke graad. Ek en Heat sal beslis nie vriende word in hierdie lewe nie. Sandra gaan sit 'n bietjie vir die volgende paar kilometer en stap vooruit. Ek en Dirk bly saam en stem saam met Sandra dat ons weer kort voor Ponferrada ontmoet. Ongelukkig vang ons heeltemal verskillende paaie, kom op verskillende plekke in Ponferrada uit en dit voel of dit eeue vat om mekaar weer te vind.
Wanneer ons in Ponferrada aankom, wil ons eintlik 'n kort ruskans neem, 'n happie eet en dan die Templar-kasteel soek. Skaars aangekom in die middestad, word dit egter vinnig duidelik dat stilte vandag beslis nie te wagte is nie. Die hele stad is op sy voete want een of ander groot fees vind plaas en kanonskote weergalm elke paar minute deur die lug. Ons soek 'n effens stiller hoekie, gaan sit in 'n sypaadjie kafee en bestel eers 'n bier.
Terwyl ek in die son sit, word ek skielik baie moeg. My begeerte om verder te hardloop is amper nul en as Dirk en Sandra stadig aandring om verder te gaan, word ek regtig nukkerig. Ek oorweeg baie kort of ek 'n kamer hier in Ponferrada moet kry en die volgende dag alleen moet aangaan. Maar ek verwerp die gedagte vinnig. So vol soos die stad is, is alles in elk geval beslis uitgeboek. Buitendien, ek wil baie graag na die Templar-kasteel gaan. Half gemotiveerd sluit ek dus by Dirk en Sandra aan en ons baan ons pad deur die skares en oor 'n heeltemal oorvol Middeleeuse mark na die uitgang van die stad. Net om uit te vind dat die Templar-kasteel gesluit is. Dankie vir niks Ponferrada!
Toe ons uiteindelik uit Ponferrada is en die gewoel agter ons gelaat het, verbeter my gemoed 'n bietjie. Al is ek steeds vies omdat ek net die Templar-kasteel van buite kon sien. Die landskap agter Ponferrada is immers pragtig en hoewel dit intussen regtig warm is, is die paadjie maklik om te stap. Ons kom deur 'n paar skilderagtige klein dorpies en het nog 'n paar kilometer agter die rug.
Wasgoed in die masjien – soos Paasfees en Kersfees saam
Kort voor Camponaraya skryf Sandra vir my dat sy vir Gini en Andi in die eerste Albergue in die dorp ontmoet het. Sy wil daar vir Dirk en my wag en ons sal 'n rat opstap. Toe ons uiteindelik in Camponaray aankom, sit Sandra, Gini en Andi reeds gemaklik in die kroeg en het besluit dat ons almal vandag hier bly. Dis goed met my. Ek is in elk geval nie lus om verder te gaan nie. Ons gaan almal in en kry 'n 8-bed kamer saam met Gini en Andi. Perfek.
Die vreugde is nog groter as ons ontdek dat daar 'n wasmasjien en droër in die Albergue is. Vir vyf dae het ons klere net wrongel seep en wasborde gesien en ek het die gevoel dat jy dit stadig ruik. Ons gooi al ons wasgoed bymekaar en laat alles een keer deeglik was en droog word. Wasgoedversagmiddel ingesluit. Dit is wonderlik om te sien na watter klein dingetjies jy op een slag kan uitsien.
Nadat ons almal vars gestort het en ons wasgoed soos nuut is, gaan ons aan na die gesellige deel van die dag. Dit is immers nog Sandra se verjaarsdag. En dit moet met lekker kos en baie wyn gevier word. Saam met Gini en Andi trek ons ​​by die kroeg in en ontmoet eintlik weer vir Gerd en René van Denemarke, wat ons reeds van Astorga af ken.
Verjaarsdagpartytjie saam met nuwe vriende
Op hierdie aand in Camponaraya gaan ons almal saam fees vier en drink. Sandra, Dirk, Gini, Andi, Gerd, René en ek. Die atmosfeer is heerlik, daar word baie gelag en na 'n paar rondtes witwyn word daar uiteindelik een of twee trane gestamp. Jy kan dit op die Camino doen. Veral as jy begin om beurte te maak om jou persoonlike redes vir die reis op die Camino de Santiago in die eerste plek te vertel. Van verslawingsprobleme tot sterftes tot skeidings, byna alles kom op die tafel wat die menslike lot te bied het. Baie roerend. En beslis 'n rede vir meer wyn.
Omstreeks 23:00 het die Hospitalera genoeg gehad van ons en ons fees en kondig aan dat hulle huis toe gaan. Omdat dit Sandra se verjaardag is, draai sy haar oë en skiet ons nog nie in die bed nie. In plaas daarvan verkoop sy vir ons nog wyn en vra ons om nie meer te hard te wees nie. Ons belowe haar en verbreek kort daarna weer die belofte. Eers laat in die nag het ons matig swaaiend by ons kamers ingesluip. Dit is vir ons almal duidelik dat môre baie later as gewoonlik sal begin. Maar die aand was lekker en dit is die belangrikste ding.