Girl Code @ Nerds on Stage | Ineke
Tags: Girl Code, girlcode, hooli, hue, ineke scheffers, katja hollaar, kristin rieping, nerds on stage, news April | 2006 | inderdaad
My broer het vandag getrou. In Suid-Afrika.
Ek is in Swede.
April 29, 2006 at 9:30 nm Lewer kommentaar
Unfavourite Movie Moment I
So besluit ek vanaand om maar die 90 krone vir ‘n fliek uit te grawe en kyk V for Vendetta. Die poster movie vir “Battered Women Anonymous”. Soos dit enige lid van die massas betaam, dink ek ook die toneel waar hulle Big Ben opblaas is wonderlik. Maar “V” martel vir Evey – hy martel haar – soos in torture. En sy reageer deur hom op sy plastiek masker te soen. Sug.
April 28, 2006 at 11:57 nm 4 Kommentaar
Op die briljante (dog pretensieuse) COI verwys die skrywer na ’n artikel waarin iemand sê bloggers moet die waarheid in die gesig staar: jy gaan nooit daardie novelle skryf nie.
Ek self het geen ambisies om ’n boek te skryf nie (behalwe miskien ’n pink boekie, alla Tannie Maretha). Tog het dit hierdie wonderlike inspirasie-partikel in my kop laat land: ek dink blog is die nuwe novelle. Op eg postmoderne wyse.
Weereens moet ek hier daarop wys dat ek nie veel weet van postmoderne letterkunde nie. My enigste ervaring daarvan is André Letoit se Suidpunt Jazz en iemand anders se Zappi en die kuns van postmoderne studentelewe.
Maar ’n blog is ’n totaal interaktiewe medium met ’n lewe van haar eie, wat groei, ontwikkel, vorm aanneem en soms selfs tragies sterf (gaan spandeer gerus ’n stil minuut by Appel se blog). Soos enige goeie novelle (of sepie) bevat dit gewoonlik intrige, ontknoping, selfs melodrama.
Ek sal nie so ver gaan as om te sê my blog het postmoderne novelle status nie. Daarvoor is daar te veel posts wat geen ander punt, nut of funksie het as gewoon die feit dat dit vir my heerlike plesier verskaf nie (soos bv hierdie een, wat my tone laat krul van lekkerkry).
Ek hou egter van die idee van die blog as die nuwe novelle. Dit laat my slim en erudiet (dankie prof) voel.
[Die prentjie is nie myne nie. Ek het dit gekry op die dikwels vermaaklike, soms pornografiese http://go.funpic.hu]
April 27, 2006 at 1:03 nm 4 Kommentaar
My gunsteling condiment:
Jy gooi dit oor alles.
En sushi. Daarvoor kry jy wasabi.
April 26, 2006 at 2:00 nm 9 Kommentaar
In my prulle jeug was daar diegene wat gedink het ek het potensiaal. So nooi hulle my (en ‘n paar ander potensiëles) na Bloemfontein. Deel van die vermaak was ‘n toer van Die Volksblad. Ons kon sien hoe ‘n koerant gebore word.
En dit is die somtotaal van my kennis van joernalistiek. O ja, en die wyshede wat my broer, ‘n eks-joernalis, kwytraak.
Maar het joernaliste nie sub-editors of iets of iemand wat goed proeflees voordat hulle dit op die voorblad van, sê bv, News24 sit nie?
Two ‘cheating’ wives murdered bassuin News24 se hoofberrig. En gaan dan voort om ons te vertel van ‘n 34-jarige man (34, herhaal hulle, ingeval jy dit die eerste keer gemis het) en ‘n vrou wat vermoor is.
Ek is nie van die soort wat dink my span verdien ‘n boontjie elke keer as ek ‘n fout raaksien nie. Ek verstaan van laat nagte, deadlines, multitasking. Maar ek was regtig onder die indruk dat iemand betaal word om seker te maak dat ek – die niksvermoedende publiek – nie die ressultate van laat nagte, deadlines en multitasking kan raaksien nie. Oh well.
April 25, 2006 at 11:37 nm 1 comment
Hier is my Skype Weemee:
Dit is ’n redelik akkurate selfportret (soveel as wat enigiets in hierdie formaat ’n selfportret kan wees. Enigiemand wat my goed ken, sal egter kan sien dat dit ’n selfportret is). Tog is daar diegene – gewoonlik die wat my nie so goed ken nie – wat wil weet hoekom ek dan nie op die aarde is nie? Natuurlik is daar die hele verbintenis wat vroue met die maan het, asook ’n vae oorblyfsel van my Wiccan dae.
Maar dis hoofsaaklik omdat ek glo ek is op die verkeerde planeet gebore. Of dalk die regte planeet, maar die verkeerde era. Ek kan eenvoudig nie aanvaar dat die inwoners van hierdie planeet moet wees soos wat ons is nie.
Nataniël het ’n kortverhaal geskryf wat nog altyd diep tot my spreek. As ek nou in SA was, kon ek mooi gaan soek wat die storie se titel is en presies hoe dit verloop. Maar op die internet vind mens net plagiatiese platvloersismes wat aan Nataniël toegedig word. Elkgeval, die kortverhaal: dit gaan oor iemand wat van geboorte af gevoel het hy hoort nie tussen hierdie mense nie. So ontdek hy eendag ’n kelder in die winkel waar hy werk. Hy koop massas blikkies tuna en trek in die kelder in, om daar sy lewe te spandeer, weg van die wêreld wat so wreed is, waar hy eenvoudig nie inpas nie. Lank daarna lei die reuk van tuna daartoe dat iemand hom vind. En nog iemand in die winkel oorkant die straat. En nog iemand in die winkel in die pad af. En nog iemand…
Hier is ek nou in Swede. In die stad wat al twee keer die prys gewen het vir die mees gay-vriendelike stad in Swede. Sekerlik so na aan die hemel as wat mens op aarde kan vind, hier net onder die Arktiese Sirkel. Behalwe…
Hier, in Swede, het ek al rassisme (teenoor die Sami), xenofobie, homofobie en (my persoonlike gunsteling) seksisme teegekom. In Swede, damnit! Is daar dan géén plek op hierdie planeet (behalwe ’n kelder onder in ’n winkel) waar mense veilig is van mekaar nie?
Lank lank gelede het ek een van die briljantste flieks van alle tye gesien: Love and Human Remains. Dit is die fliek waarin o.a. die volgende gesprek plaasvind:
“I have never met someone born after 1980 who wasn’t seriously fucked up.”
“Microwave ovens, I think.”
In ’n ander gesprek oor hoekom die wêreld so verkeerd is, teoretiseer iemand dat dit Chernobil se skuld is.
“No, I think it’s the Christians,” antwoord sy vriend.
April 25, 2006 at 7:13 nm 3 Kommentaar
Wat ek die naweek gedoen het. Nr 3981.4
Want ek kan.
April 24, 2006 at 5:27 nm Lewer kommentaar