Wanneer hier gepraat word van 'n 'ander se skuld' word daar nie volksvreemdes ingesluit nie – hier word suiwer bedoel ons geliefdes en bekendes teen wie ons so dikwels verkeerd optree. Omdat ons oordeel juis weens ons sondige natuur subjektief is (dit beteken dat ons nie die vermoë besit om ons eie skuld in te sien nie), is ons geneig om eerder 'n ander se skuld raak te sien. Maar wanneer ons self ons eie skuld opreg bely kry ons wel 'n beter insig en oordeel in ander se optrede. Tog kom die finale oordeel God alleen toe. Onthou dat Hy die volmag het om sy skepsele te oordeel, nie ons nie.
“Toe sê die HERE vir Kain: Waar is jou broer Abel?En hy antwoord: Ek weet nie. Is ek my broer se wagter?” (:9).
Nadat Adam en Eva in die Paradys gesondig het, het God hulle gaan opsoek. Alreeds bewus van hul oortreding probeer Hy ‘n skulderkenning van hul kry deur vrae aan hulle te stel. In plaas daarvan dat hulle hul skuld erken en bely, probeer die een maar net die skuld op die ander plaas.
So het Adam en Eva se seun, Kain, ook teen God oortree. Alreeds bewus van sy oortreding, soek God ook vir Kain op en stel aan hom ‘n vraag wat hom die geleentheid bied om sy skuld te erken en te bely. En herhaal die geskiedenis homself nie maar gedurig nie? Kain probeer op dieselfde wyse as sy voorsate sy skuld verberg deur die aanklag van God met ‘n vraag te omseil. Hoe sal ek weet waar my broer is? Is ek dan sy wagter?
God het ‘n regsaak met Kain aangegaan omdat hy sy broer Abel leed aangedoen het. In God se woorde het die bloed van Abel van die aarde af na Hom geroep! God het sy oë nie toegesluit vir die ongeregtigheid wat Kain sy broer aangedoen het nie.
Kain was egter nie die laaste mens wat sy broer geweldige leed sou aandoen nie. Hy was nie die laaste mens wat nie op die berisping in vers 7 ag gegee het en toegelaat het dat die sonde hom oorval nie. “Is daar nie verheffing as jy goed doen nie? En as jy nie goed doen nie – die sonde lê en loer voor die deur, en sy begeerte is na jou; maar jy moet daaroor heers.”
Die afgelope week is ‘n jongman in die Kaap Provinsie drie maal lewenslange gevangenisstraf opgelê omdat hy sy ouers en broer vermoor het. Ons lees in die koerant van ‘n jongman in die Wes-Transvaal wat twee jongmeisies se lewens geneem het. Die tragiese van dit alles is dat ook hierdie skuldiges só lank aanhou om hul “onskuld” te probeer staande hou.
Die individualisme van ons tyd word soos ‘n kanker wat mense besmet. Só vasgevang in hul eie dwalinge dat hul verkeerdheid vir hul nie eers meer verkeerd vertoon nie. En ons sal dalk elkeen geskok word wanneer ons kyk waar onsself met die volgende vraag staan: “Is ek my broer se wagter?” Gee ons nog werklik vir mekaar om? Sien die een nog om na die belang van die ander soos wat die Here van ons verwag? Ek is dalk so besig met my eie selfsugtige gejaag na wind dat ek nie eers weet van my broer se ellende, hartseer en swaarkry terwyl hy pleit om hulp nie. En dan dink ons dat dít ongesiens by God sal verbygaan? Ek is mos nie my broer se wagter nie – hy moet maar self sien en kom klaar.
Ons hoef nie bemoeisiek te wees en onsself onnodig met ander se sake op te hou nie. Maar God verwag van sy kinders om na mekaar om te sien. Hy het sy wrewel in mense te kenne gegee wat onwillig is om hul naaste te ondersteun in die woorde van Deut. 25:5-10 wat handel oor die huwelik met ‘n broer se weduwee. “...dan moet sy skoonsuster voor die oë van die oudstes na hom toe nader kom en sy skoen van sy voet aftrek en in sy gesig spuug, en sy moet verklaar en sê: So moet met die man gedoen word wat die huis van sy broer nie wil bou nie.”
Hy leer ons verder uit talle Skrifgedeeltes dat ons ‘n verantwoordelikheid het om na mekaar om te sien. “Julle moet nie elkeen na sy eie belange omsien nie, maar elkeen ook na die ander s’n.” (Fil. 2:4). “Laat niemand sy eie voordeel soek nie, maar elkeen die voordeel van ‘n ander.” 1 Kor. 10:24. “En op ons wat sterk is, rus die verpligting om die swakhede te dra van die wat nie sterk is nie, en nie onsself te behaag nie. Want elkeen van ons moet die naaste behaag met die oog op wat goed is tot stigting.” Rom. 15:1&2. Net so leer ons uit Rom. 12:1-8 om mekaar te dien met die genadegawes wat ons van God ontvang om sodoende aan Hom diensbaar te wees.
Die feit dat die god van hierdie wêreld oor mense mag uitoefen om gode in hulle eie oë te wees mag nie veroorsaak dat ons as gelowiges verleer om diensbaar te wees nie. Dit moenie ons liefde en diensbaarheid laat verkoel nie. Dit moenie veroorsaak dat ons ook maar gelykvormig raak aan ‘n gevoellose en liefdelose wêreld wat maar die ellende raaksien, maar niks daaraan doen nie. Dit moenie veroorsaak dat ons nie meer as wagters na ons broers en susters se belange in liefde omsien nie.
Ons het ook vandag die keuse om hierdie wekroep te probeer omseil met ‘n slim vragie soos –“Nou wat wil jy hê moet ek aan die wêreld se probleme doen?” As alternatief kan ons besluit om ons Christelike verantwoordelikheid teenoor mekaar opnuut op te neem en mekaar se belange werklik op die hart te dra en God sodoende in handel en wandel diensbaar te wees.