Belegering van Clunia, 75 v.C. - Die storie - 2022
Belegging van Clunia, 75 v.C.
Belegering van Clunia, 75 v.C.
In die beleg van Clunia (75 vC) het Sertorius sy leër herbou terwyl hy deur Pompeius en Metellus beleër is, en daarna ontsnap om by sy nuwe leër aan te sluit (Sertorian War).
Die veldtog van 75 vC het Sertorius 'n reeks terugslae beleef. Sy mees bekwame ondergeskikte, Hirtuleius, is verslaan en vermoor deur Metellus, moontlik in Segovia. Sy minder bekwame ondergeskikte Perpenna is buite Valentia verslaan, en die stad het Pompeius te beurt geval. Pompeius het daarna probeer om Sertorius se hoofleër te verslaan voordat Metellus kon kom om die heerlikheid te deel, maar die gevolglike slag van Sucro was 'n onbesliste botsing. Beide kante was gereed om die geveg op die tweede dag te hervat, maar Metellus het aangekom en Sertorius het besluit om nie 'n geveg teen albei leërs te waag nie. 'N Tweede onbesliste stryd het kort daarna by Saguntum of die Turia gevolg.
Na die tweede geveg besluit Sertorius om terug te trek in die berge. Hy het toevlug geneem in 'n sterk stad. Plutarchus noem dit nie met die naam nie, maar die opsomming van Livy vir hierdie jaar het Sertorius beleër in Clunia, in die boonste dele van die Duero -vallei.
Sertorius gedra hom asof hy bereid was om 'n beleg te weerstaan, die stadsmure te herstel en die hekke te versterk. Sy eintlike plan was egter om Pompeius en Metellus se aandag te trek terwyl sy agente en bondgenote 'n nuwe leër oprig. Pompeius en Metellus val vir die truuk. Hulle het hulle gevestig om Clunia te beleer en het toegelaat dat enige van die Spanjaarde wat probeer het om die stad te verlaat, kon ontsnap. In werklikheid was die meeste van hierdie Spaanse 'vlugtelinge' eintlik boodskappers, wat Sertorius se bevele na sy geallieerde stede geneem het.
Na 'n onbepaalde tydperk was die nuwe leër van Sertorius gereed. 'N Boodskap is aan Clunia gestuur, en Sertorius kon maklik deur die Romeinse beleidslyne sny en by sy nuwe magte aansluit.
Nadat hy uit Clunia ontsnap het, gebruik Sertorius sy nuwe leër om sy vyande se voorrade in 'n hinderlaag te bring, uit te marsjeer en dit in die algemeen te verwar. Uiteindelik word Pompeius en Metellus gedwing om terug te trek in die winterkwartiere, met Pompeius wat in Noord -Spanje gebly het, maar Metellus terugtrek na Gallië. Uit sy winterkamp het Metellus 'n proklamasie uitgereik wat 'n prys op Sertorius se kop sit. Uiteindelik is Sertorius inderdaad vermoor, maar deur een van sy ondergeskiktes, Perpenna, wat daarna probeer het om die oorlog voort te sit.
In die jaar 66 nC het die Jode van Judea in opstand gekom teen hulle Romeinse meesters. In reaksie het keiser Nero 'n leër gestuur onder die generaalskap van Vespasianus om die orde te herstel. Teen die jaar 68 is weerstand in die noordelike deel van die provinsie uitgeroei en het die Romeine hulle volle aandag gevestig op die onderwerping van Jerusalem. Dieselfde jaar sterf die keiser Nero uit eie hand, wat 'n magsvakuum in Rome skep. In die gevolglike chaos is Vespasianus tot keiser verklaar en teruggekeer na die keiserlike stad. Dit het sy seun, Titus, te beurt geval om die oorblywende leër in die aanval op Jerusalem te lei.
Die Romeinse legioene het die stad omsingel en die lewe stadig uit die Joodse vesting begin ruk. Teen die jaar 70 het die aanvallers die buitemure van Jerusalem oortree en 'n stelselmatige oorval van die stad begin. Die aanslag het uitgeloop op die verbranding en vernietiging van die tempel wat gedien het as die middelpunt van Judaïsme.
In oorwinning het die Romeine duisende doodgemaak. Van diegene wat van die dood ontsnap is: duisende meer is tot slawe gemaak en in die myne van Egipte geswoeg, ander is versprei na arena's in die hele Ryk om geslag te word vir die vermaak van die publiek. Die heilige oorblyfsels van die tempel is na Rome gebring waar dit vertoon is ter viering van die oorwinning.
Die rebellie het nog drie jaar voortgeduur en is uiteindelik in 73 nC geblus met die val van die verskillende weerstandsakke, waaronder die vesting by Masada.
". Die Jode het 'n geskreeu van ontsteltenis geplaas wat by die tragedie pas."
Ons enigste eerstehandse weergawe van die Romeinse aanval op die tempel kom van die Joodse historikus Josephus Flavius. Josephus was 'n voormalige leier van die Joodse opstand wat hom aan die Romeine oorgegee het en die guns van Vespasianus gewen het. In dankbaarheid het Josephus Vespasianus se familienaam - Flavius ​​- as sy eie aangeneem. Ons sluit by sy verslag aan terwyl die Romeine hulle in die binneste heiligdom van die tempel beveg:
& quot. die rebelle het kort daarna die Romeine weer aangeval, en 'n botsing het gevolg tussen die wagte van die heiligdom en die troepe wat die vuur binne die binneste voorhof geblus het, het laasgenoemde die Jode gered en gevolg in die gejaag na die tempel self. Toe het een van die soldate, sonder om te wag vir bevele en sonder vrees vir 'n daadwerklike daad, maar deur een of ander bonatuurlike krag aangedring, 'n vlammende stuk hout gegryp en op 'n ander soldaat se rug geklim en die brandende brand deur 'n lae goue geslinger venster wat toegang gegee het, aan die noordekant, na die kamers wat die heiligdom omring het. Terwyl die vlamme opskiet, het die Jode 'n ontsteltenis geskreeu wat pas by die tragedie wat hulle te hulp gesnel het, sonder om daaraan te dink om hul lewens te spaar of hul krag te gebruik omdat die heilige struktuur wat hulle voortdurend met sulke toewyding bewaak het, verdwyn het hul oë.
Die meeste van die vermoorde was vreedsame burgers, swak en ongewapen, en hulle is geslag waar hulle gevang is. Die hoop lyke het al hoe hoër om die altaar geklim, 'n stroom bloed vloei by die trap van die tempel af, en die lyke van die wat aan die bokant gesneuwel het, het na die onderkant gegly.
Toe Caesar nie daarin kon slaag om die woede van sy waansinnige soldate in bedwang te hou nie, en die vuur nie gekontroleer kon word nie, het hy met sy generaals die gebou binnegegaan en na die heilige plek van die heiligdom en al die meubels gekyk, wat die rekeninge in buitelandse rekeninge verreweg oorskry. lande en hul uitstekende reputasie in ons eie ten volle geregverdig.
Aangesien die vlamme nog nie tot die binneste heiligdom binnegedring het nie, maar die kamers wat die heiligdom omring het, verteer het, het Titus korrek aangeneem dat daar nog tyd was om die struktuur wat hy opgeraak het te red, en deur persoonlike beroepe het hy probeer om sy manne te oorreed om te blus die vuur, wat Liberalius, 'n hoofman oor honderd van sy lyfwag van lanseerders, opdrag gegee het om enige van die mans wat sy bevele verontagsaam het, te klub. Maar hulle respek vir Caesar en hul vrees vir die hoofmanskap se personeel wat hulle wou kontroleer, is oorweldig deur hul woede, hulle afskuw van die Jode en 'n totaal onbeheerde strydlust.
Die meeste van hulle is boonop aangespoor deur die verwagting van buit, oortuig dat die binnekant vol geld was en verblind deur te sien dat alles rondom hulle van goud was. Maar een van hulle wat die gebou binnegegaan het, is in die wiele gery, en toe Caesar die troepe in bedwang bring, het hy 'n brandhout in die duisternis in die skarniere van die hek gestoot. Toe die vlamme skielik opskiet in die binnekant het Caesar en sy generaals teruggetrek, en niemand het oorgebly om die buitekant te verhinder om die vlam aan te steek nie. In weerwil van die keiser se wense is die tempel dus aan die brand gesteek.
Terwyl die tempel aan die brand gesteek het, het die aanvallers dit geplunder, en talle mense wat deur hulle gevang is, is geslag. Daar was geen jammerte vir die ouderdom nie, en daar was geen agting vir kinders en bejaardes, leke en priesters nie, maar elke klas is in die greep van oorlog agtervolg en verpletter, of hulle om genade skreeu of weerstand bied.
Deur die gebrul van die vlamme wat wyd en syd stroom, is die kreun van die vallende slagoffers gehoor, soos die hoogte van die heuwel en die omvang van die brandende hoop dat die hele stad skyn en die geraas - niks meer oorverdowend en skrikwekkend nie kon verbeel word.
Daar was die oorlogskrete van die Romeinse legioene terwyl hulle massaal verder gevee het, die geskreeu van die rebelle omring deur vuur en swaard, die paniek van die mense wat, hierbo afgesny, in die vyand se arms gevlug het, en hul gille as hulle het hul lot ontmoet. Die gehuil op die heuwel het gemeng met dié van die menigtes in die stad daaronder, en nou het baie mense wat uitgeput en tonggebind was as gevolg van honger, toe hulle die tempel aan die brand sien, weer krag gekry om te klaag en huil. Peraea en die omliggende heuwels het hul weerklank by die oorverdowende gejaag gevoeg. Maar die lyding was skrikwekkender as die gedruis.
Dit lyk asof die Tempelberg, oral omhul met vlamme, van sy basis af oorkook, maar die bloed lyk meer volop as die vlamme en die getalle van die wat verslaan is, is groter as die van die wat doodgemaak is. Die soldate het oor hope lyke geklim terwyl hulle die vlugtelinge gejaag het. & Quot
Josephus se verslag verskyn in: Cornfield, Gaalya ed., Josephus, The Jewish War (1982) Duruy, Victor, History of Rome vol. V (1883).
Oorgang na die Romeinse Republiek
Die oorgang van Rome van 'n monargie na 'n republiek het tot ernstige interne sosiale spanning gelei. Hierdie gebrek aan beheer oor die stad het naburige stamme gelei om die stad te beleër en die mag daarvan te verminder. Daarom moes Rome sy identiteit by verskeie geleenthede gedurende die eerste sewentig jaar van die Republiek bekragtig.
Die beginjare van die Republiek is van politieke onrus. Die bevolking was verdeeld, sommige wou 'n monargie hê, ander 'n republiek, ander was die koning van Clusium, Lars Porsenna, en ander wou deel uitmaak van die Latynse beskawing. Die edeles wat die koning en sy gesin omvergewerp het, het nie ooreengekom oor die tipe regering wat die monargie sou vervang nie.
Die konsuls, wat later die leierskap van die Romeinse konings sou vervang, is nie onmiddellik in werking gestel nie, maar baie jare later.
Baie historici glo dat in die eerste stadiums van die Romeinse Republiek 'n praetor maximus slegs vir een jaar aangestel is. Later sou sy pligte in twee verdeel word deur twee konsuls tegelyk te kies om Rome te regeer. Hierdie regeringsvorm het tot 449 vC voortgeduur, met die Valeria Horaria -wet.
Die pos van hooflanddros was nie uitsluitlik vir die "patres", wat die Romeinse senaat gevorm het nie, en sedert die tyd van Romulus die leër en die priesters beheer het, aangesien daar bewyse is dat plebeiërs, gewone burgers, tot 485 vC konsuls word. . Die politieke onstabiliteit het daartoe gelei dat die sterkste faksies alliansies onderling aangegaan het.
Vanaf 485 vC het die patrisiërs nie meer toegelaat dat gewone mense aan die regering deelneem nie en het hulle alle burgerlike en godsdienstige aangeleenthede begin beheer.
The Battle Of Athens – Toe veterane uit die Tweede Wêreldoorlog die korrupte plaaslike regering in Tennessee teëgestaan ​​het
In 1946 het die stad Athene, Tennessee, 'n slagveld geword. 'N Belegging is in die stad se tronk gelê deur 'n skare wat meestal bestaan ​​het uit veterane uit die Tweede Wêreldoorlog wat besluit het om geregtigheid in eie hande te neem, aangesien hul plaaslike politiek geteister is deur korrupsie, polisie -brutaliteit en verkiesingsbedrog.
Die politieke onrus was voor die Tweede Wêreldoorlog aanwesig. 'N Invloedryke politieke figuur uit Memphis, Edward Hull "Boss " Crump, het Paul Cantrell aangestel as die kandidaat vir balju in 1936. Cantrell het die verkiesing gewen in wat bekend geword het as die "stemgreep van 1936 ".
Vanaf daardie tydstip is 'n stelsel van gelde in die kantoor van die balju ingestel, wat beteken dat die beamptes per arrestasie betaal is. Die stelsel was baie wanfunksioneel. Skadelike arrestasies is uitgevoer, dikwels sonder aansienlike bewyse, wat talle boetes insluit vir dronkenskap en toerisme en reisigers onder 'n soortgelyke voorwendsel.
In die tydperk tussen 1936 en 1946 word beraam dat die fooie meer as 300 000 dollar beloop het.
Intussen het Cantrell vir die staats senaat gehardloop, en sy betroubare adjunk, Pat Mansfield, in beheer gelaat. Die raket het vererger en die plaaslike bevolking het toenemend ontevrede geraak. Toe verskeie ondersoeke deur die Amerikaanse departement van justisie nie 'n duik gemaak het in die winsgewende skending van gesag nie, het die situasie kookpunt bereik.
Gedurende oorlogstyd het duisende mans uit McMinn County, wat Athene insluit, by die stryd teen fascisme in die buiteland aangesluit. Die tekort aan geskikte mans het daartoe gelei dat wetstoepassers in diens geneem is, wat dikwels eks-veroordeelde met gewelddadige kriminele rekords insluit.
Toe die oorlog in 1945 geëindig het, het ongeveer 3 000 soldate van McMinn teruggekeer huis toe, net om te sien dat die korrupte plaaslike regering sterker was as ooit. Afgesien van die kantoor van die balju, het die korrupte kliek, beheer deur E. H. Crump, die plaaslike media, skole en bykans alle regeringsinstellings.
Die Amerikaanse vloot se troepevervoer USS West Point (AP-23) stoom verby die Statue of Liberty, op pad na die New York City dokke, terwyl hulle troepe huis toe vervoer vanaf Europa, 11 Julie 1945.
Die GI ''s het besluit om te reageer. Tydens die plaaslike verkiesings van 1946 vorm hulle 'n nie-partydige politieke opsie, waarin hulle hul kandidate noem. Knox Henry, 'n versierde veteraan van die Noord -Afrikaanse veldtog, is deur die GI -party gekies om op te tree teen Cantrell wat weer vir die balju verkies word, terwyl sy voormalige adjunk Mansfield die stoel beklee.
As gevolg van vorige swendelary wat by plaaslike verkiesings betrokke was, het die GI ''s hul slagspreuk uitgewys - U stem word as gegote gereken.
'N Voorsorgmaatreël is ook ingestel. 'N Ander veteraan, Bill White, het 'n burgermag gereël om die stemproses na te gaan ingeval Cantrell en Mansfield dit weer probeer oprig. Die veteraan -milisie het die naam aangeneem Die Fighting Bunch, en pistole is uitgedeel aan ongeveer 60 mans wat daarby aangesluit het.
Die verkiesingspeiling van die provinsie het op 1 Augustus 1946 geopen en het enkele voorvalle behels. By een van die stemlokale in Athene is 'n bejaarde Afro-Amerikaanse boer, genaamd Tom Gillespie, toestemming geweier om sy stem uit te bring deur patrollier, C.M. "Windy " Wyse. Wise het ondanks die teenwoordigheid van 'n protesterende GI -meningspeilingwag rassistiese beledigings gebruik, en het Gillespie sy stemreg geweier. Die adjunk het Gillespie toe met 'n koperbeen geslaan. Die boer het sy stembrief laat val en probeer weghardloop. In reaksie hierop trek Wise sy geweer uit en skiet hom in die rug.
Die byeenkoms het 'n paar afwykings veroorsaak tussen die afgevaardigdes van die balju van Mansfield en die GI-burgermag. 'N Menigte het uit protes vergader oor die ooglopende oortreding van die protokol en die duidelike voorneme van die administrasie om die verkiesing te rig en die amp te behou ten spyte van die wil van die mense.
Die laaste strooi was die inhegtenisneming en wrede mishandeling van Bob Hairrell, wat een van die meningspeilers was. Hairrell het protes aangeteken toe 'n meisie deur die afgevaardigdes ingebring is om haar stembrief te bring, ondanks die feit dat sy geen kwitansie het nie en nie in die kiesersregistrasie was nie. Dit lyk ook of die meisie minderjarig was.
In reaksie op Hairrell se betoging is hy gearresteer en die stemproses is in die stemlokaal gestaak. Die stembus, tesame met die geboeide GI, is na die tronk in die stad Athene geneem.
Toe hy dit hoor, beveel Bill White sy mans om by die National Guard Armory in te breek om wapens te steel. Nadat hulle die wapenrusting geplunder het, het White's 'n klomp bende voorberei vir gevegte. Hulle het 60 Enfield-gewere, 2 submasjiengewere van Thompson en genoeg ammunisie gehad om 'n klein oorlog in McMinn County te begin.
Toe die stembusse sluit, is alle stembusse na die gevangenis van Athene vervoer. Na bewering het White op die situasie gereageer deur te sê:
Seun, hulle doen iets. Ek is bly dat hulle dit gedoen het. Al wat ons hoef te doen is om in die tronk te sweep. "
Tennessee Historical Commission merker in Athene, Tennessee, in die suidooste van die Verenigde State. Foto: Brian Stansberry, CC-BY 3.0
'N Belegging het in die land se gevangenis begin. Paul Cantrell, Pat Mansfield en ongeveer 50 of meer afgevaardigdes is op heterdaad betrap terwyl hulle die stemme getel het sonder die teenwoordigheid van 'n tweede party. Die GI's het die tweede verdieping van 'n bank wat oorkant die straat van die tronk was, beset. Die hoë grond het hulle 'n strategiese voordeel gegee, want hulle kon met 'n spervuur ​​die vuur weer keer wanneer iemand 'n skoot op hulle uit die gevangenis skiet.
Cantrell en sy vennote is vasgepen. Die GI ''s het geweet dat die situasie vinnig opgelos moet word voordat die owerhede versterkings instuur en 'n moontlike bloedbad begin.
Sommige afgevaardigdes wat buite die tronk was, het probeer om die beleg op te hef, maar sonder sukses. 'N Paar van die gevangenes in die gebou hardloop by die agterdeur uit en laat hul wapens agter. White het beveel dat ontsnaptes toegelaat moet word om verby te gaan. Maar sommige afgevaardigdes, saam met Cantrell en Mansfield, wou nie oorgee nie.
Daarna het die burgermag molotow -cocktails na die gebou gegooi, maar kon nie aansienlike skade aangerig nie. Op 'n stadium het 'n ambulans opgedaag. White en sy mans het hul vuur gehou, aangesien hulle verwag het dat die gewondes uit die tronk moes ontruim word. 'N Onmiddellike skietstilstand was van krag. Tot almal se verbasing het die ambulans weggery met Cantrell en Mansfield wat weggeglip het, terwyl hulle hul mans agtergelaat het.
White se eerste prioriteit was nou om die stembusse te beveilig. Gerugte van versterkings het onder die GI's versprei en tyd was van kardinale belang. Verskeie dinamietstokkies is op die tronk gegooi, wat elkeen skade aan die gebou en sy omgewing veroorsaak het. Uiteindelik is die deure gebreek en die res van die afgevaardigdes het oorgegee.
Voor die gevangenis het 'n woedende skare byeengekom, en verskeie van Mansfield se mans is erg geslaan, waaronder Wise wat Tom Gillespie vroeër die dag geskiet het. Onluste het gevolg en materiële skade oral in die stad aangerig. Die skare het veral polisiemotors en die afgevaardigdes en#8217 privaat voertuie geteiken.
McMinn County Courthouse in Athene, Tennessee, geleë in die suidooste van die Verenigde State. Hierdie hofgebou is gebou in 1966. Brian Stansberry – CC-BY SA 3.0
In die nadraai van die onluste is die stemme uiteindelik getel en is die kandidaat van die GI -partytjie, Knox Henry, verkies tot balju van McMinn County.
Die geleentheid het 'n staatswye beweging begin teen korrupte politici wat oral in Tennessee geïnstalleer is en op een of ander manier verband hou met Edward Hull Crump. Al het die GI Local Government probeer om die korrupsie die hoof te bied, het die stryd hulle uiteindelik onder die knie gekry.
In 'n ope brief wat deur verskeie lede van die party onderteken is, is die teleurstelling in die stelsel tasbaar:
Ons het een masjien afgeskaf net om dit te vervang deur 'n ander en meer kragtige masjien.
Die GI -regering het in 1947 in duie gestort en is vervang met 'n kliek soortgelyk aan die een waarteen hulle geveg het.
Babiloniese ballingskap, ook genoem Babiloniese ballingskap, die gedwonge aanhouding van Jode in Babilonië na laasgenoemde se verowering van die koninkryk van Juda in 598/7 en 587/6 vC. Die ballingskap het formeel geëindig in 538 v.C., toe die Persiese veroweraar van Babilonië, Kores die Grote, die Jode toestemming gegee het om na Palestina terug te keer. Geskiedkundiges is dit eens dat verskeie deportasies plaasgevind het (elk as gevolg van opstande in Palestina), dat nie alle Jode gedwing is om hul vaderland te verlaat nie, dat terugkerende Jode op verskillende tye Babilonië verlaat het en dat sommige Jode gekies het om in Babilonië te bly - wat dus die die eerste van talle Joodse gemeenskappe wat permanent in die Diaspora woon.
Baie geleerdes noem 597 v.C. as die datum van die eerste deportasie, want in daardie jaar is koning Jojachin afgesit en blykbaar saam met sy gesin, sy hof en duisende werkers in ballingskap gestuur. Ander sê die eerste deportasie het gevolg op die verwoesting van Jerusalem deur Nebukadresar in 586, indien wel, was die Jode 48 jaar lank in Babiloniese gevangenskap. Onder diegene wat 'n tradisie aanvaar (Jeremia 29:10) dat die ballingskap 70 jaar geduur het, kies sommige die datums 608 tot 538, ander 586 tot ongeveer 516 (die jaar toe die herboude tempel in Jerusalem ingewy is).
Hoewel die Jode baie gely het en kragtige kulturele druk in 'n vreemde land ondervind het, het hulle hul nasionale gees en godsdienstige identiteit behou. Ouderlinge het toesig gehou oor die Joodse gemeenskappe, en Esegiël was een van verskeie profete wat die hoop om eendag terug te keer na die huis, lewend gehou het. Dit was moontlik ook die tydperk toe sinagoges die eerste keer gestig is, want die Jode het die sabbat en godsdienstige vakansiedae gehou, besnydenis beoefen en gebede vervang vir vroeë rituele offers in die tempel. Die mate waarin die Jode Kores die Grote as hul weldoener en 'n dienskneg van hulle God beskou het, word op verskeie punte in die Hebreeuse Bybel weerspieël — bv. In Jesaja 45: 1-3, waar hy eintlik God se gesalfde genoem word.
Die Slag van Lapiths en Centaurs © Die stryd om die albasters is op vele fronte gevoer. Die swakker argumente gee nie veel krediet nie. Beide die Grieke en die Britte het mekaar beskuldig dat hulle nie behoorlik omgee vir hul kosbare aanklagte nie. En daar was uitbarstings van vulgêre nasionalisme (bereik 'n laagtepunt toe een direkteur van die British Museum beweer dat die veldtog vir die terugkeer van die Marbles 'n vorm van 'kulturele fascisme' is - 'dit is soos om boeke te brand').
Die sterker argumente toon gewoonlik hoe ingewikkeld die dilemmas is. Daar is 'n kragtige argument om aan te dui dat die Parthenon beter waardeer kan word as dit naby die beelde gesien kan word wat dit eens versier het. (Alhoewel die omgewingstoestande in Athene beteken dat die oorspronklike beeldhouwerke nooit weer op die gebou self kan teruggaan nie.) Aan die ander kant is dit onmiskenbaar dat 'n deel van die roem en betekenis van die Parthenon op sy wye diaspora in die westerse wêreld berus.
Die waarskynlikheid is dat ons nog baie jare oor hierdie kwessies sal debatteer.
Uiteindelik kom dit neer op sake van eienaarskap en hoe die groot kulturele ikone ter wêreld gedeel moet word. In die uitvoerende kunste is die probleem relatief maklik om op te los. Shakespeare het moontlik 'n spesiale verbintenis met Stratford en Mozart met Wene - maar ons kan almal hul werke in uitvoering op enige plek ter wêreld 'besit'.
Dit is nie die geval met hierdie blokke marmer nie. Waar hoort hulle? Is dit beter of slegter om hulle oor die hele wêreld versprei te hê? Is hulle die besitting van diegene wat op die plek woon waar hulle die eerste keer gemaak is? Of is dit almal se besit? Die waarskynlikheid is dat ons nog baie jare oor hierdie kwessies sal debatteer.
Baie meer besonderhede oor die lewe van Archimedes oorleef as oor enige ander ou wetenskaplike, maar dit is grotendeels anekdoties en weerspieël die indruk wat sy meganiese genie op die gewilde verbeelding gemaak het. Hy word dus erkenning daarvoor dat hy die Archimedes -skroef uitgevind het, en hy moet twee "sfere" gemaak het wat Marcellus na Rome teruggeneem het - die een 'n sterrebol en die ander 'n toestel (waarvan die besonderhede onseker is) om die meganiese voorstelling van die bewegings van die son, die maan en die planete. Die verhaal dat hy die verhouding goud en silwer in 'n krans wat vir Hieron gemaak is, bepaal het deur dit in water te weeg, is waarskynlik waar, maar die weergawe wat hom laat spring het uit die bad waarin hy vermoedelik die idee gekry het en naak deur die strate hardloop skree "Heurēka! " ("Ek het dit gevind!") Is 'n gewilde versiering. Net so apokrief is die verhale dat hy 'n groot aantal spieëls gebruik het om die Romeinse skepe wat Syracuse beleër het, te verbrand, en gesê het: 'Gee my 'n plek om te staan ​​en ek sal die aarde beweeg' en dat 'n Romeinse soldaat hom doodgemaak het omdat hy geweier het om te vertrek sy wiskundige diagramme - hoewel dit almal gewilde refleksies is van sy werklike belangstelling in katoprie (die tak van optika wat handel oor die weerkaatsing van lig uit spieëls, vlak of geboë), meganika en suiwer wiskunde.
Totaal vir alle sones sonder herhaalbare, alchemie- of druïdeketting: 16135
Totale reputasie verkry: 1805
⏆ ] Missing Missive (+250 Reputation) ⏉ ] Helping the Cenarion Post (Alliance) (+10 Reputation) ⏉ ] Helping the Cenarion Post (Horde) (+10 reputasie)
⏉ ] Demoniese besmetting (+250 reputasie)
⏉ ] Toets die teenmiddel (+250 reputasie)
⏋ ] The Earthbinder (+10 reputasie)
⏌ ] Natuurlike middels (+350 reputasie)
Totale reputasie verkry: 5635 + herhaalbaar (750) + alchemie -soeke (250)
⏈ ] Blessings of the Ancients (+75 Reputation) ⏊ ] The Cenarion Expedition (+0 Reputation) ⏊ ] The Umbrafen Tribe (+250 Reputasie)
⏊ ] A Damp, Dark Place (+250 reputasie) ⏊ ] Saving the Sporeloks (+250 Reputation) ⏊g2 ] Beskerming van die kykers (+ 250 reputasie)
⏋ ] Identifiseer plantdele (+250 reputasie) [Herhaalbaar tot vereer]
⏋ ] Ongekatalogiseerde spesies (+500 reputasie) [Herhaalbaar]
⏋ ] Soos die kraai vlieg (+150 reputasie)
⏌ ] Saldo moet behoue ​​bly (+350 reputasie)
⏌ ] Waarskuwing van die Cenarion -sirkel (+75 reputasie)
⏊ ] Keer terug na die moeras (+250 reputasie)
⏌ ] Hartlik welkom (+350 reputasie)
⏋ ] Observing the Sporelings (+250 Reputation)
⏌ ] 'n Vraag van vraatsug (+250 reputasie)
⏌ ] Bekende swamme (+250 reputasie)
⏌ ] Die sampioene steel (+350 reputasie)
⏍ ] Verlore in aksie (+500 reputasie) ⏒ ] The Warlord's Hideout (+500 reputasie) ⏒ ] Bestellings van Lady Vashj (+500 Reputasie) (verwyder)
⏒ ] Voorbereiding op oorlog (+250 reputasie)
⏒ ] Coilfang Armament herhaalbaar (+75 reputasie) (verwyder)
Totaal: 1750 reputasie + herhaalbaar
⏋ ] Wat is verkeerd by Cenarion Thicket? (begin by Cenarion Refuge) (+25 reputasie) ⏋ ] Strange Energy (+250 reputasie)
⏌ ] Leidrade in die Thicket (eerste deel, saam met Vreemde energie, van die Terokkar Mana -bom en#160quest line -soektoglyn) (+250 reputasie)
⏌ ] Ondersoek Tuurem (+250 reputasie)
⏍ ] Aardbinder laat weet Tavgren (+500 reputasie) ⏍ ] Aardbinder laat weet Tavgren (+500 reputasie)
Hoof van 'n Romeinse patrisiër
Die gesig van 'n Romeinse aristokraat wat oënskynlik gerimpel en tandloos is, met slap jowls, staar na ons deur die eeue heen. In die estetiese taal van die Laat -Romeinse Republiek, is die fisiese eienskappe van hierdie portretbeeld bedoel om die erns van die gees oor te dra (gravitas) en die deug (virtus) van 'n openbare loopbaan deur die manier waarop die onderwerp letterlik die tekens van sy pogings dra, aan te toon. Alhoewel hierdie verteenwoordigende strategie in die post-moderne wêreld ongewoon lyk, was dit in die afnemende dae van die Romeinse Republiek 'n effektiewe manier om in 'n steeds meer komplekse sosio-politieke arena mee te ding.
Hierdie portrethoof, wat nou in die Palazzo Torlonia in Rome, Italië gehuisves word, kom uit Otricoli (ou Ocriculum) en dateer uit die middel van die eerste eeu v.G.J. Die naam van die persoon wat uitgebeeld word, is nou onbekend, maar die portret is 'n kragtige voorstelling van 'n manlike aristokraat met 'n haak neus en sterk wangbene. Die figuur is frontaal sonder enige sweem van dinamika of emosie - dit onderskei die portret van sommige van sy nabye tydgenote. Die portretkop word gekenmerk deur diep plooie, 'n wenkbrou met 'n voorhoof en gewoonlik 'n slap, versonke vel, wat alles dui op die veristiese styl van die Romeinse portret.
Verisme kan gedefinieer word as 'n soort hiperrealisme in beeldhouwerk, waar die natuurlike kenmerke van die onderwerp oordrewe is, dikwels tot absurditeit. In die geval van Romeinse Republikeinse portrette neem mans van middeljarige ouderdom veristiese neigings in hul portret aan in so 'n mate dat dit lyk asof hulle uiters verouderd en versigtig is. Hierdie stilistiese neiging word beïnvloed deur die tradisie van voorouer verbeel sowel as 'n diepgaande respek vir familie, tradisie en afkoms. Die verbeel was in wese doodsmaskers van noemenswaardige voorouers wat deur die familie gehou en vertoon is. In die geval van aristokratiese gesinne is hierdie wasmaskers by daaropvolgende begrafnisse gebruik, sodat 'n akteur die oorlede voorouers in 'n soort gesinsoptog kon uitbeeld (Polybius Geskiedenis 6.53.54). Die voorvaderkultus het op sy beurt 'n diep band met die gesin beïnvloed. Vir laat -republikeinse politici sonder beroemde voorouers ('n groep wat bekend staan ​​as 'nuwe mans' of 'homines novi') was die behoefte nog erger - en verisme het tot die redding gekom. The adoption of such an austere and wizened visage was a tactic to lend familial gravitas to families who had none—and thus (hopefully) increase the chances of the aristocrat's success in both politics and business. This jockeying for position very much characterized the scene at Rome in the waning days of the Roman Republic and the Otricoli head is a reminder that one's public image played a major role in what was a turbulent time in Roman history.