Luther was bewus van talle wanpraktyke in die ekonomie. Hy was oortuig dat hy as teoloog hierdie booshede moes ontbloot - wel wetende dat nie-Christene hulle nie aan hom sal steur nie. Hy skryf daarom vir die lidmate van die kerk sowel as die Christenvorste. Hy skryf met die bedoeling om hulle gewetens aan te spreek. Hulle moet binne die ekonomie soos Christene optree - 'n verwagting waaraan nie-Christene nie kan voldoen nie aangesien die eise van die Nuwe Testament té radikaal is. Die vorste moet deur wetgewing onreg en diefstal probeer beheer en beperk. Op hierdie wyse lewer hy 'n bydrae tot die definiëring van diefstal, aangesien dít vele gestaltes en mutasies het.
Luther se beweegrede vir sy bemoeienis met die ekonomie het met sy pastorale gevoel te make. As pastor moet hy probeer om armoede en siekte te beveg. Hy wil nie die wêreld met die evangelie regeer nie, maar deur onderrig oor die wet bydra tot 'n vreedsame en regverdige samelewing. Luther het nie gepoog om die ekonomie grootskaals te verander nie. Hy het sy eie bydrae as beskeie beskou. Hy wou pastor bly en het nie gepoog om 'n ekonomiese teorie te ontwikkel nie. Hy het nogtans gepoog om vanuit die regverdigingsleer en die 'redelikheid van Christelike optrede' (vgl. Pawlas 2014:170175 oor die verband tussen rede en naasteliefde) by te dra tot menslike waardigheid vir arm en siek mense.
Ná 500 jaar bly Martin Luther interessant en relevant. Ons moet net nie dink dat hy ingespan kan word om die een of ander ekonomiese ideologie te regverdig nie. Hy was nie 'n ekonoom nie, maar 'n teoloog. Hy het gewaarsku teen die neiging om Mammon God te maak. Verder het hy probeer om mense te oortuig om uit liefde teenoor die naaste op te tree - liefde wat die naaste nie uitbuit, verkul en besteel nie. Laastens het hy gewone mense aangemoedig om spaarsamig te lewe, aangesien geld 'n onseker en wankelbare ding is /denn es ist geld ein ungewis, wanckelbar ding - (WA 51, 347, 20).