Higiëne en besoedeling in die Middeleeue - Die versamelings - 2022
As toegang tot lopende water enhigiëne liggaam was 'n groot bekommernis van die antieke Romeinse wêreld, dit was heeltemal anders in die Middeleeue. Net so, as die woord besoedeling Daar was min in die Middeleeuse woordeskat, so verrassend as wat dit lyk, dit sou gepas gewees het ... Stedelike voorstellings van die Middeleeue, ikonografieë, meesterstukke, gravures, tapisserieë en beeldhouwerke wys ons strate met blink keistene met huise omsoom. goed belyn. Die werklikheid van die tyd is heeltemal anders.
Die argiewe is volop in bevele, verhore, beraadslagings, ondersoeke oor 'n somber bevinding. Die toponieme (name van strate en stegies) roep '' vuil rioolwater '' op waarvan die name: rue Cave, Trous Punais, La Sale, Foireuse, Basse-fesse, du Bourbier, aanduidend is van paaie gevul met vuil van alle soorte ... Wat van rue Creuse, l'Alevasse, Bougerue, Pipi, rue des Aysances, de la Triperie? Of hierdie bekoorlike klein naamjies wat aan sekere strate en stegies van ons dorpe gegee word: die Merderons, Merdereaux (gebruik vir afloop) Merderouille, Merdaric, Merderel, impasse du Merdron, du Cloaque of Fosse-du-Poull.yon wat sinspeel op teenwoordigheid van vuilheid? Daar is 'n Place Marcadal (modderige distrik) en naarte slote in Lourdes wat in 1412 genoem word. Die geskrifte van destyds gebruik baie uiteenlopende uitdrukkings wanneer dit gaan oor ontlasting, pes, stinkende. Wat die vuil woordeskat wat tydens gereelde straatgeskille of twyfelagtige grappies uitgeruil is, was dit 'n 'Rabelésienne verdure' asof 'n hele deel van die bevolking 'n anale fiksasie gehad het!
Die oorlas word ook genoem deur konstruksieterreine, oorvol werkswinkels op die paaie, privaat werkers se werk, rommel, vuil leem, vee, plasse en sous wat deur reënwater ontstaan. Die straat verteenwoordig 'n wesenlike gevaar vir diegene wat dit gebruik, omdat die modder, vuil, afloop, waentjies, perde, varke, pluimvee, osse, rondloperhonde en handelaars wat dit doen, nie die verkeer vergemaklik nie.
Mans, vroue van die Middeleeue en diere laat daagliks organiese materiaal op die ryvlak vry: ontlasting, bloed van talle bloedings, ingewande en ingewande naby slaghuise of vishandelaars. Die kronkelende en drukke strate hou die vullis in hope voor die koetsdeure saam. Die houers van hierdie besoedeling is sekerlik die paaie, maar ook die openbare plekke, die kanale, die ontelbare kanale wat deur die stedelike gebied kruis, die strome, die riviere, die damme en die riviere.
In die antieke tyd het die Egiptiese, Assiriese en Grieks-Romeinse beskawings ons soliede geboë geplaveide paaie bemaak om die vloei van water te vergemaklik, maar die sekondêre paaie wat sleg beskerm is deur vuil en kiezelbedekkings, het nie weerstaan ​​nie. op daardie stadium.
Daarbenewens vererger die luiheid van stadsamptenare, individuele selfsug en gebrek aan gewete die situasie. Slegs groot geleenthede (voorbereiding vir 'n optog of 'n koninklike ingang) vereis dat munisipaliteite vinnige higiëne-maatreëls moet tref. Voordat koning Charles VIII in 1487 die stad Pont-Audemer in Normandië binnegegaan het, was sestig dae manoeuvreer nodig om 'die modder en ander vuil uit die strate en markte uit te voer'.
Die stede wemel van navrae na aanleiding van klagtes wat gedurende die 15de eeu vermeerder het.
Die beskuldigde bedrywe is dié van metallurgie, tekstielverf, vel (leerlooiers, perkamentmakers) voedsel (slagters, vishandelaars). Die distrikte van die werkersklas in die laer stad word bedreig as die bekendes in die bo-stad, wat deur die helling en deur meer volledige rioolbane bevoordeel word. Vir die rykes is 'tuismaak en verontreinigings' 'n teken van gemak op dieselfde manier as die besit van 'n put, 'n stal of 'n privaat kamer. Maar die kanale wat in die pragtige buurte begrawe is, loop oop in die oopte naby die veemark voordat dit die bevolkte woonbuurt bereik!
Tydperke van politieke onstabiliteit, deurgang van soldate en epidemies het daartoe bygedra om die moontlikhede van menslike selfverdediging te verswak. Tydens die honderdjarige oorlog word plaveisel- of ontwikkelingskoste as sekondêr beskou.
Diere- en mensbesoedeling
Menslike organiese besoedeling is die gevolg van 'n oorbelasting van residue van benodigdhede (die woord is Middeleeus): 'ons laat ons waters los' '' ons ontlas of, meer poëties, ons doen 'ons afvoer en vuil' ons leegmaak, ons spoeg gemaklik n saak of in die Middeleeue tot verontwaardiging van verbygangers. Almal voorsien aan hul behoeftes vanaf die plaveisel, in die kanaal wat volgens die plekke "esseau, essiau gazilhant, garillans" genoem word, aan die voete van die gevels van die huise, of in die middelste geut, in die doodloopstraat in die binnehowe van die geboue, gange of traboules Lyonnais kom destyds gereeld onder die onderdakmark, op die plein en onder die hek van die kerke! Pispotte, vuil water en rommel word deur die vensters leeggemaak, ondanks die edik van 1342 wat die gebruik verbied (die gewoonte word gesê dat dit die tweede natuur is).
Plaaslike diere en troppe varke dwaal meestal in die smal straatstraat tussen verbygangers, tussen stalletjies, op soek na kos en veroorsaak ongelukke en slegte reuke. Hul eienaars voer aan dat dit nuttig is vir voorrade en dien as munisipale "vullisversamelaars". Slagters en varkvleis-slagters van alle ouderdomme werk in die hartjie van die stedelike sentrum, met hul stalletjies na die straat, hulle slag en sny op die sypaadjie af sonder spesifieke toerusting. Die "escorcheries" of "pypwerk" het ons met herinneringe gelaat: die bloedbad in Rouen, die bourc-aux-tripes, die bouiauxls. Honderde diere wat ter plaatse doodgemaak word, oorstroom die plaveisel met liters bloed, vrot ingewande, bloedige velle, wat stagneer en insekte, wurms en rotte aantrek voordat hulle die sentrale geut bereik, met die oog en die reuk van die inwoners. Dieselfde geld vir die vishandelaars, die tripe-vervaardigers en die ciergiers wat die vet op die sypaadjie laat vloei.
Verdwaalde diere, gedugte plae, bevorder aansteeklike siektes. Honde, katte (wie se lot in die Middeleeue nie benydenswaardig was as gevolg van hul slegte reputasie nie) rotte en ander plae vermeerder, hulle is by muise, vlooie, luise, muskiete verantwoordelik vir ernstige velinfeksies en vektore van plaag. Wolwe, wat in die winter deur honger gedryf word, dwaal in die strate rond en val die swakstes aan.
Middeleeuse ambagsmanne is formidabel vir die omgewing, omdat hulle weens gebrek aan ruimte op die rybaan werk waarop die slotmakers talg smel, smede vloeibare vette versprei van gisting en swart uit die ketel. Die skryfbehoeftefabrieke van Essonne en Troye vervaardig 'n pasta 'la Chiffe' gemaak van gemaskerde lappe en berugte gom wat aluin en velknipsels bevat wat onaantreklike reuke gee. In die myne is lood verantwoordelik vir loodvergiftiging, sowel as die silikaat van die steengroewe, wat onoplosbare braking en bewing veroorsaak (dans van St Gui). In die werkswinkels van die vullers, die swaweldampe, die hantering van giftige diere- en groentestowwe tannie-uittreksels, soda, urine dien as 'n skoonmaakmiddel en versnel die verrotte vesel. Die nabyheid van die ketels (tenks) van die leerlooierye, die vate gevul met tinktuur (malder), salpeter en kalk vorm 'n gevaar.
Restwater gelaai met afval word in riviere gelaat. Was en verf van vetweefsel vererger besoedeling, asook leer, perkament en looiery. Die atmosfeer word dan versadig met afstootlike reuke van giftige dampe van koolstofoksiede van roetdeeltjies wat deur oonde, vate of misputte vrygestel word.
Higiëne in die Middeleeue
Individuele en kollektiewe vuilheid benadeel uiteindelik die omgewing en skep aansteeklike lug uit swak gewaste liggame van vuil en gebruikte klere vir die gewone mens, want openbare oonde was destyds te skaars (sewe en twintig in Parys vir 200 000 mense in 1290) is nie vir armes nie. Die gewildste was in koper- of blikbakke of het ketels of waterkottels om hul hande te was. Maar die openbare mening in die 15de eeu beskou vuilheid as 'n natuurlike beskerming, 'n hindernis vir infeksie! (bevestig deur mediese verhandelinge) In plaas daarvan om te "swig" vir die pes, laat ons ons liggaam liewer bedek met korste en ongedierte, sê die felle teenstanders van openbare baddens.
Die reuke kom ook uit ongesonde en swak geïsoleerde behuisingskelders met stilstaande water in die binnehowe. Die huisvesting van die winkelier van die vakman is smal (drie tot vyf meter) en kom neer op 'n slegte krotbuurt. Die beskeie huise van Chambéry of Middeleeuse Annecy (wat die eeue nog nie deurstaan ​​het nie) is gebou in hout, in gedroogde klip in kol met grasdak of tavaillons (houtteëls) wat sleg beskerm word teen die koue en die humiditeit wat geneig is tot gereelde brande as gevolg van rowwe verhittingsmetodes.
Vandag loop wandelaars in ekstase voor die Middeleeuse huise, bewonder die uitgehaalde vloere, die samestellings van die balke, die gekerfde houtrame, die borde, die glasvensters en die buitegeboue. Dit is in werklikheid uitsonderlike getuienisse van die habitats van noemenswaardige mense, pragtige privaat "ostels" wat deur die eeue heen ten koste van verskeie restaurasies oorleef het. Dit weerspieël geensins die daaglikse lewe van die mense nie.
Geraasbesoedeling en die evolusie van die stedelike weefsel
By die kakofonie van die verkoopplek van ambagsmanne en smouse, tot die lewering van wa-bestuurders wat ontevrede is met vasgeloop of met 'n troep perderuiters, word die gekerm van kinders wat speel of die uitroepe van 'folastres' gevoeg. sanger of jongleur, die klokkespel van die klokke wat van die een kerk na die ander weergalm. Al hierdie geluide kom bymekaar in die klankbokse in die beknopte strate. Die arme mense word die hele nag wakker gemaak deur die kreet van die waens, die naguile en die soldate van die wag. Bedags, gespat met modder wat asemhaal, wat deur werkers belaai is met materiaal, draers, straatverkopers, kreupeles, oproerige kinders, honde en varke, aangerand deur sakkerollers en soms deur lomp bestuurders omgery. (verkeersongelukke kom gereeld voor) is die lewens van verbygangers baie moeilik.
Stadsbewoners is ook gewoond daaraan om konstruksiemateriaal, leisteëls, gereedskap, puin, ou lappe, mandjies en kratte oor die pad te laat. Elkeen vervaardig uitstallings en verkoop dit op 'n anargistiese warboel op die sypaadjie. Die wiele van die waentjies, die vertrapping van die hoewe ontkoppel die keistene of die klippies van die bedekkings, vermeerder die slaggate en die strate in die middel waarvan 'n sentrale geut reënwater opvang, vuil water uit werkswinkels en huisvroue, die urine en mis. Oorvol woonbuurte was aan die einde van die Middeleeue meer (effek van stedelike groei en industriële welvaart) en was 'n bron van konflik en regsgedinge. Die straat is meer as ooit tevore hierdie 'gesonke boom wat snags gesien en gevaarlik is.' Baie dorpe, soos in Vannes, het nie die kans om die antieke fasiliteite te gebruik nie en word elke dag met 'n konsentrasie gekonfronteer. van afval wat die versadigde natuur nie meer kan inneem nie.
Verswarende situasies en bewustheid
Daar word ook vermoed dat ander oorlas wat deur onhigiëniese hospitale en begraafplase wat swak onderhou word, gegenereer word. Die oorlogsgewondes wat in die strate uithang, vertoon ongeneeslike onheilspellende wonde wat deur wapens met lemme, boë en ander brandbestrydings gemaak is. Sommige is sedert die laaste ekspedisies van Karel VIII en Lodewyk XII met die siekte besmet, wat besmette verbande en middels wat op kwik gebaseer is, laat lê het. Die aankoms van 'n bende, 'n toestand van beleg of 'n besetting was 'n teken van die vullisberge.
Sedert die Merovingiese tydperk was die Middeleeue die toneel van talle epidemies van melaatsheid, die swart plaag (of pestilensie) en die gevreesde builepes (wat deur godsdienstige straf vir goddelike straf gehou word) wat veroorsaak het dat 'n derde van die bevolking in 1348 verdwyn het ( volgens Froissard), wat lei tot gevolge vir kommersiële, administratiewe en militêre aktiwiteite. Die man van hierdie tyd is totaal hulpeloos teenoor hierdie siektes waarvan hy die mikrobiese oorsprong ignoreer.
Maar die permanente sig en reuk van die cesspool, die lug wat deur giftige dampe en vrot dampe bedorwe is, het die gevaar bewus gemaak. Ons verbind die vullis wat die straat belemmer, die alomteenwoordige mis, dierlike en menslike materiaal wat oral gestort word, stilstaande water, die korrupsie van voedsel wat swak bewaar word, vuil water uit fonteine ​​waar almal iets deurweek, met herhalende infeksies en siektes. Versuim om vooraf te voorsien, omdat mense uit die Middeleeue meestal onder die invloed van nood of vrees optree, word stemme geopper om maatreëls te tref om 'van alles te verwyder en weg te beweeg'. wat oorsaak en aanleiding kan wees tot korrupsie of infeksie van lug wat skadelik is vir die menslike liggaam. Hierdie spontane reaksies het gelei tot die publikasie van voorskrifte en die eerste maatreëls vir sanitasie.
Vanaf die 12de en 13de eeu, soewereine soos Philippe Auguste en Louis IX in Parys, die seignioriale en kerklike owerhede, het die munisipale landdroste die oorlas in hul veelvuldige aspekte aan die kaak gestel.
Eerste maatreëls (skoonmaak, suiwering en leegmaak)
In die volgorde van prioriteite verskyn die bepalings teen enigiets wat die verkeer benadeel of wat die oë van die prins, die klerk of die ryk burger aanstoot gee. Regsgedinge neem toe teen sekere bedrywe, maatreëls wat getref word vir die outoritêre verskuiwing van lawaaierige en besoedelende aktiwiteite wat na die buitewyke van stede oorgedra word. Daar word skoonmaakstelsels vir riviere en kanale aangebring, en dienste geïnstalleer om sypaadjies en geplaveide strate skoon te maak. Die konsuls van Millau verbied die verspreiding van stukke lakens en velle op die mure van die omheinings. Reeds in 1374 het Marguerite de Bourgogne gevra dat haar goeie stad Dijon opgeruim moet word, wat die toekomstige munisipale regulasies regverdig. Reeds in 1243 het die stadsraadslede van Avignon besluit 'dat niemand' deur vensters of elders van bo tot onder moet gooi van vuil vloeistowwe, strooi en menslike uitwerpsels, orines en ander vullis nie '. Kuile wat bedek is met planke wat as vuilnisgate genoem word, word buite dorpe gegrawe om afval te ontvang.
Gedurende die 15de eeu is die instelling van verordeninge gerig op leerlooiers, vullers, perkamentwerkers (van rue Mercière in Lyon), kleurstowwe, aandelemarkhandskoene, hennepretters, brouwers met geroosterde gars , die talgsmelters. Pogings word aangewend om die slaghuis en vishandelaars, wat van politieke en godsdienstige sentrums en besige strate af is, te hervestig, wat weer in geskikte geboue aangebring is. Ons maak ook die kaaie skoon van baie druk hawens en riviere.
Die teling van varke in die stad word gereguleer op vier per gesin, met die verbod om hulle te laat dwaal. 'N Ingryping deur die aartsbiskop van Reims verbied verbygangers om op die broodmark te "urineer" en 'n boete van sestig solz word gegee aan diegene wat op privaat plekke ontlas. Die beul en sy helpers het die taak om die hordes rondloperhonde uit te roei. Daar word higiëne-reëls opgelê aan voedselprofessionele met betrekking tot werkswyses, kwaliteit en bewaring van produkte (vis en vleis wat 'ord en vills' bepaal word, is nie te koop nie). In 1450 moes bakkers baarde en hare onderhou, skoon hemde dra en nie die deeg met 'ulkusbesmette' hande knie nie.
Waterbehandeling, nuwe "onttrekkings of herstelwerk"
Beskerming teen waterbesoedeling behels die hersiening van skadelike gewoontes en ongewenste stortings. Dit is noodsaaklik vir gemeenskappe en om die water een keer per jaar te dreineer en die stilstaande water wat die rioolstroom stroomaf lei, eerder as stroomop te dreineer. Die boek van die fonteine ​​van Rouen deur Jacques Le Lieur gee besonderhede oor die situasie van die stad in 1525 (unieke historiese dokument in sy soort). Dit sal nodig wees om die aantal onvoldoende drinkwaterfonteine ​​in al die dorpe wat onder die beskerming van 'n fonteinwag geplaas is, te vergroot. Hidrouliese installasies; Soms word daar kleppe en kleppe opgestel om die vloei van water te verseker wat nodig is vir huishoudelike en kunsmatige gebruike, vir industriële meulens, asook walle om die oewers te versterk, skeppings vir die teel van watervisse sag (brasemkarp) om afval wat in waterweë gegooi word, uit te skakel.
Die terugkeer na die metodes van die oudheid het in die veertiende en vyftiende eeu met die hele riool begin, die ontwikkeling van netwerke van versamelaars om die stedelike ruimte van sy vuil water te verwyder, pype in klippe of puin bedek met 'lei. Daar is privaat kanale wat na die rivier lei wat die eienaars moet onderhou.
In die 15de eeu is "kamers vir inwonersakkommodasie", meestal kollektief, veralgemeen in die bevoorregte dorpe, terwyl ander privaat was, deur argeologie herontdek en oopgekom het, wat aansienlike vordering met betrekking tot openbare en gesinshigiëne impliseer. Hierdie kaste is aan die einde van 'n binnehof of 'n tuin, in 'n klerekas of 'n solder, of uitkyk oor die rivier, binne die huise in die dikte van 'n muur in 'n hok van trap of langs 'n draende muur hang. Hulle is gewelfde in rommelsteen, het 'n messelkanaal, lugopeninge en kan aan die agterkant van die huise deur professionele leegmakers leeggemaak word.
Die omvang van die taak, die hoë koste, individuele selfsug; private belange; eindelose proewe het die uitbreiding van vooruitgang vertraag. Maar, ten spyte van alles wat nog gedurende die Renaissance en in die volgende eeue moet geskep word om die skadelike gevolge van besoedeling en diegene wat net so ernstig is aan gebrek aan higiëne, te beperk, is die Middeleeue in Frankryk (beskuldig van obskurantisme) na 'n terugkeer eeue terug, probeer om 'n situasie reg te stel wat vir die mensdom katastrofies kon wees (terwyl ander meer gevorderde lande soos België, Italië en die Nordiese lande die voorbeeld getoon het).