Douglas MacArthur - Geskiedenis Podcasts - 2021
Douglas MacArthur, die seun van die hooggeplaaste militêre figuur, Arthur MacArthur, is op 26 Januarie 1880 in Little Rock, Arkansas, gebore. Point Militêre Akademie.
In opdrag van die Corps of the Engineers is MacArthur deur die Amerikaanse weermag na die Filippyne gestuur en teen 1904 tot die rang van eerste luitenant bevorder. Later dieselfde jaar het hy by sy pa aangesluit wat in die Verre Ooste gedien het voordat hy in 1906 president Theodore Roosevelt geword het.
MacArthur is aangestel as algemene personeel by die oorlogsdepartement en was 'n amptelike waarnemer by die Vera Cruz -ekspedisie. Op advies van generaal Leonard Wood is MacArthur bevorder tot majoor.
In die Eerste Wêreldoorlog was MacArthur bevelvoerder oor die 42ste Afdeling aan die Westelike Front en is 13 keer versier en sewe ekstra kere vir dapperheid aangehaal. Hy het in Augustus 1918 die rang van brigadier bevorder, drie maande later het hy die jongste afdelingsbevelvoerder in Frankryk geword.
Na die oorlog keer MacArthur terug na die Verenigde State, waar hy brigadier -generaal en die jongste superintendent van West Point in sy 117 jaar lange geskiedenis geword het. In die volgende drie jaar het hy die grootte verdubbel en die kurrikulum gemoderniseer.
In 1922 word MacArthur na die Filippyne gestuur waar hy bevel gegee het oor die nuutgestigte militêre distrik Manila. Op die ouderdom van drie en veertig word MacArthur die jongste generaal van die leër en word hy in 1928 aangestel as president van die Amerikaanse Olimpiese Komitee.
MacArthur is aangestel as stafhoof van die Amerikaanse weermag in 1930. Weer was hy die jongste man om die amp te beklee en het hy in die komende jare probeer om die Amerikaanse weermag van 135 000 man te moderniseer. MacArthur het regse politieke sienings ontwikkel en op een vergadering aangevoer dat: "Pasifisme en sy bedmaat, kommunisme, alles oor ons gaan. Dag vir dag vreet hierdie kanker dieper in die liggaamspolitiek."
In Junie 1932 het MacArthur tenks wat omstrede is, vier troepe kavalerie met getrek sabel en infanterie met vaste bajonette, op die Bonus Army in Washington gebruik. Hy het sy aanval op voormalige lede van die Amerikaanse weermag geregverdig deur te beweer dat die land op die punt staan ​​van 'n kommunistiese rewolusie. Dwight D. Eisenhower en George Patton het ook aan hierdie operasie deelgeneem.
Die radikale joernalis, Drew Pearson, was baie krities oor die optrede van MacArthur. MacArthur se eksvrou, Louise Cromwell, het Pearson vertroulike inligting oor haar voormalige man verskaf. Dit sluit die verhaal in dat MacArthur se bevordering tot generaal -majoor gekom het deur die politieke ingryping van haar pa, Edward T. Stotesbury. Nadat hy die verhaal gepubliseer het, word hy deur MacArthur aangekla vir $ 1,750,000.
Pearson was in die moeilikheid toe Louise Cromwell geweier het om in die hof te getuig. Nadat hy 'n wenk van een van sy kontakte ontvang het, ontmoet Pearson MacArthur se jong minnares wat na die Filippyne gestuur is. Sy het 'n versameling van sy liefdesbriewe oorhandig. Toe gebruik Pearson hierdie briewe om MacArthur te oorreed om sy lasteraksie terug te trek.
In 1935 stuur president Franklin D. Roosevelt MacArthur om die verdediging van die Filippyne te organiseer. Hy tree in 1937 uit die weermag, maar bly op die eiland waar hy die land se militêre adviseur word.
Toe die onderhandelinge met die Japannese regering in Junie 1941 verbrokkel, herinner Roosevelt MacArthur tot aktiewe diens as generaal -majoor en kry hy $ 10 miljoen om die Filippynse leër te mobiliseer. Daar is ook besluit om MacArthur 100 B-17 Flying Fortress te stuur om die Filippyne te help verdedig.
Die meeste van die troepe van MacArthur is ontplooi om die twee belangrikste eilande Luzon en Mindanao te beskerm, en teen Oktober 1941 het MacArthur generaal George Marshall in kennis gestel dat hy nou 135 000 troepe, 227 verskillende vegters, bomwerpers en verkenningsvliegtuie het, wat 'n 'geweldige sterk offensief en verdedigingsmag "en beweer dat die Filippyne nou die" sleutel- of basispunt van die Amerikaanse verdedigingslinie "is.
Die Japannese Lugmag val op die 7de Desember 1941 die Amerikaanse Stille Vloot by Pearl Harbor aan. Die volgende dag het hulle lugaanvalle op die Filippyne uitgevoer en die helfte van MacArthur se lugmag vernietig. MacArthur is baie hiervoor gekritiseer, aangesien hy aangesê is om sy lugmag te skuif ná die aanval op Hawaii die vorige dag.
Die Japannese leër het ook die Filippyne binnegeval en hulle het binnekort die drie lugbasisse in die noorde van Luzon gehou. Op 22 Desember land die 14de leër by die Lingayen -golf en het vinnig beheer oor Manila verkry van die onervare Filippynse troepe. Alhoewel slegs 57 000 Japannese soldate op Luzon geland het, het dit maar min moeite gehad om die eiland te verower.
Generaal Douglas MacArthur beveel nou 'n algemene terugtog na die Bataan -skiereiland. 'N Reeks Japannese aanvalle het die Amerikaanse verdedigingslinies teruggedwing en op 22 Februarie 1942 word MacArthur beveel om Bataan te verlaat en na Australië te gaan. Generaal Jonathan Wainright het met 11 000 soldate agtergebly en dit kon regkry tot begin Mei.
Die Amerikaanse magte is herorganiseer en MacArthur is aangestel as die opperbevelhebber van die Suidwestelike Stille Oseaan, en admiraal Chester Nimitz word die opperbevelhebber van die Amerikaanse Stille Oseaan-vloot. Saam met admiraal Ernest King, opperbevelhebber van die Amerikaanse vloot, besluit Macarthur en Nimitz dat hul eerste doelwit moet wees om 'n kommunikasielyn oor die Suidelike Stille Oseaan na Australië te vestig en te beskerm. Dit het gelei tot die gevegte by Coral Sea en Midway, waar die Japanese vloot al vier haar draers verloor het.
In die somer van 1942 is gevegte in die Stille Oseaan rondom Rabaul, die belangrikste Japannese militêre en lugbasis op die Soloman -eilande, gekonsentreer. Op 7 Augustus was daar 'n geallieerde landing by Guadalcanal. In die volgende agt maande was daar tien groot landgevegte en sewe groot vlootbetrekkings in hierdie gebied.
MacArthur het nou 'n eiland -hopetaktiek ontwikkel. Hierdie strategie het amfibiese landings op kwesbare eilande behels en het daarom die konsentrasies van die Japannese troepe op versterkte eilande omseil. Dit het die voordeel gehad om frontaanvalle te vermy en sodoende die aantal Amerikaanse ongevalle te verminder.
Teen die lente van 1944 is 100 000 Japannese soldate by Rabaul afgesny en die Japannese 18de leër is omring in Nieu -Guinee. In September het Amerikaanse troepe Morotai ingeneem en heel Nieu -Guinee was nou in geallieerde hande.
Eers in 1944 het MacArthur toestemming gekry om die veldtog om die Filippyne te herower, te begin. Die eerste doelwit was die vang van Leyte, 'n eiland tussen Luzon en Mindanao. Na 'n tweedaagse vlootbomaanval het generaal Walter Krueger en die 6de leër op 22 Oktober 1944 geland.
Dit is gevolg deur Leyte Gulf, die grootste vlootbetrokkenheid in die geskiedenis. Dit was 'n beslissende oorwinning vir die Geallieerdes met die Japanse vloot wat vier draers, drie slagskepe en tien kruisers verloor het. Dit was nou duidelik dat die Amerikaanse vloot nou beheer oor die Stille Oseaan gehad het en dat verdere geallieerde landings in die streek waarskynlik suksesvol sou wees.
Na bittere gevegte verower die Amerikaanse magte die belangrike hawe van Ormoc op 10 Desember. Teen die tyd dat Leyte beveilig was, het die Amerikaanse weermag 3500 man verloor. Na raming is meer as 55 000 Japannese soldate tydens die veldtog dood.
Op 9 Januarie 1945 het Geallieerde troepe geland op Luzon, die grootste van die eilande in die Filippyne. Die Japannese weermag, onder generaal Tomoyuki Yamashita, het 'n kragtige agterhoede uitgevoer, maar binne 'n maand het MacArthur en sy troepe die sentrale vlakte oorgesteek en Manila genader. Yamashita en sy hoofleër het nou na die berge teruggetrek, maar genoeg troepe in Manila gelaat om die verowering van die stad so moeilik as moontlik te maak. Na raming is 16 000 Japannese soldate dood voordat dit op 4 Maart 1945 geneem is.
Generaal Robert Eichelberger en die Amerikaanse 8ste leër het op 10 Maart op Mindanao geland en deur die suidelike Filippyne begin vorder. Dit sluit die vang van Panay, Cebu, Negros en Bohol in.
MacArthur se laaste amfibiese operasie was in Okinawa. Dit lê net 563 km (350 myl) van die Japannese vasteland en bied uitstekende hawe-, vliegveld- en troepsopsetgeriewe. Dit was 'n perfekte basis om 'n groot aanval op Japan te begin, gevolglik was dit goed verdedig, met 120 000 troepe onder generaal Mitsuru Ushijima. Die Japannese het ook ongeveer 10 000 vliegtuie toegesê om die eiland te verdedig.
Na 'n vierdaagse bombardement het die 1 300 skeepsinval wat gedwing is, op 1 April 1945 in posisie voor die weskus van Okinawa beweeg. Die landingsmag, onder leiding van luitenant-generaal Simon Buckner, was aanvanklik 'n totaal van 155 000. Teen die einde van die geveg was meer as 300 000 soldate by die gevegte betrokke. Dit het dit vergelykbaar gemaak met die landing in Normandië op die vasteland van Europa in Junie 1944.
Op die eerste dag is 60 000 troepe aan wal gelê teen min opposisie by Haguushi. Die volgende dag is twee vliegvelde deur die Amerikaners ingeneem. Toe die soldate Shuri bereik, het hulle egter swaar onder skoot gekom en baie ly.
Versterk deur die 3de Amfibiese Korps en die 6de Mariene Afdeling, kon die Amerikaners op 4 Mei 'n woeste teenaanval deur generaal Mitsuru Ushijima afweer. Op see by Okinawa het 'n 700 -vliegtuig -kamikaze -aanval op 6 April 13 Amerikaanse verwoesters gesink en beskadig. Die reuse slagskip, YamatoOmdat daar nie genoeg brandstof was vir 'n terugreis nie, is hy ook op 'n selfmoordsending gestuur en op 7 Mei gesink.
Op 11 Mei het luitenant-generaal Simon Buckner 'n ander aanval op die Shuri-verdediging gelas, en die Japanners moes uiteindelik terugtrek. Buckner is op 18 Junie vermoor en drie dae later het sy plaasvervanger, generaal Roy Geiger, aangekondig dat die eiland uiteindelik ingeneem is. Toe dit duidelik was dat hy verslaan is, het Mitsuru Ushijima rituele selfmoord gepleeg (hari-kiri).
Die verowering van Okinawa het die Amerikaners 49 000 gekos, waarvan 12 520 gesterf het. Meer as 110 000 Japannese is op die eiland dood. Terwyl die eiland voorberei is op die inval in Japan, het 'n B-29 Superfortress-bomwerper 'n atoombom op Hiroshima op 6 Augustus 1945 laat val. Japan het nie onmiddellik oorgegee nie en 'n tweede bom is drie dae later op Nagasaki neergegooi. Op 10 Augustus het die Japannese oorgegee en die Tweede Wêreldoorlog was verby.
MacArthur is aangewys as die opperbevelhebber vir die geallieerde magte (SCAP) en hy het die formele oorgawe ontvang en president Harry S. Truman het hom aangestel as die hoof van die geallieerde besetting van Japan. Hy is verantwoordelik vir die organisering van die oorlogsmisdade in Japan en is gekritiseer vir sy behandeling van Tomoyuki Yamashita, wat op 23 Februarie 1946 tereggestel is. hervorming, emansipasie van vroue en die stigting van vakbonde.
By die uitbreek van die Koreaanse Oorlog in 1950 is MacArthur aangestel as bevelvoerder van die Verenigde Nasies se magte. Die verrassingskarakter van die aanval het die Noord -Koreane in staat gestel om die hele Suide te beset, behalwe die gebied rondom die hawe van Pusan. Op 15 September 1950 land MacArthur Amerikaanse en Suid -Koreaanse mariniers by Inchon, 200 myl agter die Noord -Koreaanse lyne. Die volgende dag het hy 'n teenaanval op die Noord -Koreane geloods. Toe hulle terugtrek, het die magte van MacArthur die oorlog noordwaarts gevoer en die Yalu -rivier bereik, die grens tussen Korea en China op 24 Oktober 1950.
Harry S. Truman en Dean Acheson, die minister van buitelandse sake, het MacArthur aangesê om die oorlog tot Korea te beperk. MacArthur was dit nie eens nie en het 'n aanval op Chinese magte voorgestaan. Omdat MacArthur nie bereid was om die standpunte van Truman en Acheson te aanvaar nie, het hy ontstellende uitsprake gemaak wat dui op sy meningsverskille met die Amerikaanse regering.
MacArthur het steun gekry van regse lede van die senaat, soos Joe McCarthy, wat die aanval op Truman se administrasie gelei het: 'Met 'n halfmiljoen kommuniste in Korea wat Amerikaanse mans doodmaak, sê Acheson:' Laat ons nou kalm wees, laat ons niks doen nie '. Dit is soos om 'n man te adviseer wie se familie vermoor word om nie haastig op te tree nie, uit vrees dat hy die liefde van die moorde kan vervreem. "
In April 1951 verwyder Harry S. Truman MacArthur uit sy bevel van die Verenigde Nasies se magte in Korea. McCarthy het nou gevra dat Truman aangekla word en stel voor dat die president dronk was toe hy die besluit neem om MacArthur af te dank: "Truman is omring deur die Jessups, die Achesons, die ou Hiss -skare. Die meeste van die tragiese dinge word om 13:30 gedoen en 2 uur die oggend as hulle tyd gehad het om die president vrolik te maak. "
By sy terugkoms in die Verenigde State het MacArthur 'n veldtog gelei teen Harry S. Truman en sy administrasie van die Demokratiese Party. Kort nadat Dwight Eisenhower in 1952 tot president verkies is, het hy met MacArthur geraadpleeg oor die Koreaanse oorlog. MacArthur se advies was die "atoombom op vyandelike militêre konsentrasies en installasies in Noord -Korea" en 'n aanval op China. Hy verwerp die advies en MacArthur speel geen rol in Eisenhower se nuwe Republikeinse administrasie nie.
Nadat hy die Amerikaanse weermag verlaat het, aanvaar MacArthur 'n pos as voorsitter van die raad van die Remington Rand Corporation. Douglas MacArthur is op 5 April 1964 in die Water Reed -hospitaal in Washington oorlede.
29 Januarie 1942: MacArthur begin 'n kommunikasiekap wat blykbaar dui op 'n weiering om feite in die gesig te kyk, 'n ou eienskap van hom. Hy het gepraat oor groot vlootkonsentrasies; hy het 'n (waarskynlik geïnspireerde) brief van mnr. Quezon gestuur; verklarings (Quisling) van Aguinaldo; hy kla oor gebrek aan eenheid van bevel, oor gebrek aan inligting. Hy is jitterig!
3 Februarie 1942: Dit lyk asof MacArthur sy senuwees verloor. Ek hoop dat sy geil net sy manier is om ons aan te spoor, maar hy is altyd 'n onseker faktor. Die Nederlanders wil vliegtuie hê; die Australiërs wil vliegtuie hê; ABDA moet vliegtuie hê; China moet hulle kry; die Britte het hulle in die Nabye Ooste nodig. Wat 'n gemors!
8 Februarie 1942: Nog 'n lang boodskap oor 'strategie' aan MacArthur. Hy het een gestuur wat die deugde van die flankoffensief verheerlik. Wonder wat hy dink ons ​​al die jare studeer het. Sy lesing sou goed gewees het vir mense. Vandag nog 'n lang gehuil van Quezon. Ek sal egter moet wag, want dit is sleg. Ek dink hy wil opgee.
23 Februarie 1942: Boodskap aan MacArthur is deur president goedgekeur en gestuur. Ek twyfel oor die ding. Ek kan nie help om te glo dat ons versteur word deur hoofartikels en reageer op die "openbare mening" eerder as op militêre logika nie. Watson is seker dat ons MacArthur moet uithaal, want hy is 'vyf weermagkorps' werd. ' Bataan word op bestelling vir hom gemaak. Dit is in die openbare oog; dit het van hom 'n openbare held gemaak; dit het al die noodsaaklikhede van drama; en hy is die erkende koning ter plaatse. As dit na vore kom, sal die openbare mening hom in 'n posisie dwing waar sy liefde vir die kollig hom kan verwoes.
19 Maart 1942: MacArthur is uit die Filippynse eilande. Nou die opperbevelvoerder van die "Southwest Pacific Area." Die koerante prys die stap - die publiek het uit sy eie verbeelding 'n held gebou. Ek hoop dat hy die verwagte wonderwerke kan doen; ons kan nou 'n paar gebruik. Vreemd dat niemand die gevare raaksien nie. Sommige is van toepassing op MacArthur, wat daardeur verwoes kan word. Maar dit verklein ek; Ek ken hom te goed. Die ander gevaar is dat ons te swaar in die suidweste sal beweeg. Australiërs, Nieu -Seelanders, ons publiek (wat ondersteuning vir die held wil hê) en MacArthur. As ons ons aflewering vir die SW Pacific verbind, verloor ons hierdie oorlog.
Admiraal Koning beweer die Stille Oseaan as die regmatige domein van die vloot; dit lyk asof hy die operasies daar as byna sy eie private oorlog beskou; hy het klaarblyklik gevoel dat die enigste manier om die vlek op die vlootramp in Pearl Harbor te verwyder, was om die vloot 'n groot oorwinning oor Japan te beveel; hy was vasbeslote in sy weiering om toe te laat dat enige groot vloot onder ander bevel as dié van vlootoffisiere staan, hoewel hy beweer het dat vlootoffisiere bevoeg was om grond- of lugmag te beveel; hy was mal oor die prominente deel wat ek in die Stille Oseaanoorlog gehad het; hy was sterk in sy persoonlike kritiek op my en aangemoedig
Vloot propaganda daarvoor; hy het die volledige ondersteuning gehad van die sekretaris van die vloot, Knox, die algemene steun van president Roosevelt en sy stafhoof, admiraal Leahy, en in baie gevalle van generaal Arnold, die hoof van die lugmag.
Ek het weereens die wetsontwerp gewys wat nodig was vir die wen van die oorlog, was die herowering van Luzon, en hoe eenvoudig dit sou wees, sodra Manila -baai en die noordelike deel van Luzon weer in ons hande was, om Japan die olie, rubber en rys te ontken sy dreineer tans uit die verowerde gebiede langs die oewer van die Suid -Chinese See en verder suid. Die president onderbreek: "Maar Douglas, om Luzon in te neem, sou groter verliese eis as wat ons kan verduur." "Meneer die president," het ek geantwoord, "my verliese sou nie meer swaar wees as in die verlede nie. Die dae van die frontaanval moet verby wees. Moderne infanteriewapens is te dodelik, en frontaanval is slegs vir middelmatige bevelvoerders. Goeie bevelvoerders lewer nie groot verliese op nie. "
Ek het my eie algemene plan vir toekomstige bedrywighede in die suidwestelike Stille Oseaan geskets. Sodra ek die Filippyne beklee het, sou ek begin met die herowering van Nederlands -Indië, met die Australiese Eerste Leër vir die grondoperasies. Vanuit die Filippyne kon ek van die agterkant af op hierdie eilande wat deur Japan gehou word, afvee.
Ek het gepraat oor my agting vir Admiral King en sy wyse skatting van die belangrikheid van die Stille Oseaan as 'n belangrike element in die wêreldbeeld, maar ek kan nie saamstem met sommige van sy strategiese konsepte nie.
Admiraal Leahy steun skynbaar wat ek gesê het, en die president aanvaar my aanbevelings en keur die Filippynse plan goed.
Om 3.40 Sondagoggend, 8 Desember 1941, Manila-tyd, het 'n telefoongesprek van Washington my vertel van die Japannese aanval op Pearl Harbor, maar geen besonderhede is verstrek nie. Dit was ons sterkste militêre posisie in die Stille Oseaan. Die garnisoen was 'n magtige een, met Amerika se beste vliegtuie op sterk verdedigde velde, voldoende waarskuwingstelsels, vliegtuiebatterye, ondersteun deur ons Stille Oseaan-vloot. My eerste indruk was dat die Japannese moontlik 'n ernstige terugslag gehad het.
Ons het slegs een radarstasie gehad en moes grootliks op die oog en oor staatmaak op lugwaarskuwing. Om 09:30 het ons verkenningsvliegtuie 'n mag van vyandelike bomwerpers aangemeld oor die Lingayen -golf op pad na Manila. Generaal -majoor Lewis H. Brereton, wat volledige taktiese beheer oor die Verre Ooste se lugmag gehad het, het onmiddellik agtervolgvliegtuie beveel om dit te onderskep. Maar die vyandelike bomwerpers het weggekom sonder kontak.
Toe hierdie verslag my bereik, was ek nog steeds onder die indruk dat die Japanners 'n terugslag in Pearl Harbor beleef het, en dat hulle my nie kon toemaak nie, ondersteun hierdie oortuiging. Daarom het ek 'n lugverkenning in die noorde oorweeg, met behulp van bomwerpers met vegbeskerming, om 'n werklike skatting van die situasie te bepaal en om moontlike swakhede wat aan die voorkant van die vyand sou ontstaan, te ontgin. Maar die daaropvolgende gebeure het my besluit vinnig en beslis verander. Ek het tot my verbasing verneem dat die Japannese hul Hawaii-aanval kon regkry, en om 11:45 het 'n berig gekom van 'n oormagreëende vyandelike formasie wat op Clark Field toesluit. Ons vegters het hulle tegemoetgegaan, maar ons bomwerpers het stadig opgestyg en ons verliese was swaar. Ons mag was eenvoudig te klein om die kans teen hulle te verslaan.
MacArthur was daarvan oortuig dat 'n besetting van die Filippyne noodsaaklik was voordat 'n groot aanval op die gebied wat in die noorde van Luzon gehou word, uitgevoer sou word. Die herowering van die Filippyne was vir hom 'n kwessie van groot belang. Hy het gesê dat hy oor voldoende grond- en lugmag beskik vir die operasie en dat sy enigste bykomende behoeftes landingsvaartuie en vlootondersteuning is.
Nimitz het die vloot se plan ontwikkel om die Filippyne te omseil en Formosa aan te val. Hy het nie gesien dat Luzon, insluitend Manilabaai, voordele inhou wat ander gebiede in die Filippyne nie besit nie, wat goedkoper lewens en materiaal vir 'n basis geneem kan word. Namate die besprekings gevorder het, het die vlootbevelvoerder in die Stille Oseaan egter erken dat ontwikkelings moontlik 'n noodsaaklikheid vir die besetting van die Manila -gebied kan aandui. Nimitz het gesê dat hy genoegsame magte het om enige van die operasies uit te voer. Dit was uiters aangenaam en ongewoon om twee bevelvoerders te vind wat nie versterkings geëis het nie.
Roosevelt was op sy beste toe hy die gesprek taktvol van een punt na 'n ander stuur en die gebied van onenigheid tussen MacArthur en Nimitz verklein. Die bespreking het die hele tyd op 'n vriendelike basis gebly, en uiteindelik het slegs 'n relatief klein verskil oorgebly - dié van 'n operasie om die Filippynse hoofstad, Manila, terug te neem. Dit is later opgelos, toe die idee om ons Filippynse inval in Leyte te begin, voorgestel, bestudeer en aangeneem is.
Die invalsmagte van generaal MacArthur het drie stewige strandkoppe aan die ooskus van die eiland Leyte, in die Sentraal -Filippyne, gevestig, en daar word gisteraand na die binneland gedwing om die Japannese verset te versterk. Volgens 'n uitsending uit die Leyte -omgewing, opgetel in San Francisco. Tacloban-vliegveld, aan die noordoostelike punt van Leyte-eiland, is gevang.
Vroeër het president Roosevelt in Washington aangekondig dat die operasies volgens plan verloop, met uiters ligte verliese.
Die Japannese was verbaas omdat hulle, soos generaal MacArthur verduidelik in sy aankondiging van die landing, aanvalle op die groot eiland Mindanao, suid van Leyte, verwag het. 'Die strategiese resultate van die verowering van die Filippyne sal deurslaggewend wees.' MacArthur gesê. "In die suide sal 500 000 mans afgesny word sonder hoop op ondersteuning, en die hoogtepunt is die vernietiging daarvan tydens die geallieerdes."
So het generaal MacArthur die belofte om terug te kom vervul wat twee en 'n half jaar gelede gemaak is toe sy magte die Filippyne verlaat het. 'N Amerikaanse uitsaaier het gesê dat die opperbevelhebber saam met een van die landingspartytjies aan wal gewaai en hom aangehaal het:' Ek sal nou bly. '
Die president van die Filippynse Gemenebest, Sergio Osmena, saam met lede van sy kabinet, het saam met die Amerikaanse magte gegaan en het reeds die setel van die regering op Filippynse grond gevestig.
Kort na my aankoms in Tokio, is my personeellede aangemoedig om die keiser na my hoofkwartier te roep as 'n bewys van mag. Ek het die voorstelle eenkant geslinger. 'Om dit te doen', het ek verduidelik, 'sou wees om die gevoelens van die Japannese mense te verontwaardig en 'n martelaar van die keiser in hul oë te maak.
Nee, ek sal wag en mettertyd sal die keiser my vrywillig kom besoek. In hierdie geval sal die geduld van die Ooste eerder as die haas van die Weste ons doel die beste dien. "
Die keiser het inderdaad kort 'n onderhoud aangevra. In 'n afgesnyde, gestreepte langbroek en 'n hoed wat in sy Daimler gery het terwyl die keiserlike grootkameraan hom op die springstoel in die gesig staar, het Hirohito by die ambassade aangekom. Ek het van die begin van die beroep af beveel dat daar geen afwyking in sy behandeling mag wees nie. Elke eer wat 'n soewerein toekom, behoort aan hom. Ek het hom hartlik ontmoet en onthou dat ek op 'n tydstip deur sy pa ontvang is aan die einde van die Russies-Japannese oorlog. Hy was senuweeagtig en die spanning van die afgelope maande het duidelik gewys. Ek ontslaan almal behalwe sy eie tolk, en ons gaan sit voor 'n oop vuur aan die een kant van die lang onthaalsaal.
Ek het hom 'n Amerikaanse sigaret aangebied, wat hy met dank geneem het. Ek het opgemerk hoe sy hande bewe toe ek dit vir hom aansteek. Ek het probeer om dit vir hom so maklik moontlik te maak, maar ek het geweet hoe diep en verskriklik sy pyn van vernedering moet wees. Ek het 'n ongemaklike gevoel gehad dat hy sy eie saak teen die aanklag as 'n oorlogsmisdadiger sou pleit. Van die Geallieerdes, veral die Russe en die Britte, was daar groot geskreeu om hom in hierdie kategorie op te neem. Die naam van die keiser het die eerste lys van die wat deur hulle voorgestel is, gelei. Toe ek die tragiese gevolge van so 'n onregverdige optrede sou besef, het ek sulke pogings sterk weerstaan. Toe Washington blykbaar in die rigting van die Britse standpunt was, het ek aangeraai dat ek ten minste een miljoen versterkings nodig sou hê indien sulke stappe gedoen sou word. Ek het geglo dat as die keiser as 'n oorlogsmisdadiger aangekla sou word, en miskien opgehang sou word, 'n militêre regering in die hele Japan ingestel sou word en dat daar waarskynlik guerrillaoorlog sou uitbreek. Die keiser se naam is toe van die lys geskrap. Maar van dit alles weet hy niks.
Maar my vrese was ongegrond. Wat hy gesê het, was: 'Ek kom na u, generaal MacArthur, om my te oordeel aan die magte wat u verteenwoordig as die enigste verantwoordelikheid vir elke politieke en militêre besluit en optrede van my volk in die optrede van oorlog. " 'N Geweldige indruk het my getref. Hierdie moedige aanvaarding van 'n verantwoordelikheid wat implisiet met die dood was, 'n verantwoordelikheid wat duidelik gegrond was op feite waarvan ek my ten volle bewus was, het my tot in die murg van my gebeente beweeg. Hy was 'n - keiser van inherente geboorte, maar op daardie oomblik het ek geweet dat ek die eerste heer van Japan in sy eie reg in die gesig staar.
1. Die emansipasie van die vroue van Japan deur hul uitstappie - dat hulle, as lede van die politieke liggaam, 'n nuwe regeringskonsep na Japan kan bring wat direk ondergeskik is aan die welstand van die huis.
2. Die aanmoediging van die vereniging van arbeid-dat dit 'n invloedryke stem kan hê om die werkende mens te beskerm teen uitbuiting en mishandeling en die verhoging van sy lewenstandaard na 'n hoër vlak.
3. Die instelling van maatreëls wat nodig mag wees om die euwels wat in die kinderarbeidspraktyke bestaan, reg te stel.
4. Die opening van die skole vir meer liberale opvoeding-dat die mense hul toekomstige vordering kan vorm vanuit feitelike kennis en baat by 'n begrip van 'n stelsel waaronder die regering die dienaar word eerder as die baas van die mense.
5. Die afskaffing van stelsels wat deur geheime inkwisisie en mishandeling die mense gedurig in vrees laat vervang het, 'n stelsel van geregtigheid wat ontwerp is om die mense beskerming te bied teen despotiese, arbitrêre en onregverdige metodes. Gedagtevryheid, spraakvryheid, godsdiensvryheid moet gehandhaaf word. Regimentering van die massas onder die dekmantel of aanspraak op doeltreffendheid, onder watter naam ook al, mag gestaak word.
6. Die demokratisering van Japannese ekonomiese instellings tot die einde dat monopolistiese industriële beheermaatreëls hersien word deur die ontwikkeling van metodes wat geneig is om 'n wye verspreiding van inkomste en eienaarskap van die produksie- en handelsmiddele te verseker.
7. Op die onmiddellike administratiewe gebied neem die regering kragtige en vinnige optrede met betrekking tot behuising, voeding en kleding van die bevolking om pes, siektes, hongersnood of ander groot sosiale katastrofe te voorkom. Die komende winter sal van kritieke belang wees, en die enigste manier om die probleme op te los, is deur
die volle indiensneming in nuttige werk van almal.
Dit is nie vir my maklik om 'n strafoordeel oor 'n verslane teëstander in 'n groot militêre veldtog uit te spreek nie. Ek het die verrigtinge tevergeefs namens hom hersien. Ek kan niks vind nie. Daar is selde so 'n wreedaardige en moedswillige rekord wat in die openbare oog versprei is. Dit kan op sigself oproerig wees, maar dit bleek voor die sinistere en verreikende implikasie wat daardeur aan die wapenberoep geheg word. Die soldaat, of dit nou 'n vriend of 'n vyand is, word beskuldig van die beskerming van die swakke en ongewapende. Dit is die essensie en rede vir sy wese.
As hy hierdie heilige vertroue skend, ontheilig hy nie net sy hele kultus nie, maar bedreig dit ook die stof van die internasionale samelewing. Die tradisies van vegmanne is lank en eerbaar. Hulle is gebaseer op die edelste van die opoffering van die menslike eienskappe. Hierdie amptenaar, met bewese veldmeriete, wat toevertrou is aan die opperbevel met gesag wat voldoende verantwoordelik is, het hierdie onherroeplike standaard misluk; sy plig teenoor sy troepe, sy land, sy vyand, die mensdom versuim het; het sy soldate se geloof heeltemal misluk. Die oortredings wat daaruit voortspruit, soos onthul deur die verhoor, is 'n vlek op die militêre professie, 'n vlek op die beskawing en vorm 'n herinnering aan skaamte en oneer wat nooit vergeet kan word nie. Die sak van die antieke stad Manila, met sy Christelike bevolking en sy ontelbare historiese heiligdomme en monumente van kultuur en beskawing, wat voorheen gespaar was, was besonder sakeloos en doelloos.
Hier moet onthou word dat die beskuldigde ten volle gewaarsku is oor die persoonlike gevolge van sulke gruweldade. Op 24 - vier dae na die landing van ons magte op Leyte - is in die openbaar verklaar dat ek 'die Japannese militêre owerhede in die Filippyne onmiddellik aanspreeklik sal hou vir enige skade wat mag ontstaan ​​as gevolg van die versuim om krygsgevangenes, burgerlike geïnterneerdes of burgerlike nie -vegters die regte behandeling en die beskerming waarop hulle reg het. "
Op 23 Desember is generaal Walker dood in 'n frats -jeepongeluk. Dit was vir my 'n groot persoonlike verlies. Dit was 'Johnny' Walker wat, met moed en briljante generaalskap, die lyn vasgehou het, heel onder in Korea, totdat ons hom kon red deur agter die vyand se linies by Inchon te sny. Dit was Walker wat selfs in die donkerste tye altyd vrolike selfvertroue en robuuste vasberadenheid uitgestraal het.
Dit was 'n moeilike tyd om veldkommandante te verander, maar ek het een van die beste in generaal Matthew Ridgway aangeskaf. Hy was 'n ervare leier met aggressiewe en vegkwaliteite en het die bevel oor die agtste leër op sy posisie naby die 38ste parallel geneem. Nadat hy sy nuwe opdrag ondersoek het, het hy gevoel dat hy enige vyand se poging om dit te ontwrig, kon afweer. Op Nuwejaarsdag het die Rooies egter 'n algemene aanval met groot krag geloods, wat tot 12 myl ingedring het. Dit het die Agtste Weermag tot verdere onttrekking gedwing. Teen 4 Januarie het die vyand Seoul herower, en teen 7 Januarie het die agtste leër teruggetrek na nuwe posisies, ongeveer 70 kilometer suid van die 38ste parallel.
Die geskil tussen generaal Douglas MacArthur en die Truman -administrasie oor hoe om die Koreaanse oorlog te wen, het weer koors gekry. Die administrasie kan binnekort die generaal vra om uit te klaar met breë buitelandse beleidskwessies.
Dit mag vir MacArthur wel of nie aanvaarbaar wees nie, maar amptenare van die staatsdepartement, sowel as sommige ander met groot invloed in die Withuis, sê privaat dat iets moet gedoen word om te voorkom dat die uitwissing van skokke en harde woorde tussen Tokio en Washington verlede week herhaal word.
President Truman het in Desember verlede jaar 'n vaste, regeringswye richtlijn versprei wat verklaar dat enige verklaring oor buitelandse sake
beleid deur 'n amptenaar of werknemer van die regering in 'n toespraak, artikel of ander openbare uitlating, moet verwyder word
die staatsdepartement. Informante het vandag gesê dat die bestelling op daardie stadium onder MacArthur se aandag gebring is.
Vrydagaand, tyd in Washington, het MacArthur Tokio verlaat na die agt-en-dertigste parallelle gebied van Korea om die Verenigde Nasies se magte te beveel om na Noord-Korea oor te gaan, aangesien taktiese vereistes nodig was. Voordat hy Tokyo verlaat, het hy 'n verklaring aan die pers uitgereik.
In hierdie verklaring het hy 'n bod gemaak vir vredesgesprekke met sy teenoorgestelde nommer aan die kommunistiese kant, gesê dat die Chinese Rooies gelek is en nie in staat is om 'n moderne oorlog te voer nie en gewaarsku dat as die Verenigde Nasies aanvalle op Chinese basisse en kusgebiede begin, die Rooi nasie sou kry waarskynlik 'n militêre ineenstorting.
Uit 'n tjek blyk dit dat die staatsdepartement heeltemal onbewus was. Dit het blykbaar ook president Truman sonder vooraf kennisgewing betrap. Na 'n paar uur se onderonsie, insluitend 'n gesprek tussen minister van buitelandse sake, Acheson
en mnr. Truman, 'n taamlik betekenislose verklaring is uitgereik om Saterdag te sê dat Washington niks te doen het met wat MacArthur Vrydagaand verklaar het nie.
Volgens die verklarings het MacArthur die bevoegdheid om militêre operasies uit te voer, maar dat politieke kwessies wat "volgens hom buite sy verantwoordelikhede val, in die VN hanteer word en dat die regerings troepe in Korea het."
Die belangrikste MacArthur -klousule wat hier alarm gemaak het, was dat die Verenigde Nasies waarskynlik daarin kon slaag om 'n
militêre ineenstorting van Rooi China deur 'n beperkte kusaanval en basisbomaanval. 'N Afdeling van Tokio het gister voorgestel dat MacArthur waarskynlik die Chinese Rooies se aandag van Korea wou aflei na die gevaar van 'n kusaanval.
Wat ook al sy doelwit is, elke stelling wat hy maak - selfs gemeng met "as" - oor die verlenging van die oorlog in die Verre Ooste, stuur altyd groot rillings onder die Kanadese, Franse, Britse en ander vriendelike regerings. As die Europeërs by die staatsdepartement inkom en wil weet "wat MacArthur voorstel om te doen," word Acheson en sy medewerkers ontsteld oor die probleme om die politieke kant van die koalisie waarby MacArthur militêre bevelvoerder is, bymekaar te hou.
Geen woorde van 'n omroeper sal generaal MacArthur se militêre statuur toevoeg of daardeur afbreuk doen nie. Toe die president hom vanoggend om eenuur van sy bevele onthef het, het 'n soort emosionele kettingreaksie begin. Dit kan nuttig wees om sommige van die kwessies wat deur hierdie besluit geopper word, te ondersoek, want dit is eerder belangriker as die lot van 'n generaal, of 'n president, of 'n groep politici.
Het die president die grondwetlike bevoegdheid gehad om generaal MacArthur af te dank? Hy het dit sonder twyfel gedoen; selfs die ernstigste kritici van sy optrede erken dit. Een van die basiese beginsels van ons samelewing is dat die weermag aan burgerlike beheer onderwerp sal word. Op die oomblik dat die weermag as gevolg van ons herbewapingsprogram toenemende invloed en mag uitoefen in binnelandse en internasionale aangeleenthede, is dit van groot belang dat hierdie beginsel gehandhaaf word. Dit is 'n beginsel waarop die oorweldigende meerderheid professionele soldate hulle onderskryf.
Daar ontwikkel oor 'n tydperk van maande 'n basiese meningsverskil tussen generaal MacArthur enersyds en die president, die gesamentlike stafhoofde, die staatsdepartement en ons Europese bondgenote aan die ander kant oor hoe die oorlog in Korea gevoer moet word; en, nog belangriker, 'n meningsverskil oor hoe en waar die magte van die vrye wêreld ontplooi moet word om die bedreiging van die wêreldkommunisme die hoof te bied. Aan generaal MacArthur is sekere instruksies gestuur, en hy het dit geïgnoreer of nie nagekom nie. Hierdie bevele, wys of dwaas, kom van sy meerderes. Ons as private burgers is geregtig om saam te stem of nie saam te stem met die beleid en die bevele nie, maar wat militêre manne betref, is die Grondwet baie spesifiek. Dit sê nie dat 'n president 'n Republikein of 'n demokraat moet wees nie, of selfs dat hy wys moet wees. Dit sê dat hy die opperbevelhebber is. Daar het 'n oop en openbare botsing tussen burgerlike en militêre owerheid plaasgevind. Dit was dramaties en het oor 'n tydperk van byna vier maande verleng. Wat in die weegskaal was, was nie die reputasie van MacArthur as soldaat nie, of Truman as staatsman, maar eerder die beginsel van burgerlike beheer van die militêre manne en magte van hierdie land. Die kwessie is nou opgelos. Soos baie opgemerk het, is dit 'n persoonlike tragedie vir generaal MacArthur op die hoogtepunt van 'n briljante militêre loopbaan. Maar hierdie sake moet in perspektief beskou word. Tragedie het ook ongeveer agt -en -vyftigduisend jong Amerikaners in Korea ingehaal, en vir ongeveer tienduisend van hulle was dit permanent - voordat hul loopbane begin het.
Daardie oorlog duur nog voort. Is daar enige rede om te glo dat die verwydering van generaal MacArthur die vooruitsigte om dit te beëindig sal verhoog? Sommige diplomate is geneig om te hoop dat dit sal gebeur. Hulle wys op die feit dat die kommuniste MacArthur die nommer een -aggressor en stryder genoem het. Maar daar is niks in die kommunistiese leer wat aandui dat hul beleid bepaal word deur die persoonlikhede van opponerende generaals nie; niks wat daarop dui dat hul doelwitte nie bly wat hulle was nie.
In sy outobiografie herinner Ridgway aan 'n vergadering van 1950 waar die gesamentlike stafhoofde gewonder het wat hulle kan doen om generaal Douglas MacArthur te weerhou van sy kop na die Chinese grens en 'n ramp in Korea. Die kapteins kon reeds na die kaart kyk en erken dat MacArthur sy troepe saamgestel het soos vir 'n parade, hul kolomme verdeel het en die berg tussen hulle gelaat het waar vyande in vrede kon vergader en die veiligste kans op oorlog kon afwag. Die kapteins het die ure lank hulpeloos gesukkel tussen hul ontsag vir 'n bevelvoerder wat saam met die Kavalerie gery het terwyl hulle in 'n rompslomp was en hul bewustheid van sy terminale dwaasheid.
Ridgway was toe slegs adjunk -stafhoof en is verbied om in die geselskap van sy meerderes te praat. Krisis het hom genoop om uiteindelik die wette van stilte te oortree.'Ons is dit aan onsself verskuldig,' het hy gesê om MacArthur te stop; en dit moet nou gedoen word, want selfs môre kan te laat wees. Die kapteins het die skok van hierdie oortreding van die ou leër se gewoonte opgedoen en bly traag sit totdat dit wat hulle geweet het sou gebeur, en te gou gebeur het.
Na die vergadering het die stafhoof van die lugmag, Hoyt Vandenberg, hom gelukgewens met sy moed. Sy antwoord was nie dankie vir die kompliment nie, maar hernieude dringendheid om MacArthur hok te slaan. 'O, wat is die nut,' antwoord Vandenberg. 'Hy sal nie luister nie.' En dan sou dit natuurlik vir Ridgway wees om die ondergang van die Koreaanse veldtog te herstel.
Sedert MacArthur die eerste keer bekend geword het as die jongste Amerikaanse generaal van die Eerste Wêreldoorlog, en daarna die jongste kommandant van West Point, en daarna die jongste stafhoof van die weermag, het hy sekere eienaardighede getoon wat die hare op die rug van Drew Pearson se nek: 'n onfeilbare teater; 'n neiging om sy lewe as 'n reeks triomftogte uit te beeld; en 'n retoriek met 'n krygsring wat byvoorbeeld pasifisme met die kommunisme geïdentifiseer het. Hier was 'n held in 'n onheroïese tyd, ongelukkig ingesluit deur die rumoer van vrede en die briesende burgerlike politiek, 'n generaal op soek na 'n ster van die lot; erger nog, 'n generaal wat die Romeinse profiel gehad het, die messiaanse drang, die oratoriese artillerie, die bemeestering van beeldspraak, die brein en die bedrog om baie onheil te skep as 'n toevallige kombinasie van gebeure sou ontstaan.
As Drew een emosionele bron gehad het wat dieper gestrek het as sy vrees vir militêre noodlottige manne, was dit sy simpatie met die neerslagtiges en die verlate. Hy het nooit stafhoof MacArthur vergewe vir die manier waarop hy president Hoover se bevel uitgevoer het om die rampspoedige kamp van Washington van af-en-uit-veterane wat betoog het om hul beloofde Eerste Wêreldoorlog te bespoedig, te verbreek. bonusse. Aan die einde van MacArthur se lewe sou Pearson hom periodiek beloon omdat hy in sy kleredrag geklee het en persoonlik die aanval op die versplinterde veeartse gelei het, en om voor die nuuskameras soos Napoleon op die veld van Austerlitz, en vir sy oordrewe post- sterf oor die groot oorwinning. Maar vir sy optrede het MacArthur uitgeroep: 'Ek glo dat die instellings van ons regering ernstig bedreig sou word ...
jaar en ek weet wat hulle dankbaarheid beteken. Maar nog nooit het ek selfs in daardie dae sulke uitdrukkings van dankbaarheid gesien as van die skare vandag nie. "
Drew het MacArthur gereeld in die daaropvolgende jare bespot, baie daarvan het MacArthur se eksvrou, Louise, aan Drew vertel
Cromwell, die mees aanstootlike item wat beweer dat MacArthur se promosie-
nasie aan generaal -majoor gekom het deur die politieke ingryping van
haar pa, Edward T. Stotesbury, 'n vennoot van J. P. Morgan. In 1934 het die
die gekwelde MacArthur kom van Olympus af en kom in die put
met die muckrakers, klap Pearson en Robert S. Alien met 'n
$ 1,750,000 lastergedrag. MacArthur het aangevoer dat die kolom die
het hom onder andere onder meer karikature as "diktatoriaal, onbehoorlik,
willekeurig, hard, dislojaal, mutinous en oneerbiedig teenoor sy meerderes ";
in latere jare sal Drew hierdie klagte as 'n klassieke demon demonstreer
van sy gewete, maar dit was destyds moeilik om hom te bewys
sy saak. Was die litigasie suksesvol, of selfs gedeeltelik suksesvol,
dit sou die twee vennote uitgewis het, finansieel en professioneel.
Geskryf deur Robbin M. Dagle
Opgedateer op 8 September 2020 17:41:41
Hier is vyf kontroversies wat u waarskynlik nie van die generaal geweet het nie. Foto van INTRAMUROS ADMINISTRATION/FACEBOOK
Metro Manila (CNN Philippines Life) - Die Tweede Wêreldoorlog eindig 75 jaar gelede op 2 September, toe Japan die Instrument of Surrender aan boord van die USS Missouri onderteken het. In sy toespraak herinner generaal Douglas MacArthur, opperbevelvoerder van die geallieerde magte, hoe die Japannese toegegee het aan sy imperialistiese aspirasies:
'Maar helaas, die kennis wat daardeur verkry is van die Westerse wetenskap, is 'n instrument van onderdrukking en menslike slawerny. Vryheid van uitdrukking, vryheid van optrede, selfs denkvryheid is ontken deur 'n beroep op bygeloof en deur die toepassing van geweld. "
Vandag is die waarskuwing van MacArthur opvallend. Mites van oppergesag dryf nasies steeds om ander uit te sluit en voordeel daaruit te trek. Tiranne skep kultusse van persoonlikheid om hul basis byeen te bring en hul vyande te onderdruk.
MacArthur was self geneig tot sulke dwalings. Die historikus William Manchester noem hom die 'Amerikaanse keiser', geprys vir sy genie en dapperheid, maar het 'n dodelike gebrek aan sy wispelturigheid en ambisie.
Hier in die Filippyne, waar die kollektiewe geheue van die oorlog vinnig vervaag, bly die nalatenskap van MacArthur standvastig. Hy is veral bekend daarvoor dat hy sy belofte aan die Filippyne gemaak en gestand gedoen het: 'I will come back.' Dit het die respek en aanbidding van die mense verdien, wat hom toe selfs as 'verdediger en bevryder van die Filippyne' genoem het.
Onlangs het die Intramuros -administrasie 'n aanlyngeleentheid met historici gehou om die gemengde, maar blywende nalatenskap van MacArthur te bespreek. Hier is vyf kontroversies wat u waarskynlik nie van die generaal geweet het nie.
Quezon, MacArthur, en die betaling van $ 500,000
Manuel Quezon was so seker dat hy die presidentskap in 1935 sou wen, dat hy sy jarelange vriend MacArthur 'n jaar gevra het om die nasionale verdediging van die Filippyne te versterk. Ricardo Jose, professor by UP Diliman se departement geskiedenis, het gesê dat MacArthur die pos waarskynlik as 'n "avontuur" beskou het, nadat hy reeds die hoogtes van diensplig as stafhoof bereik het. Dit was ook 'n soort tuiskoms vir die generaal, wat sy militêre loopbaan in 1903 in die land begin het.
MacArthur, wat Quezon gevra het vir 'voldoende woonplekke', het die luukse penthouse -suite van die Manila Hotel gekry. (Die kamer is nog beskikbaar vir gaste.) Die twee was selfs kamerade wat as peetouers vir mekaar se seuns opgetree het.
Maar net toe die wêreldoorlog dreigend geword het, was MacArthur skielik moeilik om Quezon te bereik. Jose het gesê dat MacArthur waarskynlik 'afgelei' is, dat hy meer tyd saam met sy gesin deurbring en films kyk. Dit het die bande tussen die twee ontwrig, terwyl Quezon raad gekry het by ander offisiere van die Filippynse leër en majoor Dwight Eisenhower, MacArthur se hoofhulp.
MacArthur en Quezon sou later versoen ná Japan se verrassingsaanval op die Filippyne. Quezon het selfs vir MacArthur 'n betaling van $ 500,000 vir sy dienste aan die Statebond gegee. Alhoewel dit wettig was, was dit omstrede, aangesien Amerikaanse beamptes oor die algemeen verbied is om geld van buitelandse regerings af te neem. Jose is van mening dat Quezon MacArthur 'probeer herstel het' en ook 'waarskynlik probeer het om MacArthur te laat vra vir meer Amerikaanse hulp'. Quezon het soortgelyke aanbiedings gemaak vir Eisenhower, wat geweier het, en aan die stafhoof van MacArthur, generaal Richard Sutherland, wat dit aanvaar het.
MacArthur se terugkeer na die Filippyne het amper nie gebeur nie. MacArthur (fotosentrum) en die Geallieerdes moes eers terugklim en die Japannese magte in Nieu -Guinee verslaan. Foto uit die Amerikaanse weermag/openbare domein
MacArthur het Quezon verseker dat die Filippyne 'in die geval van oorlog' verdedig kan word ', met behoorlike finansiering. Ondanks hierdie versekering het sommige MacArthur die skuld gegee vir die gebrek aan voorbereiding van die Filippyne toe die Japannese uiteindelik aangeval het.
Jose skryf die swak voorbereide Filippynse magte toe aan leemtes in finansiering en uitvoering. "Die werklikheid was gewoonlik anders as wat op papier was," sê hy. MacArthur "gedruk en gedruk" vir meer versterkings en toerusting van die Amerikaners en het gedink dat alles teen Maart 1942 gereed sou wees.
Japan val op 8 Desember 1941 aan. Ure na hul verrassingsaanval op Pearl Harbor het Japannese vliegtuie Clark- en Iba -vliegvelde gebombardeer en die Filippynse lugvloot (wat nog meestal op die grond was toe die Japannese aangeval het) uitgeskakel. Daar was nie genoeg vliegtuie om die lugmag van Japan teë te werk nie. Die vyand het ook van die strande af aangeval en in die Lingayen -golf beland. Die plan was om torpedobote in te span om die Filippynse kuslyn te verdedig en die strande met swaar artillerie te versper. Dit het nooit gebeur nie. MacArthur, 'n weermagman, het ook die Amerikaanse vloot se Asiatiese vloot in sy planne uitgelaat. Jose sê die wedywering tussen die weermag en die vloot het moontlik die generaal se besluit beïnvloed.
Werk saam met die Japannese
Aangesien die besetting van Manila op hande was, verklaar MacArthur op 26 Desember 1941 dat die hoofstad 'n 'oop stad' is om verdere vernietiging te voorkom. Oorlogsplan Orange was nou van krag - troepe moes die verdediging van die strande laat vaar, terugkeer na Bataan en Corregidor en brûe langs die pad opblaas om die vyand te belemmer.
MacArthur, Quezon en uitgesoekte kabinetsamptenare moes ontsnap voordat die Japannese opdaag. Voor die vertrek ontmoet die generaal die kabinet in die Marikina -woning van Quezon. Hier het MacArthur na bewering vir Jose P. Laurel, Jorge B. Vargas en ander kabinetslede gesê om 'saam te werk' met die Japannese, maar nie 'n eed van getrouheid af te lê nie. MacArthur het hierdie rekening ontken, maar Jose sê die meeste van die aanwesiges in die vergadering onthou die woorde van die generaal "baie duidelik."
Laurel, wat mede-regter van die Hooggeregshof was toe die oorlog uitbreek, sou later in 1943 president word van die Japannese Tweede Filippynse Republiek. Vargas, wat burgemeester van Manila was toe dit as 'n oop stad verklaar is, word aangewys as Filippynse Uitvoerende Kommissie, die tussentydse regering wat deur die Japannese voor die Tweede Republiek gestig is.
Intussen het MacArthur op Corregidor -eiland sy hoofkwartier in die oorlogstyd by die Malinta -tonnel opgerig. Hier het hulle voortdurend opdaterings dopgehou van die nabygeleë Bataan, waar Filippynse en Amerikaanse troepe teruggetrek het. Bataan se rowwe terrein was strategies om die Japannese te weerhou terwyl hulle op versterkings van die Amerikaners wag.
MacArthur het sy troepe slegs een keer op 10 Januarie 1942 in Bataan besoek. Dit het hom die bynaam 'Dugout Doug' gegee, soos om in 'n tonnel weg te kruip terwyl sy troepe die dood in die gesig staar. Jose is nie seker waarom MacArthur Bataan nie gereeld besoek het nie, maar miskien wou MacArthur 'n 'meer mistieke en onaantasbare' aura behou.
In Corregidor het MacArthur 'n dapper gesig gehou. Volgens Jose is MacArthur nooit met 'n helm afgeneem nie. Soms het hy homself "onnodig" blootgestel aan vyandelike lugaanvalle en nie skuiling gesoek tydens voortgesette lugaanvalle nie.
MacArthur het amper nie teruggekeer nie
Ondanks die dapper stand van die geallieerde magte, het Bataan en Corregidor teen die Japannese geval teen April-Mei 1942. Teen daardie tyd het MacArthur en sy gesin reeds die Filippyne verlaat in 'n gewaagde ontsnapping na Australië, op bevel van president Franklin D. Roosevelt. Dit was in Melbourne waar hy die Filippyne belowe het: "Ek sal terugkeer."
Dit het amper nie gebeur nie. MacArthur en die Geallieerdes moes eers terugklim en die Japannese magte in Nieu -Guinee verslaan. Die Amerikaners was ook verdeeld oor waarvandaan hulle moes gaan.
Twee jaar later, en vars oorwinnings in Nieu -Guinee, roep Roosevelt MacArthur vir 'n vergadering in Hawaii om die inval in Japan te beplan. Die plan was om na die vyandelike Formosa (nou Taiwan) te gaan en sodoende die Filippyne te omseil. MacArthur het die plan heftig teëgestaan, aangesien dit meer strategies sou wees om Luzon eers weer oor te neem en die inval van daar af op te voer, eerder as om dit in vyandige Formosa te beveg.
Maar James Zobel, direkteur van die MacArthur Memorial Library and Museum in Virginia, VSA, het gesê dat dit waarskynlik die morele pleidooi van MacArthur was wat Roosevelt uiteindelik daarvan oortuig het om van plan te verander. Vir die generaal sou dit omseil van die Filippyne beteken om duisende mense te laat sterf, hul toewyding aan die Filippynse volk te verraai en die posisie van Amerika in die wêreld te verminder.
In 1930 is MacArthur bevorder tot generaal en gekies as stafhoof. In die volgende paar jaar was sy pogings hoofsaaklik toegewy aan die handhawing van 'n weermag wat, net soos die res van die land, verlam was deur die Groot Depressie. Hy het ook gereeld gepraat oor wat hy beskou as die toenemend ernstige bedreiging van kommunisme, sowel in die Verenigde State as in die buiteland. In 1935 het president Franklin D. Roosevelt MacArthur as sy militêre adviseur vir die Filippyne gekies en hom daarheen gestuur om 'n defensiewe militêre mag te stig. MacArthur is in 1937 getroud met sy tweede vrou, Jean Faircloth, en die volgende jaar het sy 'n seun, Arthur, gebaar.
Die verhaal agter generaal Douglas MacArthur se legendariese Missouri-gemaakte pyp
Die Amerikaanse generaal Douglas MacArthur het in die Tweede Wêreldoorlog chaotiese gevegte aangekla, gewapen met 'n bietjie Show-Me-volharding. Saam met sy kenmerkende wielhoed en vlieëniersonnebril, was sy derde must-have 'n koringpyp wat uit Missouri gemaak is vir strategiese wys.
Tot vandag toe is die naamgenoot van die bevelvoerder, "MacArthur 5-Star Corn Cob Pipe", steeds 'n gewilde aankoop van die Missouri Meerschaum Company, 'n onderneming wat Washington, MO, aangedryf het tot 'die maïskolfpyp van die wêreld'.
Die pypmaatskappy het pas sy 150ste bestaansjaar gedurende April gevier. Die fabriek is steeds gehuisves in die oorspronklike rooi baksteengebou van 1884 wat aan die Missouri-rivier grens.
MacArthur was 'n jarelange aanhanger van mieliekoppype, en hy het eintlik voorgestelde pypskemas gestuur deur sy persoonlike assistent, wat in Union woon, na die Missouri Meerschaum-onderneming in die hoop om 'n pasgemaakte pyp te ontvang. "Toe die personeel van die onderneming destyds die skepping vir hom gestuur het, was hy verheug en sou hy selde daarsonder op 'n foto gesien word," sê Phil Morgan, hoofbestuurder van Meerschaum.
Generaal MacArthur met sy pyp
Die reputasie van die pyp het Missouri Meerschaum gehelp om die titel te word van die wêreld se oudste en grootste vervaardiger van koel, soetrook mieliekoppype.
Die MacArthur 5-ster pyp beskik oor 'n verkorte en absorberende tabakskamer, 'n verlengde bak en 'n lang steel om vinniger oop te waai in vergelyking met houtpype. Dit verkoop tans vir $ 14,89 van Meerschaum.
Krediet vir die aanvanklike mieliekoppyp van Missouri gaan aan 'n Nederlandse immigrant -houtwerker genaamd Henry Tibbe, wat dit in 1869 begin vervaardig het nadat 'n boer dit gevra het. Teen 1878 het Tibbe selfs sy proses gepatenteer. In 1907 word die H. Tibbe & amp; Son Co. die Missouri Meerschaum Company.
'N MacArthur 5-ster pyp
MacArthur was bekend daarvoor dat hy 'n ring om die skaft verbrand het op elke nuwe pyp wat hy gekry het. Phil sê dat hulle steeds 'n ring om elke 5-ster-pypskenkie verbrand ter ere van die generaal.
'N Interessante sakegeleentheid het in 1951 ontstaan ​​toe Missouriaan en die Amerikaanse president, Harry Truman, MacArthur van diens onthef het tydens die Koreaanse Oorlog. Meerschaum Museum en Retail Shoppe Bestuurder Rebeca Clinkinbeard sê honderde MacArthur-toegewydes het die onderneming beleër met bestellings vir die ikoniese 5-ster-pyp-so het die prototipe van MacArthur 'n ware nalatenskap geword.
Omdat die generaal sy Meerschaum -pype begin draai het, is hoeveelhede gereeld na hom gestuur, onthul Rebeca. In 'n brief van Maart 1959 aan die eienaar van Missouri Meerschaum, Carl Otto, het MacArthur gesê: "Met die verloop van tyd wat ek vind, bring elke jaar my plesierpype meer genot."
Rebeca sê hierdie oorspronklike brief ruik nog steeds van gekruide pyptabak.
Teen 1925 het 'n dosyn koringpypondernemings in die Franklin County in Missouri bedryf, die meeste in Washington. Maar vandag staan ​​Missouri Meerschaum alleen as die eerste en enigste deel van hierdie lewende geskiedenis.
Hierdie pype word wêreldwyd gerook en geliefd, ter waarde van ongeveer 700 000 mieliekoppype wat jaarliks ​​verkoop word, sê Phil. Dit word ook gebruik as aandenkings, dikwels bedek met stadsname, besighede of herdenkingsgeleenthede.
MacArthur, wat in 1880 in Fort Dodge, Arkansas, gebore is, sou die grootste deel van sy kinderjare by 'n reeks weermagposte in die Weste deurbring, elk meer godverlate as die vorige.
Sy pa, Arthur MacArthur, Jr., was 'n leërkaptein wat die Congressional Medal of Honor in die Burgeroorlog gewen het en besluit het om van die weermag 'n loopbaan te maak. As 'n jeugdige onthou MacArthur hoe hy 'n groep ongelukkige Apache -krygers sien skiet het, 'n salvo vlammende pyle oor die muur van die klein Fort Selden aan die Mexikaanse grens, waar hy 'geleer het om te ry en skiet' voordat hy kon lees en skryf. Die eerste geluid wat hy ooit onthou het, was die pluimpie, en terwyl ander in hierdie 'Gethsemane' gely het van hitte en stof en koue en stof, afgewissel deur storms, vloedstrome, ratels, selfs Gila -monsters, het die jong Douglas MacArthur floreer.
Sy ma, Mary "Pinky" MacArthur, kom uit die ou voorraad van Virginia (drie van haar broers was konfederale offisiere). Sy het 'n sterk gevoel van morele verpligting by MacArthur ingeboesem: 'Ons moes reg doen, ongeag die persoonlike opoffering', het hy lank daarna in sy memoires geskryf. 'Ons land moes altyd eerste kom. Twee dinge wat ons nooit moet doen nie - nooit lieg nie, nooit rammel nie. "
As gevolg van sy pa se militêre loopbaan, het die familie van MacArthur baie rondbeweeg, wat hom blootgestel het aan 'n wye verskeidenheid omgewings en mense. MacArthur se toetrede tot die eerste graad het saamgeval met die oorgang van sy vader na die Amerikaanse Infanterie- en Kavallerieskool in Fort Leavenworth, Kansas, in 1886. Sy wilde opvoeding in die westelike woestyne het hom nie voorberei op formele skoolopleiding nie, en uit eie rekening het hy nie gevaar nie. goed in die klas. Toe hy tien was, het MacArthur nuwe uitsigte geopen ná sy pa se verhuising na Washington DC, waar sy oupa Arthur MacArthur 'n prominente federale regter was.Dit het die wêreldlose jeug blootgestel aan die 'glans en praal' van die samelewing in die hoofstad van die land, waar hy in die gehoor van volwasse gesprekke 'n voorsmakie van die politieke, sosiale en finansiële intriges van die dag gekry het.
Daar is vyf geledere vir generaals in die Amerikaanse weermag. 'N Eenster-brigadier-generaal lei in teorie 'n brigade. Dit is gereël met vier groepe na 'n peloton, wat vier peloton by 'n geselskap kom - vier tot soveel as agt waarvan 'n bataljon uitmaak - waarvan nog 'n brigade van 4 000 tot 6 000 man vorm. 'N Twee-ster-generaal-majoor beveel 'n afdeling, wat uit verskeie brigades bestaan. 'N Drie-ster-luitenant-generaal beveel 'n weermagkorps, 'n vierster-generaal van die weermag beveel 'n leër wat uit verskeie korpse bestaan, en 'n vyfster-generaal van die leërs beveel meer as een leër, soos genl. Douglas MacArthur in die Stille Oseaan -teater in die Tweede Wêreldoorlog.
'N Ander oorplasing van die weermag het 'n 13-jarige MacArthur by die West Texas Military Academy naby Fort Sam Houston in San Antonio gevind waar sy horisonne in sy eie woorde uitgebrei is "met 'n begeerte om te weet, 'n ondersoek na die rede waarom 'n soek na die waarheid. " Hy onthou die jare as die gelukkigste van sy lewe, deur Homerus en Vergilius in Latyn te bestudeer en te vertaal Die Ilias en Die Aeneis, epiese werke wat die "senutergende slagvelde van die groot kapteins" aan hom oorgedra het. Akademiese eerbewyse en medaljes het na hom gekom en hy het sport gespeel — eerste span in sokker en bofbal. Kortom, Douglas MacArthur het homself gevind.
Amerikaanse matrose en soldate ruil vuur in 1914 met Mexikaanse troepe.
'N Onbeskaamde jong Amerikaanse weermagoffisier het sy hare-opbouende erfenis gestand gedoen
Die Superintendent: Binne dekades na sy Mexikaanse bedrywighede, keer Douglas MacArthur later terug na West Point as bevelvoerder van die Akademie. (Bettmann/Getty Images)
DOUGLAS MACARTHUR was 'n paradoks. Hy het 13 toekennings vir dapperheid ontvang, waaronder die Medal of Honor. Miskien is hy die mees begaafde slagveldsoldaat wat Amerika ooit opgelewer het, maar hy het merkwaardige oorwinnings in Frankryk, Nieu -Guinee, die Filippyne en Korea georkestreer terwyl hy op die ongevalle besnoei het. As onderkoning van Japan skenk hy vergifnis en stel Dai Nippon bekend aan burgerlike vryhede en gelyke regte vir vroue. Tog word MacArthur se heldedade, beginselvertonings en magnetiese aura onvermydelik vergoed deur kleinlikheid, paranoia en afgryslike wraakgierigheid. Kortom, skryf die biograaf William Manchester, '' '' '' '' '' 'Nooit meer 'n verbysterende, ontstellende soldaat wat ooit 'n uniform gedra het nie.'
MacArthur het die eerste keer bekendheid verwerf as 'n brigadier in die Groot Oorlog. Doughboys noem hom die 'die vegtende ou', en dit lyk asof hy 'n bekoorlike lewe geniet. Eens, naby Saint-Mihiel, het hy en 'n jong tenkoffisier naby mekaar gestaan ​​toe Duitse rondtes al hoe nader krimp. 'Moenie bekommerd wees nie, majoor', het Douglas MacArthur gesê toe George Patton hom afskrik. 'U hoor nooit die een wat u kry nie.'
Terwyl die volgende oorlog besig was om te verswelg, het die Verenigde State en Japannese vlieëniers op Corregidor, MacArthur, okkerneutriet onder een arm en 'n vermorselde, verweerde veldtoghoed bo -op sy kop toegeslaan, by 'n heining gestaan ​​en vyandige vegters en bomwerpers getel. 'Kyk wat hulle met die tuin gedoen het,' merk hy op met 'n patriese opblaas terwyl water spat en klonte aarde om hom uitbars. Sommige veterane van Corregidor het hom later as 'Dugout Doug' verneder, maar MacArthur was nooit die een wat skote kon vermy nie. Tog kan selfs sy dapperheid omstredenheid veroorsaak. Miskien was die vroegste voorbeeld in 1914 toe MacArthur tydens 'n onderonsie tussen die Verenigde State en Mexiko 'n geheime verkenning diep in die vyandelike gebied buite Veracruz gelei het.
Dit is redelik om te sê dat die 1903 -West Point -gegradueerde sy koper geërf het. In November 1863 in Chattanooga, Tennessee, in wat Manchester '' 'n wonderlike insubordinasie '' noem, skree die jong MacArthur se pa, Arthur Jr., 'n ontblote kaptein van die Union Army, 'On, Wisconsin!' toe hy sy 24ste Regiment -vrywilligers triomfantlik op Missionary Ridge lei. 'N Kwarteeu later, nadat hy jare lank by 'n vuilgeword grensdiens deurgebring het, sou Arthur 'n Erepenning ontvang vir sy Missionary Ridge-prestasie. Deur sy pa, 'n goed gekoppelde Washington-regter, te trek, het hy sy sigbaarheid verhoog en hom uiteindelik in die geledere laat klim. Missionary Ridge was een boekhouer vir Arthur se loopbaan. Die ander was sy rol in die Filippynse opstand van 1899-1902. Eers as 'n weermagbrigadier en daarna as die militêre goewerneur van die argipel, kon Arthur MacArthur daarin slaag om die guerrilla -leier, Emilio Aguinaldo, te bestry en insurrectos.
Later het Arthur egter William Howard Taft, president William McKinley se politieke afgesant na die Filippyne, oorgesteek. Toe Taft hom in Manila vervang, het Arthur MacArthur aan die hoër rang en krimpende relevansie gekom totdat hy op die 24ste reünie van Wisconsin in 1912 ineengestort en gesterf het, en sy vrou Mary en seuns Arthur III, 'n vlootbeampte aan boord van 'n verwoester, agtergelaat en Douglas , 'n weermagkaptein by Fort Leavenworth.
Twee jaar later, in April 1914, was kaptein Douglas MacArthur, wat nou in die weermag se algemene staf diens doen, op die kantlyn met mangelontsteking en woon saam met sy ma in die Hadleigh -woonstelhuis in die 16de en U strate NW in Washington DC Lees 'n bevel in die vorm van 'n telegram van Stafhoof, generaal-majoor Leonard Wood, "Pinky" MacArthur het haar 34-jarige vrygesel seuntjie laat opdof en hom in uniform aangetrek. Sy ken Wood inderdaad al sedert Arthur se grens van veertig dae, haar man se afsterwe het Douglas in die wentelbaan van Woods getrek.
Sy grootste aanhanger: Mary "Pinky " MacArthur wankel nooit in haar geloof in haar jonger seun nie, gesien hier in sy plebejaar by die Akademie. (Hulton -argief/Getty Images)
Pinky MacArthur het geglo in haar seun se hoë lot, maar nie almal was dit eens nie. Douglas studeer eers in sy klas aan West Point en presteer geloofwaardig as 'n ingenieurbeampte in die Filippyne na die opstand, maar oor latere opdragte wek sy optrede twyfel. Hy was, het Manchester geskryf, "reeds hoogmoedig, oorweldigend, vreesloos en verslind deur die ambisies wat sy ouers aan hom nagelaat het."
In November 1903, tydens sy toer na Filippyne, het twee Filippynse bandiete 'n hinderlaag gelê op Tweede Luitenant MacArthur. 'N Skoot het die hoogtepunt van sy veldtoghoed geruk, maar MacArthur het sy rewolwer koel gelykgemaak om albei aanvallers te stuur. 'Smeek u Loo'tenant se paddon,' sê 'n sersant wat hom vergesel het, 'maar die res van die Loo'tenant se lewe is pure velvut.'
MacArthur se skrywer het in sy belangstelling in roetine -opdragte en sy bevraagtekening van gesag getoon. In 1905 wonder 'n meerdere "met watter entoesiasme hy [MacArthur] werk sou verrig ... as beswaar [deur MacArthur] in die pad kom." Twee jaar later het die kommandant van die Army's Engineer School of Application die werk van MacArthur "nie gelykstaande aan die van die meeste ander studentebeamptes nie." Die ergste was in 'n doeltreffendheidsverslag van 1908. "Luitenant MacArthur se pligte", het majoor William V. Judson geskryf, "is nie op bevredigende wyse uitgevoer nie."
Die jong offisier het homself gedeeltelik gerehabiliteer. MacArthur het die reputasie van Fort Leavenworth se laagste gegradeerde infanteriekompagnie omgekeer, tot adjudant van sy bataljon en in 1911 tot kaptein. Tog het hy geen deurbraak behaal om by Dad's op Missionary Ridge te pas nie.
MacArthur het die staat bereik, Oorlog en vlootgebou - vandag se uitvoerende kantoorgebou - op 23 April 1914 om Wood vars te vind nadat hy Lindley Garrison, president Woodrow Wilson se intervensionistiese oorlogsekretaris, ontmoet het. Wood het sy weermagloopbaan begin as 'n burgerlike dokter wat aan kontrakte werk. In diens van die Mediese Korps het hy oorgegaan na die kavalerie, tydens die Apache-oorloë wat 'n Erepenning behaal het en in die Spaans-Amerikaanse oorlog dien as algemene bevelvoerder van Teddy Roosevelt se Rough Rider's regiment. By die kapitulasie van Spanje het Wood die militêre goewerneur van Kuba geword. Wood is in 1910 aangestel as weermaghoof van die weermag en was 'n politieke soldaat wat TR se idees oor die uitoefening van die Amerikaanse mag en Roosevelt se oortuiging dat Amerika se weermag bereid moet wees om enige tyd en oral te beveg, gedeel het.
Wood, Garrison en Wilson was woedend oor 'n provokasie deur die Mexikaanse president Victoriano Huerta. Die voorafgaande Februarie het Huerta, in bondgenootskap met die Amerikaanse ambassadeur Henry Lane Wilson, sy voorganger omvergewerp en nou verskeie opstandelike faksies beveg.
Huerta het die Amerikaners kwaad gemaak deur hul vlag te beledig op 'n gespanne tyd tussen die Verenigde State en Mexiko. Op 9 April het 'n geweerboot van die Amerikaanse vloot Dolfyn het matrose in 'n walvisboot gestuur om petrol te koop by Tampico, 'n oliedorp aan die Baai van Campeche, aan die Golf van Mexiko. Mexikaanse soldate het die nege Amerikaners gearresteer en in die tronk gestop. Die owerhede het die blou baadjies vinnig vrygelaat, maar die Amerikaanse vlootbevelvoerder, admiraal Henry T. Mayo, het Huerta 'n formele verskoning en 'n saluut van 21 kanonne geëis. Huerta het die verskoning uitgereik, maar wou nie die saluut bestel nie, al was dit voor die voorval Dolfyn, op versoek van Mexiko, verskeie sulke vollies gelewer.
Die spanning het vererger. Wilson het dit oorweeg om Wood na 'n strafekspedisie na die suide te stuur. In sy kantoor het Wood aan MacArthur gesê dat hy daaraan gedink het om die kaptein by die personeel van die ekspedisie te voeg, maar het besluit om MacArthur vooruit te stuur om die situasie te evalueer.
'Ek kan binne 'n uur af wees,' verseker MacArthur Wood. Nadat hy die gang vir MacArthur aan boord van die slagskip verseker het Nebraska, stuur die generaal sy man af met instruksies waarin aangedui word dat MacArthur "alle moontlike inligting wat van waarde sou wees" bekom. Instap Nebraska 'n dag later in New York, vaar MacArthur gou. Hy was onderweg toe 'n kort, bloedige botsing tussen die magte van die Verenigde State en Mexiko ontstaan ​​het. Toe hy meedeel dat 'n Duitse vaartuig wat Huerta -wapens en ammunisie bring, na Veracruz, die belangrikste hawe van Mexiko, 300 kilometer suid van Tampico, op pad was, het Wilson die kongres omseil om Amerikaanse matrose en mariniers te beveel om Veracruz in beslag te neem. Die inval het geslaag, ten koste van 500 slagoffers aan beide kante. Die 5de Brigade van die Amerikaanse weermag, met 7 000 troepe, het Veracruz beset ná 'n inskrywing wat 'n Amerikaanse joernalis as 'gekapte brogans [getref] het met die gereeldheid van stapelbestuurders.
El Presidente: Victoriano Huerta het 11 000 soldate reggemaak teen 7 000 Amerikaners wat Veracruz beset het. (Bain News Service/Library of Congress)
Kaptein MacArthur het Veracruz op 1 Mei bereik en was binnekort by Brigadier General Frederick Funston se 5de Brigade se hoofkwartier. MacArthur en sy gasheer het 'n opvallende kontras gelewer. Funston, 15 jaar ouer, het baie meer gewig op sy 5'5 '' raam as in sy jeug, en sy rooi hare en Van Dyke het grys geword. MacArthur, 'n ekstra sesvoet, het die meer krygsprofiel afgesny.
Maar Funston was 'n bona fide gevegslegende. Na 'n tydperk as verslaggewer en ontdekkingsreisiger, het hy in 1896 die militêre lewe aangegaan as 'n filibuster of huursoldaat, wat veg vir betaling in die opstand van Kuba teen Spanje. In 22 gevegte het Funston twee keer borswonde opgedoen en twee gebreekte bene verduur toe 'n perd onder hom val. Hy is in Januarie 1898 deur die Spaanse owerhede gevange geneem en vrygelaat, en het in die twintigste Kansas -vrywilligers 'n lof en kolonel ontvang.
Toe die 20ste na die Filippyne ontplooi is as deel van Arthur MacArthur se teenopstandsveldtog, val Funston weer op. In Maart 1901 dring Funston, wat hom as 'n krygsgevangene en met uitstekende tydsberekening uitgemaak het, opstandsgebied deur Die akte het Funston na brigadier in die gewone weermag laat val - 'n loopbaanboog van slegs vyf jaar. Dit was 'n duidelike bewys vir Douglas MacArthur van hoe die afwyking van Amerika 'n soldaat se loopbaan kan versnel, terwyl Amerika sy 'duidelike lot' nastreef.
Nou het Funston te kampe gehad geen dapperheid van hom kon ontknoop nie. Funston se brigade van 7 000 man was van kin tot ken teen Huerta se 11 000. Vir al die openbare vrymoedigheid van Wilson, het die president sy bantam -generaal in 'n kort leiband gehou en uitdruklik gelas dat Funston binne die lyne moet bly. 'As 'n ramp sou ontstaan,' het Funston aan sy dagboek gesê, 'moet ek nie verantwoordelik gehou word nie.'
Dit lyk asof die Mexikane gereed was om te veg, so Funston het sy vervoeropsies baie nodig gehad. Veracruz het te min perde, muile en vragmotors gehad. Die hawe het spoorwerwe en baie vragmotors, maar geen lokomotiewe nie - ten minste kon niemand Funston die hande oplê nie. Daar is moontlik enjins in die binneland, maar hy kan nie die risiko loop om Mexikaanse lyne binne te dring om dit te soek nie.
MacArthur het in 'n delikate situasie te staan ​​gekom. Hy het nie aan Funston gerapporteer nie, maar aan Wood, wat hom opdrag gegee het om al die nodige inligting in te win. Funston moes weet waar daar lokomotiewe is. As dit nie die nodige inligting was nie, wat was dit dan? Washington was baie ver weg. Hy sou die oomblik aangryp.
Constant Cordier, 'n kaptein in een van Funston se regimente en 'n vriend van Washington, het MacArthur na 'n Mexikaanse spooringenieur gewys. Die spoorwegman, in sy koppies, het vir Cordier gesê dat daar moontlik lokomotiewe in Alvarado, 64 myl suidoos, sou wees. MacArthur het die ingenieur in 'n afgeslote kantina gevind, hom ontnugter en met behulp van sy klinkende Spaans 'n ooreenkoms voorgestel. As die Mexikaan MacArthur na Alvarado lei, sou MacArthur - by hul suksesvolle terugkeer - die ingenieur $ 150 goud betaal. Die Mexikaan het ingestem en die twee het planne beraam.
Die legende: Generaal Frederick Funston het Veracruz binnegeval met 'n ekspedisiemag en 'n reputasie vir vermetelheid. (Bain News Service/Library of Congress)
Twee treinlyne loop uit Veracruz: breedspoorrails wat byna 300 myl suid van Veracruz na Tehuantepec naby die Stille Oseaan-kus lê, en 'n smalspoorlyn suidoos na Alvarado. Amerikaanse magte het die smalspoorlyn net tot by Tejar gehou, nege kilometer buite Veracruz. Vier myl verder, by Paso del Toro, kruis die lyne Tehuantepec en Alvarado. Om te verhoed dat die Mexikane wat Tejar vasgehou het, MacArthur en die ingenieur ooreengekom het, sou hulle 'n handwa kry en per breë afstand van Veracruz na Paso del Toro reis. Die ingenieur sou twee spoorwegwerkers by Pasa del Toro laat wag om die laaste kilometers na Alvarado met 'n smalspoorwa te vervoer.
Daar is twis oor hoe MacArthur hom toegerus het vir sy aanval. "Hy het besluit om niks anders as sy .45 -pistool, sy hondetikette en 'n klein Bybel te neem nie," skryf Arthur Herman in 'n nuwe biografie. 'Hy het nie eens in uniform gereis nie, hoewel dit beteken dat as hy gevang word, hy as 'n spioen geskiet kan word. Ander rekeninge, insluitend MacArthur se na-aksie-verslag aan Wood, het hom in uniform, maar kleredrag het waarskynlik nie saak gemaak nie. Ongeveer dieselfde tyd het 'n privaat van die Amerikaanse weermag, Samuel Parks, twee perde gesteel en na die Mexikaanse gebied gegaan. Die vyand het hom summier tereggestel. MacArthur waag alles terwyl hy in die skemer onder bewolkte wolke vertrek om sy afspraak te bereik.
Nadat u te voet gekruis het MacArthur, ongesiens deur Amerikaanse lyne, het die Mexikaanse ingenieur by 'n sykant gevind en met die handwa gewag. Oor die man se besware het MacArthur hom platgeslaan en beslag gelê op 'n .38 en 'n dolk. MacArthur het toe die ingenieur toegelaat om hom te ondersoek, om te telegrafeer dat die Mexikaan eers $ 150 dollar in goud sou kry as hy terug was - as hulle terugkeer.
Hulle handwa, soms 'n 'pompkarretjie' genoem, word aangedryf deur 'n wipplankagtige 'loopbalk'. Ritmies druk hulle af en trek op die balk, en die twee ry langs die Tehuantepec -lyn tot by die Jamapa -rivier, waar die spoorbrug af is. Op die oewer het hulle 'n klein kano gevind waarin hulle die Jamapa oorgesteek het. Aan die verste oewer het hulle twee ponies gesteel en langs die Tehuantepec -lyn gedraf. Om die paso del Toro te pak, het die twee die spoorwegwerkers gekry met die beloofde smalspoorwa wat op die Alvarado-spore wag. MacArthur het sy nuwe samesweerders deursoek en geen wapens gevind nie. Die vier het die gesteelde ponies weggesteek en na Alvarado geloop.
Klein brûe en riviere het oor die lyn gestrek. By die eerste struktuur het die Mexikane gestop om dit te kontroleer, wat MacArthur gevra het om sy .45 as 'n vervaardiger te teken. 'Nadat hulle in die gees van die saak gekom het', het MacArthur in sy verslag aan Wood geskryf, 'was hulle optrede die meeste bewonderenswaardig.'
Tog waag MacArthur geen kanse nie. By elke stad het hy homself aan die een man vasgemaak en die ander twee op die handkar gestuur, terwyl hy en sy "metgesel" deur die dorpie gegaan het en weer by die partytjie aan die ander kant aangesluit het. 'Dit het tyd geneem', het MacArthur later erken, 'maar dit was die enigste manier waarop ek opsporing kon vermy.'
Bestudeer Shavetail: Altyd elegant, sny tweede luitenant MacArthur 'n krygsfiguur, selfs op grensdiens. (Getty Images)
MacArthur het Alvarado kort na 01:00 gemaak en byna onmiddellik gevind wat hy gesoek het: vyf spoorwegmotors. Twee was werfskakel -enjins, "waardeloos vir ons doel", maar drie was "fyn groot padtrekkers", het hy later geskryf. MacArthur het die lokomotiewe vinnig nagegaan en aan boord van die handwa geklim vir die hardloop van 42 myl na Veracruz-en 'n hele klomp probleme.
Die terugrit voor die oggend dit was ongunstig tot by Salinas, waar MacArthur en 'n vasgemaakte metgesel soos voorheen op pad was om die kusdorp. Vyf gewapende mans het hulle gekonfronteer - in MacArthur se woorde, "een van die oproerige groepe wat die land met brigandage as 'n handel teister."
Die Amerikaner en sy metgesel het gehardloop en drie agtervolgers gedistansieer, maar nie die ander twee wat hulle in die hoek gesteek het nie. Skote kan Mexikaanse soldate waarsku en die mans met die ander handwaentjie in paniek kry, maar MacArthur het geen keuse gehad nie. Hy stop, mik, en skiet sy .45 outomaties. Beide aanvallers het afgekom.
Op die handwa, wat nou deur 'n verblindende mis beweeg, druk die geskudde kwartet na Piedra, waar 15 gewapende ruiters hulle omring. 'Ons was onder hulle voordat ek dit besef het en was onmiddellik die middelpunt van 'n nabygeveg,' het MacArthur later gesê. Die ingenieur stop 'n slak met sy skouer. Drie rondtes het deur MacArthur se klere gegaan sonder om vlees te slaan. Ruiters het hom uit die handwa gestamp. Toe hy sy voete herwin, het die kaptein geskiet en vier vyande van naby afgehaal. Die ander het gevlug. Nadat MacArthur sy .45 herlaai en die gewonde man opgelaai het, het hy sy groep - bebloed, uitgeput en ratel - noord "met alle moontlike spoed" gelei.
Naby Laguna, halfpad na Paso del Toro, het die mans drie berede teëgekom pistoleros. 'N Lopende skietgeveg het gevolg, met die handwa wat hard rol en ruiters probeer byhou. Die motor, insittendes wat soos menslike suiers gewerk het, was opmerklik dat dit twee ruiters oortref het. Maar die derde, 'buitengewoon goed gemonteer', volgens MacArthur se skatting, 'het die motor opgeknap en verbygesteek.' Nadat hy nog 'n koeël deur sy hemp geneem het en twee keer ricochet -duim weg was, het MacArthur 'hom verplig gevoel om hom af te bring'. Die man val - net soos sy berg, wat doodloop oor die spore wat voorlê.Dit het al vier mans geneem om die karkas en die lyk uit hul pad te sleep.
Dit lyk asof geluk by Paso del Toro sy pad buig. MacArthur en die ingenieur het die makkers met die smalspoor-handkar verlaat en die ponies gehaal en na die Jamapa gery. Die kano was soos hulle dit verlaat het. Hulle het gaan roei, maar 'n haakplek het die boot omgeslaan. Gelukkig was die rivier vlak genoeg om te keer dat hulle verdrink, maar MacArthur het van sy kwynende krag nodig gehad om die gewonde Mexikaan se kop bo water te hou terwyl hy hom aan wal sleep. Dit was na dagbreek toe die mans - geweek en deurmekaar, een gewond, die ander in 'n hemp wat deur vier koeëls geventileer is - deur die Amerikaanse lyne by Veracruz gegaan het. Die avontuur was verby, maar tipies van Douglas MacArthur was daar reeds kontroversie.
As die VSA oorlog toe gegaan het Met Victoriano Huerta het die uitbuiting van MacArthur moontlik opslae gemaak. 'Dit is vir my 'n raaisel,' het Cordier gesê nadat hy MacArthur se toestand gesien het, 'dat een van die partye ontsnap het.' MacArthur het sy inligting oor die lokomotiewe aan Funston se hulp oorgedra, wat miskien weens die Parks-voorval nie die swaarverdiende intelligensie aan sy baas deurgegee het nie.
Die Amerikaanse besetting van Veracruz het gevestig, skryf MacArthur -biograaf D. Clayton James, "in 'n rustige roetine van administrasie van munisipale aangeleenthede, invordering van doeane -inkomste en die invoering van openbare gesondheid en geregtelike hervormings." Tydens Funston se sewe maande lange stryd met Huerta, was die salaris van MacArthur en die teregstelling van Parks die enigste 'vyandige dade' van die besetting.
MacArthur was aanvanklik versigtig oor sy eskapade. Hy het dit terloops in 'n versending van 7 Mei na Washington genoem. Hy verlaat Veracruz op 20 Augustus en arriveer in Washington om te sien dat Wood, wat nou in die guns van die Wilson -administrasie was, as stafhoof vervang is.
Na die geweld in Veracruz, het die vlootdepartement matrose en mariniers met ere -medaljes oorstroom. Die skewe vlootbedrog - 46 vloot- en nege mariene toekennings, slegs een vir 'n leërsoldaat - het moontlik die amptelike reaksie van die weermag op MacArthur se gewaagde heropvlug gemaak. Die wanbalans - die mees dapper toekennings vir 'n Amerikaanse stryd voor of daarna - was waarskynlik 'n aanduiding van die partydigheid van die nuwe sekretaris van die vloot, Josephius Daniel. Maar dit weerspieël ook intense huis-tot-huis-gevegte deur matrose en mariniers voordat troepe van die weermag ooit die toneel bereik het.
Ou Heerlikheid: Amerikaanse militêre personeel by Veracruz hou elkeen onder 'n bekende vaandel. (Bains News Service/Library of Congress)
Twee dae voor MacArthur Veracruz verlaat het, Skryf Constant Cordier aan Wood: "As 'n daad van waagmoed die Medal of Honor verdien, is MacArthur se gewaagde onderneming sekerlik een." Wood, wat nou aan die hoof staan ​​van die departement van die Ooste en met MacArthur se verslag in die hand, het ingestem en aanbeveel dat die kaptein 'n erepenning ontvang. Toe Woods se goedkeuring en dokumentasie Funston bereik, het die saak egter begin wankel. Die ou kampvegter beweer dat hy eers nadat hy van Veracruz teruggekeer het, van die onderneming van die jong offisier geweet het. 'Ek het nie die minste inligting oor die verkenning van kaptein MacArthur nie,' het Funston gesê.
Die saak dat MacArthur die medalje ontvang het, het min gevaar met 'n beoordelingsraad. Twee van drie lede, terwyl hulle MacArthur se "uitnemende dapperheid" bevestig het, het nietemin die "raadsaamheid" bevraagteken om die Medal of Honor toe te ken vir 'n uitval sonder die medewete van die plaaslike bevelvoerder. Die derde man het nie twyfel nie: die saak vir MacArthur het 'onbetwisbare bewys' gehad en daar was niks "wat hom duidelik kon onderskei van die dapperheid en onversetlikheid bo sy kamerade nie."
Selfs met die duim vas, prut die saak. Wood het nog steeds aan die tou getrek en het daarin geslaag om die kandidatuur van MacArthur lewendig te hou en het om verduideliking gevra - waarna Douglas MacArthur namens hom ingegryp het. Hy het die direksie verheerlik vir "rigiede bekrompenheid en gebrek aan verbeelding", en protesteer heftig by die weermaghoof van die weermag, generaal-majoor Hugh M. Scott.
Die spesiale pleit van MacArthur het ongetwyfeld sy lot verseël. Op 2 Maart 1915, met MacArthur nog steeds aan die Algemene Staf toegewys, het die direksie 'n "nadelige aanbeveling" bevestig. Die achtbaan, wat die loopbaan van Douglas MacArthur was, nadat hy op 'n buitelandse slagveld gesweef het, het 'n bodem gekry in die magsgange van Washington.
Sy rit het egter net begin
Vervaag: MacArthur (83) het LBJ, links, gewaarsku om nie Amerikaanse magte na Vietnam te stuur nie. Johnson het in elk geval gedoen. (Everett Collection/Alamy Stock Photo)
Genl Douglas MacArthur
Generaal van die weermag Douglas MacArthur (26 Januarie 1880 – 5 April 1964) was 'n Amerikaanse generaal en veldmaarskalk van die Filippynse weermag. Hy was 'n stafhoof van die Amerikaanse weermag gedurende die dertigerjare en het 'n prominente rol gespeel in die Stille Oseaan -teater tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy het die Medal of Honor ontvang vir sy diens in die Filippynse veldtog. Arthur MacArthur, Jr., en Douglas MacArthur was die eerste pa en seun wat elkeen die medalje ontvang het. Hy was een van slegs vyf mans wat ooit tot die rang van generaal van die leër in die Amerikaanse weermag gestyg het, en die enigste man wat ooit 'n veldmaarskalk in die Filippynse leër geword het.
Douglas MacArthur is grootgemaak as 'n militêre brak in die Amerikaanse Ou Weste. Hy het die West Texas Military Academy, waar hy as valedictorian was, bygewoon en aan die United States Military Academy in West Point, waar hy eerste kaptein was en die eerste klas van 1903 afgestudeer het. , waarvoor hy genomineer is vir die Medal of Honor. In 1917 word hy bevorder van majoor tot kolonel en word hy stafhoof van die 42ste (Rainbow) Afdeling. In die gevegte aan die Westelike Front tydens die Eerste Wêreldoorlog het hy tot die rang van brigadier -generaal gestyg, is hy weer genomineer vir 'n Medal of Honor en is hy twee keer bekroon met die Distinguished Service Cross sowel as die Silver Star.
Van 1919 tot 1922 dien MacArthur as superintendent van die Amerikaanse militêre akademie in West Point, waar hy 'n reeks hervormings probeer doen. Sy volgende opdrag was in die Filippyne, waar hy in 1924 'n belangrike rol gespeel het in die onderdrukking van die Filippynse Scout Mutiny. In 1925 word hy die jongste generaal -generaal van die leër. Hy dien in die krygsraad van brigadier -generaal Billy Mitchell en was president van die Olimpiese Komitee van die Verenigde State tydens die Somerspele 1928 in Amsterdam. In 1930 word hy stafhoof van die Amerikaanse weermag. As sodanig was hy betrokke by die uitsetting van die Bonus Army -betogers uit Washington, DC, in 1932, en die stigting en organisasie van die Civilian Conservation Corps. Hy tree in 1937 uit die Amerikaanse weermag om militêre adviseur te word van die Gemenebes -regering van die Filippyne.
MacArthur is in 1941 herroep tot aktiewe diens as bevelvoerder van die Amerikaanse weermag Verre Ooste. 'N Rits rampe het gevolg, begin met die vernietiging van sy lugmag op 8 Desember 1941 en die inval van die Filippyne deur die Japanners. Die magte van MacArthur was spoedig genoodsaak om terug te trek na Bataan, waar hulle tot Mei 1942 aangehou het. In Maart 1942 het MacArthur, sy gesin en sy personeel Corregidor -eiland in PT -bote verlaat en na Australië ontsnap, waar MacArthur die opperbevelvoerder van die Suidwestelike Stille Oseaan -gebied geword het. . Vir sy verdediging van die Filippyne, word MacArthur bekroon met die Erepenning. Na meer as twee jaar se geveg in die Stille Oseaan, het hy 'n belofte nagekom om na die Filippyne terug te keer. Hy het Japan se oorgawe op 2 September 1945 amptelik aanvaar en toesig gehou oor die besetting van Japan van 1945 tot 1951. As die opperbevelhebber van die geallieerde magte (effektiewe heerser) van Japan, het hy toesig gehou oor diepgaande ekonomiese, politieke en sosiale veranderinge. Hy het die kommando van die Verenigde Nasies in die Koreaanse Oorlog van 1950 tot 1951 gelei. Op 11 April 1951 is MacArthur deur president Harry S. Truman uit sy bevel verwyder. Hy word later voorsitter van die raad van Remington Rand.
Generaal van die weermag Douglas MacArthur, GCB  (26 Januarie 1880 – 5 April 1964), was 'n Amerikaanse generaal en veldmaarskalk van die Filippynse weermag. Hy was 'n stafhoof van die Amerikaanse weermag gedurende die dertigerjare en het later 'n prominente rol gespeel in die Stille Oseaan -teater van die Tweede Wêreldoorlog, en hy het die Medal of Honor ontvang vir sy vroeë diens in die Filippyne en op die Bataan -skiereiland. Hy is aangewys om die inval in Japan in November 1945 te beveel, en toe dit nie meer nodig was nie, aanvaar hy hul oorgawe amptelik op 2 September 1945.
MacArthur het toesig gehou oor die besetting van Japan van 1945 tot 1951 en word geloof vir die implementering van verreikende demokratiese veranderinge. Hy het gelei dat die Verenigde Nasies se bevelmagte Suid -Korea in 1950 verdedig het teen die inval van Noord -Korea. MacArthur is in April 1951 deur president Harry S. Truman uit bevel verwyder omdat hy in die openbaar nie met Truman se Koreaanse oorlogsbeleid saamstem nie. 
MacArthur word toegeskryf aan die militêre voorskrif, "In oorlog is daar geen plaasvervanger vir oorwinning nie, maar hy waarsku ook:" Die soldaat, bo alle ander mense, bid vir vrede, want hy moet ly en die diepste wonde en letsels van oorlog dra. " het in drie groot oorloë geveg (Eerste Wêreldoorlog, Tweede Wêreldoorlog, Koreaanse Oorlog) en was een van slegs vyf mans wat ooit tot die rang van generaal van die weermag gestyg het.
Nadat hy tot die sublieme graad van meester Mason verhef is, het Douglas MacArthur verbonde aan Manila Lodge No.1 en op 13 Maart by die Scottish Rite aangesluit. Op 19 Oktober 1937 word hy tot die Knight Commander Honorary Court verkies, en op 8 Desember 1947 word hy ere -33ste graad by die Amerikaanse ambassade in Tokio gekroon. Hy het 'n lewenslange lid geword van die Nyl Shrine Temple in Seattle, Washington.
Generaal van die weermag Douglas MacArthur
Gebore द Januarie 1880 Little Rock Barracks, Little Rock, Arkansas Oorlede • April 1964 (84 jaar) Walter Reed Army Medical Center, Washington, DC Begrawe by MacArthur Memorial, Norfolk, Virginia Service/tak United States Army
Diensjare 򑤃 � Rang US-O11 insignia.svg Generaal van die weermag (Amerikaanse weermag) Veldmaarskalk (Filippynse weermag) Diensnommer O-57 bevele gehou en#x0009 Verenigde Kommando Opperbevelvoerder vir die geallieerde magte Suidwes-Stille Oseaan
Toekennings Medal of Honor Distinguished Service Cross (3) Army Distinguished Service Medal (5) Navy Distinguished Service Medal Silver Star (7) Distinguished Flying Cross Bronze Star Air Medal Purple Heart (2)
Eggenoot (s) Louise Cromwell Brooks (m. 1922 egskeiding 1929) Jean Marie Faircloth (m. 1937 sy dood 1964)
Douglas MacArthur was 'n Amerikaanse vyfster-generaal en veldmaarskalk van die Filippynse leër. Hy was stafhoof van die Amerikaanse weermag gedurende die dertigerjare en speel 'n prominente rol in die Stille Oseaan -teater tydens die Tweede Wêreldoorlog. Hy ontvang die Medal of Honor vir sy diens in die Filippynse veldtog, wat hom en sy pa Arthur MacArthur, Jr., die eerste pa en seun wat die medalje ontvang het, ontvang het. Hy was een van slegs vyf mans wat ooit tot die rang van generaal van die weermag in die Amerikaanse leër gestyg het, en die enigste man wat ooit 'n veldmaarskalk in die Filippynse leër geword het.
MacArthur, wat grootgeword het in 'n militêre gesin in die Amerikaanse Ou Weste, was 'n valediktorianus by die West Texas Military Academy en eerste kaptein by die United States Military Academy in West Point, waar hy die top van die klas van 1903 behaal het. Tydens die besetting van die Verenigde State in 1914 van Veracruz, het hy 'n verkenningsmissie uitgevoer, waarvoor hy genomineer is vir die Medal of Honor. In 1917 word hy bevorder van majoor tot kolonel en word hy stafhoof van die 42ste (Rainbow) Afdeling. In die gevegte aan die Westelike Front tydens die Eerste Wêreldoorlog het hy tot die rang van brigadier -generaal gestyg, is hy weer genomineer vir 'n Erepenning en is hy twee keer bekroon met die Distinguished Service Cross en die Silver Star sewe keer.
Van 1919 tot 1922 dien MacArthur as superintendent van die Amerikaanse militêre akademie in West Point, waar hy 'n reeks hervormings probeer doen. Sy volgende opdrag was in die Filippyne, waar hy in 1924 'n belangrike rol gespeel het in die onderdrukking van die Filippynse Scout Mutiny. In 1925 word hy die jongste generaal -generaal van die leër. Hy dien in die krygsraad van brigadier -generaal Billy Mitchell en was president van die Amerikaanse Olimpiese Komitee tydens die Somerspele 1928 in Amsterdam. In 1930 word hy stafhoof van die Amerikaanse weermag. As sodanig was hy betrokke by die uitsetting van die Bonus Army -betogers uit Washington, DC in 1932, en die stigting en organisasie van die Civilian Conservation Corps. Hy tree in 1937 uit die Amerikaanse weermag om militêre adviseur te word van die Gemenebes -regering van die Filippyne.
MacArthur is in 1941 tot aktiewe diens herroep as bevelvoerder van die Amerikaanse weermagte in die Verre Ooste. 'N Rits rampe het gevolg, begin met die vernietiging van sy lugmag op 8 Desember 1941 en die inval van die Filippyne deur die Japanners. Die magte van MacArthur was spoedig genoodsaak om terug te trek na Bataan, waar hulle tot Mei 1942 gehou het. In Maart 1942 het MacArthur, sy gesin en sy personeel in die nabygeleë Corregidor -eiland in PT -bote vertrek en na Australië ontsnap, waar MacArthur die opperbevelvoerder van die Suidwestelike Stille Oseaan -gebied geword het. . By sy aankoms in Australië het MacArthur 'n toespraak gehou waarin hy beroemd beloof het: "Ek sal terugkeer" na die Filippyne. Vir sy verdediging van die Filippyne, word MacArthur bekroon met die Erepenning. Na meer as twee jaar se geveg in die Stille Oseaan, het hy 'n belofte nagekom om na die Filippyne terug te keer. Hy het Japan se oorgawe op 2 September 1945 amptelik aanvaar, aan boord van USS Missouri, geanker in Tokiobaai, en het toesig gehou oor die besetting van Japan van 1945 tot 1951. As die effektiewe heerser van Japan het hy toesig gehou oor diepgaande ekonomiese, politieke en sosiale veranderinge. Hy het die kommando van die Verenigde Nasies in die Koreaanse oorlog gelei totdat hy op 11 April 1951 deur president Harry S. Truman uit sy bevel verwyder is. Hy word later voorsitter van die raad van Remington Rand.
Vroeë lewe en opvoeding 'n Militêre brak, Douglas MacArthur, is gebore op 26 Januarie 1880 in Little Rock Barracks, Little Rock, Arkansas, vir Arthur MacArthur, Jr., 'n kaptein van die Amerikaanse weermag, en sy vrou, Mary Pinkney Hardy MacArthur (bynaam & quotPinky & quot) . Arthur, Jr., was die seun van die Skotse gebore regsgeleerde en politikus Arthur MacArthur, sr., Arthur sou later die Medal of Honor ontvang vir sy optrede met die Unie-leër in die Slag van Missionary Ridge tydens die Amerikaanse Burgeroorlog, en bevorder word tot die rang van luitenant -generaal. Pinkney kom uit 'n prominente familie in Norfolk, Virginia. Twee van haar broers het in die Burgeroorlog vir die Suide geveg en geweier om haar troue by te woon.
MacArthur het West Point op 13 Junie 1899 binnegekom, en sy ma het ook daarheen verhuis na 'n suite in Craney's Hotel, met uitsig oor die terrein van die Akademie. Hazing was in hierdie tyd wydverspreid in West Point, en MacArthur en sy klasmaat Ulysses S. Grant III is deur die suidelike kadette as spesiale kinders deur generaals by moeders by Craney's uitgesonder.
Junior offisier MacArthur het sy gradeplegtigheid by sy ouers deurgebring in Fort Mason, Kalifornië, waar sy pa, nou 'n generaal -majoor, as bevelvoerder van die Departement van die Stille Oseaan gedien het.
Eerste Wêreldoorlog Rainbow Division MacArthur is op 26 Junie tot brigadier -generaal bevorder. Einde Junie is die 42ste afdeling na Ch âlons-en-Champagne verskuif om die naderende Duitse Champagne-Marne-offensief teen te staan. G én éral d'Arm ພ Henri Gouraud van die Franse Vierde Weermag het gekies om die aanval met 'n diepteverdediging te ontmoet, die frontlyn so dun as moontlik te hou en die Duitse aanval op sy tweede verdedigingslinie te ontmoet. Sy plan het geslaag en MacArthur het 'n tweede Silver Star gekry. Die 42ste afdeling het aan die daaropvolgende geallieerde teenoffensief deelgeneem, en MacArthur is op 29 Julie met 'n derde Silver Star bekroon. Twee dae later verlig Menoher brigadier -generaal Robert A. Brown van die 84ste Infanteriebrigade van sy bevel, en vervang hy met MacArthur.
Superintendent van die Amerikaanse Militêre Akademie In 1919 word MacArthur Superintendent van die Amerikaanse Militêre Akademie in West Point, wat volgens stafmeester Peyton March in baie opsigte verouderd geraak het en baie hervorming nodig gehad het. Met die aanvaarding van die pos kon MacArthur sy rang van brigadier -generaal behou, in plaas van om terug te keer tot sy substantiewe rang van majoor soos baie van sy tydgenote. Toe MacArthur in Junie 1919 saam met sy ma by die superintendent se huis intrek, word hy die jongste superintendent sedert Sylvanus Thayer in 1817.
Weermag se jongste generaal -majoor
MacArthur het romanties betrokke geraak by die sosiale en multi-miljoenêr erfgenaam Louise Cromwell Brooks. Hulle is getroud in die gesin se villa in Palm Beach, Florida, op 14 Februarie 1922. Gerugte het versprei dat generaal Pershing, wat ook met Louise die hof gemaak het, gedreig het om hulle na die Filippyne te verban as hulle getroud was. Dit word deur Pershing ontken as 'verdomde poppycock'. In Oktober 1922 verlaat MacArthur West Point en vaar saam met Louise en haar twee kinders, Walter en Louise, na die Filippyne om die bevel oor die militêre distrik Manila te neem. MacArthur was mal oor die kinders , en het baie van sy vrye tyd saam met hulle deurgebring.
Stafhoof Teen 1930 was MacArthur op 50 -jarige ouderdom nog die jongste van die groot generaals van die Amerikaanse weermag en die bekendste. Hy verlaat die Filippyne op 19 September 1930 en was 'n kort rukkie in bevel van die IX Corps Area in San Francisco.
In 1934 het MacArthur joernaliste Drew Pearson en Robert S. Allen gedagvaar vir laster nadat hulle sy behandeling van die Bonus -optoggangers beskryf het as 'ongegrond, onnodig, onbehoorlik, hard en brutaal'  Op hul beurt het hulle gedreig om Isabel Rosario Cooper as 'n getuie te roep. MacArthur het Isabel, 'n Eurasiese vrou, in die Filippyne ontmoet, en sy het sy meesteres geword. MacArthur was genoodsaak om buite die hof te skik en Pearson in die geheim $ 15 000 betaal.
Veldmaarskalk van die Filippynse leër Toe die Gemenebest van die Filippyne in 1935 'n semi-onafhanklike status bereik het, het Manuel Quezon, president van die Filippyne, MacArthur gevra om toesig te hou oor die oprigting van 'n Filippynse leër. Quezon en MacArthur was persoonlike vriende sedert laasgenoemde se pa 35 jaar tevore goewerneur-generaal van die Filippyne was. Met die goedkeuring van president Roosevelt aanvaar MacArthur die opdrag.
MacArthur trou op 30 April 1937 tydens 'n burgerlike seremonie met Jean Faircloth. Hulle huwelik het 'n seun, Arthur MacArthur IV, gebore wat op 21 Februarie 1938 in Manila gebore is. Op 31 Desember 1937 tree MacArthur amptelik uit die weermag. Hy het opgehou om die VSA as militêre adviseur vir die regering te verteenwoordig, maar het as burgerlike adviseur van Quezon gebly. Eisenhower keer terug na die VSA en word vervang as MacArthur se stafhoof deur luitenant -kolonel Richard K. Sutherland, terwyl Richard J. Marshall adjunk -stafhoof word.
In Februarie 1942, toe die Japannese magte hul greep op die Filippyne verskerp het, het MacArthur deur president Roosevelt beveel om na Australië te verhuis. Die nag van 12 Maart 1942 het MacArthur en 'n uitgesoekte groep wat sy vrou Jean, seun Arthur, en Arthur se Kantonees Amah, Ah Cheu, gevlug het, uit Corregidor gevlug. MacArthur en sy groep het die vliegveld van Del Monte op Mindanao bereik, waar die B-17's hulle opgetel en na Australië gevlieg het. Sy beroemde toespraak, waarin hy gesê het: 'Ek het deurgekom en ek sal terugkom', is op 20 Maart die eerste keer op die Terowie -treinstasie in Suid -Australië gehou. Washington het MacArthur gevra om sy belofte te wysig op & quot; We will return & quot. Hy het die versoek geïgnoreer.
MacArthur se pogings om die keiser te beskerm teen aanklag en om die skuld wat generaal Tojo het, te kry, was suksesvol, wat, soos Herbert P. Bix gesê het, & quot. het 'n blywende en diep verwringende invloed op die Japannese begrip van die verlore oorlog gehad & quot.
Opperbevelvoerder vir die geallieerde magte As opperbevelhebber vir die geallieerde magte (SCAP) in Japan, het MacArthur en sy personeel Japan gehelp om homself op te bou, militarisme en ultra-nasionalisme uit te roei, politieke burgerlike vryhede te bevorder, demokratiese regering in te stel en 'n nuwe koers in te stel wat uiteindelik Japan een van die wêreld se voorste industriële moondhede gemaak het. Die VSA was stewig in beheer van Japan om toesig te hou oor die heropbou daarvan, en MacArthur was effektief die tussentydse leier van Japan van 1945 tot 1948. In 1946 het die personeel van MacArthur 'n nuwe grondwet opgestel wat oorlog verloën en die keiser van sy militêre gesag ontneem het. Die grondwet wat op 3 Mei 1947 van krag geword het, het 'n parlementêre regeringstelsel ingestel, waaronder die keiser slegs op advies van sy ministers opgetree het. Dit bevat die beroemde artikel 9, wat die intelligensie verbied as 'n instrument van staatsbeleid en die instandhouding van 'n staande weermag. Die konstitusie het ook vroue vrygestel, fundamentele menseregte gewaarborg, rassediskriminasie verbied, die magte van die parlement en die kabinet versterk en die polisie en plaaslike regering gedesentraliseer.
Binne weke na die Chinese aanval is MacArthur gedwing om terug te trek uit Noord -Korea.  Seoul het in Januarie 1951 geval, en beide Truman en MacArthur moes noodgedwonge oorweeg om Korea heeltemal te laat vaar.  Europese lande het nie MacArthur se wêreldbeskouing gedeel nie, wantrou nie sy oordeel nie en was bang dat hy sy statuur en invloed met die Amerikaanse publiek sou gebruik om die Amerikaanse beleid weer van Europa en na Asië te herfokus. Hulle was bekommerd dat dit tot 'n groot oorlog met China kan lei, wat moontlik kernwapens behels.  Aangesien die Sowjetunie en China in Februarie 1950 'n defensiewe alliansie onderteken het wat elkeen verplig het om oorlog te voer as die ander party aangeval word, was die moontlikheid dat 'n Amerikaanse aanval op China die Derde Wêreldoorlog sou veroorsaak, destyds as baie werklik beskou. Tydens 'n besoek aan die Verenigde State in Desember 1950, het die Britse premier, Clement Attlee, die vrese van die Britse en ander Europese regerings laat ontstaan ​​dat & quot; Generaal MacArthur die vertoning aanbied. & Quot klandestiene gesprekke waarin generaal MacArthur vertroue uitgespreek het aan die ambassades van Tokio in Spanje en Portugal dat hy daarin sou slaag om die Koreaanse oorlog uit te brei tot 'n volskaalse konflik met die Chinese kommuniste. Toe die afsnitte onder die aandag van president Truman kom, was hy woedend toe hy verneem dat MacArthur nie net die openbare steun vir sy standpunt ten opsigte van die oorlog probeer verhoog nie, maar dat hy in die geheim buitelandse regerings ingelig het dat hy van plan is om aksies te begin wat in stryd is met Amerikaanse beleid. Die president was nie in staat om onmiddellik op te tree nie, aangesien hy dit nie kon bekostig om die bestaan ​​van die afsnitte bekend te maak nie en vanweë MacArthur se gewildheid by die openbare en politieke steun in die kongres. Na die vrylating op 5 April deur verteenwoordiger Martin van MacArthur se brief, kom Truman tot die gevolgtrekking dat hy MacArthur van sy bevele kan onthef sonder om onaanvaarbare politieke skade aan te rig.
Die verligting van die beroemde generaal deur die ongewilde politikus vir kommunikasie met die kongres het gelei tot 'n grondwetlike krisis en 'n storm van openbare omstredenheid. Peilings het getoon dat die meerderheid van die publiek die besluit om MacArthur te verlig, afkeur. Teen Februarie 1952, byna nege maande later, het Truman se goedkeuring tot 22 persent gedaal. Sedert 2014 bly dit die laagste Gallup Poll -goedkeuringsgradering wat deur enige dienende president aangeteken is. Namate die toenemend ongewilde oorlog in Korea voortgesit het, het Truman se administrasie 'n reeks korrupsieskandale beleef, en hy het uiteindelik besluit om nie weer tot herverkiesing deel te neem nie.
Na sy herstel het MacArthur metodies die slotaktiwiteite van sy lewe begin uitvoer. Hy besoek die Withuis vir 'n laaste reünie met Eisenhower. In 1961 onderneem hy 'n & quot; sentimentele reis & quot; na die Filippyne, waar hy deur president Carlos P. Garcia versier is met die Filippynse Legioen van Eer. MacArthur aanvaar ook 'n voorskot van $ 900 000 (gelykstaande aan $ 7,25 miljoen in 2016) van Henry Luce vir die regte op sy memoires, en skryf die bundel wat uiteindelik as Herinneringe gepubliseer sou word.
President John F. Kennedy het in 1961 die advies van MacArthur ingeroep. Die eerste van twee vergaderings is gehou kort na die Bay of Pigs Invasion. MacArthur was uiters krities oor die militêre advies wat aan Kennedy gegee is, en het die jong president gemaan om 'n Amerikaanse militêre opbou in Vietnam te vermy, en daarop gewys dat huishoudelike probleme 'n baie groter prioriteit moet geniet. Kort voor sy dood het MacArthur soortgelyke advies aan president Lyndon B. Johnson gegee.
Sterf Douglas MacArthur is op 5 April 1964 in die Walter Reed Army Medical Center oorlede aan gal sirrose.
1. MacArthur is in 1880 in 'n militêre gesin gebore
Douglas MacArthur is gebore op 26 Januarie 1880, die derde van drie seuns. Twee van sy ooms aan sy moeder en rsquos -kant van die familie het vir die Konfederasie geveg in die Amerikaanse burgeroorlog, sy vader het aan die kant van die Unie geveg en die Erepenning ontvang vir sy optrede tydens die oorlog. Net soos sy vader voor hom, het Douglas die Amerikaanse militêre akademie by West Point bygewoon, en in 1903 eerste in sy klas van 93 kadette gegradueer. en ingebruikneming. Douglas het sy voorbeeld gevolg. Gedurende sy tyd by die akademie het sy ma, bekend as Pinky, in 'n nabygeleë hotel gewoon.
MacArthur was, net soos die meeste kadette in hul eerste twee jaar by die akademie, onderworpe aan onstuimigheid. Sy ma wat naby was, was een van die redes, 'n ander rede was sy pa en diens in die Unie -leër. In 1901 is 'n kongresondersoek gedoen oor die mistigheid by die akademie, en MacArthur is geroep om te getuig. Sy getuienis beskryf dowwe waas wat hy gesien het, maar hy lê min klem op dit waaraan hy onderwerp is. Ondanks die optrede van die kongres wat die meeste vorme van ontroering in 1902 verbied het, het MacArthur gevind dat dit steeds toegepas word toe hy in 1919 as die superintendent van die akademie teruggekeer het, en in werklikheid geleer het dat dit baie erger was as toe hy 'n kadet was.
Stille Oseaan bevelvoerder
Toe dit blyk dat die Verenigde State binnekort by die Tweede Wêreldoorlog betrokke sou wees, is MacArthur herroep om in die Amerikaanse weermag te dien. In 1941 het president Roosevelt hom aangestel as 'n generaal -majoor, en hom 'n dag later bevorder tot luitenant -generaal in beheer van die Amerikaanse magte in die Stille Oseaan.
Om een ​​of ander rede het MacArthur gevoel dat die Filippyne nie deur die oorlog bedreig word nie. Hy het John Hersey vertel van Tyd tydskrif in Mei 1941 dat "as Japan die oorlog sou betree, die Amerikaners, die Britte en die Nederlanders haar kon hanteer met ongeveer die helfte van die magte wat hulle nou in die Verre Ooste ontplooi het." Hy hou by hierdie idee, selfs nadat Japannese vliegtuie op 7 Desember 1941 Pearl Harbor in Hawaii getref het. Tien uur later het die Japannese Clark Field in die Filippyne getref en die meeste van MacArthur se vliegtuie vernietig.
'N Japanse inval en oorname van die Filippyne het gevolg, met magte wat ver bo die getalle was wat die Amerikaanse leiers moontlik gedink het. Toe die gevegte op die eiland begin het, versprei MacArthur sy swak toegeruste magte veels te dun en oordrewe Japannese sterkte. MacArthur en sy troepe is in die oerwoude vasgemaak, met min moontlikheid om te ontsnap of te versterk. Tog het MacArthur persoonlike leiding geneem oor die verdediging van sy leër, en tot sy eer het hy die stad Luzon gered van onmiddellike vernietiging. Hy konsentreer sy magte op die Bataan -skiereiland en vestig sy hoofkwartier op die eiland Corregidor. Deur voedselvoorrade van die troepe by Bataan en na Corregidor weg te skuif, het hy ontberings vir die soldate geskep. Op hierdie tydstip aanvaar hy ook 'n persoonlike geskenk van $ 500,000 van die president van Filippyne, Quezon, wat die weermagreëls oortree het. Alhoewel MacArthur gedurende sy loopbaan bekend was daarvoor dat hy homself, soms roekeloos, aan vyandelike vuur blootgestel het, het hy nie eers die uitgeputte troepe by Bataan besoek nie.
Dit het duidelik geword dat die Amerikaanse magte in Bataan 'n nederlaag in die gesig staar, maar MacArthur het geweier om die desperate situasie te verlaat totdat president Roosevelt hom beveel het. In Maart 1942 het hy die Filippyne na Australië verlaat en 'n paar van sy manne saamgeneem wat nie Japannese gevangenes kon word nie omdat hulle belangrike militêre geheime geken het. Gewoonlik het MacArthur sy laaste boodskap aan die Japannese en Filippyne hersien. In die boodskap gebruik hy die woorde "Ek kom terug" in plaas van die weermag se aanbeveling "Ons kom terug."
Begin April het die Filippynse en Amerikaanse troepe op Bataan oorgegee 'n maand later het Corregidor aan die Japannese geval. Intussen is MacArthur bekroon met die Medal of Honor, en vir die grootste deel van die publiek in die Verenigde State het hy die eerste Amerikaanse held van die oorlog geword.
Op 26 Julie 1941 federaliseer Roosevelt die Filippynse leër, herroep MacArthur tot aktiewe diens in die Amerikaanse weermag as 'n tweester/generaal -majoor, en noem hom bevelvoerder van die Amerikaanse weermag in die Verre Ooste (USAFFE). MacArthur is die volgende dag bevorder tot luitenant -generaal,  en daarna tot generaal op 20 Desember. Terselfdertyd word Sutherland tot generaal -majoor bevorder, terwyl Marshall, Spencer B. Akin en Hugh John Casey almal tot brigadier bevorder is algemeen.  Op 31 Julie 1941 het die Filippynse departement 22 000 troepe toegewys, waarvan 12 000 Filippynse verkenners was. Die hoofkomponent was die Filippynse afdeling, onder bevel van generaal -majoor Jonathan M. Wainwright.  Tussen Julie en Desember 1941 het die garnisoen 8500 versterkings gekry.  Na jare se onderhouding is baie toerusting gestuur. Teen November het 'n agterstand van 1,100,000 skeepstonne toerusting wat vir die Filippyne bedoel was, in Amerikaanse hawens en depots op skepe opgehoop. 
Om 08:30 plaaslike tyd op 8 Desember 1941, het Sutherland verneem van die aanval op Pearl Harbor en MacArthur daarvan in kennis gestel. Om 0530 het stafhoof van die Amerikaanse weermaggeneraal George Marshall MacArthur beveel om die bestaande oorlogsplan, Rainbow Five, uit te voer. MacArthur het niks gedoen nie. Toe genl. Breteron by drie geleenthede toestemming versoek het om Japannese basisse in Formosa (nou Taiwan genoem) aan te val, in ooreenstemming met vooroorlogse voornemens, is hy geweier. Om 12:30 het die Japannese vlieëniers van die 11de lugvloot volledige taktiese verrassing behaal toe hulle Clark Field en die nabygeleë vegterbasis by Iba Field aanval. Hulle het 18 van die 35 B-17's van die Verre Ooste se lugmag vernietig of uitgeskakel, 53 van sy 107 P-40's, drie P-35's en meer as 25 ander vliegtuie. Aansienlike skade is aangerig aan die basisse, en 80 mense is dood en 150 gewond.  Wat van die Verre Ooste se lugmag oorgebly het, is in die komende dae amper vernietig. 
Verdedigingsplanne vooroorlogs het aangeneem dat die Japannese nie verhinder kan word om op Luzon te land nie, en het 'n beroep op die Amerikaanse en Filippynse magte gedoen om Manila te laat vaar en met hul voorrade terug te trek na die Bataan -skiereiland. MacArthur het probeer om die Japannese opmars te vertraag met 'n aanvanklike verdediging teen die Japannese landings. Hy het egter weer sy vertroue in die vermoë van sy Filippynse troepe heroorweeg toe die Japannese landmag vinnig opgang gemaak het nadat hulle op 21 Desember by die Lingayengolf geland het.  Hy beveel daarna om terug te trek na Bataan.  Manila is tot 'n oop stad verklaar en op 25 Desember verhuis MacArthur sy hoofkwartier na die eilandvesting Corregidor in Manilabaai.  'n Reeks lugaanvalle deur die Japannese het al die blootgestelde strukture op die eiland vernietig en die hoofkantoor van USAFFE is na die Malinta -tonnel verskuif. In die eerste lugaanval ooit op Corregidor op 29 Desember bombardeer Japannese vliegtuie al die geboue aan Topside, insluitend MacArthur se huis en die kaserne. MacArthur se gesin het die lugaanval beskutting gehardloop terwyl MacArthur saam met 'n paar soldate na die tuin van die huis gegaan het om die aantal bomwerpers wat by die aanval betrokke was te kyk en te tel toe bomme die huis vernietig het. Een bom het net 'n meter van MacArthur af getref en die soldate het hom met hul lyke en helms beskerm. Die Filippynse sersant Domingo Adversario is bekroon met die Silver Star en Purple Heart omdat hy sy hand deur die bom gewond het en MacArthur se kop bedek het met sy eie helm, wat ook deur skrapnel getref is. MacArthur is nie gewond nie.    Later het die grootste deel van die hoofkwartier na Bataan verhuis en slegs die kern by MacArthur gelaat.  Die troepe op Bataan het geweet dat hulle afgeskryf is, maar het aangehou veg. Sommige het Roosevelt en MacArthur die skuld vir hul penarie gegee. 'N Ballade wat gesing is op die wysie van "The Battle Hymn of the Republic" noem hom "Dugout Doug."  Die meeste het egter vasgeklou aan die oortuiging dat MacArthur op een of ander manier 'sou afkom en iets uit sy hoed sou haal'. 
In Februarie 1942, toe die Japannese magte hul greep op die Filippyne verskerp het, het MacArthur deur president Roosevelt beveel om na Australië te verhuis. MacArthur het die idee met sy personeel bespreek dat hy sy kommissie moet bedank en as 'n privaat soldaat in die Filippynse verset sal veg, maar Sutherland het hom daarvan weerhou.  Die nag van 12 Maart 1942 het MacArthur en 'n uitgesoekte groep (wat sy vrou Jean en seun Arthur insluit, asook Sutherland, Akin, Casey, Marshall, Willoughby, Diller en George) Corregidor in vier PT verlaat bote. MacArthur, sy gesin en Sutherland het gereis PT 41, onder bevel van luitenant John D. Bulkeley. Die ander het gevolg PT 34, PT 35 en PT 32. MacArthur en sy groep het twee dae later die vliegveld Del Monte in die Bukidnon -provinsie op die eiland Mindanao bereik. Generaal George Marshall het drie Amerikaanse vloot B-17's gestuur om hulle te kom haal. Twee van hulle het opgedaag en die hele groep na Australië gebring.  
MacArthur arriveer op 17 Maart by die Batchelor -vliegveld, ongeveer 97 km suid van Darwin, voordat hy na Alice Springs vlieg, waar hy die Ghan deur die Australiese agterplaas na Adelaide neem. Sy beroemde toespraak, waarin hy gesê het: "Ek het uit Bataan gekom en ek sal terugkeer", is eers op 20 Maart gehou by Terowie, 'n klein spoorwegdorp in Suid -Australië. -bekend, "Ek het deurgekom en ek sal terugkeer" wat opslae gemaak het.  Washington het MacArthur gevra om sy belofte te wysig na "We will return". Hy het die versoek geïgnoreer.  Bataan het uiteindelik oorgegee op 9 April,  en Wainwright het op 6 Mei oorgegee op Corregidor 
Vir sy leiding in die verdediging van die Filippyne het generaal Marshall besluit om MacArthur die Medal of Honor toe te ken, die versiering waarvoor hy al twee keer benoem is. Dit is toegegee dat MacArthur nie eintlik dade in die geveg op Bataan uitgevoer het nie, maar die toekenning van 1927 aan Charles Lindbergh het 'n presedent geskep. MacArthur het verkies om die medalje te aanvaar op grond van die feit dat "hierdie toekenning nie vir my persoonlik bedoel was nie, maar dat dit 'n erkenning was van die onversetlike moed van die dapper leër wat dit my eer was om te beveel."  Arthur MacArthur, Jr. en Douglas MacArthur het dus die eerste pa en seun geword wat met die erepenning bekroon is. Hulle was die enigste paar tot 2001 toe Theodore Roosevelt postuum toegeken is vir sy diens tydens die Spaans -Amerikaanse oorlog, Theodore Roosevelt Jr., nadat hy een postuum ontvang het vir sy diens tydens die Tweede Wêreldoorlog. 
Op 18 April 1942 word MacArthur aangestel as die opperbevelhebber van die geallieerde magte in die Suidwestelike Stille Oseaan (SWPA). Luitenant -generaal George Brett word bevelvoerder, geallieerde lugmag, en vise -admiraal Herbert F. Leary word bevelvoerder, geallieerde vlootmagte (alhoewel nie een van hierdie manne MacArthur se keuse was nie).  Aangesien die grootste deel van die landmagte in die teater Australies was, het generaal Marshall daarop aangedring dat 'n Australiër aangestel word as bevelvoerder, die geallieerde landmagte, en die pos is aan generaal sir Thomas Blamey. Alhoewel dit oorwegend Australies en Amerikaans was, het MacArthur se bevel ook 'n klein aantal personeel uit Nederlands -Indië, die Verenigde Koninkryk en ander lande ingesluit.  MacArthur het 'n noue verhouding met die premier van Australië, John Curtin, gevestig,  hoewel baie Australiërs MacArthur gegrief het as 'n buitelandse generaal wat hulle opgelê is. 
Die personeel van die hoofhoofkwartier van MacArthur (GHQ) is gebou rondom die kern wat saam met hom uit die Filippyne ontsnap het, wat bekend geword het as die "Bataan -bende".  Alhoewel Roosevelt en generaal Marshall daarop aangedring het dat Nederlandse en Australiese offisiere by GHQ aangewys moet word, was die hoofde van al die stafafdelings Amerikaans en het offisiere van ander nasionaliteite wat onder hulle was, gedien.  Die GHQ was aanvanklik in Melbourne geleë,  is in Julie na Brisbane verskuif omdat Brisbane die noordelikste stad in Australië was met die nodige kommunikasiegeriewe.  GHQ het die gebou van die Australian Mutual Provident Society (na die oorlog herdoop as MacArthur Chambers) beset.MacArthur se kantoor en Willoughby se G-2-afdeling was op die 8ste verdieping (nou die MacArthur-museum) geleë, terwyl ander personeelsektore die vier verdiepings hieronder beset het. 
MacArthur stig sy eie seine -intelligensie -organisasie, bekend as die Central Bureau, uit Australiese intelligensie -eenhede en Amerikaanse kriptanaliste wat uit die Filippyne ontsnap het . Hierdie eenheid het Ultra -inligting aan Willoughby gestuur vir ontleding.  Nadat 'n persversending besonderhede van die Japanse vlootkonsentrasie by Rabaul tydens die Slag van die Koraalsee onthul het,  het president Roosevelt beveel dat sensuur in Australië ingestel moet word. Die Advisory War Council verleen daarna sensuurgesag aan die GHQ oor die Australiese pers. Australiese koerante was voortaan beperk tot wat in die daaglikse GHQ -mededeling berig is.   Veteraan-korrespondente beskou hulle as ''n totale klug' en beskryf dit as 'Alice-in-Wonderland-inligting wat op hoë vlak uitgedeel is.' 
In afwagting dat die Japannese weer in Port Moresby sou toeslaan, is die garnisoen versterk en MacArthur het beveel dat nuwe basisse by Merauke en Milne Bay opgerig moet word om sy flanke te bedek.  Die Slag van Midway in Junie 1942 het gelei tot planne om hierdie oorwinning te benut met 'n beperkte offensief in die Stille Oseaan. MacArthur se voorstel vir 'n aanval op die hoof Japanse basis in Rabaul het besware van die Amerikaanse vloot teëgekom, wat 'n minder ambisieuse benadering bevoordeel en beswaar daarteen maak dat 'n leër -generaal in bevel is van 'n amfibiese operasie. Die gevolglike kompromie het 'n driefase voorskot vereis, met die eerste beslaglegging op die Tulagi-gebied, uitgevoer deur die bevel van die Stille Oseaan, onder admiraal Chester W. Nimitz. Die latere stadiums sou onder die bevel van MacArthur uitgevoer word as die opperbevelhebber van die Allied Allied, Suidwes -Stille Oseaan. 
Tydens die Stille Oseaan -militêre konferensie in Maart 1943 het die gesamentlike stafhoofde goedgekeur dat generaal MacArthur se plan vir operasie Cartwheel, 'n voorskot op Rabaul, goedgekeur het. Weens 'n tekort aan hulpbronne, veral swaar bomwerper, is die laaste fase van die plan, die vang van Rabaul self, tot 1944 uitgestel.  MacArthur verduidelik sy strategie:
My strategiese opvatting vir die Stille Oseaan-teater, wat ek na die Papoea-veldtog uiteengesit het en sedertdien voortdurend bepleit het, oorweeg groot aanslae teen slegs die belangrikste strategiese doelwitte deur gebruik te maak van verrassing en slagkrag wat deur die vloot ondersteun en ondersteun word. Dit is presies die teenoorgestelde van wat 'eilandhopping' genoem word, dit is die geleidelike terugstoot van die vyand deur direkte frontale druk met die gevolglike groot ongevalle wat beslis betrokke sal wees. Belangrike punte moet natuurlik geneem word, maar 'n wyse keuse hiervan sal die behoefte om die massa eilande wat nou in vyandbesit is, te bestorm. "Eilandhopping" met uitspattige verliese en stadige vordering. is nie my idee hoe om die oorlog so gou en so goedkoop moontlik te beëindig nie. Nuwe voorwaardes vir oplossing is nodig en nuwe wapens benodig nuwe en verbeeldingryke metodes vir maksimum toepassing. Oorloë word nooit in die verlede gewen nie. 
Die hoofoffensief het begin met die landing in Lae deur generaal-majoor George Wootten se Australiese 9de afdeling en die 2de ingenieurs spesiale brigade op 4 September 1943. Die volgende dag kyk MacArthur na die landing by Nadzab deur valskermsoldate van die 503ste Valskerm-infanterie van 'n B-17 oorhoofse sirkel. Die B-17 het met drie enjins gery, want een het misluk kort nadat hy Port Moresby verlaat het, maar MacArthur dring daarop aan dat hy na Nadzab vlieg.  Hiervoor is MacArthur met die Air Medal toegeken. 
Vasey se Australiese 7de afdeling en Wooten se 9de afdeling het bymekaargekom op Lae, wat op 16 September geval het. MacArthur het sy rooster gevorder en die 7de afdeling beveel om Kaiapit en Dumpu te vang, terwyl die 9de afdeling 'n amfibiese aanval op Finschhafen uitgevoer het. Hier het die offensief verval. 'N Deel van die probleem was dat MacArthur sy besluit om Finschhafen aan te val, gebaseer het op Willoughby se beoordeling dat daar slegs 350 Japannese verdedigers by Finschhafen was toe daar eintlik byna 5 000 was. 'N Woedende geveg het gevolg. 
Vroeg in November is die plan van MacArthur vir 'n westelike vooruitgang langs die kus van Nieu -Guinee na die Filippyne opgeneem in planne vir die oorlog teen Japan wat tydens die Kaïro -konferensie goedgekeur is.   Drie maande later het vlieëniers geen tekens van vyandige aktiwiteite op die Admiraliteits -eilande aangemeld nie. Hoewel sy intelligensiepersoneel nie saamgestem het dat die eilande ontruim is nie, het MacArthur 'n amfibiese landing op Los Negros -eiland beveel, wat die begin van die Admiralty Islands -veldtog was. MacArthur het die aanvalsmag aan boord van USS vergesel Phoenix, die vlagskip van vise -admiraal Thomas C. Kinkaid, wat Carpender onlangs as bevelvoerder van die sewende vloot vervang het. MacArthur, wat slegs sewe uur na die eerste vlaag van landingsvaartuie saam met Kinkaid aan wal gekom het, is bekroon met die Bronze Star vir sy optrede in hierdie veldtog.  Na ses weke van hewige gevegte het die 1ste Kavaleriedivisie die eilande ingeneem wat die veldtog amptelik op 18 Mei 1944 beëindig het. 
MacArthur het nou die Japannese magte by Hansabaai en Wewak omseil en Hollandia en Aitape aangerand, wat volgens Willoughby liggies verdedig word. Alhoewel hulle buite bereik was van die vyfde lugmag se vegters in die Ramu -vallei, het die tydsberekening van die operasie die vliegdekskepe van die Stille Oseaan -vloot in staat gestel om lugondersteuning te bied.  Alhoewel dit riskant was, was die operasie 'n skitterende sukses. MacArthur het die Japannese uit balans gebring en luitenant -generaal Hatazō Adachi se Japannese XVIII -leër in die Wewak -gebied afgesny. Omdat die Japannese nie 'n aanval verwag het nie, was die garnisoen swak, en was die gelyktydige slagoffers van Geallieerdes lig. Die terrein blyk egter minder geskik te wees vir die ontwikkeling van 'n vliegbasis as wat eers gedink is, wat MacArthur genoop het om beter plekke verder wes te soek. Alhoewel die omseil van Japannese troepe groot taktiese verdienste gehad het, het dit 'n ernstige strategiese nadeel gehad om 'n groot aantal geallieerde troepe te bind om dit te bekamp, ​​en Adachi was nog lank nie geslaan nie. In die Slag van Driniumorrivier sou hy 'die bloedigste en mees strategies nuttelose stryd van die Nieu -Guinee -veldtog' teweegbring. 
Mense van die Filippyne: Ek het teruggekeer. Deur die genade van die almagtige God staan ​​ons kragte weer op Filippynse grond - grond gewy in die bloed van ons twee volke. Ons is toegewyd en toegewyd aan die taak om elke spoor van vyandelike beheer oor u daaglikse lewens te vernietig en om die vryhede van u mense te herstel op 'n grondslag van onvernietigbare krag. 
Aangesien Leyte buite die bereik van Kenney se landgebaseerde vliegtuie was, was MacArthur heeltemal afhanklik van lugvaartuie vir dekking.  Japannese lugaktiwiteit het gou toegeneem, met aanvalle op Tacloban, waar MacArthur besluit het om sy hoofkwartier te vestig, en op die vloot voor die see. MacArthur het dit geniet om daar te bly Nashville se brug tydens lugaanvalle, hoewel verskeie bomme naby geland het en twee kruisers in die buurt getref is.  In die volgende paar dae het die Keiserlike Japanse vloot 'n groot teenaanval in die Slag van Leyte -golf uitgevoer. MacArthur skryf die byna ramp toe aan die bevel dat hy en Nimitz verdeel moet word.  Die veldtog aan wal het ook glad verloop. Die tydsberekening van die aanranding so laat in die jaar het die gevegstroepe, vlieëniers en die ondersteunende logistieke eenhede genoop om swaar reënreën te ondergaan wat die konstruksieprogram van die vliegbasis ontwrig het. Ongunstige weer en dapper Japanse weerstand het die Amerikaanse opmars aan wal vertraag. MacArthur was genoodsaak om Nimitz te vra om die draers terug te roep om die sesde leër te ondersteun, maar dit was geen plaasvervanger vir vliegtuie op die grond nie, en die gebrek aan lugdekking het die Japannese weermag toegelaat om troepe in Leyte in te stort.   Teen einde Desember het die hoofkwartier van Krueger beraam dat 5 000 Japannese op Leyte oorgebly het, en op 26 Desember het MacArthur 'n mededeling uitgereik waarin aangekondig word dat "die veldtog nou as afgesluit beskou kan word, behalwe vir klein opruiming." Tog sou Eichelberger se Agtste Leër tussen dan en die einde van die veldtog in Mei 1945 meer as 27 000 Japannese op Leyte doodmaak.  Op 18 Desember 1944 word MacArthur bevorder tot die nuwe vyfster-rang van generaal van die weermag-een 'n dag voordat Nimitz bevorder is tot Fleet Admiral, ook 'n vyfster-rang.  MacArthur het 'n Filippynse silwersmid gemaak wat die rangskiltjies maak van Amerikaanse, Australiese, Nederlandse en Filippynse munte. 
Die weg was nou duidelik vir die inval in Luzon. Hierdie keer, gebaseer op verskillende interpretasies van dieselfde intelligensie-data, het Willoughby se G-2-afdeling by GHQ die sterkte van generaal Tomoyuki Yamashita se magte op Luzon op 137,000 geraam, terwyl dié van die sesde leër dit op 234,000 geraam het. Die sesde weermag -brigadier -generaal Clyde D. Eddleman het probeer om die redes vir die beoordeling van die sesde leër uiteen te sit, maar MacArthur se reaksie was "Bunk!". Hy het gevoel dat selfs Willoughby se skatting te hoog was. "Audacity, berekende risiko en 'n duidelike strategiese doel was die kenmerke van MacArthur," en hy was bereid om die intelligensie -ramings te verontagsaam. Al die ramings was egter te laag: Yamashita het meer as 287,000 troepe op Luzon gehad.  Hierdie keer reis MacArthur op die USS Boise, kyk hoe die skip byna gemis word deur 'n bom en torpedo's wat deur middel-duikbote afgevuur word.  Die GHQ -mededeling lui: "Die beslissende stryd om die bevryding van die Filippyne en die beheer van die Suidwestelike Stille Oseaan is op hande. Generaal MacArthur is in persoonlike bevel aan die voorkant en land saam met sy aanvalstroepe."