Besluitvorming, foute en foute
Elke dag word ons gekonfronteer met 'n menigte besluite. Sommige hiervan is relatief klein, soos om te besluit wat om te dra of wat vir ontbyt moet wees. Ander is groot en kan 'n groot invloed op die verloop van ons lewe hê, soos om te besluit waarheen om skool toe te gaan of om kinders te hê. Sommige besluite neem tyd, terwyl ander in 'n tweede sekonde gemaak moet word.
Terwyl ons 'n aantal verskillende besluitnemingstrategieë gebruik , val ons ook dikwels 'n aantal algemene bedrog, vooroordele en ander besluitnemingsfoute.
Ontdek watter besluitnemingsfoute en hindernisse die keuses wat jy elke dag kan beïnvloed, beïnvloed.
'N Heuristiese is 'n soort geestelike kortpad of duim reël wat ons gebruik wanneer 'n oordeel of besluit geneem word. Hierdie heuristiek help om die verstandelike las te verlig wanneer ons keuses maak, maar dit kan ook lei tot foute. Heuristiek kom met 'n paar groot voordele: hulle laat ons toe om gevolgtrekkings vinnig te maak en hulle is geneig om baie gereeld te werk. Hulle kan soms ons egter lei om foute te maak en foute te veroordeel.
Twee algemene tipes verstandelike kortpaaie is:
Die Representativeness Heuristic : Dit behels die beoordeling van die waarskynlikheid van 'n gebeurtenis gebaseer op hoe soortgelyk dit is aan ons bestaande prototipe van so 'n gebeurtenis. Byvoorbeeld, gokkers oordeel dikwels die waarskynlikheid dat hulle hul volgende wedstryd sal wen, gebaseer op of hulle die laaste wedstryd gewen het of al dan nie. In werklikheid is die speletjies nie afhanklik van mekaar nie, en wen of verloor is heeltemal tot toeval.
Die Beskikbaarheid Heuristiese : Dit behels die beoordeling van die waarskynlikheid van 'n gebeurtenis gebaseer op hoe vinnig ons soortgelyke gebeurtenisse kan noem. Byvoorbeeld, jy mag glo dat vliegtuigongelukke meer algemeen voorkom as wat hulle werklik is, omdat jy vinnig kan dink aan verskeie voorbeelde van hoëprofiel vliegtuie ongelukke.
Nog 'n probleem wat die besluitneming kan beïnvloed, is ons neiging om ons eie kennis, vaardigheid of oordeel te oorskat. In 'n eksperiment wat na hierdie verskynsel kyk, het navorsers Baruch Fischhoff, Paul Slovic en Sarah Lichtenstein (1977) aan die deelnemers 'n verskeidenheid stellings gegee wat twee verskillende antwoorde gehad het. Deelnemers is gevra om die antwoord te kies wat hulle geglo het, was korrek en dan te bepaal hoe selfversekerd hulle in hul antwoorde was. Toe mense verklaar het dat hulle 100% vol vertroue in hul antwoorde was, was hulle slegs 80% van die tyd korrek.
Hoekom is mense geneig om oorheersend te wees in hul oordele?
In baie gevalle kan mense dalk nie besef hoe oningelig hulle oor 'n spesifieke onderwerp is nie. In wese weet ons nie wat ons nie weet nie.
In ander gevalle kan die inligting wat ons oor 'n spesifieke onderwerp het, eenvoudig verkeerd wees, of dit kan van onbetroubare bronne kom.
Maak nie saak wat die oorsaak is nie, hierdie neiging om ons eie kennis te oorskat kan lei tot swak besluite. Stel jou voor dat jy saam met 'n vriend na Las Vegas reis. Jy was daar al 'n paar keer voor, so jy neem aan dat jy die roete ken wat jy moet neem en jy gee jou vriendin 'n besondere uitgang wat jy glo die regte een is.
Ongelukkig het jy die roete vermis en die uitgang blyk die verkeerde een te wees. Jou oortuiging in jou vermoë om die roete te navigeer, het gelei tot die verkeerde keuse en het aansienlike tyd op jou reis bygevoeg.
Nadat daar iets gebeur het, kyk jy ooit terug na die gebeurtenis en voel jy moet weet wat die uitkoms sou wees? In die sielkunde, is hierdie neiging om terugwerkend terug te kyk en al die tekens wat tot 'n bepaalde uitkoms lei, bekend te maak, bekend as die agteruitspanning . Soms verwys ons na die "I-wis-dit-al-saam" -verskynsel, met hierdie neiging kan ons glo dat ons eintlik die gevolge kan voorspel in situasies wat werklik afhanklik is van geleenthede.
Byvoorbeeld, 'n speler kan verkeerdelik glo dat hulle die uitslag van 'n spel kaarte akkuraat kan voorspel. In werklikheid is daar geen manier waarop hy kan weet wat sal gebeur nie, aangesien die spel op waarskynlikheid gegrond is.
Wanneer ons besluite neem , sien ons soms verhoudings wat nie regtig bestaan ​​nie. Byvoorbeeld, ons mag glo dat twee onverwante gebeurtenisse 'n soort verhouding het, bloot omdat hulle ongeveer dieselfde tyd voorgekom het. In ander gevalle kan 'n eenmalige assosiasie tussen twee verskillende veranderlikes ons aanneem dat die twee op een of ander manier verbind word. Byvoorbeeld, as jy 'n slegte ervaring met 'n onbeskofse kelnerin het, kan jy per ongeluk glo dat al die serveersters onbeskof is.
Hierdie neiging om verhoudings te sien waar niemand bestaan ​​nie, is in die sielkunde as 'n illusoriese korrelasie bekend . Benewens lei tot foutiewe oortuigings, kan illusoriese korrelasies ook probleme veroorsaak in die besluitnemingsproses. Verbeel jou byvoorbeeld dat jy belangstel om 'n nuwe troeteldier te kry, maar jy is nie seker watter soort troeteldier jy dalk wil hê nie. 'N slegte kinderjare ervaring met 'n hond kan jou lei om die verkeerde oortuiging te hou dat alle honde aggressief is en geneig is om te byt. Dit kan jou beïnvloed as jy jou keuses maak oor watter troeteldier jy kan kry, en kan jou lei om te verwerp om 'n hondjie te kry, alhoewel 'n hond waarskynlik 'n goeie troeteldier vir jou sal maak.