Martin Luther spykerstellings na die kerk - Inligting
Die Protestantse Hervorming is van stapel gestuur toe Martin Luther sy kritiek op die Katolieke Kerk voor die deur van die Wittenberg -katedraal vasgehou het. Die kern van Luthers se klagtes was die verkoop van aflate deur die Katolieke geestelikes.
Die Renaissance was 'n vurige periode van Europese kulturele, artistieke, politieke en ekonomiese "wedergeboorte" na die Middeleeue. Die Renaissance, wat algemeen beskryf word as van die 14de eeu tot die 17de eeu, het die herontdekking van klassieke filosofie bevorder, . lees meer
31 Oktober is nie net Halloween nie, dit is ook Hervormingsdag - die herdenking van Martin Luther wat sy 95 stellings in 1517 aan die deur van die Wittenberg -kasteelkerk in Duitsland vasgespyker het. Sy tesisse het die gesag van die Katolieke Kerk uitgedaag en die historiese skeuring veroorsaak. in . lees meer
Hierdie dag in die geskiedenis: Martin Luther spyker sy 95 stellings aan 'n kerkdeur (1517)
Op hierdie datum in die geskiedenis in 1517 het die Duitse monnik en geleerde Martin Luther die wêreld verander deur eenvoudig 'n dokument aan 'n kerkdeur te spyker. Luther het na 'n plaaslike kasteel & rsquos -kerk in Wittenberg in Oos -Duitsland gegaan en 'n stuk papier aan die houtdeur vasgespyker op hierdie datum in 1517. Die koerant bevat 95 stellings wat die gesag en leerstellings van die Katolieke Kerk uitdaag. Luther het die stellings aan die deur vasgeslaan en pas 'n godsdienstige revolusie begin.
In die dokument het Luther 'n lid van die Augustiniese Orde die korrupsie van die Katolieke Kerk veroordeel. Hy het veral die praktyk van die verkoop van aflate aan die kaak gestel. Hierdie is deur die pous goedgekeur om hom te help betaal vir sy ambisieuse bouprojekte in Rome. Luther veroordeel die verkoop van aflate as nie net korrup nie, maar in stryd met die kerklike leer. As 'n persoon 'n toegeeflikheid vir homself of vir iemand anders gekoop het, sou die pous sy sondes vergewe. Dit was in hierdie tyd baie belangrik, omdat dit algemeen geglo is dat as u sterf sonder dat u sondes vergewe word, u onsterflike siel vir ewig hel toe gestuur kan word. Luther het aangevoer dat die verkoop van aflate verkeerd was en dat dit nie ooreenstem met die Woord van God soos in die Bybel geskryf is nie. Hy het geglo dat slegs die gebruike en oortuigings wat deur die Bybel goedgekeur word, waar is. Op hierdie manier betwis hy implisiet die gesag van die pousdom, wat gesag grotendeels op tradisie was. Die plaaslike prins, Frederik die wyse, was net soos baie ander Duitsers woedend oor die verkoop van aflate wat volgens hulle immoreel en verkeerd was.
Die verkoop van aflate c 1500
Luther was lank 'n Bybelstudent en het baie verskille tussen die Evangelies en die oortuigings en optrede van die Pous gevind. Die twis oor die aflate het hom aangespoor om sy idees beter bekend te maak. Die vasmaak van die stellings het 'n sensasie in Duitsland veroorsaak en baie Duitsers het simpatie gehad met die bewerings in die dokument. Daar was toenemende woede onder Duitsers uit alle klasse oor die korrupsie in die Kerk.
Toe die pous hoor van Luther en rsquos se optrede en sienings, het hy hom onmiddellik uitgesluit. Dit het beteken dat Luther buite die kerk was en geen Christen hom kon help of selfs beskut nie. Die ekskommunikasie van Luther & rsquos sou opgehef word as hy die tesisse terugtrek en dit onttrek. Luther het die pous getrotseer en dit het daartoe gelei dat die Heilige Romeinse keiser Karel V Luther tot 'n outlaw verklaar het wat op sigself vermoor kon word. In die Edik van Wurms het die keiser Charles uiteindelik iemand verbied om Luther enige vorm van ondersteuning te gee. Baie Duitse vorste was Luther simpatiek en hulle verwerp die Edikt van Wurms wat hulle beskou het as die keiser wat inmeng in hul eie interne aangeleenthede. Gou het die idees van Luther soos 'n veldbrand oor 'n groot deel van Duitsland versprei en baie vorste het hul eie kerke buite die Katolieke Kerk begin vestig. Hierdie proses staan ​​bekend as die Hervorming en sou tot 'n skeuring in die Kerk lei en het uiteindelik gelei tot die ontstaan ​​van Protestantse Kerke in die hele Noord -Europa.
Het Martin Luther die 95 stellings werklik aan die kerkdeur vasgespyker?
Vyfhonderd jaar gelede, op 31 Oktober 1517, die klein stadsmonnik Martin Luther opgeruk na die kasteel kerk in Wittenberg en sy 95 stellings vasgespyker aan die deur, dus beligting die vlam van die Reformasie & mdash die verdeel tussen die Katoliek en Protestant kerke.
Daar kan ook gevra word: wat het Martin Luther aan die kerkdeur vasgespyker? 31, 1517, Martin Luther vasgespyker 'n lys van griewe teen die Katolieke Kerk op die deur van 'n kapel in Wittenberg, Duitsland, het sy & ldquoNenety-five Theses & rdquo die katalisator geword vir die Protestantse Hervorming.
Waarom het Martin Luther eweneens die 95 stellings aan die kerkdeur vasgespyker?
Volgens die gewilde legende op 31 Oktober 1517 Luther uitdagend 'n afskrif van hom vasgespyker 95 tesisse na die deur van die Wittenberg -kasteel kerk. Die eerste twee van die tesisse vervat Luther s'n sentrale idee, dat God bedoel het dat gelowiges bekering soek en dat geloof alleen, en nie dade nie, tot redding sou lei.
Wat was Martin Luther se probleme met die Katolieke Kerk?
Luther het 'n probleem met die feit dat Katolieke kerk op sy dag was dit in wese die verkoop van aflate en mdash, volgens professor MacCulloch, het hulle gehelp om te betaal vir die heropbou van die Sint -Pietersbasiliek in Rome. Later, Luther blykbaar het hy sy geloof in die vagevuur heeltemal laat vaar.
Martin Luther, professor in morele teologie aan die Universiteit van Wittenberg en stadsprediker,  het die Vyf en negentig stellings teen die hedendaagse praktyk van die kerk met betrekking tot aflate. In die Rooms -Katolieke Kerk, feitlik die enigste Christelike kerk in die destydse Wes -Europa, is aflate deel van die ekonomie van redding. In hierdie stelsel, wanneer Christene sondig en bely, word hulle vergewe en kan hulle nie meer die ewige straf in die hel ontvang nie, maar is hulle steeds strafbaar vir tydelike straf.  Hierdie straf kan bevredig word deur die boete se barmhartigheidswerke.  As die tydelike straf tydens die lewe nie bevredig word nie, moet dit voldoen word aan die vagevuur, 'n plek wat deur die katolieke geglo word tussen hemel en hel. Deur toegeeflikheid (wat in die sin van 'vriendelikheid' verstaan ​​kan word) kan hierdie tydelike straf verminder word.  Onder misbruik van die stelsel van aflate het die geestelikes baat gevind by die verkoop van aflate en die pous het amptelike sanksie gegee in ruil vir 'n vergoeding. 
Die pouse is bevoeg om plenaire afleggings toe te staan, wat volledige tevredenheid bied vir die oorblywende tydelike straf weens sondes, en dit is aangekoop namens mense wat vermoedelik in die vagevuur is. Dit het gelei tot die gewilde gesegde: "Sodra die muntstuk in die kas lui, spring die siel uit die vagevuur". Teoloë aan die Universiteit van Parys het hierdie uitspraak laat in die 15de eeu gekritiseer.  Vroeër kritici van aflate was John Wycliffe, wat ontken het dat die pous jurisdiksie oor die vagevuur het. Jan Hus en sy volgelinge het 'n ernstiger boete -stelsel voorgestaan, waarin aflate nie beskikbaar was nie.  Johannes von Wesel het laat in die 15de eeu ook aflate aangeval.  Politieke heersers het 'n belang daarin gehad om aflate te beheer omdat plaaslike ekonomieë swaar gekry het toe die geld vir aflate 'n gegewe gebied verlaat het. Heersers het dikwels probeer om 'n gedeelte van die opbrengs of verbode aflate heeltemal te ontvang, soos hertog George in Luther se verkiesingsaksie gedoen het. 
In 1515 verleen pous Leo X 'n plenaire toegewing wat bedoel was om die bou van die Sint -Pietersbasiliek in Rome te finansier.  Dit sou van toepassing wees op byna elke sonde, insluitend egbreuk en diefstal. Alle ander toegeeflikheidsprediking sou ophou vir die agt jaar waarin dit aangebied is. Toegewingspredikers het streng instruksies gekry oor hoe die toegeeflikheid gepreek moes word, en hulle was baie meer lofwaardig vir die toegeeflikheid as dié van vroeëre aflate.  Johann Tetzel het in 1517 die opdrag gekry om die toegewing te verkondig en te bied, en sy veldtog in stede naby Wittenberg het baie Wittenbergers gelok om na hierdie stede te reis en dit te koop, aangesien verkope in Wittenberg en ander Saksiese stede verbied is. 
Luther het ook 'n taamlik negatiewe ervaring en idee gehad met die aflate wat verband hou met die All Saints Church, Wittenberg.  Deur die groot versameling oorblyfsels by die kerk te eerbiedig, kan 'n mens toegee.  Hy het al in 1514 gepreek teen die misbruik van aflate en die manier waarop dit genade verlaag het eerder as om ware berou te vereis.  Luther het veral in 1517 besorg geraak toe sy gemeentelede, terugkeer van die aankoop van Tetzel se aflate, beweer dat hulle nie meer hulle moet bekeer en hul lewens moet verander om van die sonde vergewe te word nie. Nadat hy gehoor het wat Tetzel oor aflate in sy preke gesê het, het Luther die kwessie noukeuriger begin bestudeer en kontak met kundiges hieroor. Hy het in 1517 verskeie kere oor aflate gepreek en verduidelik dat ware berou beter is as om 'n toegewing te koop.  Hy het geleer dat die ontvangs van toegewing veronderstel was dat die boetvaardige bely en berou gehad het, anders was dit waardeloos. 'N Werklik berouvolle sondaar sou ook nie toegee nie, omdat hulle God se geregtigheid liefgehad het en die innerlike straf van hulle sonde begeer het.  Dit lyk asof hierdie preke van April tot Oktober 1517 opgehou het, vermoedelik terwyl Luther die Vyf en negentig stellings.  Hy het 'n Verhandeling oor aflate, blykbaar vroeg in die herfs 1517. Dit is 'n versigtige en deursigtige ondersoek van die onderwerp.  Hy het die kerkleiers per brief hieroor gekontak, waaronder sy meerdere Hieronymus Schulz [de], biskop van Brandenburg, iewers op of voor 31 Oktober, toe hy die Tesisse aan aartsbiskop Albert van Brandenburg. 
Die ikoniese eerste tesis lui: "Toe ons Here en Meester Jesus Christus gesê het: 'Bekeer u', het hy die hele lewe van gelowiges bekeer." In die eerste paar tesisse ontwikkel Luther die idee van bekering as die Christen se innerlike stryd met sonde eerder as die eksterne stelsel van sakramentele belydenis.  Stellings 5–7 verklaar dan dat die pous mense slegs kan bevry van die strawwe wat hy self toegedien het of deur die kerk se boetestelsel, nie die skuld van sonde nie. Die pous kan slegs in sy naam God se vergifnis van die skuld van sonde aankondig.  In tesisse 14–29 betwis Luther algemene opvattings oor die vagevuur. Stellings 14–16 bespreek die idee dat die straf van die vagevuur vergelyk kan word met die vrees en wanhoop wat sterwende mense ervaar.  In tesisse 17–24 beweer hy dat niks definitief gesê kan word oor die geestelike toestand van mense in die vagevuur nie. Hy ontken dat die pous enige mag het oor mense in die vagevuur in proefskrif 25 en 26. In tesisse 27–29 val hy die idee aan dat die geliefde van die betaler uit die vagevuur vrygelaat word sodra die betaling gemaak is. Hy beskou dit as bemoedigende sondige hebsug, en sê dat dit onmoontlik is om seker te wees, want slegs God het die uiteindelike krag om straf in die vagevuur te vergewe. 
Stellings 30–34 handel oor die valse sekerheid wat Luther geglo het dat die aflaatpredikers Christene bied. Aangesien niemand weet of iemand werklik berouvol is nie, is 'n brief wat 'n persoon van sy vergifnis verseker, gevaarlik. In proefskrifte 35 en 36 val hy die idee aan dat 'n toegeeflikheid bekering onnodig maak. Dit lei tot die gevolgtrekking dat die werklik berouvolle persoon, wat alleen kan baat by die toegeeflikheid, reeds die enigste voordeel wat die toegeeflikheid bied, ontvang het. Volgens Luther is berouvolle Christene reeds vergewe van die straf sowel as die skuld van die sonde.  In proefskrif 37 sê hy dat aflate nie nodig is vir Christene om al die voordele wat Christus bied, te ontvang nie. Stellings 39 en 40 voer aan dat aflate ware bekering moeiliker maak. Ware berou begeer God se straf op sonde, maar aflate leer 'n mens om straf te vermy, aangesien dit die doel is om die toegeeflikheid te koop. 
In tesisse 41–47 kritiseer Luther aflate omdat hulle barmhartigheidswerke ontmoedig deur diegene wat dit koop. Hier begin hy die uitdrukking "Christene moet geleer word." Om te sê hoe hy dink dat mense opdrag gegee moet word oor die waarde van aflate. Hulle moet geleer word dat om aan die armes te gee onvergelyklik belangriker is as om aflate te koop, dat om 'n toegeeflikheid te koop eerder as om vir die armes te gee, God se toorn uitnooi, en dat goeie werke 'n persoon beter maak as om aflate te koop nie. In tesisse 48–52 neem Luther die kant van die pous aan en sê dat as die pous sou weet wat in sy naam verkondig word, sou hy eerder die Sint -Pietersbasiliek verbrand as 'opgebou met die vel, vlees en bene van sy skape ".  Stellings 53–55 kla oor die beperkings op die prediking terwyl die toegeeflikheid aangebied word. 
Luther kritiseer die leer van die skatkis van verdienste waarop die leer van aflate gebaseer is in proefskrifte 56–66. Hy verklaar dat alledaagse Christene nie die leer verstaan ​​nie en dat hulle mislei word. Vir Luther is die ware skat van die kerk die evangelie van Jesus Christus. Hierdie skat is geneig om gehaat te word omdat dit "die eerste laaste" is,  in die woorde van Matteus 19:30 en 20:16.  Luther gebruik metafoor en woordspel om die skatte van die evangelie te beskryf as nette om ryk mense te vang, terwyl die skatte van aflate nette is om die rykdom van mense te vang. 
In tesisse 67–80 bespreek Luther verder die probleme met die manier waarop aflate gepreek word, soos hy in die brief aan aartsbiskop Albert gedoen het. Die predikers bevorder aflate as die grootste genade wat by die kerk beskikbaar is, maar bevorder eintlik net hebsug. Hy wys daarop dat biskoppe beveel is om eerbied te betoon aan aflaatpredikante wat hul jurisdiksie binnegaan, maar biskoppe word ook daarvan beskuldig dat hulle hul mense beskerm teen predikers wat preek in stryd met die bedoeling van die pous.  Daarna val hy die oortuiging aan wat deur die predikers beweer word dat die toegeeflikheid iemand wat die Maagd Maria oortree het, kan vergewe. Luther verklaar dat aflate die skuld van selfs die ligste van die sondes nie kan wegneem nie. Hy bestempel verskeie ander beweerde verklarings van die aflaatpredikers as godslastering: dat die Heilige Petrus nie 'n groter toegeeflikheid as die huidige kon toelaat nie, en dat die toegeeflikheidskruis met die pouslike arms net so waardig is as die kruis van Christus. 
Luther noem verskeie kritiek wat leke teen aflate in tesis 81–91 voer. Hy stel dit voor as moeilike besware wat sy gemeentes bring eerder as sy eie kritiek. Hoe moet hy diegene antwoord wat vra waarom die pous nie bloot die vagevuur leegmaak as dit in sy mag is nie? Wat moet hy sê vir diegene wat vra waarom herdenkingsmassas vir die dooies, wat ter wille van diegene in die vagevuur was, voortgegaan het vir diegene wat deur 'n toegeeflikheid verlos is? Luther beweer dat dit vir sommige vreemd lyk dat vrome mense in die vagevuur deur lewende goddelose mense verlos kan word. Luther noem ook die vraag waarom die pous, wat baie ryk is, geld van arm gelowiges benodig om die Sint -Pietersbasiliek te bou. Luther beweer dat die ignoreer van hierdie vrae die risiko lei dat mense die pous kan bespot.  Hy doen 'n beroep op die finansiële belang van die pous en sê dat as die predikers hul prediking beperk volgens Luther se standpunte oor aflate (wat volgens hom ook die stand van die pous was), die besware nie meer relevant sou wees nie.  Luther sluit die Tesisse deur Christene aan te spoor om Christus na te volg, al bring dit pyn en lyding mee. Om straf te verduur en die hemel binne te gaan, is verkieslik bo valse veiligheid. 
Die Tesisse word as stellings geskryf om in 'n formele akademiese dispuut aangevoer te word,  alhoewel daar geen bewyse is dat so 'n gebeurtenis ooit plaasgevind het nie.  In die opskrif van die Tesisse, Het Luther belangstellende geleerdes uit ander stede genooi om deel te neem. Om so 'n debat te voer was 'n voorreg wat Luther as dokter gehad het, en dit was nie 'n ongewone vorm van akademiese ondersoek nie.  Luther het tussen 1516 en 1521 twintig stelle proefskrifte voorberei vir dispuut te Wittenberg.  Andreas Karlstadt het in April 1517 'n stel sulke tesisse geskryf, en dit was meer radikaal in teologiese terme as die van Luther. Hy het dit op die deur van die Allerheilige Kerk geplaas, soos Luther vermoedelik met die Vyf en negentig stellings. Karlstadt het sy tesisse geplaas op 'n tydstip waarop die oorblyfsels van die kerk uitgestal is, en dit is moontlik as 'n uitdagende gebaar beskou. Net so het Luther die Vyf en negentig stellings op die vooraand van All Saints Day, die belangrikste dag van die jaar vir die uitstalling van oorblyfsels in die All Saints Church. 
Luther se tesisse was bedoel om 'n debat tussen akademici te begin, nie 'n populêre revolusie nie, , maar daar is aanduidings dat hy sy optrede as profeties en betekenisvol beskou het. Omtrent hierdie tyd het hy die naam "Luther" en soms "Eleutherius", Grieks vir "gratis", eerder as "Luder" begin gebruik. Dit verwys blykbaar na die feit dat hy vry was van die skolastiese teologie waarteen hy vroeër daardie jaar aangevoer het.  Luther het later beweer dat hy nie die Tesisse wyd versprei word. Elizabeth Eisenstein het aangevoer dat sy beweerde verbasing oor hul sukses moontlik selfbedrog behels het en Hans Hillerbrand het beweer dat Luther beslis 'n groot twis wou aanlok.  Dit lyk soms asof Luther die akademiese aard van die Tesisse as 'n dekking om hom in staat te stel om gevestigde oortuigings aan te val, terwyl hy kon ontken dat hy van plan was om kerkonderrig aan te val. Aangesien die skryf van 'n stel tesisse vir 'n dispuut die skrywer nie noodwendig tot hierdie standpunte verbind nie, kan Luther ontken dat hy die mees aansteeklike idees in die Tesisse. 
Op 31 Oktober 1517 stuur Luther 'n brief aan die aartsbiskop van Mainz, Albert van Brandenburg, onder wie se gesag die aflate verkoop word. In die brief spreek Luther die aartsbiskop uit 'n lojale begeerte om hom te waarsku oor die pastorale probleme wat deur die toegewingspredikasies veroorsaak word. Hy veronderstel dat Albert nie bewus is van wat onder sy gesag verkondig word nie, en spreek uit kommer dat die mense van die evangelie weggelei word en dat die toegeeflikheidsprediking Albert se naam skande kan veroorsaak. Luther veroordeel nie aflate of die huidige leerstelling daaroor nie, en selfs nie die preke wat self gepreek is nie, aangesien hy dit nie self gesien het nie. In plaas daarvan verklaar hy sy kommer oor die misverstande van die mense oor aflate wat deur die prediking bevorder is, soos die oortuiging dat enige sonde deur aflate vergewe kan word of dat die skuld sowel as die straf vir sonde vergewe kan word deur 'n toegeeflikheid . In 'n naskrif het Luther geskryf dat Albert 'n paar tesisse oor die aangeleentheid by sy brief kon vind, sodat hy die onsekerheid rondom die leer van aflate kon sien in teenstelling met die predikers wat so vol vertroue gepraat het oor die voordele van aflate. 
Dit was gebruiklik om 'n dispuut voor te stel om die tesisse deur die universiteitspers te laat druk en in die openbaar te plaas.  Geen afskrifte van 'n Wittenberg -druk van die Vyf en negentig stellings oorleef het, maar dit is nie verbasend nie, aangesien Luther nie bekend was nie en die belangrikheid van die dokument nie erken is nie.  [b] In Wittenberg eis die universiteitswette dat proefskrifte op elke kerkdeur in die stad aangebring moet word, maar Philip Melanchthon, wat eers die plasing van die Tesisse, het slegs die deur van die All Saints Church genoem. [c]  Melanchthon het ook beweer dat Luther die Tesisse op 31 Oktober, maar dit strydig met verskeie van Luther se uitsprake oor die verloop van sake,  en Luther beweer altyd dat hy sy besware deur behoorlike kanale gebring het eerder as om 'n openbare twis aan te wakker.  Dit is moontlik dat terwyl Luther later die brief van 31 Oktober aan Albert as die begin van die Hervorming beskou het, maar dat hy nie die Tesisse na die kerkdeur tot middel November, maar hy het dit moontlik glad nie op die deur geplaas nie.  Ongeag, die Tesisse was bekend onder die Wittenberg intellektuele elite kort nadat Luther hulle na Albert gestuur het. 
Die Tesisse is gekopieer en aan belangstellendes versprei kort nadat Luther die brief aan aartsbiskop Albert gestuur het.  Die Latyn Tesisse is in 'n pamflet van vier bladsye in Basel gedruk en as plakkate in Leipzig en Neurenberg.   Altesaam 'n paar honderd eksemplare van die Latyn Tesisse is in 1517 in Duitsland gedruk. Kaspar Nützel [de] in Neurenberg het hulle later dieselfde jaar in Duits vertaal, en afskrifte van hierdie vertaling is aan verskeie belanghebbendes in Duitsland gestuur, , maar dit is nie noodwendig gedruk nie.  [d]
Dit lyk asof Albert Luther se brief ontvang het met die Tesisse ongeveer einde November. Hy het die mening van teoloë aan die Universiteit van Mainz aangevra en met sy adviseurs beraadslaag. Sy raadgewers het aanbeveel dat Luther verbied word om teen aflate te preek in ooreenstemming met die toegeeflikheidsbul. Albert het sodanige optrede van die Roman Curia aangevra.  In Rome word Luther onmiddellik as 'n bedreiging beskou.  ​​In Februarie 1518 het pous Leo die hoof van die Augustiniese kluisenaars, Luther se godsdienstige orde, gevra om hom te oortuig om op te hou om sy idees oor aflate te versprei.  Sylvester Mazzolini is ook aangestel om 'n mening te skryf wat in die verhoor teen hom gebruik sou word.  Mazzolini geskryf 'N Dialoog teen Martin Luther se vermetel stellings oor die mag van die pous, wat toegespits was op Luther se bevraagtekening van die gesag van die pous eerder as sy klagtes oor toegewingprediking.  Luther ontvang 'n dagvaarding na Rome in Augustus 1518.  Hy antwoord met Verduidelikings van die dispuut oor die waarde van aflate, waarin hy probeer het om homself van die aanklag dat hy die pous aanval, te verwyder.  Terwyl hy sy sienings meer uitgebreid uiteensit, blyk dit dat Luther besef het dat die implikasies van sy oortuigings hom verder van die amptelike onderrig verwyder het as wat hy aanvanklik geweet het. Hy het later gesê dat hy moontlik nie die kontroversie sou begin het as hy geweet het waarheen dit sou lei nie.  Die Verduidelikings is Luther se eerste Hervormingswerk genoem. 
Johann Tetzel reageer op die Tesisse deur te vra dat Luther verbrand word vir dwaalleer en dat die teoloog Konrad Wimpina 106 tesisse teen Luther se werk skryf. Tetzel verdedig dit in 'n dispuut voor die Universiteit van Frankfurt op die Oder in Januarie 1518.  800 eksemplare van die gedrukte dispuut is gestuur om in Wittenberg verkoop te word, maar studente van die Universiteit het dit by die boekhandelaar gesteel en verbrand. Luther het toenemend angstig geraak dat die situasie buite beheer was en dat hy in gevaar sou wees. Om sy teenstanders te versoen, het hy 'n Preek oor aflate en genade, wat die pous se gesag nie betwis het nie.  Hierdie pamflet, in Duits geskryf, was baie maklik en maklik vir leke om te verstaan.  Luther se eerste suksesvolle werk, dit is twintig keer herdruk.  Tetzel reageer met 'n punt-vir-punt weerlegging, met 'n sterk aanhaling uit die Bybel en belangrike teoloë.  [e] Sy pamflet was nie naastenby so gewild soos Luther nie. Luther se antwoord op Tetzel se pamflet, aan die ander kant, was 'n ander sukses vir die publikasie van Luther.  [f]
Nog 'n prominente teenstander van die Tesisse was Johann Eck, Luther se vriend en 'n teoloog aan die Universiteit van Ingolstadt. Eck het 'n weerlegging geskryf, bedoel vir die biskop van Eichstätt, met die titel die Obeliske. Dit was met verwysing na die obeliske wat gebruik is om ketterse gedeeltes in tekste in die Middeleeue te merk. Dit was 'n harde en onverwagte persoonlike aanval, wat Luther van dwaalleer en domheid beskuldig het. Luther het privaat gereageer met die Sterretjies, getiteld na die asteriskmerke wat dan gebruik is om belangrike tekste uit te lig. Luther se reaksie was kwaad en hy het die mening uitgespreek dat Eck nie die saak waaroor hy geskryf het, verstaan ​​nie.  Die geskil tussen Luther en Eck sou in die debat van 1519 in Leipzig openbaar word. 
Luther is by gesag van die pous ontbied om homself te verdedig teen aanklagte van kettery voor Thomas Cajetan in Augsburg in Oktober 1518. Cajetan het nie toegelaat dat Luther met hom stry oor sy beweerde dwaalleer nie, maar hy het wel twee geskilpunte geïdentifiseer. Die eerste was teen die 58ste proefskrif, wat verklaar dat die pous nie die skatkis van verdienste kan gebruik om tydelike straf van sonde te vergewe nie.  Dit weerspreek die pouslike bul Unigenitus afgekondig deur Clement VI in 1343.  Die tweede punt was of 'n mens verseker kan wees dat hulle vergewe is toe hulle sonde deur 'n priester vrygespreek is. Luther s'n Verduidelikings op proefskrif sewe het beweer dat 'n mens op God se belofte kan baseer, maar Cajetan het aangevoer dat die nederige Christen nooit moet aanneem dat hy seker is dat hy voor God staan ​​nie.  Luther wou nie berou gee nie en het versoek dat die saak deur universiteitsteoloë hersien word. Hierdie versoek is geweier, so Luther het 'n beroep op die pous gedoen voordat hy Augsburg verlaat het.  Luther is uiteindelik in 1521 geëkskommunikeer nadat hy die pouslike bul verbrand het wat hom gedreig het om terug te keer of uit die gesig gestaar te word. 
Die toegeeflikheidskontroversie wat deur die Tesisse was die begin van die Reformasie, 'n skeuring in die Rooms -Katolieke Kerk wat ingrypende en blywende sosiale en politieke verandering in Europa teweeggebring het.  Luther het later verklaar dat die kwessie van aflate onbeduidend was ten opsigte van geskille wat hy later sou voer, soos sy debat met Erasmus oor die slawerny van die testament,  en het die geskil ook nie as belangrik vir sy intellektuele beskou nie deurbraak rakende die evangelie. Luther het later geskryf dat hy destyds die Tesisse hy het 'n "papis" gebly, en dit lyk nie asof hy die Tesisse verteenwoordig 'n breuk met die gevestigde Rooms -Katolieke leerstelling.  Maar dit was uit die kontroversie oor aflate dat die beweging wat die Hervorming genoem sou word, begin het, en die omstredenheid het Luther gedryf tot die leiersposisie wat hy in daardie beweging sou beklee.  Die Tesisse het ook duidelik gemaak dat Luther van mening was dat die kerk nie behoorlik preek nie en dat dit die leke ernstig in gevaar stel. Verder, die Tesisse weerspreek die bevel van pous Clemens VI, dat aflate die skatkis van die kerk is. Hierdie minagting van pouslike gesag het latere konflikte voorgehou. 
31 Oktober 1517, die dag toe Luther die Tesisse aan Albert, word reeds in 1527 herdenk as die begin van die Hervorming, toe Luther en sy vriende 'n glas bier gelig het om die "vertraping van aflate" te herdenk.  Die plasing van die Tesisse is in die historiografie van die Reformasie gevestig as die begin van die beweging deur Philip Melanchthon in sy 1548 Historia de vita et actis Lutheri. Tydens die Hervormingsjubileum van 1617 word die eeufees van 31 Oktober gevier deur 'n optog na die Wittenbergkerk waar Luther glo die Tesisse. 'N Gravure is gemaak waarop Luther die Tesisse op die deur van die kerk met 'n reusagtige veerpen. Die veerpen penetreer die kop van 'n leeu wat pous Leo X simboliseer.  In 1668 is 31 Oktober gereformeer as 'n jaarlikse vakansiedag in verkiesingsaksie, wat na ander Lutherse lande versprei het.  31 Oktober 2017, die 500ste herdenking van die Hervormingsdag, word met 'n nasionale openbare vakansiedag in Duitsland gevier. 
Biografie: Martin Luther
Op 'n dag, toe 'n jong man wat regte aan die plaaslike universiteit studeer, beland Luther in 'n vreeslike donderstorm en het uit vrees dat hy sou sterf, 'n belofte gemaak dat hy 'n monnik sou word as hy sou oorleef.
In 1505 betree Luther die Augustynse klooster en word twee jaar later priester. In 1510 is hy na Rome gestuur. Glimpses of Christian History merk op dat & ldquoLuther ontsteld was oor die ritualisme en dooie geloof wat hy in die pouslike stad gevind het. & hellip Dit lyk asof hy so afgesny was van God, en nêrens kon hy 'n geneesmiddel vir sy siekte vind nie. & rdquo
Luther was teen daardie tyd goed onderrig in skolastiese teologie en skrif, veral in die sendbriewe van die heilige Paulus. Volgens Lewis Spitz, skrywer van & ldquoLuther en German Humanism, en rdquo in Paul & rsquos -briewe, het luther gevind dat sy leerstellings toenemend afwyk van die tradisionele oortuigings van die Roomse kerk. Sy studies het hom tot die gevolgtrekking gelei dat Christus die enigste bemiddelaar tussen God en die mens was en dat vergifnis van sonde en redding alleen deur God en rsquos Grace bewerkstellig word en deur geloof alleen deur die mens ontvang word. & Rdquo
Vyf en negentig stellings
Vyf en negentig stellings, stellings vir debat wat handel oor die kwessie van aflate, geskryf (in Latyn) en moontlik deur Martin Luther op die deur van die Schlosskirche (Kasteelkerk), Wittenberg, geplaas is op 31 Oktober 1517. Hierdie gebeurtenis word beskou as die begin van die Protestantse Hervorming. (Sien Navorsing van navorser.)
Luther was oorspronklik nie van plan om uit die Katolieke kerk te breek nie, met die veronderstelling dat sy oproep tot teologiese en kerklike hervorming gehoor sou word, en gewoonlik sou sy proefskrifte slegs vir professionele teoloë van belang gewees het. Verskeie politieke en godsdienstige situasies van die tyd, en die feit dat drukwerk uitgevind is, het egter saamgegaan om die tesisse binne 'n paar weke in Duitsland bekend te maak. Luther het dit nie aan die mense gegee nie, hoewel hy wel afskrifte aan die aartsbiskop van Mainz en die biskop van Brandenburg gestuur het. Ander het dit egter in Duits vertaal en laat druk en versprei. So het hulle 'n manifes geword wat 'n protes oor 'n toegeeflikheidskandaal in die grootste krisis in die geskiedenis van die Westerse Christelike kerk verander het, en uiteindelik is Luther en sy volgelinge geëkskommunikeer.
Die leerstuk oor aflate was onseker in die Rooms -Katolieke Kerk voor die Raad van Trente (1545–63), wat die leerstelling gedefinieer en misbruik uit die weg geruim het. Aflate was die omruil vir geld van 'n deel van die tydelike boete weens sonde - dit wil sê die praktiese bevrediging wat deel was van die sakrament van boete. Hulle is op pouslike gesag verleen en deur geakkrediteerde agente beskikbaar gestel. Hulle het nooit te kenne gegee dat goddelike vergifnis gekoop of verkoop kon word nie, of dat dit vir diegene wat onberispelik of onbelydend was, gebruik kon word. Maar namate die pouslike finansiële probleme ingewikkelder geraak het gedurende die Middeleeue, is daar gereeld na hulle gegaan en misbruik het algemeen geword. Verdere misverstand het ontstaan ​​nadat pous Sixtus IV aflate tot siele in die vagevuur uitgebrei het. Die dikwels verregaande verklarings van aflaatverkopers was 'n saak van protes onder teoloë.
Die onmiddellike oorsaak van die skandaal in 1517 in Duitsland was die kwessie van toegewing wat die heropbou van die Sint Petrus in Rome sou betaal. Maar deur 'n geheime ooreenkoms, waarvan die meeste Duitsers, waarskynlik met inbegrip van Luther, nie bewus was nie, sou die helfte van die opbrengs van die Duitse verkope oorgedra word om die enorme skuld wat die aartsbiskop en keurvors Albert van Mainz aan die finansiële huis van Fugger verskuldig was, te dek het die skuld aangegaan om die pous te betaal omdat hy hom in hoë ampte aangestel het. Such a prince could not afford to be squeamish about the methods and language used by his agents, and the agent in Germany, the Dominican Johann Tetzel, made extravagant claims for the indulgence he was selling. The sale of this indulgence was forbidden in Wittenberg by the elector Frederick III the Wise, who preferred that the faithful should make their offerings at his own great collection of relics, exhibited in the Church of All Saints. Nevertheless, Wittenberg church members went to Tetzel, who was preaching nearby, and they showed the pardons for their sins received from him to Luther. Outraged at what he considered grave theological error, Luther wrote the Ninety-five Theses.
The sale of indulgences was not allowed in the territory of the Elector Frederick. Nevertheless locals could nip across the border to buy them, returning to inform Luther and other local clergy they no longer needed to repent. Not only were Tetzel and his associates corrupting the locals, but pilgrims from elsewhere no longer needed to come to Wittenberg to see the relics. Why bother going to see the relics if one could buy full remission from Tetzel or his associates? Although Luther's reforms eventually led to the end of the exhibition of the relics in 1522, in 1517 it was Tetzel, not Luther, who was damaging the income stream from Wittenberg's exhibition of the relics. Anything against Tetzel, and the verkoop of indulgences, was exactly what the Wittenberg authorities wanted to hear. The date of October 31st was no random date.