Outonome disfunksiesindroom - Inligting - 2022
Outonome disfunksiesindroom (VDS) vir kinders is 'n gevaarlike siekte; dit is nie verbasend dat ouers so daarin belangstel nie, wat baie vrae hieroor stel. Dit is voldoende om te sê dat die internet 214 duisend Russiese taaldokumente oor hierdie onderwerp aanbied, meer as 10 miljoen Engels.
In die vyftigerjare was daar slegs 68 publikasies oor hierdie uitgawe in die pers, en in die 2000's was daar al meer as 10 duisend. Die oorvloed aan inligting sluit egter nie die ontstaan ​​van 'n groep mites uit wat nie net onder pasiënte voorkom nie, maar ook onder praktiserende dokters. Laat ons probeer om die kern van die SVD van kinders te verstaan ​​en die groep van die mees algemene mites oor hierdie kwessie te verdryf.
SVD is nie 'n onafhanklike nosologiese eenheid nie. In die tiende hersiening van die Internasionale Klassifikasie van Siektes, is daar 'n klas "Siektes van die senuweestelsel", daar is 'n blok "Ander afwykings van die senuweestelsel". Onder die nommer G90.8 is daar 'n definisie "Ander afwykings van die outonome (outonome) senuweestelsel", dit is wat SVD is.
SVD verskyn eers in die twintigste eeu. Die studie van funksionele patologie, waarvan die manifestasie kardiovaskulêre versteurings was, is in die 19de eeu begin. In 1871 beskryf 'n Amerikaanse terapeut 'n sindroom wat later na hom vernoem is, wat bestaan ​​uit die opgewekte hart van jong soldate wat aan die Burgeroorlog deelgeneem het. In Rusland is die grondslag vir die studie van die fisiologie en die kliniese beeld van die outonome senuweestelsel gelê deur uitstaande wetenskaplikes: Sechenov, Botkin, Pavlov, Speransky en andere. Reeds in 1916 het die Russiese F. Zelensky in sy "kliniese lesings" die simptome van hartneurose opgebou. Moderne idees oor die organisasie van die outonome senuweestelsel, oor kliniese vegetologie, is werklik gevorm onder die invloed van wetenskaplikes van die 20ste eeu. 'N Dokter wat in die 21ste eeu in sy werk met vegetatiewe disfunksies praktiseer, kan eenvoudig nie sonder die werk van A.M. Wein en N.A. Belokon, wat bykans alle kliniese gevalle verduidelik.
Die kern van outonome disfunksies is die onderdrukking van een departement as gevolg van die aktiwiteit van 'n ander. Hierdie aanname is 'n weerspieëling van die "beginsel van skale", die simpatiese en parasimpatiese stelsels het teenoorgestelde effekte op die werkende orgaan. Dit kan wees: verhoogde hartklop en vertraging, veranderinge in die brongiale lumen, vasokonstriksie en dilatasie, sekresie en peristalse van die spysverteringskanaal. Onder fisiologiese toestande, met 'n toename in die impak in een van die afdelings van die outonome senuweestelsel in die reguleringsmeganismes van die ander, word kompensatoriese spanning egter by ander waargeneem, waardeur die stelsel na 'n nuwe funksioneringsvlak beweeg, en die ooreenstemmende homeostatiese parameters herstel. In hierdie prosesse word 'n belangrike plek gegee aan suprasegmentele formasies en segmentele vegetatiewe reflekse. As die liggaam in 'n gespanne toestand verkeer of die aanpassing afbreek, dan word die reguleringsfunksie ontwrig, veroorsaak die toename in die aktiwiteit van een van die departemente nie veranderinge aan die ander kant nie. En dit is die kliniese manifestasie van simptome van outonome disfunksie.
Stres speel 'n leidende rol in die etiologie van outonome disfunksie. In werklikheid het SVD veelvuldige oorsake van voorkoms, met beide verworwe en aangebore kenmerke. Kom ons noem die belangrikste redes:
- psigoterapeutiese kenmerke van 'n kind se persoonlikheid, angs, depressie inherent aan 'n kind, hipochondriakale fiksasie ten opsigte van sy gesondheidstoestand;
- oorerflike grondwetlike kenmerke van die outonome senuweestelsel;
- 'n ongunstige verloop van swangerskap en bevalling, wat gelei het tot 'n skending van die rypwording van die sellulêre strukture van die suprasegmentale apparaat, beserings van die sentrale senuweestelsel en die servikale ruggraat;
- psigoterapeutiese spanning, wat bestaan ​​uit moeilike verhoudings binne die gesin, verkeerde opvoeding, konflik op skool, deelname aan informele groepe;
- skade aan die senuweestelsel deur trauma aan die skedel, infeksies, gewasse;
- liggaamlike en geestelike moegheid wat voortspruit uit klasse in gespesialiseerde skole, sportsoorte;
- 'n sittende leefstyl, wat die vermoë tot dinamiese vragte verminder;
- hormonale wanbalans;
- akute of chroniese siektes, aanwesige infeksie - karies, sinusitis, ens.
- die negatiewe impak van rookprodukte, alkohol, dwelmmiddels;
- ander redes (osteochondrose, verdowing, operasies, weer, gewig, buitensporige belangstelling in TV, rekenaar).
In kliniese gevalle word SVD gemanifesteer deur skade aan die kardiovaskulêre stelsel. Niemand ontken die feit dat kardiovaskulêre manifestasies voorkom met verskillende manifestasies van outonome disfunksies nie. By die diagnose moet u egter nie die volgende ander manifestasies van hierdie patologie vergeet nie: oortreding van termoregulering, veltoestand, veranderinge in die asemhalingstelsel tot pseudo-asma-aanvalle, versteurings in die spysverteringskanaal, urinêre afwykings. Vegetatiewe paroksismes is oor die algemeen moeilik vir die praktiserende geneesheer in terme van hul diagnose. In die struktuur van 'n aanval in die kinderjare heers vegetatief-somatiese manifestasies bo die emosionele ervarings van die kind. Daar moet op gelet word dat daar 'n aantal onontdekte probleme in pediatriese plantegroei is, hoewel dit self redelik algemeen voorkom.
Die manifestasie van outonome disfunksie is slegs tipies vir adolessente. Hierdie siekte is inderdaad een van die algemeenste onder adolessente, want by seuns wissel die frekwensie van 54% tot 72%, en by meisies van 62% tot 78%. 'N indirekte aanduiding van die toestand van die siekte is die aantal publikasies oor hierdie onderwerp - die aantal sulke publikasies vir tieners is meer as 7 keer die aantal artikels vir pasgeborenes. Dit is waarskynlik te wyte aan die probleme met die diagnosering van outonome disfunksies in neontologie, hoewel 'n oplettende dokter alreeds in so 'n periode vegetatiewe simptome kan opmerk: 'marmering' van die vel, versteurde termoregulering, opskudding, braking, hartritmestoornisse, ens. Teen die ouderdom van 4-7 jaar word outonome verskuiwings vererger, 'n parasimpatiese oriëntasie begin heers, wat by 'n kind gekenmerk word deur besluiteloosheid, vreesagtigheid en 'n toename in liggaamsgewig. Die derde hoogtepunt in die manifestasie van disfunksie kom tydens puberteit voor, op hierdie tydstip is daar 'n manifestasie van gewelddadige emosies, persoonlikheidsverlies en afwykings. Gevolglik is daar meer gereeld 'n beroep op mediese sorg, vandaar die registrasie van siektes.
Die praktiese dokter het nie geleenthede vir objektiewe assessering van die toestand van die outonome senuweestelsel nie. Die diagnose van SVD is inderdaad subjektief en hang grootliks af van die ervaring van die dokter en sy wêreldbeskouing, gebaseer op kliniese simptome. Dit wil sê, die vegetatiewe status word beoordeel aan die hand van spesiale vraelyste wat vir kinders aangepas is. Die kenmerke van outonome toon in pediatrie word bereken deur wiskundige modelle te gebruik, en volgens die standaarde wat in 1996 ontwikkel is, word die volgende 4 numeriese aanwysers gebruik: SDNN, SDANN, HRV-indeks en RMSSD. As gevolg van die toegepaste spektrale analise, het die moontlikheid van wiskundige assessering van die hartklop-veranderlikheid onlangs toegeneem. Die moontlikhede vir die beoordeling van wanfunksionering word voortdurend uitgebrei, die gebruik van strestoetse, drukmoniteringstelsels, die bepaling van die ritmes daarvan, ens. Word bekendgestel. 'N Uitgebreide kliniese en eksperimentele benadering, tesame met 'n funksioneel-dinamiese studie van die vegetatiewe status, stel die behandelende geneesheer in staat om oortredings in die liggaam se werk te identifiseer en die toestand van die aanpassingsmeganismes daarvan te bepaal.
Daar is geen effektiewe terapie vir kinders en adolessente met SVD nie. Om die behandeling van kinders suksesvol te laat verloop, moet die terapie vroegtydig toegepas word, en die tydsduur en ingewikkeldheid daarvan is voldoende, met inagneming van die ouderdom van die pasiënt, en manifestasies van die siekte is nodig. Behandeling moet uitgevoer word met die aktiewe deelname van die pasiënt self en die mense om hom. Nie-medisyne-metodes word verkies, maar medisyne moet behandel word met 'n minimum aantal geneesmiddels wat spesiaal hiervoor gekies is. Onder die nie-medisyne-metodes kan mens die normalisering van rus- en werkstelsels, terapeutiese masserings, fisioterapie, hidro, refleks en psigoterapie uitsonder. Medisyne sluit kalmeermiddels, adaptive van kruie, vitamiene en minerale, antidepressante en 'n groep gespesialiseerde middels soos Cavinton, Trental of Phenibut in.
AANVULLING is makliker om te voorkom as langdurige behandeling. Die voorkoming van ADD moet selfs voor die geboorte van 'n kind deur die verwagtende moeder self begin; hiervoor moet die daaglikse roetine, psigo-emosionele omgewing en gewigsbeheer reggestel word, en die rol van dokters wat 'n swanger vrou betog, is ook belangrik. Om die voorkoming van SVD by adolessente en kinders uit te voer, is dit nodig om hulle korrekte en voldoende opvoeding te gee, en sodoende harmoniese liggaamlike en geestelike ontwikkeling te verseker. Oorlading van 'n kind is onaanvaarbaar, en sittende aktiwiteite is ook onaanvaarbaar. Vir mense van alle ouderdomme is dit nodig om aan liggaamlike opvoeding deel te neem, aangesien dit die belangrikste manier is om SVD te voorkom. Sportaktiwiteite moet egter aangebied word, weliswaar informeel, maar van hoë gehalte mediese toesig. Die bevordering van 'n gesonde leefstyl, die stryd teen rook en slegte gewoontes is deesdae belangrik. Daar moet verstaan ​​word dat die probleem van die voorkoming van MIV nie slegs op mediese maatreëls moet val nie; sosiale en omgewingsveranderings is nodig, sowel as 'n algemene toename in die welstand van die bevolking.