Hulle is na die SS Montrose geneem. Toe kommandant Dirk van Deventer van die ZAR, een van die krygsgevangenes aan boord, die 36 geboeid sien, het hy vir die kaptein gesê hy waarborg persoonlik dat die manne hulle sal gedra. Die boeie is losgemaak en hulle is nie opgesluit in selle wat vir hulle ingerig is nie. Die rebelle het dit baie waardeer.
Ds. J.R. Albertyn het Dinsdae godsdiens gehou. Dit was vir die gevangenes 'n aandoenlike ervaring. Terwyl Albertyn buite gestaan het, moes die gevangenes agter doringdraad onder die afdak staan.
Albertyn het by die rebelle die adresse van hul familielede in Suid-Afrika gekry en self briewe aan die mense tuis geskryf om hulle in te lig hoe dit met die gevangenes gaan. As hy antwoord ontvang het, het hy dit in sy boodskap ingewerk. Hoe hy alles onthou het, was vir die gevangenes 'n raaisel.
Sedert hul aankoms op Hawkins-eiland moes die gevangenes in spanne handearbeid doen. Elke span is deur drie Britse soldate opgepas. Die eerste oggend het sers. Dick Lawson sy groep bymekaar geroep op 'n plek waar ander hulle nie kon sien nie. Hy het gesê die drie bewaarders wil nie hê die gevangenes moet hulle doodwerk nie, maar hulle moet in hul pasoppens wees vir die offisiere.
Op 'n dag het 'n skip 100 vate sement daar aangebring. Die rebelle moes dit aflaai en teen 'n steilte uitrol. Toe sowat 30 vate teen mekaar in 'n ry was, los die voorste gevangenes hul vate. Die ander het geen keuse gehad as om ook te laat gaan nie en so het 30 vate sement in die see beland. Die Kakies het geraas, maar kon niks doen nie. Die res van die aflaai proses het goed verloop, behalwe dat een vat in die water opgaartenk geval het. Weer is met hulle geraas en Vosloo, die grapmaker, sê toe dis die rebelle se manier om die Kakies vir die werk te laat betaal.
Elke graf het bestaan uit 'n voetstuk met 'n steen van gesaagde koraalsteen waarop die oorledene se naam aangebring is. Die graveerder was Rooi Faan van der Merwe. 'n Muur is om die begraafplaas gebou en 'n gedenknaald op 'n voetstuk opgerig waarop die name van die gestorwe krygsgevangenes aangebring is. Daar was 35 grafte.
Intussen is begin om van die krygsgevangenes te repatrieer. Die onversoenbares was vir die owerheid 'n probleem. Hulle het die aflegging van die eed van getrouheid aan Brittanje deur ander gevangenes kalkoen eet genoem en dié wat die eed afgelê het, is die blinkes genoem omdat hul broeke blink gesit was op die klippe soos hulle gewag het vir 'n skip om hulle te kom oplaai. Toe 'n brief van genls. Louis Botha en Koos de la Rey deur lt.kol. A.R. Liscombe aan die krygsgevangenes voorgelees is, is die leser met dawerende gelag begroet.
Later het die rebelle op Hawkins-eiland tog besluit om 'n versoek tot die Britse koning, Edward VIII, te rig om hulle met sy kroning op 9 November 1902 vry te laat. Hulle het hul versoekskrif aan Geary gegee, wat dit aan die betrokke owerhede gestuur het. Spoedig het die antwoord gekom: 'n Kommissie sou aangestel word om die saak te ondersoek. Die verslag het gelui dat die straf van die rebelle verander sou word na drie jaar gevangenisstraf, wat bereken sou word van die dag dat hulle gevange geneem is. Hulle sou ook so gou moontlik teruggestuur word na Suid-Afrika waar die regering moes oordeel of hulle verder gestraf moes word. Daar is aanbeveel dat hulle vrygelaat word.
Daar het Christiaan en Andries se pa hulle besoek. Hy was so bewoë dat hy skaars kon praat. Onze Jan Hofmeyr het hulle kom toespreek en gesê hulle sal so gou moontlik vrygelaat word, maar dat hul vir vyf jaar nie stemreg het nie. Einde Maart 1903 is hulle vrygelaat en het hulle na Retreat-stasie gestap vanwaar hulle per trein na Steynsburg vertrek het. Dit was vir hulle vreemd om ná 21 maande weer onbewaak te wees.