Fanaticisme - wat dit is, hoe om ontslae te raak - Sielkunde en Psigiatrie - 2019
Fanatisme is 'n uiterste mate van gehoorsaamheid van 'n persoon tot enige konsepte, idees of oortuigings, wat manifesteer in die afwesigheid van 'n kritiese persepsie van die gekose stelsel, sowel as 'n uiters negatiewe houding en gebrek aan verdraagsaamheid teenoor ander ideologiese posisies. So 'n verbintenis is soortgelyk aan 'n blinde, onondersteunde en ongeregverdigde geloof. Daarom is fanatisme die algemeenste in die godsdienstige sfeer, maar nie beperk nie tot dit (dit sluit politieke sienings en nasionale, musikale en subkulturele) in, insluitend enige van die sfere van menslike manifestasie waar daar verdeeldheid is mense oor keuse, affiliasie en smaak.
Wat is fanatisme
Ekstreme fanatisme - 'n definisie wat nie so algemeen is nie, spreek mense gewoonlik hul neigings of voorkeure in 'n matige mate uit, nie tot die absurditeit van despotisme en oplegging nie. Maar in kritieke weergawes verwerf fanatisme verwoestende, harde en tiranniese manifestasies met die instelling van die wil en keuse van 'n fanaticus, asook om mense met ander gedagtes bloot te stel aan straf, marteling en soms dood.
Fanatisme is die definisie van een van die polariteite van 'n menslike verhouding tot 'n verskynsel, 'n konsep, 'n persoonlikheid, 'n idee, aan die ander kant waarvan daar 'n onverskillige houding bestaan ​​wat verband hou met die afwesigheid van enige emosies aangaande die gekose eienskap. Om in een te wees, is dit in 'n ander uiterste posisie, nie elke psige is in staat nie, maar gewoonlik hou mense hul eie opinie in, nie ander oplê nie en kritiseer nie die keuses van ander, wat verdraagsame verhoudings genoem word nie. In die meeste lande met 'n ontwikkelde interne sielkundige kultuur is dit presies die toleransie wat teenwoordig is, en diegene wat oorheers word deur totalitarisme en diktatorskap bou hul ideologie op 'n fanatiese persepsie van die idees van die samelewing.
Die verskil tussen fanatisme en toewyding is dat dit met fanatiese aanbidding moontlik is dat 'n oortreding van algemeen aanvaarde maatskaplike norme moontlik is. Omwille van sy eie passie word 'n persoon as onstabiel emosioneel en geestelik beskryf, 'n obsessiewe idee. Dikwels is 'n fanatiese houding teenoor iets deel van die beeld van 'n psigiatriese siekte (gewoonlik die maniese fase van psigotiese afwyking of skisofreniese wanorde). So, 'n eenvoudige verbintenis tot 'n idee kan lyk soos 'n vreemde gedrag en 'n persoon sal eerder 'n gevoel van vreemdelinge veroorsaak, terwyl die fanatiese handelinge 'n bedreiging vir hom en sy openbare lewe of sekuriteit inhou en die gevoelens wat ander mense ervaar so 'n persoon is gewoonlik in die spektrum van vrees (van angs tot horror).
Fanatisme verwerp alternatiewe en is gereed om elke sekonde op te offer (tot sy eie lewe of die lewens van ander), word gelei in sy handelinge, 'n aktiewe vorm van manifestasie, wat uitsluitlik probeer om die doelwitte van ideale te bereik en die wetlike, etiese en sosiale norme heeltemal te ignoreer. So 'n persoon kan vergelyk word met 'n dowe persoon wat nie in staat is om jou kritiek te sien nie, met 'n blinde persoon wat nie die vernietigende gevolge van sy eie optrede sien nie, met 'n mal wat parallel met ander wette leef. Om uit te reik na die fanaticus se bewussyn is problematies en soms eenvoudig onmoontlik. Mens kan basies net hul aktiwiteite beperk en kontak vermy, om hul eie lot nie te beïnvloed nie.
By die bepaling van fanatisme is 'n belangrike kenmerk die teenwoordigheid van kamerade, aangesien die verskynsel nie individualisties is nie, maar massief. Vir fanatiese vervolg word 'n skare en sy leier vereis - dit is een van die meganismes van oorsprong en beheer. Die skare, emosioneel charismatiese leier, word makliker bestuur as 'n individu. As jy van aangesig tot aangesig praat, kan daar kritiese vrae en kommentaar wees. 'N Interne protes word maklik gevoel, terwyl die gevoel van verantwoordelikheid vir die gevolge in 'n skare verwyder word en die persoon doen wat die mense om hom doen. Bewustheid op sulke oomblikke openlik en daar kan jy enige gedagtes en idees uitlê, en as jy later sy wêreldbeskouing met sy fanatikus bespreek, sal hy oortuigings sien wat nie ooreenstem met sy mening deur die prisma van die negatiewe nie, moontlik as gevolg van aanvalle of beledigings.
So 'n meganisme het sedert antieke tye van bestaan ​​gebly, toe die reaksie van 'n groep mense, as een organisme, waar almal nie regtig dink nie, daarop gemik was om oorlewing van die spesie te oorleef. Roughly speaking, voordat die leier daarop gewys het waar die vyande en die hele stam die vyand gevlug het om te vernietig. Ten einde nie van die aardbodem verwyder te word nie. Fanaticisme het dieselfde meganisme, oud en sterk, en die morele eienskappe van die bestuurder van idees laat dikwels baie te wense oor. Dit blyk dus dat die dialoog en oproepe vir kritiese denke nie werk nie, die beëindiging van fanatiese aktiwiteite is slegs moontlik met geweld, met die gebruik van geweld wat die vermoëns van die fanatiek self aansienlik oorskry.
Fanaticisme is 'n voorbeeld van primitiewe, onbewuste geloof, ontbinding wat in sy komponente die vaardige manipulasie van menslike bewussyn kan sien. En nie die waarheid van sy geloof en keuse nie. Wanneer jy met iemand kommunikeer, kan tekens van fanatisme gesien word wat nie goed en sleg is nie, aanvaarbaar en strafbaar is. Die stelsel wat die wêreld skandering vereenvoudig tot die punt dat alles wat sy geloof betref, korrek en aanvaarbaar is en alles wat anders is, sleg is, veroordeel en moet geveg of vernietig word. 'N Fanatic kan dikwels nie so 'n posisie regverdig nie, of hierdie verduidelikings het nie 'n logiese verband nie (die antwoord op die vraag: "Hoekom dink jy is ek sleg?" Kan jy 'n broek hê in plaas van 'n rok).
In 'n poging om 'n produktiewe dialoog te betree en die waarheid te vind of ten minste op een of ander manier 'n persoon se kontak met die werklikheid te vestig, die prisma van sy persepsie uit te brei, raak sy onwillig om 'n onwilligheid om te argumenteer oor die moontlikheid van sy fout. Sulke mense is oneindig selfregverdig en wil nie oor jou woorde dink nie, maar hulle sal haas om jou te wen vir ongewenste toesprake. Hierdie kenmerk is om die negatiewe en vyande te sien in mense wat ander idees uitdruk en met mense (dikwels fisies) veg, in plaas van om te veg met verskynsels en idees. Dus, 'n gelowige sal sy wilskrag opwek om nie so 'n wêreldbeskouing vir kinders te steel nie en 'n fanatiese sal diewe skiet.
Daar is ook emosionele tekens van fanatisme, insluitende oormatige emosionaliteit, en die intensiteit van emosies sal hoog wees, en die omvang laag (beskikbaar ekstase, wanneer dit in kontak met die bron is, vrees, as jy die broosheid van die ingeboude konsep en haat voel, wanneer dit met dissidente gekonfronteer word). Met betrekking tot die wêreld heers die trots, met die gedagte van die onbeduidendheid van diegene wat nie die idee ondersteun nie, maar sulke sekerhede van hul uniekheid en opperste posisie is twyfelagtig, aangesien die fanatiek self 'n geslote persoonlikheid is.
Fanatisme kan met alles verband hou, sommige van sy vorme word aanvaar en redelik normaal in die samelewing (sokkerfanatisme), terwyl ander vrees en baie weerstand (godsdienstige) veroorsaak. Die woord self is baie wydverspreid en kan nie altyd eintlik van die situasie gebruik word nie, maar as die wetenskaplike definisie gebaseer is, onderskei die mediese klassifikasie van gedragsafwykings, emosies en persepsies fanatisme: godsdienstige, politieke, ideologiese, wetenskaplike, fanatisme van sport, voeding, art. Die laaste drie is die minste vernietigende in hul manifestasie en meer dikwels word die negatiewe gevolge verminder tot geskille met familie en ondersteuners van ander posisies. Terwyl die eerste drie mense in staat stel om misdaad en gevaarlike dade te stoot. Die mate van manifestasie is harde en sagte fanatisme, wat bepaal hoe ver 'n persoon kan gaan in die nastrewing van hul doelwitte.
Godsdiens en die sfeer van geloof, miskien die mees geliefde van alle mense vir die ontwikkeling van fanatisme. As 'n manier om die massabewustheid te manipuleer, is enige godsdienstige struktuur ideaal, met 'n begrip ontoeganklik vir objektiewe verifikasie, 'n leier wat interpretasies en 'n stel reëls verduidelik, wat gewoonlik baie goedertierenheid aan iemand belowe en die verskriklike straf van afvalliges. Fanatiese nakoming van godsdienstige konsepte is as gevolg van vrees. Verder, in die begin van sy bekering, soek 'n mens gerusstelling en beskerming in die geloof, probeer om van vrees ontslae te raak en hoop kry. In plaas daarvan ontvang hy slegs wat die bron van vrees verander, 'n heer vir homself gekies het en hom in 'n selfs groter situasie in sy afgryse bevind. En as voor die vrees in die sosiale sfeer was, waar die ergste ding wat hierdie moord kon gebeur het, dan is daar in godsdiens dinge wat skrikwekkender as die dood is. Dit is hierdie gevoel van vrees wat 'n persoon stoot na geweld teen diegene wat anders dink, onverdraagsaamheid teenoor ander mense se manifestasies. Onthou ten minste een persoon wat nie wilde verskrikking ervaar nie - dit is onwaarskynlik dat hy by ander sal jaag, terwyl die skrik hom begin verdedig, insluitende die aanval.
Mense wat geloof het, toon baie geduld en liefde vir enige manifestasie van die menslike siel, en dikwels is selfs die persepsie van negatiewe eienskappe positief met die hoop van verandering. Hulle sien ook hul eie god as liefde en aanvaarding, verstand en vergewensgesindheid, en die opponerende donker magte skrik hulle nie, hulle dwing hulle net om te konsentreer om in opposisie te wen.
Die fanatiek is bang vir almal: die godheid - vir die straf van sy sondes, die duistere krag - vir die bedreiging van pyniging, die hoof of hoëpriester - vir die veroordeling of ontneming van seën. Elke stap vind in spanning plaas, wat streng beheer vereis, wat uiteindelik van toepassing is op die buitewêreld en die verswakende vereiste om te voldoen.
Baie godsdienste veroordeel die fanatiese manifestasies van die geloof van hul adeptes, kritiseer sulke gedrag en dwing 'n persoon om terug te keer na die regte wêreld en waardige interaksie, aangesien sommige manifestasies van fanatisme die baie godsdienstige konsep weerspreek. Maar ons moet nie vergeet dat sommige tendense van geloof, integendeel, mense tot so 'n blinde strewe stoot nie, en moedig mense aan om antisosiale aksies te pleeg. Agter so 'n houding is gewoonlik 'n man self ver van geloof, wat die situasie nugter bepaal, maar die gevoelens van gelowiges wat onder sy invloed val, manipuleer om hul eie belange na te streef.
Daar is sekere tipes persoonlikheid wat onderhewig is aan die opkoms van godsdienstige fanatisme, gewoonlik mense wat 'n aksentuasie van karakter in 'n skisoïde, histeriese of vas tipe het. Sulke mense val dikwels in totalitêre sektes of onafhanklik verander 'n ander godsdiens in 'n farce met groteske eie bewyse van geloof in hul manifestasie.
Hoe om ontslae te raak van fanatisme
Bevryding van fanatiese gedrag is gemik op die ontwikkeling van kritiese denke, herstel van voldoende persepsie, en werk deur die beeld van 'n kultus. Enige fanatiese strewe is inherent sielkundige, emosionele en chemiese afhanklikheid (indien narkotiese stowwe nie gebruik word nie, dan word periodieke toestande van ekstase en adrenalienstorm veroorsaak dat die menslike liggaam onafhanklik opiate produseer in die vereiste hoeveelhede). Gevolglik word ontslae van fanatisme met baie soortgelyke punte om van afhanklikheid ontslae te raak. In die proses van 'n gesamentlike kritiese analise van die konsep wat aangebied word, kan die teenwoordigheid van teenstrydighede, destruktiewe oomblikke en klein oop manipulasie van die fanaticus 'n sekere punt bereik en begin dan breek.
In sulke tydperke is die ondersteuning van mense wat nie met die fanatiese samelewing verband hou nie, baie belangrik, want in 'n onstabiele toestand van landmerke verloor 'n mens die wêreld as grys (ekstase is weg), vyandig (niemand drukkies toe hy net ingeskryf het nie) en verward (niemand weet waar swart, en waar is wit). Dit is baie maklik om terug te keer na die wêreld van verslawing en infantiele bestaan, en dit kan verhinder word deur 'n nuwe georganiseerde lewe waarin daar mense met suksesvolle ervaring sal wees om die invloed van 'n godsdienstige kultus te verlaat.
Objektief, die voormalige fanatikus benodig sielkundige hulp en langterapie, met dieselfde mate van erns waarmee dwelmverslaafdes en slagoffers van geweld gerehabiliteer word, maar slegs 'n fanatikus in sy vorige rol is onderworpe aan geweld en afhanklikheid. Dikwels is dit 'n gesinsprobleem van die sisteem en dit is nodig om nie net een persoon te rehabiliteer nie. Met 'n hoë waarskynlikheid in sy omgewing sal daar mense wees wat hierdie of daardie afhanklikheid het, wat oormatige wreedheid, despotisme, manipulasie van gevoelens toon. As jy nie genoeg aandag skenk aan die verandering van die hele lewe nie, sal dit wees soos 'n verslaafde wat probeer om vas te bind, in 'n gat met vriende te sit en 'n nuwe dosis by die huis in die kombuiskas te hê.