Die bou van 'n wonderlike pad - Inligting
Die bou van 'n wonderlike pad
Titel: Die bou van 'n wonderlike pad.
Skrywer: VERNET Joseph (1714 - 1789)
Afmetings: Hoogte 97 - Breedte 162
Kontak kopiereg: © Foto RMN-Grand Palais (Louvre Museum) / webwerf Franck Raux
Prentverwysing: 04-513459 / Inv8331
Die bou van 'n wonderlike pad.
© Foto RMN-Grand Palais (Louvre Museum) / Franck Raux
Publikasiedatum: Junie 2013
Die eeu van die pad
Al is die waterweë nie in die 18de eeu verwaarloos niee eeu, is dit veral die paaie wat die aandag van koninklike mag hou. Met die verspreiding van merkantilistiese en liberale teorieë wat aandring op die rol van kommunikasieroetes in die ekonomie van die koninkryk, hou padinfrastruktuur 'n sentrale plek in.
Om grootskaalse padwerke te implementeer, het die kontroleur-generaal van finansies Philibert Orry die koninklike korf in 1737-1738 veralgemeen. Dit word ook 'n paar dae per jaar aangevra om te help met die instandhouding en konstruksie van paaie.
Joseph Vernet, wat veral bekend is vir sy reeks hawens in Frankryk, laat vaar sy gunsteling terrein vir 'n toneel wat in die hart van die koninkryk afspeel. Vir die bedrag van 5 000 pond bring die kunstenaar hulde aan die Ponts et Chaussées, 'n administrasie onder leiding van die nuwe minister. Diderot is virulent teenoor Vernet en kritiseer hom vir 'n 'kabinetsamestelling'. Verskeie leidrade dui egter daarop dat die skilder geïnspireer is deur waarnemings tydens verblyf in die Alpe.
Die bou van 'n koninklike pad
As 'n ware meester van landskapsvoorstellings het Vernet sy komposisie georganiseer volgens 'n opeenvolging van planne wat deur die sinuositeite wat die verligting op hierdie 'groot pad' in aanbou lê, onderstreep word. Die werk wat in hierdie uitgestrekte landskap aan die gang is, word baie goed beskryf. Aan die linkerkant dui die elegante houtversiering aan dat 'n gedeelte van hierdie pad voltooi moet word, wat soos 'n draad deur die skildery draai.
Links op die voorgrond dui die monument met 'n fleur-de-lis die afstand in ligas vanaf Parys aan. Dit bevestig dus die koninklike status van hierdie pad, waarvan die staat die instandhouding is. In die middel hou die voorman die meetstaaf vas waarmee hy die ooreenstemming van die metings kan nagaan. Hoed in die hand is hierdie karakter in diep gesprek met 'n groep mans te perd. Rondom hulle is 'n dosyn mense besig met plaveiselwerk: die vorm, sny en neerlê van plaveistene, stamp en gelyk maak. Op die agtergrond sny ander mans blokke direk van die rots af wat, nadat hulle verpletter is, op waens gelaai word. In die derde plan is 'n brug met boë met mandjiehandvatsels amper voltooi. Hysapparate dui op die implementering van doeltreffende konstruksietegnieke.
Maak die gebied oop
Die skildery van Joseph Vernet is 'n goeie illustrasie van die staat se multi-dekade-beleid wat danksy die sleurwerk die opknapping of bou van 'n paar duisend kilometer koninklike paaie moontlik maak. Die skilder beklemtoon die akteurs van hierdie grootskaalse projek, van die ontwerpers tot die kunstenaars. Hierdie skildery dien ook as 'n metafoor, want dit toon dat mans weet hoe om die probleme van topografie en die mak natuur te oorkom.
Twee van die mans te perd dra 'n uniform wat dui op hul lidmaatskap aan die Corps des Ponts et Chaussées. Hierdie korps siviele ingenieurs, wat in 1716 gestig is, moet in die behoeftes van die staat voorsien wat vervoerinfrastruktuur betref. Die karakter wat 'n plan in sy hande het, is waarskynlik Jean-Rodolphe Perronet, Senior Ingenieur van Ponts et Chaussées. Elke jaar maak hy 'n toer deur die koninkryk om te verifieer dat die konstruksieprogram wat deur die sentrale mag bestel word, streng deur die ingenieurs van algemeenheid gerespekteer word.
Florence INGERSOLL-SMOUSE, Joseph Vernet, mariene skilder, kritiese studie en catalogus-raisonné..., Parys, É. Bignon, 1926.
Léon LAGRANGE, Joseph Vernet en skildery in die 18de eeu, Parys, Didier, 1864.
Antoine PICON, Die uitvinding van die moderne ingenieur: die École des Ponts et Chaussées (1747-1851), Parys, Perse van die Nasionale Skool vir brûe en paaie, 1992.
Georges REVERDY, Die geskiedenis van die paaie van Frankryk, Parys, Perse van die Nasionale Skool vir brûe en paaie, 1997.