You Need This Beer: Narragansett's 'Jaws,' 1975 Can - Nuwe resepte - 2021
Dieselfde ontwerp op die blikkie in die film 'Jaws'
Neem 'n hap hieruit: net betyds vir die "Shark Week" en almal se gunsteling tyd van die jaar, stel die handwerkbrouer Narragansett dieselfde bierblik weer in die haairiller van 1975, Kake.
Dit is dieselfde retro wat in die film gesien kan word, die Associated Press verslae; Nou kan New Englanders 'n 12, 18 of 30-pak van sy Narragansett-pils in dieselfde ontwerp optel. Volgens die AP: "In die film uit 1975 verpletter kapt. Sam Quint, die haaijagter deur wyle Robert Shaw, 'n blikkie 'Gansett met een hand om die oseanograaf wat gespeel word deur Richard Dreyfuss te intimideer." (Ons is nog steeds te bang om self die film te kyk, so ons sal glo wat die AP sê.)
Daarom smeek ons ​​u, begin onmiddellik met die blikkies Narragansett - maar bespaar een natuurlik vir die ontwerp. Daar is ook die Narragansett wat weer vrygestel kan word met dieselfde blikkontwerp uit 1953, as u so geneig is. Kom ons wees werklik - geblikte handwerkbier bestaan ​​al langer as wat sommige van ons gelewe het.
You Need This Beer: Narragansett's 'Jaws', 1975 Can - Resepte
Dit is terug. OntdekkingIs jaarliks Haaiweek programmering kom hierdie maand terug en bring 'n nuwe geskenk. Kyk vanaf 9 Augustus tot 16 Augustus na u jaarlikse week met haai-gesentreerde funksies. Haaiweek is televisie se langste somer -TV -geleentheid. En jy weet wat dit beteken –Narragansett is terug met 'n aanlynwinkel vol bindings vir Steven Spielberg 's Kakeom saam te val met Haaiweek 2020. Narragansett is nie net een van die oudste ondernemings in Amerika nie (hulle het in 1911 21 geword), Kake het sy bier weer in 1975 bekend gemaak toe die karakter van Robert Shaw, Quint, 'n blikkie neergesak en dit verpletter het om taai te lyk voor Richard Dreyfuss se karakter Hooper. Hooper het die mees humoristiese oomblik van die film gemaak, wat Quint teëgestaan ​​het deur sy piepschuimbeker te verpletter.
Niemand kan Narragansett soos Quint verpletter nie. Letterlik … niemand.
Een van die bekendste oomblikke in Kake vier een van die film se bekendste karakters: Quint. 'N Professionele haaijagter gespeel deur Robert Shaw, Quint se plaaslike sjarme en intimiderende intimidasie, word perfek geïllustreer deur die toneel waarin hy 'n Narragansett ruk en die blikkie onmiddellik verpletter.
Wat presies was dit aan hierdie prestasie wat 'n indruk op die gehoor gemaak het: Quint se drinkvermoëns? Die brute krag wat dit verg om 'n bierblik met een hand te verpletter?
'U moet 'n bietjie harder wees as wat u vandag sou moes wees om een ​​te vermorsel,' het Mark Hellendrung, uitvoerende hoof van Narragansett Brewing, aan Boston.com gesê. 'Vir my was dit simbolies. Dit was sy volharding, sy absolute oortuiging dat hy die haai gaan haal en dat niks hom in die pad sal staan ​​nie. ''
Deesdae kan niemand dit soos Quint werklik vermorsel nie, want die 1975 -weergawe van die blikkie word nie meer gemaak nie. Deesdae is redelik ligter en makliker om te verpletter, wat 'n minder indrukwekkende prestasie tot gevolg het.
Aluminiumbierblikke het aan die einde van die sestigerjare verskyn, en dekades se ingenieurswese het meer metaaldoeltreffende blikkies moontlik gemaak. Die aluminium wat gebruik is om bierblikke in 1975 te vervaardig, was volgens Narragansett se blikverspreiders 40 persent dikker as nou.
Die blikkies was ook wyer in deursnee en het duursame blare en onderkant gehad. Hulle het 'n opening met 'n oortjie-wat Quint moeiteloos afskeur-eerder as die mond van vandag. Ondanks die byna identiese logo, is die blikkies van vandag effens anders gevorm, met 'n liggaam wyer as bo en onder.
JAWS – Dit is die heersende koning van somerblokkies en die film wat selfs in 1975 die term blockbuster in die grootste deel van die VSA aangevuur het vanweë sy gekke lang teaterlyne. Dit is nog steeds 'n gunsteling onder diegene wat gelukkig was om dit die somer in die teater te sien (inry, in my geval), en absoluut weer kykbaar soos geen ander film nie. Steven Spielberg regisseer die moeilikste shoot in sy loopbaan, spesiale effekte wat uit die weg geruim moes word, 'n pragtige telling deur John Williams, Richard Dreyfuss op sy snaaksste, Robert Shaw op sy beste. En die coolste. Robert Shaw. Die Oscar-genomineerde akteur van Die neem van Pelham One Two Three, Force 10 van Navarone, en Met liefde uit Rusland, het hierdie maand 86 geword. Om te vier, Narragansett, die biermerk wat Shaw op die skerm drink en die blikkie wat hy in die beroemde vermorsel Kake toneel, het hierdie somer sy beroemde herdenkingsbierblik uit 1975 vrygestel. Onthou jy nie die toneel nie? Kyk hieronder.
Narragansett het sy vrystelling met die verjaarsdag van Shaw 's op 9 Augustus en Shark Week afgetrek. Onvoorspelbaar vir die biermaatskappy, is Quint later die maand weer in die kollig gebring met die ontdekking deur Paul Allen en sy navorsingspan van die werklike USS Indianapolis skipbreuk ongeveer 18 000 voet onder seevlak op die vloer van die Stille Oseaan. Shaw en Spielberg word deur oorlewendes geprys vir die realisme wat in die film verskyn. Dit is 'n dosis werklikheid in wat andersins 'n somer -aksiefliek was. Tog vermoed ons dat die verhaal van die tragedie moontlik nie die prominente posisie in die geskiedenis gehad het wat dit verdien het nie, en miskien het Paul Allen nie van die skip geleer om dit te soek nie, sonder die deurgaans van die film vandag, en die kennis wat dit voortduur. Gelukkig is nog 22 van die oorspronklike matrose wat die noodlottige reis oorleef het, steeds by ons.
Vier die 40ste herdenking van 'Jaws' met Retro Narragansett -blikkies
Min films het meer 'n invloed op die gehoor gehad Kake. Die fliek, wat in Junie 1975 uitgereik is, was die eerste somerblokkade wat in die eerste naweek meer as $ 7 miljoen ('n enorme bedrag en $ 32 miljoen in vandag se dollars) ingesamel het en sy begroting binne twee weke terugbetaal het.
VERWANTE: America & ampaposs Most Patriotic Craft Beer
Die fliek is in Martha's Vineyard verfilm en het op die fiktiewe Amity Island plaasgevind. Behalwe die akteurs Roy Scheider, Robert Shaw en Richard Dreyfuss, Kake het ook 'n ander bekende cameo gehad: 'n blikkie bier word deurgaans gesien, insluitend in die hande van Shaw wat Quint gespeel het.
Die bier was Narragansett, en dit het heeltemal organies en outentiek verskyn. "Narragansett was die nommer een bier in New England en die bierkeuse van vissermanne van Block Island na Bangor op die oomblik dat die fliek verfilm is, so dit was baie waarskynlik dat kaptein Quint daardie somer Narragansett sou gedrink het," sê president van Narragansett Mark Hellendrung.
Dit is die vierde somer wat die brouery Narragansett Lager vrystel in die 1975 -blikkies wat in die fliek te sien is. "Dit lyk elke jaar asof hierdie blikkies meer gewild word en op hul beurt 'n groter verspreiding oor die land kry." Danksy die popkultuurverskynsel van Shark Week en vanjaar se 40ste herdenking van KakeDie verkope sal na verwagting die hoogste wees.
'Ons hou daarvan om ons erfenis te benut deur 'n paar keer deur die jaar ons pils in verskillende retro -blikke vry te laat, en die retro -blikkie uit 1975 het sinoniem geword met somer,' sê Hellenburg. 'Vandag kan drinkers Robert Shaw naboots Kake en verpletter dit die hele somer soos Quint. "
Narragansett werk ook saam met die Atlantic White Shark Conservancy deur 'n deel van die opbrengs uit 1975 te skenk om die merk van 'n haai aan die Atlantiese kus later hierdie somer te ondersteun.
Vier haaiweek met 'n Narragansett
Soos elke aanhanger van die geskiedenis van ambagsbier weet, sal 'n ikoniese bier vir altyd aan die film gekoppel word Kake: Narragansett Lager. Met die uiters gewilde Haaiweek van Discovery Channel wat op 12 Augustus begin, is daar 'n beter manier om die episodes te geniet as met koue blikkies Rhode Island -brou?
Die geskiedenis van die Narragansett -brouery is 'n lang en uitgebreide geskiedenis wat dateer uit die laat 1800's. Met 'n toenemende prominensie gevolg deur 'n lang stilstand, was die pad kronkelend en rotsagtig vir die onderneming. Begin in 1888, teen 1914, was die Narragansett Brewing Company die grootste in New England. Tydens die verbod het die brouery op dreef gebly deur 'n lisensie te verkry om voort te gaan met die brou en bottel van bier vir 'medisinale doeleindes'. Maar die 'groot eksperiment' het 'n groot finansiële tol op die brouery geëis, en toe die 21ste wysiging aangeneem is, het dinge donker gelyk. Danksy 'n paar handelsmerke (insluitend kunswerke van dr. Seuss self, Theodore Geisel) en 'n paar vaardige bemarking, kon Narragansett egter jare lank floreer.
In die veertiger- en vyftigerjare het hulle die gewildste in New England geword en verskeie kleiner brouerye in die omgewing gekry. Daardie jare het ook die steeds gewilde slagspreuk, "Hallo, buurman! Hou 'n Gansett! " Die 1960's en 70's was egter nie so rooskleurig nie (verskyn in Kake nieteenstaande). Verkrygings, antitrust-regsgedinge, samesmeltings en die opkoms van Anheuser-Busch as 'n streeksrolspeler het dit moeilik gemaak vir die eens florerende onderneming. Uiteindelik, in 1983, het die Narragansett Brewing Company sy deure vir altyd gesluit.
In 1995 is die meeste toerusting van die brouery na China gestuur, en in 1998 het die sloop van die eens trotse brouery begin. Die bottelaanleg en agt ander geboue is gesloop, en die laaste oorblyfsel van die broueryfasiliteit - die trollie -skuur - is afgebreek ná 'n brand in 2005. Narragansett Brewing was weg ... of sou gewees het, indien nie vir die pogings van 'n min mense wat geglo het.
'N Groep beleggers uit New England, onder leiding van die lewenslange Rhode Islander Mark Hellendrung, het die regte op die Narragansett -naam gekoop en die voormalige hoofbrouer Bill Anderson teruggebring. Later dieselfde jaar vloei die bier weer vir die eerste keer sedert 1983. Nou beleef die brouery 'n soort renaissance, met wydverspreide verspreiding, 'n stewige posisie in die ambagsbiergemeenskap en skerp nuwe bemarking. Trouens, die brouery het verlede maand 'n beperkte vrystelling van die oorspronklike blikke van hul pils gehad, dieselfde blikkie wat gesien kan word as dit deur Robert Shaw's Quint verteer (en verpletter word) Kake.
Narragansett Lager - die vlagskip en die gewildste bier in die reeks - is skoon, verfrissend en heerlik. Wenner van talle toekennings-insluitend die silwermedalje by verlede jaar se Wêreldbierkampioenskap-hierdie pils kom op ongeveer 5 persent ABV, en is perfek vir die strand, die boot, of jag op 25-voet mensvretende monsters wat die Golf opkom Stroom uit die suidelike waters. (Vir die rekord ondersteun ek nie die jag of doodmaak van haaie nie. Dit is net 'n film, onthou jy?)
Summer Ale is 'n maklik drinkbare sessie Blonde Ale wat hulde bring aan 'Gansett se oorspronklike Pale Ale. Met 'n lae alkoholinhoud van 4,2 persent, dra dit baie geur met 'n gladde moutigheid en 'n skerp hopbyt deur die gebruik van Citra -hoep. Dit gee 'n pragtige goue kleur met groot helderheid en 'n goeie skuimende, wit kop wat bly hang. Alhoewel dit 'n mooi lyf het, is dit glad nie vol of swaar nie. Nog 'n wonderlike een vir die buitelug, warm dae of 'swem' met boogbeenvroue.
Ambagsbierliefhebbers moet ook hierdie herfs hul oë oop hou vir die volgende seisoenale, genaamd 'Fest'. Dit lyk ook na 'n goeie een.
Terugskouend op die Gotiese aksie-gruwel van die 'Underworld '-franchise
Ondanks dieselfde soort mitologiese oorsprong, staan ​​Vampires en Werewolves agter een van die mees ikoniese wedywerings in die media. Daar is talle boeke, flieks en speletjies wat hierdie legendariese wesens teenoor mekaar stel, en elkeen het sy eie opinie oor wie die superieure monster is (ek was nog altyd stewig in die weerwolf). Vandag wil ek egter graag een van die mees ikoniese opvattings oor hierdie antieke vete ondersoek deur terug te kyk na die waansinnige gewilde Onderwêreld franchise en hoe dit hierdie mites vir 'n steeds ontwikkelende gehoor gevorm het.
Die 2000's was 'n goeie tyd om 'n aanhanger te wees van aksie-gruwel-blockbusters, met die opkoms van franchises soos R Resident Evil en die Bladvervolgers. Omdat hulle weet dat die publiek honger is na meer bloedige opwinding, is dit geen verrassing dat Lakeshore Entertainment uiteindelik sal belê in 'n gotiese passieprojek deur die onwaarskynlike trio van Len Wisemen, Kevin Grevioux en Danny McBride (ja, daardie Danny McBride). Met 'n komplekse mitologie wat 'n voortgesette oorlog tussen Vampires en "Lycans " voorstel, het die trio produsente met hul oorspronklike toonhoogte bewonder, en met 'n finale konsep wat deur McBride voltooi is, Onderwêreld uiteindelik in 2003 van die bladsy gespring.
'N Internasionale ko-produksie, Onderwêreld was 'n vreemde dier, wat die gotiese opwinding van klassieke vampierfilms kombineer met hedendaagse aksie en 'n gruwelike wetenskaplike draai. Alhoewel die gladde fotografie en oordrewe kostuums dit duidelik gemaak het dat dit 'n geval was van styl bo inhoud, sou die verrassend diepgaande verhaal agter die draaiboek nie in 'n rolspel gespeel gewees het nie. Dit is logies, want die vervaardigers is uiteindelik deur White Wolf Inc. gedagvaar weens die ooreenkomste van die film met hul World of Darkness stel, hoewel die saak uiteindelik buite die hof geskik is.
Ongeag, selfs tydens die eienaardige golf van leerbeklede post-Matriks aksie flikker, Onderwêreld daarin geslaag om op te val deur 'n nuwe blik op monsterfilms en 'n slegte vroulike protagonis te gee. Kate Beckinsale is perfek gegooi as die Lycan-jag-vampier Selene, geskeur tussen haar lojaliteit aan haar meesters en 'n nuutgevonde liefdesbelangstelling in Michael Corvin, gespeel deur Scott Speedman. Terwyl kykers Selene in die konyngat vergesel, spring die film van die een bloeddorstige aksiereeks na die volgende, met altyd merkwaardige praktiese effekte en draadwerk.
Geproduseer met 'n begroting van 22 miljoen dollar, Onderwêreld het 'n onverwagse treffer geword en uiteindelik meer as 95 miljoen by die loket ingesamel. Terwyl kritici nie mal daaroor was nie, was die gehoor absoluut mal oor die deftige estetika en 'n kickass -klankbaan (met 'n ongelooflike remix van David Bowie's) Bring My the Disco King deur Danny Lohner), om nie te praat van die onvergeetlike optrede van Beckinsale as 'n veteraan Death-Dealer nie. Uiteraard sou sy een van die mooiste vooraanstaande dames van die 2000's word, wat slegs teen mekaar was RE's Milla Jovovich.
Die res van die rolverdeling is ook indrukwekkend, met Bill Nighy kou met blydskap deur die natuurskoon soos die Elder Vampire Viktor en Michael Sheen lei die Lycan -rebellie as Lucian (jare voordat hy 'n vampier in die Skemering franchise). Kevin Grevioux self verskyn ook as Raze, een van die mees onvergeetlike Lycans van die film. Gelukkig vir aanhangers, ondanks 'n paar grusame karaktersterftes, sou dit nie die laaste keer wees dat ons hierdie nuuskierige ensemble op die groot skerm sou sien nie.
Nadat hulle 'n franchise suksesvol begin het, het Wiseman en die maatskappy gou teruggekeer na hierdie wêreld van ultraviolet koeëls en rebelse Lycans met 2006 's Onderwêreld: Evolusie, 'n opvolger wat byna onmiddellik na die eerste film afspeel. Alhoewel dit 'n ewe stylvolle poging is, met Selene en Michael op die vlug van Elder Vampires terwyl hulle die geheime oorsprong van beide Vampires en Lycans ontdek, ly die film daaraan om te hard te probeer om groter en meer aksiebelaaid te wees as sy voorganger.
Tog kon die ingewikkelde skrif en opgeblase begroting nie bly nie Evolusie van nog 'n kassiesukses. Kritici het nog steeds geweier om die reeks op te warm, maar die algemene gehoor waardeer die terugkeer na neogotiese melodrama en bal-teen-die-muur-aksie Vampire vs Werewolf. Alhoewel die film 'n ietwat definitiewe gevolgtrekking maak vir die verhaal van Michael en Selene, het die sukses daarvan beteken dat ons binnekort weer 'n inskrywing in die franchise sou sien met die 2009 -prequel, Onderwêreld: Rise of the Lycans.
Dieselfde monsters, nuwe omgewing.
Patrick TatopoulosDie prequel van die prequel ly daaraan dat die belangrikste plotpunte daarvan bederf is deur terugflitse in die vorige films, maar dit is nog steeds my gunsteling inskrywing in die franchise, met die fokus op die oorsprong van die konflik tussen verslaafde Lycans en tirannieke vampiere in die Middeleeuse Europa. Alhoewel Beckinsale behoorlik afwesig is in die prequel (behalwe vir 'n laaste zinger), speel beide Michael Sheen en Bill Nighy hul rolle uit vorige films en is dit duidelik dat hulle dit baie geniet. Die tydlyn pas miskien nie heeltemal bymekaar nie en die tempo is effens onstuimig, maar die oordrewe aksie en vars omgewing maak hierdie een van die mees vermaaklike films in die reeks.
Dieselfde kan nie gesê word vir 2012 's nie Onderwêreld: Ontwaking, 'n film wat bedoel was om Beckinsale se langverwagte terugkeer na die franchise te wees. Dit is ongetwyfeld wonderlik om te sien hoe Selene weer in 'n distopiese toekoms wreedaardige Lycans met gespesialiseerde wapens afmaai (hierdie keer sonder begeleiding deur Scott Speedman), maar die film laat die bal regtig val met 'n bietjie buitensporige CGI en 'n lae agtergrondverhaal. Daar is nog steeds 'n paar wettig opwindende stukke terwyl Selene probeer om haar basterdogter te beskerm teen die kloue van 'n bose organisasie, maar die ontsmette atmosfeer en verminderde fokus op praktiese monsters maak hierdie inskrywing minder interessant as die films wat voorgekom het.
Ten spyte van nog meer negatiewe reaksies van kritici, Ontwaking was suksesvol genoeg om nog 'n opvolger in 2016 met Onderwêreld: Bloedoorloë, die laaste film in die franchise. Ongelukkig is hierdie een net effens beter as sy voorganger, en verdubbel die twyfelagtige CGI en die kranksinnige mitologie om 'n generiese verhaal te vertel. In hierdie een word Selene gejag deur oorlewende Vampire- en Lycan -stamme wat elkeen haar nodig het om hul eie gruwelike redes. Soos Ontwaking, Blood Wars bevat byna niks van die oorspronklike nie Onderwêreld span agter die skerms, wat lei tot 'n lospassende pet vir 'n eens onvergeetlike franchise.
Soos al die Onderwêreld films voor dit, Bloedoorloë was finansieel suksesvol, maar dit het ook bewys dat die reeks verloop het. Sonder dat die oorspronklike kreatiewe span hierdie produksies ondersteun het, was daar min rede om voort te gaan met die vervaardiging daarvan. Dit is nou vyf jaar sedert Bloedoorloë, en ondanks gerugte van die teendeel, blyk dit onwaarskynlik dat die Onderwêreld franchise sal binnekort 'n opstanding ondergaan.
Ek kan nie die enigste een wees wat hierdie monstergevegte misloop nie.
As ek terugkyk op hierdie flieks, is dit duidelik dat dit nie almal meesterwerke was nie, maar ek is die eerste om hul verbintenis tot styl en grusame aksie te verdedig. Selfs as die draaiboeke nie veel sin gemaak het nie, is baie moeite gedoen met die voorkoms en gevoel van hierdie films, sowel as die choreografie agter die onvergeetlike monstergevegte. Die Onderwêreld Lycans is een van die beste praktiese weerwolwe in die media, en dit is jammer dat latere inskrywings in die kostuums en marionette verruil is vir goedkoop CGI.
Selins van Beckinsale was ook 'n ware ikoniese karakter in haar eie reg. Terwyl sommige aanhangers haar net as 'n leergeklede sekssimbool beskou het, was haar boog baie ingewikkelder as wat die meeste mense onthou. Haar vroulike eienskappe is nooit geïgnoreer ten gunste van tradisionele aksieheld -trope, maar sy het ook gereeld opgedaag om haar verwarde liefdesbelangstelling te red, 'n seldsame wending van die gewone meisie in noodformule.
Die Onderwêreld franchise was miskien 'n achtbaanrit wat kwaliteit betref, maar ek sal altyd goeie herinneringe hê aan die vlugtige kykies in 'n wêreld wat oorheers word deur Vampiriese intrige en monsteragtige mutasies. Toe ek hierdie flieks besoek, het ek besef dat dit lanklaas 'n geskenk was met 'n gestileerde gotiese aksie op die groot skerm, en Resident Evil Met 'n nuwe begin in die nuwe film van Johannes Roberts en#8217, sien ek ook graag terug na die vuil strate van Onderwêreld. Die Vampire vs Lycan -oorlog is immers nog lank nie verby nie, en daar sal altyd meer donker stories wees om te vertel.
Wie hou nie van 'n tallboy nie - 16 gram koue, skuimige bier? Met sy eenvoudige rooi etiket en verkondiging van 'gemaak op verdienste, verkoop op eer', is 'n aluminium pint goeie ou 'Gansett -pils' 'n werkperd van 'n bier. 'N Bier vir 'n lang dag by die werk, vir 'n braai in die agterplaas, 'n dag uit op die strand of 'n aand uit by 'n vertoning, 'n bier op enige tyd, die bier van New England - en die bier wat ons amper verloor het.
Eens was Narragansett die bier nommer een in New England. Gansett, wat in 1890 in Cranston gelanseer is, het vroeg in die 20ste eeu 'n meerderheid van die markaandeel gehad, aangehelp deur 'n moderne brouery wat tussen 1890 en 1914 gebou is, wat selfs sy eie smidswinkel en ysmaakfasiliteit insluit. Alhoewel die onderneming die storm van die verbod moes verduur, net soos die res van die land, het hulle deurgedring deur 'medisinale' brouwsels te maak, en teen die middel van die eeu was hulle weer bo-aan hul spel.
Dit het grootliks gebeur as gevolg van die leierskap van die destydse president Rudolf Haffenreffer, 'n man wie se familie hul eie brouery-dinastie in Boston gehad het, 'n dinastie wat hy uiteindelik onder die Narragansett-sambreel gebring het.
Miskien herken u die Haffenreffer-naam aan bottels van 40 gram Private Stock-moutdrank, 'n Pabst-produk. Hoe dan ook, Haffenreffer was 'n bier-towenaar en het die handelsmerk herbou tot selfs die glorie van die pre-verbod. Op 'n stadium het Haffenreffer selfs 'n jong Theodor Geisel aangestel, die man wat u beter sou ken deur dr. Seuss, om ontwerpwerk vir die brouery te doen. Waarskynlik nie as gevolg van dr. Seuss nie, op sy hoogtepunt in die middel van die 60's het Narragansett byna 70% van die biermark in New England beheer. Dit was die amptelike bier van die Red Sox, waar die omroeper Curt Gowdy die advertensieslagspreuk, 'Hallo, buurman', 'Gansett' gewild gemaak het. Die bure het beslis 'n 'Gansett' gehad - eintlik het hulle meer as 'n paar gehad. In 1972 pomp die fabriek jaarliks ​​1,7 miljoen vate bier uit vir Narragansett, plus verskeie ander etikette.
Teen hierdie tyd het die Falstaff Brewing Company in St. Louis die brouery besit. Met die vervaardiging van 1,7 miljoen vate bier vir die verskillende streeketikette wat Falstaff besit, waaronder Pickwick en Ballantine, het die fabriek in die grond geloop. Die Cranston -fasiliteit kon eenvoudig nie tred hou met die vraag nie, en dit was makliker om te sluit as om te moderniseer. In die vroeë tagtigerjare, ondanks aansienlike ingryping deur die staatsregering op Rhode Island, is die brouery Narragansett gesluit en jare later gesloop om plek te maak vir 'n winkelsentrum.
So dit moet dit wees, reg? Net nog 'n Amerikaanse verhaal van konsolidasie en vernietiging, 'n New England -onderneming wat uitkontrakteer is en mettertyd vergeet is. Gaan na Mark Hellendrung. Hellendrung, 'n inwoner van Rhody, het deur die geledere van Nantucket Nectars gestyg om die president van die drankbedryf te word. Nadat hy Nantucket Nectars verlaat het, en na 'n kort tydjie in Burlington, het die Magic Hat Brewing Company in Vermont, Hellendrung, saam met 'n groep beleggers, die handelsmerk Narragansett in 2005 by die Pabst Brewing Company gekoop. Na meer as 20 jaar het Gansett huis toe kom.
Gevra oor die aankoop van die handelsmerk, het Hellendrung verduidelik dat hy op daardie oomblik 'n keuse moes maak: hy kon alles terugbring, die brouery herbou en hoop dat die handelsmerk begin styg. Of hy kan die handelsmerk terugbring en dit as 'n springplank gebruik om die brouery terug te bring. Uiteindelik het Narragansett saam met laasgenoemde gegaan. Hellendrung het 'n ooreenkoms met Genesee uit Rochester, New York, aangegaan om Narragansett -bier te vervaardig.
Dit was nie genoeg om Genesee net in 'n Narragansett -omhulsel te hê nie. Soos Hellendrung verduidelik het, is dit 'n bier met erfenis, die bier wat u pa en oupa gedrink het, moet ernstig terugkom. So het die maatskappy Bill Anderson opgespoor. Anderson was die laaste broumeester van 'Gansett', in die 60's en 70's. Dit was sy taak om die smaak van die vergete bier terug te bring, en so het hy dit gedoen.
Hellendrung het egter nie daar gestop nie. Die hele handelsmerk is 'n herwinning van die verlede; die nuwe blikkies neem hul leidrade uit die ou verpakking, en spesiale blikke word gereeld afgehandel. Uiteraard was die eerste terugblik in die ikoniese ontwerp van die 70's wat die karakter Quint vermorsel in 'n ander ikoon van die lewe in New England, die film Kake. En natuurlik moes die aanhalingstekens, "Hallo, buurman, 'n 'Gansett' ook terugkom. Miskien het u dit die afgelope tyd by u plaaslike drankwinkel of kroeg gesien, of miskien, soos ek onlangs gedoen het: oor die swart bofdop van 'n ou wat in Broadway in Providence loop, gekrap.
Verstaan ​​egter dat dit nie net gaan oor terugkyk nie. Die onderneming sien ook uit en sien daarna uit om die handelsmerk in hul nuwe fabriek in Pawtucket huis toe te bring. Die nuwe fabriek maak slegs die speserye wat die speserye-speserye in Rochester behou, meer spesiaal gefokus. Pawtucket sal die seisoenale aanbod bied, soos die Narragansett Porter, die resultaat van samewerking tussen die onderneming en die plaaslike mikrobrouer Sean Larkin. Larkin, ook van Providence's Revival Brewing Company, is nou die hoofbrouer vir Narragansett. Hulle Fest, Bock en Summer, plus die gewilde Del's Shandy, Autocrat Coffee Milk Stout en Allie's Double Chocolate Porter word met trots gemaak ... in Rhode Island.
Hellendrung is van mening dat daar, ondanks die praatjies oor werkskeppers deesdae, realisties nie 'n groot onderneming is wat hier sal inloer en tonne werk sal skep nie. In plaas daarvan het ons die klein en middelgrote ondernemings nodig om terug te kom en elkeen 'n paar te skep, om die gemeenskap in die besigheid te herbou - en dit is net wat 'Gansett beoog om te doen'.
'Dit was vroeër almal streeks,' het hy gesê. 'Ons het die groot ouens geklop deur deel te neem.' Die primêre bemarkingsbegroting van die onderneming gaan nie oor advertensies en advertensieborde nie, maar ook na die voetsoolvlakpogings - blokkeer partytjies en skopballigas.
Dit is nie altyd maklik om verantwoordelike voedselkeuses te maak nie, daar is soveel hype rondom plaaslik en organies en volhoubaar. Vir my besluit ek om my geld te bestee aan 'n plaaslike CSA, maar dit laat nie veel oor vir dinge soos bier nie. Sekerlik, ek geniet my klein hoeveelheid handwerkbiere. Ek is redelik seker dat Hellendrung en al die goeie mense by Narragansett dit ook doen. Maar aan die einde van 'n lang dag met 'n paar dollar in my sak, is dit lekker om te weet dat ek kan gaan sit na my gunsteling stoelgang by die plaaslike kroeg, die kroegman vir my 'n pint 'Gansett -pils' laat trek en kan rus wetende dat selfs al word die graan nie plaaslik of hop nie, my geld nie net na 'n groot gesiglose onderneming gaan nie, maar terug na die streek waar ek woon. Na my mening is middelmaatskappye soos Narragansett in elk geval nog 'n manier om voedselstelsels af te skaal, om voedsel en die gemeenskap terug te bring huis toe.
Shark Attack On Your Couch – Narragansett Beer stel weer 'Jaws' Retro Can Design bekend
Die meeste van die vorige generasie verwoes nou die goeie ou dae toe 'n venster oopgemaak is om die son deur te laat skyn en nie sodat iemand se status op Facebook opgedateer kan word as 'n tweet slegs die lieflike geluid van 'n kanarie is en as u briewe skryf nie op papier was die beste manier om iemand se liefde te toon. Hulle kan egter 'n bietjie geluk geniet as hulle 'n flits van die lewe wat hulle verbygegaan het, in hul hand kan hou. Die film "Jaws" uit 1975 was 'n weghol -superhit in die loket en was 'n film wat 'n derde keer werd was, en dit het nooit oud geword nie, ongeag hoeveel keer dit op die kabel verskyn.
Daar is een toneel waar die haaijagter in die film 'n blikkie bier vergruis in 'n poging om oorheersing uit te oefen en sodoende die oseanograaf wat deur Richard Dreyfuss gespeel word, te konfronteer. Dit is die spesifieke ontwerp van retro -bier wat deur die Narragansett Brewing -onderneming herontwerp word. Dit word gedoen ter herdenking van die "haaiweek" wat Sondag begin het. Shark week is 'n poging van Discovery Channel om bewustheid van hierdie spesifieke bedreigde spesie te versprei deur die lewenstyle en die verdwynende habitatte van die verskillende haai spesies aan te toon.
'N NUWE ONTWERP
Die ontwerp van die 1970's sal na verwagting 'n groot treffer wees, aangesien dit 'n gewilde tema gebruik en 'n uitstekende platform in die film het, wat een van die beroemdste dierefilms was wat ooit gemaak is. Die ontwerp behels 'n eenvoudige wit agtergrond wat versier is deur 'n skip en 'n diagonale rooi streep. Die advertensies vir hierdie nuwe retro -ontwerp het reeds begin en het 'n byskrif "Crush it like Quint" met verwysing na die skeepskaptein, Sam Quint, gespeel deur wyle Robert Shaw.
Die Narragansett Brewing -onderneming is 'n baie ou onderneming en produseer al meer as honderd jaar van die beste bier in die land. Dit is die eerste keer gestig in 1888 in die eilandstaat Rhode Island en het twee jaar later begin massaproduseer. Dit is nou 'n baie gevestigde onderneming en werk uit twee ander state wat 'n deel van die drank wat die meeste verbruik word in die land lewer. Die twee fabrieke is geleë in Providence, Rochester, New York en in Buzzard's Bay, Massachusetts. Hier is die hoop dat die retro -draai die brewski verbeter.