1 & 2 Tessalonisense (3) - www.bybelkennis.co.za
Voordat Jesus Christus, ons Here, kom om te oordeel, kom die wêreldwye afval en opstand teen God, en die openbaring van die wettelose mens. (II:2:1-12). Hy kom in die krag van Satan, met valse mag, tekens, wonders en goddelose misleiding, om die mense wat verlore gaan te verwoes. Trots opponeer hy alle sogenaamde gode en voorwerpe van aanbidding. Om te demonstreer dat hy die enigste god is, sal hy in die tempel van God gaan sit. Met die aanbreek van die Dag van die Here word hy vernietig deur die asem van die Here (vgl. Jesaja 11:4). Die verborge krag van wetteloosheid is reeds aan die werk in die mense wat weier om die waarheid van die evangelie lief te hê, en daardeur gered te word. Deur die krag van misleiding en perversie laat God hulle die leuen glo. Omdat hulle wetteloosheid bo die waarheid gekies het, word hulle veroordeel, en vir ewig gestraf, geban uit die teenwoordigheid van die Here. Op die Dag word die gelowiges bymekaargemaak om die Here te ontmoet, en word hulle deel van die heerlikheid van Christus (II:1:14).
Met hulle eerste besoek het Paulus die gelowiges ingelig oor die koms van die wettelose mens, en oor wie (manlik in v7) of wat (onsydig in v6) hom nou nog 'verhinder'. Daarom verduidelik hy nie verder nie, en ons weet ook nie verder nie. [Teorieë daaroor hang saam met die verskillende betekenisse van die Griekse woord vir 'verhinder'. Dit kan beteken wetteloosheid 'beperk', bv. deur die staat se wette, of die wettelose 'gevange hou' deur God se mag, of die wettelose 'beheer' deur Satan]. Die gelowiges kan weet, die Dag van die Here het nog nie gekom voor die wêreldwye afvalligheid, en opstand of rebellie teen God, en voordat die wettelose mens verskyn het nie. Voordat Christus met sy magtige engele uit die hemel in 'n vuurvlam verskyn om die ongelowiges te straf (II:1:8; Jesaja 66:15-16), verskyn sy na-aper, die wettelose mens, ook met groot magsvertoon om die wat verlore gaan, te verlei (II:2:8-10).
Waarsku die lidmate wat nie wil werk nie!
In die eerste brief het Paulus-hulle die gemeente ernstig versoek om die lui lidmate geduldig tereg te wys (I:5:14). Dit is nie duidelik waarom dié lidmate weier om te werk nie [sommige meen bv. dit is omdat hulle gedink het die wederkoms het reeds aangebreek; ander meen dit is tipies van die Grieke wat neergesien het op handearbeid]. Die gemeente word vermaan om almal rustig te lewe, hulle met hulle eie sake besig te hou, en self in hulle lewensonderhoud te voorsien (letterlik: met hulle eie hande te werk). Toe hulle by die gemeente was, het hulle die gemeente geleer hoe God wil hê dat hulle moet lewe, sodat die gemeentelede se lewenswandel onder die heidene betaamlik sal wees, en hulle van niemand afhanklik sal wees nie (I:4:10-12).
Maar na die eerste brief verneem Paulus-hulle steeds dat sommige gemeentelede leeglê, besig is met beuselagtighede, of met bedel in die gemeente. As medegelowiges, wat saam met hulle onder die gesag van die Heerskap van Jesus Christus staan, beveel en vra hulle sulke mense ernstig: hou op om ander te pla en op ander te teer, werk vir julle eie brood. Hulle word herinner aan Paulus-hulle se woorde en voorbeeld toe hulle destyds die gemeente gestig het. Hulle het die gemeente ernstig vermaan: 'As iemand nie wil werk nie, moet hy ook nie eet nie.' Paulus-hulle het nie by hulle leeggelê nie, nie gebedel nie, maar dag en nag met hulle hande gewerk om vir niemand 'n las te wees nie. Op gesag van ons Here, Jesus Christus, word die gemeente beveel om hulle aan elke medegelowige wat leeglê te onttrek, om hom skaam te maak, nie as 'n vyand nie, maar om hom of haar as 'n medegelowige in Christus te waarsku. Die gemeente moet egter nie ophou om goed te doen aan dié wat dit werklik nodig het nie (II:3:6-15).