Knap duskant twee eeue gelede het ’n Britse skeepsdokter ’n “ingevoerde” Khoi-vrou as ’n “frats” voor nuuskierige Londense skares laat paradeer. Haar uiteinde was die dood in die haglikste omstandighede. As ’n eenvoudige, landelike jong vrou het sy heel waarskynlik nie naastenby die agtergrond gehad om sin te probeer maak uit al die onmenswaardighede waaraan sy blootgestel is nie. Sy was die ongekunstelde Sarah Baartman. Sy was net sowat 26 jaar oud toe sy dood is...
OP ’n doringrige heuwel in die Oos-Kaap is haar stoflike oorskot oplaas in Augustus 2002 begrawe: die Khoi-vrou wat die Kaap byna twee eeue tevore verlaat het. Sarah Baartman was uiteindelik “tuis”—lank ná ’n vernederende lewe in Londen en Parys as ’n tentoongestelde “frats”.
Maar die Khoi-kultuur was in haar tyd reeds grotendeels vernietig en die Europese lewenswyse was stellig ’n onweerstaanbare lokaas. Dat sy in Europa meegesleur sou word na ’n vroeë dood weens ’n skandelike lewe, sou sy helaas nie kon voorsien het nie.
Hoe onmenswaardig daar in der waarheid na Sarah gekyk is, blyk uit die woorde van baron Georges Couvier, ’n Franse wetenskaplike. “In haar bewegings was iets wat ’n mens aan ’n aap herinner het,” het hy geskryf, “en haar uitwendige geslagsdele het ’n mens aan dié van ’n orangoetang laat dink.”
Daar was wel Londenaars wat gereken het Sarah se onterende behandeling is darem eens te erg. Dit het selfs tot ’n hofsaak gelei. Maar ná Sarah se getuienis dat sy dit vrywillig doen, dat die hok net ’n deel van die toneelspel was en dat sy die helfte van die wins ontvang, kon die vertonings voortgaan. Die jong Afrika-vrou in die vreemde het haar toe reeds in ’n bose maalkolk bevind waaruit sy onmoontlik kon ontsnap.
Haar liggaam is deur wetenskaplikes, ook baron Couvier, ontleed terwyl sy nog gelewe het en ’n aantal kamtige wetenskaplike artikels is oor die meerderwaardigheid van Europese rasse geskryf. Couvier het glo glad gereken sy is die sogenaamde “vermiste skakel”, die hoogste vorm van dierelewe en die laagste vorm van menselewe.
In 1814 of 1815 is Sarah na Parys geneem, waar sy aan ’n “vertoner van wilde diere” in ’n reisende sirkus oorhandig is. Maar die skrif was aan die muur. Sy het haar tot prostitusie in Parys gewend en blykbaar hewig gedrink, heel moontlik om te probeer saamlewe met die vernedering waaraan sy onderwerp is. Aan die einde van 1815, net ongeveer 26 jaar oud, het sy aan infeksie en alkoholisme gesterf.
Toe is Sarah Baartman in Augustus op die heuwel daar by Hankey ter ruste gelê. Thabo Mbeki, destyds die president van Suid-Afrika, het die sowat 7000 roubeklaers op die begrafnis toegespreek. En hoofman Joseph Little het teenoor die hooggeplaastes by die graf ’n veelseggende opmerking gemaak. “Ons is besig om ’n hoofstuk in die geskiedenis af te sluit,” het hy gesê. “Ek voel dat haar waardigheid herstel is.”
Wat sou Sarah self van al die ophef gesê het as sy in haar tyd van groot ellende in Europa ’n visioen daarvan kon gesien het?