Geskryf deur Annemieke Milks
Kunstenaar indruk van 'n prehistoriese vrou wat jag. Matthew Verdolivo (UC Davis IET Akademiese Tegnologiedienste)
Vir 'n lang tyd is aanvaar dat jag in prehistoriese samelewings hoofsaaklik was uitgevoer deur mans. nou 'n nuwe studie dra by tot 'n hoeveelheid bewyse wat hierdie idee uitdaag. Volgens die navorsing is daar ongeveer 9,000 jaar gelede 'n vroulike liggaam langs die jaggereedskap begrawe.
Die vrou, wat in die Andes-hooglande ontdek is, is die Wilamaya Patjxa individu 6, oftewel 'WPI6', genoem. Sy is gevind met haar bene in 'n semi-gebuigde posisie, met die versameling klipgereedskap wat versigtig langsaan geplaas is. Dit het projektielpunte ingesluit - gereedskap wat waarskynlik gebruik is om liggewig spiese te gooi wat met 'n atlatl (ook 'n spiesgooier genoem). Die outeurs voer aan dat sulke projektielpunte vir die jag van groot diere gebruik is.
WPI6 was tydens die dood tussen 17 en 19 jaar oud. Dit was 'n ontleding van stowwe wat in haar tande bekend staan ​​as 'peptiede' merkers vir biologiese seks - dit het getoon dat sy vroulik was. Daar was ook groot soogdierbene in die begrafnis, wat die belangrikheid van jag in haar samelewing getoon het.
Opgrawings by Wilamaya Patjxa. Randall Haas
Die outeurs van die studie, gepubliseer in Science Advances, het ook bewyse van ander geraamtes wat in dieselfde tyd in die Amerikas begrawe is, hersien en spesifiek gekyk na grafte wat soortgelyke gereedskap bevat wat verband hou met grootwildjag. Hulle het bevind dat van die 27 geraamtes waarvoor seks bepaal kan word, 41% waarskynlik vroulik was.
Die outeurs stel voor dat dit kan beteken dat grootwildjag inderdaad deur mans en vroue in destydse jagter-versamelaarsgroepe in die Amerikas uitgevoer is.
Hierdie idee is in stryd met 'n hipotese wat dateer uit die 1960's, bekend as die 'Man-The-Hunter-model", Wat toenemend ontmasker word. Dit dui daarop dat jag, en veral grootwildjag, hoofsaaklik, indien nie uitsluitlik, onderneem is deur manlike lede van vorige jagter-versamelaarsverenigings nie.
Die hipotese is gebaseer op 'n paar verskillende bewyse. Die belangrikste is waarskynlik dat dit onlangse en hedendaagse jagter-versamelaarsverenigings oorweeg om te probeer verstaan ​​hoe diegene in die dieper verlede georganiseer kon wees.
Die stereotipiese siening van jagter-versamelaarsgroepe is dat dit 'n geslagsverdeling van arbeid behels, met mans wat jag en dat vroue meer geneig is om met jong kinders nader aan die huis te bly, of om vis en voer te gebruik, hoewel selfs dan daar is 'n mate van variasie. Byvoorbeeld onder Agta-voeders in die Filippyne vroue is primêre jagters eerder as assistente.
Sommige hedendaagse jagterversamelaars gebruik vandag nog atlats, en sommige mense ook geniet dit om atlatls te gebruik aan mededingende gooi-byeenkomste, met vroue en kinders wat gereeld daaraan deelneem. Argeoloë studeer data van hierdie gebeure stel voor dat atlatls moontlik gelykmakers kon wees - wat die jag deur beide vroue en mans moontlik gemaak het, moontlik omdat dit die belangrikheid van liggaamsgrootte en krag verminder.
Die nuwe studie maak die hipotese verder af, en voeg 'n paar vorige argeologiese bevindings by. Byvoorbeeld, op die 34,000 jaar oue terrein van Sunghir in Rusland, argeoloë het die begrafnis van twee jongmense ontdek Waarvan een waarskynlik 'n meisie van ongeveer nege tot 11 jaar oud was. Beide individue het fisieke afwykings gehad en is begrawe met 16 mammoet ivoorspiese - 'n ongelooflike aanbod van waarskynlik waardevolle jaggereedskap.
Die Andesberge. Foto van die Andesberge.
In 2017, 'n beroemde begrafnis van 'n Viking-vegter uit Swede, wat vroeg in die 20ste eeu ontdek is en lank manlik aanvaar is. is biologies vroulik ontdek. Hierdie bevinding het 'n aansienlike en ietwat verrassende hoeveelheid debat veroorsaak en wys daarop hoe ons eie moderne idees oor geslagsrolle ook interpretasies van die onlangse geskiedenis kan beïnvloed.
Daar is aangevoer dat 'n onderskeid tussen "seunsposte en meisiesposisies" as een voormalige Britse premier onderskei word plaas dit, kan evolusionêre voordele inhou. Dit kan byvoorbeeld swanger en lakterende moeders toelaat om naby 'n tuisbasis te bly en hulself en jongmense beskerm teen skade. Maar ons leer toenemend dat hierdie model heeltemal te eenvoudig is.
Aangesien jag 'n sleutelsteen vir oorlewing is vir baie baie mobiele jagter-versamelaarsgroepe, maak dit deel van die gemeenskap ook 'n goeie evolusionêre sin. Die verlede is, soos sommige sê, 'n vreemde land, en hoe meer bewyse ons het, hoe meer veranderlik lyk die gedrag van mense.
Annemieke Milks, ere-navorsingsgenoot, UCL
Jy is hier: Tuis > Sosiale en Politieke > Kultuurverskille > Het sommige prehistoriese vroue ook gejag?