Gedig: StakersArgieffoto Foto: libcom.org Hul sit in groepies, peinsend-stil. Daar is die reuk wat eie is aan die fabriek. Die lig val kil bo by die hoë vensters in. Party rook, ander sit so suf: hier’s ŉ gesig, glimmend en wit, nerveus-gespanne, oë fel; intelligent en fyn van snit. Daar is een rooi en grof, omhul in dampe pyp-tabak. Een groot, blas, rond en met die tande geel, tuur, met die pet ver t’ruggestoot. Daar’s baadjies bruin en blou en groen en grys geruite hemde, ook groen jersies met die polo-hals en grys pull-overs liggestrook. Bruin skoene… met die veters mooi gestrik en bo-op vasgestrop met gespes aan ŉ dik leerband. Daar, met die hare oor die kop afhangend na sy oë, stut ŉ seun homself sit-lêend op: hy rook, die oë halfpad toe en hou traag die gekringel dop wat van die sigaret af styg; dood-onverskillig, half aan droom, sy sye hemp lig-koel en oop, sy bene en bruin sandale loom oorkruis… En die masjinerie staan rondom, glimmend-swart en groot soos donker diere stug en stom wat slaap… stil soos die dood.