Spinale stenose: oorsake, simptome, terapie
In 'n spinale stenose (spinale stenose, spinale stenose, oedeemstenose) word die kanaal vernou in die ruggraat waardeur die rugmurg beweeg. Die gevolglike druk op die rugmurg, senuwees en bloedvate kan rugpyn en permanente senuweeskade veroorsaak. Die veroudering van die ruggraat ontstaan ​​meestal as gevolg van verouderingsprosesse. Lees hier oor die oorsake, simptome en behandelingsopsies van spinale stenose.
oorsake: Dit dra meestal (degenerasie) van die ruggraat. Skaars aangebore beperkinge (hol rug, vervorming van die ruggraat), ruggraatchirurgie, skyfuitsteek of prolaps, hormonale veranderinge, beensiektes soos Pagetsiekte.
simptome: Aanvanklik dikwels asimptomaties. Later het onspesifieke klagtes soos rugpyn met die uitstraal van die bene (lumboischialgie), verminderde mobiliteit van die lumbale ruggraat en spierspanning in die onderrug. In die geval van ernstige spinale kanaalstenose, voel die gevoel van swakheid en die gevoel van swakheid in die bene, slapheid (claudication spinalis), blaas- en / of rektale versteurings, versteurde seksuele funksie. Baie skaars deursnit-sindroom met verlamming van die bene en probleme met dermbewegings en / of urinering.
diagnose: Gebaseer op die kenmerkende simptome wat verband hou met beeldingstegnieke (magnetiese resonansbeelding, rekenaar tomografie).
behandeling: Die meeste konserwatiewe terapie met 'n kombinasie van fisioterapie, rugterapie, hitteterapie, elektroterapie, ortopediese stut, opleiding vir pynbestuur en pynterapie. Selde is chirurgie nodig om die werwelkolom te verlig.
Geskiedenis en prognose: Selfs sonder terapie gewoonlik baie stadig. Met konsekwente konserwatiewe terapie kan die tipiese simptome gewoonlik goed behandel en verlig word.
Spinale stenose: oorsake
Die algemeenste oorsaak van die spinale stenose is die Dra (degenerasie) die ruggraat: Met verloop van tyd verloor die skyfies tussen die werwelliggame vloeistof. As gevolg hiervan word hulle vlakker en kan dit dus slegte bewegingsverwante druk opwek – dit wil sê, die werwelliggame is swaarder gelaai en druk dan op die ruggraat (spinale kanaal).
As gevolg van die gekrimpte intervertebrale skyfies, is die ligamente langs die ruggraat minder strak en verloor hulle elastisiteit. Dus kan die hele ruggraatstruktuur latent onstabiel word. Die werwelliggame kan teen mekaar verskuif (spondylolisthesis, spondylolisthesis) en die vertebrale kanaal saamdruk.
'N Goed opgeleide rugspiere stabiliseer dan die ruggraat, sodat 'n mens simptoomvry is ten spyte van spinale stenose. In teenstelling hiermee, ontwikkel pasiënte met swak ontwikkelde rugspiere dikwels tipiese stenose-simptome. Omdat die spiere nie die onstabiele ruggraat kan ondersteun nie, skep die liggaam nuwe beenstrukture op die werwels om die ruggraat te stabiliseer. Hierdie nuutgevormde benige strukture word osteophytes genoem. Hulle kan nie net vererger nie, maar ook 'n vernouing van die ruggraatkanaal veroorsaak.
Dit gebeur met 'n spinale kanaalstenose
In 'n spinale stenose vernou die ruggraat, waardeur die rugmurg loop. Dit dra meestal die dra van die werwels of intervertebrale skywe.
Ook een Artrose van die werwelgewrigte (Gesigsgewrigte) kan tot benige neoplasmas lei en dus 'n spinale stenose bevorder.
Skaars oorsake vir 'n spinale kanaalstenose is:
Aangebore misvormings soos 'n sterk hol rug, spondylolistese, kondrodistrofie (versteurings in die omskakeling van kraakbeen na beenweefsel in die embrionale ouderdom). Die simptome kom in sulke gevalle voor op die ouderdom van 30 tot 40 jaar.
Spinale chirurgie (oormatige vorming van littekenweefsel kan die rugmurgkanaal vernou)
Beserings aan die werwels
Bultings of prolaps van skyfmateriaal in die ruggraatkanaal
hormonale veranderinge wat die beenstof en die stabiliteit van die werwels beïnvloed (bv. Cushingsiekte)
Bonesiektes (soos Pagetsiekte): dit lei tot 'n gelokaliseerde herstelling en bewerking van die been. Spinale stenose by hierdie siekte kom meer gereeld voor in die lumbale ruggraat as in die servikale ruggraat.
vernoude ruggraat van onbekende oorsaak (idiopatiese spinale kanale stenose)
Spinale stenose: simptome
'N Spinale stenose kom gewoonlik voor in die Lumbale area (lumbale ruggraatstenose) op. Dit lei nie noodwendig tot klagtes nie. Dit kom slegs voor wanneer die ruggraat vernou word sodat senuwees of bloedvate saamgepers word. Watter simptome is spesifiek, wanneer en hoe sterk dit voorkom, hang af van verskillende faktore. Dit sluit in die erns van die siekte, die liggaamshouding en die mate van oefening.
Aan die begin van die siekte is die simptome minder kenmerkend en uiteenlopend. Hierdie nie-spesifieke klagtes sluit in:
Rugpyn in die lumbale streek (Lumbago), wat gewoonlik eensydig in die bene uitstraal (lumboischialgie)
verminderde mobiliteit in die lumbale streek
Spierspanning in die lumbale streek
As die stenose voortduur, is die volgende simptome moontlik:
Gevoelens in die bene
Letsels in die bene, bv. Miere wat brand, hardloop, koud voel, watte voel onder voete
Gevoel van swakheid in die bene spiere
pynverwante limping (Claudicatio spinalis)
Blaas- en / of rektale afwykings (probleme met dermbewegings, urinering of inkontinensie)
versteurde seksuele funksie
Tipies van die siekte is dat die ongemak by sitplek of in ander posisies waarin die kofferbak vorentoe gebuig is (byvoorbeeld as jy fietsry, buig en opdraande loop) gewoonlik aansienlik verbeter.
Limping in spinale stenose (claudicatio spinalis) moet onderskei word van tydelike limpering as gevolg van bloedsomloopversteurings in die geval van "intermitterende claudikasie" (PAD). Laasgenoemde word intermitterende claudikasie genoem.
Baie selde lei die spinale stenose tot 'n sogenaamde Rugmurg beserings: Albei bene is verlam, en daar is probleme met dermbewegings en urinering.
Soms beïnvloed die vernouing van die ruggraat nie die lumbale streek nie, maar die lumbale ruggraat Servikale streek (servose spinale kanaalstenose), Die lyers het dikwels nekpyn wat in die arms uitstraal. Met verloop van tyd kan emosionele afwykings in die bene, rektale en blaasversteurings ook hier ontwikkel.
Stenose van die ruggraatkanaal: behandeling
In die meeste gevalle kan die spinale stenose goed behandel word met konserwatiewe terapieë. Slegs selde (in baie ernstige gevalle) is chirurgie nodig.
Konserwatiewe terapieë vir spinale stenose sluit in:
Fisioterapie (oefenterapie, baddens, spierverslapperende behandelings, ens.) Om die ruggraat te verlig en te stabiliseer
Hitte-terapie om die rugspiere te laat ontspan
Elektroterapie vir pynbehandeling en spierverslapping
Ondersteun korsette (ortoses) om die ruggraat te verlig
Rugoefening (geteikende versterkingsoefening vir die rug- en buikspiere, wenke vir rugvriendelike houdings, gedragstips)
Sielkundige opleiding in pynbestuur
Die meeste van hierdie maatreëls word gekombineer. Dit word 'n modulêre terapiekonsep genoem.
Effektiewe pynbestuur is die hoeksteen van konserwatiewe stenoseterapie. Afhangend van die intensiteit van die pyn, word verskillende middels gebruik. Vir ligte pyn kan nie-opioïede pynstillers soos ibuprofen, parasetamol of diklofenak. Dit het 'n pynstillende en anti-inflammatoriese effek (laasgenoemde is baie laag in die geval van asetaminofen). Vir matige pyn kom ligte opioïede gebruik word, dikwels in kombinasie met ligte (nie-opioïede) pynstillers. Sterk pyn, egter, met sterk opioïede behandel.
Sommige pynstillers kan die maagvoering irriteer ná langdurige inname. Daarom skryf dokters dikwels die sogenaamde begeleiding voor Protonpompinhibeerders, Hierdie medisyne bied "maagbeskerming" vir die liggaam om minder maagsuur te produseer.
Benewens die klassieke pynstillers, kan die dokter sag wees antidepressante voorskryf. In lae dosisse kan hulle help met chroniese pyn.
Soms, ook met 'n spinale stenose Spierverslappende middels hulp. Vir baie erge pyn kan dit voorkom hoë dosis kortisoonterapie vraag: Kortisoon laat die sagte weefsel wat op die rugmurgkanaal druk, swel. Dus in die kanaal weer 'n bietjie meer ruimte.
Die verskillende aktiewe bestanddele met pynstillende, anti-inflammatoriese, lokaal verdowing en / of dekongestante werking kan dikwels nie net via die mond toegedien word nie (as 'n tablet, kapsule, ens.). In baie gevalle kan hulle ook direk in die aangetaste gebied van die rugmurgkanaal ingespuit word. hierdie inspuiting terapie word veral aangedui as 'n senuwee-wortel baie ontsteek is. Die kombinasie van anti-inflammatoriese middels soos kortisoon en pynstillers bekamp die ontsteking en verlig die pynverwante simptome. Aan die ander kant, as die pyn van die klein werwelgewrigte afkomstig is, kan plaaslike inspuitings met pynstillers help.
In ondersoeke met inspuitingsterapie is pasiënte ondoeltreffende stowwe gegee (placebo) eerder as regte medisyne, dikwels eenvoudige soutoplossing. Ten spyte van hierdie skandale behandeling het baie pasiënte gevolglik minder pyn gehad. Die navorsers het ontdek dat die placebo-inspuitings die liggaam se eie "pynstillers" (endorfiene) vrylaat.
Byna alle pasiënte met spinale stenose word konserwatief behandel. Chirurgie is selde nodig – meestal as belangrike senuwees misluk. Daarbenewens kan chirurgie uitgevoer word as die konserwatiewe behandeling misluk of die pasiënt 'n sterk emosionele nood het en dit duidelik in sy alledaagse lewe is.
Die chirurgiese prosedure is altyd daarop gemik om die gebied waarin die rugmurg gedruk word, te verlig. Daar is verskillende metodes hiervoor beskikbaar:
die Drukverligting (dekompressie) Die ingewande senuwees word beskou as die metode van keuse. Hiervoor word die werwelboog op die stenoseplek aan een of albei kante verwyder saam met die spinale proses (hemi- / laminektomie). Soms word slegs dele van die werwelboog verwyder (mikro-depressie).
Fusie (spinale samesmelting): Individuele werwels word verbind en styf gemaak deur materiaal vanaf die kruin of deur skroewe. Dit verhoed dat hulle in mekaar gly en die ruggraat kan vernou.
Intersinale inplantings verbind die spinale prosesse van die werwels en voorkom dus dat die ruggraat in die aangetaste gebied vorentoe of agtertoe gekantel word.
Besluit die dokter watter metode in 'n spesifieke geval die beste is. Al drie prosedures kan gewoonlik minimaal invasieve of micro uitgevoer word. Dit beteken dat die dokter nie veel hoef te sny om die aangetaste gebied te bereik nie. Verskeie klein insnydings is genoeg waardeur die chirurg 'n klein kamera met ligbron en fyn chirurgiese instrumente voorstel.
Elke operasie hou sekere risiko's in. Daar kan byvoorbeeld senuwees tydens die prosedure beskadig word, en die vel rondom die rugmurg kan beseer word sodat vloeistof uit die rugmurg ontsnap (drankfistel). Voordat hy spinale kanaalstenose ondergaan, sal die dokter dus die verwagte voordele en moontlike risiko's noukeurig opweeg.
Spinale stenose: ondersoeke en diagnose
in die eerste vergadering (Anamnesis) ondervra die dokter die pasiënt in detail oor sy klagtes en bekende voor- of onderliggende siektes (herniated skyf, osteoartritis, osteoporose, ens.). Daarna volg een fisiese ondersoek: Die dokter kan onder meer die pasiënt vra om die bolyf eers ver agter en dan vorentoe te buig. As daar 'n spinale kanaalstenose is, is die rug seer, terwyl die simptome verdwyn as die boomstam gebuig word.
Verskaf verdere inligting Prosedures vir beeldvorming, Kenners beveel hoofsaaklik magnetiese resonansbeelding (magnetiese resonansbeelding, MRI) aan sonder kontrasmedium. Dit kan senuwees, intervertebrale skyfies, bloedvate en ander strukture in detail uitbeeld.
Alternatiewelik kan die ruggraat gevisualiseer word deur gerekenariseerde tomografie met kontrasmedia. Hierdie sogenaamde myelo-CT stel die pasiënt egter bloot aan 'n sekere blootstelling aan bestraling.
Nie elke vernouing van die werwelkolom wat sigbaar is op MRI of ander beeldtegnieke veroorsaak eintlik ongemak nie!
Daarbenewens kan die dokter die pasiënt met 'n röntgenstraal röntgend terwyl hy staan ​​en in sekere posisies (funksionele skote).
Om 'n spinale stenose op te klaar, kan dit ook elektrofisiologiese ondersoeke gebruik word. Dit sluit byvoorbeeld 'n elektromografie (EMG) en sogenaamde ontlokte potensiaal in. Hierdie metodes help om die funksie van senuwees te beoordeel.
Spinale stenose: geskiedenis en prognose
Selfs as dit nie behandel word nie, vorder die spinale stenose gewoonlik baie stadig. Afhangend van die oorsaak, kan die siekte ook baie anders wees. Die pyn wat veroorsaak word deur die druk op die senuweekanale, kan konstant bly, afneem met sekere bewegings of met die tyd of voortdurend kom. Soms verminder die simptome selfs op ouderdom, namate die ruggraat minder beweeglik word. Omdat die senuwees minder gereeld geïrriteer word, kom bewegingsafhanklike pyn minder gereeld voor.
In sommige gevalle is 'n spinale kanaalstenose akuut: as skyfweefsel byvoorbeeld verskuif (uitsteeksel, prolaps), indien artrose kapsulêre swelling veroorsaak, of as vloeistof naby die senuweekanale ophoop, kan die simptome van ruggraatstenose skielik erger word. Dikwels word die een kant van die liggaam veral aangetas.
Oor die algemeen is die spinale stenose behandel in die meeste gevalle goed met konserwatiewe behandelingsmetodes, sodat diegene wat geraak word, relatief onskadelik kan leef.
Riglyn "Lumbale ruggraatstenose" van die Duitse Vereniging vir Ortopedie en Ortopediese Chirurgie en die Professionele Vereniging van Dokters vir Ortopedie (2002)