Bond van regte vir soldate en matrose se vrouens en familielede - Artikels - 2022
Op 4 Augustus 1914 verklaar Engeland oorlog teen Duitsland. Die leierskap van die Women Social & Political Union het onmiddellik met die Britse regering begin onderhandel. Op 10 Augustus het die regering aangekondig dat sy alle suffragette uit die gevangenis sal vrystel. In ruil daarvoor het die WSPU ingestem om hul militante aktiwiteite te beëindig en die oorlogspoging te help.
Emmeline Pankhurst het aangekondig dat alle militante 'vir hul land moet veg soos hulle vir die stemming veg'. Ethel Smyth het in haar outobiografie daarop gewys: Female Pipings vir Eden (1933): "Mev Pankhurst het verklaar dat dit nou 'n kwessie van stemme vir vroue is, maar dat daar 'n land is om in te stem. die algemene taak. " Annie Kenney het berig dat bevele van Christabel Pankhurst gekom het: "Die militante sal, as die gevangenes vrygelaat word, vir hul land veg soos hulle vir die stem gestry het." Kenney het later geskryf: "Mev Pankhurst, wat saam met Christabel in Parys was, het teruggekeer en 'n werwingsveldtog onder die mans in die land begin. Hierdie outokratiese stap is deur baie van ons lede nie verstaan ​​of waardeer nie. Hulle was redelik bereid om instruksies te ontvang oor die stem, maar hulle sou nie vertel word wat hulle in 'n wêreldoorlog sou doen nie. "
Sylvia Pankhurst was ontsteld oor hierdie besluit en sy het kragte saamgesnoer met Henry Harben en George Lansbury het die League of Rights for Soldiers 'and Sailors' Wives and Relatives gestig. Pankhurst het later opgeteken: "Toe ek in die koerante lees dat mev Pankhurst en Christabel na Engeland terugkeer vir 'n werwingsveldtog, het ek gehuil. Vir my was dit 'n tragiese verraad van die groot beweging om die moederhelfte van die wedloop in te bring. die rade van die nasie ... Ons het 'n bond van regte vir soldate en matrose se vrouens en familielede gestig om te streef na beter pensioene en toelaes. "
As ek terugkyk, kan ek die verandering dateer uit 'n maaltyd wat ek in die herfs van 1914 saam met meneer H. D. Harben geëet het, en die gebed wat dit veroorsaak het. Harben was 'n sosialis; hy was ryk, hy was 'n heer, en hy het 'n groot plek in die land gehad. Hy was ook 'n vurige suffragis. Suffragettes, wat uit die gevangenis ontsnap is ingevolge die "Cat and Mouse Act", het gereeld na Newlands gegaan om te herstel, voordat hy na die gevangenis teruggekeer het vir 'n nuwe marteling. Toe die graafskap bel, soos die graafskap nog steeds gedoen het, was dit verleë om te sien dat jong vroue in hul kamerjas en djibbahs op die banke in die Newlands-sitkamer onbeskaamd praat oor hul gevangeniservarings. Hierdie sosiale botsing van graafskap en misdadigers op Nuweland was 'n vroeë voorbeeld van die vermenging van verskillende sosiale lae wat die oorlog binnekort 'n bekende gebeurtenis in die nasionale lewe sou maak. Dit was destyds as skokkend genoeg beskou, en dit het al die taktiek van Harben en sy sosiaal bekwame vrou vereis om die wiele van teetafel-omgang te olie en om die verleë pouses te vul wat enige poging tot gesprek onderstreep het.
Toe ek in die koerante lees dat mevrou dit vir my 'n tragiese verraad was van die groot beweging om die helfte van die wedloop in die rade van die nasie in te bring ... Ons stig 'n Liga van Regte vir Soldate en Matroosvroue en familielede streef na beter pensioene en toelaes. Ons het ons ook beywer vir loon gelyk aan dié van mans. Stemme vir vroue is nooit toegelaat om op die agtergrond te val nie. Ons het voortdurend gewerk vir vrede, te midde van die bitterste teenkanting van ou vyande, en soms ongelukkig van ou vriende.
Verenigde dogters van die Confederacy Alabama Division (ALUDC)
Die Alabama -afdeling van die United Daughters of the Confederacy (ALUDC) is op 26 Maart 1896 gestig deur Sallie Jones van Camden, Wilcox County. Die doel daarvan, net soos dié van die nasionale organisasie, was om die Eerste herinnering aan die Withuis van die Konfederasie van die Konfederale State van Amerika en sy soldate wat in die Burgeroorlog gedien het. Die Alabama -afdeling het geld ingesamel vir talle monumente en gedenktekens op die slagveld in Alabama, sowel as in ander state, en veterane vereer vir latere konflikte wat afstam van die Konfederale veterane. Die afdeling het talle boeke aan skoolbiblioteke in die hele staat geskenk en beurse en toekennings aan studente gegee op grond van hul geskrifte oor die Konfederasie. Boonop het die afdeling en sy verskillende hoofstukke patriotiese aktiwiteite tydens die Eerste, Tweede Wêreldoorlog en ander konflikte bevorder en gemeenskapsdienswerk verrig. Lede van die Konfederale Monument van Alabama het ander noemenswaardige projekte uitgevoer, waaronder die verskaffing van 'n loodglasvenster deur Lewis Comfort Tiffany aan die biblioteek van die Universiteit van Alabama, die uitbreiding van die Children of the Confederacy, die borg van beursprogramme en die plaas van blomme en merkers langs die Jefferson Davis Memorial Highway , US 80 in Alabama. Lede het ook 'n standbeeld van Jefferson Davis op die Alabama Capitol -terrein in 1940 geplaas en drie vlae en 'n militêre vaandel om die monument vir Konfederale soldate en matrose in 1994 op die hoofstad. is geneem in die geveg en in die herstel van vlae in openbare versamelings.
Lidmaatskap is beperk tot direkte vroulike afstammelinge en onderlinge afstammelinge, soos afstammelinge van 'n tante of oom, van mans en vroue wat die Konfederasie eerbaar gedien het of die saak gehelp het, met geverifieerde bewys, wat ten minste 16 jaar oud is. Lineêre afstammelinge van voormalige lede kom ook in aanmerking.
Napier, Cameron Freeman. "Verenigde dogters van die konfederasie." Ensiklopedie van Suidelike Kultuur. Chapel Hill: University of North Carolina Press, 1989.
Verenigde dogters van die Konfederasie. Geskiedenis van die Alabama -afdeling, United Daughters of the Confederacy. 4 vols. Notule van die verrigtinge van die eerste jaarvergadering van die United Daughters of the Confederacy gehou in Montgomery 8 en 9 April 1897. Alabama Department of Archives and History, Montgomery, Alabama.
100 jaar gelede het Woodrow Wilson verskeie rampspoedige besluite geneem
Robert Brent Toplin, emeritus -professor, Universiteit van Noord -Carolina, Wilmington, het ook klas gegee aan die Universiteit van Denison en het die afgelope jare af en toe kursusse aan die Universiteit van Virginia aangebied. Toplin het verskeie boeke oor geskiedenis, politiek en film gepubliseer.
Die hoofde van die 'Groot Vier' nasies tydens die Vredeskonferensie in Parys, 27 Mei 1919. Van links na regs: David Lloyd George, Vittorio Orlando, Georges Clemenceau en Woodrow Wilson
11 November 2018 is die honderdste herdenking van die wapenstilstand wat die geveg in die Eerste Wêreldoorlog beëindig het. Dit is 'n goeie tyd om na te dink oor die leierskap van Woodrow Wilson, die Amerikaanse president wat probeer het om 'n blywende vrede te skep uit die skietstilstand. . Ongelukkig het onderhandelinge in Parys in 1919-1920 nie die resultaat opgelewer wat hy gesoek het nie. 'N Groter en meer vernietigende wêreldwye konflik het twee dekades later uitgebreek.
Dra president Wilson die verantwoordelikheid vir die daaropvolgende krisis? Het Wilson, nadat hy met die wêreldwye gewildheid by die vredesgesprekke aangekom het, sy invloed nie effektief uitgeoefen nie? Of was die struikelblokke so skrikwekkend dat byna elke Amerikaanse president dit byna onmoontlik sou vind om 'n langdurige vrede te vorm?
Woodrow Wilson het oor die algemeen hoë punte gekry vir presidensiële leierskap in opnames onder historici, politieke wetenskaplikes en biograwe. In 2018 het geleerdes Wilson op die elfde plek ingedeel onder die vyf en veertig presidente. Wilson verdien lof vir die herwinning van belangrike progressiewe wetgewing deur die kongres en vir die verwoording van idealistiese oorlogsdoelwitte deur sy veertien punte, maar hy het erg gestruikel toe hy onderhandel met Amerika se bondgenote in Parys en lede van die Amerikaanse kongres in Washington. Die verhaal van sy laaste twee jaar in die amp is 'n tragiese verslag van frustrasie en mislukking.
Daar moet egter op gelet word dat president Wilson skrikwekkende uitdagings in die gesig gestaar het tydens die onderhandelinge tydens die vredeskonferensie in Parys. Voor Amerika se toetrede tot die oorlog, het Wilson 'n ruim "vrede sonder oorwinning" gevra. Hy het gehoop dat die oorwinnaars die verloorders nie hard sou straf nie. Maar leiers in Parys, wat Frankryk, Brittanje en Italië verteenwoordig, eis die buit van die oorwinning. Hulle moeilike posisie was nie verbasend nie. Europese soldate en matrose was baie langer in die oorlog as Amerikaanse magte en het baie groter verliese beleef. Europa se onderhandelaars wou territoriale beheer, aansienlike geldelike vergoeding en die aanvaarding van 'oorlogsklousule' deur Duitsland. Wilson het teësinnig ingestem tot baie van die bondgenote se terme. Hy het hoop geplaas op 'n beter toekoms in die werk van 'n nuwe organisasie, die Volkebond.
President Wilson het nie daarin geslaag om die Amerikaanse lidmaatskap van die Volkebond te verseker nie, maar selfs as hy daarin geslaag het, sou 'n Amerikaans gesteunde liga nietemin effektief gewees het om aggressie die hoof te bied. In die twintiger- en dertigerjare was baie Amerikaners ten gunste van beperkte Amerikaanse betrokkenheid by wêreldsake. Hulle wantrou die soort volgehoue ​​internasionale betrokkenheid wat president Wilson beywer het. Die isolasie -sentiment was sterk in Amerika, en burgers in Brittanje en Frankryk was ook traag om die opkomende bedreigings te trotseer.
Dit was inderdaad moeilik om weerstand te bied teen internasionale samewerking, maar was die struikelblokke onoorkomelik? Het Woodrow Wilson die potensiaal gehad om 'n harder winskopie in die vredesonderhandelinge te doen? Kon hy beter onderhandel het met kongreslede? Is 'n sterker Amerikaanse verbintenis tot kollektiewe veiligheid moontlik? Het die president geleenthede misgeloop om die grondslag vir 'n veiliger toekoms te bou?
Woodrow Wilson het meer krag in die hantering van die Europese bondgenote gehad as wat algemeen erken word. Die president het sy reis na Parys begin met enorme emosionele ondersteuning in die Verenigde State en in Europa. Groot skare het hom 'n raserige afstuur gegee toe sy skip die Verenigde State verlaat het, en miljoene het hom as 'n held verwelkom toe hy deur Europa gereis het.
50 jaar later: 'n Vrou se oorlog by die huis
Pat Mearns het weeklikse briewe per e -pos aan Hanoi Poskantoor gestuur in die hoop dat hulle haar man sou bereik.
Foto deur Vernon Merritt III/The LIFE Picture Collection © Meredith Corporation
Geskryf deur: Bill Syken
Pat Mearns woon nou in die vlootdorp Coronado, Kalifornië, vyf blokke van haar skoonsuster Betty. Die twee ontmoet mekaar in die 1950's, voordat Pat met Betty se broer Arthur getroud is. Destyds het Pat en Betty gewerk as TWA "gasvroue" - wat lugdienspersoneel destyds gebel het - en een Kersfees het Betty vir Pat, op pad na Phoenix, gevra om 'n geskenk aan haar broer by die nabygeleë Luke Air Force Base af te lewer. Pat en Arthur het oor die telefoon gepraat, en Arthur het haar na 'n partytjie by sy basis genooi. Arthur kom haal haar, en toe sy die deur oopmaak en hulle kyk na mekaar, verander haar lewe daar.
As u vandag die Coronado Museum besoek, kan u die foto van Pat op 'n plakkaat sien van hul huidige uitstalling genaamd Die Bond van Vroue. Sy is een van vyf vroue wat in 1969 saam met Richard Nixon in die Withuis staan. Die uitstalling spruit uit 'n gelyknamige boek deur die historikus Heath Hardage Lee, met Pat en dieselfde vier ander vroue op die voorblad. Die boek het in April 2019 verskyn, en die filmregte daarvan is gekoop deur die aktrise Reese Witherspoon en Fox 2000.
Pat het in 1969 met president Nixon vergader om dieselfde rede as wat sy daardie jaar in die tydskrif LIFE verskyn het: sy was op soek na wat met Arthur gebeur het.
Die hoofopskrif van die verhaal van LIFE in die uitgawe van 7 November 1969 het die somberheid van haar situasie vasgelê: Wag die oorlog uit — vrou of weduwee?
Arthur Mears, 'n majoor, was naby 100 gevliegte missies en sou binnekort van die oorlog in Viëtnam huis toe kom toe sy F-105-vliegtuig in November 1966 neergeskiet is. as haar man as krygsgevangene aangehou word, of as hy dood is. Terwyl Pat ook hul twee dogters, Missy en Frances grootgemaak het, het Pat elke lid van die kongres geskryf en met sommige van hulle in Washington vergader. Sy was as lid van die National League of Families of American Prisoners na Parys om met verteenwoordigers uit Noord -Viëtnam te vergader. Maar niemand kon haar van Arthur vertel nie. By gebrek aan inligting het sy steeds geglo haar man lewe. Sy het toe aan LIFE gesê: 'Ek is seker dat as ek weg was, ek al 'n gevoel sou hê. Ons het 'n soort spesiale verhouding gehad. Ons albei kon op ons eie perfek funksioneer. Maar saam was ons so goed. "
Maar kort nadat die artikel verskyn het, het Pat hartverskeurende nuus ontvang - nie van die Amerikaanse regering nie, maar van 'n vredesaktivis wat uit Noord -Viëtnam teruggekeer het met 'n lys met oorlogssterftes wat na bewering haar man insluit. Pat het toe van haar huis in Los Angeles na San Francisco gevlieg om met een van die vredesaktiviste te praat, maar het nie veel besonderhede gekry nie, behalwe om te bevestig dat Arthur se naam op die lys is. 'Dit was nogal 'n slag,' sê Pat, wat nou 87 is. Dit was eers in 1977 - twee jaar nadat die oorlog geëindig het en elf jaar nadat haar man neergeskiet is - dat die Amerikaanse regering haar meegedeel het dat Vietnam teruggekeer het oorblyfsels van 22 soldate wat tydens die oorlog vermoor is, en dat Arthur's onder hulle was. 'Ek en die kinders het altyd 'n bietjie hoop gehou - miskien weet hulle net nie waar hy is nie, al die wonderbaarlike dinge waaraan u soms dink,' sê Pat. 'Gesinne is kollaterale skade tydens 'n oorlog. Dit is hoe ek voel ek het geword. "
Lee, die skrywer van die Liga van Vroue, sê dat 'n militêre gesin wat deur Pat gegaan het, vandag ondenkbaar sou wees, en hoewel sommige daarvan te wyte is aan moderne tegnologie, is dit ook as gevolg van vroue soos Pat wat die moed gehad het om te praat en die waarheid te eis. Hul voetsoolveldtogte het die verwagting van wat aanvaarbaar is, verander. 'Nou hoef u nooit deur die hoepels te spring nie,' sê Lee. 'Dit was net belaglik wat hulle moes doen om basiese inligting te kry.'
Pat vertel haar veldtog nou as gevolg van 'n groter frustrasie - nie net oor Arthur nie, maar ook oor die samelewingstryd van 'n era wat deur onluste en protesoptredes gedefinieer is. Sy wou voel dat sy iets doen om die wêreld meer reg te maak. Met die verloop van die jare was sy verheug om mense te sien wat POW-MIA-vlae laat opstaan, en om te sien dat die soldate wat na ballingskap teruggekeer het, behoorlik verwelkom is, ondanks die ongewildheid van die Viëtnam-oorlog. Ons het regtig 'n impak gehad, en sy sê. Dit is verbasend, aan die goeie kant, dat ons regtig 'n impak gehad het. "
Pat het uiteindelik weer begin verpleeg - dit was haar beroep, voordat sy ophou avontuur soek met TWA ("Destyds was vlieg lekker," sê Pat). Sy was 'n pediatriese verpleegkundige, en het 27 jaar in skole in Los Angeles gewerk voordat sy na Coronado teruggetrek het.
In Augustus 2018 is Pat en Arthur vereer tydens 'n seremonie in Coronado's Star Park. Die geleentheid was die aanbieding van 'n afskrif van 'n skildery getiteld "The Letter " waarop haar twee dogters aan God sien skryf het waarin hulle versoek dat hul pa uit die oorlog moet terugkeer. Die oorspronklike skildery is in die versameling van die National Museum of the United States Air Force by Wright-Patterson Air Force Base naby Dayton, Ohio. Die kopie wat aan Pat voorgehou is, het voorheen in die kantoor van F. Edward Hebert, 'n kongreslid van Louisiana en 'n bondgenoot van die POW-MIA-beweging, gehang.
Pat voel steeds die verlies van haar man. Met verloop van tyd raak jy gewoond aan dinge, en sy sê. 'Tyd is nie 'n geneser nie, maar dit neem beslis die slag.'
Op die vraag of sy ooit daaraan gedink het om weer te trou, antwoord sy: 'Toe u die beste gehad het, wil u nie met iets anders tevrede wees nie. Dit is 'n bietjie slim van my, maar dit is hoe ek voel. "
Met een sitplek leeg, eet Mearns saam met haar kinders Missy, 11 en Frances. nege.
Mearns het in 1969 'n byeenkoms gehou vir gesinne van vermiste soldate.
Mearns het saam met haar kinders gestap. Gesinne is gesamentlike skade tydens 'n oorlog, en sy sê.
Mears, tweede van links, verskyn op die voorblad van die boek League of Wives, 'n breër blik op die vroue wat hulle beywer het vir inligting oor vermiste soldate of krygsgevangenes.
Elke soldaat 'n held? Amper nie
Toe ek in die sewentigerjare 'n kind was, het ek baie graag gelees oor Amerikaanse dapperheid tydens die Tweede Wêreldoorlog. En ek was trots daarop dat my oom 'n Bronsster verdien het vir sy diens op Guadalcanal. Dit was dus 'n skok toe ek in 1980 die eerste opsomming van Yoda van krygers en oorlog in "The Empire Strikes Back" hoor.
Luke Skywalker, as jy dit onthou, vertel die bedwelmde Jedi -meester dat hy ''n groot vegter' 'soek.
'Oorloë maak 'n mens nie wonderlik nie,' antwoord Yoda.
Ek was selfs toe getref deur die waarheid van die stelling, terwyl ek voorberei het op 'n loopbaan in die weermag. Militêre diens (veral die stryd oor lewe en dood) kan beslis 'n geleentheid bied vir die uitoefening van heroïsme, maar om net by die gewapende dienste aan te sluit, maak jou nie 'n held nie, en ook nie die optrede om in gevegte te dien nie.
Sedert die gebeure van 9/11 was daar steeds 'n byna godsdienstige eerbied vir Amerikaanse dienslede as "Our American Heroes" (soos 'n goedbedoelde teken dit by my plaaslike poskantoor stel). Maar 'n snaakse uniform - of selfs geboë lyfwapen - is nie 'n magiese kortpad na heldestatus nie.
'N Held is iemand wat onbaatsugtig optree, gewoonlik met 'n aansienlike persoonlike risiko en opoffering, om ander te troos of te bemagtig en die wêreld 'n beter plek te maak. Helde kom natuurlik in alle groottes, vorms, ouderdomme en kleure, waarvan die meeste nie soos John Wayne of John Rambo of GI Joe (of Jane) lyk nie.
Ek kom uit 'n familie van brandbestryders, maar ons held was my ma, 'n tuisteskepper wat vyf kinders grootgemaak het en sonder klagtes die verwoesting van kanker in die sewentigerjare verduur het, met sy destydse kru chemoterapie, sy pynlike kobaltbehandelings en die kollaterale skade van verlies van hare, lewenskragtigheid en helderheid. Deur te weier om haar lot te bestry, het sy 'n voorbeeld gestel van onbaatsugtige moed en heldhaftigheid wat ek nooit sal vergeet nie.
Of dit nou in die burgerlike lewe of in die weermag is, helde is skaars - inderdaad al te skaars. Heck, dit is die rede waarom ons hulle vier. Hulle is die heel beste van ons, wat beteken dat hulle nie almal van ons kan wees nie.
Maar veroorsaak dit werklik skade aan die verhoging van ons troepe tot helde -status? Wat is verkeerd daarmee om ons troepe op die dak te prys en dit by ons pantheon van helde te voeg?
Deur van ons weermag 'n bondgenoot van helde te maak, verseker ons dat die brutaliserende aspekte en gevolge van oorlog verminder word. By die viering van geïsoleerde heldhaftige prestasies vergeet ons dikwels dat oorlog ook die mensdom sal versleg.
'Oorlog', soos die skrywer en kultuurhistorikus Louis Menand opgemerk het, 'is veral vreeslik, nie omdat dit mense vernietig wat op baie ander maniere vernietig kan word nie, maar omdat dit mense in vernietigers maak.'
As ons 'n legio helde in ons gedagtes skep, verblind ons ons vir bewyse van vernietigende, soms gruwelike gedrag. Helde pleeg immers nie gruweldade nie. Hulle grawe byvoorbeeld nie koeëls uit die lyke van swanger vroue in 'n poging om dodelike foute te verbloem nie, soos die Times of London onlangs berig het, moontlik in Gardez, Afghanistan, gebeur het. Sulke gruweldade, wat so algemeen voorkom in die oorlog se wrede chaos, veroorsaak kognitiewe dissonansie in die gedagtes van baie Amerikaners, wat eenvoudig nie kan dink dat hul 'helde' onskuldiges doodmaak en dan die bewyse bedek nie. Hoeveel makliker is dit om die gewelddade van ons troepe te sien as nodig, bewonderenswaardig, selfs edel.
Nog erger, aangesien die weermag universeel heldhaftig kan wees, kan dit oorloë verleng. Beskou byvoorbeeld Duitsland tydens die Eerste Wêreldoorlog, 'n onderwerp waaroor ek bestudeer en geskryf het. Soos die historikus Robert Weldon Whalen van die Duitse soldate van byna 'n eeu gelede opgemerk het: "Die jong manne in veldgrys was eerstens nie net soldate nie, maar jong helde, Junge Helden. Hulle het in die helde -gebied, Heldenzone, geveg en heldedade uitgevoer, Heldentaten. Gewonde het hulle die held se bloed, Heldenblut, gestort, en as hulle gesterf het, het hulle 'n held se dood, Heldentod, gely en is hulle begrawe in 'n heldegraf, Heldengrab. Die oormatige gebruik van "Helden" as 'n wysiger om die Duitse militarisme tydens die Eerste Wêreldoorlog te veredel, het die oorlog ongetwyfeld verleng, want hoe kon die regering vrede maak met die booswigte wat hierdie helde vermoor het? Sou hulle dood dan nie tevergeefs gewees het nie?
As ons vandag dekenmerke vir 'helde' verwerp, sou ons ons troepe nie beledig nie. Inteendeel: ons sou 'n gemeenskaplike saak met hulle maak. Die meeste van hulle ken reeds die verskil tussen werklike heldhaftigheid en daaglikse militêre diens. Selfs die jong "Helden" van Wilhelmine Duitsland het geweet dat diens alleen hulle nie heldhaftig maak nie. Met die tipiese sardoniese humor van soldate in die voorste linies, verkies hulle die minder troosvolle, maar meer beskrywende etiket (gegewe hul grimmige situasie in die loopgrawe) van "voorvarke".
Wat ook al die nasionaliteit is, die troepe aan die voorkant ken die telling. Selfs terwyl ons media en ons kultuur probeer om hulle in die panteon van halfgode te verhef, is die manne en vroue aan die voorkant daarop ingestel om hul werk te doen en terug te keer huis toe met hul liggame, hul verstand en hul vriende ongeskonde.
Dus, die volgende keer dat u met ons soldate, mariniers, matrose of vlieëniers praat, doen hulle (en u land) 'n klein gunsie. Dankie vir hul diens. Laat hulle weet dat u dit waardeer. Moet hulle net nie helde noem nie.
Mexikaanse Amerikaanse regte Kry 'n nasionale kollig
Die 1960's het die G.I. Forum vir 'n meer nasionale — en meer politieke — stadium van sy stryd met burgerregte. Garcia het 'n nasionale koördineerder geword vir die presidensiële hoopvolle senator John F. Kennedy 's Viva Kennedy! veldtog om 'n groot groep Texas -stemme te lewer. Nadat president Kennedy in 1963 in Dallas vermoor is en vise -president Lyndon Johnson ingesweer is, het die G.I. Forum het 'n vriend in die Oval Office gekry.
Toe Johnson sy oorlog teen armoede-program in Januarie 1965 verklaar, noem hy as inspirasie sy universiteitsdae om malende arm, honger studente aan 'n Mexikaanse skool in Cotulla, Texas, te leer. Dit het nooit in my wildste drome by my opgekom dat ek die kans het om die seuns en dogters van hierdie studente te help nie en om mense soos hulle in hierdie land te help, 'het Johnson aan die land gesê. Maar nou het ek die kans, en ek sal u 'n geheim inlaat. Ek is van plan om dit te gebruik. "
Lyndon B. Johnson saam met die 6de en 7de graadstudente wat hy in Cotulla, Texas, geleer het van 1928 tot 1929. .
Die �pons " wat hy in daardie oorlog ontplooi het: die skep van Medicare en Medicaid, die begin van die kinderjare, en werkstudieprogramme om die voordele van sosiale sekerheid uit te brei, wat voedselstempels permanent maak en meer federale fondse na arm skole stuur.
Maar om Mexikaanse Amerikaners aan te stel in hoë profiel burgerregte en ekonomiese ontwikkelingsposisies — iets die Amerikaanse G.I. Forum eis dat hy laat in Johnson se termyn gekom het, wat soms die verhouding tussen Garcia en die president belemmer het. Na ernstige protesoptredes deur Garcia en sy groep, het Johnson 'n ander forumlid in die Equal Employment Opportunity Commission aangestel. Garcia is aangestel in die Amerikaanse Kommissie vir Burgerregte en as 'n spesiale verteenwoordiger en ambassadeur by die Verenigde Nasies, met die taak om Latyns -Amerikaanse betrekkinge te verbeter.
Intussen het Johnson se belangrikste prestasies op die gebied van burgerregte en stemreg in die middel van die sestigerjare meer gefokus op Afro -Amerikaners, en die bloedbad van die Viëtnam -oorlog wat op Amerikaanse TV -skerms flits, het sy aandag weggewerp. Mexikaanse Amerikaners sukkel om die slegte lewensomstandighede en segregasie te beëindig, en om by plaaswerkers aan te sluit en om vir beter lone en werksomstandighede te veg, het Washington in 'n wanhoop geraak.
Dit is die enigste Marine Corps -kommandant sonder 'n portret
Geplaas op 29 April 2020 15:41:47
Die huis van die Kommandant van die Marine Corps is een van die oudste geboue wat deurlopend bewoon word in die hoofstad van die Verenigde State. Deurdring in die Amerikaanse geskiedenis, is die huis die fakkel gespaar toe die Britte Washington, DC, tydens die Oorlog van 1812 verower en verbrand. Almal behalwe die eerste twee kommandante woon in die huis van 15.000 vierkante meter en sedert 1916 al die historiese bewoners van die huis is op bevel van die destydse sekretaris van die vloot, Franklin D. Roosevelt, met portrette vereer.
Alles behalwe een, dit wil sê. Daar was 37 kommandante van die Marine Corps, maar die huis bevat slegs 36 portrette.
Die opvallend ontbrekende plek behoort aan luitenant -kolonel Anthony Gale, die vierde kommandant van die Marine Corps. Hy was die enigste kommandant wat ooit uit die pos ontslaan is en die een met die minste rekords wat nog oorleef het. Niemand weet hoe hy gelyk het nie, of weet selfs waar die laaste rusplek geleë is.
Dit is nie luitenant -kolonel Anthony Gale nie, dit is Archibald Henderson, sy opvolger.
Gelukkig vir ons is dit nie meer 'n raaisel nie. Die Marine Corps Association and Foundation 's Robert T. Jordan het 'n uitputtende werk gedoen oor die lewe van luitenant -kolonel Gale. Hy is gebore in Dublin, Ierland, omstreeks 1782 en sy ampstermyn as kommandant duur van Maart 1819 tot Oktober 1820. In die daaropvolgende dekades val Gale van die kaart af. Hy word selde in die annale van die USMC-geskiedenis genoem, omdat die gebeure rondom sy afdanking na homself en die United States Marine Corps gelei het tot verleentheid. En so was hy amper heeltemal verlore vir die geskiedenis.
Tot 1966, dit wil sê. Generaal Wallace M. Greene Jr., die 23ste kommandant van die Marine Corps, het 'n ondersoek ingestel na die geskiedenis van die Marine wat uit genade geval het.
Wat geleer is, was egter nog baie min. Anthony Gale het in 1793 in die ontluikende Verenigde State aangekom. Toe president John Adams die Marine Corps (wat ná die Amerikaanse rewolusie ontbind is) herlaai, was Gale een van die eerstes wat as offisier aangemeld het. Hy het bevel gegee oor mariniers wat die Franse gevangenes van die kwasi-oorlog in Philadelphia bewaak en aan boord van die USS gegaan het Ganges, waar hy teen Barbary Pirates en Britse matrose geveg het.
Gale het baie omgee vir sy mariniers en toe 'n vlootbeampte, luitenant Allan MacKensie, een van hulle aan boord in hegtenis neem, het Gale die offisier geklap en hom uitgedaag tot 'n tweegeveg - die tweegeveg wat MacKensie doodgemaak het. Dit was egter nie die rede waarom hy hom die stewel van die korps gekry het nie. Superieure in Washington het geglo dat die tweestryd vlootbeamptes sou dwing om mariniers met respek te behandel.
Dit is ook nie Gale nie. Dit is genl.maj Charles Heywood, 9de kommandant en medalje van eer.
Sy loopbaan het voortgegaan, en hy was gou getroud en het diens aan boord van die USS gesien President en USS Grondwet. Teen 1804 was Gale die hoofman van Anthony Gale, en sy pligte fokus op die werwing en opleiding van mariniers. Maar binnekort was daar 'n nuwe balju in die stad: kommandant -luitenant -kolonel Frank Wharton het oorgeneem vir kommandant William Ward Burrows en Burrows het Gale met 'n baie skerper oog as sy voorgangers bekyk.
Die reputasie van Gale 's, wat eens piepagtig was, het gou besmet geraak deur aantekeninge van alkoholisme, slordige bestuur van die Marine Corps Barracks en bewerings dat Gale fondse van die Marine Corps gebruik het om sy persoonlike huis op te knap. Wharton het Gale verhoor, maar Gale is vrygespreek van enige oortreding. Tog het Wharton Gale na die destydse agterwater van New Orleans gestuur-miskien nie die beste plek vir 'n moontlike alkoholis nie, selfs in die vroeë 19de eeu. Tog, toe Wharton in 1818 sterf, was Anthony Gale die mees senior Marine Corps -offisier.
Dit beteken nie dat hy onmiddellik bevorder is nie.
Niemand het die aanklagte teen Gale vergeet nie, ongeag of hy vrygelaat is of nie. Ander het probeer om hom uit oorweging te laat verwyder om die volgende kommandant te word. Gale was minder bekommerd oor die opvolgingskrisis en meer daaroor om sy kop laag te hou en sy bevel te behou. Al het hy nie probeer om kommandant te wees nie, het dit presies gebeur. Hy is op 3 Maart 1819 bevorder tot luitenant -kolonel van die Marine Corps.
Gale het onmiddellik probleme ondervind met die posisie. Die Marine Corps het ongeorganiseerd en ongedissiplineerd geraak in die ses maande sedert Wharton se dood, en hy het meer tyd bestee om dit te herorganiseer, terwyl die vlootsekretaris en president Monroe gereeld sy bevele sou teëstaan, op versoek van Gale &# 8217s ondergeskiktes. Oorweldig en gefrustreerd draai Gale weer om drank.
Sy geestestoestand het versleg toe hy 'n dronkaard, 'n vrouemaker geword het en verbaal beledigend teenoor sy ondergeskiktes was. Uiteindelik word hy beskuldig van dronkenskap, optrede sonder om 'n beampte te wees, vals dokumente te onderteken en sy woonplekke sonder toestemming te verlaat, en is onder huisarres geplaas. Hy was in die hof en pleit tydens die ondersoek vir geestelike onstabiliteit.
Die hof het Gale steeds skuldig bevind en hom op 16 Oktober 1820 as kommandant verwyder, minder as twee jaar in sy ampstermyn.
Dit is genl.maj Ben Hebard Fuller, die 15de kommandant, wat beide nie Gale is nie en die Fleet Marine Force Concept konsolideer.
Nadat hy uit die diens gehelp is, verhuis Gale na sy huis in Philadelphia, maar vind daar geen vrede nie. Uiteindelik het hy sy gesin na 'n houthuis in Kentucky verhuis, waar hy agtergekom het dat dit ook nie in sy bloed was om 'n boer te wees nie. Hy draai terug na sy ou vriend, alkohol. Hy het gesukkel om pensioen te kry vir sy onstabiliteit, en het 15 jaar later verdien in een van die vroegste geskille vir veteraan -gestremdes.
Volgens Kentucky -rekords wat deur die Marine Corps gevind is, is Gale in 1843 in Kentucky aan longkanker dood. 'N Aantal van sy seuns het ook by die Marine Corps aangesluit, waarvan sommige in die Burgeroorlog gedien het. Hulle het klaarblyklik geen idee gehad dat hy as kommandant dien nie, en glo dat hy 'n kwartiermeester in die korps was. Maar Gale se seuns is ook verlore in die geskiedenis, so selfs al word 'n vermeende begraafplaas ooit gevind, is daar geen manier om dit definitief te bewys nie.
Op die tuisfront tydens die Tweede Wêreldoorlog (1941-1945) was breiwerk om die oorlogspoging te help en Amerikaanse soldate warm te hou, 'n groot probleem vir Amerikaners, veral vroue. Die voorbladverhaal van die gewilde weekblad op 24 November 1941 Lewe verduidelik "Hoe om te brei." Along with basic instructions and a pattern for a simple knitted vest, the article advised, "To the great American question 'What can I do to help the war effort?' the commonest answer yet found is 'Knit.'" The article pointed out that hand-knitters were turning out garments for soldiers despite the fact that machine-knitting was more efficient. Knitting gave people at home a way to help. The article noted that a volunteer group, Citizens for the Army and Navy, were campaigning to get one million standard-Army sweaters by Christmas. Two weeks later, on December 7, 1941, the Japanese bombed Pearl Harbor, and America entered World War II. At home, more and more Americans picked up their needles to knit socks, mufflers, and sweaters to keep American soldiers warm.
Many of the earliest knitters for World War II had knit for Victory as children or young adults during World War I. Knitting was for them a natural and immediate response to war. "The men hardly have time to grab their guns before their wives and sweethearts grab their needles and yarn," claimed Tyd on July 21, 1940. Knitting provided warmth and comfort for the soldier and therapeutic distraction for the knitter.
Die Burien City Press reported that Three Tree Point Knitters (Three Tree Point, Gregory Heights, Seahurst, and Burien) had "thirty knitters knitting all the time" (March 23, 1944). In three months this group made 244 knitted garments, representing 4,290 work hours. In Renton, Kirkland, Snoqualmie, and beyond, knitters followed the advice to "Remember Pearl Harbor -- Purl Harder" (Works Projects Administration poster, 1942). Knit and purl are the two basic stitches used to produce knitwear.