Het Australië net 'n skuif na links gemaak? - InnerSelf.com
Die Groenes het aansienlike opmars teen beide die Koalisie en ALP in Brisbane gemaak. James Ross / AAP
Politieke kommentators gebruik dikwels die idee van 'n politieke spektrum van links na regs as snelskrif om politieke ideologieë, partye en programme te verstaan. Gelei uit die reëling van die Nasionale Vergadering in die Franse Revolusie, was dit 'n merkwaardig veerkragtige vorm van politieke snelskrif.
Is dit nuttig om te verduidelik wat in die Australiese federale verkiesing in 2022 gebeur het?
Die gebruiklike manier om sulke sake te oorweeg was om die liberale en nasionale as partye van regs te beskou, en Arbeid en die Groenes as partye van links. Terme soos middel-regs en middel-links is soms gebruik om groter verfyning te verskaf, wat nodig is veral met die verspreiding van xenofobiese en ekstreme partye verder na regs in baie lande. Die term "middelparty" is soms gebruik vir kleiner partye wat blykbaar tussen die ander sit, hoe ongemaklik ook al - die Australiese Demokrate was 'n voorbeeld.
Veranderinge van regering in die federale politiek gebeur nie gereeld nie. Daar was agt sedert die Tweede Wêreldoorlog, en drie daarvan was in 'n onstuimige dekade tussen laat 1972 en vroeë 1983. Australiese kiesers is in die gewoonte om regerings terug te keer en hulle is geneig om nie 'n posbekleër ligtelik weg te gooi nie. Wanneer hulle dit doen, is dit redelik om te vra of dit 'n groter verandering in kiesers se houdings en neigings aandui.
Veral Australiese kiesers het normaalweg styf vasgeklou aan nie-arbeidsregerings. Joseph Lyons het drie verkiesings voor die oorlog as leier van die United Australia Party gewen (geen verband met Clive Palmer s'n nie), terwyl Robert Menzies sewe van 1949 gewen het vir koalisies van die liberale en land. Sy opvolgers het 'n ander egpaar tussen hulle bestuur, wat hul telling tot 23 jaar van aaneenlopende heerskappy geneem het.
John Howard het vier keer vir byna 12 jaar gewen, en Malcolm Fraser drie vir net meer as sewe. Die koalisieregering wat pas verslaan is, het drie verkiesings onder drie verskillende leiers gewen. Alles in orde, sedert die verkiesing van die Huis van Verteenwoordigers grootliks 'n tweerigting-kompetisie tussen 'n regering en 'n opposisie in 1910 geword het, het nie-Arbeid vir twee derdes van die tyd en Arbeid vir een derde geregeer.
Arbeiders se primêre stem by hierdie verkiesing is op huidige telling op 'n historiese laagtepunt van ongeveer 32%, maar die klem wat hierop geplaas word, kan 'n verkeerde lees van die verkiesingsstemming veroorsaak. Sodra voorkeure versprei is, soek die party tans 'n tweeparty-voorkeurstem van sowat 52% teenoor die Koalisie se 48%. As dit volgehou word, sal dit breukdeel agter die stem wees wat Gough Whitlam in 1972 en Kevin Rudd in 2007 (albei 52.7%) ontvang het, en net meer as 'n punt agter Hawke in 1983 (53.2%).
Ons het die voorkeurstelsel, internasionaal bekend as die Alternatiewe Stem, vir Huisverkiesings sedert 1918. Volgens die standaarde van federale verkiesings het kiesers in 2022 'n duidelike voorkeur aangekondig vir 'n party wat as "sentrum links" of "progressief" beskou word bo een wat "middelregs" is. , "konserwatief" of selfs "liberaal".
Die opposisie wat Australiërs bereid was om in die regering te stuur, word gelei deur 'n man wat min sou beskou as die charisma van John Curtin, Gough Whitlam, Bob Hawke of Kevin Rudd. Anthony Albanese toon opregtheid, integriteit en egtheid, wat hom voordele gegee het in vergelyking met 'n eerste minister wie se gewildheid aan die afneem was. Maar dit is onwaarskynlik dat hy die steun geïnspireer het wat hierdie vroeëre Arbeidersleiers kon mobiliseer op grond van sterkte van persoonlike aantrekkingskrag. Hy kan dit betyds doen, maar nie hierdie keer nie.
Albanese het 'n strategie met 'n klein teiken gevolg, wat 'n mens kan laat twyfel dat sy verkiesing enigsins baie beteken. Maar dit is net 'n deel van die storie. Soos die veldtog ontwikkel het, het Albanese al hoe meer in pas geklink met waardes wat normaalweg verstaan ​​word soos in Labour se DNS.
Hy het opgestaan ​​teen media- en koalisie-boelies oor sy steun vir die handhawing van die reële lone van laagbetaalde werkers. Hy het gepraat van universele voorsiening in kindersorg, wat 'n Whitlamitiese gevoel het. Hy het 'n sterk verbintenis tot die Uluru-verklaring uit die hart getoon. Sy taal het gegaan oor omgee, samewerking en samewerking, van "ons" en "ons" meer as "jy" of "ek".
Anthony Albanese, op die foto saam met die hond Toto, sal die mees progressiewe Australiese parlement vir baie jare hê. Dean Lewins / AAP
Arbeid het setels van die Koalisie geneem – 'n punt wat dalk verlore gaan in die verstaanbare klem op die oorwinnings van onafhanklikes en Groenes. Die swaai na Arbeid in Wes-Australië lyk of dit tussen 10% en 11% sal wees - ongetwyfeld verstrengel in die politiek van die pandemie, maar 'n radikale verskuiwing nietemin in 'n staat waar Arbeid gewoonlik sukkel.
Arbeid sal setels van die koalisie in Sydney, Melbourne, Perth en Adelaide wen. Inderdaad, die koalisie is byna uitgewis in al hierdie stede deur 'n kombinasie van Arbeid, onafhanklikes en, in Melbourne, Greens.
Arbeid se nasionale swaai lyk na ongeveer 3.6%. Gevolglik het baie van sy eie sitplekke veiliger geword terwyl dit nou in trefafstand van die koalisies is. Aston in Melbourne se gegoede oostelike voorstede, wat deur Alan Tudge gehou word en 'n buitenste eiland in 'n see van rooi, blauwgroen en groen, het van veilig na marginaal beweeg. Koalisie hoop dat dit Hunter kan neem in die lig van die groot swaai wat daar in 2019 opgedoen is en die vermeende sterkte van pro-steenkool-mening lyk nou effens belaglik.
In Brisbane het die Groenes setels – moontlik drie – van beide Arbeid en die liberale ingeneem. Dit kan beskou word as 'n ondubbelsinnige verskuiwing na links deur die middestad se kiesers in Brisbane, hoewel nie een waarby Arbeid kon baat vind nie.
Dit is 'n groot deurbraak vir die Groenes in die laerhuis, waar hulle voorheen net hul leier, Adam Bandt, gehad het wat Melbourne verteenwoordig het. Hierdie sukses sal hul aansien in die nuwe parlement aansienlik vergroot, waar die regering dikwels Groenes se steun in die Senaat sal benodig, selfs al kry hy 'n meerderheid van die Huis van Verteenwoordigers.
Groenes se sukses sal Arbeidstrateë wat bekommerd is oor hul eie middestadse vestings, ewe bekommer, net soos die party se groter onvermoë om setels in die streek-Queensland te wen kommerwekkend sal bly. Maar selfs hier het Arbeid 'n tweeparty-voorkeurswaai van meer as 5% op huidige telling reggekry, wat 'n paar setels volgende keer in trefafstand kan plaas.
Die opkoms en opkoms van die onafhanklikes was tereg die storie van die verkiesing. Die sentrale kwessies van hul veldtog – klimaatsverandering, teenkorrupsie en geslagsgelykheid – is omskep in die eiendom van "progressiewe" en "links" deur die harde pogings van Scott Morrison en die Koalisie, ondersteuning van nou twyfelagtige waarde van die Murdoch-media, en die plek van die omgewing in die regses se kultuuroorloë.
Klimaat- en energiebeleid, meer as enige ander kwessie, definieer nou wat dit is om "konserwatief" en "progressief" in Australië te wees. Dit is die handewerk van 'n opeenvolging van kragtige konserwatiewe politici wat politieke voordeel in hierdie raamwerk gesien het en hul partye se verhouding met die fossielbrandstofbedryf geniet het. Tony Abbott, Morrison en Barnaby Joyce was van die invloedrykstes.
Hulle kan nou hul prestasie aanskou. Die Liberale Party is 'n drasties uitgeput en gedemoraliseerde krag. Die koalisie kan dalk uitmekaar val. Die regse populistiese minderjarige partye soos Pauline Hanson se One Nation en Clive Palmer se United Australia Party het swak gevaar, met Hanson se Senaatsetel in gevaar – dalk nog 'n maatstaf van 'n algemene verskuiwing na links.
Australië sal die mees progressiewe parlement vir baie jare hê. En die koalisie sal 'n paar diep sielsondersoeke hê om te doen, moontlik onder 'n leier - Peter Dutton - wat 'n vreemde maar onvermydelike keuse sal wees vir 'n party wat beide sy beeld moet versag en sy inhoud moet verander om enige hoop te hê om baie te vermy jare in die woestyn.
Frank Bongiorno, Professor in Geskiedenis, ANU Kollege vir Lettere en Sosiale Wetenskappe, Australiese Nasionale Universiteit