National Women's Memorial Bloemfontein - Geskiedenis Podcasts - 2021
Die National Women's Memorial in Bloemfontein in Suid-Afrika herdenk die 27 000 vroue en kinders wat omgekom het in konsentrasiekampe wat die Britte tydens die Tweede Anglo-Boereoorlog opgerig het.
Die National Women's Memorial, wat 'n Afrikanervrou uitbeeld wat haar kind vashou en haar man na die oorlog sien, word omring deur 'n groot obelisk en is naby die Anglo-Boereoorlogsmuseum geleë.
Geskiedenis van die National Women's Memorial
In die Suid-Afrikaanse Oorlog 1899-1902 veg Groot-Brittanje die twee Boererepublieke, die Suid-Afrikaanse Republiek en die Oranje-Vrystaat, om beheer oor wat nou Suid-Afrika is. Tydens die oorlog het die Britse leër meer as 100,000 Boere -burgers gevange geneem.
Die meeste mense wat deur die Britte gevange gehou is, was vroue en kinders. Hulle is van hul plase na ongeveer 50 gevangeniskampe geneem, wat die eerste plekke in die geskiedenis was wat konsentrasiekampe genoem is. Die toestande in die kampe was verskriklik en meer as 27 000 vroue en kinders sterf, saam met ongeveer 1 500 mans. Die Britte het swart Afrikaanse gevangenes in aparte kampe aangehou, waar ongeveer 15 000 mense gesterf het.
Tydens die donkerste dae van die Anglo-Boereoorlog het president M.T. Steyn was sterk van mening dat dit belangrik was om 'n gedenkteken op te rig vir die vroue en kinders wat tydens die oorlog gely het. President onder voorsitterskap van 'n konferensie van al die Nederlandse kerke en politieke organisasies in die vier kolonies in Bloemfontein om die kwessie te bespreek. Daar is besluit dat 'n monument gebou sal word ter nagedagtenis aan die moeders, vroue en kinders wat in die konflik gely het.
Die monument is gedeeltelik befonds deur skenkings van die publiek.
Tydens die onthulling van die gedenkteken kon president Steyn tereg verklaar: "Die oprigting van hierdie gedenkteken is moontlik gemaak nie net deur die rykdom van die rykes nie, maar veral deur die armoede van die armes."
Nasionale Vrouegedenkteken vandag
Vandag bevat die monument ook die graf van Emily Hobhouse, 'n Britse vrou wat hom tydens die oorlog vir menseregte beywer het. Die oomblik is naby die Anglo-Boar War Museum wat 'n omvattende weergawe van die konflik gee.
By die National Women's Memorial
Bloemfontein kan vanaf Johannesburg in 'n rit van 400 km of per vliegtuig bereik word met 'n vlug wat minder as 'n uur duur. Daar is ook langafstandbus- en treindienste. Vlugte, trein- en busdienste is ook vanaf die Kaap beskikbaar. Die meeste besoekers kies om deur die omgewing te ry.
Die National Women's Monument (ook bekend as die National Women's Memorial) is in Bloemfontein, Suid -Afrika, geleë. Dit is in 1913 gebou as 'n huldeblyk aan die vroue en kinders wat tydens die Suid -Afrikaanse oorlog van 1899-1902 in Britse konsentrasiekampe gely en gesterf het.
Die monument is 'n sandsteen -obelisk, 37 voet hoog, ontwerp deur argitek Frans Soff en beeldhouer Anton van Wouw. Aan die voet van die obelisk is 'n beeld van twee vroue en 'n sterwende kind. Panele aan weerskante van die basis toon historiese beelde. 'N Halfmaanvormige muur omring die gedenkteken. Die monument bevat ook die graf van Emily Hobhouse, 'n Britse vrou wat hom tydens die oorlog vir menseregte beywer het.
In die Suid -Afrikaanse Oorlog het Groot -Brittanje die twee Boererepublieke - die Suid -Afrikaanse Republiek en die Oranje -Vrystaat - beveg om beheer oor wat nou Suid -Afrika is. Die Boere (ook Afrikaners genoem) was meestal afstammelinge van setlaars uit Nederland. Tydens die oorlog het die Britse leër meer as 100,000 Boere -burgers aangehou.
Die meeste mense wat deur die Britte gevange gehou is, was vroue en kinders. Hulle is van hul plase na ongeveer 50 gevangeniskampe geneem. Die kampe was die eerste plekke in die geskiedenis wat konsentrasiekampe genoem is. Toestande in die kampe was verskriklik. Gevangenes was saamgedrom in geboue, in tente of in die buitelug. Voedselvoorsiening en sanitasiegeriewe was onvoldoende. Onder sulke toestande versprei siektes vinnig en sterf meer as 26 000 vroue en kinders. Ongeveer 1 500 mans, waarvan die meeste bejaard is, is ook in die kampe dood. Die Britte het swart Afrikaanse gevangenes in aparte kampe aangehou, waar ongeveer 15 000 mense gesterf het.
M.T. Steyn was tydens die oorlog die president van die Oranje -Vrystaat, 'n Boererepubliek. Na die oorlog het hy gevra dat die monument gebou word.
Ontwerp en konstruksie Redigeer
Die gedenkteken is geleë in die Hemicycle, die seremoniële ingang van die Arlington National Cemetery.  Oorspronklik het die begraafplaas drie hekke gehad: The Treasury Gate by die kruising van Porterlaan en Pattonrylaan (nou Eisenhower Drive) die McClellan Gate by die kruising van McClellan Drive en Patton Drive en die Sheridan Gate, waar Custis Walk Sherman gekruis het Laan suid van wat nou L'Enfantrylaan is. Alhoewel die McClellan- en Sheridan -hekke kolomme gehad het met 'n voorkant, was dit nie veel anders as 'n hek in 'n groot begraafplaas nie.
Die Hemicycle is gebou om 'n seremoniële hek te skep en die 200ste herdenking van die geboorte van George Washington (die eerste president van die Verenigde State en die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog). 'N Aantal openbare verbeterings en gedenktekens is beplan vir die bou in die Washington, DC, metropolitaanse gebied ter viering van die tweehonderdjarige bestaan ​​van Washington se geboorte.  Hieronder was Arlington Memorial Bridge en die Mount Vernon Memorial Parkway (nou bekend as die George Washington Memorial Parkway).  Om die landing van Virginia met die Arlington National Cemetery te verbind, is 'n breë laan bekend as Memorial Avenue gebou en 'n nuwe ingang na die begraafplaas beplan om die ou ingange by die McClellan Gate en Sheridan Gate te vervang.  (Uitbreiding van die begraafplaas in die rigting van die Potomacrivier in 1971 het die McClellan -hek diep binne Arlington gelaat, en was nie meer funksioneel as 'n seremoniële poort nie.  Die Sheridan -hek is afgebreek en in 'n buitelugberging geplaas. )
In 1924 het die Kongres $ 1 miljoen bewillig om Memorial Avenue en die Hemicycle te bou.  Die argitektuurfirma McKim, Mead & amp White het die kompetisie gewen om Arlington Memorial Bridge sowel as die nuwe seremoniële ingang na die Arlington National Cemetery te bou. William Mitchell Kendall, 'n medewerker in die firma, het die Hemicycle ontwerp.  In Mei 1927 het Kendall ontwerpe aangebied vir die Hemicycle en "Avenue of Heroes" wat die westelike eindpunt van die Arlington Memorial Bridge verbind met die hoofhek van Arlington.  Hy het die volgende voorgestel:
Hierdie skielike graadverandering dui daarop dat die hoofherdenking van die Arlington National Cemetery hier gebou word. Hier is 'n plein gewys wat gedeeltelik uit die heuwel opgegrawe is, waarvandaan na die noordelike en suidelike paaie van en na die herehuis gelei word. Die westelike punt van die plein word begrens deur 'n halfsirkelvormige keermuur van 30 voet hoog en 225 voet in deursnee. Hierdie keermuur sal versier word met nisse, pilasters en tablette met opskrifte. Daar is toegang tot die terras bo die keermuur, waaruit 'n alomvattende uitsig op die parkeerterrein verkry kan word. 
Die Amerikaanse Kommissie vir Beeldende Kunste (CFA), wat statutêre bevoegdheid het om die ontwerp van strukture op federale eiendom in die DC -metro goed te keur, het die ontwerp van die Hemicycle in Mei 1928 goedgekeur. 
'N Nuwe seremoniële laan is ook goedgekeur om die Hemicycle aan die Arlington Memorial Bridge te koppel. Oorspronklik die 'Avenue of Heroes', maar later en amptelik 'Memorial Avenue' genoem.  die pad is ontwerp deur lid van die Commission of Fine Arts, Ferruccio Vitale en die United States Army Corps of Engineers.  Begin werk aan Memoriallaan vroeg in Januarie 1930. 
Die CFA het die planne vir die Hemicycle in September 1930 hersien en goedgekeur.  Biedings vir die graniet van die Hemicycle is in Februarie 1931 geadverteer  en op 4 Maart toegeken. Die North Carolina Granite Co. die New England Granite Works het die graniet vir die balustrades verskaf, en die graniet vir die pilare en hekhuise kom van die John Swenson Granite Co. Die New England Granite Co. het die randstene op die plein en die betontrappe gebou. Die werk aan die Hemicycle het op 1 Julie 1931 begin.  Teen April 1932 was Memorial Avenue grootliks voltooi, maar daar was vertragings om dit te plavei. Daar was ook vertragings in die voltooiing van die Boundary Channel Bridge, die kort struktuur wat die smal kanaal van die Potomacrivier tussen Columbia Island en die kuslyn van Virginia oorbrug het. Die spore van die Rosslyn-tak van die Pennsylvania Railroad sou verskuif word en in 'n loopgraaf van 6,1 m verlaag word om 'n kruising met Memorial Avenue te voorkom.  Maar hierdie projek is ook vertraag. 
Die nuwe seremoniële ingang na Arlington is gesny vanaf die heuwel wat uitloop op Arlington House.  Die Hemicycle is gemaak van gewapend beton,  en het graniet wat in Mount Airy, Noord -Carolina, in steengroef was.  
Die Hemicycle is informeel toegewy deur president Herbert Hoover op 16 Januarie 1932.   Die totale koste daarvan was $ 900,000,  waarvan $ 500,000 aangegaan het vir die aankoop van graniet.  Die formele toewyding het plaasgevind op 9 April. Kolonel Ulysses S. Grant III, uitvoerende direkteur van die Arlington Memorial Bridge Commission en 'n offisier in die Corps of Engineers, het Memorial Avenue en die Boundary Channel Bridge formeel geopen. (Memorial Avenue was slegs 9,1 m breed en ongeplaveid, maar die korps het gewerk om dit tot 18 meter te laat vergroot en dit teen 1 Julie te laat baan.) 
Die Hemicycle was amper nie klaar nie. Met die verergering van die Groot Depressie, het die Amerikaanse Huis van Verteenwoordigers alle finansiering van die boekjaar 1933 vir die projek geskrap. Dit het die voltooiing van die Hemicycle en die plaveisel van Memorial Avenue laat wag.  Tien maande later het die CFA vergader om te bespreek wat hy met die Hemicycle moet doen as daar nie meer fondse is nie. 
Franklin D. Roosevelt het sy amp as president van die Verenigde State in Maart 1933 aangeneem. Oortuigend dat massiewe federale uitgawes aan openbare werke nie net noodsaaklik was om die ekonomie te "opblaas" nie, maar ook om werkloosheid te verminder, het Roosevelt voorgestel dat die National Industrial Herstelwet. Die wet bevat $ 6 miljard se uitgawes vir openbare werke. Die wet is op 13 Junie 1933 aangeneem en Roosevelt het dit op 16 Junie onderteken. Die District of Columbia het 'n toelaag van $ 3 miljoen ontvang vir die bou van paaie en brug, en die stad het op 14 Julie gesê dat dit 'n deel van hierdie fondse sal gebruik om die Hemicycle en Memorial Avenue af te handel. 
Die werk word voortgesit, selfs nadat die halfsiklus as voltooi beskou is. In November 1934 is 178 wit eike geplant in 'n informele belyning langs Memoriallaan.  Dit was eers in September 1936 dat die Washington Post berig dat federale amptenare die Hemicycle as "klaar" beskou het. Die fontein van die struktuur was in plek, en die halfrond is nou snags verlig. Verligting is ook langs Memoriallaan aangebring, en hollybome en ekstra eike is langs die pad geplant. 
Beskrywing van die Hemicycle Edit
Die Hemicycle is 'n neoklassieke  halfsirkel van 9,1 m hoog en 69 m in deursnee.   Soos beplan, dien dit as 'n keermuur vir die heuwel daaragter.  In die middel is 'n apsis van 6,1 m breed en 9,1 m hoog.   In totaal beslaan die Hemicycle 4,2 hektaar (1,7 ha).  Die mure was van 1,07 m dik aan die voet tot 0,76 m aan die bokant.  Die aksentpanele en koffers in die apsis is ingelê met rooi graniet uit Texas.  Die Groot Seël van die Verenigde State is in graniet in die middel van die apsisboog gesny, terwyl aan beide kante seëls was van die Amerikaanse weermagdepartement (suid) en die Amerikaanse vlootdepartement (noord) .   Langs die fasade van die Hemicycle was 10 valse deure of nisse wat bedoel was om beelde, gedenkreliëfs en ander kunswerke (wat as gedenktekens sou dien) te huisves.  Die buitenste, middelste en innerlike nis aan elke kant was sirkelvormig en 1,07 m diep, terwyl die ander twee nisse tussen hulle 0,61 m diep, reghoekig was en 'n eikehoutblaar gehad het in die agtermuur ingekerf. Al die nisse was 2,7 m breed en 5,8 m hoog.   Die apsis het oorspronklik 'n fontein gehad,  hoewel dit in die 1990's nog nie baie jare gebruik is nie.  'n Sirkel onversorgde gras vul die sentrale plein omhels deur die Hemicycle se vlerke. 
Bo -op die Hemicycle was 'n terras wat 7,3 m breed was. Oorspronklik is toegang tot die terras slegs verleen deur na die weerskante van die Hemicycle te gaan, deur 'n voetgangerhek en trappe op te gaan. Bo elke geboë ingang van die voetgangertrappe was 'n granietarend. Maar hierdie ingange is nooit oopgemaak nie en het meer as 50 jaar lank gesluit gebly. 
Memorial Avenue het noord en suid op die Hemicycle versprei en deur ysterhekke gegaan na die Arlington National Cemetery.   Die noordelike hek is die Schley -poort genoem na admiraal Winfield Scott Schley,  seun van die Amerikaanse burgeroorlog onder leiding van generaal Winfield Scott en held van die Slag van Santiago -baai tydens die Spaans -Amerikaanse oorlog.  Die suidelike hek is vernoem na die Roosevelt -hek vir president Theodore Roosevelt.  In die middel van elke hek, voor en agter, is 'n goue krans van 76 cm in deursnee. Elke krans omhels die skild van een van die gewapende dienste wat in 1932 bestaan ​​het: The United States Marine Corps en United States Army on Roosevelt Gate, en die United States Navy en United States Coast Guard op Schley Gate.  (Die Amerikaanse lugmag het eers in 1947 bestaan)  Elke hek het 4 steen (0,025 t) geweeg. 
Die 45 meter hoë granietmure aan weerskante van die Hemicycle en aan die oostekant van elke hek is bedek met dekoratiewe begrafnis-ure. Elke pilaar is ook versier met 'n goudvergulde lamp.  Die pilare het nie 'n diep fondament nie, maar was ongeveer 0,91 m in die grond. Hulle was op geen manier aan die grond geanker nie, maar het hul eie gewig vir stabiliteit gebruik. 
Geskiedenis van die Hemicycle Edit
Die Hemicycle is nooit voltooi nie. Planne vereis dat 'n groot beeldhouer in die sentrale apsis geplaas word. Op 20 Desember 1935 het die CFA 'n voorlopige ontwerp goedgekeur deur die beeldhouer Adolph Alexander Weinman van 'n krygersjong met 'n geboë kop, ondersteun deur wolke onder sy voete. Sy linkerhand hou 'n omhulde swaard (simbool van plig uitgevoer), en sy regterhand sal in saluut gelig word. Agter hom sou 'n vlieënde gerub sy helm vashou, asof hy dit in die koninkryk van onsterflikheid sou dra.  'n Hersiene model is op 2 Mei 1936 goedgekeur.  Maar die apsis en die nisse was nie soos volg beplan met gedenktekens nie.  ​​Geen parkeerplek was beskikbaar naby die ingang nie, en voetgangers moes noodgedwonge oor Arlington Memorial Bridge en in Memorial Avenue afstap of die tram ry om die terrein te bereik. Min mense het die webwerf besoek.  In 1938 het die Commission of Fine Arts tot die gevolgtrekking gekom dat die Hemicycle die uitsig op die Lincoln Memorial van Arlington House blokkeer. Klimop is rondom die halfrond geplant en tuiniers het dit in die volgende paar jaar aangemoedig om oor die struktuur te groei. 
Teen die tagtigerjare was die Hemicycle ernstig verval. Dit is nog nooit vir seremoniële doeleindes gebruik nie, en amptenare van die Arlington National Cemetery het dit grotendeels geïgnoreer omdat dit tegnies nie deel van die begraafplaas was nie.  Die National Park Service, wat jurisdiksie oor die Hemicycle gehad het, het nooit veel onderhoud aan die struktuur verskaf nie, omdat dit te verbind was met die Arlington National Cemetery.  Teen 1986 is baie van die klipblokke en die beton -ure wat die gedenkteken bevat, beskadig, die landskap is ernstig toegegroei en daar het mos op die snywerk gegroei.   Onkruid het gedurende die hele halfrond gegroei, en die sypaadjie was op talle plekke gekraak en gebreek.  Die Hemicycle het ook gelek, en baie van die klippe is uit water verkleur. Die mortier tussen die klippe is ook op baie plekke beskadig deur verkalkte soute. 
Goedkeuring van die gedenkteken Edit
In die vroeë tagtigerjare het vroue -veterane begin om 'n gedenkteken vir vroue in die Amerikaanse gewapende dienste te vra. Hulle het in 1982 die formele steun van die American Veterans Committee (AVC), 'n liberale veteraangroep, gewen.  Verteenwoordiger Mary Rose Oakar, voorsitter van die subkomitee oor biblioteek en gedenktekens van die komitee oor huisadministrasie, het wetgewing (HR) ingestel 4378) om 'n gedenkteken te vestig. Sekretaris van Binnelandse Sake, Donald P. Hodel en die National Park Service, het egter beide die wetgewing gekant en aangevoer dat die bestaande Vietnam Women's Memorial en die beplande United States Navy Memorial reeds vroue opgeneem en vereer het. Ten spyte van hierdie opposisie, het die wetgewing in November 1985 die Huis van Verteenwoordigers goedgekeur.  In Maart 1986 het die Subkomitee oor Openbare Gronde van die Senaat Energie en Natuurlike Hulpbronne -komitee identiese wetgewing ter tafel gelê wat deur senator Frank Murkowski ingestel is. Die voorsitter van die komitee, Malcolm Wallop, was bekommerd dat te veel gedenktekens en monumente op die National Mall geplaas word, en wou hê dat 'n statutêre skema wat goedkeuringskriteria bevat, eers uitgevoer word.  Maar Brigadier -generaal Wilma Vaught van die Amerikaanse lugmag het aangevoer dat 'n standbeeld of monument nie genoeg is nie; 'n gedenkteken met uitstallings oor die bydraes van vroue in die weermag.  Daarna, aan die einde van 1985, het die AVC die Women In Military Service For America Memorial Foundation gestig om fondse in te samel en die kongres vir 'n gedenkteken te ondersteun.  
Die Stigting het buite die kongres steun begin bou vir die gedenkwetgewing. Die Stigting wend hom eers tot die groter veteraangroepe en het die steun van die American Legion en die Veterans of Foreign Wars gewen. Dit het toe goedkeuring van die departement van verdediging gevra. Alhoewel daar nog geen federale wetgewing vir die goedkeuring of vestiging van gedenktekens in Washington, DC was nie, het die Kongres die Wet op Gedenkwerke van 1986 oorweeg, wat militêre monumente sou beperk om 'n gedenkteken vir vroue te stuit. Toe DOD sê dat dit geen besware het nie, het dit die meeste redes vir die opposisie van HR 4378 verwyder. Hierdie steun (en gebrek aan opposisie) het die National Capital Memorial Advisory Commission oorreed om die gedenkteken goed te keur.Aangesien die National Park Service ('n eenheid van die Departement van Binnelandse Sake) in die kommissie sit en die stemming eenparig was,  laat Hodel ook sy besware neer. 
Wetgewing wat middel Oktober 1986 tot stand gebring is om die Koreaanse Oorlogsveterane-gedenkteken tot stand te bring, het momentum gegee vir die gedenkrekening vir vroue.  Op 16 Oktober het die Senaat met eenparige toestemming ooreengekom Huisgesamentlike Resolusie 36 ("Gedenkteken ter ere van vroue wat in of saam met die gewapende magte gedien het"), waarin die bepalings van HR 4378 opgeneem is.  Die Huis het aangeneem die HJ Res. 36 per stem op 17 Oktober  President Ronald Reagan onderteken die wetsontwerp op 6 November 1986.  Die wetsontwerp vereis dat alle fondsinsameling vir die gedenkteken en baanbrekerswerk vir konstruksie teen November 1991 plaasvind. [64 ]
Soek die gedenkteken Edit
Na haar uittrede in 1985 word brigadier -generaal Vaught die primêre woordvoerder van die WMSAMF.  Volgens Vaught is sy verkies tot president van die gedenkstigting omdat sy die eerste vergadering gemis het en nie daar was om die eer van die hand te wys nie. 
Die terreinkeuse moet plaasvind voor die ontwerp van die gedenkteken. Vaught was oortuig dat die gedenkteken 'n verband moet hê met 'n bestaande militêre fasiliteit of gedenkteken. Die soektog na die werf begin in die lente van 1988. Aanvanklik was die resensies van die werf op die National Mall gefokus, maar WMSAMF het vinnig vasgestel dat geen perseel groot genoeg is om die gebou wat die stigting in gedagte gehad het, te akkommodeer nie. Gebiede wat groot genoeg was, was te ver van bestaande gedenktekens en besienswaardighede om die aandag en toeriste wat die stigting wou hê, te vestig.  Teen die einde van die soektogproses het Vaught en haar gids vir die National Park Service verby die Hemicyle gery. Nadat hy verneem het dat die Hemicycle geen spesifieke doel dien nie en in verval is, soek Vaught die Hemicycle vir die gedenkplek.  Vaught het ook reg geraai dat dit makliker sou wees om die goedkeuring van die Hemicycle -terrein vir die gedenkteken te wen as 'n National Mall -ruimte. Met federale wetgewing wat die stigting slegs vyf jaar toelaat om die geld in te samel en die gedenkteken op te rig, wou Vaught met die minder as perfekte plek voortgaan eerder as om die gedenkteken heeltemal te waag om 'n winkelsentrum. 
Die Kommissie vir Beeldende Kunste (CFA) het 'n statutêre bevoegdheid om die plek van die gedenkteken goed te keur. Amptenare van die National Park Service getuig dat die gedenkteken sal help om die Hemicycle te herstel en te verbeter, terwyl personeel van die Amerikaanse weermag verklaar dat dit die indruk sal help regstel dat slegs mans bygedra het tot oorlogsgevegte. Vaught het getuig dat dit die bedoeling was van die Stigting om 'n opvoedkundige gedenkteken te bou wat 'n rekenaarkamer, uitstallings en 'n teater bevat. Sy het belowe dat daar geen gedenkteken gebou sal word wat afbreuk doen aan die waardigheid van die Arlington National Cemetery nie. Die voorsitter van die CFA, J. Carter Brown, het tydens die verhoor baie positief gereageer en opgemerk hoe die gedenkteken 'n vervalle landmerk sou bewaar en herstel en dat die ligging baie geskik was.  Brown en ander lede van die CFA beklemtoon egter dat enige gedenkontwerp subtiel moet wees om nie die argitektuur van die Hemicycle of die bestaande poort na die begraafplaas radikaal te versteur nie.   Vaught het 'n gedenkontwerpkompetisie voorgestel wat oop is vir die publiek (soortgelyk aan die kompetisie wat die Vietnam Veterans Memorial veroorsaak het), maar Brown het gewaarsku dat oop kompetisies geneig was om grootse skemas te skep wat onvanpas sou wees vir die Hemicycle.  Vaught stem saam met Brown se bekommernisse. 
Op 28 Junie 1988 het die CFA die Hemicycle eenparig goedgekeur as die plek vir die Women In Military Service For America Memorial. In sy goedkeuring het die kommissie WMSAMF egter weer eens gewaarsku dat dit nie die ontwerp en gevoel van die Hemicycle- en Arlington -gateway radikaal mag verander nie. 
Die ontwerpkompetisie Redigeer
Ter voorbereiding op die ontwerp van die gedenkteken, het WMSAMF in Augustus 1988 'n ingenieursopname van die terrein laat doen. 
Vaught het beraam dat die ontwerpproses voor die einde van 1988 sou begin. Die Chicago Tribune berig dat WMSAMF reeds 'n ondergrondse besoekersentrum voorgestel het en die nisse in die Hemicycle vir standbeelde gebruik.   Die totale koste van die gedenkteken is op $ 5 miljoen geraam.  (Die idee vir standbeelde is later deur die direksie van die gedenkteken laat vaar. Volgens Vaught, "Dit gaan terug na die keuse wat ons aan die begin gemaak het om die buitekant te behou sodat dit alles verteenwoordig." Die gebrek aan beeldhouwerke is ook het beteken dat mense die Arlington National Cemetery nie as 'n begraafplaas net vir vroue sou interpreteer nie.) 
Die ontwerpkompetisie is op 7 Desember 1988 aangekondig. Almal wat 18 jaar of ouer was, kon 'n ontwerp indien. Die enigste vereistes was dat die ontwerp die bestaande Hemicycle bevat en dat dit 'n besoekersentrum, ouditorium en ruimte vir rekenaars vir openbare gebruik bevat.   Alhoewel deelnemers meegedeel is dat die Hemicycle in die National Register of Historic Places was, kon hulle dit verander, die gedenkteken oral op of onder die terrein bou (agter, begrawe onder, voor, bo -op, om albei kante).  'n Beoordelingspaneel (onder leiding van Jaan Holt, professor in argitektuur aan Virginia Tech) sou drie ontwerpe kies en elk van die ontwerpers op die kortlys $ 10 000 vir verdere ontwikkeling gee. Een van die hersiene ontwerpe sal gekies word as die ontwerp van die gedenkteken. Die sperdatum vir die gedenkteken, wat nou na raming $ 15 miljoen tot $ 20 miljoen kos, was 15 Mei 1989.   'n Laat datum vir baanbrekers in 1990 word verwag. 
Die beoordelingsproses Wysig
Die beoordelingsproses was meer kompleks as wat verwag is. Die beoordelaarspaneel het uit die volgende individue bestaan: 
Margaret A. Brewer, United States Marine Corps (ret.), Argitek en argitektuurkritikus vir Die Boston Globe , argitek wat die parlementshuis in Australië ontwerp het Jeanne M. Holm, Amerikaanse lugmag (ret.)
Mary Miss, Amerikaanse beeldhouer
Joseph Passonneau, argitek in Washington, DC
Peter G. Rolland, 'n New York Citylandscape -argitek Connie L. Slewitzke, US Army Nurse Corps (ret.)
LaBarbara Wingfall, professor in landskapargitektuur aan die Kansas State University
Campbell is gekies as voorsitter van die jurie. Voordat die beoordeling begin het, het die jurie die Hemicycle besoek en die struktuur vanaf die John F. Kennedy Eternal Flame -webwerf bekyk om 'n begrip te kry van die beskermde uitsig. Die kompetisie het 139 inskrywings ontvang, wat anoniem vertoon is vir die private beoordelingsgeleentheid in die National Building Museum vroeg in Junie 1989. Elke inskrywing het bestaan ​​uit twee of drie 30 x 40 duim (76 x 102 cm) kartonpanele. Op die eerste dag is regters gevra om elke ontwerp in te sluit of uit te sluit. Ongeveer die helfte van die inskrywings is na hierdie ronde uitgeskakel. Na bespreking het die beoordelaars gestem om in te sluit of weer uit te sluit - hoewel twee "insluit" -stemme nodig was om 'n inskrywing tydens die tweede ronde te behou. Aan die einde van hierdie rondte was daar slegs 30 ontwerpe oor. Tydens aandbesprekings het die jurie opgemerk dat daar eintlik net ongeveer vier of vyf basiese ontwerpe was. Boonop het die militêre beoordelaars geneig om vir sekere ontwerpe te stem, terwyl die argitekte en kunstenaars geneig was om vir verskillende ontwerpe te stem. Hierdie beoordelingspatrone is ook bespreek (hoewel dit onduidelik was waarom die verskille voorkom). Op die tweede dag het die beoordelaars die oorblywende inskrywings nagegaan en vasgestel dat slegs drie 'n werklik uitstekende gedenkteken is. Teen die middag op die tweede dag is die finaliste gekies. Daarna is 'n jurieverslag opgestel wat die finaliste kan gebruik om hul ontwerpe te hersien.  Die beoordelaarspaneel het ook 'n plaasvervanger geïdentifiseer as een van die drie finaliste uitval.  
Voordat die kortlys bekend gemaak is, het WMSAMF-amptenare opgemerk dat die plaasvervanger deur die beoordelaarspaneel baie naby aan die besnoeiing was.  Die stigting het die plaasvervanger 'n finalis gemaak, want dit was die enigste ontwerp wat die gedenkteken agter die Hemicycle gevind het. Die stigting het ingestem om hierdie voorlegging as 'n vierde kandidaat in die hersieningsronde op te neem, hoewel die span nie een van die $ 10,000 -pryse sou ontvang nie.   Die drie topfinaliste en hul ontwerpe was:
Teresa Norton, et al., Vir hul ontwerp vir 'n groep van 49 bronsbome in 'n reglynige patroon op die Hemicycle -plein en 'n besoekersentrum onder die plein.  
Gregory Galford en Maria Antonis vir hul ontwerp vir 'n besoekersentrum bo-op die Hemicycle, 'n uitkykplatform daaragter, en 'n verdieping van 2,1 m in die Hemicycle-plein met 'n deurlopende spiraalontwerp.  , en medewerkers vir 'n halfhemel van 10 verligte 18 voet (5,5 m) hoë glaspyle agter die Hemicycle, toeganklik via trappe wat die bestaande nisse deurboor.   
Die vierde inskrywing was deur Stephen D. Siegle en Margaret Derwent van Chicago, wat die Hemicycle in 'n Beaux-Arts-styl herstel  en die besoekersentrum agter die Hemicycle geplaas het.   Nege spanne het 'n "eervolle vermelding" ontvang.   Die vier finaliste en nege eerbare vermeldings is gedurende die somer in die National Building Museum in die openbaar vertoon. 
In die hersieningsronde het WMSAMF die finaliste gevra om te fokus op die gerekenariseerde besoekersentrum, die ouditorium en die herstel van die Hemicycle. Nie een van die finaliste het die drie kwessies suksesvol aangespreek nie, het die stigting gesê.  WMSAMF het die finaliste gevra om te oorweeg om die besoekersentrum agter die Hemicycle te plaas.   Toe die hersieningsronde begin, beraam WMSAMF dat die gedenkteken $ 25 miljoen sou kos om te bou. Dit het egter slegs $ 500,000 beskikbaar vir die bou. 
Hersieningsronde en keuse van finale ontwerp Redigeer
Die finale ontwerp is in November 1989 gekies. Campbell en een van die afgetrede generaals het uit die keuringspaneel bestaan.  Die wenontwerp, deur Manfredi en Weiss, is onthul op 8 November 1989.  Die wenontwerp het 10 driehoekige 39 voet (12 m) hoë verligte glaspiramides bo-op die Hemicycle. Die ontwerp was bedoel om die hindernisse voor te stel wat vroue in hul militêre loopbane moes deurmaak. Dit is verlig omdat hoë of hoë monumente (Arlington House, die Lincoln Memorial, die Washington Monument) ook snags verlig is. Agter die Hemicycle, ondergronds, was die rekenaarkamer en besoekersentrum.  Dit bevat 'n ouditorium met 225 sitplekke, 'n bank rekenaarterminale en nisse vir uitstallings. Die besoekersentrum is bereik deur die Hemicycle op vier plekke deur te steek en trappe te skep wat na binne lei. Deursigtige brûe kruis die binnekant van die besoekersentrum, sodat gaste op die gedenkteken kan kyk. Die Hemicycle self sou opgeknap word deur 'n nuwe grasperk te plant en klein trosse bome aan weerskante te voeg.  Die beoordelaarspaneelvoorsitter Robert Campbell het gesê dat die ontwerp 'buitengewoon ryk en uitlokkend' is.  Die Norton et al. ontwerp vir 'n plein bronsbome was die alternatiewe wenner. 
Stigtingbeamptes het gesê dat die bou van die gedenkteken in November 1991 sou begin. Die koste van die gedenkteken alleen (sonder herstel van die fiets) word op slegs $ 15 miljoen geraam, en nog $ 10 miljoen is deur die wet vereis om die gedenkteken met onderhouds- en bedryfsfondse toe te staan. Ongelukkig het die stigting slegs $ 700,000 tot $ 750,000 ingesamel.  
Ontwerp kontroversie Redigeer
Die ontwerp vereis die goedkeuring van die Commission of Fine Arts, National Capital Planning Commission, National Capital Memorial Advisory Commission, National Park Service en Virginia Commission for Historic Preservation. 
Ongelukkig is die finale ontwerp uitgelek aan die Washington Post, wat dit gedruk het voordat die ontwerp aan die CFA, die National Capital Planning Commission (NCPC) of ander agentskappe voorgelê is vir goedkeuring. J. Carter Brown was woedend en hy het die National Capital Memorial Advisory Commission gevra om die ontwerpgoedkeuringsproses onmiddellik te staak. Die CFA, NCPC, National Park Service, Virginia Commission for Historic Preservation en ander agentskappe met goedkeuring oor die ontwerp laat die Women in Military Service for America Memorial Foundation informeel weet dat die Weiss/Manfredi -ontwerp nie aanvaarbaar is nie.  Senator John Warner, J. Carter Brown en die superintendent van die Arlington National Cemetery het almal in die openbaar hul teenkanting teen die ontwerp uitgespreek. Die opposisie fokus op die glasprisma's. Dit is gevoel dat hulle te hoog is en die voorkoms tussen Arlington House en die Kennedy -graf in die rigting van die Lincoln Memorial sou belemmer, en dat hul lig afbreuk sou doen aan die bestaande monumente.  Die Vakbondleier die koerant het 'n naamlose amptenaar met 'n goedkeuringsagentskap aangehaal, "Daar is geen manier dat hierdie prisma's nie wegraak nie. Dit is net te veel."  Marion Weiss verdedig die gedenkteken en voer aan dat die besoek van Arlington House behoue ​​bly en dat die beligting baie sag sal wees.  Robert Campbell verdedig ook die ontwerp en voer aan dat 'n gedenkteken vir vroue lankal te laat was, dat die verligte prisma's nie ontwrigtend sou wees nie, en dat die hemicycle gedoem sou wees tot agteruitgang en irrelevansie daarsonder. 
Vaught was diep ontsteld oor die voorval en het later gesê sy glo dat die ontwerp nooit 'n regverdige verhoor ontvang het nie. 
Eerste geldinsamelingspoging en kongresuitbreiding Redigeer
Terwyl die ontwerpproses gestop is, het Vaught in 1990 en 1991 gefokus op geldinsameling, terwyl 'n nuwe ontwerp voltooi kon word. 
Ses maande nadat die ontwerp -kontroversie uitgebreek het, het die Women In Military Service For America Memorial Foundation slegs $ 1 miljoen ingesamel.  Die Foundatin kondig 'n program aan waarin staatswetgewers gevra word om 'n dollar te skenk vir elke vrou -veteraan in hul staat. Florida het die eerste staat geword om dit te doen en het $ 20,000 geskenk. In Julie 1990 kondig WMSAMF aan dat hy 'n huis ter waarde van $ 1 miljoen uitlok in 'n poging om $ 1 miljoen vir die gedenkteken van $ 25 miljoen in te samel.  Eiendomsontwikkelaar Landmark Communities het ingestem om 'n luukse huis van 660 vierkante voet (560 m 2) in Centerville, Virginia, te bou en die titel aan die gedenkstigting oor te dra in ruil vir 'n deel van die wins uit die tombola. Die stigting het gehoop om 250 000 kaartjies teen $ 25 elk te verkoop. Maar teen November 1990 is slegs 24 000 kaartjies verkoop, wat die stigting genoodsaak het om die sperdatum vir kaartjieverkope tot Februarie 1991 te verleng.  WMSAMF blameer die stadige kaartjieverkope op die kompetisie vir nog 'n nuusgebeurtenis (geheime opnames van burgemeester van DC, Marion Barry, rook) crack -kokaïen openbaar gemaak is), wat dit moeilik gemaak het om met die publiek te wete te kom oor die tombola. Teen die middel van Januarie is slegs 27 000 kaartjies verkoop, en WMSA het 'n totaal van $ 2 miljoen ingesamel vir die koste van die gedenkteken.  Boonop het die wettigheid van 'n tombola van staat tot staat gewissel, terwyl sommige state beperkings op wettige tombola's opgelê het en ander nie. Die staking het ook die tombola -pogings belemmer. Tien dae voor die tombola was daar net 28 000 kaartjies verkoop. Organiseerders het nou gesê dat hulle hoop om teen die spertyd van middel Februarie slegs 100,000 kaartjies te verkoop.  'n Derde probleem, beweer die stigting, was 'n afswaai in die eiendomsmark. Aangesien min mense die hoë eiendomsbelasting op die huis sou wou betaal, het die stigting aangeneem dat die wenner dit sou wou verkoop. Maar omdat die huisverkope stadig was, is kaartjieverkope ook geraak. Uiteindelik het die stigting slegs 50 000 kaartjies verkoop en skaars hul uitgawes gedek. 
Teen November 1991, die sperdatum van vyf jaar vir fondsinsameling en baanbrekerswerk, het die Women In Military Service For America Memorial Foundation $ 4 miljoen ingesamel, maar $ 3 miljoen spandeer, en dit het slegs $ 1 miljoen om die gedenkteken te bou.   Kongresmagtiging vir die gedenkteken het in werklikheid verstryk, wat die gedenkteken in die wind gelaat het. Maar nadat gedenkadvokate die kongres verseker het dat hulle weer op dreef was met die insameling van fondse, het die kongres die stigting vir 'n verlenging van twee jaar gestem om sy fondsinsamelingspogings te voltooi en met die bouwerk te begin.  
Baie van die tyd van Vaught tussen November 1989 en vroeg in 1992 is bestee om saam met Weiss/Manfredi die ontwerp van die gedenkteken aan te pas.  Die argitekte was, volgens Die Washington Post, "ontsteld" oor die reaksie op hul ontwerp. Maar Vaught het hulle aangemoedig om hul idees op 'n alternatiewe manier te implementeer. 
In Maart 1992 kondig die Memorial aan dat hy gereed is om die ontwerp daarvan aan die CFA, NCPC en ander goedkeuringsagentskappe aan te bied. Die nuwe ontwerp het die Hemicycle aangepas deur 'n laagwaterfunksie na die sentrale nis te herstel en die grassirkel te verwyder, deur dit te vervang met 'n sirkelvormige weerkaatsende swembad en plaveisel. Die middel van die plein is effens verlaag, en baie lae terrasse het van die swembadrand na die rand van die plein gelei. Vier nisse is nog deurboor om trappe na die terras te maak, maar nou is ook 'n hysbak bygevoeg om die gedenkstreek toeganklik te maak. Die lang verligte pilare is verwyder, en in die plek daarvan was 108 horisontale dik glaspanele wat 'n boog agter in die Hemicycle se terras vorm. Hierdie panele vorm die dakvenster vir die gedenkteken hieronder, en Weiss en Manfredi het gesê dat dit aanhalings sal bevat van vroue wat in die weermag gedien het. 'N Dun waterstroom was bedoel om oor die panele te vloei, asof' vrouestemme 'na die waterkamer en die weerkaatsende poel' gedra 'word.   Bome het nog steeds die weerkaatsende swembad omraam, maar onder die grond, agter die Hemicycle, het die argitekte 'n geboë galery bygevoeg en die kamers-die ouditorium met 250 sitplekke, die rekenaarkamer, die uitstallingsaal, die kantore-in volgorde geplaas .  Die herontwerp het groot lof gekry Die Washington Post argitektuurkritikus Benjamin Forgey. Hy noem dit '' 'n belangrike toevoeging '' tot die gedenktekens van die stad en sê dat dit ''n perfekte gebaar op 'n gepaste oomblik op 'n gepaste plek' is. Hy vind die ontwerp ook sensitief, konsekwent en poëties. Volgens hom het die hersienings die gedenkteken nie benadeel nie, aangesien dit soveel ander strukture in die stad gehad het. ". [S] het beslis iets verkry. 
Die National Capital Memorial Advisory Commission het die hersiene plan op 30 Mei 1992 goedgekeur. Op daardie tydstip was slegs $ 4,5 miljoen van die $ 25 miljoen wat nodig was vir die bou, ingesamel, alhoewel baanbrekings nie vir November 1993 verwag is nie.  stap in die goedkeuringsproses het gehelp met fondsinsameling. Die regerings van Saoedi -Arabië en Koeweit het albei $ 850 000 vir die bou van die gedenkteken geskenk. 
Die CFA ontvang die herontwerp van die gedenkteken in Julie 1992.  Beide die CFA en NCPC was baie meer ten gunste van hierdie ontwerp.Die National Capital Planning Commission het op 22 Julie sy goedkeuring verleen en die Commission of Fine Arts op 23 Julie  
Tweede fondsinsamelingsronde Redigeer
Teen Augustus 1992 het die Women in Military Service for America Memorial Foundation nog net $ 1 miljoen om die gedenkteken te bou.  Om die sigbaarheid van die gedenkteken te versterk, het First Lady van die Verenigde State Hillary Clinton en die voormalige presidentsvrou Barbara Bush ooreengekom om ere -voorsitters van die stigting te wees.  
In Junie 1993 begin die Stigting met 'n tweede fondsinsamelingsveldtog, met die verkoop van gedenkmuntstukke. Sedert 1982 is die Amerikaanse munt gemagtig om hierdie munte te vervaardig, maar kongresmagtiging was eers nodig. Senator Arlen Specter en senator Harris Wofford en verteenwoordiger Patrick J. Kennedy het in Junie wetgewing ingestel om die munt te magtig.   Die wetgewing het 'n silwer- en $ 5 -muntstuk van $ 1 gemagtig, met die munt terugbetaal vir die koste van die vervaardiging van die muntstukke.  Hierdie wetgewing (Openbare Reg 103-186) is middel Desember 1993 deur president Bill Clinton onderteken.  Die munte verkoop vir $ 31 elk, waarvan $ 10 aan die Memorial Foundation gegaan het.  Meer as die helfte van die 500 000 muntstukke is teen Maart 1995 verkoop.  Alhoewel die Munt ingestem het om die muntstukke op 30 April 1995 te verkoop, het die agentskap ingestem dat verkope tot 15 Julie kan voortgaan, aangesien verkope vir almal Die herdenkingsmuntstukke van 1994 was die laagste sedert die program in 1982 begin het.  Teen Junie 1996 het die muntverkope $ 2,7 miljoen vir die Gedenkmaal ingesamel. 
Die magtiging van die gedenkteken is weer op 6 November 1993 op.  Die Memorial Foundation het die kongres gevra om dit 'n verlenging van drie jaar te gee. Teen hierdie tyd het die Memorial $ 1,5 miljoen ingesamel vir die bou, maar het dit $ 2 miljoen bestee aan die bou van sy gerekenariseerde databasis van die name van vroue wat in die Amerikaanse weermag gedien het, terreinwerk en gedenkontwerp.   Die National Park Service het die uitbreiding ondersteun en aangevoer dat die gedenkteken vir veterane 'n belangrike bydrae tot die land gelewer het en dat die resessie fondsinsameling bemoeilik het.  Die uitbreidingswetgewing is aangeneem en onderteken. 
Om die kanse van die gedenkteken te verhoog, het Vaught die projek in twee verdeel. Vaught het besef dat rehabilitasie van die Hemicycle 'n ander projek was as die bou van gedenktekens. Volgens haar kan fondsinsameling vir die bewaringsprojek vermy word as bewaringstoelaes by federale agentskappe aangevra word. In November 1993 het WMSAMF dus aansoek gedoen om toelaes.  Teen Februarie 1994 het die Stigting 'n toelaag van $ 9,5 miljoen van die Amerikaanse Lugmag verkry om die Hemicycle te herstel en te herstel.   
In Julie 1994 het die Stigting 'n doelwit gestel om $ 2 miljoen teen April 1995 in te samel. Dit sou die Gedenkmaal $ 4 miljoen gee, sodat daar baanbrekers kan plaasvind, selfs al was die totale bedrag geld wat nodig was vir die Gedenkmaal nog nie ingesamel nie. Nog 'n halfmiljoen dollar is sedert Februarie ingesamel, insluitend donasies van $ 10,000 tot $ 20,000 uit die state Alaska, Arkansas, Montana en Tennessee. 
Met die herbevestiging van die gedenkteken en die insameling van geld, het die Stigting, die Arlington Nasionale Begraafplaas en die Departement van die Weermag 'n memorandum van verstandhouding onderteken wat die prosedures en reëls uiteensit wat die Memorial Foundation en sy kontrakteurs moet volg terwyl die bou voortgaan. Hierdie ooreenkoms is einde 1994 gefinaliseer. 
WMSAMF het die gedenkontwerp weer in Oktober 1994 aan die CFA en NCPC voorgehou. In reaksie op vorige CFA -bekommernisse is die stappe in die nisse effens ingekap om die voorkoms te behou dat die nisse nog bestaan.  Alhoewel die beligting vir die verligte dakvensters ook versag is, beweer J. Carter Brown steeds dat hulle die Hemicycle en Arlington House en die Lincoln Memorial (albei in die nag ook verlig) sou oorweldig. Omdat die CFA blykbaar oortuig was dat die beligting nie ter sprake was nie, het Weiss en Manfredi die beligtingskenner Howard Brandston, 'n genoot van die Illuminating Engineering Society of North America, voorgestel. Brandston het getuig dat geen beligting vir die dakvensters bedoel was nie, maar die beligting sou slegs van onder in die verligte galerye kom. Verder het hy gesê dat slegs 'n 'sagte gloed' deur die balustrade aan die voorkant van die Hemicycle sigbaar sou wees. Dit het die CFA oortuig, wat sy besware teruggetrek het.  CFA -lede het ook hul kommer uitgespreek oor die sigbaarheid van die glasdeure aan die noorde- en suidekant van die gedenkteken, daarom het Weiss en Manfredi ingestem om dit nog verder te laat terugtrek.  Maar die meeste besprekings van die CFA het die Hemicycle self in ag geneem en hoeveel ontwrigting die bestaande argitektuur kan veroorsaak. Weiss en Manfredi het voortgegaan om twee rye Amerikaanse lindebome aan weerskante van die plein te behou. Dit is van die middellyn af verskuif, maar het voortgegaan om die hoofhekke van die begraafplaas af te skerm. Die CFA wou hê dat hierdie dinge nog meer moet terugbeweeg, en die pleit moet verwyder word sodat byna niks getoets word nie.   Die bome was bedoel om 'n soort ingang tot die gedenkteken te vorm, maar die CFA hou nie van die benadering nie.  Weiss en Manfredi het ook meer besonderhede gegee oor die waterfunksie. Nou het hulle beplan dat die waterfunksie in die sentrale nis na die weerkaatsende poel uitloop.  Byna nie een van die kommissarisse hou van die golwe van die watergebied tot by die swembad nie, en noem dit 'n 'Midde -Oosterse' ontwerp wat nie pas by die neoklassieke hemicycle nie.   Brown het opgemerk dat hy geen estetiese probleme met die rill het nie, en dat dit 'n 'gedenk' kwaliteit aan die ontwerp verleen het.  Aan die einde van die vergadering het die CFA die gedenkontwerp goedgekeur, maar gevra dat hulle kommer oor die plein verder aangespreek moet word. 
Die hersiene plaza -ontwerp is in Maart 1995 voor die CFA gebring.  Daar was minder bome en dit is nie meer gepoog of formeel gesnoei nie, en meer gras is aan die rande van die plein gevoeg. Geringe veranderinge is ook aan die rande van die rill en poel aangebring.  Die laagwaterfunksie in die sentrale nis was nou weg, vervang met 'n ring strale wat ongeveer 1,2 meter water in die lug sou stuur.  Die CFA was nou tevrede met die Hemicycle, hoewel dit steeds bedenkinge gehad het oor die bome voor die begraafplaashekke. Weiss en Manfredi het ooreengekom om 'n volledige skaal van die hekke te maak en dit aan die CFA te wys sodat die probleem opgelos kan word. 
Met hierdie hersienings het die CFA sy finale goedkeuring verleen aan die Women in Military Service for America Memorial op 16 Maart 1995. Die National Capital Planning Commission het sy finale op 6 April  gegee.
Daar is trouens geen bykomende vergaderings met die CFA gehou nie. Die besprekings is nie gemaak nie, die CFA het nooit weer daarvoor gevra nie, en Weiss en Manfredi het stil die lindebome laat val ten gunste van die bestaande bome voor die hekke. 
Baanbrekend vir die gedenkteken Edit
Met die goedkeuring van die gedenkteken op 6 April, was generaal Vaught en haar personeel van 15 gereed om op die gedenkteken te breek. 
Baanbrekend vir die Women in Military Service for America Memorial het op 22 Junie 1995 plaasgevind. Om baanbrekers te kan plaasvind, moes die $ 15 miljoen wat benodig is vir die bou van die gedenkteken by die Amerikaanse tesourie gestort word.  Groot skenkings van die American Legion Women's Auxiliary, Veterans of Foreign Wars Women's Auxiliary en Paralyzed Veterans of America is ontvang.  'n Halfmiljoen dollar kom van die Algemene Federasie van Vroueklubs in.  Slegs $ 6,5 miljoen was egter beskikbaar.  Omdat nie al die fondse ingesamel is nie, het die gedenkstigting gevra om 'n kredietkaart te ontvang van NationsBank om die verskil te maak. AT & ampT se Business Communications-eenheid het $ 1 miljoen as gedeeltelike onderskrywer vir die baanbrekerseremonie geskenk  en het die gedenkstigting bygestaan ​​by die ontwikkeling van advertensies en tydelike uitstallings vir die gedenkteken. General Motors het $ 300,000 geskenk,  en Government Markets ('n afdeling van Dutko Grayling) het ook finansiële bystand verleen vir die seremonie.  President Bill Clinton, presidentsvrou Hillary Clinton, minister van verdediging William Perry, voorsitter van die gesamentlike stafhoofde generaal John Shalikashvili, afgetrede generaal Colin Powell en ander hooggeplaastes het die middaggeleentheid bygewoon,   [119 ] net soos na raming 6 000 vroue -veterane en hul gesinne.  
Alhoewel $ 6 miljoen nog ingesamel moes word, het die Women in Military Service for America Memorial Foundation 'n toewyding vir die gedenkteken in Oktober 1997 beplan. 
Konstruksie van die gedenkteken Edit
Clark Construction van Bethesda, Maryland, is aangestel om die algemene kontrakteur van die Women in Military Service for America Memorial te wees. Die New Yorkse firma Lehrer, McGovern Bovis, het toesig gehou oor die konstruksiebestuur.  Clark het opgrawings aan Kalos Construction Co onderkontrakteer.  Clark het onlangs die Arlington National Cemetery's Memorial Amphitheatre opgeknap en ondervinding gehad onder die beperkings wat die begraafplaas vereis. 'N Konstruksiebestuurder is nodig omdat die perseel klein was, daar min ruimte vir konstruksietoerusting of kantore was, en die toegang tot die perseel baie beperk was. Omdat beide paalry en opgrawing gedoen sou word, was uiterste sorg nodig om die grafte naby die gedenkplek nie te steur nie. 
Konstruksie het in Januarie 1996 begin. Byna 3 500 vragmotors vol grond is verwyder,   en stapels in die grond gery vir die fondament.  Werkers bou toe die mure en plaas meer as 25 klip (0,16 t) Yule -marmer op die 12 000 vierkante voet (1,100 m 2) binnemure.   (Dit was dieselfde soort marmer wat gebruik is vir die Tomb of the Unknowns -gedenkteken en Lincoln -gedenkteken.)  Negehonderd marmerblaaie uit Vermont is gebruik om die agtermuur te voer.  Die terras is daarna gerekonstrueer. Teen Februarie 1997 het die bou van die gedenkteken die halfpad bereik. Die terras was amper voltooi en rame om die glaspanele vas te hou, word aangebring. 
Die laaste element in die bouproses was die herstel van die halfrond. Dit sluit in skuur van die muur. Die installering van die fontein, rill, weerkaatsende swembad en landskapelemente het die laaste keer gekom.  Die bouprojek het byna twee jaar geduur en $ 21,5 miljoen gekos. 
Teen 1 Oktober was die glaspanele in die dakvenster in plek. Die ouditoriumsitplekke en die sooi op die plein bly egter nie geïnstalleer nie. 
Byna al die konstruksiebestuurders was vroue. Dit sluit in die projekbestuurder ter plaatse, Margaret Van Voast, die assistent-projekbestuurder op die perseel, Michelle Stuckey, die projekbestuurder, Joan Gerner en die historiese bewaarder Beth Leahy. 
Toewyding van die gedenkteken Edit
Toe die toewydingsdatum op 17 Oktober 1997 nader kom, was die gedenkteken kort $ 1,2 miljoen vir uitstallings en ouditoriumtoerusting vir sy teater, en $ 3 miljoen om self te betaal vir die toewydingsplegtighede. Die stigting het besluit om die geld te leen om vir hierdie kritieke behoeftes te betaal. Geldprobleme beteken ook dat die gedenkteken nog nie die twee rolprente wat hy beplan om in die ouditorium te vertoon, nog moet vervaardig nie, en dat hy nog nie sy databank oor veterane aanlyn gebring het nie.  Die gebrek aan fondse het beteken dat op die toewydingsdag slegs drie uitstallings (wat byna uitsluitlik op vroue in die Tweede Wêreldoorlog fokus) gereed was.  Vier ander uitstallings het die gedenkontwerpproses ten toon gestel, insluitend die finaliste wat nie gekies is nie.  John D. Carr, direkteur van die monument se argitektuur- en konstruksieprogram, het aan die pers gesê dat permanente uitstallings nog ses maande sal neem om te installeer. Uitstallings oor diensvroue in die Eerste Wêreldoorlog, Operation Desert Storm en Operation Desert Shield sou laat 1998 oopmaak. 
Op 11 Oktober 1997 kondig die Amerikaanse posdiens aan dat dit 'n gedenkstempel ter ere van die Women in Military Service for America Memorial bekend maak. Die seël, wat op 17 Oktober uitgereik word, bevat vyf vroue wat die lugmag, weermag, kuswag, mariene korps en vloot verteenwoordig.  Vaught het die posmeester -generaal Anthony M. Frank in 1991 gekontak en sy goedkeuring vir 'n seël gekry. Vaught het versoek dat die stempelprofiele van vyf diensvroue eerder as die gedenkteken self bevat, omdat die hele projek oor veterane gaan en nie oor die gebou nie. Dennis Lyall het die beeld geskilder, en grafiese ontwerper Derry Noyes het die legende bygevoeg. Die seël was aanvanklik nie deel van die posdiens se vrystellingskedule van 1997 nie weens die onseker datum van die herdenking.   Vaught het die posmeester -generaal Marvin T. Runyon teëgekom en hom daaraan herinner dat die seël teen 17 Oktober nodig was. Die seël van 37 miljoen dollar is deur Banknote Corp. of America gedruk.   Die vrylating van die stempel ter plaatse by die Women in Military Service for America Memorial op 17 Oktober is geskend nadat die National Park Service, met verwysing na reëls teen verkoop van eiendom in parke-dienste, die verkoop van die seëls belet het. Herdenkingsorganiseerders het vinnig twee bakkies gekry, dit op 'n nabygeleë parkeerterrein geparkeer en die seëls agter op die bakkies verkoop. Seëls is ook in die gedenkgeskenkwinkel verkoop. 
Die toewydingsplegtighede het om 18:30 begin. op 16 Oktober met 'n kersligmars oor Arlington Memorial Bridge van die Lincoln Memorial na die Women in Military Service for America Memorial. Toewydingsplegtighede het op 17 Oktober om 09:00 voortgegaan met 'n krans wat by die graf van die onbekendes gelê het. Dit is gevolg deur 'n toewydingseremonie vir 5,000 mense in Memorial Amphitheatre, waarby Bob Dole, die voormalige senator en veteraan uit die Tweede Wêreldoorlog, gedeeltelik gestrem is.   Die seremonies het toe die gedenkteken verskuif, waar die plein en 'n groot deel van Memoriallaan afgesper was vir sitplek. Die gedenkplegtighede het begin met 'n oorval van militêre vliegtuie, wat almal deur vroue bestuur is-die eerste keer dat 'n vroulike vlieënier in die Amerikaanse geskiedenis gebeur het. Sprekers by die geleentheid was onder meer sekretaris van verdediging, William Cohen, vise -president Al Gore en Tipper Gore, mederegter van die hooggeregshof van die Verenigde State, Sandra Day O'Connor, afgetrede generaal John Shalikashvili en die voorsitter van die gesamentlike stafhoofde, Generaal Hugh Shelton.   President Bill Clinton en presidentsvrou Hillary Clinton spreek die gehoor toe via bandopnames, terwyl hulle op 'n staatsbesoek aan Suid -Afrika was.  Die sangers Kenny Rogers en Patti Austin het die skare in bedwang gebring. 
Die hoogtepunt van die toewydingseremonie was die 101-jarige Frieda Mae Greene Hardin, 'n veteraan uit die Eerste Wêreldoorlog.  Sy is begelei na die spreker se podium deur haar 73-jarige seun en het haar vloot van die Eerste Wêreldoorlog gedra uniform van die vrou. 
Na raming het 30 000 mense die seremonie bygewoon.  
Die oorgrote meerderheid kritici het die Women in Military Service for America Memorial baie geprys. Die Atlanta Journal-Constitution het gesê dat dit ''n nuwe konseptuele grondslag bring om hulde te bring aan Amerikaanse militêre personeel, net soos die Vietnam Veterans Memorial in 1982'.  Gail Russell Chaddock, skryf vir die Christian Science Monitor, het gesê dat dit niks soos enige ander gedenkteken of monument in die stad is nie, en het die gerekenariseerde databasis van vroulike veterane as die grootste krag daarvan uitgesonder.  Benjamin Forgey van Die Washington Post noem dit '' 'n dawerende sukses '' wat ''n reeds uitstekende omgewing op verskeie maniere verbeter'. Volgens hom was die grootste sterkte die manier waarop dit "dringend respekvol" teenoor die Hemicycle en Arlington National Cemetery was. Hy het ook die "ernstige", "ongekompliseerde en onstentatiese" interieurs uitgesonder. Sy lang resensie het tot die gevolgtrekking gekom dat die gedenkteken ''n briljante, sensitiewe ontwerp' en ''n onvergeetlike openbare plek' was.  Roger K. Lewis, professor in argitektuur aan die Universiteit van Maryland, was ewe vol lof in sy lof. hy noem die gedenkteken 'n "definitiewe sukses", "onvergeetlike" en "'n kunstige, sensitiewe argitektuurwerk wat vaardig en poëties in 'n heilige landskap geweef is". Hy het veral toegejuig hoe die ontwerp aan die behoeftes van die gedenkstigting en die ontwerpkompetisiejury voldoen, en het die terras met sy glaspanele as een van die beste elemente van die ontwerp uitgesonder. Hy het ook die lof van die manier waarop Weiss en Manfredi die neoklassisisme in die binneland verwerp het, gebruik, maar eerder hedendaagse materiale, lyne en ontwerpelemente. Daar was geen stylbotsing nie, het hy tot die gevolgtrekking gekom, want die binnekant was weggesteek vir die neoklassieke fasade. 
Daar was egter 'n paar kritiek. Die Los Angeles Times het die gedenkteken se naam 'ongeldig' genoem.  Chicago Tribune verslaggewer Michael Kilian het gevoel dat sommige veterane teleurgesteld kan wees omdat die Hemicycle en sy plein geen standbeelde, simbole of inskripsies bevat wat die gedenkteken as militêre vrou identifiseer nie.  Ook Forgey het kritiek gehad. Hy het twee gebreke geïdentifiseer: Eerstens, die kombinasie van gedenkteken met museum, en tweedens die gebrek aan 'kenmerkende afdruk van ver' wat deur die Commission of Fine Arts op die gedenkteken gedwing is.  Mary Dejevsky, skryf vir Die Onafhanklike in die Verenigde Koninkryk, was uiters krities oor die gedenkteken. Sy noem dit 'n "uitgestrekte hacienda, iets. Van 'n groot moskee", en dateer. Haar sterkste kritiek was dat die gedenkteken slegs die diens van vroue in die verlede herdenk, wat in nie-vegtende poste geskei is. Oorloë van die toekoms, het sy gesê, sou sulke skeiding nie ondervind nie, en vroue sou saam met mans by enige oorlogsgedenkteken ingesluit word. 
Die rekenaardatabasis van die name van vroulike veterane is vinnig deur die publiek omhels. Op die openingsdag het lyne deur die gedenkteken uitgebrei sodat mense slegs 'n paar oomblikke by 'n terminale kon hê.  In die eerste twee weke na die opening daarvan het die amptenare van die Arlington National Cemetery gesê dat die Women in Military Service for America Memorial die bywoning van die begraafplaas aansienlik verhoog het. 
Oor die algemeen kon WMSAMF egter slegs $ 2 miljoen insamel van die $ 3 miljoen wat die toewydingsplegtighede kos. Met die inkomste uit die geskenkwinkel en ander inkomste kon die gedenkstigting al $ 30 000 van hierdie koste teen Julie 1998 betaal.  
Die Women in Military Service for America -gedenkteken is op 'n terrein van 177 vierkante meter by die ingang van die Arlington Nasionale Begraafplaas geleë (hoewel dit tegnies op die terrein van die National Park Service is). Die belangrikste benadering tot die gedenkteken is vanaf Memorial Avenue. Die besoeker ontmoet die Hemicycle, 'n seremoniële poort na die Arlington National Cemetery wat in 1932 gebou is.Die hemicycle is 30 voet (9,1 m) hoog en 226 voet (69 m) in deursnee. In die middel van die halfrond is 'n apsis van 6,1 m breed en 9,1 m hoog. Die Groot Seël van die Verenigde State is in graniet in die middel van die apsisboog gekerf, terwyl dit in die suide die seël van die Amerikaanse weermagdepartement is en in die noorde die seël van die Amerikaanse vlootdepartement. Ses sirkelvormige nisse (drie na die suide en drie na die noorde) is 1,07 meter diep versprei langs die fasade. Hierdie nisse en die apsis is bedek met rooi graniet uit Texas. Die agterste muur van hierdie nisse is gesny met eikehoutblare of laurierblare, simbole van dapperheid en oorwinning.
Tussen hierdie nisse is reghoekige deure wat die muur van die Hemicycle deurboor en toegang bied tot die trappe wat na die binnekant lei.
'N Fontein met 200 strale water word in die middel van die apsis geplaas.  Die fontein leegloop in 'n met klip uitgevoerde kanaal in 'n sirkelvormige weerkaatsende poel.  Die swembad het 'n deursnee van 24 meter  of 24 voet  in deursnee (bronne kan wissel) en kan 230 000 liter water bevat.   Die fontein is bekleed met swart graniet keistene wat in Culpeper, Virginia, ontgin is.  'n Plein van liggrys graniet omring die fontein en strek na Memorial Avenue. Breë panele van naby gesnyde gras word langs die muur van die Hemicycle versprei. Sypaadjies van swart granietvlag loop deur hierdie panele en gee toegang tot die liggrys graniet sypaadjie onmiddellik langs die Hemicycle -muur.
Die trappe in die Hemicycle -muur lei na die binnekant van die gedenkteken. Halfpad met die trap kan die beskermheer stilstaan ​​en afkyk na die hoofgalery van die gedenkteken. Deur die trap op te gaan, lei die persoon na die terras van die Hemicycle.
Bo -op die Hemicycle is 'n terras van liggrys graniet wat 7,3 m breed is. 'N Granietbalustrade, oorspronklik van die halfrond, omlê die oostekant van die terras. In 'n boog langs die westekant van die terras is 108 glaspanele,   elk 13 cm dik, wat 'n dakraam vorm vir die belangrikste gedenkgalery hieronder.  Op die meeste van hierdie panele is gegraveerde aanhalings van verskillende diensvroue deur die Amerikaanse geskiedenis.  Sommige panele is leeg gelaat, sodat toekomstige inskripsies gemaak kan word. Vier trappe lei van die terras af na die agterkant van die gedenkteken, waar trappe afloop na die binnekant en die hoofgalery. Die hoofgalery en terras kan ook verkry word deur deure aan die noord- en suidekant van die Hemicycle, of via 'n hysbak aan die noordekant van die Hemicycle. 
Die 3500 vierkante voet (3 300 m 2)    gedenkteken (sommige bronne beweer 33 000 vierkante voet (3 100 m 2))   is deels ondergraad. Die westelike muur van die galery is bedek met fyn marmer.  Die gedenkteken bevat 'n geboë hoofgalery met 14 nisse,   wat permanente en tydelike uitstallings bevat oor vroue in die Amerikaanse weermag. Bo en op die mure is elf groot glastafels met aanhalings oor en van vroulike veterane ingeskryf.   Elke glas tablet weeg ongeveer 180 pond.  Twaalf rekenaarterminale   bied toegang tot 'n databasis van name en 'n paar foto's van vroue wat in die Amerikaanse weermag gedien het vanaf die Amerikaanse Revolusionêre Oorlog deur die Irakoorlog en die oorlog in Afghanistan. Soekresultate word op drie groot skerms bokant die skerm vertoon.  Die metaal afdakke en vitrines in die hoofgalery is deur Staples en Charles van Alexandria, Virginia. 
Deur die agterkant van die hoofgalery het die besoeker toegang tot die eresaal. Hierdie kamer bevat 'n blok Yule -marmer uit dieselfde steengroef waaruit die graf van die onbekendes gekom het.   In hierdie kamer is uitstallings en panele wat vroue dienspligtiges eer wat as krygsgevangenes gedood is, wat tydens hul plig gedood is, of wat hulde verwerf het vir dapperheid of diens.   Beyond the Hall of Honor is 'n teater met 196 sitplekke   waar beskermhere een van twee films kan kyk wat die rolle wat vroue gespeel het en steeds in die Amerikaanse weermag speel, dokumenteer. Hierdie ouditorium word ook gebruik vir lesings en aanbiedings. Elke sitplek in die ouditorium het 'n klein koperplaatjie wat 'n Amerikaanse diensvrou vereer.  Verder is 'n geskenk- en boekwinkel,  'n konferensiekamer en kantore vir die gedenkteken. 
Op 17 Oktober 2020 is 'n bronsmonument met die titel "The Pledge", ontwerp om "alle vroue van die Amerikaanse weermag" te vereer, in die middel van die voorportaal van die gedenkteken onthul.  
Vaught het later erken dat die gedenkstigting naïef was oor hoe moeilik dit sou wees om die geld in te samel wat nodig was om die Women in Military Service for America Memorial op te rig en die bedryfs- en onderhoudsfonds te skenk. 
Om bykomende fondse in te samel, onderteken die stigting 'n eerste-in-sy-soort ooreenkoms met die Amerikaanse munt in November 1995.  Ongeveer 38 000 van die muntstukke bly onverkoop.   Met behulp van 'n kredietkaart van 'n groot bank, het WMSAMF die uitstaande 38 000 munte gekoop en dit begin verkoop vir $ 35 vir bewysmuntstukke en $ 32 vir ongesirkuleerde munte - dieselfde prys waarvoor die Munt dit verkoop het. Dit sal $ 380,000 se inkomste genereer. WMSAMF het egter 'n verwerkingsfooi van $ 6 bygevoeg, bedoel om nog $ 250,000 vir die gedenkteken in te samel.  Teen 15 Oktober 1997 het die totale muntverkope $ 3 miljoen vir die gedenkteken opgelewer. 
Teen September 1997 het die stigting egter nog $ 12 miljoen nodig gehad om die gedenkteken te voltooi en sy bedryfs- en onderhoudsfonds te skenk.  Dit het 'n tekort van $ 2,5 miljoen aan konstruksiefondse ingesluit. Stigtingsamptenare blameer die gebrek aan belangstelling van die verdedigingsbedryf, gebrek aan toegang tot militêre rekords (wat dit sou moontlik gemaak het om die geraamde 1,2 miljoen lewende vroue -veterane te bereik), uitstel deur skenkers, 'n gebrek aan landwye pers aandag en onverskilligheid tot die bydraes van vroue weens die gebrek aan skenkings. Ondernemingsondersteuning ontbreek veral: Afgesien van die skenking van $ 1 miljoen van AT & ampT en die skenking van $ 300,000 deur General Motors, was die volgende grootste korporatiewe donasie $ 50,000 (en slegs twee maatskappye het op daardie vlak gegee).   Die onvermoë om uit te reik na vroulike veterane was 'n groot probleem. Die stigting het gehoop dat 500,000 veterane elk $ 25 sou bydra tot die bou van die gedenkteken, maar 'n gebrek aan uitreik beteken dat slegs 200,000 dit gedoen het.  Vaught blameer ook die gebrek aan belangstelling van die 230 000 vroue wat tans in die aktiewe diens en die gewapende magte dien.  Staatsskenkings was ook laag. Agt state (Hawaii, Idaho, Kansas, Mississippi, New Mexico, Noord -Dakota, Utah en Wyoming) het nie per toewydingsdag aan die gedenkteken geskenk nie. Bydraes uit die state was relatief laag, wat wissel van $ 60,000 van New York tot slegs $ 1,750 van Colorado. 
Om die uitstaande skuld van die gedenkteken te betaal, het WMSAMF sterk staatgemaak op die verkoop van geskenkwinkels en ander inkomste. Die Arlington Nasionale Begraafplaas lok jaarliks ​​'n geskatte 4,5 miljoen besoekers.  Die besoekersgetalle voldoen egter nie aan die verwagtinge nie. Gedenkamptenare het gesê dat die bywoning in die eerste jaar van die operasie ongeveer 250 000 tot 300 000 besoekers sal wees, eerder as die 500 000 wat verwag word. Slegs ongeveer 22 000 van die 375 000 mense wat elke maand die Arlington Nasionale Begraafplaas besoek, het die gedenkteken besoek. Teen Julie 1998 het die jaarlikse inkomste uit die verkoop van geskenkwinkels en ander bronne $ 5 miljoen beloop, omtrent wat verwag is.  Die gedenkteken het ook begin met die verkoop van biografiese gegewens en 'n foto van die individue in die veterane -databasis, wat $ 14,500 in Junie 1998 van $ 2,500 in Januarie genereer het. Die gedenkteken het ook $ 4,000 vir die gebruik van die ruimte begin hef. 
Die gedenkteken kon nog steeds nie in Januarie 1998 ongeveer $ 2 miljoen aan boukoste betaal nie.   WMSAMF het $ 19 miljoen van die totale koste van $ 21,5 miljoen ingesamel (konstruksie en bedryf/instandhouding), , maar teen September 1997 kon Clark Construction nie die uitstaande konstruksierekening betaal nie.  Clark Construction het gesê dat hy sy onderaannemers uit hul eie sak betaal het, eerder as om te wag vir betaling van die gedenkstigting.  Die firma het ook gesê dat dit nog nie regstappe doen nie, omdat dit vertroue in die gedenkteken het en verwag word om betaal te word.  Gedenkpresident Wilma Vaught het gesê dat die finansiële situasie nie ernstig was nie. Desondanks het kundiges wat geld insamel, vir haar gesê dat min skenkers geld wil gee aan 'vroueprojekte'  en dat soveel gedenktekens geld vra wat korporasies eenvoudig opgehou het om te gee.  Vaught het gesê dat drie groot skenkings sedert die toewyding in Oktober 1997 ontvang is. Dit sluit in 'n donasie van $ 500,000 van Eastman Kodak (betaalbaar oor vier jaar), 'n $ 250,000 -skenking van Merck Laboratories (betaalbaar oor vyf jaar) en 'n donasie van $ 250,000 van 'n private stigting (onmiddellik betaalbaar). 
Die geldsake van die gedenkmaal was steeds onbestendig vanaf 2010. Die gedenkteken het so min inkomste gehad om die jaarlikse begroting van $ 2,7 miljoen te betaal, dat dit amper in 2009 gesluit het. $ 250 000 ingebring.  Alhoewel die gedenkteken in 2010 ongeveer 241 000 vroueveterane in sy databasis bevat, was ongeveer 75 persent van alle vrouedienslede van die Tweede Wêreldoorlog (wat moontlik sou skenk) reeds oorlede, en baie ander was siek en beperk inkomste. 'N Sterk daling in die verkoop van geskenkwinkels na die terreuraanvalle van 11 September 2001 en die aanvang van die Groot Resessie in 2007 het ook die finansies van die gedenkteken beduidend geraak. 
Op 17 Oktober 2012 het die Women in Military Service for America Memorial sy 15de bestaansjaar gevier.  Dit was nog steeds 'n stryd om fondse in te samel om die gedenkteken se $ 3 miljoen vir die bedryfsbegroting te dek. 
In November 2016 het die Women in Military Service for America Memorial gesê dat die finansiële situasie so swak is dat dit moontlik moet sluit. 
'N Aanlyninsameling wat in 2016 begin is met 'n doelwit van $ 1,5 miljoen, het slegs $ 110 000 ingesamel vanaf Oktober 2017. 
Die konstruksie van die Women in Military Service for America Memorial het ook 'n presedentsaak veroorsaak.
Kalos Construction het 'n sloot aan die suidekant van Memoriallaan gegrawe. In hierdie sloot sou daar nutslyne gelê word wat die gedenkteken sou dien. Op 10 Julie 1996 het een van die 15 meter lange granietmure langs die begraafplaas se hek omgeval. Die pylon beland bo -op 'n hoop sagte aarde, wat dit grootliks ongeskonde gelaat het. Maar die graniet -urn bo -op die pylon het op die asfalt geval en is vernietig. Ingenieursbeamptes was verbaas om te ontdek dat die pylon geen fondament en geen anker in die grond het nie. Alhoewel Kalos -werknemers deeglik versigtig was om die pylon nie te steur nie, het die gebrek aan 'n fondament (wat hulle vermoed daar was) die ongeluk veroorsaak.  Die skade word op $ 1 miljoen geraam. 
'N Geskil het ontstaan ​​oor wie se versekeringsmaatskappy sou betaal om die pylon te herstel. Clark Construction was verseker deur The Hartford Fire Insurance Co en Kalos Construction deur Montgomery Mutual Insurance Co. Montgomery Mutual het die eis betaal en behou die reg voor om die kwessie te beoordeel. Daarna het hy gedagvaar om skade te verhaal van die Women in Military Service for America Memorial Foundation. Die Amerikaanse distrikshof vir die oostelike distrik van Virginia het ten gunste van die argument van The Hartford beslis. Die gedenkstigting het appèl aangeteken en aangevoer dat die pilare deel uitmaak van die Hemicycle -struktuur. In 2000 het die Amerikaanse appèlhof vir die vierde kring die distrikshof omvergewerp. Die appèlhof het tot die gevolgtrekking gekom dat die distrikshof 'n fout gemaak het omdat hy nie vasgestel het of die pilare deel uitmaak van die bestaande struktuur nie en dat die taal nie in die Hartford -beleid aangespreek is nie, wat 'n beperkte dekking van die pilare bied. Die saak is na die distrikshof teruggebring vir verdere verrigtinge.  
By verhoor beslis die distrikshof ten gunste van Montgomery Mutual. The Hartford het weer appèl aangeteken en aangevoer dat Montgomery Mutual se betaling 'ander versekering' is wat The Hartford nie verplig was om te betaal nie. Die Fourth Circuit Court of Appeals het The Hartford se eis van die hand gewys en opgemerk dat Montgomery Mutual slegs betaal het omdat The Hartford geweier het. Onder die Maryland- of Virginia -wetgewing, het die hof gesê, sal Montgomery Mutual die oorhand kry. Die appèlhof het die distrikshof bekragtig. 
National Women's Memorial And War Museum
Die National Women's Memorial and War Museum herdenk ongeveer 27 000 Boerevroue (moeders, vroue en kinders) wat tydens die Anglo -Boereoorlog in Britse konsentrasiekampe gesterf het. Dit is ook die begraafplaas van Emily Hobhouse, 'n Britse kampvegter teen die haglike omstandighede waarin Afrikaanse en swart vroue gevange gehou is. Die monument is 'n provinsiale erfenisgebied in die Vrystaat.
Die monument is ontwerp deur 'n Pretoriase argitek, Frans Soff, en die beeldhouwerk van Anton van Wouw, en bestaan ​​uit 'n obelisk van ongeveer 35 m hoog en lae halfsirkelvormige mure aan twee kante. Die grafte van Christiaan de Wet, eerwaarde J.D Kestell, sowel as die president van die Oranje -Vrystaat, Martinus Steyn en sy vrou word langs die monument begrawe.
Die Oorlogsmuseum gee besoekers insig in die Boereoorlog deur sy unieke kunsversameling, dioramas en uitstallings. Dit bring die besoeker nader om die agtergrond en redes waarom die oorlog plaasgevind het, te verstaan. Hulle kry ook 'n blik op konsentrasie. Daar is honderde antiek en kunsvoorwerpe uit die oorlog, sowel as skilderye wat die oorlog uitbeeld, en bronsbeelde van enkele van die belangrikste figure in die oorlog.
National Womens Memorial & War Museum
Gebruiker (24/12/2017 03:00)
Sal dit vir enige ware Suid -Afrikaner aanbeveel.
Gebruiker (14/09/2017 01:32)
Die beste dag is spandeer by hierdie lieflike musuem. vriendelike personeel en baie georganiseerd
Gebruiker (20/07/2017 23:38)
Groot geskiedenis lesse
Gebruiker (09/07/2017 13:06)
Gebruiker (18/06/2017 21:07)
Gebruik om 2 tot 3 keer per week hierheen te gaan. Vandag is meegedeel dat geen honde meer toegelaat word nie en dat kinders nie meer op die terrein mag speel nie.
Gebruiker (27/04/2017 15:19)
Veilige en ontspanne plek om te besoek. Gesinsvriendelik
Gebruiker (12/01/2017 02:57)
Pragtige terrein om die honde te gaan stap
Gebruiker (05/09/2016 14:52)
'N Fantastiese geskiedenis -ervaring
Gebruiker (09/01/2016 00:48)
Ken jou geskiedenis ☺
Gebruiker (03/03/2015 20:37)
Dit is pure magie.
1. Relekane Gastehuis
14 De Waal Rd, Ehrlich Park, Bloemfontein, 9312, Suid -Afrika
Koördineer: -29.14565, 26.21407
Telefoon: +27 51 435 7169
2. Bonolo Gastehuis
12 York Rd, Waverley, Bloemfontein, 9301, Suid -Afrika
Koördineer: -29.09458, 26.2282699
Telefoon: +27 51 436 9472
3. Vrystaat Rugbystadion
Att Horak St, Willows, Bloemfontein, 9300, Suid -Afrika
Koördineer: -29.117616, 26.208747
Telefoon: +27 51 407 1743 (www.fscheetahs.co.za)
1 Mayo St, Hospitaalpark, Bloemfontein, 9301, Suid -Afrika
Koördineer: -29.1414952, 26.1969359
Telefoon: +27 51 522 1098
Monumente van Suid -Afrika
Historiese (en ander monumente) word in Suid -Afrika aangetref - dikwels in klein dorpies waar die besoeker dit die minste verwag. 'N Aantal van die historiese belangrike en bekende monumente word hieronder gelys:
Die Settlers National Monument uit 1820, wat die bydrae tot die Suid -Afrikaanse samelewing vereer deur die eerste groot toevloei van Engelse setlaars, kyk uit oor Grahamstad in die Oos -Kaap.
Die Afrikaanse Taalmonument (Paarl, Wes -Kaap) is opgerig ter ere van die Afrikaanse Taal, 'n unieke taal vir Suid -Afrika.
The Castle of Good Hope in Kaapstad is die oudste gebou wat nog in Suid -Afrika oorleef het. Hierdie vyfhoekige vesting, gebou tussen 1666 en 1679, is gebou deur bevelvoerder Jan van Riebeeck by die oprigting van 'n maritieme aanvullingstasie aan die Kaap.
Die park bestaan ​​uit 'n gedenkteken, interaktiewe museum en 'n tuin van herinnering en streef daarna om al die ontvouende ervarings en simbole van die land te akkommodeer om een ​​samehangende verhaal te vertel van die stryd van die mensdom vir vryheid in Suid -Afrika. Geleë in Pretoria.
Die Hugenote -monument in Franschhoek (Wes -Kaap) is toegewy aan die kulturele invloede wat Franse Hugenote na hul immigrasie gedurende die 17de en 18de eeu na die Kaapkolonie (en uiteindelik die hele Suid -Afrika) gebring het.
Die Nasionale Vrouemonument in Bloemfontein (Vrystaat) herdenk die dood van 26 000 Boervroue en kinders wat tydens die Anglo-Boereoorlog in die konsentrasiekamp in Bloemfontein gesterf het.
Die Uilhuis is 'n nasionale monument in Nieu-Bethesda, Oos-Kaap. Volgens bronne het Martins haar "vervelige" lewe verveeld en besluit om die omgewing om haar te verander. Sy het omstreeks 1945 'n obsessiewe projek begin om haar huis en tuin te versier.
Die stad Port Elizabeth het 'n interessante verskeidenheid monumente. Daar word geglo dat 'n monument vir Prester John, die mitiese prins wat die Portugese ontdekkingsreisigers uit die 15de eeu geïnspireer het, die enigste in die wêreld is. Bo die hawe, op 'n grasheuwel, staan ​​'n klein piramide, 'n huldeblyk aan Elizabeth Donkin, die oorlede vrou van sir Rufane Donkin, die eerste administrateur van die klein nedersetting.
Waarskynlik die aangrypendste, is die Horse Memorial, 'n standbeeld wat 'n soldaat uitbeeld wat sy perd water uit sy hoed gee. Hierdie monument herdenk die byna 'n halfmiljoen perde wat tydens die Suid -Afrikaanse Oorlog gevrek het, meestal as gevolg van ondervoeding, oorwerk en siektes.
Kaapstad het 'n fassinerende geskiedenis wat strek tot in die middel van die 17de eeu en bied 'n magdom museums, monumente en plekke van kulturele belang versprei oor die Skiereiland. Deur 'n wandeling deur die middestad langs Adderleystraat na die Company Gardens en parlementsgeboue, loop u langs verskeie standbeelde, geboue soos die Slave Lodge, Koopmans-De Wet House en ander goeie voorbeelde van stedelike argitektuur uit die 18de eeu.
Besoek die Kasteel van Goeie Hoop of neem die veerboot na Robbeneiland, stap of ry na Signal Hill en kyk hoe die Noon Gun afgevuur word.
Die Uniegebou in Pretoria
Miskien nie u gewone monument nie, maar The Union Buildings het die setel van mag in Suid -Afrika simboliseer. Die Uniegebou, wat in Tshwane / Pretoria gevind is, is ontwerp deur die beroemde argitek sir Herbert Baker. Die Uniegebou bevat die Delville Wood -gedenkteken en die Pretoria -oorlogsmonument.
Die massiewe granietstruktuur in Pretoria, gebou ter ere van die Voortrekkers (pioniers) wat tussen 1835 en 1854 die Kaapkolonie in duisende verlaat het, is ontwerp deur die argitek Gerard Moerdijk wat die ideaal gehad het om 'n monument te ontwerp wat 'n duisende jare om die geskiedenis en die betekenis van die Groot Trek aan sy nageslag te beskryf "
Aansoekers het die volgende ingedien:
– CV/CV (nie meer as drie bladsye nie)
– Projekvoorstel (hoogstens 3 bladsye, enkelafstand, lettertipe met 12 punte, marges van een duim) wat die projek beskryf, waarom hierdie onderwerp vir u belangrik is of 'n voortsetting is van vorige werk oor hierdie onderwerp, watter navorsing wil u doen by die Nasionale argief om u skryfwerk in te lig, en waar/wanneer u die finale werk wil publiseer.
– Drie (3) voorbeelde van u werk Dit kan koerant- of tydskrifknipsels, blogposte of ongepubliseerde stukke wees (indien die aansoeker mede-outeur is, moet u ten minste een van elke outeur en ten minste drie in totaal indien)
– Een (1) aanbevelingsbrief (ondersteun u aansoek/projek)
Hierdie vroeë dokument uit die Caucus-argiewe (omstreeks 1979) is weer van die oorspronklike harde kopie getik. Dit bied belangrike historiese inligting oor die stigting van die organisasie:
Die National Women 's Political Caucus, wat in 1971 gestig is, is die enigste nasionale organisasie wat uitsluitlik toegewy is aan die verhoging van die deelname van vroue op alle gebiede van die politieke en openbare lewe as gekose en aangestelde amptenare, as afgevaardigdes van nasionale partybyeenkomste, as beoordelaars in die staats- en federale howe, en as lobbyiste, kiesers en veldtogorganiseerders. Met staats- en plaaslike affiliasies strek ons ​​lidmaatskap vandag oor die hele land.
Ons stigters sluit prominente vroue in, soos Gloria Steinem, skrywer, dosent en stigterredakteur van die voormalige kongresvrou Shirley Chisholm, voormalige kongresvrou en huidige president van Women USA, Bella Abzug Dorothy Height, president van die National Council of Negro Women Jill Ruckelshaus, US Civil Kommissaris vir regte, Ann Lewis, politieke direkteur van die Demokratiese Nasionale Komitee Elly Peterson, voormalige ondervoorsitter van die Republikeinse Nasionale Komitee LaDonna Harris, inheemse Amerikaanse regte-leier Liz Carpenter, skrywer, dosent en voormalige perssekretaris van mev Lyndon B. Johnson kongresvrou Eleanor Holmes Norton, voormalige voorsitter van die gelyke werkgeleentheidskommissie en Fannie Lou Hammer, gemeenskapsorganiseerder en leier in die regte- en burgerregtebewegings vir vroue.
As gevolg van die versuim van die Kongres om die Gelyke Regte-wysiging in 1970 te slaag, het hierdie vroue geglo dat wettige, ekonomiese en sosiale billikheid eers sou plaasvind as vroue gelykop verteenwoordig was onder die politieke besluitnemers van die land. Hulle geloof dat vroue se belange die beste deur vroue -wetgewers gedien sou word, is keer op keer bevestig, soos vroue in die kongres, staatswetgewers en stadsale regoor die land wetgewing ingestel, beveg en gewen het om geslagsdiskriminasie uit te skakel en vroue te ontmoet. #8217s veranderende behoeftes.
Beduidende toenames in die aantal verkose amptenare sedert die stigting van die Kaukasus spreek tot ons sukses. In 1971 was vroue vandag net 363, oftewel 4,7 persent, van die staatswetgewers, hulle is 1 738 of 23,5 persent.
In 1971 was daar slegs 7 vroueburgemeesters in meer as 30 000 stede, of 1 persent van die totaal vandag, daar is 76 vroulike burgemeesters, of 16,7 persent. En hoewel daar in 1971 slegs 15 vroue van die kongres was, is daar nou 89, of 16,5 persent.
Net so belangrik was die rol van die Kaukasus in die verskuiwing van vroue en vroue se kommer na die voorpunt van die Amerikaanse politiek en 'n prestasie wat die beste gemerk is in terme van die lae prioriteitstatus wat hierdie kwessies ten tyde van ons stigting verleen het. In 'n opstel in Women Organizing: An Anthology merk skrywer Rona Feit op dat vroue as 'n groep nie 'n politieke faktor van belang was tydens die geboorte van die koukus nie. Die kwessie van hoeveel vroue in politieke leiersrolle dien, het die openbare bewussyn nie gekrap nie. Niemand het trouens gemonitor of geweet hoeveel daar landwyd in die openbare amp was nie. Die verteenwoordiging van vroue by nasionale partybyeenkomste was slegs van belang vir 'n klein groepie hervormers, en die konsep van vrouekwessies as 'n subgroep politieke aangeleenthede het nie bestaan ​​nie. Daar was geen nasionale veldtogfondse vir vrouekandidate nie, en niemand het gepleit vir die aanstelling van vroue in die openbare amp nie. Die Kaukasus was die leier om dit alles te verander. "
Terwyl daar baie werk oor is, is die Kaukasus trots op die groot veranderinge wat reeds gewen is. Hieronder is 'n jaar-tot-jaar verslag van die belangrikste aktiwiteite en prestasies sedert ons stigting.
• National Women's 's Political Caucus word op 10-11 Julie gestig, wat 'n konferensie organiseer wat meer as 320 vroue uit 26 state bygewoon het. Doelstelling verklaar optrede teen seksisme, rassisme, institusionele geweld en armoede en bevat beloftes om feministiese vrouekandidate te werf en op te lei vir die hervorming van die party se struktuur en reëls om vroue gelyk te maak aan die besluitnemingsmag vir gelykheid in die afgevaardigde keuringsproses registreer nuwe vrouekiesers en stel kwessies oor vroue by alle lobbylokale en getuig vir wetgewing om aan die behoeftes van vroue te voldoen en 'n sterk nasionale netwerk te skep deur staats- en plaaslike koukusse.
• Kaukasusleiers ontmoet 1972 presidentskandidate, waaronder George McGovern, Eugene McCarthy, Edmund Muskie, Hubert Humphrey en Shirley Chisholm, om 'n regverdige verteenwoordiging van vroue in staatsafvaardigings by die Demokratiese nasionale konvensie aan te dring.
• NWPC loods Women's Education for Delegate Selection, 'n landwye veldtog om vroue te help om afgevaardigdes te word vir die nasionale partybyeenkomste van 1972. Konferensies om vroue op te voed oor die reëls en prosedures om afgevaardigdes te word, word in geselekteerde state regoor die land gehou.
• Groot organisatoriese pogings deur die stigters van die Kaukasus lei tot die vorming van aangeslote koukusse in 30 state teen Desember 1971, met groepe wat in die res organiseer.
• Kaukasusleiers vergader met die hoofde van die Demokratiese en Republikeinse nasionale komitees en kry hul beloftes om 50 persent verteenwoordiging vir vroueafgevaardigdes by die nasionale byeenkomste van 1972 te bekom.
• NWPC -lede regoor die land reël 'n massiewe bekragtigingsveldtog vir grondvlak vir die gelyke regte -wysiging na die kongres in Maart.
• NWPC se afgevaardigde keuringspogings slaag daarin om die aantal vroue by die Republikeinse nasionale byeenkoms te verdubbel (van 17 persent in 1968 tot 30 persent in 1972) en die getal by die Demokratiese byeenkoms te verdriedubbel (van 13 persent in 1968 tot 40 persent in 1972).
• Onder leiding van die Kaukasus, neem vroue -afgevaardigdes na die Demokratiese nasionale konvensie stryd teen staatsafvaardigings met onaanvaarbare persentasies vroue wat veg vir die insluiting van reproduktiewe vryheid en ander vrouekwessies op die platform, en organiseer 'n onverwags sterk veldtog vir die benoeming van Frances &# 8220Sissy " Farenthold vir vise -president, wat 404 stemme namens haar tot gevolg het en haar tweede in die posisie van senator Thomas Eagleton bring.
• Afgevaardigdes wat deur die Republikeinse konvensie gesteun word, wen planke waarin partyondersteuning vir die gelyke regte-wysiging en federale geborgde kindersorgsentrums aangedui word. Republikeinse vroue -afgevaardigdes slaag ook daarin om reël 32 te aanvaar, waarin verklaar word dat elke staat 'n gelyke verteenwoordiging van mans en vroue in die nasionale konvensie -afvaardigings moet hê.
• Caucus hou sy eerste tweejaarlikse byeenkoms in Houston, Texas, en die eerste nasionale politieke byeenkoms van vroue in meer as 100 jaar. Afgevaardigdes besluit oor die formele struktuur van die organisasie, en Sissy Farenthold, voormalige Texas -wetgewer en 'n Demokratiese kandidaat van 1972 vir vise -president, word verkies tot die eerste nasionale voorsitter van die NWPC.
• Kaukasusleiers getuig in die kongres ter ondersteuning van pensioenhervorming, gesinsbeplanning van gesondheidsorg, openbare finansiering van veldtogte en billike opvoeding.
• Die voorsitter van die NWPC, Sissy Farenthold, vergader met Barbara Mikulski, destyds voorsitter van die Demokratiese Party se komitee vir afgevaardigde seleksie en partystruktuur, om riglyne vir die afgevaardigde -keuringsproses vir die Demokratiese nasionale konvensie van 1976 te bespreek.
• Caucus voer die eerste Win With Women -veldtog om feministiese vrouekandidate vir plaaslike, staats- en kongreskantore te werf, op te lei en te ondersteun. In November styg die aantal vroulike staatswetgewers met 26 persent, die aantal vroue in die hele land 36 persent.
• Op die verkiesingsaand hou NWPC sy eerste Vroue se Verkiesingsentrum om inligting te versamel oor die uitkomste van vroue se wedrenne regoor die land en dit aan die pers te versprei.
• Kaukasus-demokrate voer argument vir regstellende aksie en ander vroue se belange op die vergadering van die Demokrate se handveskommissie in Augustus 1974 en tydens die Demokratiese minikonvensie in Kansas City.
• NWPC -Republikeine en Demokrate vorm permanente taakgroepe om te werk vir voortgesette hervormings in die twee nasionale partye.
• Tweede nasionale koukusbyeenkoms word in Boston, Massachusetts, gehou. Die hoogste prioriteit is die verkiesing van pro-ERA-vrouekandidate in ongeratifiseerde state, en die swart Republikein Audrey Rowe word tot nasionale voorsitter verkies.
• Die NWPC -veldtogondersteuningskomitee word gestig om fondse te verskaf vir feministiese vrouekandidate en#8212 die eerste politieke aksiekomitee in sy soort.
• NWPC steun suksesvol teen wysigings om die gebruik van Medicaid -fondse vir aborsie te verbied.
• Die NWPC Demokratiese Taakspan vergader met die presidensiële kandidaat Jimmy Carter, wat steun verleen vir voorstelle rakende die aanstelling van vroue in die kabinet en die Hooggeregshof en die gelyke verdeling van vroue-afgevaardigdes tydens die nasionale konvensies van 1978 en 1980.
• Die NWPC Democratic Task Force voer 'n groot veldtog vir vroueregte tydens die Demokratiese nasionale byeenkoms in New York, wat platformondersteuning bied vir die wysiging van gelyke regte, gelyke salarisse en federaal gefinansierde kindersorg.
• NWPC Republikeinse Vroue Taakspan (nou genoem "NWPC Republikeine ") voer 'n oorwinnende stryd om die onderskrywing van die Gelyke Regte -wysiging op die Republikeinse platform te behou. Individuele taakmaglede lei suksesvolle pogings om te keer dat party 'n grondwetlike verbod op aborsies onderskryf.
• NWPC reël koalisie vir vroue se afsprake om die aantal vroue in regeringsbeleidsbepalings te verhoog. Die koalisie bestaan ​​uit 50 vroue -organisasies met 'n gesamentlike ledetal van meer as een miljoen, en word gelei deur NWPC. Binne drie jaar neem die aantal vroue in voltydse posisies met 10%toe.
• Op versoek van president Carter vergader NWPC -leiers met die kabinetsaanstellings van elke departement om die diensstatus van vroue in die regeringsagentskappe te bespreek.
• NWPC loods 'n regterlike aanstellingsprojek om vroue se afsprake by staats- en federale howe aan te dring. As gevolg van die aanvaarding van die Omnibus Judgeship Act, 'n wet wat 152 setels by die federale regbank voeg, spring die aantal vroue op die federale bank van 5 na 41 teen 1980.
• Caucus hou derde nasionale byeenkoms in San Jose, Kalifornië. Mildred Jeffrey, 'n veteraan vakbondorganiseerder en Demokratiese komiteevrou van Michigan, word tot derde nasionale voorsitter verkies.
• Die NWPC Demokratiese Taakspan word beloon vir drie jaar se werk wanneer die Demokratiese Nasionale Komitee 'n maatreël aanvaar wat 'n gelyke verdeling van mans en vroue-afgevaardigdes vereis tydens die nasionale byeenkomste van 1978 en 1980.
• Die NWPC-ERA-fonds is gestig om direkte finansiële en tegniese hulp te verleen aan staatswetgewende kandidate in ongeratifiseerde state. Van die 143 pro-ERA kandidate wat steun kry, wen 75 persent.
• Intensiewe lobby -pogings deur NWPC en ander vroue -organisasies lei tot die verlenging van die ERA -bekragtigingstydperk tot Junie 1982.
• NWPC organiseer 'n landwye veldtog om wysigings teen aborsie in die Huis en die Senaat te verslaan.
• Die NWPC -afgevaardigde keurings- en opleidingsprogram borg 22 werkswinkels in 18 state om vroue op te lei om afgevaardigdes te word vir die nasionale partybyeenkomste, wat in 1980 'n rekordgetal vroue -afgevaardigdes tot gevolg het.
• Die vierde Caucus -byeenkoms word in Cincinnati, Ohio, gehou. Demokraat Iris Mitgang, 'n prokureur in Kalifornië, word tot nasionale voorsitter verkies.
Vroue in die weermag
Tog het sy volgehou , kan die tema vir vrouegeskiedenis van 2018 maklik die mantra van Amerikaanse vroue in die weermag wees. As gevolg van sosiale idees oor die vroulike ervaring, is vroue dikwels uit die militêre geskiedenis geskryf. Tog het vroue se patriotiese plig, nie minder nie as mans, honderde duisende vroue geïnspireer om hul land te ondersteun tydens ons nood. Of dit nou 'n ondersteunende rol speel as waterdraers, kokke, wasseresse, verpleegsters of as 'n aktiewe weermag (wat dikwels as mans moet slaag).
In ons onlangse geskiedenis bly vroue nie net in noodsaaklike ondersteuningsrolle as verpleegsters nie, maar ook in die stryd as veldkommandante en as offisiere. Die dapperheid van tallose vroue sedert die vestiging van ons groot land gee ons 'n erfenis van krag en volharding.
Namate 'n groter aantal vroue 'n militêre loopbaan gekies het en die diversiteit van die weermag uitgebrei het, brei hul verhale ons gevoel van moontlikheid en geleentheid uit.
Deborah Sampson wat haarself as 'n man vermom het, was 'n held van die Amerikaanse rewolusie. Sy het die gevaarlike taak gekry om die Britse gebied te verken. Sy is die enigste vrou wat pensioen uit die burgeroorlog ontvang het.
Harriet Tubman gedien as 'n gewapende verkenner en spioen verkenner Unie -leër. Sy was die eerste vrou wat 'n gewapende ekspedisie in die oorlog gelei het, wat 700 slawe mense bevry het.
Dr Mary Walker was 'n afskaffingskrywer, krygsgevangene en 'n burgeroorlogskirurg, maar sy is die enigste vrou wat tydens die burgeroorlog die Medal of Honor ontvang het vir moed.
Jacqueline Cochran was 'n pionier op die gebied van lugvaart, wat 'n belangrike bydrae gelewer het tot die vestiging van The Women Air Force Service Pilots (WASP) wat as staatsdiensvlieëniers, toetsvlieëniers en artillerie-afrigters teen lugvaartuie gewerk het
Diane Carlson Evans is 'n voormalige weermagverpleegster wat in Viëtnam gedien het, die Vietnam Women's Memorial Foundation gestig om 'n veldtog te begin om 'n nasionale monument in Washington, DC te plaas, wat erkenning gee aan die bydraes van militêre vroue tot hul land, sowel as burgerlike patriotiese diens van vroue.
Delphine Netcalf-Foster beseer terwyl hy tydens die Desert Storm/ Desert Shield as steun vir die Grave Registration Company Mission in Saoedi -Arabië gedien het. In 2017 is sy verkies as die eerste vroulike Afro -Amerikaanse nasionale bevelvoerder vir die een miljoen lede van die Disable American Veterans of America (DAVA).
Tammie Jo Schults is tans in die nuus as gevolg van haar suksesvolle landing op 17 April 2018 van 'n gestremde Suidwes -vlug 1380. Van haar vroegste herinneringe af het sy altyd geweet dat sy bestem was om te vlieg en het die talle hindernisse uitgedaag om te keer dat vroue hul vlerke verdien. In 1999 word sy 'n militêre vlieënier, wat die weg baan vir vroulike vlieëniers.
Die vroue wat hier opgemerk word, is maar 'n breukdeel van die honderdduisende vroue wat die vroulike ervaring in die weermag verteenwoordig. Sluit asseblief aan by die National Women's History Project om alle vroue wat ons groot land gedien het, te vereer. Elke diensvrou is die verpersoonliking van die idee dat Tog het sy volgehou .
Koloniale geskiedenis van Bloemfontein
Die gebied tussen die Oranje- en Vaalriviere, oorspronklik bekend as Transoranje, met sy oorvloed permanente waterbronne, was die jagveld van die San aan die begin van die 19de eeu. Ander groepe het egter in die vroeë 19de eeu die gebied begin infiltreer.
Selfbestuur, die Oranje-Vrystaat
In Augustus 1855 volg JN Boshoff Hoffman op as president van die OVS. Ondanks al die probleme wat die jong Republiek ondervind het, het Boshoff dit steeds reggekry om staatsake sterk te vestig en die administrasie doeltreffender te maak.
Tydens president Boshoff se ampstyd het Bloemfontein stadig maar bestendig gegroei. Teen 1858 het die behoefte aan 'n munisipaliteit of stadsraad sterker geword en in April 1859 is vyf munisipale kommissarisse gekies, met James Cameroon die eerste stadsklerk, tollenaar en markmeester. Met die stigting van 'n munisipaliteit is daar nou planne gemaak vir 'n gereelde mark en in April 1859 begin die mark, wat vinnig 'n winsgewende onderneming geword het en 'n belangrike bron van inkomste was.
MW Pretorius volg Boshoff in 1860 op, hoofsaaklik gekies omdat inwoners van die Vrystaat gehoop het dat dit hul band met die Suid -Afrikaanse Republiek sal versterk. Ekonomies het die OVS begin ontwikkel en meer dorpe is gestig weens die baie buitelanders wat hulle in die jong Republiek gaan vestig het. Gedurende die ampstermyn van Pretorius is prioriteit gegee aan die ontwikkeling van Bloemfontein en in 1862 is 'n groter verbeterde presidentskoshuis gebou rondom Warden se voormalige amptelike woning, wat tot 1861 as amptelike woning gedien het.
In 1860 is die eerste markgeboue gestig, en in 1861 is planne vir die eerste hotel, The Free State Hotel, oorkant die mark aan die oostekant, langs die regeringskantore, gelê. Drie banke is ook gestig The Bloemfontein Bank, Standard Bank en die London South African Bank. In 1862, De Tijd, 'n Duitse koerant, in die OVS gedruk.
JH Brand volg Pretorius in 1864 op as president en word herkoos vir vyf agtereenvolgende periodes tot sy dood in 1888. Tydens sy ampstermyn het president Brand die administrasie en regeringsake van die Republiek herorganiseer, en daarom het Bloemfontein ongekende vordering beleef in byna elke sektor. As gevolg van president Brand se leierskap het 'n gevoel van eenheid en nasionale trots onder die Vrystaatse inwoners ontwikkel en die Republiek het tot 'n modelstaat ontwikkel. Die Tweede Basotho -oorlog het gedurende hierdie tydperk plaasgevind, maar uiteindelik is vrede deur die Basothos ingestem. In 1868 word Basotholand (vandag Lesotho) 'n Britse protektoraat.
Die ontdekking van diamante tussen 1867 en 1871 en die ontdekking van goud aan die Witwatersrand in 1886 het gelei tot 'n algemene oplewing in die handel en het Bloemfontein se groei gestimuleer. Die ontdekking van diamante naby Hopetown in 1867, in Jagersfontein en langs die oewer van die Vaalrivier rondom die Du Toit's Pan -gebied in 1869, het daartoe gelei dat 'n groot aantal fortuinsoekers na die gebied tussen die Vaal- en Oranjerivier gejaag het. In 1871 is diamante ook in Kimberly ontdek.
Na die ontdekking van diamante in die OVS beweer die Griekwa -hoof Nicolas Waterboer dat die gebied tussen die Vaal- en Oranjerivier tereg aan die Griekwas behoort. Na 'n beraadslaging tussen sir Henry Barkly en president Brand, het Henry Barkly 'n afkondiging uitgereik dat die gebied bekend as Griekwaland -Wes nou as 'n Britse gebied verklaar is.In Maart 1876 onderneem president Brand 'n deputasie na Brittanje om vergoeding vir Bloemfontein se verlies aan diamantvelde te bespreek. Daar is besluit dat Brittanje 'n bedrag van 90 000 pond as skadevergoeding aan die OVS sou betaal. Alhoewel die toegekende bedrag nie die verlies van die gebied vergoed nie, was dit 'n erkenning dat die OVS 'n onreg aangedoen is en sou help met die ontwikkeling van die Republiek.
Tydens president Brand se lang ampstermyn het Bloemfontein die toonaangewende stad in die Republiek geword, veral omdat die diamantvelde nuwe markte geskep het en nuwe handel ingebring het. In 1866 is die nuwe Anglikaanse katedraal in St George's Street geopen en in 1875 is beide die Wesleyaanse en Lutherse kerkgeboue voltooi.
In 1875 is die Basotho-monument, op die heuwel naby die fort, onthul ter nagedagtenis aan die burgers wat hul lewens verloor het tydens die Basoeto-oorlog van 1865-1866. Tussen 1874 en 1876 is groot vordering gemaak in Bloemfontein, veral in die onderwyssektor, grootliks as gevolg van die aanstelling van John Brebner as eerste superintendent van onderwys, en die stigting van baie nuwe en verskillende skole.
Brittanje se onttrekking uit Bloemfontein
Die bevolking het vinnig gegroei, maar konflik in die omliggende gebiede het lank voortgeduur. Dit het toe duidelik geword dat Brittanje nie meer die koste van 'n gewapende garnisoen in die Oranjerivier -soewereiniteit wou dra nie. In Augustus 1853 word sir George Russell Clark, voormalige goewerneur in Bombay, as 'n spesiale kommissaris na Bloemfontein gestuur om die nodige reëlings te tref vir die terugtrekking van Brittanje uit die gebied.
Op 15 Februarie 1854 is 'n vergadering gehou tussen Clark en die inwoners in die skoolgebou in St Georgesstraat om die onttrekkingsvoorwaardes te bespreek. Op 23 Februarie 1854 is die Bloemfonteinse Konvensie onderteken, wat die Oranjerivier -soewereiniteit selfregerende status verleen het. Kort daarna is 'n voorlopige verkiesing gehou waar Josias Philippus Hoffman as president gekies is en William Collins as sekretaris van die Oranjerivier -soewereiniteit. Die nuwe administrasie sou 'n bedrag van 10 000 pond van die Britse regering ontvang om hulle by te staan ​​gedurende hul eerste administratiewe jaar.
Op 11 Maart 1854 verlaat Clark, saam met personeel en troepe, die Soewereiniteit van die Oranjerivier en word die gebied 'n onafhanklike Republiek. Die naam is verander na die Oranje -Vrystaat en Bloemfontein het die amptelike hoofstad geword. Die tydelike regering het gekies om die Warden -woning aan te koop om as die amptelike woning vir die president van die OVS gebruik te word. 'N Verkiesing is gehou om 'n nuwe Volksraad te kies en 'n nuwe grondwet is opgestel. In Mei 1854 word JP Hoffman as eerste staatspresident verkies, en sy voordeel was sy persoonlike verhouding met hoofman Mosheshwe.
Met die onttrekking van die Britse troepe het Bloemfontein die helfte van sy bevolking verloor, en slegs ongeveer 1000 inwoners het oorgebly, wat die hoofsaaklik Engelssprekende gemeenskap in ontsteltenis gelaat het. Na die terugtrekking van Brittanje het die stad se vordering 'n rukkie vertraag. Die Britte is egter geleidelik vervang deur ander buitelanders soos die Nederlanders, Duitsers, Jode en Afrikaners. In hierdie tyd het die stad slegs bestaan ​​uit eenvoudige eenverdiepinghuise met baksteenmure en strooidakke, en 'n paar winkels wat op die mark geleë was.
Voëlkyk na Bloemfontein toe dit nog die Oranjerivierkolonie was, voor 1910. Bron: Franco Frescura -versameling
Andrew Hudson Bain het die stad ondersoek en vasgemaak, wie se uitleg die vorm aanneem van lang strate wat parallel was met die stroom wat in noordelike en suidelike rigting loop. Die korter strate was reghoekig met die langes en die stad brei verder noordwaarts van die stroom uit. Bain se planne het net so ver noord as St Andrewsstraat gegaan.
In 1849 is die Eerste Raadsaal in St George's Street gebou, aanvanklik as 'n skool en saal, maar dit is ook gebruik as 'n kerk en 'n ontmoetingsplek. In 1848 word die eerste NG gemeente gestig en in Mei 1852 verhuis hulle na hul nuwe kerk, gebou aan die bopunt van Kerkstraat. Die Rooms -Katolieke, Anglikaanse en Wesleyaanse kerke het ook in hierdie tyd in Bloemfontein gemeentes gevorm en hulle het hul dienste by die Eerste Raadsaal gehou. Die Wesleyaanse priester wat in 1850 in Bloemfontein aangekom het, het diens gedoen in 'n hut, hoofsaaklik vir die swart en bruin bevolking. In 1852 is die eerste Rooms -Katolieke Kerk in St Georgesstraat naby die regeringsgebou gebou.
Verskeie ondernemings is toe gestig en die stad het groter geword. In Junie 1850 word die eerste munisipale kommissaris aangestel, hoewel Bloemfontein destyds nie volle munisipale status gehad het nie. Die kommissaris kan nou groter beheer hê oor die aangeleenthede van die stad en amptenare, soos die stadsklerk, die markmeester en die fiskaal.
Posdienste was in hierdie stadium relatief primitief. Die eerste posroete tussen Bloemfontein en Colesberg is gestig kort nadat die nedersetting in 1846 deur majoor Warden begin is. Ander roetes het kort daarna gevolg.
In 1875 is die eerste amptelike poskantoor in die Ou Parlementsgebou op Market Square gehuisves. 'N Nuwe poskantoor is op dieselfde perseel gebou toe hierdie gebou te klein geword het, en is op 22 Junie 1892 geopen.
Alle voorraad kom deur vervoerryers met ossewaens uit die hawens van Port Elizabeth en Oos -Londen, wat die aflewering van boumateriaal, klere, huishoudelike goedere en meubels bemoeilik het. Daarom was dit redelik duur om in Bloemfontein te woon. Op 10 Junie 1850 het die eerste koerant, Die Vriend van die Soewereiniteit en Bloemfontein Gazette, gedruk is.
Gedurende hierdie tydperk was die verhoudinge tussen die verskillende groepe nog steeds gespanne en het Britse gesag in die streek nie die gewenste uitwerking gehad nie. Gevolglik is majoor Warden ontslaan en vervang deur Henry Green op 23 Julie 1852.
Tydens Green se verblyf het Bloemfontein gegroei en in 1853 is Church Square en Market Square (vandag Hoffmann Square) aangelê. Gedurende die 1850's het Bloemfontein 'n klein dorpie gebly, relatief geïsoleerd van die res van Suid -Afrika. Die grense van die stad het gegroei tot Kerkstraat in die noorde en tot Markstraat (vandag Markgraafstraat) in die weste. Teen 1851 was die bevolking ongeveer 300 mense met ongeveer 60 huise.
Vroeë agtergrond 1889-1895
Die gebied tussen die Oranje- en Vaalrivier, oorspronklik bekend as Transoranje, met sy oorvloed permanente waterbronne, was die jagvelde van die San. aan die begin van die 19de eeu. Ander groepe het egter in die vroeë 19de eeu die gebied begin infiltreer.
Die Griekwas onder Adam Kok kom uit die weste en vestig hulle naby die gebied wat later as Philippolis bekend staan. As gevolg van die Difaqane het baie groepe in die 1820's uit die ooste na die Transoranje -gebied gekom en gevlug van Shaka, die koning van die Zoeloes, en later Mzilikazi, die eerste koning van die Matabele. In 1824 vestig hoof Mzilikazi hom op ThabaBosiu en begin 'n sterk nasie bou uit mense wat voorheen in die gebied versprei was.
In 1833 vestig die Barolong onder die hoofskap van Moroka II hulself by wat later bekend gestaan ​​het as Thaba Nchu. Omstreeks 1821 het witveeboere die Oranjerivier oorgesteek op soek na weiveld, nadat droogte en sprinkaanbesmettings die Kaapkolonie verwoes het. Iewers tussen 1820 en 1826 vestig die trekboer Johan Nicolaas Brits hom in die Transoranje -omgewing. Die omgewing was gerieflik, want dit het 'n klein stroompie en 'n fontein het hom 'n goeie watertoevoer gegee.
Blykbaar was die plek wat Brits gekies het oorspronklik 'n ontmoetingsplek vir jagters, en die Swart mense noem dit Mangaung (plek van die jagluiperds), maar dit het later jare as Bloemfontein bekend geword. Daar is 'n mate van omstredenheid rondom die naam, maar een teorie is dat die Brits, toe Brits hulle hier gevestig het, omring was deur blomme en dus die Brits -familie dit Bloemfontein noem, wat letterlik 'fontein van blomme' beteken. 'N Ander teorie is dat die naam deur een van die Britte se bure, mnr. Griesel, na die naam van mev. Brits se tuin verwys is.
Johan Nicolaas Brits het 'n pioniershuis naby die fontein gebou. Tydens die Groot Trek het baie ander Voortrekkers hulle ook in die omgewing gevestig. Omdat hierdie Boere van die Kaapkolonie afkomstig was, word hulle steeds as Britse onderdane beskou.
Oor 'n tydperk het daar konflik ontstaan ​​tussen die verskillende bevolkingsgroepe in die Transoranje -omgewing, wat Britse ingryping tot gevolg gehad het. Daarom is majoor Henry Douglas Warden in 1846 aangestel om 'n Britse koshuis in die omgewing op te rig. Warden het die moeilike taak gehad om die vrede tussen die verskillende bevolkingsgroepe te handhaaf en 'n administrasie op die been te bring. Sy onmiddellike bevele was om so gou as moontlik 'n koshuis op te rig op 'n sentraal geleë plek, tussen die gebiede wat deur Adam Kok en Mosheshwe beset is.
Bewaarder het per ongeluk op die fonteingebied tussen die Riet- en Modderrivier afgekom. Uit 'n militêre oogpunt het Warden die gebied geskik gevind omdat dit in 'n klein vallei geleë was omring deur heuwels aan alle kante en sonder perdesiekte was. Die sentraliteit van die terrein sou dit ook vir vervoerryers makliker maak om die nodige goedere na die nedersetting te bring.
Warden se troepe, bekend as die Cape Riflemen, het op 26 Maart 1846 in Bloemfontein aangekom en Warden het kort daarna gevolg. Hy was bekoor deur die posisie van die nuwe koshuis, en het die plaas 'Bloemfontein' by Brits oorgeneem en hom 500 betaal rijksdaalders vir die uitleg en verbeterings wat hy aangebring het. Die plaas het destyds bestaan ​​uit 'n klein modderhuisie met 'n tuin aan die voorkant en 'n boord wat deur 'n vore natgemaak is.
Een afdeling van die soldate van Warden het 'n vesting noord van die fontein begin bou, met die naam Fort Drury, na sersant Drury wat die dubbele funksie van die garnisoen se dokter en onderwyser vir die kinders van die soldate gedien het. Die tweede afdeling begin met die bou van die amptelike woning aan die bopunt van die huidige St George Street. Terwyl dit gedoen is, het Warden tydelik in die Brits se huis ingetrek. Die derde afdeling van die regiment konsentreer op die bou van kleihutte vir die soldate en stalle vir die perde, wat die begin van die nedersetting was.
Die verhoudings tussen die verskillende groepe in die gebied was egter steeds gespanne, met die grootste probleem as grond. Om 'n einde te maak aan hierdie probleem, het sir Henry Smith, goewerneur van die Kaapkolonie, die gebied geannekseer en dit hernoem tot die Oranjerivier -soewereiniteit. Dit het gelei tot die Slag van Boomplaats tussen die Britte en Boere wat ontevrede was met die anneksasie, wat daartoe gelei het dat die Britte hul garnisoen tot 400 man verhoog het om die omgewing van Bloemfontein te verdedig. Boonop is 'n meer strategies geleë fort genaamd Queen's Fort gebou om Fort Drury te vervang. Fort Queen was geleë aan die boonste punt van wat later as Monumentweg bekend gestaan ​​het. Aan die voet van die fort was die offisiershuise, kaserne vir die soldate, die perdestalle en die kommissaris se depot.
Die gemeenskap van Bloemfontein het aanvanklik slegs uit Engelssprekende mense bestaan. Byna al die huise en geboue was suid van die stroom op die sogenaamde 'watervalle'. Die stad het gegroei met die bou van kerke en skole en het baie ander groepe gelok, soos Duitsers, Nederlanders, Jode en Afrikaners wat die eerste pioniers was wat hulle daar gevestig het. Die vinnig groeiende tempo van die stad lok ook baie swart en bruin mense op soek na werk. Die Swartes en Kleurlinge is afkomstig van die Bechuana-, Hottentot- en Fingo -groepe, baie van hulle het geëmansipeerde slawe. Ander gemengde groepe in die omgewing sluit die Griekwa, die San, die Khoikhoi en BaSotho in.
Dele van hierdie afdeling vir koloniale geskiedenis is deur Varushka Jardine uit Afrikaans vertaal vir die SAHO -webwerf, met die toestemming van die skrywer Marianna Botes. Die oorspronklike titel van die ongepubliseerde teks is Bloemfontein Gedurende die bewind van president F.W Reitz, 1889-1895: 'n Kultuurhistoriese Studie.
Die nywerheid in Bloemfontein het relatief klein gebly totdat die spoorwegstelsel ingestel is. Die gebrek aan effektiewe vervoer, tesame met die afwesigheid van elektrisiteit en behoorlike watervoorsiening, het die vooruitgang van die nywerheid in hierdie stad belemmer.
Een van die vroegste bedrywe in Bloemfontein was 'n looiery op die plaas met die naam Tempe in 1865. Ander nywerhede wat ontwikkel het, was 'n wolwasserij, 'n stoommeule en soet fabrieke in St. Georgestraat, bekend as die Bloemfontein Sweet Manufactory. Daar was ook 'n asynbrouery en 'n limonadefabriek in St. Georgesstraat.
In die 1880's het baksteenmaak 'n winsgewende bedryf geword namate bouaktiwiteite toegeneem het. Die wa- en wavervaardigingsbedryf het die sterkste bedryf geword weens die afwesigheid van spoorweë, maar terselfdertyd het die vraag na vervoer toegeneem. Selfs na die koms van spoorweë het die wa- en wa -industrie steeds sterk gebly weens die behoefte aan waens en karre deur die mynbedryf.
Ander nywerhede wat ook in die vroeë dae van Bloemfontein prominent geword het, was 'n sandsteenwerf noord van Waaihoek, die OFS-brouerymaatskappy in Fountainstraat, The OFS Distillery Company Limited by Bishop's Glen buite die stad, die Kruidfontein Soutwerke sowel as die Shoe and Boot -fabriek in Maitlandstraat.
Daar was geen werklike stadsbeplanning wat bedoel was om voorsiening te maak vir die vroeë nywerhede nie, en die meeste versprei langs die rand van die stad langs die spoorlyn.
Die oorspronklike waterbron was die hooffontein, Bloemfontein -fontein, gekomplimenteer deur ander fonteine ​​in die suide.
Die sogenaamde water erwe baat by die fonteine ​​deur middel van 'n kanaal wat later met tussenposes vervang is deur 'n pyplyn met waterpunte. Oor 'n tydperk van 25 jaar sou die water vanaf hierdie waterpunte na die huise van wit inwoners vervoer word.
Met die uitbreiding van die woongebied na die noorde het die sg droe erwe het ekstra watervoorsiening geëis, wat daartoe gelei het dat 'n dam agter die Ladies Institute gebou is. Die feit dat mense en diere die watertoevoer gedeel het, het die toestande baie onhigiënies gemaak.
Openbare en private putte is ook ingesink om in die groter vraag na water te voorsien. Die eerste openbare put was in 1877 op die Markplein geleë, kort daarna gevolg deur 'n put in Waaihoek. Ander putte is later op Baumann -plein, Warden -plein en op die hoek van St Georges- en Monumentstraat gesink, asook die hoek van President Brand- en St Johnsstraat.
Die groter vraag na bykomende watervoorsiening het gelei tot die goedkeuring van 'n voorgestelde watertoevoer uit die Modderrivier, met 'n dam by Sannaspos. Intussen is 'n pypnetwerk ingestel waarmee water na alle huishoudings in Bloemfontein versprei kon word.
Op 20 April 1899 het die eerste water uit Sannaspos Bloemfontein bereik en vanaf Mei 1899 is die stelsel ten volle gebruik.
In 1874 is 'n telegrafdiens begin wat Bloemfontein uiteindelik verbind het met ander Vrystaatse dorpe en die res van Suid -Afrika.
Die eerste telefoondiens, wat dateer uit 1891, was plaaslik beperk tussen die spoorwegkantoor en die munisipale geboue. In 1905 is die telefoondiens uitgebrei.
Gedurende die 19de eeu het drie faktore bygedra tot swak higiëniese toestande in Bloemfontein. Eerstens was daar 'n gebrek aan voldoende en higiëniese watervoorsiening, en tydens droogtes het water in putte dikwels gestagneer en besmet geraak. Drinkwater is ook nie gesuiwer nie.
Tweedens het die groot aantal diere op erwe baie bygedra tot die onhigiëniese toestande. In sommige gevalle kan tot 40 koeie op 'n enkele erf gevind word. Om hierdie probleem te beheer, het die munisipaliteit regulasies ingestel wat die aantal groot diere per huishouding wat in die stad toegelaat word, beperk, en daar is voorsiening gemaak vir 'n munisipale weiveld waar ekstra beeste gehou kan word.
Derdens was huishoudelike vullis 'n probleem, aangesien dit eenvoudig op straat of buite die stad gestort is. In 1880 is 'n stelsel van vullisverwydering ingestel en storting buite die stad is verbied.
Sanitêre dienste op die Black -plekke is ook opgegradeer, ses openbare ablusieblokke is opgerig, naamlik twee in Waaihoek, een in die omgewing van die huidige Eunice, een by die fort, een aan die East End en een langs die pad na die diamant velde.
In 1867 is die eerste hospitaal, St George's Cottage Hospital, in Bloemfontein geopen, onder die vaandel van die St Michael Sisterhood. Die eerste staatshospitaal, die Volkshospitaal, is op 31 Oktober 1893 geopen. Hierdie hospitaal was grotendeels slegs vir blankes bedoel, en 'n aparte gebou is vir nie-blankes voorsien.
Die geesteshospitaal, Krankzinnige Gesticht, is in 1883 gebou en was buite die stad geleë op pad na Fauresmith.
'N Melaatshospitaal is in Januarie 1899 geopen en dit was geleë op die plaas Sydenham, suidoos van Bloemfontein.
Museums, biblioteke en ander geboue
In 1867 is 'n reisbiblioteek gestig wat later na Bloemfontein se openbare biblioteek en leeskamer oorgeplaas is, wat agter die stadsaal gehuisves is. In 1877 is die Nasionale Museum in die voormalige Eerste Raadsaal gestig.
Die regering se gebou (wat die Derde Raadsaal insluit) is ook in 1877 aan die boonste punt van Maitlandstraat gebou en die National Bank is ook gestig. 'N Paar banke en hotelle is ook in die 1870's geopen.
Gedurende die 1880's het die handel in Bloemfontein afgeneem as gevolg van die lang droogte en depressie wat die OVS verwoes het. Die handel het egter drasties verbeter toe goud in 1886 aan die Witwatersrand ontdek is. In 1880 ontvang Bloemfontein munisipale status met 'n bevolking van ongeveer 2567, en Robert Innes is gekies as die eerste burgemeester van die stad.
As gevolg van die ontdekking van diamante, het die bevolking so vinnig toegeneem dat daar sprake was van 'n huistekort in die stad. Tussen 1880 en 1886 het baie nuwe geboue soos die Two Towers Church (NG kerk, 1880), The Church of the Sacred Heart (nuwe Rooms -Katolieke gebou, 1881), die nuwe markgebou (1882) en 'n nuwe Town Hall in Maitlandstraat ( 1883) is in Bloemfontein opgerig. In 1885 is die Anglikaanse katedraal uitgebrei en in 1886 het 'n slimmer, meer elegante presidentskoshuis die struktuur van die Tweede Presidensie, wat uit 1862 dateer, vervang.
Vestiging van begraafplase, strate en 'n spoorwegstelsel
Die oorspronklike begraafplaas was geleë op Monumentweg, nou bekend as die Ou Begraafplaas. Langs dit was die begraafplaas vir die Joodse bevolking. In 1901 is hierdie begraafplaas na 'n paar kilometer suid van die stad verskuif. Die NG Kerk het oorspronklik sy eie begraafplaas in Krugerlaan, maar dit is in 1893 verskuif as gevolg van die uitbreiding van die stad.
Die Black begraafplaas was suid van die stad geleë tussen die huidige Memorial Road en Hamilton Shooting Range.
Na 1866 is strate ontwikkel uit die sg veld paaie na behoorlike gekompakteerde oppervlaktes met voldoende dreinering.
Die spoorwegstelsel en markaktiwiteite in die stad was die belangrikste faktore wat die ontwikkeling van die straat gestimuleer het.Sypaadjies van tot 9 of 10 voet breed is ingevoer en in 1891 het strate name gekry.
Straatlampe is in 1883 bekendgestel en word elke dag teen sononder aangesteek. In Augustus 1898 is 'n elektrisiteitskema vir die eerste keer deur die raad aanvaar, wat 130 straatlampe van 32 kerse elk voorsien het. Slegs die hoofstrate sou deur hierdie lampe verlig word.
Elektrisiteit en vervoer
In 1900 is die elektrisiteitstelsel in werking gestel.
In Augustus 1895 is die reg om 'n elektriese aanleg aan Delfos Bros en Co te verleen. Die projek, wat eers in 1900 voltooi is, kos 171 000 pond, en kwotasies was beskikbaar vir huishoudelike elektrisiteit.
Bloemfontein se ontwikkeling as kern van die Vrystaat het die ontwikkeling van vervoerroetes tussen Bloemfontein en die omliggende dorpe genoodsaak. Weereens, die ontdekking van diamante het vervoer die eerste groot hupstoot gegee vir groter ontwikkeling. Vervoer, wat goedere en passasierswaens insluit, floreer as 'n onderneming.
Die belangrikste gevolg van die ontdekking van diamante was die koms van die spoorweë, wat die burgers 'n veiliger, doeltreffender en betroubaarder vervoerstelsel gebied het.
In 1873 is 'n weeklikse vervoerdiens ingestel vir goedere tussen Bloemfontein en die diamantvelde. Die eerste passasiersdiens is egter eers in 1856 bekendgestel. In 1880 is passasiersvervoerdienste tussen Kaapstad en Bloemfontein via Kimberly ingestel. In 1883 is passasiersvervoer tussen Bloemfontein en Pietermaritzburg ingestel. In 1888 word 'n passasiersdiens, bekend as die Vrystaatlyn, tussen Bloemfontein, Johannesburg en Pretoria ingevoer.
In 1890 is die spoorlyn van Colesberg na Bloemfontein voltooi, en later is dit tot by die Vaalrivier uitgebrei.
Die groei van die stad het plaasgevind omdat Bloemfontein die kern van spoorwegaktiwiteite in Suid -Afrika geword het.
In 1892 is die eerste verkeersregulasies vir die stad Bloemfontein ingestel, die verkeersnelheid in die dorp was beperk tot 6 uur die oggend en wa -bestuurders en perderuiters moes links hou terwyl krake van swepe in die stad verbied is.
Toe die nasionale spoorlyn Bloemfontein in die laat 1800's bereik, het dit ongewenste elemente van die samelewing wat nie gewoond was aan Bloemfontein nie, meegebring. Hierdie 'los vroue', wit jeugmisdadigers, sakelui, straat entertainers en kroeggevegte het vreemd en vreemd gelyk, maar onvermydelik met die toestroming van mense en groeiende bedrywe van die groeiende stad.
Binne die eerste drie maande van die spooropening het meer as tagtig dronk en wanordelike arrestasies plaasgevind. Misdaad in die algemeen het ook toegeneem, met 'n toename van 66% in die vervolging van 1890 tot 1891 (398 blankes en 1 918 swartes). Die meeste vervolgings was in gevalle van die oortreding van die paswette wat kwalik as 'n misdaad beskryf kan word, gevolg deur diefstal, dronkenskap, versteuring van die vrede en vervalsing van alkoholstrokies, terwyl 'n swart man tot vyftien swepe gevonnis kan word met 'n 'kats' as hy die bevele van sy blanke werkgewer weier.
Die gevolg van die toename in misdaad was dat Bloemfontein 'n nuwe gevangenis nodig gehad het om die ou (eerste) dorpsgevangenis in St. Georgestraat te vervang, beskryf as 'onooglik en oortollig' - dieselfde gebou (met effense uitbreiding) wat deur majoor Warden opgerig is. In 1892 kon die gevangenis in St. George Street 70 misdadigers (swart en wit) huisves. Die gevangenis het agt selle gehad, waarvan twee bedoel was vir blankes en een vir vroue. Die selle was oorvol en baie van hulle het geen bron van lig of ventilasie gehad nie, en het muise en rottebesmettings gehad.
Die gevangenegemeenskap het in so 'n mate gegroei dat die distriksgeneesheer, dr. JW Krause, 'n salarisverhoging versoek het, aangesien meer as die helfte van die gevangenisbevolking sy dienste van 1891 tot 1892 verkry het. Dr. Krause het voorheen 'n verslag opgestel aan die Volksraad 'beklemtoon die ellendige toestande in die gevangenis in St. George Street in 1878. Hy noem dit' een schreeuwend onrecht '('n skreiende onreg).
Aangesien daar geen formele mediese fasiliteit beskikbaar is om siek pasiënte in Bloemfontein te behandel nie, is die klein gevangenis in St. Georgestraat ook as 'n tydelike hospitaal gebruik. Hier het pasiënte gebly te midde van 'dronk Hottentotte en boesmans, asook die laagste dronk vuil blankes wat in enige gemeenskap gevind kan word', volgens 'n plaaslike koerant. Klagtes uit verskillende bronne oor die onmenslike rampokkery het voortgegaan. De Tijd verontwaardig verklaar dat dit 'voor 'n neger byna te slecht om in te blyven'. (amper te erg vir 'n neger om in te woon)
Die bou van 'n dringend vereiste nuwe gevangenis ('Ramkraal') het in 1893 begin op 'n perseel net oos van die spoorlyn langs die Dewetsdorpweg teen 'n koste van £ 16 000. Dit is ongeveer drie jaar later in gebruik geneem. Verdere ontwikkeling het dit amper nie sigbaar gemaak nie, maar dit moes 'n indrukwekkende gesig gewees het wat net na voltooiing in die veld gestaan ​​het. 'N Joernalis het 'n paar jaar later geskryf,'By aankoms gee die gebou 'n indruk van 'n antieke vesting van 'n [feodale baron van 'n hoë klipmuur van 'n ouderdom wat die buitenste omhulsel vorm met twee massiewe torings as wagtorings '.
Teregstellings het steeds in die openbaar plaasgevind, hoewel dit na 'n plek verder van die middestad verskuif is. In 1883 was twee swart mans, Fire en Hoffman, 'agter die heuwel gehang, ten aanskoue van Voigt se plaas'. Die gesig het later bekend geword as 'Hangmanskloof'. Hoewel die teregstelling om sesuur die oggend plaasgevind het, was daar 'n vreemde skare van ongeveer 200 tot 300 mense teenwoordig. Die Express geskryf, 'Ons kan nooit onthou dat ons 'n meer ordelike skare gesien het nie '. Terwyl Die vriend het dit genoem ''n oproerige gesig'.
Met die voltooiing van die nuwe gevangenis ('Ramkraal') is die galg ook daarheen verskuif, 'naby die ommuurde muur', volgens 'n vrou wat tydens die Anglo-Boereoorlog hier aangehou is, ''¦immens, stewig en vierkantig, opgerig met dik swart balke en ysterwerk met twee -en -twintig trappe wat na 'n platform halfpad na bo lei. Dan is daar die mantel van swart materiaal wat die liggaam van die veroordeelde waarin hy of sy geklee was, bedek voor die hang. Verder in die raamwerk was die dwarsbalk waaraan die tou gehang het.'
Die behandeling van die gevangenes was nog steeds erg en 'n klad op die naam van die andersins verligte Vrystaat. Lyfstraf is steeds vrylik toegepas - ten minste op swart gevangenes omdat die landdros verklaar het 'dat hy nie daarvan gehou het dat 'n wit man deur 'n klap geslaan word nie'. Vir volwasse swart gevangenes was daar die 'katte' en vir die jongeres die 'kweperlatjie'. Die skuurgebied by die nuwe gevangenis is gereeld gebruik. Alle gevangenes moes nog steeds voetboeie dra (wat dikwels pynlike skaafwerk veroorsaak) waarmee hulle ook moes slaap. Gemengde werkgroepe met swart en wit gevangenes met 'n wit of swart toesighouer was 'n algemene gesig in die stad.
Teen die einde van die 1890's het die stadsraad wel oor hierdie verskynsel gekla, maar slegs as gevolg van die indruk wat dit op besoekers en kinders kan maak. Die toesighouers is gevra om hul groepe in die buitewyke van die stad na hul werksgebiede te lei eerder as deur die strate. Een troos was dat dit redelik maklik was om uit so 'n groep te ontsnap, en een blanke gevangene wat hierdie punt opsetlik bewys het, word slegs gevang deur majoor Albrecht, wat die klingel van die gevangenes gehoor het, nadat die gevangene haastig by die presidensie en landdroskantoor verbygegaan het .
Bogenoemde teks oor vroeë gevangenisgeskiedenis is 'n verkorte weergawe van 'n vertaalde uittreksel uit die volgende boek: Schoeman, K. (1980) Bloemfontein: Die Ontstaan ​​van 'n Stad, 1846-1946. Kaapstad: Human en Rousseau.
Einde van president Brand se bewind
Op Saterdag 14 Julie 1888, nadat hy 'n skaakspel met sy seun gespeel het, het president Brand 'n hartaanval gekry. Alhoewel dokters CJG Krause en BO Kellner onmiddellik die president te hulp gekom het, was dit te laat. Drie dae later het ongeveer 2000 inwoners van die Vrystaat die staatsbegrafnis van hul president bygewoon.
Francis Willem Reitz, wat in 1874 as die OVS -hoofregter aangestel is, is in die volgende verkiesing as kandidaat aangestel. Reitz aanvaar die benoeming en in Desember 1888 word hy verkies as die vyfde president van die Oranje -Vrystaat.