Die verhaal van Władysław Szpilman, die pianis - Geskiedenis Podcasts - 2022
Tydens die Nazi -regime het Jode ongekende ellende gely, aangesien miljoene óf dood is óf hul lewens verloor het soos hulle dit geken het. Onder die verskeie ikoniese Jode in die afgelope 100 jaar is Władysław Szpilman een van die belangrikste. Die Poolse klassieke komponis en pianis is van Joodse afkoms. Hy is een van diegene wat die Holocaust oorleef het en sy ervarings is later omskep in 'n film.
Alhoewel Szpilman veral bekend is as 'n Jood wat die Holocaust kon oorleef, was die tweede helfte van sy lewe as 'n produktiewe komponis, wat daarin geslaag het om talle liedjies en orkestrale stukke te skep.
Styg tot gewildheid
Szpilman is 'n pianis wat sy vaardighede opgedoen het by die Chopin Music Academy in Warskou. Later word hy 'n student aan die Akademie vir Kunste in Berlyn - een van die gesogte instellings - in 1931. Hy moes egter net twee jaar later na Pole terugkeer, aangesien Adolf Hitler in 1933 die Duitse kanselier geword het. Szpilman het hom vinnig gevestig as een van die beste pianiste en 'n uitstekende komponis van klassieke musiek. Hy het vordering gemaak in sy loopbaan en het gou 'n pianis geword by Poolse radio in 1935. Dit het nie lank geduur voordat Szpilman 'n beroemdheid in Pole geword het nie.
Duitse inval in Pole en Holocaust
Sy lewe was egter op die punt om 'n lang tydperk van duisternis binne te gaan. Duitsland val Pole in 1939 binne, maar Szpilman kon sy musikale werk voortsit. Tog duur dit nie lank nie, aangesien Szpilman in 1940 in 'n Joodse ghetto moes woon. Sedert 1942 as beroemdheid in die radio gewerk het, het hy teen 1942 in 'n kafee opgetree.
In 1942 is sy gesin-ouers, twee susters en 'n broer-na 'n uitwissingskamp noordoos van Warskou gestuur. Nie een van sy familie kon die Holocaust oorleef nie, terwyl Szpilman in die ghetto bly werk. Sy gewildheid het 'n Joodse polisie gehelp om hom te identifiseer en weg te trek uit diegene wat na die vernietigingskamp gestuur is.
Nadat die getto teen 1943 heeltemal verwoes was, was Szpilman op die vlug en het op verskillende plekke in Pole vir die Duitse weermag weggekruip. In 1944 is Szpilman deur die Duitse kaptein Wilm Hosenfeld ontdek, maar hy het die pianis verrassend laat gaan. Weer eens het sy roem as een van die eerbiedige musiekkomponiste tot sy redding gekom.
Aanpassing in 'n film
Szpilman is toevallig een van die gewilde oorlewendes van die Holocaust. In 2002 het die rolprentmaker Roman Polanski besluit om Szpilman se lewe aan te pas in 'n film - The Pianist. Adrien Brody speel die rol as Szpilman. Hy het daarin geslaag om 'n oortuigende uitbeelding van die pianis te kry, sodat hy uiteindelik die Oscar vir beste akteur gekry het. Daar is 'n paar kritiek op hierdie filmverwerking, maar dit bly steeds een van die beste uitbeeldings van sy lewe.
Brody onthul later dat die film baie fisies en geestelik baie moeite gedoen het. Dit is nie verbasend dat sy pogings hom tot dusver sy eie en enigste Akademietoekenning gegee het nie. Brody was slegs 29 jaar oud toe hy as die Poolse oorlewende van die Holocaust aangewys is. Dit sou moeilik wees om 'n Holocaust -oorlewende uit te beeld, en Brody se taak is nog moeiliker gemaak, aangesien hy 'n bekende persoonlikheid sou uitbeeld.
Om so na as die oorspronklike karakter te probeer wees, moes Brody minstens vier uur per dag spesifieke gedeeltes op 'n klavier speel voordat hy in die rol gespeel word. Szpilman moes soek na kos tydens die vlug. As gevolg hiervan het hy aansienlike gewig verloor en moes Brody ongeveer 30 kilogram verloor om die karakter uit te beeld.
Die film het wel probeer om weg te bly van die kontroversies wat na die dood van Szpilman in 2000 ontstaan ​​het. Die film was in wese 'n aanpassing van die geskiedenis van Szpilman en was gebaseer op sy outobiografie. Tog beweer 'n Poolse sanger Wiera Gran dat haar lewe 'n paar keer bedreig is omdat Szpilman met die Duitsers saamgespan het. Gran beweer dat die flim nie voorvalle toon toe Szpilman met die Gestapo saamgewerk het om verskeie ander Jode in die Poolse hoofstad dood te maak nie.
Szpilman se seun het die gerugte deurgaans ontken, terwyl verskeie ander wat tyd saam met Szpilman deurgebring het tydens sy pogings om te oorleef van die Duitse inval en die Holocaust, ook beweer het dat daar min waarheid in die gerugte was.
Ongeag die paar kwessies rondom die Joodse beroemdheid, bied The Pianist 'n uitstekende blik op die lewe van 'n uitstaande persoonlikheid op die hoogtepunt van die Holocaust. Dit bly steeds een van die beste films wat die gruwels van die Holocaust vertoon. Hierdie film word beskou as 'n huldeblyk aan Szpilman se voortbestaan.
Wladyslaw Szpilman speel Nocturne in Cis mineur deur F. Chopin
Los Angeles Times Bestsellers List BESTE NONFICTION OF 1999
Dit is die storie waarna ek al jare soek. & quot Roman Polanski
internasionale herald tribune
Die seun van die Poolse Holocaust-oorlewende, wat die onderwerp was van Roman Polanski se Oscar-bekroonde film & quotThe Pianist & quot, het die toekennings as 'n huldeblyk aan die slagoffers van die Tweede Wêreldoorlog beskou. Die akademie waardeer die lot wat my vader teëgekom het, die totale agteruitgang van 'n bekende kunstenaar onder oorlogstoestande, 'sê Andrzej Szpilman, 'n dokter wat in Europa woon en wat die Oscar-toekenningsgeleentheid in Los Angeles bygewoon het. Die film vertel die verhaal van Wladyslaw Szpilman, 'n Joodse pianis in Warskou. Dit het drie Oscars gewen: beste regisseur beste akteur en beste aangepaste draaiboek.(Woensdag 26 Maart 2003)
Army Archered - senior rubriekskrywer, Just for Variety
Intussen het Roman Polanski se "The Pianist" 'n groot lof in die Jerusalem Post gekry, met William E. Grim wat die film genoem het, "ongetwyfeld die grootste Holocaust -film van alle tye," en die byvoeging van "The Pianist" is 'n bewys van die onvermoeibare lewensgees wat weier om saggies in die nag te gaan. & quot Hy merk ook die optrede van Adrien Brody op as "wonderlik."
Van SONY Classical Germany
Solo -opnames: Chopin, Alfred Gr & uumlnfeld, Debussy, Ignaz Friedman, Szpilman, Prokofjew 7de Sonate, Bacewicz, Sonata Nr. 2 (1ste publikasie van die wêreldpremière in 1953)
Werk vir viool en klavier met Bronislaw Gimpel: Beethoven & quotSpring & quot, Grieg op.45, Rathaus & quot; Pastorale en dans & quot
Die Warskou Klavierkwintet: Klavierkwintette deur Robert Schumann en Juliusz Zarebski (1ste publikasie van die wêreldpremière -opname 1963)
Hoe oorlog 'pianis' verander
Vanweë al sy verwoestende krag bereik Roman Polanski se film The Pianist 'n punt waar dit nie heeltemal waar is nie. Hoe kan iemand uit vyf gruwelike jare van harde arbeid en hongersnood in Warskou in die Tweede Wêreldoorlog ontstaan ​​met sulke skoon, skerp, emosioneel onbedekte vertolkings van Chopin?
Die werklike Wladyslaw Szpilman, wie se memoir die basis van die film was, speel nie so nie. Selfs voordat die twee Szpilman-skyfies gehoor het wat die mark te midde van die sukses van The Pianist op twee Oscar's bereik het, kon ervare musiekliefhebbers dit voorspel het. Poolse pianisme van daardie tydperk handel meer oor skaduwee as lig.
Maar almal kan verstaan ​​dat die artistieke uitdrukking, selfs die vermoedelik stilstaande wêreld van klassieke musiek, nie kan bestaan ​​in 'n gedemilitariseerde gebied, los van wêreldgebeure nie. Optredes wat bedink, gelewer en gehoor is tydens 'n krisistoestand of in die nadraai daarvan, kan baie verskil van die wat nie is nie.
Szpilman se medemusikante - aan watter kant hulle ook al was tydens die oorlog - het gedurende die veertigerjare soveel verander en daarna het die groot meesterstukke wat hulle uitgevoer het, hulself herskryf. U kan dit hoor voor en na opnames, waarin een dirigent die militaristiese koper verskerp het en 'n ander 'n kanaal vir psigiese pyn in die dissonansies van die musiek gevind het.
Net so het die wêreld verander na 11 September - en vir 'n rukkie ook die musiekmaak. Hoe die huidige oorlog dit wat ons hoor, sal verander, moet nog goed gehoor word.
U kan redeneer dat sulke veranderinge die meeste te doen het met hoe ons hoor. Maar dit is slegs gedeeltelik waar. Ek het 'n punt daarvan gemaak om na en na die film die Szpilman -skyfies (een van die onafhanklike etiket BCI Eclipse en die ander van die Duitse tak van Sony Classical) te luister. Wat ek gehoor het, het nie verander nie, maar die film het 'n paar dinge verduidelik.
Szpilman, wat drie jaar gelede oorlede is, was 'n kunstenaar van 'n uitstekende stamboom, wat alles behalwe waarborg dat sy opnames nie 'n herhaling van die gekompromitteerde pianisme van David Helfgott-styl is wat na die film Shine van 1996 gehoor word nie. Nee, uit die eerste note van albei Szpilman-skywe hoor jy poëtiese rubato uit die ou wêreld en die warm klavierkombers wat ontbreek in die klankbaanuitvoerings van die film deur Janusz Olejniczak.
Die mees opvallende is 'n lesing uit 1960 van Schumann se Fantasie in C majeur, die middelste beweging, wat 'n totaal unieke, ontsagwekkende intense klimaks bereik. Niemand kan regtig sê dat dit Szpilman se ontberings in die oorlog weerspieël nie, maar my intuïsie vertel my onmiskenbaar dat slegs iemand wat huur in die afgrond betaal het, sulke frases kan voorstel.
Die twee skywe is byna identies in die keuse van werke, en dit verskil hoofsaaklik deur die opname van 'n CD-ROM-videofunksie van die verouderde Szpilman in 1980 in Ch. Die waardigheid van die manier van die pianis het oneindig meer invloed as u weet dat dit die stuk is wat hy gespeel het toe die Poolse radio deur die Nazi's vernietig is en waarna hy na vyf jaar later teruggekeer het nadat die Nazi's vernietig is. Sonder om die minste simpatie te vra, herskep hy 'n oomblik wat 'n teken was vir sy land en alle Joodse oorlewendes van die Tweede Wêreldoorlog.
David Patrick Stearns Philadelphia Courier Sun, 30 Maart 2003
"The Pianist" Boek deur Wladyslaw Szpilman vertaal in 30 tale
Los Angeles Times Bestsellers List - Die beste boeke van 1999 - BESTE NONFICTION OF 1999
Boston Globe - Die ontstellendste en aangrypendste boek van die jaar
The Sunday Times - Biografie top vyf en 1999 se topverkopers
THE GUARDIAN - Boeke van die jaar 1999
The Economist - gunstelinge van ons beoordelaars 1999
BIBLIOTEEKJOERNAAL - Beste boeke van 1999
WLADYSLAW SZPILMAN WEN JAARLIKSE JODSE KWARTAAL WINGATE NIE FIKSIE PRYS 2000
Londen - 3 Mei 2000 - Die beoordelaars van die jaarlikse Jewish Quarterly -Wingate literêre pryse het vanaand vanjaar se nie -fiksieprys toegeken aan Wladyslaw Szpilman vir Die pianis (Phoenix / Golancz). Die besluit is aangekondig deur die skrywer en omroeper Frank Delaney, voorsitter van die beoordelaars, wat dit vroeër vanaand gekies het uit 'n kortlys van vier titels: & quot As jy hierdie boek lees - en jy moet dit lees - sal jy dit nooit vergeet nie. Die subteks vra of goeie mense aan die kant van die bose mense was en toon hoe die menslike gees vergroot word deur die kennis van sulke mense. & Quot
Le Pianiste - Beste boek van die jaar 2001 Journal Lire - Frankryk
Le Pianiste - Lesersprys - Grand Prix deur Journal ELLE - Frankryk 2002
Die talentvolle pianis Wladyslaw Szpilman het op 22ste van hierdie maand met groot sukses 'n konsert in die ouditorium van die musiekkonservatorium gehou. (& quot; Ons geïllustreerde koerant & quot; Warskou, 1 Junie 1930)
Eerste amptelike uitsending van die Poolse televisie Desember 1951
Speel by oorlewing in Warskou
deur Anne Applebaum Aand Standaard 14 Mei 1999
Hy woon in 'n netjiese, smal huis met 'n klein, goed versorgde tuin. Binne sy sitkamer is daar rakke ou boeke, 'n Bieder-meier-sekretaris, 'n gepoleerde parketvloer. Swart -wit foto's van ou vriende staan ​​in rye op die klavierafdrukke en geraamde aandenkings hang aan die wit mure. Met die eerste oogopslag spreek alles oor Wladyslaw Szpilman van 'n sekere soort Sentraal -Europese troos, van 'n aangename, gebeurlose, burgerlike lewe. Szpilman, geklee in 'n tweedbaadjie en das, praat van populêre musiek en liedjies, gee aanvanklik self die lug uit van iemand wat al sy 87 jaar in 'n beskaafde omgewing geleef het. Dan beweeg hy moeiteloos van die bekende na die gruwelike.
"Ek het soos 'n wilde man gelyk," onthou hy. Ek was vuil, ongeskeer, my hare was lank. Die Duitser het my gevind toe ek in die ruïnes van iemand se kombuis was, op soek na kos. Ek het later uitgevind - dit staan ​​nie in die boek nie - dat hy soek g vir tandepasta, maar dit maak nie saak nie. Toe hy my sien, vra hy my wat op aarde doen ek daar. Wat kon ek sê? Ek kon nie sê dat ek Joods was, dat ek weggekruip het, dat ek al maande in hierdie ruïnes was nie. Ek het vir hom gesê dat dit my ou woonstel is, dat ek teruggekom het om te sien wat daar oor is. & quot
So begin Szpilman se verslag oor hoe hy in die laaste weke van die Tweede Wêreldoorlog, nadat hy uit die Warschau -getto ontsnap het en maande lank weggekruip het, deur 'n Duitser gered is: kaptein Wilm Hosenfeld het hom ontdek, vasgestel dat hy 'n pianis was - om hom te oortuig , Speel Szpilman Chopin se Nocturne in Cis-mineur op 'n gehawende, out-of-tune klavier-en sonder veel meer het hy 'n beter wegkruipplek gevind. Hy het iets opgemerk wat ek nie gesien het nie: dat daar net onder die dak 'n klein solder was. & quot Saam het hulle seker gemaak dat Szpilman daarin kan klim en daarna die leer kan optrek.
Gedurende die daaropvolgende weke het die Duitse offisier gereeld brood gebring vir die Joodse musikant en nuus van die front. Uiteindelik, in Desember 1944, laat hy hom met die woorde: & quotDie oorlog sal uiteraard teen die lente verby wees. & Quot Soos Szpilman dit nou vertel, klink die verhaal soos 'n toeval, 'n eenmalige stuk geluk. Trouens, dit is slegs een episode in 'n buitengewone verhaal van oorlewing, wat onlangs in Engels gepubliseer is as The Pianist. Wladyslaw Szpilman, reeds 'n beroemde musikant en komponis toe die oorlog uitbreek - Pole van 'n sekere generasie ken nog steeds die woorde van sy gewilde liedjies - is nie net gered deur 'n Duitser nie, maar deur 'n Joodse polisieman, wat hom uit 'n tou getrek het mense wat op treine klim vir Treblinka deur sy talent, wat hom lewendig gehou het in die honger Warschau -getto en deur, volgens sy eie skatting, nie minder nie as 20 Pole wat hom uit die ghetto gesmokkel het en hom dan in hul woonstelle weggesteek het, wetende dat hulle en hulle gesinne kan ter dood veroordeel word omdat hulle 'n Jood gehelp het.
Uiteindelik het hy 'n paar maande alleen oorleef, miskien die enigste persoon wat in die uitgebrande ruïnes van Warskou geleef het, wat water gedrink het in die bad van leë woonstelle en geëet het wat hy ook al in verwoeste kombuise kon vind. The Pianist, geskryf in 'n plat, amper emosielose prosa, roep die vreemde mengsel van afgryse en opgewondenheid op wat Szpilman destyds moes gevoel het. Sy hele gesin was dood, sy stad was verwoes, en tog het hy, teen alle moontlike kans, geleef. Sowel die boek as die man self het ook geen begeerte om wraak te neem nie.
Daar is geen vingerwysing in The Pianist nie, geen haat nie. Saam met sy eenvoudige portret van kaptein Hosenfeld, beeld hy goed uit Jode en slegte Jode, Pole wat hom gehelp het en Pole wat hom bedrieg het. Ideologie, nasionaliteit en godsdiens, sê hy nou, het niks met iemand se oorlogstyd te doen gehad nie: & quot Een van die Pole wat my gehelp het, het my eers gesê: 'Ek was 'n antisemiet, maar nie meer nie.' Daarna het hy sy lewe in gevaar gestel deur my weg te steek. & Quot
Alhoewel dit nou eers in Engels verskyn het, het Szpilman die eerste keer sy oorlogsherinnering in 1945 geskryf. Daarna is die storie vergeet, of liewer geïgnoreer. In Pole is dit nooit herdruk nie: binne 'n paar jaar na die einde van die oorlog het die kommunistiese owerhede van Pole aangeraak geraak oor die publikasie van 'n boek met 'n Duitse held, en wat ook vleiende beskrywings bevat van die Poolse Huisleër, die oorlog, anti-kommunistiese Poolse ondergrondse.
Szpilman het een of twee keer probeer om die boek weer te laat publiseer, maar het nie gestoot nie. Hy was meer geïnteresseerd in sy musiek, beskou homself nie as 'n skrywer nie en het veral geen belangstelling in politiek gehad nie. & quot Drie maal het hulle my gevra om by die Kommunistiese Party aan te sluit, maar ek het altyd nee gesê, & quot sê hy nou.
Slegs die pogings van sy seun Andrzej, wat in Duitsland woon, het verseker dat die boek twee jaar gelede daar gepubliseer is, waar dit 'n topverkoper geword het, en nou in Brittanje.
Maar selfs gedurende die jare wat dit uit druk was, het Szpilman se verhaal 'n paar onverwagte gevolge gehad. Dit het hom onder meer deur 'n reeks toevallige vergaderings na Frau Hosenfeld, die vrou van sy goeie Duitser, gelei. Sy skryf aan hom in 1950, toe haar man in 'n Sowjet -gevangeniskamp sterf en hulp vra. Szpilman het gedoen wat hy kon.
& quot Ek het gegaan, & quot sê hy grimmig, & quotto see Jakub Berman. & quot
Berman was die hoof van die Poolse geheime polisie, en volgens Szpilman se woorde 'n misdadiger met wie geen ordentlike persoon in Pole sou praat nie. Omdat hy self 'n bekende persoon was, bel Szpilman eenvoudig Berman se kantoor en sê dat hy hom wil ontmoet oor 'n privaat aangeleentheid. Hulle ontmoet, luister Berman. Niks het daarvan gekom nie. Kaptein Hosenfeld sterf in sy Sowjet -gevangeniskamp nadat hy gemartel is omdat hy beweer het dat hy 'n Jood gered het.
En nie net een nie: deur die jare het dit geblyk dat kaptein Hosenfeld as beskermengel gedien het vir 'n hele groep mense, waaronder ander Jode, sowel as 'n Poolse priester. Sy seun het Szpilman besoek: hulle twee het saam na die gebou gegaan, nou herbou, waar die Wehrmacht -offisier brood na die Jood gebring het. Op die straat staan ​​die jonger Hosenfeld wat Szpilman net kan beskryf as 'n aanval van histerie.
Szpilman self lyk nie geneig tot sulke gewelddadige emosies nie. Hy sê dat hy gereeld gevra word hoe hy dit kan aanhou om in 'n land te bly waarin hy soveel mense sien sterf het, maar hy sê dat dit hom meestal nie pla nie. Pools is sy taal, Pole is waar hy gebore is - & quotmy seun sê daar was 'n Szpilman hier in die 15de eeu & quot; en Pole was waar sy musiek gewild was, selfs aanbid.
Hy was weliswaar nog nooit in Treblinka nie, waar sy hele gesin gesterf het: hulle was op die trein wat hy ontsnap het. "Tot die einde van my lewe," sê hy reguit,
"Ek sal myself nooit vergewe dat ek niks kon doen om dit te red nie. het hy daar gesien.En hy lyk onlosmaaklik van Warskou en van 'n sekere outydse aspek van die stad se kultuur: hy herinner maklik aan die Warschau -kafee en die eietydse samelewing van die 1960's en 1970's, skud sy kop oor die populêre musiek van vandag - & quot; ek kan niks van die woorde & quot - en sien uit na volgende jaar na sy vyftigste huweliksherdenking. Sy vrou, 'n dokter van 70 wat nie ouer as 50 is nie, glimlag genadiglik terwyl sy tee in Engelse porsiekopies gooi. Die afgryse en die skrik is daar, op die agtergrond, maar dit verskyn nie op die oppervlak nie.
Of nie altyd nie. Na die oorlog het Szpilman af en toe klaviervoorlesings gehou in Narbuttastraat 8, in 'n gebou in die middel van Warskou wat hy gehelp het om te bou as deel van 'n slawe -bende uit die Getto. Die meeste van die Joodse brigade wat daar gewerk het, is geskiet nadat die konstruksie klaar was, as hulle nog nie gesterf het nie. Aan die einde van The Pianist beskryf Szpilman sy gevoelens oor die terugkeer na die verskriklike plek:
Die gebou staan ​​nog steeds, en daar is nou 'n skool daarin. Ek het vir Poolse kinders gespeel wat nie weet hoeveel menslike lyding en dodelike vrees ooit deur hul sonnige skoolkamer gegaan het nie.
Ek bid dat hulle nooit sal leer wat sulke vrees en lyding is nie. & quot
Onlangs ontdekde en enigste bekende foto van Henryk Szpilman
Die Palm 'Of & quot; drie & quot; Oscars & quot en verskeie Europese filmpryse was een van die toekennings wat ingesamel is deur "The Pianist", Roman Polanski's film gebaseer op Wladyslaw Szpilman ' se topverkoper boek "The Pianist", wat handel oor sy "wonderbaarlike oorlewing" in Warskou tydens die Duitse besetting en finale vernietiging tussen 1939 en 1945. Maar daar is meer aan Szpilman as om & quotThe Pianist & quot. Hy word toenemend opgemerk as komponis, beide van konsertwerke en van musiek in 'n ligter trant.
Om te sê dat die musiek Wladyslaw Szpilman se lewensbloed was, is meer as net 'n poëtiese metafoor. Die Poolse komponis en pianis het letterlik sy wonderbaarlike voortbestaan ​​van die Holocaust aan musiek te danke.
Gebore in die Poolse stad Sosnowiec op 5 Desember 1911, na die eerste klavierlesse, het Wladyslaw Szpilman sy klavierstudie voortgesit aan die Konservatorium van Warschau onder A. Michalowski en daarna aan die Academy of Arts (Akademie der Kuenste) in Berlyn onder Arthur Schnabel en Leonid Kreutzer . Hy studeer ook komposisie onder Franz Schreker. In 1933 keer hy terug na Warskou, waar hy vinnig 'n gevierde pianis en komponis van klassieke en populêre musiek word. Op 1 April 1935 betree hy die Poolse radio, waar hy as pianis werk, sowel klassieke as jazzmusiek.
Die Duitse inval in Warskou op 23 September 1939 maak 'n ontydige maar tydelike einde aan Szpilman se musikale loopbaan toe 'n bom, laat val op die ateljees van Poolse Radio, onderbreek sy uitvoering van Chopin se Nocturne in C Sharp mineur. Ondanks die onvermydelike veranderings in sy lewe, wat deur die aanvang van die oorlog teweeggebring is, het Szpilman geweier om sy musiek prys te gee. Sy Concertino vir klavier en orkes is saamgestel terwyl hy die ontberings en ontbering van die Warschau -getto in 1940 beleef het. Szpilman het keer op keer daarin geslaag om aan die deportasies te ontsnap. Selfs toe hy en sy hele gesin in veevragmotors gepak is om na Treblinka gestuur te word, is die beroemde pianis wonderbaarlik uitgesoek en uit die doodskamp gespaar. Hy vlug na die Ariese deel van die stad en spandeer twee lang en pynlike jare, altyd bygestaan ​​deur lojale Poolse vriende. Na die opstand in Warskou het hy voortgegaan om die lewe van 'n kluisenaar in die verlate spookdorp te lei. Teen die einde van die oorlog is hy ontdek deur 'n Duitse offisier van die Wehrmacht, Wilm Hosenfeld, wat sy lewe gered het nadat hy geluister het na die uitgehongerde pianis Chopin se C Sharp mineur Nocturne op die outomatiese klavier van sy skuilplek.
Toe Szpilman in 1945 sy aktiwiteite as by die Poolse radio hervat, het hy dit gedoen deur ses jaar tevore voort te gaan waar hy opgehou het: die eerste uitsending van die stasie het hy opnuut oopgemaak deur weer die Chopin se C Sharp mineur Nocturne te speel.
Van 1945 tot 1963 beklee hy die pos as direkteur van musiek by Poolse radio. Gedurende hierdie jare het hy verskeie simfoniese werke gekomponeer en ongeveer 500 liedjies, waarvan baie vandag nog steeds gewild is in Pole, insluitend 'n paar kinderliedjies, sowel as musiek vir radiospele en film. Hy tree ook op as solis en saam met die violiste Bronislaw Gimpel, Roman Totenberg, Ida Haendel en Henryk Szeryng. In 1963 stig hy en Gimpel die Warschau-klavierkwintet waarmee Szpilman tot 1986 wêreldwyd opgetree het.
Wladyslaw Szpilman is op 6 Julie 2000 in Warskou oorlede.
Adrien Brody aanvaar die Oscar -toekenning:
. Hierdie film sou nie moontlik gewees het sonder die bloudruk van Wladyslaw Szpilman nie. Dit is 'n huldeblyk aan sy voortbestaan ​​& quot.
Regie deur Roman Polanski
Met: Adrien Brody en 'n ensemble -rolverdeling
Die regisseur Roman Polanski is terug met sy beste film sedert Chinatown. Trouens, The Pianist is dalk net Polanski se beste film ooit. Dit is so kragtig.
The Pianist, gebaseer op die outobiografiese boek van Wladyslaw Szpilman, vertel die verhaal van Szpilman se stryd om die Nazi -besetting van Pole tydens die Tweede Wêreldoorlog te oorleef. Szpilman, 'n talentvolle Joodse pianis en komponis, was eerstehands getuies van die gruwels van die Warskou-getto.
Die Nazi's het hierdie berugte, ommuurde krotbuurt gebruik om Poolse Jode in die gevangenis te sit totdat hulle 'hervestig' en in konsentrasiekampe opgesluit het.
Terwyl die meeste van sy Joodse familielede en vriende tydens die Holocaust omgekom het, het Szpilman daarin geslaag om te oorleef deur 'n blote wilskrag en 'n aantal gelukstrepe. Die film vertel sy hartverskeurende oorlewingsverhaal met onwrikbare eerlikheid.
Daar is baie goeie optredes in The Pianist, maar dit is Adrien Brody se vertolking van Szpilman wat die film dra. Brody (The Thin Red Line, Summer of Sam, ens.) Lewer 'n meesterlike uitvoering in hierdie film. Soms sê hy meer met sy hartseer oë as wat enige dialoog ooit kon bied. Hy verdien ten volle die Oscar-benoeming wat hy onlangs ontvang het vir hierdie meerlagige uitvoering.
Dit is moeilik om 'n filmmaker voor te stel wat beter geskik is om The Pianist as Polanski te regisseer. Sy grimmige, eksistensiële gevoel van ironie werk perfek met Szpilman se verhaal. Polanski se effektiewe rigting val nooit uit pas met die verhaal nie.
Steven Spielberg se film, Schindler's List, het die rou gruwel van die Holocaust briljant vasgevang, maar The Pianist doen nog meer as dit. Behalwe die afgryse, vang Polanski se film ook die tragiese absurditeit van die situasie vas.
In die sterkste voorbeeld van hierdie absurditeit kyk Szpilman en sy gesin vanuit hul venster hoe Nazi -boewe 'n woonstel oorkant die straat binnegaan en 'n Joodse gesin beveel om van hul etenstafel op te staan. As 'n bejaarde en gestremde familielid nie uit sy rolstoel opstaan ​​nie, gooi die Nazi's hom rustig van die woonstel se balkon af tot by sy dood. Die verskriklike absurditeit van hierdie toneel is verstommend. Maar dit is ook 'n tipiese Polanskiese oomblik: in 'n Polanski -film kan die wêreld 'n kwaadwillige absurde plek wees.
Die grootste prestasie van die film is dat dit al die gruwel en waansin van die Holocaust uitbeeld sonder om ooit 'n gevoel van hoop te verloor. Ondanks die onvoorstelbare wreedheid en ontbering, verloor die meeste Joodse karakters in die film nooit hul menswees nie. En dit is die triomf van Wladyslaw Szpilman se verhaal.
- Kenneth Hann (www.sceneanhheard.ca Vol. 02 - Uitgawe 08)
Terwyl die doppe van die indringende Nazi's die sluiting van die Poolse radio op 23 September 1939 genoodsaak het, was die laaste lewendige musiek wat gehoor is, Wladyslaw Szpilman se uitvoering van Chopin se Cis -mineur Nocturne. Toe die uitsendings in 1945 hervat word, was dit weer Szpilman wat die uitsendings begin het, met dieselfde Chopin -nocturne. (Omtrent dieselfde tyd, eerder as minder hoogmoedig, hervat BBC-televisie 'n onderbroke Mickey Wat met Szpilman in die tussentyd gebeur het, was 'n boek van die Joodse lewe onder die Nazi's in 'n boek wat verlede jaar gepubliseer is. Die pianis wat onmiddellik na die top van die internasionale topverkoperlyste geklim het --- skaars verbasend: dit is 'n oortuigende, ontstellende meesterstuk.
Szpilman geskryf Die dood van 'n stad (die aanvanklike titel van sy memoir) in 1945 min of meer as terapie --- om sy herinneringe op papier neer te lê en dit op een of ander manier te eksterniseer. Daardeur onthul hy dat hy 'n meesterlike skrywer was: sy teks pas by 'n skerp oog vir detail en vir menslike karakter met 'n volledige afwesigheid van selfbejammering en heiligheid.
Gedurende die eerste twee jaar van die besetting het Szpilman gespeel in die kroeë en kafees wat agter die mure van die getto oopgegaan het, en op 15 November 1940 afgesluit van die res van Warskou. Hy onthou hoe hy kyk hoe die SS 'n groep gevangenes uit 'n gebou dwing:
Hulle het die kopligte van hul motor aangeskakel, hul gevangenes gedwing om in die balk te staan, die enjins gestart en die mans voor hulle in die wit kegel van lig laat hardloop. Ons het konvulsiewe gille uit die vensters van die gebou gehoor, en 'n sarsie skote uit die motor. Die manne wat voor dit uitgehardloop het, val een vir een, word deur die koeëls in die lug gelig, omslaan kronkels en beskryf 'n sirkel, asof die oorgang van lewe na dood uit 'n uiters moeilike en ingewikkelde sprong bestaan.
Keer op keer het die toeval bepaal dat Szpilman aan die dood ontkom. Dit lyk asof die einde uiteindelik gekom het toe hy en sy gesin beveel is om by die huis op te daag Umschlagsplatz waar hulle om die verrottende lyke rondom hulle moet kom, op treine op pad na die gaskamers gehaas word. Szpilman se laaste herinnering aan sy gesin word ontroerend onderskat:
Op 'n stadium het 'n seuntjie deur die skare in ons rigting gegaan met 'n doos lekkergoed aan 'n tou om sy nek. Hy verkoop dit teen belaglike pryse, hoewel die hemel weet wat hy met die geld gaan doen. Toe ons die laaste van ons kleingeld bymekaar skraap, koop ons 'n enkele roomkaramel. Vader het dit met sy penmes in ses dele verdeel. Dit was ons laaste maaltyd saam.
Maar toe die Szpilmans in die trein gestamp word, het een van die Joodse polisiemanne Wladyslaw aan die kraag gegryp, hom uit die skare geruk en geweier om hom deur te laat om weer by sy gesin aan te sluit op die reis na die dood. Szpilman het die kloue van die dood vermy en teen alle kanse oorleef, dikwels halfhonger en gewoonlik alleen, weggesteek in duistere hoeke van gebombardeerde, verbrande of leë geboue, af en toe gehelp deur Poolse vriende wat hul eie lewens in gevaar stel om vir hom kos te bring of vir hom skuiling te vind: 'n Jood help outomaties 'n doodsvonnis. Die vreemdste wending in Szpilman se vreemde verhaal kom aan die einde: hy is ontdek deur 'n Duitse offisier wat, nadat Szpilman bewys van sy beroep gegee het deur dieselfde C -mineur te speel Nocturne op 'n verlate klavier, hom weggesteek en vir hom kos en 'n eiderdou gebring vir warmte.
Nie die minste buitengewone aspek van Szpilman se boek is die totale gebrek aan verontwaardiging en woede wat redelikerwys verwag kan word van iemand wat onmiddellik na sulke jare van hel skryf. Tog trek selfs die grimmige vignette van sinnelose dood wat deur sy teks bespeur word, nie oordeel nie --- miskien omdat dit nie nodig was nie:
'N Seuntjie van ongeveer tien kom langs die sypaadjie aangehardloop. Hy was baie bleek en so bang dat hy vergeet het om sy pet af te haal vir 'n Duitse polisieman wat na hom toe kom. Die Duitser stop, trek sy rewolwer sonder om 'n woord te sit, sit dit na die seuntjie se tempel en skiet. Die kind val op die grond, sy arms swaai, styf raak en sterf. Die polisieman steek rustig sy rewolwer terug in sy holster en gaan verder. Ek kyk na hom, hy het nie eens besonder wrede gelaatstrekke nie, en hy verskyn ook nie kwaad nie. Hy was 'n normale, rustige man wat een van sy vele klein daaglikse pligte uitgevoer het en dit dadelik weer uit sy gedagtes gelaat het, want ander en belangriker sake wag op hom.
Die dood van 'n stad is in 1946 in Pole gepubliseer en spoedig onderdruk deur die kommuniste omdat, soos Wolf Biermann vermoed in 'n epiloog, Die pianisDit bevat te veel pynlike waarhede oor die samewerking van verslane Russe, Pole, Oekraïners, Lette en Jode met die Duitse Nazi's. Meer waarskynlik, dit was Szpilman se rekord van die lyding van die Jode wat stilte vereis het; en#150, die Jode kon amper nie 'n warmer verwelkoming in Stalin se ryk verwag as in Hitler nie: toe Stalin sterf, in Maart 1953, was hy reeds besig om die vervoer vir sy eie oostelike rigting en herontwoording van die Jode, en sy eie dood verhoed sou waarskynlik 'n tweede Holocaust gewees het. En so was dit eers na die ineenstorting van die Sowjetblok, danksy die pogings van Szpilman se seun, is publikasie moontlik geword.
Szpilman se aanvanklike opleiding as pianis was in die Chopin School of Music in Warskou onder Josef Smidowicz en Aleksander Michalowski, albei oudstudente van Liszt. In 1931 skryf hy aan by die Akademie der K & uumlnste in Berlyn, studeer hy klavier onder twee van die vooraanstaande spelers van die dag, Arthur Schnabel en Leonid Kreuzer, en komposisie onder Franz Schreker, die bekende komponis van Der ferne Klang en ander soortgelyke suksesvolle operas. Met sy terugkeer na Pole in 1933 vorm hy 'n uiters suksesvolle duo saam met die violis Bronislaw Gimpel, wat 29 jaar later die basis vorm van die Warskou -klavierkwintet, wie se toere dit gou 'n reputasie as 'n ensemble van wêreldbekende Szpilman met die Kwintet tot 1986.
Szpilman se eie vroeë komposisies sluit in 'n vioolkonsert en 'n simfoniese suite, Die lewe van masjiene, en toe die Nazi's binnegeval het, was hy besig met 'n Concertino vir klavier en orkes-'n jazz-gegeurde, Gershwineske stuk wat opmerklik goedhartig was vir die omstandighede van sy oorsprong. Die telling het met hom gegaan van skuilplek tot skuilplek, voordat hy dit moes offer om te oorleef, en hy het dit na die oorlog gerekonstrueer. Sy ligte musiek was besonder suksesvol: dekades lank sing die Pole liedjies uit sy drie musiekblyspele, 50 --- 60 kinderliedjies en 600 sangers terwyl hulle hul daaglikse lewens aangaan.
'N CD wat in 1998 deur die Duitse etiket Alina uitgereik is (bestuur deur Szpilman se seun, Andrzej) getuig van sowel sy vaardigheid as komponis as van sy uitnemendheid as pianis-en dit bevat 'n argiefopname van die lewensreddende Chopin-nocturne. Nog ses CD's van Szpilman as kunstenaar en komponis sal na verwagting in die herfs in Pole verskyn. Met geluk sal sy roem op die laaste minuut as skrywer sy musiek die wye geldeenheid gee wat hy gedurende sy leeftyd sou wou hê.
MARTIN ANDERSON Onafhanklik, 14 Augustus 2000
Wladyslaw Szpilman, pianis en komponis, gebore op 5 Desember 1911, Sosnowiec, Pole, getroud met Halina Grzecznarowski, 2 seuns sterf Warskou, 6 Julie 2000.
Die Pianist -boek is 'n lewendige blik op die besette Pole -outeur se seun wat jare lank gewerk het om dit gepubliseer te kry
As hulle resonerend genoeg is, het hulle 'n manier om mense terug te stuur na hul bronmateriaal, 'n verskynsel waarvoor die uitgewersbedryf behoorlik dankbaar is. Wie was die karakter wat ons vir 'n paar sekondes sien? Wat het werklik gebeur na die gebeure in die film?
Die waarheid is, ons sal nooit films vertrou soos ons boeke vertrou om die regte verhaal te lewer nie.
'N Kykie na die New York Times se topverkoperlys toon dat Virginia Woolf se roman Mev. Dalloway uit 1925, die inspirasie vir The Hours, nommer 11 op die fiksielys en klim is. Catch Me If You Can, die memoires van conman Frank Abagnale, The Gangs Of New York deur Herbert Asbury (die eerste keer gepubliseer in 1928) en The Pianist deur Wladyslaw Szpilman is nie-fiksie-topverkopers.
Die laaste hiervan is die moeite werd om van nader te bekyk. Voordat The Pianist van Roman Polanski moontlik die beste film geword het wat ooit oor die Holocaust gemaak is, voordat dit die Palme d'Or in Cannes gewen het en sewe Oscar-benoemings gekry het, was hierdie verhaal van die teenoor alle kanse voortbestaan ​​van die Joodse musikant in Duits-besette Pole was 'n boek met 'n ongewone publikasiegeskiedenis.
Szpilman was getuie van die volle verskrikking van die Warskou -getto, toe sien hy hoe sy ouers, susters en broer deur die SS in beeswaens gedwing word om in Treblinka te sterf.
Op wonderbaarlike wyse het hy uit die tou gestap en deur 'n Joodse polisieman aangesluit om te vlug, is hy aangestel om by 'n boupersoneel in die ghetto te werk, waarna hy ontsnap en vir meer as twee jaar wegkruip in die stad wat steeds honger en verwoes is met die hulp van lede van die Poolse verset. Teen die einde van die oorlog is hy op 'n solder ontdek en beskerm deur 'n naamlose Wehrmacht -offisier, wat vir hom brood en konfyt en 'n eiderdak vir warmte gebring het.
Szpilman, wat in 2000 op 88 -jarige ouderdom oorlede is, het hierdie wonderlike verhaal onmiddellik na die bevryding van Pole neergeskryf, wat dit ongeëwenaarde egtheid gee. Opvallender is sy totale gebrek aan verontwaardiging, woede of selfbejammering in die vertelling.
My dokter het vir my pa gesê dat hy 'n psigiater moet besoek weens die trauma wat hy deurgemaak het. Of hy kan outoterapie doen en#151 dit neerskryf, "verduidelik Szpilman se seun, Andrzej, telefonies uit Hamburg, Duitsland.
Hy werk as musiekdirekteur vir Poolse radio en hy het 'n sekretaris. Hy het die boek aan haar voorgeskryf. Dit het hom 3 1/2 maande geneem. & Quot
Die memoir is in 1946 in Pools gepubliseer as Smierc Miasta wat Death of a City beteken, en is daarna uit druk.
In die 1960's het die direkteur van 'n uitgewery my pa genader en gesê dat hy die boek weer wil druk, maar hy moet toestemming vra van die sentrale komitee van die Kommunistiese Party. Twee weke later kom hy terug en sê die komitee sê nee. Hulle het geen rede gegee nie, maar ek dink hulle wou nie die kwessie van minderhede raak nie, en die Sowjets was veronderstel om ons vriende te wees. & Quot
Die boek, wat eindig met die vriendelike Duitse weermagoffisier wat deur Sowjets gevange geneem word, bied 'n te ingewikkelde beskouing van die menslike natuur vir enige diktatuur. Daar word getoon dat pole, Jode, Duitsers sowel as die Russiese bevryders in staat is tot boosheid sowel as ordentlikheid.
In 1950 trou Wladyslaw Szpilman met 'n dokter, Halina Grzecznarowski, en het hy twee seuns. Andrzej (46), wat viool speel, maar van tandheelkundige chirurg is, is die meer musikale seun, gewy aan die herinnering van sy vader. ('N Ouderling, Christopher, is 'n professor in geskiedenis wat in Japan woon.)
Dat die boek na 50 jaar 'n nuwe lewe gekry het en sy weg na Roman Polanski gevind het, was grootliks te wyte aan Andrzej se volharding.
Andrzej woon in Duitsland na die val van kommunisme in Pole, gee tandheelkunde aan die universiteit in Hamburg en lewer rekords aan die kant.Hy het die digter Wolf Biermann, wat hy beskryf as die Duitse Bob Dylan, opgeneem en hom vertel van sy pa.
Biermann het rondgevra en ontdek dat 'n Pools-Duitse vertaler in werklikheid 'n paar hoofstukke uit Szpilman se uitgedrukte boek vertaal en gepubliseer het. & quot Ek het haar betaal om die hele boek klaar te maak sodat my vriend Wolf dit kon lees, & quot onthou Andrzej.
Ek het 'n uitgewer in Hamburg by 'n partytjie ontmoet en vir haar gesê ek het 'n vertaling van die boek, en dit was beskikbaar. Sy het dadelik gesê: 'Ek sal dit regkry', sê hy. Dit verskyn in Duitsland in 98 met Biermann se epiloog.
Andrzej het 'n vriend in Monte Carlo raakgeloop wat hom vertel het van 'n Engelse literêre agent, Christopher Little, wat moontlik vir Britse publikasie sou kon sorg. Andrzej het die boek vir hom gestuur, sonder om te besef dat hy die geluk gehad het: Christopher Little, wat J.K. Rowling, van Harry Potter -bekendheid, is die warmste Britse literêre agent. Die pianis is vertaal deur Anthea Bell en gepubliseer deur Victor Gollancz in 1999, met Wladyslaw en Andrzej wat na die bekendstelling van die boek na Engeland kom. The Pianist is gekies as een van die beste boeke van die jaar deur The Sunday Times, The Guardian en The Economist, en is deur Christopher Little aan 21 ander lande verkoop, waaronder uiteindelik Pole. Die boek verkoop 320 000 eksemplare in Frankryk en 200 000 in Pole, waar Szpilman veral bekend was as komponis van gewilde liedjies.
"As jy my vra hoekom ek dit gedoen het (publiseer die boek van sy vader), het ek gevoel dat ons hierdie boodskap aan die mense moet bring," sê Andrzej. Daar is 'n sterk etniese nasionalisme wat in Europa terugkeer en hierdie boek waarsku. & quot
Die huidige sagtebandweergawe van die boek (versprei in Kanada deur McArthur & amp. Dit is van een van hierdie ander Jode dat Szpilman sy naam in 1950 leer ken het en probeer het om hom uit die krygsgevangenekamp in Rusland te kry, waar hy gemartel en gesterf het.
Volgens Andrzej Szpilman het Polanski se prokureur die boek gekoop en dit aan Polanski gestuur met 'n nota: "Hier is jou volgende film.
Ons het die fliek vir die eerste keer in Cannes saam met my ma en broer gesien. My seun, wat 10 is, het 'n baie klein rol daarin gespeel, "sê Andrzej. Dit was baie ontroerend, 'n skok. Adrien Brody is baie soos my pa. Sedertdien het ek dit 15 keer gesien. In Pole het 3 500 mense die premier gesien en 20 minute lank toegejuig. Die Poolse president en premier was daar. & Quot Hosenfeld se kinders was ook daar.
Deesdae het Andrzej Szpilman afskeid geneem van sy tandheelkundige chirurgie om hom heeltemal daaraan toe te sien om seker te maak dat sy pa se musieknalatenskap en#151 drie musiekblyspele, ongeveer 50 kinderliedjies en 600 popliedjies en#151 nie verlore gaan nie.
Hy het onlangs 'n CD vervaardig met 12 van sy pa se liedjies wat in Engels gesing is deur Montrealer Wendy Lands (Wendy Lands Sings The Music Of The Pianist, op die Hip-O-etiket).
Toe die Duitsers in 1939 die radiogebou in Warskou gebombardeer het, was Szpilman in die middel van Chopin se Nocturne in C-moll. Hy het dit ses jaar later hervat toe die oorlog geëindig het. Sony het vyf CD's en CD -stelle uitgereik van Szpilman wat Bach, Brahms, Schumann, Rachmaninoff en sy geliefde Chopin speel. In die naoorlogse jare het Wladyslaw Szpilman voortgegaan om klassieke musiek uit te voer as deel van 'n duo saam met die violis Bronislaw Gimpel, en later met die Warsaw Piano Quintet tot 1986.
Sy laat roem as 'n memoiris sal ironies genoeg sy roem as musikant verseker.
deur JUDY STOFFMAN Toronto Star 1 Maart 2003
Danksy sy seun, Andrzej, het Wladyslaw Szpilman se meer jazz -deuntjies op 'n nuwe CD gekom.
deur Naomi Pfefferman, Arts & amp Entertainment Editor
Toe Andrzej Szpilman 12 was, vroetel hy in 'n geslote klerekas in sy huis in Warschau in 'n bors hoog op 'n rak van 'n geslote klerekas. Binne-in die kas het hy 10 eksemplare van 'n boek gevind en, omdat hy sy pa erken as die skrywer, een in sy derde verdieping slaapkamer weggesteek. Ek het dit gelees en 'n skok gekry, 'sê Andrzej Szpilman (46), 'n tandarts en 'n plateprodusent wat in 1983 na Duitsland geïmmigreer het.
Die boek was "Death of a City" en sy vader, Wladyslaw, was 'n grusame, brutale, passievolle herinnering van 1946 oor die wegkruip in en om die Warschau -getto. Sedert Roman Polanski die boek in 'n brandende film verander het, het die Pianist " — wat vier National Society of Film Critics Awards gewen het en Sondag twee Golden Globes gewen het en#151 Szpilman een van die bekendste geword Oorlewendes van die Holocaust in die geskiedenis.
Maar op daardie noodlottige dag van 1968 was sy dramatiese verhaal nuus vir sy seun. Hy het nog nooit van sy ervaring gepraat nie, het Andrzej Szpilman gesê. Hy het my nooit eens vertel dat hy 'n Jood was nie. Ek dink dit het hom seergemaak om daaroor te praat, want hy het oorleef en sy hele gesin het omgekom. "
Meer as drie dekades nadat hy die pianis in 'n klerekas ontdek het, het Andrzej Szpilman dit sy missie gemaak om sy pa se lewensverhaal letterlik uit die kas te bring. In 1999 was hy die hoof van die heruitgawe van die memoires, wat deur die kommunistiese regime verbied is en uiteindelik Polanski betower het. Toe Polanski se draaiboek sy vader slegs as 'n virtuose pianis voorstel, het hy CD's vervaardig waarin hy sy vader se werk as 'n klassieke komponis en die skrywer van meer as 500 popliedjies beklemtoon.
Die nuutste, "Wendy Lands sing die musiek van The Pianist Wladyslaw Szpilman, en#148 wat onlangs deur Universal 's Hip-O Records vrygestel is, is 'n versameling jazzy dities wat Szpilman (1911-2000) van die 1930's geskryf het die 1960's. In die film sien ons dat [Pole] my pa help omdat hulle sy optredes van Chopin ken, maar die eintlike rede waarom die meeste mense hom geken en weggesteek het, was van sy trefferliedere, het sy seun gesê. Hy het sy voortbestaan ​​te danke aan hierdie soort musiek. "
In April het Andrzej Szpilman saam met sy vriend, Sherman Heinig, 'n Duitse veteraan van die musiekbedryf in Los Angeles, die vervaardiger/verwerker John Leftwich, wat saam met Rickie Lee Jones gewerk het, ingebring. Saam het hulle skrywers aangestel om nuwe, Engelssprekende lirieke te skep en 'n oudisie vir ongeveer 30 sangers gehad voordat hulle die Kanadese gebore chanteuse Wendy Lands gekies het. Die onderneming is ongewoon omdat min draaiboeke volgens Variety nie -klank -albums kon genereer.
Andrzej Szpilman het gesê dat hy aanvanklik sy eie geld in die projek belê het omdat sy pa, terwyl hy beroemd was in Pole, nooit die kans gehad het om sy werk in die Weste te bevorder nie. 147 Sy loopbaan is in wese deur die Nazi's en daarna die kommuniste [vertraag], " het hy gesê. Maar dit was vir my pynlik dat mense van sy musiek net goed genoeg was vir die Poolse mark. Dit is my ambisie om dit gewild te maak by 'n wêreldwye gehoor. Dit is die enigste manier waarop ek sy nagedagtenis kan eer. "
Toe Andrzej Szpilman begin werk aan die heruitgawe van die pianis, het hy gesê dat sy pa, in die laat 80's, nie die minste belangstel nie. "Hy het gesê, ' Doen wat jy wil, maar niemand sal dit lees nie, ' " onthou sy seun. In plaas daarvan het die boek 'n krities bekroonde topverkoper geword wat in 20 tale gepubliseer is.
Wladyslaw Szpilman het wel ingestem om die memoir te help bekend maak deur by boekondertekeninge te verskyn en met lesers te praat, die eerste keer dat sy seun hom ooit oor die oorlog hoor praat het. "Maar dit was vreemd, " het hy gesê. Hy het die boek nie in 50 jaar gelees nie, en eintlik het hy dit nooit weer gelees nie, maar toe hy praat, gebruik hy presies dieselfde sinne wat hy in 㣒 geskryf het. Soos die boek, was sy toon los. Hy het soos 'n rekenaar geklink. "
Nietemin was die ouer Szpilman verheug toe die boek Polanski se aandag trek en die van dr. Noreen Green, artistieke direkteur van die Joodse simfonie in Los Angeles, wat die wêreldpremière van 'n stuk in die memoires in 2001 gedirigeer het. In die boek beskryf Szpilman 'n Gershwinesque "Concertino vir klavier en orkes " wat hy geskryf het terwyl hy in die Warschau -getto kwyn. Wat my opgeval het, was die verskil tussen die wonderlike, optimistiese musiek en die haglike omstandighede waaronder dit geskryf is, " Green.
Andrzej Szpilman — wat die stuk op 'n CD ingesluit het, "Music Inspired by the Motion Picture 'The Pianist ' " — meen dat die briesige "Concertino " leidrade bied aan sy oorlede pa se sielkunde. So ook die opgewekte liedjies op die Lands-skyf, wat Szpilman geskryf het tydens die Holocaust en die kommunistiese regime se antisemitiese suiwering van 1968. My pa wou nie graag oor hierdie dinge praat nie, maar om musiek te skryf was sy manier van hantering, " het sy seun gesê.
"The Pianist 's Story " – An Evening With Andrzej Szpilman
Op 14 Mei 2003 is Andrzej Szpilman, seun van Wladyslaw Szpilman – The Pianist, aangebied vir 'n aand van praat en musiek by die Poolse ambassade in Washington, DC. Die geleentheid is mede-geborg deur The Thursday Dinner Society, geïnspireer deur die Poolse koning Stanislaw August Poniatowski. Szpilman (links) het die gehoor breedvoerig toegespreek oor die lewe en tye van sy nou beroemde vader. Hy het die baie interessante verhaal vertel van hoe en waarom sy pa die boek The Pianist: The Extraordinary True Story of One Man 's Survival in Warskou, 1939-1945, geskryf het. Onlangs is die boek gemaak in die gevierde en internasionaal bekroonde fliek The Pianist deur die regisseur Roman Polanski.
Daar was ook baie persoonlike en professionele staaltjies en vignette oor alle aspekte van Wladyslaw Szpilman se lewe wat die gehoor meer as een uur lank betower het.
Die Szpilman -aanbieding is gevolg deur 'n lewendige en baie insiggewende tydperk met vrae en antwoorde, sowel as 'n onderbreking van vermaaklike klaviermusiek en 'n weelderige Poolse buffet.
teks en foto's deur Richard P. Poremski
Oorspronklik gepubliseer in Polish American Journal, Buffalo, NY.
& quotCharmant, bruisend en opvallend Amerikaans & quot. (Bilboard)
. & wonderlik cool. & quot (The Holywood Reporter)
12 gewilde liedjies wat wonderlik uitgevoer is deur Wendy Lands
Sestien geselekteerde liedjies deur Wladyslaw Szpilman
deur Boosey & Hawkes Publishers
Sommige van Wladyslaw Szpilman se gewildste liedjies van die 30's tot die 70's is op die nuwe skyf opgeneem & quot; Wendy Lands Sing the Music of the Pianist Wladyslaw Szpilman & quot. 'N Seleksie van hierdie tydlose ballades word nou gepubliseer in hul oorspronklike weergawe met klavierbegeleiding, vir sangers oral met nuutgebore Engelse lirieke deur David Batteau, Michael Ruff, Carol Connor en ander.
Suite: The Life of the Machines (1933). vir klaviersolo
Wladyslaw Szpilman werk vir klavier en orkes
Concertino vir klavier en orkes, Wals in die ou styl*, Parafrase oor 'n oorspronklike tema*, Inleiding tot 'n film*
Little Overture, Ballet Scene*, Suite "The Live of the Machines", Three Little Folk Song Suites*
Ewa Kupiec - Klavier, Rundfunk -Sinfonieorchester Berlyn, Direkteur - John Axelrod
Opgeneem in Berlyn op 26-28 Junie 2004, Gepubliseer in die eerste uitgawe deur Boosey & Hawkes in 2004
Beskikbaar by SONY CLASSICAL
Wladyslaw Szpilman: Oorspronklike opnames van die pianis
W. Szpilman speel werke van Szpilman, Bach, Rachmaninow, Chopin o.a.
Wladyslaw Szpilman en acutes Planet
Num: 9973 Naam: SZPILMAN Tydperk van die ossulerende orbitale elemente (Gewysigde Julian Date = Julian Date - 2400000.5): 53400 Half -hoofas (AU) a: 2.5307511 & quote & quot Eksentrisiteit: 0.17139580 & quoti (deg) & quot Inklinasie (grade, J2000 ecliptic): 1.49867 & quotW (deg) & quot Longitude of the ascending node (degrees, J2000 ecliptic): 104.48204 Node: 297.24751 & quotM (deg) & quot Gemiddelde anomoly (grade): 222.7616900 H: 14.20 G: 0.15 Ref: Minor Planet Center MPC40288 Ontdekkingsdatum: 1993 07 12
Ontdekkingsplek: La Silla
Ontdekker: Elst, E. W.
Gebore: 2 Mei 1895
Geboorteplek: Mackenzell, Hessen-Nassau, Duitsland
(Sowjet -gevangene van
oorlogskamp naby Stalingrad)
Ek kan net nie verstaan ​​hoe ons sulke misdade teen weerlose burgers, teen die Jode, kon pleeg nie. Ek vra myself telkens weer af: hoe is dit moontlik? & Quot - Wilm Hosenfeld (uittreksel uit die dagboek van Hosenfeld)
Waarom was die regisseur Roman Polanski so passievol om hierdie fliek te doen?
Roman Polanski se inspirasie vir doen Die pianis kom uit die feit dat hy self tydens die Tweede Wêreldoorlog 'n gevangene van die Poolse ghetto was. Hy het net twee jaar voor die begin van die tweede wêreldoorlog saam met sy ouers uit Frankryk na Frankryk teruggekeer. Albei sy ouers is na konsentrasiekampe geneem, waar sy ma uiteindelik gesterf het. Met die hulp van sy pa, wat hom deur die doringdraad van 'n kamp gestoot het, het Roman uit die ghetto ontsnap en deur die Poolse platteland gereis waar hy saam met verskillende Katolieke gesinne gewoon het. Hy het in 1945 met sy pa herenig.
Waarom het Szpilman se boek so lank ongesiens verbygegaan?
Onlangs in Engels gepubliseer met die titel "The Pianist", en die ontstellende verslag van Wladyslaw Szpilman is die eerste keer in 1946 in Pole gepubliseer onder die titel "Death of a City." Tot onlangs het die boek grootliks onopgemerk gebly. By die aanvanklike publikasie daarvan onderdruk die Kommuniste dit, want, soos Wolf Biermann vermoed in 'n epiloog tot Die pianisDit bevat te veel pynlike waarhede oor die samewerking van verslane Russe, Pole, Oekraïners, Lette en Jode met die Duitse Nazi's. Stalin het ten tyde van sy dood in Maart 1953 'n vervoer vir sy eie oostelike en hervestiging van die Jode saamgestel, wat tot 'n tweede Holocaust kon gelei het. Dit was eers na die verdwyning van die Sowjetblok dat publikasie moontlik geword het danksy die pogings van die seun van Wlayslaw Szpilman.
Het 'n seuntjie by die treinstop by Umschlagsplatz werklik vir Wladyslaw Szpilman en sy gesin 'n enkele, te duur karamel verkoop as hul laaste maaltyd saam?
Ja. Dit was Szpilman se laaste herinnering aan sy gesin saam. In sy memoires het hy die volgende gesê: & quot Op 'n stadium het 'n seuntjie deur die skare in ons rigting gegaan met 'n doos lekkers aan 'n tou om sy nek. Hy verkoop dit teen belaglike pryse, hoewel die hemel weet wat hy met die geld gaan doen. Toe ons die laaste van ons kleingeld bymekaar skraap, koop ons 'n enkele roomkaramel. Vader het dit met sy penmes in ses dele verdeel. Dit was ons laaste maaltyd saam. & Quot
Onderhoude en video van Wladyslaw Szpilman:
Die onderstaande video's bied 'n blik op die werklike lewe Wladyslaw Szpilman wat in 2000 oorlede is. Kyk na 'n Peter Jennings -segment wat 'n oorsig van Szpilman bied en kyk na die ander video om te sien hoe hy 'n Chopin -stuk speel.
Die lewe van Wladyslaw Szpilman
In 'n klein dorpie vroeg op 'n oggend/ skrikwekkende mense, huilend en huilend, hardloop hulle soos mal, halfnaak en uitgetrek, 'n geroep hoor: " Jode, klim uit die huis! " Gendarmes, polisie, baie Oekraïners, om die Jode dood te maak, dit is hulle doel! Hulle skiet, hulle slaan, dit is vreeslik, aaklig, hulle ry die Jode na die treine. Geen pen kan ooit beskryf/ hoe die wiele draai nie. Terwyl die Jode gemartel word, gaan hulle na Treblinka. / Ons broers oorkant die see/ kan nie bitter pyn voel nie. Hulle kan ons bittere angs nie voel nie, aangesien die dood elke oomblik oor ons skuil. Die oorlog sal eendag eindig. Die wêreld sal die ongekende gruwel besef. Ons Joodse hart is vol pyn: Wie sal ons seer kan genees? Riviere van trane sal vloei as hulle 'n sê/ die grootste graf ter wêreld/ in Treblinka (Meltzer 116) sal vind.
Nou, hoe voel jy? Het u kouekoors op en af ​​in u ruggraat? Voel u geluk, vreugde en vrede, of voel u pyn, woede en haat teenoor die monsters wat soveel mense vir byna sewe jaar doodgemaak het?
Daar was miljoene mammas, pappas, susters, broers, oumas, oupas, ooms, tantes, neefs, niggies en neefs wat in die Tweede Wêreldoorlog gesterf het, maar daar was ook miljoene wat die gruweldade oorleef het en hul lewens vertel het. Sommige mense is so gefokus om die mense wat gesterf het, te onthou dat dit lyk asof hulle diegene vergeet wat deur die hel gegaan het en die oorlog oorleef het. Alhoewel Wladyslaw Szpilman sewe jaar van sy lewe in die Warschau -getto gewoon het en vreeslike dinge beleef en aanskou het wat 'n mens net kan dink, was hy 'n oorlewende en 'n held van die Tweede Wêreldoorlog.
Wladyslaw Szpilman is in Desember 1911 in die Poolse stad Sosnowiec gebore (The Story 1) in 'n familie van musikante (Mazelis 1). Hy het twee susters, Halina en Regina, en een broer, Henryk (The Art of 2). Szpilman was 'n gesinsman wat baie lief was vir sy gesin, maar sy ware liefde en passie was om klavier te speel. Omdat hy geïnspireer was deur sy pa wat viool gespeel het, was dit geen verrassing dat Wladyslaw 'n soortgelyke musikale pad sou volg as wat sy pa met sy viool gedoen het nie (Szpilman 28). Na sy eerste klavierlesse by "Chopin School of Music in Warskou, onder Josef Smidowicz en Aleksander Michalowski, wat albei voormalige studente van Liszt was, het hy besluit dat klavier speel waarvan hy baie hou en het sy studies verder gegaan & #8220 by die Academy of Arts (Akademie der Kuenste) in Berlyn onder Arthur Schnabel en Leonid Kreutzer in 1931 " (The Story 1-5).
In 1935 het Szpilman die geleentheid gekry om pianis te wees by 'n Poolse staatsradiostasie in die stad Warskou, so sonder om te aarsel het hy die eer aanvaar. Szpilman speel graag inspirerende stukke geskryf deur Frederick Chopin (Szpilman 's Warsaw 2). Die stuk wat Szpilman erken het omdat hy gespeel het net voordat die radiostasie vernietig is, was C#Sharp mineur Nocturne " (The Story 1).
Benewens die komposisie van musiek vir ander instrumente en programme, soos vioolkonserte en 'n simfoniese suite genaamd The Life of Machines, het hy ook sy eie musiek gekomponeer om op die klavier te speel (The Pianist, The Story 6). Baie mense wat in Warskou gewoon het, het eers na die Poolse radiostasie geluister toe Szpilman (The Pianist) gespeel het.
Hy was 'n inspirerende, vrygewige klavierspeler wat lief was vir wat hy gedoen het. Hy het geen grense gehad nie en was vry om homself uit te druk. Hy is toegelaat om, soos enige ander Jood, vry te wees. In 1939 het alles wat op die punt was om te verander (The Pianist) egter.
Voor 1939 was die wêreld op die rand van oorlog en die ketel het stadig begin prut. Op 1 Oktober 1939, in die Poolse hoofstad, Warskou, was die kookpot van die Tweede Wêreldoorlog besig om te kook (The Art of 1). Wladyslaw se wonderlike lewe in Warskou, saam met almal wat in die stad gewoon het, gaan tot stilstand kom.Die mense van Warskou sou begin ervaar hoe Hitler werklik was.
Die eerste doel van Duitsland was om Warschau te vernietig (The Art of 1). Die Duitsers moes 'n soort afleiding kry om die mense in die stad uit te skakel, sonder om dit skielik en openlik aan die wêreld te doen, sodat hulle 'n getto skep en leuens maak oor die Jode, sodat hulle 'n verskoning het (The Pianist ). Wat die Jode nie geweet het nie, was dat hulle deel was van 'n plan, 'n plan wat hul bestaan ​​op die aarde sou uitroei. Die plan was die " Finale Oplossing, ", wat Hitler se idee was om 'n perfekte wedloop te hê (Danzer 544).
Die mure van die Warskou -ghetto begin op 15 November 1940. Die familie Szpilman word gedreig om na die ghetto -deel van Warskou te trek, maar hulle wou nie gaan nie (Mazelis 2). Maar hulle moes, of hulle sou tereggestel word toe die Nazi's hulle kry Szpilman verduidelik wat in 'n paragraaf uit sy boek sou gebeur:
Omtrent die middag het die troepe inderdaad begin om die ou mense se huise, die veterane se huise en die oornagskuilings skoon te maak. Hierdie skuilings het Jode uit die land rondom Warskou gehuisves wat in die getto gegooi is, sowel as diegene wat uit Duitsland, Tsjeggo -Slowakye, Roemenië en Hongarye verdryf is. Teen die middag het betogers in die stad opgegaan en die begin van die hervestigingsaksie aangekondig. Alle Jode wat geskik was om te werk, het na die ooste gegaan. Almal kon twintig kilo bagasie saamneem, proviand vir twee dae- en hul juwele. As hulle hul bestemming bereik, sal diegene wat kan werk, in 'n kaserne gehuisves word en werk in die Duitse fabrieke kry. Slegs die amptenare van die Joodse sosiale instellings en die Joodse raad was vrygestel. Vir die eerste keer was 'n dekreet nie onderteken deur die voorsitter van die Joodse raad nie. Czerniakow het homself doodgemaak deur sianied te neem. / So het die ergste tog gebeur: die mense van 'n hele kwartaal, 'n plek met 'n bevolking van 'n halfmiljoen, moes hervestig word. Dit het absurd gelyk- niemand kon dit glo nie (89-90).
Toe die Jode hoor dat die Duitsers op pad is na hul stad, wou hulle vlug en wegkruip, sodat hulle nie die kwaad hoef te verduur nie. Wladyslaw en sy gesin het besluit om te bly en hul eer en hul huis (The Pianist) te beskerm. Hulle het geweet dat daar 'n paar veranderinge sou plaasvind en dat hulle elke dag in vrees sou lewe, maar hulle het gedink dat as hulle vlug, hulle in vrees moet lewe, ongeag waar hulle woon (The Pianist).
Die Duitsers het belowe dat die Jode regverdig behandel sal word, en#8221 (Mazelis 1), maar almal weet dat dit nie die waarheid is nie. Die Warschau-getto, aan die ander kant, was net soos dit met die blote oog blyk te wees: geen leuens, geen bedekking en niemand maak asof hy gaaf is nie. As 'n Duitse soldaat nie hou van die manier waarop iemand na hom kyk nie, het hy hom en haar geskiet. Die hele Szpilman -gesin, tesame met al die ander Jode in die Warschau -getto, was gedwing om armbande te dra met die Davidster en dan na die Warskou -getto te gaan, en as hulle weier, word hulle geskiet (The Pianist). Met hierdie groepe kon die Duitsers hul doelwitte maklik herken (The Art of 1). Die Warschau -getto was 'n aaklige plek, maar Wladyslaw het sy klavierloopbaan nagestreef en gespeel by watter Ghetto Cafà © © hy ook al kon vind. Alhoewel hy kon speel en doen waarvoor hy lief was, het hy dit net gedoen om vir homself en sy gesin 'n bestaan ​​te maak, en daar was geen vreugde meer daarin nie. Hy het gewoonlik by baie verskillende kafees gespeel, maar hy was baie tevrede toe hy uiteindelik by die grootste kafee in die Warschau -getto, wat die Sztuka -kafee was (Szpilman 16), kon speel.
Die toestande wat Wladyslaw gewoonlik ondervind het toe hy die hele dag huis toe gestap het, was baie gruwelik. Lyke het oral gelê, en die enigste ding wat hul identiteit dek, was koerante (17). Al die luise en ongediertes waarmee die Warskou -ghetto besmet was, was ook genoeg om 'n persoon se maag siek te maak (17).
In Julie 1942 begin die massa -deportasies " (The Art of 1). Dit was toe die ware paniek begin. Vir Wladyslaw was dit 'n tyd wat hy en almal wat sy verhaal gehoor het, nooit sou vergeet nie, toe hy en sy gesin na die doodskampe gedeporteer sou word. Nadat hy byna twee jaar in die Ghetto deurgebring het, word hy en sy gesin uiteindelik gedeporteer " (Mazelis 2). Wladyslaw en sy hele gesin sou met treinwaens na die uitwissingskampe geneem word, maar toe die motors gelaai word, het #Itzak Helier, " (The Art of 2) 'n Joodse wag " gestop dat Wladyslaw op die trein klim wat die res van sy hele gesin doodgemaak het " (2). Wladyslaw se gesin was net so weg.
Nadat hy in die strate rondgedwaal het op soek na plekke om vir die Gestapo weg te kruip en gely het van dae van hongersnood, rou en geen wil om voort te gaan nie, is Szpilman deur die Duitsers opgetel en na die deel van die stad geneem waar hy gedwing is om vir die Duitsers op verskillende werksgeleenthede (The Pianist). Nadat hy maande lank met min voeding gewerk is, het hy 'n ontsnapping beplan om te gaan kyk of 'n ou vriend hom sou help wegsteek (The Pianist). Die wegkruipplek waar hy gebly het, was nie meer veilig nie, en daarom het hy na 'n ander adres gegaan wat 'n vriend aan hom gegee het as daar iets sou gebeur. Hy het na die adres gegaan waar 'n swanger vrou en haar man Szpilman ingeneem het. Hulle gee hom kos en gee hom klere totdat hulle die volgende oggend (The Pianist) 'n plek kon vind waar hy kon wegkruip. Szpilman het maande lank weggekruip voordat die Russe Warskou in 1945 bevry het (The Art of 2). Die enigste rede waarom Szpilman geleef het, was omdat hy tydens die oorlog twee keer gered is, een keer deur die Poolse offisier en een keer deur die Duitse kaptein Wilm Hosenfeld wat hom kos en klere gegee het (The Pianist). Szpilman was bevry en was gereed om verder te gaan, maar daar was dinge wat hom laat dink het oor sy aaklige ervarings en verliese.
Twee weke na bevryding het Szpilman in die straat van Warskou gaan stap toe 'n gruwelike ontdekking 'n moeilike besef tot gevolg gehad het.
'N Menslike skelet lê by die muur van 'n gebou, onder 'n rebelleversperring. Dit was nie groot nie, en die beenstruktuur was delikaat. Dit moet die skelet van 'n meisie wees, aangesien lang blonde hare nog op die skedel gesien kan word. Hare weerstaan ​​langer verval as enige ander deel van die liggaam. Buiten die skelet lê 'n geroeste karabyn, en daar was oorblyfsels van klere om die bene van die regterarm, met 'n rooi en wit armband waar die letters AK weggeskiet is. Daar is nie eers sulke oorblyfsels oor van my susters nie, die pragtige Regina en die jeugdige, ernstige Halina, en ek sal nooit 'n graf kry waar ek vir hulle siele kon bid nie (Szpilman 185-186).
Na sy bevryding en vestiging in Warskou het Szpilman weer sy pianistiese loopbaan begin. Volgens Marc Servin het Szpilman in 1945 opgetel waar hy ses jaar tevore op die Poolse radiostasie opgehou het, met sy speel van Chopin C Sharp (5).
Szpilman verduidelik steeds in sy boek:
Soms gee ek voordragte in die gebou in Narbuttstraat 8 in Warskou, waar ek stene en kalk dra, waar die Joodse brigade gewerk het: die mans wat geskiet is nadat die woonstelle vir Duitse offisiere klaar was. Die beamptes het nie lank hul pragtige nuwe huise geniet nie. Die gebou staan ​​nog steeds, en daar is nou 'n skool daarin. Ek speel vir Poolse kinders wat nie weet hoeveel menslike lyding en dodelike angs hul sonnige skoollokale verbygegaan het nie. Ek bid dat hulle nooit sal leer watter vrees en lyding ek ervaar het nie (Szpilman 189).
Hy het byna 18 jaar ná die bevryding die pos as direkteur van musiek verwerf en beklee (The Story 1). In 1963 stig hy en Bronislaw Gimpel die Warschau-klavierkwintet waarmee Szpilman wêreldwyd opgetree het tot 1986 " (Servin 5). Hy het meer as 300 liedjies saamgestel wat baie gewild was " (The Art of 2).
Alhoewel Szpilman dinge beleef het wat hy nooit weer wou beleef nie, wou hy 'n boek skryf oor sy lewe in die Warschau -getto, sodat mense iets kon lees en hulle sou herinner aan die gruweldade van oorlog (The Story 7). Dit het hom drie en 'n half maande geneem om die boek te skryf, wat destyds Death of a City genoem is, en dit is in 1946 in Pole gepubliseer (Szpilman 's Warsaw 2, The Art of 2). Die boek is verbied deur die kommunistiese owerhede " (2). Nadat die boek volgens 'n Newsweek -onderhoud verbied is, is die boek in 1998 herpubliseer (1). Saam met die herpublikasie van die boek, is dit ook herdoop en vertaal deur Anthea Bell (The Story 8). Die huidige boek bevat nou uittreksels uit kaptein Wilm Hosenfeld se dagboek (8). Marc Servin haal aan oor Szpilman en sy boek, maar sy boek word gekenmerk deur die skitterende duidelikheid wat hy tot die banaliteite van die ghetto -lewe bring, veral die onheilspellende normaliteit van sommige sosiale verhoudings te midde van katastrofiese omwenteling " (3). Om te sê dat die musiek van Szpilman se lewensbloed was, is meer as net 'n poëtiese metafoor " (5).
In 1950 trou Szpilman met 'n wonderlike en pragtige vrou met die naam Halina Grzecznarowski (The Story 6-7). Hulle het twee kinders, een met die naam Andrezj, is 'n tandheelkundige chirurg van beroep en hul ander seun, Christopher, is 'n professor in geskiedenis (Newsweek Interview 1 The Story 7).
Alhoewel Szpilman vervolg is en byna sy lewe in Pole verloor het, was en is dit steeds sy tuiste. Hy het verkies om daar te bly na die Holocaust en sy gesin daar op te voed.
Die verhaal van Szpilman trek die aandag van nie net Pole nie, maar ook 'n beroemde filmmaker, wat 'n eksemplaar van The Pianist ' -roman van sy advokaat ontvang het (The Story 8). Roman Polanski, wat op sewejarige ouderdom uit die Kraww -getto ontsnap het, het die inspirerende roman gelees en besluit dat hy sy verhaal nasionaal moet maak sodat almal dit kan kyk en beleef (The Art of 1).
Dit was die eerste film wat ek gekyk het, wat so aaklig en hartseer was dat dit my mond laat bedek en huil het oor die tragiese dinge wat die Duitsers van die balkon van ses verdiepings af aan die Joodse man gedoen het, en hulle maak die res van die gesin hardloop in die straat, met die trappe af totdat die Duitse monsters hulle soos 'n doelwit geskiet het, toe hardloop hulle hulle (The Pianist). Dit was 'n paar voorbeelde van die gruweldade wat Polanski wou hê die wêreld moes sien, saam met die spesifieke ontberinge wat Szpilman deurgemaak het. Dus, Polanski het 'n fliek gemaak. Volgens David Denby bied "Polanski 'n uiters selfversekerde en vasberade uitbeelding van die stadiums van vernietiging en die anomalie van ontsnapping " (1). Die film bied 'n belangrike verslag van die aaklige behandeling wat die Nazi's hul vyande gegee het (The Art of 1). Toe die fliek in Pole vertoon word, was daar 3500 mense wat die premier van Ã? ¯Ã? ¿Ã? ½ The Pianist ' gesien het en amper 20 minute lank toegejuig het (The Story 8). Die film " het die Palme d ' of in Cannes gewen en sewe Oscar -benoemings gekry en#8221 (7).
Die film was nie die enigste ding wat erken is nie; Szpilman het in 2000 die nie -fiksieprys gewen (The Story3). Hy is erken vir sy heldhaftigheid en oorlewing in die Warschau -getto. Die enigste hartseer was dat hy 55 jaar geleef het na sy wonderbaarlike voortbestaan ​​in die Nazi-besette Pole, waar miljoene Jode doodgemaak is, en sy lewe sou tot 'n einde kom (Mazelis 1). Wladyslaw Szpilman sterf op sesde Julie, in 2000 in Warskou, en laat sy twee seuns ontsag omdat hy nooit sy ervarings in die oorlog aan hulle genoem het nie (The Story 2 Newsweek Interview 1).
Alhoewel daar baie sterftes tydens die oorlog was, was en is daar nog steeds die oorlewendes wat geleef het om hul verhale te vertel en mense te herinner aan hoe mense behandel is en dat mense nie groepe van verskille is wat hulle leef nie, en asemhalende mense wat gelyk is.
Wat die Duitsers aan die Jode gedoen het, was verkeerd, en as iets verkeerd is, moet mense opstaan ​​vir wat reg is. Destyds was dit baie moeilik om teen die Nazi's op te staan, maar Szpilman het sy bes gedoen om sterk te bly.
Szpilman was 'n verstommende en wonderlike persoon wat sy bes probeer het om te veg vir dit waarin hy geglo het, maar hy is steeds oorweldig deur 'n gemanipuleerde monster, die Nazi's. Wladyslaw Szpilman het sewe jaar van sy lewe in die Warschau -getto geleef en afskuwelike dinge beleef en beleef wat sommige mense net kan voorstel dat hy 'n oorlewende en 'n held van die Tweede Wêreldoorlog was, wat bygevoeg sal word aan die lang lys mense wat nooit vergeet moet word nie .
The Pianist 's Redder
Wilhelm Hosenfeld (2 Mei 1895 – 13 Augustus 1952). Miskien het u 'n paar jaar gelede die Hollywood -film gesien, Die pianis, wat nie net 'n Oscar verdien het vir die uitbeelding van Adrien Brody en die Poolse pianis en oorlewende van die Holocaust Wladyslaw Szpilman nie, maar het die verhaal vertel van Szpilman en soveel ander Poolse Jode wat tydens die Holocaust gely het. Die film vertel ook hoe die Duitse weermagoffisier Wilhelm Hosenfeld Szpilman se lewe gered het.
Wilhelm, gebore in Hessen, Duitsland, is grootgemaak in 'n konserwatiewe Christelike gesin. Hy het in die Eerste Wêreldoorlog gedien, daarna onderwyser geword en by 'n plaaslike skool gewerk. Tussen die twee oorloë trou Wilhelm ook en het hy vyf kinders. Maar toe Duitsland Pole in 1939 binneval, is Wilhelm teruggetrek in die Duitse leër. Gestasioneer in Warskou, sou hy daar bly vir die hele oorlog.
Hy het hom vroeg in 1935 aangesluit by die Nazi -party. Maar Wilhelm het gou 'n afsku gekry van die Nazi's en gruwelike misdade teen die Joodse volk van Pole, en het 'n dagboek gehou van sy afsku gedurende die oorlog. Nadat die Nazi's die opstand in Warskou Ghetto in 1943 wreed onderdruk het ('n aksie wat in Die pianis), Wilhelm het geskryf:
…hierdie diere. Met die aaklige massamoord op die Jode het ons hierdie oorlog verloor. Ons het 'n ewige vloek op onsself gebring en sal vir ewig bedek wees met skaamte. Ons het geen reg op deernis of genade nie; ons het almal 'n aandeel in die skuldgevoelens.
Maar Wilhelm prut nie net in sy eie skuld nie. Hy het opgetree om goed te doen.
Een Joodse man, Leon Warm, ontsnap uit 'n trein na die Treblinka -vernietigingskamp. Toe Warm terugkeer na Warskou, gee Hosenfeld vir hom valse papiere en werk by die stadion se sportstadion.
Dit was Hosenfeld se redding van 'n ander Jood wat hom bekend sou maak. Wladyslaw Szpilman was 'n bekende pianis in Warskou. Nadat sy hele gesin deur die Nazi's vermoor is, kon Szpilman met hulp van sy heidense vriende uit die getto ontsnap en skuiling vind aan die kant van die stad. Na die Poolse opstand in 1944, is daar ook pole uit die stad geskop, en Szpilman het alleen daar gebly en weggekruip in die ruïnes van die verwoeste Warskou, honger en bevries en alleen. In November 1944 vind Wilhelm Hosenfeld die sterwende pianis en help hom om te oorleef totdat die stad van die Nazi's bevry is. Maar die verhaal van Wilhelm sou nie gelukkig eindig nie.
In Januarie 1945 het die Russe Wilhelm en baie ander Duitsers gevange geneem. Dit het vyf jaar geneem, maar Wilhelm het uiteindelik sy dag in die hof gehad en is deur 'n Sowjet -tribunaal tot 25 jaar gevangenisstraf gevonnis. Ondanks pogings deur beide Leon Warm en Wladyslaw Szpilman om hierdie Duitser te help wat hul lewens gered het, sterf Wilhelm twee jaar later in 'n Russiese gevangenis.
Maar die optrede van Hosenfeld sou nie vergeet word nie. Danksy beide Wladyslaw Szpilman en die suster van Leon Warm, is Wilhelm Hosenfeld uiteindelik in 2008 erken as Regverdig onder die nasies.
History Club toon brutale gruwels van die Holocaust met 'The Pianist'
Owen Peterson Gedurende September het UW Oshkosh 'n aantal Holocaust-verwante geleenthede aangebied, wat wissel van uitstallings oor Auschwitz tot toesprake van oorlewendes van die Holocaust.
Op 18 September, na 'n toespraak deur die Holocaust -oorlewende Eva Zaret en 'n bespreking oor hoe om oor die Holocaust in Amerikaanse skole te onderrig, vertoon die UWO History Club 'The Pianist', 'n film uit 2002 oor die bekroonde Joodse pianis Władysław Szpilman en sy ervarings tydens die Holocaust.
"The Pianist" was die perfekte keuse om saam met al die ander geleenthede te vertoon, aangesien dit 'n onwrikbare persoonlike en brutale blik op die Holocaust bied wat goed pas by die ander geleenthede op die kampus wat 'n nuwe generasie van sy gruwels oplei.
Behalwe dat die film gebaseer is op die werklike ervarings van Szpilman, het die regisseur, Roman Polanski, ook die Holocaust oorleef, sodat "The Pianist" 'n mengsel van twee oorlewendes se ervarings bied wat lei tot 'n unieke voorstelling van die lewe in Warskou ghetto.
Die mees unieke aspek van die film is hoe dit 'n baie objektiewe beskouing het in die vertoning van die Holocaust, en verkies om 'n eerlike uitbeelding te gee eerder as 'n melodramatiese.
Op geen stadium in die film is daar 'n sombere telling op die agtergrond terwyl die kamera inzoom op die hoofkarakter wat op dramatiese wyse huil. Die film neem eerder 'n baie passiewe houding in om die tragedies uit te beeld, en kies om dit op afstand en in grootliks stilstaande rame te vertoon.
In tonele soos een vroeg in die film waar 'n Joodse man in 'n rolstoel deur 'n groep Nazi's van 'n vierde verdieping balkon gestort word, maak die totale gebrek aan patos om iets so aaklig te vertoon, dit nog moeiliker om te maag.
Deur tipiese melodramatiese elemente in 'n toneel op te neem, kan dit 'n kunsmatige gevoel van patos veroorsaak het wat sy ware afgryse sou ondermyn, terwyl hierdie uiters ongefiltreerde siening meer verwant aan 'n dokumentêr voel, wat die kyker amper moet herinner dat dit waarna hy kyk, is. vals.
Polanski plaas eerder sy persoonlike aanslag op die film deur 'n baie eerlike voorstelling van die Warschau -getto te gee, en voeg baie klein raakpunte by die stel en kostuumontwerp wat selfs uit sy eie ervarings gekom het.
Deur brokkies by te voeg van mense wat kos van die grond af eet, Nazi -offisiere wat Jode laat dans vir hul vermaak en baie toevallige moorde, skep Polanski 'n voorstelling van die Holocaust wat hom onderskei van ander films wat oor dieselfde onderwerp handel, deur die omvang en fokus op skerp besonderhede om 'n meer persoonlike perspektief te gee.
'N Groot deel van die rede waarom hierdie hoek suksesvol is, is die feit dat die hele film slegs vertoon word vanuit die perspektief van Szpilman, wat briljant gespeel word deur 'n stoïese en genuanseerde Adrien Brody.
Baie van die belangrikste historiese gebeure wat in die film afspeel, soos die eerste bombardemente van Pole deur Duitsland en die begin van die "Warskou -opstand" word slegs deur die vensters van die geboue waarin Szpilman skuil, gesien. die kyker is nog meer gekoppel aan die ervaring van 'n enkele oorlewende, eerder as om 'n algemene standpunt te probeer bied.
Dit lei tot nog een van die unieke aspekte van die film: die manier waarop Szpilman as 'n protagonis hanteer word.
Szpilman is nie 'n held nie en Polanski maak dit van die begin af baie duidelik.Gedurende die film word hy voortdurend gered deur 'n mengsel van sy reputasie as 'n bekroonde pianis en pure geluk. Szpilman is bloot 'n slagoffer wat onderworpe is aan sy aaklige omgewing. Hy neem nooit 'n daadwerklike aksie teen die Nazi's nie, en hy doen ook nie moeite om ander te help nie. Sy enigste begeerte is om te oorleef.
Op papier blyk dit 'n baie treurige kwaliteit te wees wat u protagonis moet besit, maar hierdie keuse is noodsaaklik vir wat Polanski in die film probeer sê.
Polanski stel geen belang daarin om 'n tipiese Hollywood -verhaal te maak waar die held die tragedie oorkom nie. Hy stel slegs daarin belang om sy voorstelling van die Holocaust te verskaf, waarskynlik uit sy eie ervarings, waar daar geen helde was nie, slegs oorlewendes.
Hierdie "realistiese" weergawe onderskei "The Pianist" regtig van die meeste Holocaust -films in die sin dat dit nie omgee om 'n tradisionele verhaal te vervul nie. Baie sal dit ongetwyfeld frustrerend vind om 'n hoofkarakter te hê wat bloot deur sy omstandighede omver gewerp word, maar hierdie besluit dien die noodsaaklike funksie om die film outentiek te laat voel en op geen manier verheerlik te word ter wille van die verhaal nie.
Dit is hierdie vlak van egtheid wat 'The Pianist' 'n uitstekende keuse gemaak het om te kyk in samewerking met al die ander Holocaust-verwante geleenthede wat op die kampus plaasvind. As u belangstel om meer te wete te kom oor die Holocaust, sal die Auschwitz-Birkenau-Nazi-Duitse konsentrasie- en uitwissingskamp op die derde verdieping van Reeve Union tot 27 September vertoon word.
Wikimedia Commons/ Getty Wladyslaw Szpilman en beampte Wilm Hosenfeld.
U het moontlik die uitdrukking wat musiek spaar, gehoor. Wel, vir Wladyslaw Szpilman het die uitdrukking letterlik betekenis gekry.
Wladyslaw Szpilman, gebore in Pole op 5 Desember 1911, het sy eerste klavierles saam met sy ma geneem. Hy kon destyds nie geweet het dat dit die eerste stap sou wees om sy lewe te red nie.
Hy studeer van 1926-1930 aan die Hoër Musiekskool in Warskou, en studeer in Berlyn tot 1933, voordat hy weer na Warskou terugkeer om lesse te neem tot 1935.
In 1935 word Wladyslaw Szpilman die huispianis van die Poolse staatsradio in Warskou, met klassieke werke en jazz. Hy het vir die radio gespeel tot 1 September 1939 en die dag toe Duitsland Pole tydens die Tweede Wêreldoorlog binnegeval het.
Die Duitsers het die Poolse staatsradio gedwing om te sluit. Die laaste regstreekse uitsending wat die mense gehoor het voor die Duitse besetting was Szpilman & rsquos -uitvoering van Chopin & rsquos Nocturne, in Cis -moll.
Wladyslaw Szpilman en sy gesin is in die Warschau -getto geplaas, die grootste van al die Joodse getto's wat die Nazi's tydens die Tweede Wêreldoorlog gestig het. Die uiters beknopte ghetto het meer as 400 000 Jode in die tronk gesit en slegs minimale voedselrantsoene voorsien. Trouens, 'n meerderheid van die voedsel is onwettig ingesmokkel. Periodiek sou deportasies plaasvind, wat sommige verplig het om na konsentrasiekampe te gaan.
Imagno/Getty Images 'n Dooie man in die straat, omring deur 'n skare, in die Warschau -getto.
Daar was nog 'n paar ontspanningsgeriewe in die ghetto, en terwyl hy opgesluit was, het Szpilman voortgegaan om te speel. Om sy gesin te onderhou, werk hy as pianis by 'n Caf & eacute genaamd Caf & eacute Nowaczesna.
Die somer van 1942 was toe grootskaalse deportasies na die konsentrasie- en doodskampe begin het. Hoewel Szpilman en sy gesin 'n rukkie veilig kon bly, is hulle uiteindelik beveel om na Treblinka, 'n uitwissingskamp in Pole, te deporteer. Treblinka, wat spesiaal vir die dood gebou is, was die tweede na Auschwitz in die slagoffers.
By 'n vreemde toeval het 'n lid van die Joodse getto -polisie Szpilman van een van sy konserte herken en hom weggetrek voordat hy die trein geklim het. Alhoewel hy gered is, het Szpilman toegekyk hoe ouers, broer en twee susters na Treblinka gestuur word. Nie een van hulle sou die oorlog oorleef nie.
Wladyslaw het in die Ghetto gebly en gehelp om wapens in te smokkel vir die Joodse versetopstand. Toe, op 13 Februarie 1943, het hy daarin geslaag om te ontsnap.
Hy het tot in Augustus 1944 in die verlate gebou rondom Warskou weggekruip, toe hy 'n solder gevind het om in 223 Niepoldleglosci, Warskou, Pole, weg te kruip. Dit was die adres wat kaptein Wilm Hosenfeld, 'n eersteklas van die Eerste Wêreldoorlog vir dapperheid, en lid van die weermag van Nazi -Duitsland Szpilman gevind het.
Szpilman het sy ontmoeting met Hosenfeld in sy memoir vertel. Ek het daar gesit en stom na die beampte gekyk, en hy het gesê.
Hosenfeld het Szpilman gevra wat hy vir 'n bestaan ​​doen, waarop Szpilan geantwoord het dat hy 'n pianis is. Hosenfeld bring Szpilman toe in die eetkamer van die huis waarin hy weggekruip het waar daar 'n klavier was. Hy eis dat Szpilman iets moet speel.
Wikimedia Commons W ładys ław Szpilman & rsquos -foto by die Warskou -opstandmuseum.
Sy vingers was styf en bedek met vuil. Hy was verroes van gebrek aan oefening. Sy naels was ongesny. Senuweeagtig het Wladyslaw Szpilman sy hande na die sleutels gebring en begin speel.
Dit was toe dat Hosenfeld na 'n oomblik van stilte gesê het: 'U moet nie hier bly nie. Ek neem jou uit die stad, na 'n dorp. U kan daar veiliger wees. & Rdquo
& ldquoEk kan hierdie plek verlaat, & rdquo was die antwoord van Szpilman en rsquos.
& ldquoJy & rsquore Joods? & rdquo vra die beampte.
Alhoewel dit duidelik verander het vir Hosenfeld, wat voorheen gedink het dat Szpilman 'n nie-Joodse pool was wat na die Warskou-opstand in 1944 skuil, het hy hom steeds nie aangemeld nie.
In plaas daarvan het Hosenfeld vir Szpilman gevra om vir hom die solder te wys waarin hy weggekruip het. Op pad boontoe kon Hosenfeld iets sien wat Szpilman nie gehad het nie: 'n bord wat 'n hok reg bo die solder en rsquos -ingang geskep het. Die dowwe lig het dit baie moeilik gemaak om te sien, maar met 'n kundige oog kon Hosenfeld dit doen. Dit was 'n beter wegkruipplek.
Daarna het Hosenfeld voortgegaan om Szpilan verborge te hou. Hy het gereeld brood en konfyt vir hom gebring en 'n Duitse militêre jas vir hom gelaat om nie te vries nie.
Die Duitsers is in 1945 verslaan. Wladyslaw Szpilman het die oorlog oorleef. Hy het nie die naam van die offisier geleer wat hom tot 1950 gehelp het nie.
Wilm Hosenfeld is later skuldig bevind aan beweerde oorlogsmisdade en tot 25 jaar harde arbeid gevonnis. Na berig word, het Hosenfeld ander Jode gered tydens die oorlog, terwyl hy tydens 'n verhoor 'n brief aan sy vrou geskryf het waarin sy gevra het om met hulle in verbinding te tree om hom te help, insluitend Szpilman.
Wikimedia Commons Wladyslaw Szpilman en rsquos grafsteen. Warskou, Pole.
In 1950, met die poging van hulp van die Poolse geheime polisie, het Szpilman Hosenfeld probeer help, maar dit was nie moontlik nie. Hosenfeld sterf in 1952 in 'n Sowjet -gevangeniskamp.
Toe die oorlog uiteindelik verby is, het Wladyslaw Szpilman opgetel waar hy opgehou het en voortgegaan om te doen wat hy die beste weet.
Van 1945 tot 1963 speel Szpilman die sleutels en was die direkteur van die musiekafdeling vir Poolse radio.
Na sy dood in 2000 op die rype ouderdom van 88, is sy nalatenskap en musiek verewig in die 2002 Oscar-bekroonde film, Die pianis. Adrien Brody het die toekenning vir beste akteur gewen vir die speel van Szpilman.
Die mees gepaste huldeblyk kom egter in 2011 toe Polish Radio & rsquos Studio 1 herdoop is na Wladyslaw Szpilman.
Familie van die pianis Władysław Szpilman wen appèl oor die eis dat hy 'n Nazi -medewerker was
Die gesin van W ładys ław Szpilman, die man wie se verhaal Roman Polanski & rsquos Academy-bekroonde film van 2002 geïnspireer het Die pianis, het 'n appèl gewen oor bewerings dat hy 'n Nazi -medewerker was.
Die weduwee en seun van Szpilman het 'n saak aanhangig gemaak teen die skrywer en uitgewer van 'n biografie van die Pools-Joodse sanger Wiera Gran, gepubliseer in 2010, waarin Gran aangehaal is dat Szpilman 'n lid van die Joodse polisie in die getto was.
Die appèlhof het bevind dat die opmerkings op laster van Szpilman neerkom, ondanks die feit dat die regter gesê het dat dit onmoontlik sou wees om 'n biografie te skryf van 'n onderwerp wat onlangs gesterf het sonder om iemand te ontstel. Die voog gerapporteer.
Vera Gran: Die beskuldigdeDie skrywer, Agata Tuszy ńska, en sy uitgewers het nou 15 dae tyd om 'n openbare verskoning te vra aan die familie van Szpilman en die aanstootlike frases uit toekomstige uitgawes van die boek te verwyder.
Die Poolse koerant berig Tuszy ńska Gazeta Wyborcza om teleurgesteld te wees oor die uitspraak en gesê: " Weereens het hulle Wiera Gran & rsquos se mond toegemaak. Ek is regtig jammer. "
Die pianis het die Oscars gewen vir die beste regisseur, beste akteur en die beste aangepaste draaiboek, met die rol van Szpilman, wat gesterf het twee jaar voordat die film vrygestel is, uitgebeeld deur die Amerikaanse akteur Adrien Brody. Brody was toe net 29 jaar oud, wat hom die jongste persoon gemaak het wat 'n Oscar vir beste akteur gewen het, 'n rekord wat hy vandag nog hou.
Teen die einde van die Tweede Wêreldoorlog het die Poolse pianis Władysław Szpilman in 'n uitgebrande villa in die verwoeste stad Warskou voor 'n outydse klavier te staan ​​gekom. Szpilman het maande lank nie gebad nie en leef al meer as 'n jaar van afval. Szpilman het homself voorberei op 'n hou of skoot. In plaas daarvan het die beampte uitgevra oor sy beroep. Alhoewel die vraag in die konteks betekenisloos lyk, het Szpilman geantwoord: 'pianis'. Die Duitser het hom na die gehawende klavier geneem en vir hom gesê om te speel, geen eenvoudige taak vir 'n verhonger man wat drie jaar lank nie aan 'n klavier geraak het nie. Ondanks sy swakheid speel Szpilman Chopin se Nocturne in Cis-majeur, dieselfde stuk as wat hy op die radio gespeel het die dag toe die Duitsers Warskou binnegeval het. Na 'n oomblik van stilte, vra die beampte of hy 'n Jood is, en gee hom kos en klere om die volgende weke te oorleef. Toe die beampte op die punt staan ​​om te vertrek, neem Szpilman sy hand en sê:
Ek het jou nooit my naam gesê nie, jy het my nie gevra nie, maar ek wil hê jy moet dit onthou. Wie weet wat kan gebeur? Jy het 'n lang pad om te gaan, om by die huis te kom. As ek dit oorleef, werk ek beslis weer vir Poolse radio. As daar iets met u gebeur, as ek u dan kan help, onthou dan my naam, Szpilman, Poolse radio.
Die beampte is in 'n krygsgevangenekamp dood, terwyl Szpilman oorleef het. Sy verhaal is verewig in die bekroonde film van Roman Polanski, Die pianis.
Szpilman is in 1911 in Pole gebore. Vroeg het hy 'n aanleg vir die klavier getoon, in Warschau opgelei en daarna, in die 1920's, na Berlyn verhuis. In die opwindende musikale omgewing van Weimar Duitsland studeer Szpilman klavier en komposisie aan die Berlynse Akademie vir Kunste, onder andere saam met Franz Schreker. Toe die Nazi's in 1933 aan die bewind kom, keer hy terug na sy gesin in Warskou en werk as pianis vir Poolse radio. Teen 1939 het hy baie gewilde liedjies en klassieke werke gekomponeer, en as pianis naam gemaak.
Hierdie belowende musikale loopbaan is onderbreek deur die Duitse inval in Pole op 1 September 1939. Szpilman en sy gesin is saam met honderde duisende ander Jode van die gebied in die Warschau -getto gedryf. Om die voedsel te bekom wat nodig was om sy gesin teen hongersnood te beskerm, werk hy as pianis by die Café Nowaczesna, 'n bekende bymekaarkomplek vir Nazi's en medewerkers. Omring deur Nazi's en welgestelde Jode in die kafee, terwyl duisende daarbuite doodgedwaal het, skryf Szpilman: 'Ek het twee illusies verloor. my geloof in ons algemene solidariteit en in die musikaliteit van die Jode. Hierdie pos is vervang deur poste by ander kafees en nagklubs. Szpilman was 'n bekende en gewilde entertainer, met verbindings met baie ander intellektuele en kunstenaars in die ghetto.
Die gesin het etlike jare daarin geslaag om 'n bestaan ​​te maak, maar hierdie voorlopige bestaan ​​was net tydelik. Die begin van die einde kom in die somer van 1942, toe grootskaalse deportasies uit die ghetto begin het. Szpilman kyk hoe familielede en vriende op vervoer gestuur word, maar het dit reggekry om sy naaste gesin veilig te hou deur geluk en deursettingsvermoë. Uiteindelik is hulle egter ook geroep vir vervoer na 'die Ooste' (Treblinka). Toe hulle aan boord van die trein kom, het 'n onbekende hand hom egter na veiligheid weggetrek, en hy het gekyk hoe sy gesin na hul dood gestuur word.
As gevolg van die voortdurende bedreiging van ontdekking of veroordeling, kon Szpilman nie vrylik buite loop nie, en vertrou op die vrygewigheid van vriende, kennisse en vreemdelinge om buite die ghetto -mure te oorleef. In die daaropvolgende maande is Warskou grotendeels verwoes en Szpilman het in die steek gelaat en het skaars oorleef, van die uitgebrande gebou na die gebou. Na maande van hierdie bestaan ​​het hy seker geword dat hy die enigste persoon in Warschau was wat nog lewend was. Dit was in die winter van 1945, terwyl hy besig was om kos te soek, die Duitse offisier te ontmoet wat sy lewe sou red.
Toe die oorlog verby was, het Szpilman sy ou pos by die Poolse radio teruggekry. Hy het ook konsertoptredes as solis en lid van kamerensembles gegee, en uitgebreid gekomponeer. Hy het teruggetrek om in 1986 'n toer te maak om hom geheel en al toe te wy aan die komponeer, en sterf in 2000 in Warskou. Ten tyde van sy dood was Szpilman een van die bekendste en gewildste musikante van die na-oorlogse Pole. Tot die vrystelling van sy outobiografie in Duits, en later in Engels, en veral die sukses van Polanski se film, was Szpilman feitlik onbekend in die Weste. Dit begin stadigaan verander, aangesien sy merkwaardige lewe, sowel as optredes en komposisies hom 'n postume aanhang besorg.