Laatmiddag, Maandag tot Vrydag, gaan haal ek my slaapmaat by sy skool. Soggens neem ek hom terug. By die skoolhek is hy elke oggend so uit sy vel om weer sy pelle te sien, hy groet my skaars.
Tiber gaan slaap vroeër as ek, sy eie bed styf langs myne. Hier gee hy hom langbeenlê oor aan Morpheus, sonder om eens effentjies te snork. Hy sug net. Diep. Sag. Gerusstellend. Ek gun hom sy vroeë aande heelhartig, want sy skoolrooster is gepák.
Kwyl is oukei. Sit jy stil, kry jy ’n treat. As jy tekere gaan, selfs net piep, word die oefening herhaal. Tot jy dit “kry”.
Die nag nadat hy en sy hondemaats Wynberghoofweg die stryd aangesê het, was hy so pê, hy’t nie eens gesug nie. Stel jou voor die kakofonie van honderde voetgangers, stalletjie op stalletjie, taxi’s wat blêr sonder end en die doefe-doef van subwoofers. Sien jý kans hiervoor?
Ek’s net sy nagmamma sodat hy nie in ’n hok agterbly wanneer die skooldag verby is en die juffroue huis toe gaan nie. Soos sy pootgenote by die skool lei hy allesbehalwe ’n hondelewe, maar hy aanvaar sy opleiding met entoesiastiese ywer.
Maar ek troos my, want die lys name van gesiggestremdes wat op ’n gidshond wag, is langer as die lys name van beskikbare honde. Iemand wat nog nie bekend is aan hom, my of die opleiers nie, gaan ’n skamele R5 vir hom betaal.