Aanval op die Cohortes Urbanae (illustrasie) - Inligting - 2022
Aanval op die Cohortes Urbanae
Pligte [wysig | wysig bron]
Hul primêre rol was om die polisie in Rome te polisieer en die swerwende skares en bendes teë te werk wat so gereeld in die strate van die Republiek gespook het. Die stedelike kohorte het dus opgetree as 'n swaar polisiemag wat in staat was om onluste te beheer, terwyl hul tydgenote, die Vigiles, die daaglikse rol gehad het om die strate te bewaak en teen brande te beskerm. As 'n opgeleide paramilitêre organisasie kon die stedelike kohorte in seldsame gevalle, indien nodig, die slagveld inslaan. Hierdie rol is egter slegs in ernstige situasies aangewend. Augustus stig 'n stadspolisiemag in Rome wat bestaan ​​uit drie kohorte (cohortes urbanae) onder 'n nuut aangestelde prefek van die stad. Ώ ] Teen hierdie tyd is die bendes van Titus Milo, Publius Clodius, ensovoorts wat deur die politiek tydens die Republiek gebruik is, uitgeskakel, meestal as gevolg van die pogings van Pompeius Magnus en, met die stigting van die Prinsipaal, raak onstuimig omdat die mag nie meer in die senaat en verkose amptenare woon nie. Anders as die Vigiles, wat meestal snags as vuurwagters en wagte gewerk het, word lede van die Urban Cohorts as legioene beskou, hoewel hulle hoër salarisse as die gewone legioene gehad het - indien nie soveel as die Praetorian Guards nie, maar hulle was geneig om effens hoër skenkings te ontvang, weer, nie soveel as die Praetoriane nie. ΐ ]
Die volledige kringloop het 19 km (12 myl) om 'n oppervlakte van 13,7 km2 geloop. Die mure is gemaak van baksteenbeton, 3,5 m dik en 8 m hoog, met 'n vierkantige toring elke 100 Romeinse voet (29,6 m (97 voet)).
In die 4de eeu het die verbouing die hoogte van die mure tot 16 m (52 ​​voet) verdubbel. Teen 500 nC het die kring 383 torings, 7 020 afskortings, 18 hoofhekke, 5 agterste hekke, 116 latrines en 2 066 groot buitevensters gehad. 
Teen die derde eeu nC het die grense van Rome ver buite die gebied wat deur die ou Serviese Muur omring is, gegroei gedurende die Republikeinse tydperk in die laat 4de eeu v.C. Rome het gedurende die daaropvolgende eeue van uitbreiding en konsolidasie onbevestig gebly weens 'n gebrek aan vyandige bedreigings teen die stad. Die burgers van Rome was baie trots op die wete dat Rome geen versterkings nodig het nie vanweë die stabiliteit wat die Pax Romana meebring en die beskerming van die Romeinse leër. Die behoefte aan bygewerkte verdediging het egter skerp geword tydens die krisis van die derde eeu, toe barbaarse stamme deur die Germaanse grens oorstroom en die Romeinse leër gesukkel het om dit te stuit. In 270 het die barbaarse Juthungi en Vandale Noord -Italië binnegeval en die Romeine in Placentia (moderne Piacenza) 'n ernstige nederlaag toegedien voordat hulle uiteindelik teruggedryf is. Verdere probleme het in Rome self ontstaan ​​in die somer van 271, toe die muntwerkers in opstand gekom het. Etlike duisende mense sterf in die hewige gevegte wat gevolg het. 
Aurelian se bou van die mure as 'n noodmaatreël was 'n reaksie op die barbaarse inval van 270, sê historikus Aurelius Victor uitdruklik dat die projek daarop gemik was om die stad se kwesbaarheid te verlig.  Dit was moontlik ook bedoel om 'n politieke sein te stuur as 'n verklaring dat Aurelianus vertrou het dat die mense van Rome lojaal sou bly, sowel as 'n openbare verklaring van die keiser se vaste mag. Die bou van die mure was verreweg die grootste bouprojek wat al dekades lank in Rome plaasgevind het, en die konstruksie daarvan was 'n konkrete verklaring van die voortgesette sterkte van Rome.  Die konstruksieprojek is ongewoon aan die burgers oorgelaat om te voltooi, aangesien Aurelian dit nie kon bekostig om 'n enkele legioene vir die projek te spaar nie. Die wortel van hierdie onortodokse praktyk was die dreigende barbaarse bedreiging, tesame met die wankelende sterkte van die weermag in sy geheel as gevolg van jare van bloedige burgeroorlog, hongersnood en die pes van Cyprianus.
Die mure is binne 'n kort tydjie van slegs vyf jaar gebou, hoewel Aurelianus self gesterf het voor die voltooiing van die projek. Vordering is versnel en geld bespaar deur bestaande geboue in die struktuur op te neem. Dit sluit in die Amphitheatrum Castrense, die Castra Praetoria, die Piramide van Cestius en selfs 'n gedeelte van die Aqua Claudia -akwaduk naby die Porta Maggiore. Na raming bestaan ​​uit 'n sesde van die mure uit bestaande strukture.  'n Gebied agter die mure is skoongemaak en wagwoorde is gebou sodat dit vinnig in 'n noodgeval versterk kon word.
Die werklike effektiwiteit van die muur is betwisbaar, gegewe die relatief klein grootte van die stad se garnisoen. Die hele gesamentlike sterkte van die Praetorian Guard, cohortes urbanae, en waaksaamhede van Rome was slegs ongeveer 25 000 man - veels te min om die kring voldoende te verdedig. Die militêre bedoeling van die muur was egter nie om langdurige belegoorlogs te weerstaan ​​nie; dit was nie algemeen dat die barbaarse leërs stede beleër nie, aangesien hulle onvoldoende toegerus en vir so 'n taak voorsien was. In plaas daarvan het hulle tref-en-trap aanvalle uitgevoer teen slegte verdedigde teikens. Die muur was 'n afskrikmiddel teen sulke taktieke. 
Gedeeltes van die muur is verdubbel in hoogte deur Maxentius, wat ook die wagtorings verbeter het. In 401, onder Honorius, is die mure en die hekke verbeter. Op hierdie tydstip is die graf van Hadrianus oor die Tiber opgeneem as 'n vesting in die stadsverdediging.
Die Aureliese mure het tot 20 September 1870 'n belangrike militêre verdediging vir die stad voortgesit toe die Bersaglieri van die koninkryk Italië die muur naby die Porta Pia oortree en Rome verower. Die mure definieer ook die grens van die stad Rome tot in die 19de eeu, met die beboude gebied binne die ommuurde gebied.
Die Aureliese mure bly deesdae opvallend goed bewaar, grootliks as gevolg van hul konstante gebruik as die belangrikste vesting van Rome tot in die 19de eeu. Die Museo delle Mura naby die Porta San Sebastiano bied inligting oor die bou van die mure en hoe die verdediging werk. Die best bewaarde dele van die mure word gevind van die Muro Torto (Villa Borghese) tot Corso d'Italia tot Castro Pretorio van Porta San Giovanni tot Porta Ardeatina van Porta Ostiense tot by die Tiber en rondom Porta San Pancrazio. 
STAD VAN ROME: Sekuriteit
Die konsuls [Spurius Postumius Albinus en Quintus Marcius Philippus] het die Curule Aediles beveel om al die priesters van hierdie kultus te ondersoek en hulle in huisarres vir die ondersoek te hou. Die Plebeian Aediles sou toesien dat geen viering van die rites in die geheim plaasvind nie. Die Triumviri Capitales is gemagtig om horlosies regdeur die stad te reël, om seker te maak dat geen nagbyeenkomste gehou word nie, en om voorsorgmaatreëls te tref teen uitbrake van vuur terwyl vyf streekbeamptes as assistente van die Triumviri sou optree, wat elkeen verantwoordelik was vir die geboue in sy eie distrik. & quot
Plutarchus Die lewe van Marcus Crassus 2:
Hy was opvallend vir die manier waarop hy nooit een keer geweier het om eiendom te aanvaar of op te koop op die tydstip toe Sulla, na sy besetting van Rome, die goedere verkoop van diegene wat hy doodgemaak het nie (81 v.C.). Sulla het hierdie eiendom beskou en inderdaad die buit van die oorlog genoem, en was angstig dat soveel as moontlik invloedryke mense die las van sy eie skuld sou deel. Crassus het ook opgemerk dat gereelde en alledaagse gebeurtenisse in Rome vuur en die ineenstorting van geboue was as gevolg van hul grootte en die nabyheid aan mekaar. Hy het dus slawe gekoop wat argitekte en bouers was, en dan, as hy meer as 500 daarvan gehad het, sou hy huise koop wat self aan die brand was of naby die brandplek. Die eienaars van hierdie eiendomme, in die skrik en onsekerheid van die oomblik, sou dit vir niks uitlaat nie. Op hierdie manier het die grootste deel van Rome in sy besit gekom. Alhoewel hy soveel werkers besit, het hy geen huise vir homself gebou nie, behalwe die huis waarin hy gewoon het. Trouens, hy het altyd gesê dat mense wat graag bou, geen vyande nodig het nie, wat hulle self sou vernietig.
Lex Julia Municipalis (Inskripsies Latinae Selectae 6085, 20-21):
Wat die paaie betref wat binne die stad Rome is, of binne een kilometer van die stad Rome, en binne die grense van deurlopende bewoning, is dit die plig van elke persoon voor wie se eiendom so 'n pad sal loop handhaaf die pad tot die bevrediging van die Aedile in wie se beheer daardie deel van die stad deur hierdie wet toegewys sal word.
Munisipale handves van Urso [Corpus Inscriptionum Latinarum II Supp. 5439]:
Elke keer as 'n meerderheid van die byeenkomste wat by 'n vergadering was, besluit het om gewapende mans uit te roep om die gebiede van die kolonie te verdedig, is die verantwoordelike Duovir of prefek met regterlike mag geoorloof, sonder die risiko van persoonlike boete. op so 'n manier om koloniste, inwonende vreemdelinge en toegeskrewe persone onder wapen uit te roep: en genoemde Duovir. . . sal dieselfde gesag en dieselfde strafbevoegdheid hê as wat behoort aan 'n militêre tribune van die Romeinse volk in 'n leër van die Romeinse volk. . . .
Velleius Paterculus Die geskiedenis van Rome II. 91:
Kort daarna [19 v.C.] het Egnatius Rufus 'n soortgelyke poging [teen die lewe van Augustus] gedoen, 'n man wat in alle opsigte eerder op 'n gladiator as 'n senator gelyk het. Om die guns van die mense in sy heerskappy te verseker deur brande met sy eie bende slawe te blus, het hy dit daagliks in so 'n mate verhoog dat die mense hom onmiddellik na die Aedileship die pretorskap gegee het. . . . Nadat hy saam met sy mede -samesweerders in die gevangenis gesit is, is hy dood, die lewe is ryklik verdien. . . .
Cassius Dio 54. 2.4 [ca. 22 v.C.]:
Hy het die toesig van al die feeste aan die Praetors oorgegee en beveel dat 'n krediet aan hulle uit die Aerarium gegee moet word, en ook een van hulle verbied om meer as die ander uit eie middele aan hierdie feeste te bestee, of om 'n gladiatoriale geveg te gee, tensy die Senaat het dit, of trouens, meer as twee keer per jaar of met meer as 120 mans bepaal. Aan die Curule Aediles het hy die blus toevertrou, vir wie hy 600 slawe as werkers toegestaan ​​het.
Aanval op die Cohortes Urbanae - Geskiedenis
ar'-mi, ro'-man Die behandeling van hierdie onderwerp sal beperk word tot (I) 'n kort beskrywing van die organisasie van die leër, en (II) 'n bespreking van die verwysings na die Romeinse militêre establishment in die Nuwe Testament.
Daar was oorspronklik geen staande magte nie, maar die burgers het militêre diens verrig soos enige ander burgerlike plig wanneer hulle deur die landdroste ontbied is. Die geleidelike ontwikkeling van 'n militêre beroep en 'n staande weermag het uitgeloop op die toelating van die armste klas tot die geledere deur Marius (ongeveer 107 vC). Voortaan bestaan ​​die Romeinse leër uit 'n groep mans wie se karakter in wese die van huursoldate was, en wie se diensperiode in verskillende afdelings van 16 tot 26 jaar wissel.
Die magte wat die Romeinse leër onder die Ryk saamgestel het, kan in die volgende vyf groepe verdeel word: (1) die keiserlike wag en garnisoen van die hoofstad, (2) die legioene, (3) die auxilia, (4) die numeri, ( 5) die vloot. Ons sal hul organisasie in die genoemde volgorde bespreek.
1. Die keiserlike wag:
Die keiserlike wag het bestaan ​​uit die cohortes praetoriae, wat saam met die cohortes urbanae en vigils die garnisoen van Rome uitgemaak het. In die militêre stelsel soos deur Augustus ingestel, was daar nege kohorte van die praetoriaanse wag, drie van die stedelike troepe en sewe van die waaksaamhede. Elke groep het 1 000 man getel en was onder bevel van 'n tribune van ruiterrang. Die praetoriaanse prefekte (praefecti praetorii), van wie daar gewoonlik twee was, was bevelvoerders van die hele garnisoen van die hoofstad, en staan ​​op die hoogste punt van onderskeiding en gesag in die ruiterloopbaan.
2. Die Legioene:
Daar was 25 legioene in 23 nC (Tacitus Annals 4, 5), wat tydens die bewind van Marcus Aurelius, 160-180 nC (CIL, VI, 3492 ab) en tot 33 onder Septimius Severus ( Dio Cassius, iv. 23-24). Elke legioen bestaan ​​gewoonlik uit 6000 man, wat verdeel is in 10 groepe, elk met drie manipulasies, en elke manipel op sy beurt 2 eeue.
Die legatus Augustus pro praetore, of goewerneur van elke keiserlike provinsie, was hoofkommandant van al die troepe in die provinsie. 'N Amptenaar van senatoriale rang, bekend as legatus Augusti legionis, is aan die bevel van elke legioen toevertrou, tesame met die liggame van auxilia wat daarmee gepaard gegaan het. Boonop was daar ses tribuni militum, beamptes van ruitersport (gewoonlik seuns van senatore wat nog nie die questorskap beklee het nie) in elke legioen. Die hoofmanne wat die eeue beheer het, het tot die plebeiaanse klas behoort. Tussen die rang van gewone soldaat en hoofman oor honderd was daar 'n groot aantal subalterns, genaamd principales, wat ongeveer ooreenstem met die onderoffisiere en manne wat uit die geledere uiteengesit is vir spesiale pligte in moderne leërs.
3. Die "Auxilia":
Die auxilia is georganiseer as infanterie in kohortes, as kavallerie in aalwyne, of as gemengde liggame, cohortes equitatae. Sommige van hierdie afdelings bevat ongeveer 1 000 man (cohortes of alae miliariae), maar die groter aantal ongeveer 500 (cohortes of alae quingenariae). Hulle was onder bevel van tribuni en praefecti van ruiterrang. Die belangrikheid van die auxilia het oorspronklik bestaan ​​uit die diversiteit van hul toerusting en manier van veg, aangesien elke groep die gebruike van die nasie in wie se midde dit gewerf is, gehou het. Maar met die geleidelike romanisering van die Ryk word hulle meer en meer geassimileer met die karakter van die legioene.
4. Die "Numeri":
Die numeri het uit die provinsiale milisie ontwikkel en het in die 2de eeu nC verskyn. Hulle handhaaf hul plaaslike manier van oorlogvoering. Sommige was liggame van infanterie, ander van kavallerie, en hulle wissel in sterkte van 300 tot 90 (Mommsen, Hermes, XIX, 219 f en XXII, 547 f). Hulle bevelvoerders was praepositi, praefecti of tribuni, almal manne van ruiterrang.
5. Die Vloot:
Die vloot was onder bevel van prefekte (praefecti classis), wat onder die hoogste amptenare van die ruitersklas was. Die belangrikste vlootstasies was in Misenum en Ravenna.
Augustus vestig die noordelike grens van die Ryk aan die Ryn en aan die Donau gedurende die grootste deel van sy loopbaan en laat sy opvolgers die raad toe dat hulle hul soewereiniteit nie moet uitbrei buite die grense wat hy gestel het nie (Tacitus Annals i. 11 Agricola 13) en hoewel daar in baie gevalle van hierdie beleid afgewyk is, soos die anneksasie van Thracië, Kappadokië, Mauretanië, Brittanje en Dacia, om nie eens te praat van die meer kortstondige verkrygings van Trajan nie, is die militêre stelsel van die Ryk egter gereël hoofsaaklik met die doel om voorsiening te maak vir die verdediging van die provinsies en nie om aggressiewe oorlogvoering op groot skaal uit te voer nie. Byna al die magte, met die uitsondering van die keiserlike wag, is onder die provinsies op die grens van die Ryk versprei, en die belangrikste kenmerk van die ingesteldheid van die troepe in hierdie provinsies was die permanente vesting waarin elke eenheid gestasioneer was. Die kombinasie van groot kampe vir die legioene met 'n reeks kleiner forte vir die aal, kohorte en numeri is die kenmerkende rangskikking op al die grense. Die onmiddellike beskerming van die grens is gereeld aan die hulptroepe toevertrou, terwyl die legioene gewoonlik 'n entjie agter die werklike grens gestasioneer was. Dus was die leër in sy geheel so verstrooid dat dit 'n moeilike onderneming was om genoegsame magte bymekaar te maak om 'n aansienlike projek van buitelandse verowering uit te voer, of selfs 'n ernstige inval tegelyk te hanteer, maar die stelsel was oor die algemeen bevredigend met die oog op die toestande wat geheers het en vir die miljoene onderdane van die Romeinse Ryk die langste tydperk van ongestoorde rustigheid wat die Europese geskiedenis ken, verseker het.
In ooreenstemming met die reëlings van Augustus, is die cohortes praetoriae en cohortes urbanae gewerf uit Latium, Etruria, Umbrië en die ouer Romeinse kolonies (Tacitus Annals 4, 5), die legioene uit die oorblywende gedeeltes van Italië en die auxilia uit die vakgemeenskappe van die Ryk (Seeck, Rheinisches Museum, XLVIII, 616).
Maar mettertyd het die inboorlinge van Italië verdwyn, eers uit die legioene en later uit die garnisoen van die hoofstad. Antoninus Plus het die reël vasgestel dat elke groep troepe sy rekrute moet haal uit die distrik waar dit gestasioneer was. Voortaan was die vorige besit van Romeinse burgerskap nie meer nodig om by die legioene in te skakel nie. Die legioenaris het die voorreg van burgerskap gekry toe hy die diens betree het, die hulpsoldaat nadat hy ontslaan is (Seeck, Untergang der antiken Welt, I, 250).
II. Aanwysings in die Nuwe Testament na die Romeinse militêre instelling.
Sulke verwysings het veral betrekking op die liggame van troepe wat in Judea gestasioneer was. Agrippa I het 'n militêre instelling van een ala en vyf kohorte verlaat by sy dood in 44 nC (Josephus, Ant, XIX, ix, 2 BJ, III, iv, 2), wat hy ongetwyfeld van die vroeëre Romeinse administrasie ontvang het. Hierdie afdelings bestaan ​​uit plaaslike rekrute, hoofsaaklik Samaritane (Hirschfeld, Verwaltungsbeamte, 395 Mommsen, Hermes, XIX, 217, noot 1).
Die Ala I gemina Sebastenorum was gestasioneer in Caesarea (Josephus, Ant, XX, 122 BJ, II, xii, 5 CIL, VIII, 9359).
Julius, die hoofman oor honderd aan wie Paulus en ander gevangenes afgelewer is om na Rome begelei te word (Hand. 27: 1), behoort aan een van die vyf kohorte wat by of naby Cesarea gestasioneer was. Hierdie Speira Sebaste (Westcott-Hort), "Augustus 'Band" (die hersiene weergawe (Britse en Amerikaanse) "Augustan band" die Revised Version, marge "cohort"), was waarskynlik dieselfde groep troepe wat in inskripsies genoem word as Cohors I Augusta (CIL, Supp, 6687) en Speira Augouste (Lebas-Waddington 2112). Die amptelike titel was moontlik Cohors Augusta Sebastenorum (GVN). Daar sal opgemerk word dat alle afdelings van die Romeinse leër in kompanieë van ongeveer 100 man verdeel is, wat elkeen in die infanterie onder bevel van 'n hoofman oor honderd, in die kavallerie, deur 'n aftakeling was.
2. Italiaanse orkes:
Daar was nog 'n groep in Caesarea, die 'Italiaanse orkes' (Cohors Italica, Vulgate) waarvan Cornelius hoofman was (Handelinge 10: 1: ek speires tes kaloumenes Italikes). Die cohortes Italicae (civium Romanorum) bestaan ​​uit Romeinse burgers (Marquardt, Romische Staatsverwaltung, II, 467).
3. Praetoriaanse wag:
Een van die vyf groepe was in Jerusalem gestasioneer (Mt 27:27 Mk 15:16), waarvan die 'hoofkaptein' Claudius Lysias was. Sy titel, chiliarchos in die Grieks (Handelinge 23: 10,15,17,19,22,26 24: 7 die King James Version), wat "leier van duisend man" beteken (tribunus, Vulgate), dui aan dat hierdie liggaam van soldate was 'n cohors miliaria. Claudius Lysias stuur Paulus na Felix in Cesarea onder begeleiding van 200 soldate, 70 ruiters en 200 spitsmanne (Handelinge 23:23). Daar word vermoed dat laasgenoemde (dexiolaboi, Westcott en Hort, The New Testament in Greek) 'n groep van provinsiale milisies was. Verskeie hoofmanne van die groep in Jerusalem verskyn tydens die oproer en die daaropvolgende redding en arrestasie van Paulus (Handelinge 21:32 22: 25,26 23: 17,23). Die cohortes miliariae (van 1 000 man) bevat tien hoofmanne. 'N Honderdman, ongetwyfeld in dieselfde groep, was verantwoordelik vir die teregstelling van die Verlosser (Mt 27:54 Mk 15: 39,44,45 Lk 23:47). Dit was gebruiklik dat hoofmanne oor die uitvoering van kapitaalboetes toevertrou was (Tacitus Ann. I.6 xvi.9 xvi.15 Hist. Ii.85).
Die King James -weergawe bevat die gedeelte in Handelinge 28:16: "Die hoofman oor honderd het die gevangenes aan die kaptein van die wag oorgegee" (stratopedarches), wat die Revised Version (Brits en Amerikaans) weglaat. Daar word algemeen geglo dat die uitdrukking stratopedarches gelyk was aan die praetoriaanse prefek (praefectus praetorius), en dat die gebruik van die woord in die enkelvoud 'n bewys was dat Paulus binne die tydperk 51-62 nC in Rome aangekom het toe Sex. Afranius Burrus was die enigste praetoriaanse prefek. Mommsen (Sitzungsberichte der Berliner Akademie (1895), 491-503) meen dat die betrokke sin 'n antieke tradisie beliggaam, maar dat die term stratopedarches nie praefectus praetorius kan beteken nie, wat nooit so in Grieks weergegee word nie. Hy stel voor dat dit staan ​​vir princeps castrorum peregrinorum, wat 'n hoofman oor honderd in bevel van die frumentarii in Rome was. Dit was afdelings van legioensoldate wat as prinsipale beklee het. Hulle het gedien as militêre koeriers tussen die hoofstad en provinsies, politieke spioene en 'n keiserlike polisie. Dit was waarskynlik gebruiklik, ten minste toe die tradisie onder bespreking ontstaan ​​het, dat die frumentarii die leiding neem oor persone wat na Rome gestuur is vir verhoor (Marquardt, Romische Staatsverwaltung, II, 491-94).
Omvattende besprekings van die Romeinse militêre stelsel sal gevind word in Marquardt, Romische Staatsverwaltung, II, 319-612, en in Pauly-Wissowa, Realencyclopadie, artikel "Exercitus."
George H. Allen Bibliografie -inligting
Orr, James, M.A., D.D. Algemene redakteur. "Definisie vir 'weermag, Romeins'". "International Standard Bible Encyclopedia". bible-history.com - ISBE 1915.
Antieke polisie in vergelyking met vandag se polisie
In alle gemeenskappe verstaan ​​mense dat hulle by reëls moet hou en beperk moet wees tot sekere impulse. Elke antieke beskawing het hul eie vorm van polisie en wet gehad, en elkeen van hierdie ou polisie het hul eie manier gehad om situasies te hanteer.
In die oorsprong van kulturele gedrag is deur MA gekyk as die harmonie en balans of lewe. Antieke Egiptenare geglo dat hulle volgens hierdie wet kan lewe en dat hul volgende lewe in die geesteswêreld die paradys sou wees.
Na verloop van tyd moes Egiptenare 'n polisiemag instel om seker te maak dat wette nagekom word. Baie offisiere is oorspronklik gebruik om grafte en ryk huise te bewaak. In die jare 2040-1782 vC het Egipte sy eerste leër onder Amenemhat I. beleef. Deur die jare heen het die polisiemag omstreeks 1570-1069 vC meer georganiseerd geraak met die regstelsel.
Die weermag en veiligheidswagte is gebruik om die grense te polisieer, huise en grafte te bewaak en die markte te polisieer. Alhoewel daar nie soveel geskiedenis is as wat u sou wou hê oor die ou polisiemag van Egipte nie, ken ons 'n paar van hul taktieke.
Die troepe van Rome, wat bekend staan ​​as die Cohortes Urbanae (stedelike kohorte), is tussen 27 vC en#8211 14 nC geskep. Die oorspronklike troepe is deur Augustus geskep vir ekstra veiligheid vir die stad en keiser. Die Cohortes Urbanae beskerm die hoofstad en ander groot stede in die Romeinse Ryk. Hierdie troepe het nie net as 'n polisiemag opgetree nie, maar ook in die geveg wanneer dit nodig was.
Hierdie groep offisiere was onder bevel van Praefectus Urbi (stedelike perfek). Die bevelvoerder van hierdie groepe het baie mag in die hoofstad gehad. Hierdie groepe bestaan ​​meestal uit Italianers om 'n sterker gevoel van lojaliteit te verseker.
Daar is tans geen rekords oor wat die ou polisie in Rome presies gedoen het nie, aangesien daar by baie polisie waarskynlik baie skare was. Dit geld veral vir groot openbare geleenthede in die Colosseum en Circus Maximus. Die enigste getuienis is van skrywers van Rome wat toelaat dat die aannames van die ou polisie misdadigers in hegtenis neem en teregstaan.
Die Grieke, afkomstig van die Latynse woord "politia" (wat vandag die woord polisie vorm), het politeia gebruik vir burgerskap, administrasie en burgerlike gemenebes. Vir die polisie is die Griekse woord egter astynomie.
Tot die 5de eeu v.G.J. het die polisie in Griekeland het geen bekende geskiedenis nie. Van hier af het die ou polisiemag in Athene begin vorm. Gedurende hierdie tyd is slawe dikwels as polisiemag gebruik. Die Griekse polisiemag is gebruik om markte, higiëne, sedes te bewaak, toesig te hou oor konstruksie, buitelanders dop te hou en ongelukke te voorkom. Die antieke polisiemag in Athene is deur die Atheense hooggeregshof gemonitor.
In Sparta is die polisie egter anders bestuur. Die polisie in Sparta is afsonderlik bestuur as onder een regering. Hierdie beamptes handhaaf die openbare orde, die stad-staat regulasies, en het as regters beslis. Daar was ook beamptes wat toesig gehou het oor landbou, kinders en vroue.
In Koloniale Amerikadie polisiemag was baie informeel. Dit was 'n winsgewende en privaat befondsde stelsel. Baie van die beamptes was slegs deeltydse werkers, aangesien hulle dikwels elders gewerk het. Die polisiemag het ook die nagte vrywilligers gehad wat op soek was na dobbelary en prostitusie.
Aan die begin van die Amerikaanse polisiemag het baie polisiemanne gekies om geen kentekens te dra nie. Dit was te wyte aan die feit dat polisiebeamptes nie 'n goeie reputasie gehad het nie en nie daarmee verband wou hou nie. Namate die land toegeneem het en stede meer stedelike nagwaak geword het, is vrywilligers egter onprakties gemaak.
In 1838 het Boston die eerste amptelike voltydse beamptes geskep. Voordat die eerste amptelike mag geskep is, is privaat veiligheidswagte gebruik om toesig te hou oor vervoerde goedere en eiendom. Die rykes van die stad het besluit om 'n polisiemag te stig om geld vir hulself te spaar van private veiligheidswagte tot wagte wat vir die stad bedoel is. In die suide is die polisiemag egter om verskillende redes gebruik. Die polisie in die Suide is gebruik vir die behoud van slawerny. Hulle hooftake was om weglopende slawe te patrolleer en opstande te voorkom.
Nadat Boston New York en Philadelphia die polisiemagte in 1844 en 1854 onderskeidelik gevolg het. Terwyl die polisie nog steeds geweier het om uniforms te dra, het NYPD vereis dat hul beamptes uniforms vanaf 1854 dra.
Vandag se Amerikaanse polisie:
By die ou polisie het vandag nie veel verander nie. Oor die hele wêreld is die polisie gemoderniseer en dra hulle uniforms om hul posisie aan te dui. Afhangende van die land speel die polisiemag verskillende rolle. In Europa pas baie burgerlike polisie die plaaslike wetgewing toe waar groter take federaal of militêr is. In minder ontwikkelde lande kan hierdie polisiemagte egter verskeie rolle vervul. Van antieke polisie tot vandag se polisie, daar is baie maniere waarop hulle dieselfde is en die vrede behou, maar ook baie verskillende maniere waarop hulle verskil.
Maak seker dat u u huis en u gesin beskerm, ongeag die veiligheid en polisie wat u in die omgewing het. U wil seker wees dat u u bes doen met 'n alarmstelsel om diewe af te weer. Bel ons en ons bied u 'n uitstekende sekuriteitstelsel.
Sedert sy ontstaan ​​het die leër van antieke Rome baie veranderings ondergaan. Namate die Romeinse staat vorm aanneem, word sy weermag deur die rykste burgers gevorm. Mettertyd het hierdie neiging omgekeer, aangesien lede van die armste sosiale strate in die Romeinse leër algemeen geword het. Dit het sy laaste gestalte gekry in die 2de eeu v.G.J., toe dit professioneel geword het, en die burgers begin om militêre diens as 'n beroep te beskou.
In die 1ste eeu v.G.J. die weermag het die enigste vaartuig van mag geword in die Romeinse staat. Ambisieuse leiers soos Sulla, Pompeius die Grote, Julius Caesar of Augustus het die legioene gebruik om die grense van die Romeinse staat aansienlik uit te brei. Die Middellandse See het die Ryk se binneste see geword.
Die moderne Romeinse leër het ook grootliks bygedra tot die uitbreek van die burgeroorlog in die 1ste eeu v.G.J. Die konsuls het die professionele leër as hul persoonlike wag beskou. Die soldate, opgedra aan hul bevelvoerder, beskou hom as 'n ware leier (Pompeius die Grote, Gaius Julius Caesar). Dit alles het 'n wedywering tot gevolg gehad oor die posisie van die magtigste man in die land, wat die toekoms van die "inept republiek " sou bepaal. , die prinsipaal Gedurende die Rykstydperk was die hele Romeinse leër alleen onder bevel van die keiser.
Die skepper van 'n permanente, heffinggebaseerde leër was Augustus. Die gewone leër, wat teen die einde van die Augustus ' -bewind uit 25 legioene bestaan ​​het, was gestasioneer in grensprovinsies (meestal langs die Ryn en die Donau). Later het die aantal legioene toegeneem tot 30, en addisionele ondersteunende troepe (hulp) tot stand gekom het. Die totale aantal leërs was ongeveer 250 000 soldate. Onder die bewind van die Julio-Claudiaanse dinastie (27 en 68 v.G.J.) kom rekrute meestal uit die burgers van Italië.
Met die bewind van Vespasianus (69-79 G.J.) het werwing gekom onder die inwoners van die provinsies, en nadat Hadrianus (117-138 G.J.) inwoners in die provinsie gedien het waaruit hulle afkomstig was. Die auxilia-eenhede het bestaan ​​uit nie-burgers, aan wie volle burgerregte toegeken is na voltooiing van hul diensplig, wat 25 tot 30 geduur het, maar in sommige gevalle selfs 40 jaar. Praetoriane, wat altyd in die onmiddellike omgewing van die stad Rome gestasioneer was, het 'n voordeel gehad. Ander spesiale troepe het orde gehou in Rome en#8211 stedelike kohorte en brandweermanne (cohortes urbanae en cohortes vigilum. Na afloop van hul diensplig sou die veterane skeidingsvergoeding en stukke grond ontvang, waar hulle sou gaan sit, gewoonlik naby hul voormalige legioene.
Nadat die Ryk tot stand gekom het, het die leër die grondslag geword van die keisersregering, terwyl dit ook 'n toenemende rol gespeel het as 'n politieke faktor, wat dikwels heers in die innerlike werking van die staat. Die hervormings van Diocletianus (284-305 G.J.) en Konstantyn die Grote (306-337 G.J.) het die Romeinse leër verdeel in grenstroepe limitanei) wat permanent na die grens- en veldleër ontplooi is (komitees), wat strategiese reserwes was wat verder binne die land gehou is om, soos nodig, van grens na grens verskuif te word. Die getal van die weermag is verhoog tot meer as 'n halfmiljoen soldate deur verpligte werwing in te stel. Barbarians, van selfs hele eenhede daarvan, sou ook opgestel word.
Die vloot, aan die ander kant, speel slegs 'n geringe rol in die vroeë Romeinse weermag. Dit was so laat as 260 v.G.J., tydens die Eerste Puniese Oorlog, dat die eerste groter vloot geskep is, om verder ontwikkel te word deur Pompeius die Grote en die Keiser. 'N Permanente vloot is gestig tydens die bewind van Octavian August. Op 'n later tydstip is provinsievlote gevestig en#8211 (classis Pontica, classis Britannica) sowel as riviervlote op die Ryn, Rhône, Donau en Eufraat. Die vloot was hoofsaaklik by die hawens van Misenum en Ravenna gevestig.
Gedurende die tyd van die Ryk is versterkings ontbied aanvulling. 'N Bejaarde soldaat wat by die legioen gebly het nadat hy die verpligte diens voltooi het, is ontbied emeritus. Mans van 17 tot 46 jaar oud, wat in die weermag kon dien, was iuniores.
Jonah Goldberg: Die geskiedenis van polisie word onregverdig verdraai
'Die polisiëring self het begin as slawe -patrollies. Ons weet dit, "het James Clyburn (D-SC) in 'n onderhoud met Bret Baier van Fox News verklaar. Clyburn, die meerderheidsweep van die Huis, is die derde demokraat in die kongres op die hoogste plek.
Hy word wyd gerespekteer. En hy is verkeerd. Of om meer vrygewig te wees, hy is onverantwoordelik slordig om 'n punt te maak waaroor hy reg is.