Jag vir buis in Peru - Inligting
Jag vir buis in Peru
Jon Clarke se voortdurende soeke na buise neem hom na die pouse van Noord-Peru.
Pacasmayo, Donderdag, 07:12. Ek struikel deur die oggend waas na die vuurtoring met my bord onder my arm toe twee mototaksies soos woedende bye gons.
Die voorste driewieler word geloods deur 'n ruim man met 'n hoed wat lyk asof dit 'n kussing was. Sy mototaxi bult met branderplanke van verskillende vorms en groottes. My bloedbevlekte oë gryp hom aan en hy skud sy kop en gee my die duim af: El Faro se puntetrap werk nie vanoggend nie.
Die taxi ry verby. My gedagtes dryf na die warm bed wat ek verruil het vir my klam natpak. Die dagdroom word verpletter soos 'n ander mototaxi gly tot stilstand agter my. Gedempte vloekprobleme uit die diepte van die voertuig. Die slap sydeur na die passasiersruimte swaai oop en 'n ruige blonde kop spring uit.
"Goed maat," sê die hoof in 'n sterk Nederlandse aksent, "wil u na Puemape kom?"
Ek het geen handdoek, sonskerm, geld, brandewas of klere nie. Ek weet nie hoe lank die reis is nie en my dikderm is besig om te grom. Maar dit is nie waaraan ek dink nie.
Waaraan ek dink, is dit: elke keer as ek met 'n Peruaanse branderplankryer oor Puemape praat, lig hulle hul hand op en palm uit. Een vir een krul hul vingers toe totdat hul palm 'n vuis is. Terwyl hul vingers in volgorde sluit, maak hulle 'n gillende geluid. Buise.
Ek het jare lank van 'n veilige afstand af gekyk hoe branderplankryers in buise ingetik het, soos 'n dronk cowboys. My afguns is besig om te groei en te groei, en het aan my gesonde verstand en instellings vir selfbehoud gesny. My afguns maak my dom.
'Sure,' sê ek. "Hoekom nie?"
Ek is in 'n bal agter in een van die mototaksies ingekrul en probeer om die koeëls van koue lug wat deur die passasiersruimte ruk, te vermy. Dit lyk asof die hele saak met ou pakkieband gehou word.
Ek ry saam met 'n Nederlandse egpaar, Oscar en Maike. Ons skree aangename na mekaar in kompetisie met die enjin. Ons voertuig weef aan en van die kant van die snelweg en probeer die geartikuleerde vragmotors wat die bane monopoliseer, vermy. Die mototaxi verlaat die hoofweg en loop af in 'n systraat. Ons snuffel verby sandduine wat van die skouer na die vaal wit lyn in die middel van die pad versprei.
Die bestuurder, Pedro, rol tot stilstand en skiet sy piepklein enjin. Voor is 'n duin van twee voet wat die pad heeltemal bedek. Die mototaxi stamp teen die sand en knip messe in 'n driewiel. Ons stap uit die duin op 'n hoek wat my natklere byna opwarm.
Die mototaxi stop by 'n versameling adobe huise, en ons stap uit. Dadelik stap Pedro weg van ons sidderende groep. Hy wil ons beïndruk deur ons die plek te wys om uit te ry. Ek volg hom op 'n rotsagtige rand wat afdraai in die wit, suurende sop. My oë dryf uit na die see, waar bloeiende, glasagtige twee meter golwe inrol.
Volgens Pedro moet ek net oor 'n paar swart klippe deur 'n knie-hoë tsoenami loop, en dan met die regte tydsberekening oor die 'la ola mas grande' spring.
My hart klop terwyl ek uitskuif op die rotse. Water klop op my bene. 'Gaan nou!' sê iemand agter my, en ek spring oor die grootste golf.
Paddle paddle paddle. My arms is swak, my skouers is styf. 'N Golf kom voor my op en ek druk die neus van my bord hard, eendduik. Ek voel hoe die ysige stormloop van my water my wetsuit oortree. Die golf hark my rug en gaan verby.
Ek is buite. Ek het dit gemaak. Uiteindelik, 'n skoot op 'n paar vate.
Ek trap op 'n paar dik, grys golwe, maar hulle sak af in ronde gesigte. Nie een van hulle staan ​​op nie. Om myself tevrede te stel, het ek 'n hol golf nodig.
Iets bulder van die horison af. Dit groei vinnig, vinnig. Ek draai rond, neem 'n paar beroertes. Die bodem sak van die water af en ek voel hoe die bord van my bord lig. Die golf skop my vorentoe en ek staan ​​op met my voete en skuim in 'n steil opstyg na die gesig.
Die lip van die golf bokant my kop is veer, gereed om uit die muur van die water en in 'n tonnel weg te steek. Hierdie is dit. Ek gee my bord 'n paar harde pompe met my voete vir spoed en vou in die golf en buk neer.
Dan sak die golf. Die krul slaan my vierkantig in die gesig met 'n klam klap.
My bevrore vingers raas met die kamertoets. Dit is 11:34. Die deur skuif oop en my vriend Jean lig 'n wenkbrou. "Waar was jy?" Vra sy.
'Ek het per ongeluk na Puemape gegaan,' verduidelik ek. Die soutwater in my sinusse laat hulle tintel
"Hoe was dit?" vra sy onverskrokke.
Ontmoet vyf Matadorianers wat branderplankry.
Kyk die video: Living in Peru - LIMA APARTMENT TOUR for $100 Per Night + Fried Pork Sandwich for Breakfast!