Van grot tot grot het die opgewekte liedjie It’s A Small World uit die kele van die poppies in hul volksdrag opgeklink terwyl die bootjies stadig hul weg deur die kronkelgange vind.
Dit blyk toe hy is ‘n Zimbabwier wat in Bloemfontein valskermopleiding ondergaan het voordat hy sy vlerke Londen toe gesprei het.
Maar die wereld is darem ook nie altyd so klein nie. Oud-kollega Jean le Roux sien op ‘n dag iewers in Europa op ‘n stasie ‘n gesig wat bekend lyk. Die man betrag hom ook redelik intens. Hy stap nader. :Ek is van Suid-Afrika en jy?” “Ek ook.” ” Ek kom van Kaapstad.” “Ek ook.” “Ek werk by die Nasionale Pers.” “Ek ook”.
In onstuimige tye het hy die voorsitterskap van die SAUK as ‘n tweede verantwoordelikheid aanvaar. Soos sy rektorskap vir die U.V. ‘n goue era was, was sy voorsitterskap dit vir die SAUK.
Hieronder is my resensie. op versoek van Beeld, van Tol Pienaar en span se ensiklopediese nuwe boek oor die geskiedenis van die Laeveld en die ontstaan van die Krugerwildtuin, wat vandag in die koerant verskyn het. Die boek is 767 bladsye plus 5 los kaarte. Ek moes lees, hoor, om daardie resensie te kan skryf!
Onthou, dis ‘n plaaskombuis en daar is hope kaste. Die kwotasies wat inkom, is nie kleingeld nie. Die bedrae laat Hennie se oë rek . Wil sy nie maar dat hy die kaste vir haar verjaardag vir haar maak nie, waag hy eindelik. Maar Lettie wil niks weet nie. Dis haar geld, en sy soek professionele kombuiskaste met klas en styl, hou sy vol.
Ai Lettie, probeer Hennie weer. Jy besef tog ek is ver van gesond. Die kanker het my weer beet. Jy hoor hoe hoes ek. Die ou hart is weer aan die rittel en beef. As jy nou toelaat dat ek vir jou die kaste maak , dan het hy jy darem iets om vir jou vriendinne te wys as die laaste ding wat ek voor my dood vir jou gedoen het.
“Nou-ja,” sê Lettie, “in die boonste laai van my spieëlkas is my tjekboek met ‘n paar getekende tjeks. Vat soveel geld jy nodig het en koop die regte gereedskap. Dit is my verjaardaggeskenk aan jou. Dan maak jy vir my die kaste as jou verjaardaggeskenk aan my.”
Bowenal is in sy hart ‘n lied omdat hy graag vir sy ou beste die kaste wil bou. In sy kop het hy al so half en half ‘n ontwerp. Sy model is ‘n treffer-kombuis in een van die brosjures wat, na sy waarneming, die blinkste blink-oog reaksie by sy vrou uitgelok het.
Enkele dae later lui sy telefoon met die treurige nuus: Lettie se toestand het oornag vinnig verswak en sy in die voordagure onverwags oorlede. ‘n Klassieke geval, soos hy dit later self droogweg gestel het, waar die langslewende eerste gesterf het.
Om daardie beloofde kaste te maak, raak nou vir Hennie ‘n missie. Hy spring aan die werk met vuur en ywer. Elke los oomblik bring hy in die kombuis deur. Die krag-gereedskap dreun en die skaafsels spat tot laat in die nag. Die projek vorder mooi en die kaste is werklik voortreflik in konsepsie en afwerking. Dit sou Lettie ongetwyfeld behaag het, dink Hennie met voldoening as hy met sy hand oor die blink houtoppervlak vryf.
Dis nou die af voet se skuld, verduidelik Hennie verontskuldigend. Met die lompe rolstoel kan hy nie oral bykom nie, en sonder die rolstoel het hy geen balans nie. Die afronding sal dus maar moet wag tot die prostese kom en hy die nuwigheid – weer met sy droë humor – deeglik onder die knie het.
Dit is die klein botteltjies wat die groot gif het. Soos ek hierdie woorde verstaan, beteken dit dat mense wat klein van persoon is dikwels oor die grootste dryfkrag beskik. Klein maar getryn!
Soos sy De Doorns se wyne en die Hexriviervallei bemark, wil gedoen wees. Haar idees raak nooit op nie. Sy sit – soos hulle sê – die plek behoorlik op die “map”. Op die oomblik is sy juis aan die woel aan ‘n bemarkingsplan vir die streek se wyne in die Vrystaat, Noord-Wes, Gauteng en Mpumalanga.
Sy was na die ongeluk bitter lank uit aksie. Tog is sy ingelig dat De Doorns vir haar wag. “Ons soek jou nie op krukke nie. Jy moet kan bokse dra,” was die speelse voorwaarde.