Suffragette-taktiek - Daarbenewens - 2022
Mary Richardson was 'n Suffragette wat deur meer en meer ekstreme taktieke (volgens die standaarde van die dag) aangetrek is weens die gebrek aan die parlement om te luister na wat die Suffragettes wou hê. Taktieke het gewissel van passief - soos om jouself vas te vang tot relings in Buckingham-paleis - tot die meer vernietigende - soos die vernietiging van waardevolle kunswerke. Laasgenoemde taktiek het Mary Richardson gebruik. Of so 'n taktiek die Suffragettes meer steun en simpatie gekry het, is 'n moeilike vraag om te beantwoord.
"Die reg en die toepassing daarvan weerspieël die openbare mening. Waardes is vanuit 'n finansiële oogpunt beklemtoon en nie die mens nie. Ek het gevoel ek moet my protes uit finansiële oogpunt doen, en dit ook as 'n simboliese handeling laat sien. Ek moes die parallel trek tussen die onverskilligheid van die publiek oor die stadige vernietiging van mev. Pankhurst en die vernietiging van 'n finansieel waardevolle voorwerp.
'N Skildery het gedink. Ja, ja - die Venus Velasquez het geverf, hang in die National Gallery. Dit is baie waardeer vir kontantwaardigheid. As ek dit kan beskadig, redeneer ek, sou ek my parallel kon trek. Die feit dat ek nie van die skildery gehou het nie, sou dit vir my makliker maak om in my gedagtes te dink.
Ek het my planne noukeurig opgestel en 'n afskrif daarvan aan Christabel gestuur waarin ek my redes vir so 'n aksie uiteensit. Die dae, terwyl ek op haar antwoord gewag het, het eindeloos gelyk. Uiteindelik kom die boodskap: "Voer jou plan uit".
Maar dit was makliker om 'n plan te maak as om dit uit te voer. Toe die dag aanbreek dat ek moes optree, het ek senuweeagtig geword. Dit was asof die taak wat ek opgestel het groter was as wat ek kon doen. Ek het gehuiwer, met myself vasgehou, probeer om te sê dat iemand anders beter in staat sou wees om so 'n werk te doen as ek. Dit sal moeilik wees vir iemand wat nie in 'n groot rede diens geken het om my lyding te verstaan ​​nie.
Die ure van aarseling is onverwags tot 'n einde gebring deur 'n aankondiging in die aandkoerant. "Mev. Pankhurst is van die platform by Kensington (Glasgow) geneem. 'Dit het my laat optree. Ongeag die onmiddellike risiko, het ek my laaste sjieling op 'n byl uitgegee. Ek noem dat dit my laaste sjieling was om aan te toon dat ek, soos ander militante, op ons eie klein inkomste gewoon het, en nie in staat was om groot bedrae geld uit ons hoofkwartier te trek nie, soos algemeen gemeld. Al wat ons aan ons gegee het, was siekteversorging, gasvryheid tydens herstel en klere om te vervang wat van ons rug afgeskeur of verlore geraak het.
Die volgende oggend weier ek ontbyt, maar sit 'n rukkie en geniet mev. Lyons hardop uit die koerante. Ek het haar gesê ek moet 'n week of miskien langer wees. Sy lyk ontsteld. Die druk van haar hand op myne toe ek 'n halfuur later van haar afskeid neem, vertel dat sy die rede vir my afwesigheid geraai het.
Sy verras my deur te sê; 'U kamer sal op u wag as u terugkom. Ek sal dit nie weer toelaat nie. "
Dit was 'n opregte vriendelikheid, want mevrou Lyons kon dit nie maklik vind om geld te verdien uit haar kosgangers nie, wat sy 'n pond per week vir hul volle koshuis en verblyf betaal. En ek dink ek het net vyftien sjielings betaal.
'U is baie vriendelik, mev. Lyons,' het ek gesê; en ek wou haar soen, maar waag dit nie.
'Pas op vir jouself, Polly Dick,' het sy gesê.
Dit was vreemde geluide vir my oor op die oomblik toe ek 'n ernstige protesoptrede aanpak. Ek het skielik gevoel dat ek 'n vreemdeling is en afgesien van al die ander. Mev. Lyon se woorde klink soos iets in 'n vreemde taal wat ek nie verstaan ​​het nie.
Ek het die huis verlaat sonder om afskeid te neem van een van die ander. My byl is op die linker mou van my baadjie vasgemaak en deur 'n ketting van veiligheidspelde op posisie gehou, die laaste een wat 'n tikkie nodig het om dit los te maak.
Ek het vinnig geloop en deur die systrate deur Soho en Leicesterplein getrek, en dan na die agterkant van die galery en so na die voorste ingang.
Dit was 'n 'gratis' dag en daar was baie mense wat ingegaan het. Ek het aanvanklik by die skare aangehou. By die eerste landing van die trap waar die trappe aan die linkerkant en regs geskei is, het ek gestop en van waar ek gestaan ​​het, kon ek die Venus sien hang aan die noordelike muur van die kamer aan die regterkant. Voordat die skildery dit bewaak, sit twee speels met breë skouers. Hulle het op die rooi sagte sitplek in die middel van die kamer met hul rug na my gesit en het gelyk asof hulle reg voor hulle staar.
Ek het weggedraai en links in die kamer ingestap. Dit en verskeie ander het ek deurgemaak en sommige van die skilderye bestudeer, totdat ek 'n halfuur daarna by die deur van die kamer waar die Venus was, my bevind. Om my gevoelens van ontsteltenis te beheer, het ek die sketsboek wat ek saamgebring het, uitgehaal en probeer om 'n tekening te maak. Nog steeds met die oop kussing in my hand het ek die kamer binnegekom en gekies om in die verste hoek daarvan te staan ​​om voort te gaan met my skets. Ek het gevind dat ek na 'n amandel-oë Madonna staar wie se skoonheid dit baie beter is as my vermoë om voort te plant. Haar glimlag indruk homself egter voldoende op my sintuie om my 'n sekere gemoedsrus te bring.
Die twee speurders was nog tussen my en die Venus. Ek besluit uiteindelik om die kamer te verlaat en 'n rukkie langer te wag.
Ek het die landskap bestudeer en gekyk na die mense wat verbygaan; en terwyl ek na hulle kyk, het ek gevoel dat ek enigiets sou gegee het om een ​​van hulle te wees. Ek het 'n uur soos hierdie in uiterste ellende deurgebring. Ek het geweet dat dit naby die middel van die dag kom. Terwyl ek twee kosbare ure vermors het, is ek terug na die Venus-kamer. Dit het eienaardig leeg gelyk. Daar was 'n leer teen een van die mure, wat deur sommige werkers wat 'n dakvenster herstel het, gelos het. Ek moes voor die speurders, wat nog op die stoel sit, verbygaan om na die Velasquez-skildery te gaan. Toe ek daar naby was, sien ek dat daar 'n dik en moontlik onbreekbare glas daarop aangebring is, ongetwyfeld 'n beskerming. Toe ek omdraai, sien ek dat daar 'n galleryganger in die verste deur staan. Daar was nou drie wat ek moet vermy.
Ek het weer begin skets - hierdie keer was ek 'n bietjie nader aan my doelwit. Toe twaalfuur toesak, het een van die speurders van die sitplek af opgestaan ​​en uit die kamer gestap. Die tweede speurder het besef dat dit middagete was en dat hy kon ontspan, agteroor gaan sit, sy bene gekruis het en 'n koerant oopgemaak het.
Dit bied my 'n geleentheid - wat ek vinnig kon benut. Die koerant wat voor die man se oë gehou word, sou my 'n oomblik wegsteek. Ek stap vinnig na die skildery. My eerste hou met die byl het net die beskermende glas gebreek. Maar dit het natuurlik meer as dit gedoen, want die speurder het opgestaan ​​met sy koerant nog in sy hand en om die rooi sagte sitplek geloop en na die dakraam gekyk wat herstel is. Die geluid van die breek van die glas het ook die aandag van die bediende by die deur getrek wat in sy ywerige pogings om my te bereik, op die baie gepoleerde vloer gly en met die gesig na onder val. En daarom het ek tyd gekry om nog vier houe met my byl in te kry voordat ek op sy beurt aangeval is.
Dit moes alles baie vinnig gebeur het; maar tot vandag toe kan ek elke detail van wat gebeur het duidelik onthou.
Twee Baedeker-handleidings, waarlik gerig deur Duitse toeriste, het teen my agterkop gekraak. Teen hierdie tyd het die speurder, toe hy besluit het dat die breekglas geen verband met die dakraam het nie, op my gespring en die byl van my hand gesleep. Asof dit lyk asof kwaad mense rondom my verskyn. Ek is so en dit gesleep. Maar soos by ander geleenthede, het die woede van die skare my gehelp. In die daaropvolgende opwinding was ons almal in 'n stywe klomp gemeng. Niemand het geweet wie moes wees of moet aangeval word nie. Meer as een onskuldige vrou moes 'n klap vir my ontvang het.
Uiteindelik rol ons almal in 'n ongemaklike hoop uit die kamer uit na die breë trap buite. Terwyl ons by die trappe afstorm, word ek deur my wilde-aanvallers gesit. Polisiemanne, bediendes en speurders het aan die voet van die trap op ons gewag, waar ons almal uitgesorteer is. Ek is ontdek min of meer ongedeerd te midde van die sukkelende skare. Hulle stap my vinnig langs 'n gang af, met 'n paar trappe af na 'n groot kelder. Daar is ek in 'n hoek neergesit en gelaat om af te koel, soos een speurder dit stel. In werklikheid het dit gelyk asof ek die enigste was wat nie nodig gehad het om af te koel nie. Die speurders, die polisie, selfs die polisie-inspekteur wat verskyn het, was pers in die gesig en het swaar asemgehaal, en agtertoe en vorentoe gehaas soos miere wat versteur was.
Dit was 'n paar minute voordat ek behandel is; toe kom die polisie-inspekteur na my toe. Hy het asemrowend gesê: 'Is daar nog meer van jou vrouens in die galery?' Vra hy.
'Ag, ek verwag dit', het ek geantwoord met die wete dat daar niemand was nie.
'My God!' Roep hy en gooi sy pet op die klipvloer neer. Hy het dadelik omgedraai en uit die kamer gehardloop en al die ander uit sy pad gestoot terwyl hy dit gedoen het, en hy het in so 'n groot haas die opdrag gegee om 'die galery skoon te maak'.
Ek voel skielik moeg en gaan sit swak op die vloer.
"Jy daar. Staan op! 'Skree 'n goor stem; maar ek het voorgegee om nie te hoor nie en bly waar ek was vir 'n baie lang tyd. In werklikheid kon dit nie meer as twee uur duur voordat ek in 'n polisiemotor weggejaag is nie. Ek het gesien dat mense nog op die trap en op die sypaadjie buite die gallery staan, saam stry en hul mening oor die voorval gee.
Ek is weer teruggeneem na Holloway.
Hierdie keer het ek geweet dat daar 'n lang termyn van dwang na voete sal wees. Ek was relatief gesond. Ek het net twee wense gehad, twee hoop. Een daarvan was dat mev. Pankhurst bevoordeel sou word deur my protes, die ander dat my hart vinnig sou uitgee. "
Mary Richardson was 'n Suffragette wat die meeste roem gevind het toe sy 'n skildery deur Velasquez in die National Gallery in Londen gevandaliseer het. Min sal betwis ...