Die verleenthede van Parys - Inligting
Fassinasie vir die verleenthede van Parys
Terwyl die stad aansienlik uitbrei en 'n bevolking verwelkom wat sterk gegroei het gedurende die XVIIe eeu (ongeveer 300 000 Parysenaars in 1600, 500 000 in 1680), toe die aantal hand- of perdekarre in sy strate die daaglikse aktiwiteit van die hoofstad van die koninkryk Frankryk oproep uit die lastige hoek wat 'hulle is gesond, visueel, reukagtig of fisies en vorm 'n modieuse motief in die 17de eeue eeu. Nicolas Boileau, in 1666 in sy Satires, stel dus 'n beskrywing op wat beroemd gebly het van die "verleenthede van Parys", in kritiese terme wat die Parys van kleinhandels en bediendes skets. Boileau, wat die onophoudelike geluide en krete van Parys oproep, verduidelik dat "alles tegelyk saamgesweer het om een ​​rus te versteur".
Gravers en skilders word nie weggelaat nie en gebruik ook die tipiese voorstellings van Paryse ambagte, soos Jacques Chiquet (Die krete van Parys) of Claude Gillet (Die twee afrigters, 1707). As u die Pont-Neuf as agtergrond beskou, word die oproep van die verkeer en opeenhoping van Parys veral duidelik.
Dit is in hierdie tradisie dat Nicolas Guérard se "verleentheid vir Parys" pas. Byna streng 'n tydgenoot van Lodewyk XIV, was hy al 'n talentvolle kunstenaar toe hy hierdie ets geproduseer het, 'n oorvloedige toneel wat die ry van Pont-Neuf van die linkeroewer verteenwoordig.
Tonele uit die Paryse lewe
'N Georganiseerde leeswerk en 'n oorsig van die gravure lyk moeilik, aangesien die klein tonele vermeerder om die oproer van die Paryse lewe gedurende die dag oor te dra.
Die toeskouer word in die historiese hart van Parys gegooi. Die dekor is die van Pont-Neuf, in die middel waarvan die ruiterbeeld van Henri IV die geboue van Place Dauphine, wat aan die westekant van Île de la Cité is, oorheers. In die linker agtergrond sien ons die kolonnade van die Louvre-paleis en die kloktoring van Saint-Germain-l'Auxerrois (detail 1) wat uitkyk oor die smal gevels van die huise aan die voorkant van die Seine, wat die doolhof van stegies verberg Parys geërf vanaf die Middeleeue.
Deur die perspektief van die brug noukeurig waar te neem, kan ons, regs van die standbeeld van Henri IV, die gevel van die Samaritaine-pomp (detail 3) sien, wat water vanaf die Seine regs van die tweede boog van die brug om Parysenaars te voorsien.
Oral is daar net bewegings, dwaal, vervoer van mense en goedere, deel van die ryvlak ... Die brug het twee verhoogde banke, voorlopers van die sypaadjies wat eers in die einde van die 18de eeu elders in Parys verskyn.e eeu. Hulle merk die ryvlak, waar die aktiwiteit op sy hoogtepunt is, in 'n warboel van mense, diere en voertuie. Nicolas Guérard berig oor die diversiteit van vervoermiddels aan die einde van die 17de eeue eeu in die strate van Parys.
Ons kan onderskei in die gravering 'n afrigter wat deur 'n span van ses perde getrek word, verskillende afrigters (is een daarvan 'n openbare huurmotor?), 'N sedanstoel (links op die voorgrond), 'n getekende rolstoel deur 'n man (aan die voet van die trappies aan die linkerkant), 'n wa (regs op die voorgrond), ryers, maar ook 'n groot aantal voetgangers (besonderhede 2 en 3).
Die regte deel van die pad word herstel, werkers werk daaraan om dit te plavei: Boileau het geskryf dat "plaveisels in hierdie plek my gang versper".
Die sentrale deel word beset deur 'n paar tipiese figure: 'n paar kwalitatiewe mense (edel of burgerlik) probeer die pers kraak, maar loop 'n waterdraer vas, en word self deur die skop van 'n perd gestort wat sy bad (detail 2). Die waterdraer (detail 2), 'n embleem van klein Paryse ambagte, dra twee emmers wat deur 'n leerband oor sy skouers gekoppel is. Dit speel 'n belangrike rol om inwoners van water wat uit pompe en veral fonteine ​​geneem word, te voorsien. Regs speel 'n man op die trommel en skree waarskynlik verbygangers nuus.
Diere deel oral ruimte met mans, skape aan die linkerkant (detail 2), beeste aan die linkerkant, wat bohaai veroorsaak, val (veral vroue) en uitroepe wat veroorsaak word deur twis. Boileau het gekla: "Almal beweer dat hulle slaag; die een huil, die ander vloek. [...] Ons hoor net uitroepe in verwarring ". As u die pad met diere, voetgangers (portier, klein ambagsmanne, bediendes, eenvoudige stappers, ens.) En motors deel, kan dit stadiger raak. Voetgangers is die slagoffers van die baie gevare wat hulle bedreig.
Op die voorgrond, links bo, op 'n geïmproviseerde stellasie, laat 'n werker sy wasbak sak, en hy sal nie die roekelose stapper bereik nie (detail 1), aangesien dit die vrees van Boileau om 'n slagoffer van 'n dakwerker wat 'n leisteen of 'n teël laat val.
In die agtergrond is die verkeer minder leesbaar as gevolg van die afstand, maar op die brug voel jy die gedruis. Weerskante van die pad, op die bankies, verlig 'n ry klein kortstondige stalletjies (Detail 4) die omgewing. Links, op die trappie, speel twee mans kaarte (Detail 4), ander dra een van hul bewustelose (Detail 1), waarskynlik na 'n slegte slag wat tydens 'n swaardgeveg gevat is. . Dit gaan 'n bietjie verder op die bank, onder die oog van 'n paar getuies. Die vegters is egter op die punt om gestop te word in hul aktiwiteite weens die dreigende ingryping van 'n wag wat met 'n vasberade stap na die toneel gaan (Detail 3). Regs, leunend op die balustrade van die brug, rook 'n man tabak (Detail 4). Op die dak van een van die geboue in Place Dauphine is daar ongetwyfeld 'n paar werkers wat besig is om teëls neer te lê, maar een daarvan word weggevoer in 'n duister val (Detail 4).
Al wat ontbreek, is beweging en klank om die toneel te ervaar, 'n soort oproep van al die sintuie vir 'n byna meeslepende ervaring in die gejaagde aktiwiteit van die Paryse verkeer aan die Pont-Neuf.
Beheer die warboel
Die subteks van die gravure nooi die kyker eksplisiet uit na 'n ervaring wat al hul sintuie stimuleer om 'n visuele en gesonde landskap te verstaan ​​wat as gevaarlik beskou word:
"Om in Parys te loop, moet waaksaam wees,
Hou u ore van alle kante oop,
Om nie getref, platgeslaan of seergemaak te word nie,
Want as jy nie onder die gekla luister nie,
Stasie, stasie, daarheen stasie, aftrek, stasie,
U sal van bo of van onder af verpletter word. "
Die cliché van die verleenthede van Parys, 'n ware literêre en ikonografiese stereotipe, eggo Boileau se teks: dit beskryf Parys as 'n gedeelde ruimte, gesog, betwis en laat die eerlike prooi voortdurend waaksaam en die voetganger wat die verskeie gevare van die ambulasie daarvan. Munching on small trades, sharing public space, animating verkeer, die gevare van oorbevolking is egter nie die enigste belang van die gravure deur Nicolas Guérard nie: dit betrek ook die kyker in 'n omgewing waar die magte gehore probeer die ruimte hersaamstel en die gebruike beter beheer, danksy die perspektief wat die Pont-Neuf oopgemaak het.
Die koninklike mag is inderdaad besig met 'n modernisering van die hoofstad. Die Pont-Neuf is 'n voorbeeld van baanbrekende argitektuur in Parys. Gebou in klip vanaf 1578 en voltooi in 1604, dit is die eerste brug sonder huise in die hoofstad. Die brûe wat die regteroewer, linkeroewer en Île de la Cité verbind, was net vier voordat dit gebou is: dit word 'n belangrike plek vir stap en verkeer.
Al kies Nicolas Guérard dit as 'n omgewing, is dit nie op die Pont-Neuf dat die verleenthede van die hoofstad die ernstigste is nie, maar in die doolhof van klein straatjies geërf uit die Middeleeue, wat steeds die oorgrote meerderheid van die stedelike weefsel uitmaak. aan die begin van die XVIIIe eeu. Place Dauphine, ontwerp aan die einde van die regeringstydperk van Henri IV en waarvan die geboue die perspektief regs van die gravure sluit, getuig ook van die stadsbeplanningsbenadering van die koninklike mag.
Koninklike politiek stop nie by argitektuur nie; dit gaan ook oor die begeerte om beter voorrade vir Parysenaars te waarborg. Aan die ander kant van die Ile de la Cité het die Samaritaine-pomp Pariseërs in staat gestel om water uit die Seine te trek sedert dit in 1608 voltooi is. Vervolgens is ander pompe elders aan die Seine gebou.
Die Pont-Neuf is ook 'n plek vir mag. Die ruiterstandbeeld van Henri IV, geïnstalleer in 1614, oorheers met sy hoogte en majesteit die verkeer aan die een kant en die Ile de la Cité aan die ander kant. Die stigter van die Bourbon-dinastie kyk uit op 'n vierkantige openbare plein wat die Parysenaars 'n pragtige uitsig bied op die vooruitsig van die Seine stroomaf, na die Louvre.
Die aanwesigheid van 'n polisiemag, wat hier verteenwoordig word deur die soldate wat hulle voorberei om 'n einde aan die swaardgeveg te maak, is gestruktureer sedert die totstandkoming van die posisie van luitenant-generaal van die Paryse polisie in 1667. Dit is inderdaad verantwoordelik vir openbare rus, handhawing van orde, maar ook verkeer, netheid, watervoorsiening ... Op 'n manier is niks wat Nicolas Guérard verteenwoordig het, vreemd vir die luitenant-generaal nie polisie en die regering van die mans wat die monargie met meer beheer probeer vestig.
Jean FAVIER, Parys. Tweeduisend jaar geskiedenis, Fayard, 1997.
Alfred FIERRO, Geskiedenis en woordeboek van Parys, Robert Laffont, versameling Bouquins, 1996.
Rémi MATHIS, Vanessa SELBACH en Louis MARCHESANO en Peter Fuhring (reds.), Images du Grand Siècle. Franse druk in die tyd van Lodewyk XIV (1660-1715), Bibliothèque nationale de France en The Getty Resarch Institute, 2015.
Vincent MILLIOT, Les cries de Paris of die transvestietmense. Die voorstellings van klein Paryse ambagte (16de tot 18de eeu), Publikasies van die Sorbonne, versameling The Classics of the Sorbonne, 2014 .