Die harde woorde wat die skaal praat | Netwerk24
Die harde woorde wat die skaal praat
Deur Carryn-Ann Nel 11 Januarie 2017 14:01
Op Nuwejaarsdag het sy besef: Die skaal is haar vyand en die squeezie haar vriend, skryf Carryn-Ann Nel.
Die vrees om in Pick n Pay te staan en op die kredietkaartmasjientjie se skerm te sien: Insufficient funds.
Die vrees dat my ma die binnekant van my deurmekaar klerekas moet sien. Die vrees dat my selfoon in die verkeerde hande beland en iemand op my 2,3 miljoen selfies afkom.
Dít is drie van my grootste vrese in die lewe.
Maar die ultimate vrees wat my Australië toe sal laat emigreer, is die vrees dat ek eendag verkeerd uit 'n kar sal klim en iemand 'n foto van my kosbaarste besitting sal neem.
Daar is baie name daarvoor, het ek al gehoor: 'n step-in (of sommer stepping, soos die oumense sê), 'n maermaak-panty, 'n kroekbroek.
Daar is baie name daarvoor, het ek al gehoor: 'n step-in (of sommer stepping, soos die oumense sê), 'n maermaak-panty, 'n kroekbroek. Daardie lelike, dog wonderbaarlike wonderwerk wat mos beige móét wees en wat jou terstond 5 kg maerder laat lyk. Myne noem ek sommer my squeezie. Want al hoe ek in hom inkom, is deur myself in hom in te squeeze. En kyk, dis 'n storie. Teen die tyd dat ek in is, begin my oë al uitpeul, maar die slanker ekke gee nie om nie.
My squeezie is my beste vriend en my kosbaarste besitting. As my woonstel ooit aan die brand slaan, gryp ek hom eerste.
Die Here het my nie met 'n plat maag geseën nie en Hy weet ook ek kan nie heeldag my maag loop en intrek nie.
So my squeezie is my geskenk en seëning.
Maar dit is 'n helse stryd om in hom in te kom. Dit begin met 'n skietgebed. Dan gaan lê ek op my bed, bene in die lug. Volgende haal ek tien maal diep asem vir die inspanning wat volg. En dan trek ek los met 155 karateskoppe in fast forward tot ek in hom is.
Gewoonlik moet ek dan eers 'n bietjie bly lê om my asem terug te kry. Wanneer ek en squeezie weer regop staan, moet ek my maag net 'n paar keer knie om eweredige verspreiding te verseker, en dan, siedaar!, is ek maer.
En toe kom 1 Januarie en ek maak die grootste fout van my lewe. Ek klim op 'n skaal en weeg myself. Ná my derde bak trifle.
So kan ek maar daardie stywe rok dra sonder dat enigiemand weet wat onder aangaan.
Die probleem kom net in wanneer die DJ "To the Window, the Wall" speel. Want dan kan ek nie saam met die res van die mense "Get low, get low, get low, get low" gaan nie.
En ek bly kyk vas in die skaal, want die skaal verklap mos die waarheid. Squeezie of te not.
Die skaal verbloem nie jou rolle nie. Die skaal neem nie jou selluliet weg nie. Nee. Dit is harde woorde wat die skaal met jou praat.
En voor ek my kon kry, haat ek my lyf en snou ek myself allerhande negatiewe dinge toe.
Dis toe dat ek besef: Die skaal is my vyand en my squeezie is my vriend.
Ons almal is nie met 'n plat maag gebore nie. En dis oukei om nie volmaak te wees nie.
Ons is dikwels ons eie grootste vyand wanneer dit by ons lywe kom. Ons sal eerder die vetrol as die mooi glimlag sien, eerder ons wye heupe kritiseer as om met mening daarmee te dans.
En ek dink dit is een van daardie onregte wat ons vroue so dikwels aan onsself doen: Ons strewe áltyd daarna om "net 5 kg" te verloor, om net brood uit te sny om in daardie perfekte rok te pas. So gaan die jare en die dekades om en uiteindelik het ons te veel geweeg en te min geniet.