Nadat sy haar dramagraad in 1972 verwerf het, het sy Afrikaans gedoseer aan ‘n opleidingskool in Kaapstad. Sy wou egter graag oorsee reis en toe sy hoor dat aankopers vir afdelingswinkels oorsee reis, het sy werk gekry as selekteerder van kinderslaapklere by ‘n bekende afdelingswinkel! “Ek was jonk,” sê sy, “en die wêreld was aan my voete.” Aan die einde van 1974 het sy die Kaap vir Gauteng (die destydse Transvaal) verruil en van 1975 tot 1976 as aktrise gewerk by Truk Speelwerk, onder Robin Malan. Dit was deel van die destydse kurrikulum dat voorgeskrewe werke vir skoolkinders opgevoer moes word en twee spanne akteurs het so van skool tot skool gereis en die voorgeskrewe werke opgevoer.
Ná die sukses van Kinders van die wind en haar Debuut-album, het die sanger en liedjieskrywer Anton Goosen haar in Oktober 1979 gevra om saam met hom te toer. Goosen was self besig om in daardie tyd vir hom ‘n naam te vestig met sy oorspronklike Afrikaanse musiek en sy treffer Kruidjie-Roer-my-nie. Voor hom is Duitse en ander liedjies dikwels vertaal en hier uitgereik, maar die oorspronklike liedjieskrywers was dun gesaai. Die toere het baie gehelp om Laurika se naam verder te vestig.
Laurika skud haar kop as ’n mens vra of sy ooit self haar hand aan die skryf van ’n liedjie gewaag het. “Nee,” sê sy “maar ek het wel ’n hele paar gedigte getoonset wat opgeneem is, soosNalekokers en Niks hang so rooi soos wingerdblaar by Hexrivier van Boerneef, Ballade van ‘n koningsdogter van ID du Plessis en Windliedjie en Toemaar die donker man van Ingrid Jonker. Ek kan nie self woorde skryf nie, maar as ek ‘n goeie liriek beetkry, skryf die liedjie homself as ‘t ware. ”
Sedert sy in 1979 met Kinders van die wind byna oornag ’n huishoudelike naam in Suid-Afrika geword het, het verskeie albums en hoogtepunte gevolg. Haar eerste album, Debuut, het ook in 1979 verskyn.
“Dit was nie aldag maklik om voltyds ’n oorspronklike kunstenaar in Suid-Afrika te wees nie,” onthou sy van ’n pad wat sy dikwels self voetjie- vir- voetjie moes uittrap.
“Die musiekbedryf was nog ’n onbekende terrein en ons het niks geweet van goed soos musiekregte en tantieme nie. Dit was dikwels maar ’n harde leerskool.” ‘Groep 2′ en Sonja Herholdt was natuurlik die voorlopers en baanbrekers en op daardie stadium die enigste sangers op die toneel wat soortgelyke musiek gemaak het.
Die gang (1992) was eweneens ’n soort waterskeiding omdat dit die eerste album was wat sy onafhanklik in die naam van haar eie platemaatskappy. Laurika Rauch Produksies, uitgegee het.
Nadat sy in 1980 ’n Sarie-toekenning ontvang het as die mees belowende sangeres, het baie ander gevolg. Sy was byvoorbeeld die eerste ontvanger van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns se erepenning vir haar bydrae tot ligte Afrikaanse musiek in 1997 en Huisgenoothet haar in 2006 bekroon met ‘n toekenning vir haar lewenslange bydrae.
Sy sonder ook die produksie Samekoms/Kopano saam met Vusi Mahlasela in 1998/99 uit as ’n hoogtepunt. Laurika was die aanbieder en ook sanger en Deon Opperman die regisseur.