Dada se positiewe kant was sy gees van herontdekking, sy profetiese protes teen artistieke verharding, sy aanklag teen 'n stelsel van uitgediende waardes en dogmas wat die mens ontmens het, sy afskaffing van die konvensie van 'n kant-en-klaar-taal. Sy bemoeiing met die oermens en die onderbewussyn het die deur oopgemaak na die primitiewe en kinderkuns, en laat 20e-eeuse manifestasies soos happenings en Andy Warhol se Pop Art en Punk Rock en modes en juweelontwerp.
Dada se andersheid was dat dit die mimetiese, die tydruimtelike, die verwysing (referensialiteit), d.w.s. "betekenis", ophef; dat dit die semantiese orde skeeftrek deur woorde en sinne buite hulle gerusstellende samehangende patrone te gebruik, m.a.w. deur "verwysing" te verskuif na "teken", "referensiële" na die semiotiese; dat dit 'n eie innerlike logika het wat 'n kortsluiting afgee by die (her)lees van 'n tradisionele gedig; dat dit in eie reg "post-modernisties" met 'n teks werk – los, gefragmenteerd, kategorieloos, permissief.