LEES ALLES OOR DIE VROEGSTE DAE VAN DIE CHRISTELIKE KERK IN ROME - CHRISTENSKAP - 2022
Vroegste dae van die Roomse Christelike Kerk
Die Romeinse Ryk was die dominante politieke en militêre mag gedurende die vroeë dae van die Christendom, met die stad Rome as die grondslag. Daarom is dit nuttig om 'n beter begrip te kry van die Christene en kerke wat gedurende die eerste eeu nC in Rome gewoon en bedien is. Kom ons ondersoek wat in Rome self aangaan toe die vroeë kerk oor die bekende wêreld begin versprei het.
Die Stad van Rome
Ligging: Die stad is oorspronklik gebou aan die Tiberrivier in die wes-sentrale streek van die moderne Italië, naby die kus van die Tirseense See. Rome het duisende jare relatief ongeskonde gebly en bestaan ​​vandag nog as 'n belangrike sentrum van die moderne wêreld.
Bevolking: Toe die boek Romeine geskryf het, was die totale bevolking van die stad ongeveer 1 miljoen mense. Dit het Rome een van die grootste mediterreense stede van die antieke wêreld gemaak, saam met Alexandrië in Egipte, Antiogië in Sirië en Korinte in Griekeland.
Politiek: Rome was die middelpunt van die Romeinse Ryk, wat dit die middelpunt van politiek en regering gemaak het. Dit is gepas dat die Romeinse keisers saam met die Senaat in Rome gewoon het. Wat nog te sê, antieke Rome het baie ooreenkomste met die hedendaagse Washington DC
Kultuur: Rome was 'n betreklik welgestelde stad en het verskillende ekonomiese klasse ingesluit - waaronder slawe, vrye individue, amptelike Romeinse burgers en edeles van verskillende soorte (politieke en militêre). Dit was bekend dat Rome in die eerste eeu gevul is met allerlei dekadensie en onsedelikheid, van die wrede praktyke van die arena tot seksuele onsedelikheid van alle soorte.
Godsdiens: Rome is gedurende die eerste eeu sterk beïnvloed deur die Griekse mitologie en die beoefening van keiseraanbidding (ook bekend as die keiserlike kultus). Die meeste inwoners van Rome was dus politeïsties - hulle het verskillende gode en demigode aanbid, afhangende van hul eie situasies en voorkeure. Om hierdie rede het Rome baie tempels, tempels en aanbiddingsplekke bevat sonder 'n gesentraliseerde ritueel of praktyk. Die meeste vorme van aanbidding is verdra.
Rome was ook 'n tuiste vir 'buitestaanders' van baie verskillende kulture, waaronder Christene en Jode.
Niemand is seker wie die Christelike beweging in Rome gestig en die vroegste kerke in die stad ontwikkel het nie. Baie geleerdes glo dat die vroegste Romeinse Christene Joodse inwoners van Rome was wat aan die Christendom blootgestel is terwyl hulle Jerusalem besoek het — miskien selfs gedurende die Pinksterdag toe die kerk vir die eerste keer opgerig is (sien Handelinge 2: 1-12).
Wat ons wel weet, is dat die Christendom teen die laat 40s nC 'n groot teenwoordigheid in die stad Rome geword het. Soos die meeste Christene in die antieke wêreld, is die Romeinse Christene nie in 'n enkele gemeente versamel nie. In plaas daarvan het klein groepe Christus-volgelinge gereeld in huiskerke vergader om die erediens, gemeenskap en die Skrif saam te bestudeer.
As voorbeeld noem Paulus 'n spesifieke huiskerk wat gelei is deur getroude bekeerlinge na Christus met die naam Priscilla en Aquilla (sien Romeine 16: 3-5).
Boonop was daar gedurende Paulus se dag soveel as 50.000 Jode in Rome. Baie hiervan het ook Christene geword en by die kerk aangesluit. Soos Joodse bekeerlinge uit ander stede, het hulle waarskynlik saam met ander Jode in die sinagoges in Rome byeengekom, benewens dat hulle afsonderlik in huise saamgekom het.
Beide was onder die groepe Christene wat Paulus tydens die opening van sy brief aan die Romeine toegespreek het:
Paulus, 'n dienskneg van Christus Jesus, het geroep om 'n apostel te wees en afgesonder vir die evangelie van God .... Aan almal in Rome wat deur God geliefd is en geroep is om sy heilige volk te wees: Genade en vrede vir u van God ons Vader en van die Here Jesus Christus.
Romeine 1: 1, 7
Die mense van Rome was verdraagsaam teenoor die meeste godsdienstige uitdrukkings. Die verdraagsaamheid was egter grotendeels beperk tot godsdienste wat politeïsties was; dit beteken dat die Romeinse owerhede nie omgee vir wie u aanbid het nie, solank u die keiser ingesluit het en probleme met ander godsdienstige stelsels nie geskep het nie.
Dit was 'n probleem vir beide Christene en Jode gedurende die middel van die eerste eeu. Dit is omdat Christene sowel as Jode fel monoteïsties was; hulle het die ongewilde leerstelling dat daar net een God is, verklaar, en hulle het in die uitbreiding geweier om die keiser te aanbid of om hom as enige godheid te erken.
Om hierdie redes het Christene en Jode intense vervolging begin ervaar. Byvoorbeeld, die Romeinse keiser Claudius het alle Jode uit die stad Rome in 49 nC verban. Hierdie besluit het geduur tot Claudius se dood vyf jaar later.
Christene het groter vervolging begin ervaar onder die heerskappy van keiser Nero - 'n wrede en verdraaide man wat 'n intense afkeer vir Christene gehad het. Inderdaad, dit is bekend dat Nero teen die einde van sy bewind dit geniet het om Christene te vang en hulle aan die brand te steek om snags ligte vir sy tuine te gee. Die apostel Paulus het die Romeine-boek geskryf tydens die vroeëre regering van Nero, toe die vervolging van Christene net begin het. Verbasend genoeg het die vervolging net erger geword aan die einde van die eerste eeu onder keiser Domitianus.
Benewens vervolging van buite bronne, is daar ook genoeg bewyse dat spesifieke groepe Christene in Rome konflik ondervind. Spesifiek was daar botsings tussen Christene van Joodse oorsprong en Christene wat heidene was.
Soos hierbo genoem, was die vroegste Christelike bekeerlinge in Rome waarskynlik van Joodse oorsprong. Die vroeë Romeinse kerke is oorheers en gelei deur Joodse dissipels van Jesus. Toe Claudius alle Jode uit die stad Rome verdryf het, het daar egter net die heidense Christene oorgebly. Daarom het die kerk gegroei en uitgebrei as 'n grootliks heidense gemeenskap van 49 tot 5454 nC
Toe Claudius omgekom het en die Jode weer in Rome toegelaat is, het die terugkerende Joodse Christene huis toe gekom om 'n kerk te vind wat baie verskil van die wat hulle agtergelaat het. Dit het gelei tot meningsverskille oor hoe om die Ou-Testamentiese wet in Christus te volg, insluitend rituele soos die besnydenis.
Om hierdie redes bevat 'n groot deel van Paulus se brief aan die Romeine instruksies vir Joodse en heidense Christene oor hoe om in harmonie te leef en God as 'n nuwe kultuur - 'n nuwe kerk - te aanbid. Romeine 14 bied byvoorbeeld sterk raad oor die oplossing van meningsverskille tussen Joodse en heidense Christene in verband met die eet van vleis wat aan afgode geoffer is en die verskillende heilige dae van die Ou-Testamentiese wetgewing gehou word.
Ondanks hierdie vele hindernisse het die kerk in Rome gedurende die eerste eeu gesonde groei beleef. Dit verklaar waarom die apostel Paulus so gretig was om die Christene in Rome te besoek en bykomende leierskap te bied tydens hul stryd:
11 Ek verlang om jou te sien, sodat ek aan jou die een of ander geestelike geskenk kan gee om jou sterk te maak 12, dit wil sê dat ek en jy wedersyds deur mekaar aangemoedig kan word se geloof. 13 Ek wil nie hê dat u nie bewus moet wees nie, broers en susters , dat ek baie keer beplan het om na u toe te kom (maar tot nou toe verhinder is om dit te doen), sodat ek 'n oes onder julle kan hê, net soos ek het onder die ander heidene gehad.
14 Ek is verpligtend teenoor Grieke sowel as nie-Grieke, beide teenoor die wyse sowel as die dwase. 15 Daarom is ek so gretig om die evangelie ook aan julle wat in Rome is, te verkondig.
Romeine 1: 11-15
In werklikheid was Paulus so desperaat om die Christene in Rome te sien dat hy sy regte as Romeinse burger gebruik het om na die keiser te beroep nadat hy deur Romeinse amptenare in Jerusalem in hegtenis geneem is (sien Hand. 25: 8-12). Paulus is na Rome gestuur en 'n paar jaar in 'n huisgevangenis deurgebring - jare wat hy kerkleiers en Christene in die stad opgelei het.
Ons weet uit die kerkgeskiedenis dat Paulus uiteindelik vrygelaat is. Hy is egter weer in hegtenis geneem omdat hy die evangelie verkondig het onder hernieude vervolging van Nero. Volgens die kerklike tradisie is Paulus onthoof as 'n martelaar in Rome - 'n geskikte plek vir sy finale handeling aan die kerk en die uitdrukking van aanbidding aan God.