Belangrike sielkundiges - Inligting
Bekende sielkundiges deur die geskiedenis
As die meeste van ons gevra word om 'n beroemde sielkundige te noem, kan baie van ons 'n televisiepraktisyn van vandag noem, soos doktor Phil en ja, doktor Phil het 'n doktorsgraad in sielkunde.
Baie sielkundiges deur die geskiedenis verdien erkenning. Mense soos dr. Phil het baie gedoen om die belangrikheid van sielkunde in die openbare sfeer te bring, maar die wetenskap gaan lank terug. Daar was baie mense wat gewerk het om die veld te vestig soos ons dit vandag ken.
Voordat ons bekende sielkundiges deur die geskiedenis begin noem, is dit belangrik om 'n bietjie te praat oor die 'voorgeskiedenis' van sielkunde.
Die vroeë sade van die Westerse sielkunde het in die vyfde en vierde eeu vC in Griekeland posgevat. Gedurende hierdie tyd het filosowe begin stel dat mense hul dade bepaal, eerder as om hulle dade deur die gode te laat bepaal. As u in predestinasie geglo het, soos die meeste mense destyds gedoen het, was dit nie baie nuttig om te vra waarom mense doen wat hulle gedoen het nie. Gedurende hierdie tyd het mense die oortuiging gehou dat gode ons dade beïnvloed, maar dat ons uiteindelik ons ​​paaie gekies het. Hierdie oortuigings het denkers uit die oudheid in staat gestel om vrae te stel oor waarom ons besluite neem en watter besluite ons moet neem.
Filosowe of vroeë etici het grootliks vrae gestel oor hoekom ons doen wat ons doen. Aristoteles word gewoonlik erken as die eerste een wat buite die bestaande natuurwetenskappe, soos fisika en basiese biologie, ingegaan het op vrae, alhoewel sy onderwyser Plato en Sokrates voor hom al vrae soos hierdie gestel het.
In die sewentiende eeu het die Franse filosoof René Descartes die idee van 'dualisme' geskep, wat van mening was dat die gees en liggaam uit verskillende stowwe bestaan ​​en saamgewerk het om die persepsie van ervaring te formuleer. Dit pas by die idee dat mense wat geestelike toestande of gestremdhede gehad het, aan een of ander fisiologiese wanbalans ly.
Ongeag wat 'n mens glo hierdie probleme veroorsaak het, het die meeste mense dit op een van twee maniere hanteer. Rykes kon probeer om hul geliefdes te genees, maar het meer gereeld gesien dat hulle eenvoudig uit die moeilikheid gehou word. Baie wat met geestesgesondheidsprobleme gesukkel het, beland gewoonlik in die tronk.
In die daaropvolgende eeu het 'n ander Fransman met die naam Philippe Pinel gewerk om gemaklike huisvesting en sorg vir hierdie individue te bekom eerder as om hulle in die gevangenis te laat. Gedurende sy latere leeftyd sou Pinel uiteindelik die begin van die moderne sielkunde as 'n tak van die natuurwetenskappe beskou.
Marmaduke Sampson en die natuurwetenskaplikes
In die negentiende eeu het gefokus op wat die 'natuurwetenskappe' genoem is, ingewikkelde of abstrakte idees probeer opbreek en verbind tot meer hanteerbare of buigbare fisiese artefakte. Hierdie idee het baie wetenskappe beïnvloed en die voorloper van die moderne sielkunde, genaamd "frenologie", geskep. Frenoloë soos Marmaduke Sampson was van mening dat hulle voorspellings kan maak oor 'n persoon se geestesgesondheid en houding deur die vorm van hul kop te bestudeer. Alhoewel dit nou belaglik lyk, was dit naby aan die meer moderne idee om streke van die brein te bestudeer.
Willhelm Wundt was 'n Duitse fisioloog wat kort na Sampson gewoon het. Wundt was ook geïnteresseerd in die toepassing van die huidige metodes op die probleem van emosionele en geestelike welstand. In plaas van die natuurwetenskaplike benadering, gebruik hy die wetenskaplike metode.
Sy meer versigtige en doelbewuste benadering tot die bestudering van geestesgesondheid en welstand het daartoe gelei dat hy minder opruiende bewerings gemaak het as ander wetenskaplikes van die dag. Wundt het die skole van strukturalisme en introspeksie gevestig, wat albei vandag nog algemeen gebruik word.
Kort na Wundt se tyd ontwikkel William James 'n nuwe benadering. James was 'n Amerikaner wat die eerste sielkundeklasse aangebied het en soms "die vader van sielkunde" genoem word. Sy klasse het geleer dat die menslike verstand 'n evolusionêre instrument is wat ons in staat stel om as 'n spesie te bestaan ​​en te floreer en dat die drie hooffunksies daarvan was om te dink, te voel en te onthou.
Die Duitse Gestalt -sielkundiges
Twee jaar na die dood van James in 1910, het die skool vir Gestaltpsielkunde in Duitsland begin. Die Gestalt -skool is bedoel om mense te help eerder as om dit net te bestudeer, en is gestig deur Max Wertheimer, Kurt Koffka en Wolfgang Köhler.
Die idee is gebaseer op die veronderstelling dat ons persepsie van 'n gebeurtenis ingewikkelder is as die gebeurtenis self, en moedig individue aan om te fokus op hul gevoelens oor 'n onderwerp en waarom hulle moontlik so voel terwyl hulle hulself vestig in die feite van wat hulle waargeneem het. Dit sou 'n belangrike voorloper van latere psigoanalitiese tegnieke word.
Gestaltpsigologie en die verwante terapeutiese benaderings daarvan is uitgebrei deur latere sielkundiges en word vandag nog bestudeer en toegepas.
Freud, Rorschach en Jung: die vroeë psigoanaliste
Die psigoanalitiese tegniek sou in die komende dekades 'n pionier wees deur Sigmund Freud en sy student Carl Jung.
Freud het beroemd gesuggereer dat ons optrede en houdings die gevolg is van ons onderbewussyn - gedagtes en gevoelens wat ons nie direk of onwillig kan konfronteer nie. Die onderbewussyn, volgens Freud, is grootliks gevorm tydens ervarings en verhoudings in die kinderjare. Dit kan die beste verstaan ​​word deur drome of 'vrye assosiasie' - die praktyk om 'n woord te hoor en die eerste woord wat by u opgekom het, te sê en dan te probeer onderskei hoe u gedagtes die twee woorde verbind of verwant was.
Die idee van vrye assosiasie is verder gebore deur Freud se tydgenoot, Hermann Rorschach van Switserland. Die beroemde inkblot -toetse van Rorschach werk soos Freud se woordassosiasie, maar in plaas daarvan om met 'n woord te begin, begin hulle met 'n inkblot. Die onderwerp sou dan sê hoe hulle dink die inkvlek lyk.
Jung studeer onder Freud en stem saam dat daar meer in die onderbewussyn gebeur as in die bewuste verstand. Sy metodes om met die onderbewussyn te kommunikeer en te verstaan, verskil van Freud s'n.
Jung het voortgegaan en uitgebrei oor Freud se werk met drome. Jung het verder die idee voorgestel dat drome geïnterpreteer kan word met 'n standaard woordeboek van simbole omdat sommige simbole identiese of soortgelyke betekenis in kulture en ervarings het. Jung sou selfs so ver gaan om voor te stel dat alle mense 'n 'kollektiewe onbewuste' deel, wat die wortel is van gedeelde simbole sowel as gedeelde idees oor kulture heen. Die idee word dikwels verduidelik met die analogie van sampioene. Sommige soorte sampioene kweek individuele pette wat 'n gemeenskaplike wortelstelsel diep onder die grond deel.
Alhoewel Jung se idee van 'n kollektiewe onbewuste 'n bietjie te "ver uit" is vir baie mense, bly sy idees oor droom en simboolinterpretasie vandag van invloed.
John Watson en die gedragspersoneel
Terwyl mense soos Freud, Rorschach, Jung en Maslow groot vordering gemaak het in die sielkunde deur ongesiene prosesse van die gees op te teken en te probeer verstaan, het 'n ander sielkundeskool, genaamd 'Behaviorisme', uitsluitlik probeer om te gaan met wat op 'n manier fisies waargeneem kon word. . Gedragsdeskundiges verdiskonteer dikwels subjektiewe idees soos persepsie van droominterpretasie.
Watson is grootliks geïnspireer deur die Russiese wetenskaplike, Ivan Pavlov, wie se beroemde eksperimente ons gehelp het om kondisionering te verstaan. Sommige van Watson se belangrikste bydraes was om te leer oor die fisiese veranderinge van die brein tydens ontwikkeling.
Die mees onlangse invloedryke behaviorist is die beroemde sielkundige BF Skinner. Skinner bestudeer versterking in die leer en glo dat dit die doeltreffendste was as lesse beloon word.
Terwyl die gedroogde benadering van die behaviorists die idee gekry het van hoe ons leer en hoe leer gedrag beïnvloed, het 'n ander tak van die sielkunde, genaamd kognitiewe sielkunde, hom toegewy aan die studie.
Een van die stigters, Jean Piaget, was omtrent eietyds saam met Skinner. Piaget het 'n kort tydjie onder Jung gestudeer en 'n studie gemaak van foute waarin hy sou probeer om die redenasie wat by algemene foute aangaan, te bepaal. Hy het ook die stadiums bestudeer waarin mense groot idees begryp deur met kleiner konsepte te begin en dit saam te stel.
Hoe om meer te leer
Mense soos Piaget en Skinner bring ons in die laat twintigste eeu, binne die geheue van die meeste van ons lesers. Daar is vandag nog groot vordering in die sielkunde. Dit is 'n onvolledige lys, al begin dit met denkers wat die formalisering van sielkunde soos ons dit vandag ken, voorafgaan. Dit is te wyte aan die voortgesette bydraes van navorsers in die huidige tyd en die bydraes van diegene buite die veld, soos dié wat 'n fisioloog Ivan Pavlov gemaak het.
BetterHelp is 'n aanlyn platform wat begrip en bestuur van geestesgesondheidskwessies aanmoedig. Ons doen dit deur inligting te verstrek deur middel van blogartikels soos hierdie, maar u kan ook BetterHelp gebruik om via die internet met 'n gelisensieerde terapeut in aanraking te kom.
WUNDT EN STRUKTURALISME
Wilhelm Wundt (1832–1920) was 'n Duitse wetenskaplike na wie die eerste persoon verwys is as 'n sielkundige. Sy beroemde boek getiteld Beginsels van fisiologiese sielkunde is in 1873 gepubliseer. Wundt beskou sielkunde as 'n wetenskaplike studie van bewuste ervaring, en hy was van mening dat die doel van sielkunde was om komponente van bewussyn te identifiseer en hoe hierdie komponente saamgevoeg het tot ons bewuste ervaring. Wundt gebruik introspeksie (hy noem dit 'interne persepsie'), 'n proses waardeur iemand hul eie bewuste ervaring so objektief as moontlik ondersoek, wat die menslike verstand maak soos enige ander aspek van die natuur wat 'n wetenskaplike waargeneem het. Wundt se weergawe van introspeksie het slegs baie spesifieke eksperimentele toestande gebruik waarin 'n eksterne stimulus ontwerp is om 'n wetenskaplik waarneembare (herhaalbare) ervaring van die gees te produseer (Danziger, 1980). Die eerste streng vereiste was die gebruik van 'opgeleide' of geoefende waarnemers, wat onmiddellik 'n reaksie kon waarneem en rapporteer. Die tweede vereiste was die gebruik van herhaalbare stimuli wat altyd dieselfde ervaring in die onderwerp veroorsaak het en die subjek kon laat verwag en dus ten volle aandag gee aan die innerlike reaksie. Hierdie eksperimentele vereistes is ingestel om 'interpretasie' in die rapportering van interne ervarings uit te skakel en die argument te weerstaan ​​dat daar geen manier is om te weet dat 'n individu hul gedagtes of bewussyn akkuraat waarneem nie, aangesien dit nie deur 'n ander persoon gesien kan word nie . Hierdie poging om die struktuur of kenmerke van die gees te verstaan, staan ​​bekend as strukturalisme. Wundt vestig sy sielkunde -laboratorium aan die Universiteit van Leipzig in 1879. In hierdie laboratorium het Wundt en sy studente eksperimente uitgevoer oor byvoorbeeld reaksietye. 'N Onderwerp, soms in 'n kamer wat van die wetenskaplike afgesonder was, sou 'n stimulus ontvang soos 'n lig, beeld of klank. Die proefpersoon se reaksie op die stimulus sou wees om op 'n knoppie te druk, en 'n apparaat sal die tyd tot reaksie opneem. Wundt kan die reaksietyd tot 'n duisendste van 'n sekonde meet (Nicolas & Ferrand, 1999).
(a) Wilhelm Wundt word beskou as een van die stigters van sielkunde. Hy het die eerste laboratorium vir sielkundige navorsing geskep. (b) Hierdie foto toon hoe hy sit en omring word deur medenavorsers en toerusting in sy laboratorium in Duitsland.
Ten spyte van sy pogings om individue in die proses van introspeksie op te lei, het hierdie proses egter baie subjektief gebly en was daar baie min ooreenstemming tussen individue. As gevolg hiervan het strukturalisme in die guns geval met die afsterwe van Wundt se student, Edward Titchener, in 1927 (Gordon, 1995).
Agtergrond: Filosofie en Fisiologie
Alhoewel sielkunde eers in die laat 1800's as 'n aparte dissipline ontstaan ​​het, kan die vroegste geskiedenis daarvan teruggevoer word tot die tyd van die vroeë Grieke. Gedurende die 17de eeu het die Franse filosoof Rene Descartes die idee van dualisme bekendgestel, wat beweer dat die gees en liggaam twee entiteite is wat interaksie het om die menslike ervaring te vorm.
Baie ander kwessies wat vandag nog deur sielkundiges bespreek word, soos die relatiewe bydraes van die natuur tot die koestering, is gewortel in hierdie vroeë filosofiese tradisies.
So, wat maak sielkunde anders as filosofie? Terwyl vroeë filosowe op metodes soos waarneming en logika staatgemaak het, gebruik die hedendaagse sielkundiges wetenskaplike metodologieë om te bestudeer en gevolgtrekkings te maak oor menslike denke en gedrag.
Fisiologie het ook bygedra tot die uiteindelike ontstaan ​​van sielkunde as 'n wetenskaplike dissipline. Vroeë fisiologiese navorsing oor die brein en gedrag het 'n dramatiese invloed op die sielkunde gehad, wat uiteindelik bygedra het tot die toepassing van wetenskaplike metodologieë op die studie van menslike denke en gedrag.
Belangrike datums in die geskiedenis van sielkunde
Daar is baie belangrike gebeurtenisse wat 'n kragtige invloed op die geskiedenis van sielkunde gehad het. Die volgende is slegs 'n paar belangrike datums in die sielkunde wat belangrike gebeurtenisse en mylpale aandui.
Op 24 Februarie 1913 John B. Watson het sy lesing gelewer, Sielkunde soos die gedragskundige dit beskou, tydens 'n vergadering van die American Psychological Association (APA).
Op 26 Februarie 1907 sielkundige John Bowlby is gebore. Sy navorsing oor aanhangselsteorie het baie bygedra tot ontwikkelingsielkunde.
Op 27 Februarie 1859 Bertha Pappenheim is gebore. Sy was bekend as Anna O. en het een van Sigmund Freud se bekendste gevallestudies geword.
Op 3 Maart 1908 John B. Watson word 'n fakulteitslid aan die John Hopkins Universiteit, met 'n aanvangsalaris van $ 3,000 per jaar.
Op 4 Maart 1916 het Hans Eysenck is gebore. Eysenck word een van die sielkundiges wat die meeste aangehaal word, sowel as 'n omstrede en baie gekritiseerde figuur vanweë sy siening dat rasseverskille in intelligensie te wyte is aan oorerflikheid.
Op 5 Maart 1934, sielkundige Daniel Kahneman is gebore. Kahneman en sy kollega Amos Tversky het later 'n Nobelprys vir Ekonomie ontvang vir hul werk in prospektieteorie.
Op 8 Maart 1883 G. Stanley Hall het die eerste Amerikaanse sielkunde -laboratorium aan die John Hopkins Universiteit geskep.
Op 8 Maart 1971 het die Amerikaanse hooggeregshof het beslis dat die onnodige gebruik van intelligensietoetsing by indiensnemingsondersoek ongrondwetlik was.
Op 9 Maart 1758 Franz Joseph Gall is gebore. Gall het frenologie ontwikkel, wat daarop dui dat persoonlikheidstrekke verband hou met die vorm van die kop. Alhoewel frenologie vandag as 'n pseudowetenskap afgemaak word, het dit eintlik 'n belangrike impak op die moderne neurowetenskap gehad deur inspirerende navorsing oor breinlokalisering.
Op 10 Maart 1937, BF Skinner het lid geword van Psi Chi, die nasionale eervereniging in sielkunde.
Op 12 Maart 1986 het die joernaal Sielkunde en veroudering is die eerste keer gepubliseer. Die tydskrif, gepubliseer deur die American Psychological Association, bied artikels en navorsing oor volwasse ontwikkeling en veroudering.
Op 13 Maart 1964 het Kitty Genovese is buite haar woonstel in New York vermoor. Ondanks die teenwoordigheid van bykans 30 getuies, het niemand haar probeer bystaan ​​nie. Haar dood het gelei tot talle studies oor die omstanders -effek. Later navorsing het getoon dat baie van die oorspronklike 'getuies' nie geweet het dat sy vermoor word nie en dat hulle nie 'n duidelike beeld gehad het van wat gebeur nie.
Op 15 Maart 1938, Sigmund Freud se huis in Wene is deur Nazi's oorgeneem. Freud is deur die Gestapo ondervra en baie van sy boeke uit sy huis en die biblioteek van Wene is later verbrand. Freud het later na Londen ontsnap, maar al vier sy bejaarde susters is in Nazi -konsentrasiekampe vermoor.
Op 6 April 1956 Sielkundige Wetenskap publiseer die bekende artikel van George A. Miller oor menslike geheue, "The Magical Number Seven, Plus or Minus Two: Some Limits on Our Capacity for Information Processing".
Op 11 April 1906 Sigmund Freud begin sy korrespondensie met Carl Jung. Terwyl Freud Jung etlike jare as 'n beskermeling beskou het, het teoretiese verskille uiteindelik daartoe bygedra dat hulle vriendskap en korrespondensie beëindig is.
Op 14 April 1886 Edward C. Tolman is gebore. 'N Student van Hugo Munsterberg, Tolman, staan ​​vandag bekend as 'n kognitiewe gedragspersoon. Hy is veral bekend vir sy teorie van 'doelgerigte behaviorisme', wat elemente van kognitiewe sielkunde met gedragsteorieë van leer gekombineer het.
Op 14 April 1952 het Roemenië het 'n seël uitgereik ter ere van die fisioloog Ivan Pavlov.
Op 15 April 1880, Max Wertheimer is gebore. Wertheimer was een van die stigters van Gesalt -sielkunde en het die Gestaltwette van perseptuele organisasie bekendgestel.
Op 11 Maart 1988 het die American Psychological Association het die tydskrif verkoop Sielkunde vandag vir $ 6,5 miljoen nadat hy byna $ 16 miljoen verloor het in vyf jaar eienaarskap.
Op 13 Mei 1893 sielkundige Henry A. Murray is gebore. Murray is bekend vir sy teorie van psigogeniese behoeftes.
Op 14 Mei 1951 die resultate van die beroemde ooreenstemmingstudies van Solomon Asch is in Harold Guetzkow's gepubliseer Groepe, leierskap en mans.
Op 15 Mei 1848, Carl Wernicke is gebore. Hy is bekend vir sy navorsing oor die uitwerking van breinsiekte op spraak en taal en sy ontdekking dat skade aan 'n gebied van die temporale kwab (nou bekend as Wernicke se gebied) verband hou met wat nou Wernicke se afasie genoem word.
Op 16 Mei 1938 Abraham A. Brill gepubliseer Die basiese geskrifte van Sigmund Freud.
Op 22 April 1899, William James het sy boek gepubliseer Praat met onderwysers. Die boek bestaan ​​uit 10 lesings wat oorspronklik in 1891 en 1892 aan die Harvard -universiteit aangebied is. Sielkundige en filosoof William James word dikwels die vader van die Amerikaanse sielkunde genoem.
Op 26 Junie 1878 G. Stanley Hall het sy doktorsgraad in sielkunde aan die Harvard -universiteit verwerf en word die eerste persoon wat 'n doktorsgraad in sielkunde aan 'n Amerikaanse universiteit verwerf het.
Op 12 Julie 1882 die beroemde psigoterapie -pasiënt Anna O. is oorgeplaas van die sorg van haar terapeut, Josef Breuer, na 'n sanatorium in Switserland.
Op 22 November 1919, John B. Watson se boek Sielkunde, vanuit die standpunt van 'n gedragskundige gepubliseer is. Watson se argument dat sielkunde op die bestudering van gedrag moet fokus, was 'n beduidende verandering van vorige introspektiewe metodes en het baie bygedra tot die opkoms van behaviorisme.
Op 27 Desember 1571, Johannes Kepler is gebore. Kepler het eers voorgestel dat die retina die plek is vir visuele ontvangs.
Op 27 Desember 1791 die staat Maryland het eers fondse toegewys vir die versorging van individue met geestesongesteldhede.
Op 27 Desember 1892 die American Psychological Association het sy eerste jaarlikse vergadering by die Universiteit van Pennsylvania gehou.
Een van die mees komplekse en interessante studierigtings is sielkunde. Die menslike verstand is 'n interessante plek wat ons eers begin verstaan ​​het. Die afgelope 100 jaar het ons egter as 'n samelewing groot vordering gemaak om te verstaan ​​wat in die gees aangaan.
Daar is baie bekende kliniese sielkundiges wat ons gehelp het om die verstand oop te maak en 'n paar van die raaisels daarvan op te los. As u 'n sielkunde -graad wil behaal, is die kans goed dat u die werk van baie sielkundiges, insluitend hierdie 10 beroemde kliniese sielkundiges, sal bestudeer:
Sigmund Freud: Almal weet wie Sigmund Freud is. Hierdie Oostenrykse filosoof en sielkundige staan ​​bekend as die stigter van die moderne psigoanalise. Die teorieë van Freud het 'n basis vir moderne kliniese sielkunde gelewer, en selfs 'n basis vir baie kontroversie. Met een van sy kollegas, Joseph Breuer, was hy een van die eerstes wat die studie van die gees en die psige bedink het. Hy het verskeie terapie tegnieke ontwikkel wat vandag nog gebruik word, en die konsepte van Freud het hom 'n bekende naam gemaak.
Carl Jung: Switserse psigiater Carl Jung staan ​​bekend as die stigter van analitiese sielkunde. Hy het 'n groot belangstelling in godsdiens en die uitwerking daarvan op die psige. Jung was ook die pionier in die idee van droomanalise en gebruik drome as deel van sy benadering tot kliniese terapie. Hy beskou homself as 'n natuurwetenskaplike en het die ontwikkeling van mense waargeneem. Een van die mees interessante konsepte van Jung oorweeg die manier waarop mense individue word en die manier waarop hulle hele mense word. Jung is een van die bekendste kliniese sielkundiges.
B.F. Skinner: U het waarskynlik gehoor van die Skinner -boks — -toestel wat bedoel is om te help met operatiewe kondisionering. BF Skinner staan ​​bekend as die stigter van moderne behaviorisme in die sielkunde. Hy het bestudeer hoe om mense op sekere maniere te laat optree deur bekende eksperimente uit te voer. Skinner was die stigter van eksperimentele navorsingsielkunde, 'n tak wat gekyk het hoe mense se gedrag deur verskillende tipes terapie verander kan word. Interessant genoeg was Skinner ook 'n digter en uitvinder.
Carl Rogers: Carl Rogers, een van die stigters van humanistiese sielkunde, was bekend vir sy persoonlikheidsgerigte benadering tot terapie. Sy tegnieke is gebruik in psigoterapie en berading as 'n manier om meer te fokus op die behoeftes van die pasiënt/kliënt. Rogers het saam met verskillende groepe in Noord -Ierland en Suid -Afrika gewerk. Sy werk het hom 'n Nobelprys vir Vrede ontvang. Die tegnieke wat Rogers gebruik, word nog steeds as invloedryk beskou, en hy word beskou as een van die bekendste klinici van die 20ste eeu.
Alfred Kinsey: As u aan die sielkunde van seks dink, moet u weet van Alfred Kinsey. Hy het beroemd geword omdat hy hom werklik verdiep het in seksuele sielkunde en seksuele ontwikkeling. Sy werk was baie invloedryk, hoewel dit op die hoogtepunt in die veertiger- en vyftigerjare as omstrede beskou is. Kinsey het 'n instituut vir seksnavorsing gestig, en dit dra nou sy naam. Baie ander seksoloë en terapeute het in sy voetspore gevolg. Daar is nog baie wat die Kinsey -verslae nog steeds beskou as diepgaande werke van sielkundige glans.
Erik Erikson: Erik Erikson, een van die stigters van die ontwikkelingsielkunde, staan ​​bekend as 'n baanbreker in menslike ontwikkeling. U het waarskynlik die term 'identiteitskrisis' gehoor. Erikson was die sielkundige wat die frase uitgevind het. Interessant genoeg het hy nooit 'n baccalaureusgraad ontvang nie, alhoewel hy een van die bekendste kliniese sielkundiges van alle tye is. Hy het klasgegee aan Yale en Harvard, en was bekend vir sy werk in sosiale sielkundige ontwikkeling. Die seun van Erikson, Kai, is 'n beroemde sosioloog.
Jean Piaget: In terme van die " teorie van weet, word Jean Piaget beskou as die pionier. Piaget was bekend vir sy werk met kinders en om hul sielkundige ontwikkeling te volg. Hy het verskillende opvoedingsteorieë uitgewerk en dring daarop aan dat behoorlike opvoeding vir kinders noodsaaklik is om te voorkom dat samelewings in duie stort. Sy terapieë en teorieë, sowel as die epistemologiese studies wat hy met kinders gedoen het, het Piaget een van die bekendste sielkundiges van alle tye gemaak.
Albert Ellis: Hierdie kliniese sielkundige staan ​​bekend as die stigter van kognitiewe gedragsteorieë. Albert Ellis het Rational Emotive Behavior Therapy (REBT) in 1955 ontwikkel, en hierdie tegniek word vandag nog gebruik. Daar word algemeen geglo dat sy teorieë 'n omwenteling in psigoterapie gehad het, wat die oorgang na gedragsgebaseerde behandeling help. Voor sy dood in 2007 is Ellis deur Psychology Today aangewys as die " grootste lewende sielkundige ". Hy het ook werk gedoen op die gebied van seksologie en godsdiens.
Albert Bandura: Een van die pioniers in sosiale leer was Albert Bandura. Hy leef vandag nog en word deur sommige beskou as die grootste lewende sielkundige. Bandura eksperimenteer met Bobo Dolls en leer aggressiewe gedrag. Sy ontwikkeling van sosiale kognitiewe teorie, sowel as persoonlikheidsteorieë, word beskou as redelik vooruitdenkend en 'n integrale deel van die verskuiwing van behaviorisme na kognitiewe sielkunde. Baie van Bandura se bevindinge word vandag nog gebruik deur sielkundiges wat pasiënte help met sosiale modellering en met ander terapieë. Kay Redfield Jamison: Die jongste persoon op hierdie lys (en die enigste vrou) Kay Jamison is bekend vir haar werk met bipolêre versteuring. Jamison is 'n kliniese sielkundige wat haar fokus daarop om effektief te help met mense met geestelike probleme, veral met bipolêre versteuring. Jamison het self bipolêr en het 'n unieke insig in die gedagtes van haar pasiënte. Sy het oor die hele wêreld lesings gelewer en honderde akademiese artikels geskryf.
Ander bekende kliniese sielkundiges
Daar is natuurlik baie ander bekende sielkundiges wat 'n bydrae gelewer het tot die veld en die studie van die menslike verstand en gedrag. Hier is nog vyf bekende sielkundiges:
Piaget het die eerste teorie van kognitiewe ontwikkeling van kinders ontwikkel. Destyds was dit baanbrekend. Voor sy werk het kinders geglo dat hulle die kognitiewe prosesse van volwassenes deel. Sy teorie het direk gelei tot die ontstaan ​​van kognitiewe en ontwikkelingsielkunde. Hy was van mening dat kognitiewe ontwikkeling 'n aktiewe proses is, nie iets wat kinders passief aangeleer het nie. Piaget het die gewilde sielkundige frases skema, akkommodasie en assimilasie geskep. Boonop was hy 'n kranige advokaat vir kinders en het hy geveg vir die opvoeding van kinders wat noodsaaklik is vir die sukses van 'n samelewing.
Die woord sielkunde kom van die Griekse woord psige, vir gees of siel. Die laaste deel van die woord "sielkunde" is afgelei van -λογία -logia, wat verwys na "studie" of "navorsing".  Die Latynse woord sielkunde is die eerste keer gebruik deur die Kroaties humanis en Latynis Marko Marulić in sy boek, Psichiologia de ratione animae humanae in die laat 15de eeu of vroeë 16de eeu.  Die vroegste bekende verwysing na die woord sielkunde in Engels is deur Steven Blankaart in 1694 in Die Fisiese Woordeboek. Die woordeboek verwys na "Anatomie wat die liggaam behandel, en sielkunde wat die siel behandel." 
In 1890 definieer William James sielkunde as "die wetenskap van die geestelike lewe, beide van die verskynsels en hul toestande."  Hierdie definisie het dekades lank wydverspreide geldeenheid geniet. Hierdie betekenis word egter betwis, veral deur radikale gedragskundiges soos John B. Watson, wat in sy manifes van 1913 die dissipline van sielkunde gedefinieer het as die verkryging van inligting wat nuttig is vir die beheer van gedrag. Aangesien James 'sielkunde' gedefinieer het, impliseer die term wetenskaplike eksperimentering sterker.   Volksielkunde verwys na die verstaan ​​van gewone mense, in teenstelling met dié van sielkundiges. 
Die antieke beskawings van Egipte, Griekeland, China, Indië en Persië was almal betrokke by die filosofiese studie van sielkunde. In die ou Egipte het die Ebers -papirus depressie en denkversteurings genoem.  Geskiedkundiges merk op dat Griekse filosowe, waaronder Thales, Plato en Aristoteles (veral in sy De Anima verhandeling),  het die werking van die gees aangespreek.  Reeds in die 4de eeu v.C. het die Griekse geneesheer Hippokrates teoretiseer dat geestesversteurings eerder fisiese as bonatuurlike oorsake het. 
In China het sielkundige begrip gegroei uit die filosofiese werke van Laozi en Confucius, en later uit die leerstellings van Boeddhisme. Hierdie kennis bevat insigte uit introspeksie en waarneming, sowel as tegnieke vir gefokusde denke en optrede. Dit omskryf die heelal in terme van 'n verdeling van die fisiese werklikheid en die verstandelike werklikheid, sowel as die interaksie tussen die fisiese en die verstandelike. Chinese filosofie beklemtoon ook die suiwering van die verstand om deugde en krag te verhoog. 'N Ou teks wat bekend staan ​​as Die Geel Keiser se Klassieke van Interne Geneeskunde identifiseer die brein as die skakel van wysheid en sensasie, bevat teorieë van persoonlikheid gebaseer op yin -yang -balans, en ontleed geestesversteuring in terme van fisiologiese en sosiale ongelykheid. Chinese geleerdheid wat op die brein gefokus was, het tydens die Qing-dinastie gevorder met die werk van die Wes-opgeleide Fang Yizhi (1611–1671), Liu Zhi (1660-1730) en Wang Qingren (1768-1831). Wang Qingren beklemtoon die belangrikheid van die brein as die middelpunt van die senuweestelsel, verbind geestesversteuring met breinsiektes, ondersoek die oorsake van drome en slapeloosheid en bevorder 'n teorie oor hemisferiese lateralisering van breinfunksie. 
Onder invloed van Hindoeïsme ondersoek die Indiese filosofie onderskeidings in die tipe bewustheid. 'N Sentrale idee van die Upanishads en ander Vediese tekste wat die grondslag van Hindoeïsme gevorm het, was die onderskeid tussen 'n mens se verbygaande alledaagse self en hul ewige, onveranderlike siel. Divergente Hindoe -leerstellings en Boeddhisme het hierdie hiërargie van myself uitgedaag, maar het almal die belangrikheid van groter bewustheid beklemtoon. Joga bevat 'n verskeidenheid tegnieke wat gebruik word om hierdie doel te bereik. Teosofie, 'n godsdiens wat deur die Russies-Amerikaanse filosoof Helena Blavatsky gestig is, het inspirasie uit hierdie leerstellings gehaal tydens haar tyd in Britse Indië.  
Sielkunde was van belang vir Denker van Verligting in Europa. In Duitsland het Gottfried Wilhelm Leibniz (1646-1716) sy berekeningbeginsels op die verstand toegepas, met die argument dat geestelike aktiwiteit op 'n ondeelbare kontinuum plaasgevind het. Hy het voorgestel dat die verskil tussen bewuste en onbewuste bewustheid slegs 'n kwessie van graad is. Christian Wolff identifiseer sielkunde as sy eie wetenskap, skryfwerk Psychologia Empirica in 1732 en Psychologia Rationalis in 1734. Immanuel Kant het die idee van antropologie as 'n dissipline gevorder, met sielkunde 'n belangrike onderafdeling. Kant het die idee van 'n eksperimentele sielkunde egter uitdruklik verwerp en geskryf dat 'die empiriese leerstuk van die siel ook nooit chemie kan benader nie, selfs as 'n sistematiese analise of eksperimentele leer, want daarin kan die veelvoud van innerlike waarneming slegs geskei word deur blote verdeling in denke, en kan dan nie na willekeur geskei en gekombineer word nie (maar nog minder laat 'n ander denkende onderwerp toe dat daar op ons doel geëksperimenteer word), en selfs waarneming op sigself verander alreeds en verplaas die toestand van die waargenome voorwerp. " In 1783 het Ferdinand Ueberwasser (1752-1812) homself aangewys Professor in empiriese sielkunde en logika en het hy lesings oor wetenskaplike sielkunde gehou, alhoewel hierdie ontwikkelings gou deur die Napoleontiese oorloë oorskadu is.  Aan die einde van die Napoleontiese tydperk het die Pruisiese owerhede die Ou Universiteit van Münster gestaak.  Nadat hy filosowe Hegel en Herbart geraadpleeg het, het die Pruisiese staat egter in 1825 sielkunde as 'n verpligte dissipline gevestig in sy vinnig groeiende en uiters invloedryke onderwysstelsel. Hierdie dissipline het egter nog nie eksperimenteer nie.  In Engeland het vroeë sielkunde frenologie behels en die reaksie op sosiale probleme, insluitend alkoholisme, geweld en die land se oorvol "mal" asiel. 
Begin van eksperimentele sielkunde
Gustav Fechner het in die 1830's begin met navorsing oor psigofisika in Leipzig. Hy verwoord die beginsel dat die menslike persepsie van 'n stimulus logaritmies wissel na gelang van die intensiteit daarvan.  Die beginsel het bekend geword as die Weber – Fechner -wet. Fechner se 1860 Elemente van psigofisika het die negatiewe siening van Kant ten opsigte van kwantitatiewe navorsing oor die gees uitgedaag.   Fechner se prestasie was om aan te toon dat "verstandelike prosesse nie net numeriese groottes gegee kon word nie, maar ook dat dit met behulp van eksperimentele metodes gemeet kon word."  In Heidelberg het Hermann von Helmholtz parallelle navorsing gedoen oor sintuiglike waarneming en 'n opgeleide fisioloog Wilhelm Wundt. Wundt het op sy beurt na die Universiteit van Leipzig gekom, waar hy die sielkundige laboratorium gevestig het wat eksperimentele sielkunde na die wêreld gebring het. Wundt het hom daarop toegespits om verstandelike prosesse in die mees basiese komponente op te deel, deels gemotiveer deur 'n analogie met die onlangse vordering in chemie en die suksesvolle ondersoek na die elemente en struktuur van materiale.  Paul Flechsig en Emil Kraepelin het spoedig nog 'n invloedryke laboratorium in Leipzig geskep, 'n sielkundeverwante laboratorium, wat meer op eksperimentele psigiatrie fokus. 
Die Duitse sielkundige Hermann Ebbinghaus, 'n navorser aan die Universiteit van Berlyn, was nog 'n 19de-eeuse bydraer tot die veld. Hy was 'n pionier in die eksperimentele studie van geheue en ontwikkel kwantitatiewe modelle van leer en vergeet.  In die vroeë twintigste eeu was Wolfgang Kohler, Max Wertheimer en Kurt Koffka mede-stigter van die skool vir Gestalt-sielkunde (om nie te verwar met die Gestalt-terapie van Fritz Perls nie). Die benadering van die Gestalt -sielkunde is gebaseer op die idee dat individue dinge as eenvormige geheel ervaar. In plaas van om gedagtes en gedrag in kleiner komponentelemente te omskep, soos in strukturalisme, het die Gestaltiste volgehou dat die hele ervaring belangrik is en verskil van die som van die dele.
Sielkundiges in Duitsland, Denemarke, Oostenryk, Engeland en die Verenigde State het Wundt spoedig gevolg met die oprigting van laboratoriums.  G. Stanley Hall, 'n Amerikaner wat by Wundt gestudeer het, het 'n sielkunde -laboratorium gestig wat internasionaal invloedryk geword het. Die laboratorium was geleë aan die Johns Hopkins Universiteit. Hall het op sy beurt Yujiro Motora opgelei, wat eksperimentele sielkunde, met die klem op psigofisika, na die Imperial University van Tokio gebring het.  Wundt se assistent, Hugo Münsterberg, het sielkunde aan Harvard onderrig aan studente soos Narendra Nath Sen Gupta - wat in 1905 'n departement sielkunde en laboratorium aan die Universiteit van Calcutta gestig het.  Wundt se studente Walter Dill Scott, Lightner Witmer en James McKeen Cattell het gewerk aan die ontwikkeling van toetse van verstandelike vermoë. Cattell, wat ook by die eugenetikus Francis Galton gestudeer het, het die Psychological Corporation gestig. Witmer fokus op die verstandelike toetsing van kinders Scott, op die keuse van werknemers. 
'N Ander student van Wundt, die Engelsman Edward Titchener, het die sielkundeprogram aan die Cornell -universiteit geskep en' strukturalistiese 'sielkunde gevorder. Die idee agter strukturalisme was om verskillende aspekte van die gees te analiseer en te klassifiseer, hoofsaaklik deur middel van introspeksie.  William James, John Dewey en Harvey Carr het die idee van funksionalisme, 'n uitgestrekte benadering tot sielkunde, gevorder wat die Darwinistiese idee van 'n gedrag se nut vir die individu onderstreep het. In 1890 skryf James 'n invloedryke boek, Die beginsels van sielkunde, wat uitgebrei het oor die strukturalisme. Hy beskryf "stroom van bewussyn" onvergeetlik. James se idees interesseer baie Amerikaanse studente in die opkomende dissipline.    Dewey het sielkunde geïntegreer met maatskaplike bekommernisse, veral deur progressiewe opvoeding te bevorder, morele waardes by kinders in te skerp en immigrante te assimileer. 
'N Ander soort eksperimentisme, met 'n groter verband met fisiologie, het in Suid -Amerika ontstaan, onder leiding van Horacio G. Piñero aan die Universiteit van Buenos Aires.  Ook in Rusland het navorsers groter klem gelê op die biologiese basis vir sielkunde, te begin met Ivan Sechenov se opstel uit 1873, "Wie moet sielkunde ontwikkel en hoe?" Sechenov het die idee van breinreflekse gevorder en aggressief 'n deterministiese siening van menslike gedrag bevorder.  Die Russies-Sowjet-fisioloog Ivan Pavlov het by honde 'n leerproses ontdek wat later 'klassieke kondisionering' genoem is en die proses op mense toegepas het. 
Konsolidasie en befondsing
Een van die vroegste sielkundige verenigings was La Société de Psychologie Physiologique in Frankryk, wat van 1885 tot 1893 geduur het. Die eerste vergadering van die International Congress of Psychology wat deur die International Union of Psychological Science geborg is, het in Augustus 1889 in Parys plaasgevind, te midde van die Wêreldtentoonstelling ter viering van die honderdjarige bestaan ​​van die Franse Revolusie. William James was een van drie Amerikaners onder die vierhonderd besoekers. Die American Psychological Association (APA) is kort daarna gestig, in 1892. Die Internasionale Kongres word steeds op verskillende plekke in Europa gehou en met groot internasionale deelname. Die sesde kongres, wat in 1909 in Genève gehou is, het aanbiedings in Russies, Chinees en Japannees sowel as Esperanto ingesluit. Na 'n pouse vir die Eerste Wêreldoorlog, het die Sewende Kongres in Oxford vergader, met aansienlik groter deelname van die oorlogsoorwinnende Anglo-Amerikaners. In 1929 het die kongres aan die Yale University in New Haven, Connecticut, plaasgevind, bygewoon deur honderde lede van die APA.  Die Imperial University van Tokio het die voortou geneem om nuwe sielkunde na die Ooste te bring. Nuwe idees oor sielkunde het van Japan na China versprei.  
Amerikaanse sielkunde het status verwerf by die toetrede van die VSA tot die Eerste Wêreldoorlog. 'N Permanente komitee onder leiding van Robert Yerkes het geestelike toetse ("Army Alpha" en "Army Beta") aan byna 1,8 miljoen soldate uitgevoer.  Daarna het die Rockefeller -familie via die Social Science Research Council finansiering vir gedragsnavorsing begin verskaf.   Rockefeller -liefdadigheidsorganisasies het die Nasionale Komitee vir Geesteshigiëne befonds, wat die konsep van geestesongesteldheid versprei het en gepoog het om idees van sielkunde toe te pas op kinderopvoeding.   Deur die Buro vir Sosiale Higiëne en later befondsing van Alfred Kinsey het Rockefeller -stigtings gehelp om navorsing oor seksualiteit in die VSA te vestig Onder die invloed van die Carnegie-befondsde Eugenics Record Office, die Draper-befondsde Pioneer Fund en ander instellings het die eugenetiese beweging ook die Amerikaanse sielkunde beïnvloed. In die 1910's en 1920's het eugenetika 'n standaardonderwerp geword in sielkundeklasse.  In teenstelling met die VSA is sielkunde in die VK deur antagonisme deur die wetenskaplike en mediese instellings ontmoet, en tot 1939 was daar slegs ses sielkundevoorsitters aan universiteite in Engeland. 
Tydens die Tweede Wêreldoorlog en die Koue Oorlog het die Amerikaanse weermag en intelligensie -agentskappe hulself as leidende befondsers van sielkunde gevestig deur middel van die weermag en in die nuwe kantoor van Strategic Services -intelligensie -agentskap. Die sielkundige van die Universiteit van Michigan, Dorwin Cartwright, het berig dat universiteitsnavorsers in 1939–1941 met grootskaalse propaganda-navorsing begin het. Hy het opgemerk dat "die laaste paar maande van die oorlog 'n sosiale sielkundige hoofsaaklik verantwoordelik was vir die bepaling van die propaganda-beleid van week tot week vir die Amerikaanse regering." Cartwright het ook geskryf dat sielkundiges 'n belangrike rol speel in die bestuur van die binnelandse ekonomie.  Die weermag het sy nuwe algemene klassifikasietoets uitgevoer om die vermoë van miljoene soldate te bepaal. Die weermag het ook grootskaalse sielkundige navorsing gedoen oor troepemoraal en geestesgesondheid.  In die 1950's werk die Rockefeller Foundation en Ford Foundation saam met die Central Intelligence Agency (CIA) om navorsing oor sielkundige oorlogvoering te befonds.  ​​In 1965 het openbare omstredenheid die aandag gevestig op die Army's Project Camelot - die 'Manhattan -projek' van sosiale wetenskap - 'n poging wat sielkundiges en antropoloë aangespoor het om die planne en beleid van die buiteland vir strategiese doeleindes te ontleed.  
In Duitsland na die Eerste Wêreldoorlog het die sielkunde institusionele mag deur die weermag gehad en daarna uitgebrei saam met die res van die weermag onder die Derde Ryk.  Onder leiding van Hermann Göring se neef Matthias Göring, is die Berlynse Psigoanalitiese Instituut herdoop tot die Göring Instituut. Freudiaanse psigoanaliste is verdryf en vervolg onder die anti-Joodse beleid van die Nazi-party, en alle sielkundiges moes hulle distansieer van Freud en Adler, stigters van psigoanalise wat ook Joods was.  Die Göring-instituut is gedurende die oorlog goed gefinansier met 'n mandaat om 'n 'Nuwe Duitse psigoterapie' te skep. Hierdie psigoterapie was daarop gemik om geskikte Duitsers in lyn te bring met die algemene doelwitte van die Ryk. Soos deur een dokter beskryf, "ondanks die belangrikheid van analise, is geestelike leiding en die aktiewe samewerking van die pasiënt die beste manier om individuele geestelike probleme te oorkom en aan die vereistes van die Volk en die Gemeinschaft. "Sielkundiges sou voorsien Seelenführung [lit., sielsbegeleiding], die leierskap van die gees, om mense te integreer in die nuwe visie van 'n Duitse gemeenskap.  Harald Schultz-Hencke het sielkunde met die Nazi-teorie van biologie en rasse-oorsprong versmelt, en die psigoanalise gekritiseer as 'n studie van die swakkes en vervormdes.  Johannes Heinrich Schultz, 'n Duitse sielkundige wat erken word vir die ontwikkeling van die tegniek van outogeniese opleiding, bepleit sterilisasie en genadedood van mans wat as geneties ongewens beskou word, en het tegnieke ontwerp om hierdie proses te vergemaklik. 
Na die oorlog is nuwe instellings tot stand gebring, hoewel sommige sielkundiges weens hul Nazi -affiliasie gediskrediteer is. Alexander Mitscherlich het 'n prominente toegepaste psigoanalise -joernaal gestig Psige. Met befondsing van die Rockefeller -stigting het Mitscherlich die eerste afdeling vir kliniese psigosomatiese medisyne aan die Universiteit van Heidelberg gestig. In 1970 is sielkunde geïntegreer in die vereiste studies van mediese studente. 
Na die Russiese Revolusie het die Bolsjewiste sielkunde bevorder as 'n manier om die 'Nuwe Man' van sosialisme te ontwerp. Gevolglik het die departemente van sielkunde aan die universiteit 'n groot aantal studente in sielkunde opgelei. By die voltooiing van die opleiding is poste beskikbaar gestel vir studente by skole, werkplekke, kulturele instellings en in die weermag. Die Russiese staat beklemtoon pedologie en die studie van kinderontwikkeling. Lev Vygotsky het prominent geword op die gebied van kinderontwikkeling.  Die Bolsjewiste het ook vrye liefde bevorder en die leerstelling van psigoanalise aangeneem as 'n teenmiddel vir seksuele onderdrukking.  Hoewel pedologie en intelligensietoetsing in 1936 in die onguns geval het, het die sielkunde sy bevoorregte posisie as instrument van die Sowjetunie behou.  Stalinistiese suiwering het groot tol geëis en 'n klimaat van vrees by die beroep ingebring, soos elders in die Sowjet -samelewing.  Na die Tweede Wêreldoorlog het Joodse sielkundiges in die verlede en die hede, waaronder Lev Vygotsky, A.R. Luria, en Aron Zalkind, is veroordeel Ivan Pavlov (postuum) en Stalin self is gevier as helde van die Sowjet -sielkunde.  Sowjet -akademici het 'n mate van liberalisering beleef tydens die Chroesjtsjov -ontdooiing. Die onderwerpe kubernetika, taalkunde en genetika het weer aanvaarbaar geword. Die nuwe veld van ingenieursielkunde het ontstaan. Die veld behels die bestudering van die verstandelike aspekte van komplekse werk (soos vlieënier en ruimtevaarder). Interdissiplinêre studies het gewild geword en geleerdes soos Georgy Shchedrovitsky het sistemateoriebenaderings tot menslike gedrag ontwikkel. 
Die Chinese sielkunde van die twintigste eeu het oorspronklik geskoei op Amerikaanse sielkunde, met vertalings van Amerikaanse skrywers soos William James, die oprigting van departemente vir sielkunde aan die universiteit en tydskrifte, en die stigting van groepe, waaronder die Chinese Association of Psychological Testing (1930) en die Chinese Psychological Society (1937). Chinese sielkundiges is aangemoedig om op onderwys en taalleer te fokus. Chinese sielkundiges was gevestig op die idee dat opvoeding modernisering moontlik sou maak. John Dewey, wat tussen 1919 en 1921 vir Chinese gehore voorgehou het, het 'n beduidende invloed op die sielkunde in China gehad. Kanselier T'sai Yuan-p'ei het hom aan die Peking-universiteit voorgestel as 'n groter denker as Confucius. Kuo Zing-yang wat 'n PhD aan die Universiteit van Kalifornië, Berkeley, verwerf het, het president geword van die Zhejiang Universiteit en het gedragsleer gewild gemaak.  Nadat die Chinese Kommunistiese Party beheer oor die land verkry het, het die Stalinistiese Sowjetunie die grootste invloed geword, met marxisme - leninisme as die leidende sosiale leerstelling en Pavlovian kondisionering van die goedgekeurde gedragsverandering. Chinese sielkundiges werk uit oor Lenin se model van 'n "reflekterende" bewussyn, met 'n 'aktiewe bewussyn' (pinyin: tzu-chueh neng-tung-li ) in staat is om materiële toestande te oortref deur harde werk en ideologiese stryd. Hulle het 'n konsep van 'erkenning' ontwikkel (pinyin: jen-shih ) wat verwys na die koppelvlak tussen individuele persepsies en die sosiaal aanvaarde wêreldbeskouing wat nie met partyleer ooreenstem nie, was 'verkeerde erkenning'.  Sielkunde -opvoeding is gesentraliseer onder die Chinese Akademie vir Wetenskappe, onder toesig van die Staatsraad. In 1951 het die Akademie 'n Sielkunde -navorsingskantoor gestig wat in 1956 die Instituut vir Sielkunde geword het. Omdat die meeste vooraanstaande sielkundiges in die Verenigde State opgevoed is, was die eerste kwessie van die Akademie die heropvoeding van hierdie sielkundiges in die Sowjet-leerstellings. Kinderpsigologie en pedagogiek vir die doel van 'n nasionaal samehangende opvoeding was steeds 'n sentrale doelwit van die dissipline. 
In 1920 stig Édouard Claparède en Pierre Bovet 'n nuwe organisasie vir toegepaste sielkunde genaamd die International Congress of Psychotechnics Applied to Beroepsgerigte Leiding, later die International Congress of Psychotechnics en daarna die International Association of Applied Psychology.  Die IAAP word beskou as die oudste internasionale sielkundevereniging.  Tans handel ten minste 65 internasionale groepe oor gespesialiseerde aspekte van sielkunde.  In reaksie op manlike oorheersing in die veld, het vroulike sielkundiges in die VSA in 1941 die National Council of Women Psychologists gevorm. verenigings, waaronder die Association of Black Psychologists en die Asian American Psychological Association, het ontstaan ​​om die insluiting van nie-Europese rassegroepe in die professie te bevorder. 
Die International Union of Psychological Science (IUPsyS) is die wêreldfederasie van nasionale sielkundige samelewings. Die IUPsyS is in 1951 gestig onder die vaandel van die Verenigde Nasies se Organisasie vir Opvoeding, Kultuur en Wetenskap (UNESCO).   Sielkunde-afdelings het sedertdien oor die hele wêreld versprei, hoofsaaklik gebaseer op die Euro-Amerikaanse model.   Sedert 1966 het die Unie die International Journal of Psychology.  IAAP en IUPsyS het in 1976 elk ooreengekom om elke vier jaar 'n kongres te hou, op 'n versteurde basis. 
IUPsyS erken 66 nasionale sielkundeverenigings en ten minste 15 ander bestaan.  Die American Psychological Association is die oudste en grootste.  Die ledetal het toegeneem van 5,000 in 1945 tot 100,000 in die huidige tyd.  Die APA bevat 54 afdelings, wat sedert 1960 geleidelik toegeneem het om meer spesialiteite in te sluit. Sommige van hierdie afdelings, soos die Society for the Psychological Study of Social Issues en die American Psychology – Law Society, het as outonome groepe begin. 
Die Interamerican Psychological Society, wat in 1951 gestig is, streef daarna om sielkunde oor die hele westelike halfrond te bevorder. Dit hou die Interamerican Congress of Psychology en het in 2000 2000 lede gehad. Die Europese Federasie van Professionele Sielkundeverenigings, wat in 1981 gestig is, verteenwoordig 30 nasionale verenigings met 'n totaal van 100,000 individuele lede. Minstens 30 ander internasionale organisasies verteenwoordig sielkundiges in verskillende streke. 
Op sommige plekke reguleer regerings wettiglik wie sielkundige dienste kan lewer of hulself as 'n 'sielkundige' kan voorstel.  Die APA definieer 'n sielkundige as iemand met 'n doktorsgraad in sielkunde. 
Vroeë praktisyns van eksperimentele sielkunde onderskei hulle van parapsigologie, wat in die laat negentiende eeu gewild geword het (insluitend die belangstelling van geleerdes soos William James). Sommige mense beskou parapsigologie as deel van 'sielkunde'. Parapsigologie, hipnotisme en sielkunde was belangrike onderwerpe tydens die vroeë internasionale kongresse. Maar studente van hierdie rigtings is uiteindelik onttrek en in 1900–1905 min of meer uit die kongres verban.  Parapsigologie het 'n tyd lank aan die Imperial University in Japan volgehou, met publikasies soos Helderziendheid en denkbeeld deur Tomokichi Fukurai, maar ook hier is dit meestal in 1913 vermy. 
As 'n dissipline probeer sielkunde al lank beskuldigings dat dit 'n 'sagte' wetenskap is, afweer. Wetenskapsfilosoof Thomas Kuhn se kritiek uit 1962 impliseer dat die sielkunde in die algemeen in 'n pre-paradigma-toestand was, en daar was geen ooreenkoms oor die tipe oorkoepelende teorie wat in volwasse wetenskappe soos chemie en fisika voorkom nie.  Omdat sommige terreine van die sielkunde staatmaak op navorsingsmetodes soos opnames en vraelyste, het kritici beweer dat sielkunde nie 'n objektiewe wetenskap is nie. Skeptici het voorgestel dat persoonlikheid, denke en emosie nie direk gemeet kan word nie en word dikwels afgelei uit subjektiewe selfverslae, wat problematies kan wees. Eksperimentele sielkundiges het verskillende maniere bedink om hierdie ontwykende fenomenologiese entiteite indirek te meet.   
Daar bestaan ​​steeds verdeeldheid binne die veld, met sommige sielkundiges meer gerig op die unieke ervarings van individuele mense, wat nie slegs as datapunte binne 'n groter bevolking verstaan ​​kan word nie. Kritici binne en buite die veld het aangevoer dat hoofstroompsigologie toenemend oorheers word deur 'n 'kultus van empirisme', wat die omvang van navorsing beperk omdat ondersoekers hulself beperk tot metodes wat uit die fisiese wetenskappe ontleen word.  Feministiese kritiek het aangevoer dat aansprake op wetenskaplike objektiwiteit die waardes en agenda van (histories) meestal manlike navorsers verduister.  Jean Grimshaw voer byvoorbeeld aan dat hoofstroom sielkundige navorsing 'n patriargale agenda gevorder het deur sy pogings om gedrag te beheer. 
Sielkundiges beskou biologie oor die algemeen as die substraat van denke en gevoel, en daarom 'n belangrike studieveld. Behavioriale neurowetenskap, ook bekend as biologiese sielkunde, behels die toepassing van biologiese beginsels vir die bestudering van fisiologiese en genetiese meganismes onderliggend aan gedrag by mense en ander diere. Die geallieerde gebied van vergelykende sielkunde is die wetenskaplike studie van die gedrag en geestelike prosesse van nie-menslike diere.  'n Toonaangewende vraag in gedragsneurowetenskap was of en hoe geestesfunksies in die brein gelokaliseer word. Van Phineas Gage tot H.M. en Clive Wearing, het individuele mense met geestesgebreke wat te wyte is aan fisiese breinskade, nuwe ontdekkings op hierdie gebied geïnspireer.  Daar kan gesê word dat moderne gedragsneurwetenskap sy oorsprong het in die 1870's, toe Paul Broca in Frankryk die produksie van spraak na die linker frontale gyrus nagespeur het, waardeur ook hemisferiese lateralisering van die breinfunksie getoon word. Kort daarna het Carl Wernicke 'n verwante gebied geïdentifiseer wat nodig is vir die verstaan ​​van spraak. 
Die kontemporêre veld van gedragsneurowetenskap fokus op die fisiese basis van gedrag. Behavioriale neurowetenskaplikes gebruik diermodelle, wat dikwels op rotte staatmaak, om die neurale, genetiese en sellulêre meganismes te bestudeer wat die gedrag van leer-, geheue- en vreesreaksies ten grondslag lê.  Kognitiewe neurowetenskaplikes ondersoek die neurale korrelate van sielkundige prosesse by mense deur neurale beeldhulpmiddels te gebruik. Neuropsigoloë doen sielkundige assesserings om vas te stel hoe 'n individu se gedrag en kognisie met die brein verband hou. Die biopsigososiale model is 'n interdissiplinêre, holistiese model wat betrekking het op die maniere waarop onderlinge verwantskappe tussen biologiese, sielkundige en sosio-omgewingsfaktore gesondheid en gedrag beïnvloed. 
Evolusionêre sielkunde benader denke en gedrag vanuit 'n moderne evolusionêre perspektief. Hierdie perspektief dui daarop dat sielkundige aanpassings ontwikkel het om herhalende probleme in menslike voorvaderlike omgewings op te los. Evolusionêre sielkundiges probeer uitvind hoe menslike sielkundige eienskappe ontwikkel is, aanpassings, die resultate van natuurlike seleksie of seksuele seleksie in die loop van die menslike evolusie. 
Die geskiedenis van die biologiese grondslae van die sielkunde bevat bewyse van rassisme. Die idee van blanke oppergesag en inderdaad die moderne konsep van ras self het ontstaan ​​tydens die proses van wêreldoorwinning deur Europeërs.  Carl von Linnaeus se viervoudige klassifikasie van mense klassifiseer Europeërs as intelligent en ernstig, Amerikaners as tevrede en vry, Asiërs as ritualisties en Afrikaners as lui en grillig. Ras is ook gebruik om die konstruksie van sosiaal -spesifieke geestesversteurings soos drapetomanie en dysesthesia aethiopica- die gedrag van nie -samewerkende Afrikaanse slawe.  Na die totstandkoming van eksperimentele sielkunde het 'etniese sielkunde' na vore gekom as 'n subdissipline, gebaseer op die aanname dat die bestudering van primitiewe rasse 'n belangrike skakel sou bied tussen dieregedrag en die sielkunde van meer ontwikkelde mense. 
'N Uitgangspunt van gedragsnavorsing is dat 'n groot deel van beide menslike en laer diere se gedrag aangeleer word. 'N Beginsel wat verband hou met gedragsnavorsing, is dat die meganismes wat by leer betrokke is, van toepassing is op mense en nie-menslike diere. Gedragsnavorsers het 'n behandeling ontwikkel wat bekend staan ​​as gedragsverandering, wat gebruik word om individue te help om ongewenste gedrag deur gewenste gedrag te vervang.
Vroeë gedragsnavorsers het stimulus -respons -parings bestudeer, nou bekend as klassieke kondisionering. Hulle het getoon dat wanneer 'n biologies kragtige stimulus (bv. Voedsel wat speeksel veroorsaak) gekombineer word met 'n voorheen neutrale stimulus (bv. 'N klokkie) tydens verskeie leerproewe, die neutrale stimulus self die reaksie kan veroorsaak wat die biologies kragtige stimulus veroorsaak. . Ivan Pavlov - bekend daarvoor dat hy honde laat speek in die teenwoordigheid van 'n stimulus wat voorheen met voedsel verband gehou het - het 'n leidende figuur in die Sowjetunie geword en volgelinge geïnspireer om sy metodes op mense te gebruik.  In die Verenigde State het Edward Lee Thorndike 'konneksionistiese' studies begin deur diere in 'legkaartbokse' vas te vang en hulle te beloon omdat hulle ontsnap het. Thorndike het in 1911 geskryf: "Daar kan geen morele lasbrief wees vir die bestudering van die natuur van die mens nie, tensy die studie ons in staat sal stel om sy dade te beheer."  Van 1910–1913 het die American Psychological Association deur 'n seeverandering gegaan, weg van mentalisme en na "behaviorisme". In 1913 het John B. Watson die term behaviorisme vir hierdie denkrigting geskep.  Watson se beroemde Little Albert -eksperiment in 1920 is aanvanklik gedink om aan te toon dat herhaaldelik gebruik van ontstellende harde geluide fobies (afkeer van ander prikkels) by 'n baba kan veroorsaak,   alhoewel so 'n gevolgtrekking waarskynlik 'n oordrywing.  Karl Lashley, 'n noue medewerker met Watson, ondersoek biologiese manifestasies van leer in die brein. 
Clark L. Hull, Edwin Guthrie en ander het baie gedoen om te help met die gedrag van 'n wyd gebruikte paradigma.  'n Nuwe metode van 'instrumentele' of 'operante' kondisionering het die konsepte versterking en straf by die model van gedragsverandering gevoeg. Radikale behaviorists vermy die bespreking van die innerlike werking van die gees, veral die onbewuste, wat hulle as onmoontlik beskou het om wetenskaplik te beoordeel.  Operante kondisionering is die eerste keer beskryf deur Miller en Kanorski en in die VSA gewild gemaak deur BF Skinner, wat na vore gekom het as 'n leidende intellektueel van die behavioristiese beweging.  
Noam Chomsky het 'n invloedryke kritiek op radikale behaviorisme gepubliseer op grond daarvan dat behavioristiese beginsels nie die komplekse verstandelike proses van taalverwerwing en taalgebruik voldoende kan verklaar nie.   Die oorsig, wat skerp was, het baie gedoen om die status van behaviorisme binne die sielkunde te verminder.  Martin Seligman en sy kollegas het ontdek dat hulle 'geleerde hulpeloosheid' by honde kan kondisioneer, 'n toestand wat nie deur die behavioristiese benadering tot sielkunde voorspel is nie.   Edward C.Tolman het 'n hibriede 'kognitiewe gedrags' -model gevorder, veral met sy publikasie uit 1948 waarin hy die kognitiewe kaarte bespreek wat rotte gebruik om te raai oor die plek van voedsel aan die einde van 'n doolhof.  Die gedrag van Skinner het nie gesterf nie, deels omdat dit suksesvolle praktiese toepassings veroorsaak het. 
Die Association for Behavior Analysis International is in 1974 gestig en het teen 2003 lede uit 42 lande. Die veld het 'n vastrapplek gekry in Latyns -Amerika en Japan.  Toegepaste gedragsanalise is die term wat gebruik word vir die toepassing van die beginsels van operante kondisionering om sosiaal betekenisvolle gedrag te verander (dit vervang die term gedragsverandering). 
Groen Rooi Blou
Blou Pers Rooi
Groen Pers Groen
Die Stroop -effek is dat die naam van die kleur van die eerste stel woorde makliker en vinniger is as die tweede.
Kognitiewe sielkunde behels die bestudering van verstandelike prosesse, insluitend persepsie, aandag, taalbegrip en produksie, geheue en probleemoplossing.  Navorsers op die gebied van kognitiewe sielkunde word soms kognitiviste genoem. Hulle maak staat op 'n inligtingsverwerkingsmodel van verstandelike funksionering. Kognitivistiese navorsing word ingelig deur funksionalisme en eksperimentele sielkunde.
Vanaf die 1950's het die eksperimentele tegnieke wat deur Wundt, James, Ebbinghaus en ander ontwikkel is, weer na vore gekom namate eksperimentele sielkunde toenemend kognitivisties geword het en uiteindelik deel uitgemaak het van die breër, interdissiplinêre kognitiewe wetenskap.   Sommige noem hierdie ontwikkeling die kognitiewe rewolusie omdat dit die anti-mentalistiese dogma van behaviorisme sowel as die streng van die psigoanalise verwerp het. 
Albert Bandura het gehelp met die oorgang in sielkunde van behaviorisme na kognitiewe sielkunde. Bandura en ander teoretici oor sosiale leer het die idee van onderrigleer gevorder. Met ander woorde, hulle het die siening wat 'n kind kan leer, bevorder deur sy of haar sosiale omgewing waar te neem en nie noodwendig omdat hy versterk is vir die inwerkingtreding van 'n gedrag nie, hoewel dit nie die invloed van versterking op die aanleer van 'n gedrag uitsluit nie. 
Tegnologiese vooruitgang het ook die belangstelling in geestestoestande en geestelike voorstellings hernu. Die Engelse neurowetenskaplike Charles Sherrington en die Kanadese sielkundige Donald O. Hebb het eksperimentele metodes gebruik om sielkundige verskynsels aan die struktuur en funksie van die brein te koppel. Die opkoms van rekenaarwetenskap, kubernetika en kunsmatige intelligensie het die waarde beklemtoon van die vergelyking van inligtingverwerking by mense en masjiene.
'N Gewilde en verteenwoordigende onderwerp op hierdie gebied is kognitiewe vooroordeel, of irrasionele denke. Sielkundiges (en ekonome) het 'n groot katalogus van vooroordele geklassifiseer en beskryf wat gereeld in menslike denke voorkom. Die beskikbare heuristiese, byvoorbeeld, is die neiging om die belangrikheid van iets wat toevallig maklik in gedagte kom te oorskat. 
Elemente van behaviorisme en kognitiewe sielkunde is gesintetiseer om kognitiewe gedragsterapie te vorm, 'n vorm van psigoterapie wat verander is van tegnieke wat ontwikkel is deur die Amerikaanse sielkundige Albert Ellis en die Amerikaanse psigiater Aaron T. Beck.
Op 'n breër vlak is kognitiewe wetenskap 'n interdissiplinêre onderneming wat kognitiewe sielkundiges, kognitiewe neurowetenskaplikes, taalkundiges en navorsers insluit in kunsmatige intelligensie, mens -rekenaar -interaksie en rekenaarneurowetenskap. Die vakgebied kognitiewe wetenskap dek kognitiewe sielkunde sowel as denkfilosofie, rekenaarwetenskap en neurowetenskap.  Rekenaarsimulasies word soms gebruik om verskynsels van belang te modelleer.
Sosiale sielkunde is gemoeid met die manier waarop gedrag, gedagtes, gevoelens en die sosiale omgewing menslike interaksies beïnvloed.  Sosiale sielkundiges bestudeer onderwerpe soos die invloed van ander op 'n individu se gedrag (bv. Konformiteit, oorreding) en die vorming van oortuigings, houdings en stereotipes oor ander mense. Sosiale kognisie versmelt elemente van sosiale en kognitiewe sielkunde met die doel om te verstaan ​​hoe mense sosiale inligting verwerk, onthou of verdraai. Die studie van groepsdinamika behels navorsing oor die aard van leierskap, organisatoriese kommunikasie en verwante verskynsels. In die afgelope jaar het baie sosiale sielkundiges toenemend belang gestel in implisiete maatreëls, mediasionele modelle en die interaksie van persoon en sosiale faktore om gedrag te verantwoord. Sommige konsepte wat sosioloë toegepas het vir die studie van psigiatriese versteurings, konsepte soos die sosiale rol, siek rol, sosiale klas, lewensgebeurtenisse, kultuur, migrasie en totale instelling, het sosiale sielkundiges beïnvloed. 
Psigoanalise verwys na die teorieë en terapeutiese tegnieke wat toegepas word op die onbewuste gees en die impak daarvan op die daaglikse lewe. Hierdie teorieë en tegnieke lig behandelings vir geestesversteurings in.    Psigoanalise het sy oorsprong in die 1890's, veral by die werk van Sigmund Freud. Freud se psigoanalitiese teorie was grootliks gebaseer op interpretatiewe metodes, introspeksie en kliniese waarneming. Dit het baie bekend geword, hoofsaaklik omdat dit onderwerpe soos seksualiteit, onderdrukking en die onbewuste aangepak het.  Freud was 'n pionier in die metodes van vrye assosiasie en droominterpretasie.  
Die psigoanalitiese teorie is nie monolities nie. Ander bekende psigoanalitiese denkers wat in 'n mindere of meerdere mate met Freud verskil het, sluit in Alfred Adler, Carl Jung, Erik Erikson, Melanie Klein, D.W. Winnicott, Karen Horney, Erich Fromm, John Bowlby, Freud se dogter Anna Freud en Harry Stack Sullivan. Hierdie individue het verseker dat psigoanalise sou ontwikkel tot uiteenlopende denkrigtings. Onder hierdie skole is egosielkunde, objekverhoudinge en interpersoonlike, Lacaniaanse en verhoudingspsigoanalise.
Sielkundiges soos Hans Eysenck en filosowe, waaronder Karl Popper, het die psigoanalise skerp gekritiseer. Popper het aangevoer dat psigoanalise as 'n wetenskaplike dissipline wanvoorgestel is, , terwyl Eysenck die mening aangeneem het dat psigoanalitiese beginsels deur eksperimentele data weerspreek is. Teen die einde van die 20ste eeu het die departemente sielkunde aan Amerikaanse universiteite meestal die Freudiaanse teorie gemarginaliseer en dit as 'n "uitgedroogde en dooie" historiese artefak afgemaak.  Navorsers soos António Damásio, Oliver Sacks en Joseph LeDoux, en individue op die opkomende gebied van neuro-psigoanalise, het egter 'n paar van Freud se idees op wetenskaplike gronde verdedig. 
Humanistiese sielkunde, wat beïnvloed is deur eksistensialisme en fenomenologie,  beklemtoon vrye wil en selfaktualisering.  Dit het in die vyftigerjare ontstaan ​​as 'n beweging binne die akademiese sielkunde, in reaksie op beide behaviorisme en psigoanalise.  Die humanistiese benadering poog om die hele persoon te beskou, nie net gefragmenteerde dele van die persoonlikheid of geïsoleerde kognisies nie.  Humanistiese sielkunde fokus ook op persoonlike groei, selfidentiteit, dood, alleenheid en vryheid. Dit beklemtoon subjektiewe betekenis, die verwerping van determinisme en besorgdheid oor positiewe groei eerder as patologie. Sommige stigters van die humanistiese denkrigting was Amerikaanse sielkundiges Abraham Maslow, wat 'n hiërargie van menslike behoeftes geformuleer het, en Carl Rogers, wat kliëntgesentreerde terapie geskep en ontwikkel het.
Later het positiewe sielkunde humanistiese temas oopgemaak vir wetenskaplike studie. Positiewe sielkunde is die studie van faktore wat bydra tot menslike geluk en welstand, en fokus meer op mense wat tans gesond is. In 2010, Kliniese sielkundige oorsig 'n spesiale uitgawe gepubliseer wat gewy is aan positiewe sielkundige intervensies, soos dankbaarheidsjoernaal en die fisiese uiting van dankbaarheid. Dit is egter nog lank nie duidelik dat positiewe sielkunde effektief is om mense gelukkiger te maak nie.   Positiewe sielkundige intervensies is beperk, maar die effek daarvan word vermoedelik ietwat beter as placebo -effekte. Die bewyse is egter ver van duidelik dat ingrypings wat op positiewe sielkunde gebaseer is, menslike geluk of veerkragtigheid verhoog.  
Die Amerikaanse Vereniging vir Humanistiese Sielkunde, wat in 1963 gestig is, verklaar:
Humanistiese sielkunde is hoofsaaklik 'n oriëntasie in die rigting van die hele sielkunde in plaas van 'n spesifieke gebied of skool. Dit staan ​​vir respek vir die waarde van persone, respek vir benaderingsverskille, openheid ten opsigte van aanvaarbare metodes en belangstelling in die ondersoek van nuwe aspekte van menslike gedrag. As '' derde krag 'in die hedendaagse sielkunde, handel dit oor onderwerpe wat min plek het in bestaande teorieë en stelsels: bv. Liefde, kreatiwiteit, self, groei, organisme, basiese behoeftebevrediging, selfaktualisering, hoër waardes, wees, word, spontaniteit, spel, humor, liefde, natuurlikheid, warmte, ego-transendensie, objektiwiteit, outonomie, verantwoordelikheid, betekenis, fair-play, transendentale ervaring, piek-ervaring, moed en verwante begrippe. 
Eksistensiële sielkunde beklemtoon die noodsaaklikheid om 'n kliënt se totale oriëntasie teenoor die wêreld te verstaan. Eksistensiële sielkunde is gekant teen reduksionisme, behaviorisme en ander metodes wat die individu objektief maak.  In die 1950's en 1960's, beïnvloed deur filosowe Søren Kierkegaard en Martin Heidegger, het die sielkundig opgeleide Amerikaanse sielkundige Rollo May gehelp om eksistensiële sielkunde te ontwikkel. Eksistensiële psigoterapie, wat voortspruit uit eksistensiële sielkunde, is 'n terapeutiese benadering wat gebaseer is op die idee dat die innerlike konflik van 'n persoon voortspruit uit die konfrontasie van die individu met die gegewe van die bestaan. Die Switserse psigoanalis Ludwig Binswanger en die Amerikaanse sielkundige George Kelly kan ook tot die eksistensiële skool behoort.  Eksistensiële sielkundiges is geneig om te verskil van meer 'humanistiese' sielkundiges in die eersgenoemde se relatief neutrale siening van die menslike natuur en die relatief positiewe beoordeling van angs.  Eksistensiële sielkundiges beklemtoon die humanistiese temas van dood, vrye wil en betekenis, wat daarop dui dat betekenis gevorm kan word deur mites en narratiewe betekenis kan verdiep word deur die aanvaarding van vrye wil, wat noodsaaklik is om 'n outentieke lewe te lei, al is dit dikwels met angs oor die dood. 
Die Oostenrykse eksistensiële psigiater en die oorlewende van die Holocaust, Viktor Frankl, het bewyse van die terapeutiese krag van betekenis getoon uit refleksies oor sy eie internering.  Hy skep 'n variasie van eksistensiële psigoterapie genaamd logoterapie, 'n tipe eksistensialistiese analise wat fokus op a wil tot betekenis (in 'n mens se lewe), in teenstelling met Adler se Nietzschean -leer van wil aan bewind of Freud s'n wil tot plesier. 
Persoonlikheidsielkunde is gemoeid met blywende gedragspatrone, denke en emosies. Teorieë van persoonlikheid wissel oor verskillende sielkundige denkrigtings. Elke teorie bevat verskillende aannames oor kenmerke soos die rol van die onbewuste en die belangrikheid van kinderjare -ervaring. Volgens Freud is persoonlikheid gebaseer op die dinamiese interaksies van die id, ego en super-ego.  Daarteenoor het eienskapsteoretici taksonomieë van persoonlikheidskonstrukte ontwikkel om persoonlikheid te beskryf in terme van sleutelkenmerke. Eienskapsteoretici gebruik dikwels statistiese data-verminderingsmetodes, soos faktoranalise. Alhoewel die aantal voorgestelde eienskappe baie gewissel het, dui die vroeë biologies-gebaseerde model van Hans Eysenck aan dat ten minste drie belangrike eienskapskonstruksies nodig is om die menslike persoonlikheid, ekstraversie-introversie, neurotisme-stabiliteit en psigotisisme-normaliteit te beskryf. Raymond Cattell het empiries 'n teorie van 16 persoonlikheidsfaktore op die primêre faktorvlak en tot agt breër tweede-stratum-faktore afgelei.     Sedert die 1980's het die Groot Vyf (openheid vir ervaring, pligsgetrouheid, ekstraversie, aangenaamheid en neurotisme) na vore getree as 'n belangrike persoonlikheidsteorie.  Dimensionele modelle van persoonlikheid word toenemend ondersteun, en 'n weergawe van dimensionele assessering is ingesluit in die DSM-V. Ten spyte van 'n oorvloed navorsing oor die verskillende weergawes van die 'Groot Vyf' persoonlikheidsdimensies, blyk dit egter nodig te wees om van statiese konseptualisering van persoonlikheidsstruktuur na 'n meer dinamiese oriëntasie oor te gaan, met die erkenning dat persoonlikheidskonstruksies onderhewig is aan leer en verandering in die lewensduur.  
'N Vroeë voorbeeld van persoonlikheidsassessering was die Woodworth Persoonlike Gegewensblad, wat tydens die Eerste Wêreldoorlog opgestel is. Die gewilde, hoewel psigometries onvoldoende, Myers – Briggs Type Indicator  is ontwikkel om individue se "persoonlikheidstipes" te beoordeel volgens die persoonlikheidsteorieë van Carl Jung. Die Minnesota Multiphasic Personality Inventory (MMPI), ondanks sy naam, is meer 'n dimensionele maatstaf van psigopatologie as 'n persoonlikheidsmaat.  California Psychological Inventory bevat 20 persoonlikheidskale (bv. Onafhanklikheid, verdraagsaamheid).  Die International Personality Item Pool, wat in die publieke domein is, het 'n bron van skale geword wat gebruik kan word van persoonlikheidsassessering. 
Studie van die onbewuste verstand, 'n deel van die psige wat buite die individu se bewussyn is, maar wat vermoedelik 'n bewuste denke en gedrag beïnvloed, was 'n kenmerk van vroeë sielkunde. In een van die eerste sielkunde -eksperimente wat in die Verenigde State uitgevoer is, het CS Peirce en Joseph Jastrow in 1884 gevind dat navorsingsvakke die minste swaarder van twee gewigte kon kies, selfs al was hulle bewustelik onseker oor die verskil.  Freud het die konsep van die onbewuste verstand gewild gemaak, veral as hy verwys na 'n ongecensureerde indringing van onbewuste denke in 'n mens se toespraak ('n Freudiaanse strokie) of na sy pogings om drome te interpreteer.  Sy 1901 -boek Die psigopatologie van die alledaagse lewe bevat honderde alledaagse gebeure wat Freud verduidelik in terme van onbewuste invloed. Pierre Janet het die idee van 'n onderbewussyn bevorder, wat outonome geestelike elemente kan bevat wat nie beskikbaar is vir die direkte ondersoek van die onderwerp nie. 
Die konsep van onbewuste prosesse bly belangrik in die sielkunde. Kognitiewe sielkundiges het 'n 'filter' -model van aandag gebruik, waarvolgens baie inligtingverwerking onder die drumpel van bewussyn plaasvind, en slegs sekere stimuli, beperk deur hul aard en aantal, dring deur die filter. Baie navorsing het getoon dat die onderbewussyn priming van sekere idees kan geheime gedagtes en gedrag beïnvloed.  Vanweë die onbetroubaarheid van selfrapportering, behels 'n groot struikelblok in hierdie tipe navorsing dat die bewussyn van 'n onderwerp nie 'n doelstimulus waargeneem het nie. Om hierdie rede, verkies sommige sielkundiges om tussen te onderskei implisiet en eksplisiet geheue. In 'n ander benadering kan 'n subliminale stimulus ook beskryf word as ontmoeting met doel maar nie a subjektief drumpel. 
Die outomatiseringsmodel van John Bargh en ander behels die idees van outomatisering en onbewuste verwerking in ons begrip van sosiale gedrag,   alhoewel daar twis was oor replisering.   Sommige eksperimentele data dui daarop dat die brein begin oorweeg om aksies te neem voordat die verstand daarvan bewus word.  Die invloed van onbewuste kragte op mense se keuses is van toepassing op die filosofiese kwessie van vrye wil. John Bargh, Daniel Wegner en Ellen Langer beskryf vrye wil as 'n illusie.   
Sommige sielkundiges bestudeer motivering of die onderwerp waarom mense of laer diere op 'n spesifieke tydstip 'n gedrag begin. Dit behels ook die studie van waarom mense en laer diere 'n gedrag voortduur of beëindig. Sielkundiges soos William James het die term aanvanklik gebruik motivering verwys na bedoeling, in 'n sekere sin soortgelyk aan die konsep van sal in die Europese filosofie. Met die bestendige opkoms van die Darwinistiese en Freudiaanse denke, word instink ook as 'n primêre bron van motivering beskou.  Volgens dryfkragteorie kombineer die instinkragte tot 'n enkele bron van energie wat 'n konstante invloed uitoefen. Psigoanalise, net soos biologie, beskou hierdie kragte as eise wat uit die senuweestelsel kom. Psigoanaliste het geglo dat hierdie kragte, veral die seksuele instinkte, verstrengel en in die psige kon verander. Klassieke psigoanalise is 'n stryd tussen die plesierbeginsel en die werklikheidsbeginsel, wat min of meer ooreenstem met id en ego. Later, in Verby die plesierbeginsel, Het Freud die konsep van die doodsrit, 'n dwang tot aggressie, vernietiging en psigiese herhaling van traumatiese gebeure.  Intussen het behavioristiese navorsers eenvoudige tweeledige modelle (plesier/pyn, beloning/straf) en gevestigde beginsels gebruik, soos die idee dat 'n dorstige wese dit sal geniet om te drink.   Clark Hull het laasgenoemde idee geformaliseer met sy dryfverminderingsmodel. 
Honger, dors, vrees, seksuele begeerte en termoregulering vorm fundamentele motiverings by diere.  Mense toon blykbaar 'n meer komplekse stel motiverings-hoewel dit teoreties verklaar kan word as gevolg van begeertes om te behoort, 'n positiewe selfbeeld, selfkonsistensie, waarheid, liefde en beheer.  
Motivering kan op baie verskillende maniere gemoduleer of gemanipuleer word. Navorsers het bevind dat eet byvoorbeeld nie net afhang van die organisme se fundamentele behoefte aan homeostase nie - 'n belangrike faktor wat honger veroorsaak - maar ook van sirkadiese ritmes, voedselbeskikbaarheid, smaaklikheid van kos en koste.  Abstrakte motiverings is ook smeebaar, soos blyk uit verskynsels soos doelbesmetting: die aanneming van doelwitte, soms onbewustelik, gebaseer op afleidings oor die doelwitte van ander.  Vohs en Baumeister stel voor dat menslike motiewe, in teenstelling met die siklus van behoeftes-begeerte-vervulling van diere-instinkte, soms gehoorsaam is aan 'n reël om 'n geboorte te kry ': hoe meer u 'n beloning kry, soos selfbeeld, liefde, dwelms of geld, hoe meer wil u dit hê. Hulle stel voor dat hierdie beginsel selfs van toepassing kan wees op kos, drank, seks en slaap. 
Ontwikkelingsielkunde verwys na die wetenskaplike studie van hoe en waarom mense in hul lewens verander.  Gegewe die oorsprong van die dissipline in die werk van Jean Piaget, het ontwikkelingsielkundiges oorspronklik hoofsaaklik gefokus op die ontwikkeling van kognisie van kleins af tot adolessensie. Later het ontwikkelingspsigologie hom oor die lewensduur uitgebrei tot die studie kognisie.Benewens die bestudering van kognisie, het ontwikkelingsielkundiges ook gefokus op affektiewe, morele, sosiale en neurale ontwikkeling.
Ontwikkelingsielkundiges wat kinders bestudeer, gebruik 'n aantal navorsingsmetodes. Hulle maak byvoorbeeld waarnemings van kinders in natuurlike omgewings soos voorskoolse skole  en neem hulle deel aan eksperimentele take.  Sulke take lyk dikwels na spesiaal ontwerpte speletjies en aktiwiteite wat vir die kind aangenaam en wetenskaplik nuttig is. Ontwikkelingsnavorsers het selfs slim metodes bedink om die verstandelike prosesse van babas te bestudeer.  Benewens die bestudering van kinders, bestudeer ontwikkelingsielkundiges ook veroudering en prosesse gedurende die lewensduur, insluitend ouderdom.  Hierdie sielkundiges maak gebruik van die volledige reeks sielkundige teorieë om hul navorsing in te lig. 
Genes en omgewing
Alle ondersoekde sielkundige eienskappe word beïnvloed deur beide gene en omgewing, in verskillende mate.   Hierdie twee invloedsbronne word dikwels verwar in waarnemingsnavorsing van individue en gesinne. 'N Voorbeeld van hierdie verwarring kan getoon word in die oordrag van depressie van 'n depressiewe moeder na haar nageslag. 'N Teorie wat gebaseer is op die oordrag van die omgewing, is van mening dat 'n nageslag, as gevolg van 'n problematiese grootmaakomgewing wat deur 'n depressiewe moeder bestuur word, die risiko loop om depressie te ontwikkel. Aan die ander kant sou 'n oorerflike teorie beweer dat die risiko van depressie by 'n nageslag tot 'n mate beïnvloed word deur gene wat deur die moeder aan die kind oorgedra word. Genes en omgewing in hierdie eenvoudige transmissiemodelle is heeltemal verwar. 'N Depressiewe ma kan beide gene dra wat bydra tot depressie by haar nageslag en 'n grootmaakomgewing skep wat die risiko van depressie by haar kind verhoog.
Gedragsgenetiese navorsers het metodes gebruik om hierdie verwarring los te maak en die aard en oorsprong van individuele gedragsverskille te verstaan.  Tradisioneel het die navorsing tweelingstudies en aannemingstudies behels, twee ontwerpe waar genetiese en omgewingsinvloede gedeeltelik onbeskaamd kan wees. Meer onlangs het gene-gefokusde navorsing bygedra tot die begrip van genetiese bydraes tot die ontwikkeling van sielkundige eienskappe.
Die beskikbaarheid van mikroarray molekulêre genetiese of genoomvolgingstegnologieë stel navorsers in staat om deelnemers se DNA-variasie direk te meet en te toets of individuele genetiese variante binne gene geassosieer word met sielkundige eienskappe en psigopatologie deur middel van metodes, insluitend genoomwye assosiasiestudies. Een doelwit van sulke navorsing is soortgelyk aan dié by posisionele kloning en die sukses daarvan by Huntington: sodra 'n oorsaaklike geen ontdek is, kan biologiese navorsing uitgevoer word om te verstaan ​​hoe die geen die fenotipe beïnvloed. 'N Belangrike resultaat van genetiese assosiasiestudies is die algemene bevinding dat sielkundige eienskappe en psigopatologie, sowel as komplekse mediese siektes, hoogs poligene is,      waar 'n groot aantal (op die orde van honderde tot duisende) genetiese variante, elk met 'n klein effek, dra by tot individuele verskille in die gedragseienskappe of geneigdheid tot die siekte. Aktiewe navorsing werk voort om die genetiese en omgewingsbasis van gedrag en die interaksie daarvan te verstaan.
Sielkunde omvat baie subvelde en bevat verskillende benaderings tot die bestudering van verstandelike prosesse en gedrag.
Sielkundige toetse het antieke oorsprong, wat tot 2200 vC dateer, in die ondersoeke vir die Chinese staatsdiens. Geskrewe eksamens het tydens die Han -dinastie (202 vC - 200 nC) begin. Teen 1370 het die Chinese stelsel 'n gestratifiseerde reeks toetse vereis, wat opstel skryf en kennis van uiteenlopende onderwerpe behels. Die stelsel is in 1906 beëindig.  In Europa het geestesbeoordeling 'n ander benadering gevolg, met teorieë oor fisiognomie - karakteroordeel gebaseer op die gesig - beskryf deur Aristoteles in die 4de eeu vC Griekeland. Fisiognomie bly aktueel deur die Verligting en voeg die frenologie -leer by: 'n studie van verstand en intelligensie gebaseer op 'n eenvoudige beoordeling van neuroanatomie. 
Toe eksperimentele sielkunde na Brittanje kom, was Francis Galton 'n toonaangewende praktisyn. Op grond van sy prosedures om reaksietyd en sensasie te meet, word hy beskou as 'n uitvinder van moderne geestelike toetsing (ook bekend as psigometrie).  James McKeen Cattell, 'n student van Wundt en Galton, het die idee van sielkundige toetsing na die Verenigde State gebring en in werklikheid die term "geestelike toets" bedink.  In 1901 het die student van Cattell, Clark Wissler, ontmoedigende resultate gepubliseer, wat daarop dui dat geestelike toetse van Columbia- en Barnard -studente nie die akademiese prestasie kon voorspel nie.  In reaksie op 1904 -bevele van die Minister van Openbare Onderrig het die Franse sielkundiges Alfred Binet en Théodore Simon in 1905–1911 'n nuwe intelligensietoets ontwikkel en uitgewerk. Hulle het 'n verskeidenheid vrae gebruik wat uiteenlopend was in hul aard en moeilikheidsgraad. Binet en Simon stel die konsep van verstandelike ouderdom bekend en verwys na die laagste puntemakers op hul toets as idiote. Henry H. Goddard het die Binet-Simon-skaal aan die werk gesit en klassifikasies van geestelike vlak bekendgestel, soos onbeskaamd en moedeloos. In 1916 (na die dood van Binet) verander professor Stanford, Lewis M. Terman, die Binet-Simon-skaal (herdoop tot die Stanford-Binet-skaal) en stel die intelligensie-kwosiënt as 'n tellingverslag voor.  Op grond van sy toetsbevindinge, en weerspieël die rassisme wat in daardie era algemeen was, het Terman tot die gevolgtrekking gekom dat verstandelike gestremdheid 'die vlak van intelligensie verteenwoordig wat baie, baie algemeen voorkom onder Spaans-Indiërs en Mexikaanse families in die suidweste en ook onder negers. Dit lyk asof hul dofheid rassisties is. " 
Na die Army Alpha- en Army Beta -toetse vir soldate in die Eerste Wêreldoorlog, het geestelike toetse in die VSA gewild geword, waar dit gou op skoolkinders toegepas is. Die federale geskepte nasionale intelligensietoets is in die 1920's aan 7 miljoen kinders toegedien. In 1926 het die College Entrance Examination Board die Scholastic Aptitude Test opgestel om universiteitstoelatings te standaardiseer.  Die resultate van intelligensietoetse is gebruik om te argumenteer vir gesegregeerde skole en ekonomiese funksies, insluitend die voorkeuropleiding van Swart Amerikaners vir hande -arbeid. Hierdie praktyke is gekritiseer deur swart intellektuele, soos 'n Horace Mann Bond en Allison Davis.  Eugenici het verstandelike toetse gebruik om verpligte sterilisasie van individue wat as verstandelik vertraag is, te regverdig en te organiseer.  In die Verenigde State is tienduisende mans en vroue gesteriliseer. Die Amerikaanse hooggeregshof het 'n presedent geskep wat nog nooit omgekeer is nie en bevestig die grondwetlikheid van hierdie praktyk in die saak van 1927 Buck v. Bell. 
Vandag is geestelike toetsing 'n roetine -verskynsel vir mense van alle ouderdomme in die Westerse samelewings.  Moderne toetsing streef na kriteria, waaronder standaardisering van die prosedure, konsekwentheid van die resultate, uitset van 'n interpreteerbare telling, statistiese norme wat bevolkingsuitkomste beskryf, en, ideaal, effektiewe voorspelling van gedrag en lewensuitkomste buite toetssituasies.  Ontwikkelings in psigometrie sluit in werk oor toets- en skaalbetroubaarheid en geldigheid.  Ontwikkelings in item-reaksieteorie,  modellering van strukturele vergelykings,  en bifaktoranalise  het gehelp om toets- en skaalkonstruksie te versterk.
Die verskaffing van sielkundige gesondheidsdienste word in die VSA meestal kliniese sielkunde genoem. Soms neem lede van die skool se sielkunde en beradingsielkunde egter deel aan praktyke wat lyk soos dié van kliniese sielkundiges. Kliniese sielkundiges bevat gewoonlik mense wat aan doktorale programme in kliniese sielkunde gegradueer het. In Kanada val sommige van die lede van bogenoemde groepe gewoonlik in die groter kategorie van professionele sielkunde. In Kanada en die VSA behaal praktisyns baccalaureusgrade en doktorale doktorale studente in kliniese sielkunde spandeer gewoonlik een jaar in 'n predoktorale internskap en een jaar in postdoktorale internskap. In Mexiko en die meeste ander Latyns-Amerikaanse en Europese lande kry sielkundiges nie eerder baccalaureus- en doktorsgrade nie; hulle volg 'n driejarige professionele kursus na die hoërskool.  Kliniese sielkunde is tans die grootste spesialisasie in sielkunde.  ​​Dit sluit die studie en toepassing van sielkunde in met die doel om sielkundige nood, disfunksie en/of geestesongesteldheid te verstaan, te voorkom en te verlig. Kliniese sielkundiges probeer ook om subjektiewe welstand en persoonlike groei te bevorder. Sentraal in die praktyk van kliniese sielkunde is sielkundige assessering en psigoterapie, hoewel kliniese sielkundiges ook navorsing, onderrig, konsultasie, forensiese getuienis en programontwikkeling en administrasie kan beoefen. 
Krediet vir die eerste sielkundekliniek in die Verenigde State gaan gewoonlik na Lightner Witmer, wat sy praktyk in 1896 in Philadelphia gevestig het. 'N Ander moderne psigoterapeut was Morton Prince, 'n vroeë advokaat vir die vestiging van sielkunde as 'n kliniese en akademiese dissipline.  ​​In die eerste deel van die twintigste eeu is die meeste geestesgesondheidsorg in die Verenigde State uitgevoer deur psigiaters, wat dokters is. Sielkunde het die veld betree met sy verfyning van geestelike toetse, wat beloof het om die diagnose van geestelike probleme te verbeter. Sommige psigiaters het geïnteresseerd geraak in die gebruik van psigoanalise en ander vorme van psigodinamiese psigoterapie om geestesongesteldes te verstaan ​​en te behandel.  
Psigoterapie soos uitgevoer deur psigiaters het die onderskeid tussen psigiatrie en sielkunde vervaag, en hierdie neiging het voortgegaan met die opkoms van gemeenskapsgeriewe vir geestesgesondheid. Sommige in die kliniese sielkunde-gemeenskap het gedragsterapie aangeneem, 'n deeglik nie-psigodinamiese model wat die behavioristiese leerteorie gebruik het om die optrede van pasiënte te verander. 'N Sleutelaspek van gedragsterapie is empiriese evaluering van die effektiwiteit van die behandeling. In die sewentigerjare het kognitiewe gedragsterapie ontstaan ​​met die werk van Albert Ellis en Aaron Beck. Alhoewel daar ooreenkomste is tussen gedragsterapie en kognitiewe gedragsterapie, het kognitiewe gedragsterapie die toepassing van kognitiewe konstrukte vereis. Sedert die sewentigerjare het die gewildheid van kognitiewe gedragsterapie onder kliniese sielkundiges toegeneem. 'N Sleutelpraktyk in gedrag en Kognitiewe gedragsterapie stel pasiënte bloot aan dinge wat hulle vrees, gebaseer op die veronderstelling dat hul reaksies (vrees, paniek, angs) gekondisioneer kan word. 
Geestesgesondheid betrek vandag toenemend sielkundiges en maatskaplike werkers. In 1977 het die direkteur van die National Institute of Mental Health, Bertram Brown, hierdie verskuiwing beskryf as 'n bron van 'intense mededinging en rolverwarring'.  Nagraadse programme wat doktorsgrade in kliniese sielkunde uitreik, het in die 1950's na vore gekom en in die 1980's vinnig toegeneem. Die PhD -graad is bedoel om praktisyns op te lei wat ook wetenskaplike navorsing kan doen. Die PsyD -graad is meer uitsluitlik ontwerp om praktisyns op te lei. 
Sommige kliniese sielkundiges fokus op die kliniese hantering van pasiënte met breinbeserings. Hierdie subspesialiteit staan ​​bekend as kliniese neuropsigologie. In baie lande is kliniese sielkunde 'n gereguleerde geestesgesondheidsberoep. Die opkomende veld van ramp sielkunde (sien krisisintervensie) betrek professionele persone wat reageer op grootskaalse traumatiese gebeure. 
Die werk wat deur kliniese sielkundiges uitgevoer word, is geneig om beïnvloed te word deur verskillende terapeutiese benaderings, wat almal 'n formele verhouding tussen professionele persone en klante behels (gewoonlik 'n individu, 'n paartjie, 'n gesin of 'n klein groepie). Gewoonlik moedig hierdie benaderings nuwe maniere van dink, voel of optree aan. Vier belangrikste teoretiese perspektiewe is psigodinamiese, kognitiewe gedrags-, eksistensiaal -humanistiese en sisteme of gesinsterapie. Daar is 'n groeiende beweging om die verskillende terapeutiese benaderings te integreer, veral met 'n groter begrip van kwessies rakende kultuur, geslag, spiritualiteit en seksuele oriëntasie. Met die koms van meer robuuste navorsingsbevindings rakende psigoterapie, is daar bewyse dat die meeste van die belangrikste terapieë gelyke doeltreffendheid het, met die belangrikste gemeenskaplike element 'n sterk terapeutiese alliansie.   As gevolg hiervan neem meer opleidingsprogramme en sielkundiges nou 'n eklektiese terapeutiese oriëntasie aan.     
Diagnose in kliniese sielkunde volg gewoonlik op die Diagnostiese en statistiese handleiding vir geestesversteurings (DSM).  Die studie van geestesongesteldhede word abnormale sielkunde genoem.
Opvoedkundige sielkunde is die studie van hoe mense leer in opvoedkundige omgewings, die effektiwiteit van opvoedkundige ingrypings, die sielkunde van onderrig en die sosiale sielkunde van skole as organisasies. Die werk van ontwikkelingsielkundiges soos Lev Vygotsky, Jean Piaget en Jerome Bruner het 'n invloed op die onderrigmetodes en opvoedkundige praktyke gehad. Opvoedkundige sielkunde word dikwels ingesluit in onderwysersopleidingsprogramme in plekke soos Noord -Amerika, Australië en Nieu -Seeland.
Skoolpsigologie kombineer beginsels van opvoedkundige sielkunde en kliniese sielkunde om studente met leergestremdhede te verstaan ​​en te behandel om die intellektuele groei van begaafde studente te bevorder om prososiale gedrag by adolessente te vergemaklik en om veilige, ondersteunende en effektiewe leeromgewings te bevorder. Skoolsielkundiges word opgelei in opvoedkundige en gedragsbeoordeling, intervensie, voorkoming en konsultasie, en baie het uitgebreide opleiding in navorsing. 
Industriële en organisatoriese (I/O) sielkunde behels navorsing en praktyke wat sielkundige teorieë en beginsels toepas op organisasies en individue se werkslewe.  In die begin van die veld het nyweraars die begin van die veld van sielkunde die studie van wetenskaplike bestuurstegnieke vir die verbetering van die doeltreffendheid van die werkplek ingehou. Die veld is eers geroep ekonomiese sielkunde of besigheidsielkunde later, industriële sielkunde, indiensnemingsielkunde, of psigotegnologie.  'n Invloedryke vroeë studie het werkers van Western Electric se Hawthorne -aanleg in Cicero, Illinois, van 1924–1932 ondersoek. Western Electric het eksperimenteer met fabriekswerkers om hul reaksies op veranderinge in beligting, pouses, kos en lone te beoordeel. Die navorsers het gefokus op werkers se reaksies op waarneming self, en die term Hawthorne -effek word nou gebruik om die feit te beskryf dat mense harder werk as hulle dink dat hulle dopgehou word.  Alhoewel die Hawthorne -navorsing in sielkundehandboeke gevind kan word, was die navorsing en die bevindings daarvan op sy beste swak.  
Die naam industriële en organisatoriese sielkunde het in die 1960's na vore gekom. In 1973 word dit vasgelê in die naam van die Society for Industrial and Organizational Psychology, afdeling 14 van die American Psychological Association.  Een doelwit van die dissipline is om die menslike potensiaal in die werkplek te optimaliseer. Personeelpsigologie is 'n subveld van I/O -sielkunde. Persoonsielkundiges pas die metodes en beginsels van sielkunde toe by die keuse en evaluering van werkers. 'N Ander deelveld, organisasiesielkunde, ondersoek die uitwerking van werkomgewings en bestuurstyle op werkersmotivering, werkstevredenheid en produktiwiteit.  Die meeste I/O -sielkundiges werk buite die akademie, vir private en openbare organisasies en as konsultante.  'n Sielkundige konsultant wat vandag in die sakewêreld werk, kan verwag om bestuurders inligting en idees oor hul bedryf, hul teikenmarkte en die organisasie van hul onderneming te verskaf.  
Organisatoriese gedrag (OB) is 'n geallieerde veld wat betrokke is by die studie van menslike gedrag binne organisasies.  Een manier om die I/O -sielkunde van OB te onderskei, is om op te let dat I/O -sielkundiges opleiding in universiteitspsigologie -afdelings en OB -spesialiste in sakeskole volg.
Militêr en intelligensie
Een rol vir sielkundiges in die weermag was om soldate en ander personeel te evalueer en te adviseer. In die VSA het hierdie funksie begin tydens die Eerste Wêreldoorlog, toe Robert Yerkes die School of Military Psychology in Fort Oglethorpe in Georgia gestig het. Die skool het sielkundige opleiding aan militêre personeel gebied.   Vandag verrig die Amerikaanse weermag sielkundiges sielkundige ondersoek, kliniese psigoterapie, selfmoordvoorkoming en behandeling vir post-traumatiese stres, sowel as voorkomingsverwante dienste, byvoorbeeld rookstaking. 
Sielkundiges werk moontlik ook aan 'n uiteenlopende reeks veldtogte wat algemeen bekend staan ​​as sielkundige oorlogvoering. Sielkundige oorlogvoering behels hoofsaaklik die gebruik van propaganda om vyandelike soldate en burgerlikes te beïnvloed. Hierdie sogenaamde swart propaganda is bedoel om te lyk asof dit afkomstig is van 'n ander bron as die weermag.  Die CIA se MKULTRA -program behels meer geïndividualiseerde pogings tot verstandsbeheer, met inbegrip van tegnieke soos hipnose, marteling en geheime onwillekeurige toediening van LSD.  Die Amerikaanse weermag het die naam Psychological Operations (PSYOP) gebruik tot 2010, toe hierdie aktiwiteite herklassifiseer is as Military Information Support Operations (MISO), deel van Information Operations (IO).  Sielkundiges was soms betrokke by die ondervraging en marteling van verdagtes, wat die rekords van die betrokke sielkundiges bevlek het. 
Gesondheid, welstand en sosiale verandering
Mediese fasiliteite gebruik toenemend sielkundiges om verskillende rolle te vervul. 'N Prominente aspek van die gesondheidspsigologie is die psigo -opvoeding van pasiënte: om hulle te leer hoe om 'n mediese regime te volg. Gesondheidsielkundiges kan ook dokters opvoed en navorsing doen oor die nakoming van pasiënte.   Sielkundiges op die gebied van openbare gesondheid gebruik 'n wye verskeidenheid intervensies om menslike gedrag te beïnvloed. Dit wissel van openbare betrekkinge en uitreik na regeringswette en -beleid. Sielkundiges bestudeer die saamgestelde invloed van al hierdie verskillende instrumente in 'n poging om die hele bevolking van mense te beïnvloed. 
'N Uitstekende voorbeeld van die bydrae van sielkundiges tot sosiale verandering behels die navorsing van Kenneth en Mamie Clark. Hierdie twee Afro -Amerikaanse sielkundiges het die segregasie van die negatiewe sielkundige impak op kinders bestudeer. Hulle navorsingsbevindinge het 'n rol gespeel in die desegregasiegeval Brown v. Onderwysraad (1954). 
Beroepsgesondheidsielkunde (OHP) is 'n tak van sielkunde wat baie interdissiplinêr is. Dit gaan oor die gesondheid en veiligheid van werkers.   OHP spreek onderwerpgebiede aan soos die impak van beroepsstressors op fisiese en geestelike gesondheid, mishandeling op die werkplek, balans tussen werk-gesin, die impak van onwillekeurige werkloosheid op fisiese en geestelike gesondheid, veiligheid/ongelukke en intervensies wat ontwerp is om werkersgesondheid te verbeter/beskerm.   OHP het uit gesondheidsielkunde en I/O -sielkunde gegroei.  OHP is ook ingelig deur dissiplines buite die sielkunde, insluitend arbeidsgeneeskunde, bedryfsingenieurswese en ekonomie.  
Kwantitatiewe sielkundige navorsing leen hom tot die statistiese toetsing van hipoteses. Alhoewel die veld baie gebruik maak van gerandomiseerde en gekontroleerde eksperimente in laboratoriumomgewings, kan sulke navorsing slegs 'n beperkte reeks korttermynverskynsels beoordeel. Sommige sielkundiges maak ook staat op minder streng beheerde, maar meer ekologies geldige, veldeksperimente. Ander navorsingsielkundiges maak staat op statistiese metodes om kennis uit bevolkingsdata op te doen.  Die statistiese metodes wat deur sielkundiges gebruik word, sluit in die Pearson -produk -oomblik -korrelasiekoëffisiënt, die variansieanalise, veelvuldige lineêre regressie, logistieke regressie, strukturele vergelyking en hiërargiese lineêre modellering. Die meting en operasionalisering van belangrike konstrukte is 'n noodsaaklike deel van hierdie navorsingsontwerpe.
Alhoewel hierdie soort sielkundige navorsing baie minder voorkom as kwantitatiewe navorsing, doen sommige sielkundiges kwalitatiewe navorsing. Hierdie tipe navorsing kan onderhoude, vraelyste en eerstehandse waarneming behels.  Alhoewel hipotesetoetsing skaars, feitlik onmoontlik is, in kwalitatiewe navorsing, kan kwalitatiewe studies nuttig wees vir die teorie en hipotese, deur skynbaar teenstrydige kwantitatiewe bevindings te interpreteer en te verstaan ​​waarom sommige intervensies misluk en ander slaag. 
'N Ware eksperiment met ewekansige toewysing van navorsingsdeelnemers (soms onderwerpe genoem) aan mededingende toestande stel navorsers in staat om sterk afleidings te maak oor oorsaaklike verwantskappe. As daar groot getalle navorsingsdeelnemers is, verseker die ewekansige toewysing (ook ewekansige toewysing) van die deelnemers aan mededingende toestande dat die individue in hierdie toestande gemiddeld dieselfde sal wees op die meeste kenmerke, insluitend eienskappe wat nie gemeet is nie. In 'n eksperiment verander die navorser een of meer veranderlikes van invloed, onafhanklike veranderlikes genoem, en meet die gevolglike veranderinge in die faktore van belang, afhanklike veranderlikes. Prototipiese eksperimentele navorsing word uitgevoer in 'n laboratorium met 'n noukeurig beheerde omgewing.
'N Kwasi-eksperiment verwys na 'n situasie waarin daar mededingende toestande bestudeer word, maar lukrake toewysing aan die verskillende toestande is nie moontlik nie. Ondersoekers moet werk met reeds bestaande groepe mense. Navorsers kan gesonde verstand gebruik om te oorweeg hoeveel die nie -willekeurige opdrag die geldigheid van die studie bedreig.  Byvoorbeeld, in navorsing oor die beste manier om leesprestasie in die eerste drie skoolklasse te beïnvloed, mag skooladministrateurs nie toelaat dat opvoedkundige sielkundiges kinders lukraak toewys aan klanke en klaskamers in die hele taal nie, in welke geval die sielkundiges moet werk bestaande klaskameropdragte. Sielkundiges sal die prestasie van kinders wat klanke en hele taalklasse bywoon, vergelyk en miskien statisties aanpas vir enige aanvanklike verskille in leesvlak.
Eksperimentele navorsers gebruik gewoonlik 'n statistiese hipotese -toetsmodel wat voorspellings behels voordat hulle die eksperiment uitvoer, en dan bepaal hoe goed die versamelde data in ooreenstemming is met die voorspellings. Hierdie voorspellings is waarskynlik afkomstig van een of meer abstrakte wetenskaplike hipoteses oor hoe die verskynsel wat bestudeer word werklik werk. 
Ander soorte studies
Opnames word in die sielkunde gebruik om houdings en eienskappe te meet, om gemoedstoestande te monitor en om die geldigheid van eksperimentele manipulasies na te gaan (om die deelnemers se persepsie van die toestand waaraan hulle toegewys is, na te gaan). Sielkundiges het gereeld papier-en-potloodopnames gebruik. Opnames word egter ook telefonies of per e-pos gedoen. Webgebaseerde opnames word toenemend gebruik om baie onderwerpe maklik te bereik.
Waarnemingstudies word algemeen in sielkunde uitgevoer. In dwarssnit-waarnemingstudies versamel sielkundiges data op 'n enkele tydstip. Die doel van baie deursnitstudies is om te bepaal in watter mate faktore met mekaar verband hou. Daarteenoor versamel sielkundiges in longitudinale studies data oor dieselfde steekproef op twee of meer tydstip. Soms is die doel van longitudinale navorsing om tendense oor tyd heen te bestudeer, soos die stabiliteit van eienskappe of ouderdomsverwante gedragsveranderinge. Omdat sommige studies eindpunte behels wat sielkundiges nie vanuit 'n eksperimentele oogpunt eties kan bestudeer nie, soos om die oorsake van depressie te identifiseer, doen hulle longitudinale studies van 'n groot groep mense wat depressief is en evalueer gereeld wat in die lewens van die individu gebeur. Op hierdie manier het sielkundiges 'n geleentheid om oorsaaklike hipoteses te toets rakende toestande wat gereeld in mense se lewens voorkom en hulle in gevaar stel vir depressie. Probleme wat longitudinale studies beïnvloed, sluit in selektiewe uitputting, die tipe probleem waarin vooroordeel ingestel word wanneer 'n sekere tipe navorsingsdeelnemer 'n studie buite verhouding verlaat.
Verkennende data -analise verwys na 'n verskeidenheid praktyke wat navorsers gebruik om baie veranderlikes tot 'n klein aantal oorhoofse faktore te verminder. In die drie afleidingsmetodes van Peirce stem ondersoekende data -analise ooreen met ontvoering.  Metaanalise is die tegniek wat sielkundiges gebruik om die resultate van baie studies oor dieselfde veranderlikes te integreer en tot 'n groot gemiddelde van die bevindings te kom. 
'N Klassieke en gewilde hulpmiddel wat verband hou met geestes- en neurale aktiwiteit, is die elektroencefalogram (EEG), 'n tegniek wat versterkte elektrodes op 'n persoon se kopvel gebruik om spanningsveranderings in verskillende dele van die brein te meet. Hans Berger, die eerste navorser wat EEG op 'n ongeopende skedel gebruik het, het vinnig agtergekom dat die brein kenmerkende "breingolwe" vertoon: elektriese ossillasies wat ooreenstem met verskillende bewussynstoestande. Navorsers het vervolgens statistiese metodes vir die sintetisering van die elektrodedata verfyn en unieke breingolfpatrone geïdentifiseer, soos die delta-golf wat tydens nie-REM-slaap waargeneem is. 
Nuwer funksionele neuroimaging tegnieke sluit in funksionele magnetiese resonansie beelding en positron emissie tomografie, wat albei die vloei van bloed deur die brein volg. Hierdie tegnologieë bied meer gelokaliseerde inligting oor aktiwiteit in die brein en skep voorstellings van die brein met 'n wydverspreide aantrekkingskrag. Dit bied ook insig wat die klassieke probleme van subjektiewe selfrapportering vermy. Dit bly uitdagend om harde gevolgtrekkings te maak oor waar in die brein spesifieke gedagtes ontstaan ​​- of selfs hoe nuttig hierdie lokalisering ooreenstem met die werklikheid. Neuro -beelding het egter onmiskenbare resultate gelewer wat die bestaan ​​van korrelasies tussen verstand en brein toon. Sommige hiervan put uit 'n sistemiese neurale netwerkmodel eerder as 'n gelokaliseerde funksiemodel.   
Psigiatriese ingrypings soos transkraniale magnetiese stimulasie en medisyne bied ook inligting oor brein -gees -interaksies. Psigofarmakologie is die studie van geneesmiddel-geïnduseerde geestelike effekte.
Berekeningsmodellering is 'n instrument wat in wiskundige sielkunde en kognitiewe sielkunde gebruik word om gedrag te simuleer.  Hierdie metode het verskeie voordele. Aangesien moderne rekenaars inligting vinnig verwerk, kan simulasies binne 'n kort tyd uitgevoer word, wat hoë statistiese krag moontlik maak. Deur modellering kan sielkundiges ook hipoteses visualiseer oor die funksionele organisasie van geestelike gebeurtenisse wat nie direk by 'n mens waargeneem kon word nie. Rekenkundige neurowetenskap gebruik wiskundige modelle om die brein te simuleer. 'N Ander metode is simboliese modellering, wat baie verstandelike voorwerpe verteenwoordig deur gebruik te maak van veranderlikes en reëls. Ander vorme van modellering sluit in dinamiese stelsels en stogastiese modellering.
Diereksperimente help om baie aspekte van menslike sielkunde te ondersoek, insluitend persepsie, emosie, leer, geheue en denke, om maar net 'n paar te noem. In die 1890's het die Russiese fisioloog Ivan Pavlov beroemde honde gebruik om klassieke kondisionering te demonstreer. Nie-menslike primate, katte, honde, duiwe en rotte en ander knaagdiere word dikwels in sielkundige eksperimente gebruik. Ideaal gesproke stel beheerde eksperimente slegs een onafhanklike veranderlike op 'n slag bekend om die unieke effek daarvan op afhanklike veranderlikes te bepaal. Hierdie toestande word die beste benader in laboratoriumomgewings. Daarteenoor wissel die menslike omgewings en genetiese agtergronde so wyd en hang dit van soveel faktore af dat dit moeilik is om belangrike veranderlikes vir menslike vakke te beheer. Daar is egter slaggate in die veralgemening van bevindings van dierstudies aan mense deur middel van diermodelle. 
Vergelykende sielkunde verwys na die wetenskaplike studie van die gedrag en verstandelike prosesse van nie-menslike diere, veral omdat dit verband hou met die filogenetiese geskiedenis, aanpasbare betekenis en ontwikkeling van gedrag. Navorsing op hierdie gebied ondersoek die gedrag van baie spesies, van insekte tot primate. Dit is nou verwant aan ander dissiplines wat dieregedrag soos etologie bestudeer.  Navorsing in vergelykende sielkunde werp soms lig op menslike gedrag, maar 'n paar pogings om die twee te verbind was redelik omstrede, byvoorbeeld die Sociobiology of E.O. Wilson.  Dieremodelle word dikwels gebruik om neurale prosesse wat verband hou met menslike gedrag te bestudeer, bv. in kognitiewe neurowetenskap.
Kwalitatiewe navorsing is dikwels ontwerp om vrae oor die gedagtes, gevoelens en gedrag van individue te beantwoord. Kwalitatiewe navorsing wat eerstehandse waarneming behels, kan help om gebeurtenisse te beskryf terwyl dit plaasvind, met die doel om die rykdom van alledaagse gedrag vas te lê en met die hoop om verskynsels te ontdek en te verstaan ​​wat moontlik gemis sou gewees het as slegs meer kort ondersoeke gedoen is.
Kwalitatiewe sielkundige navorsingsmetodes sluit onderhoude, eerstehandse waarneming en deelnemende waarneming in. Creswell (2003) identifiseer vyf hoofmoontlikhede vir kwalitatiewe navorsing, insluitend narratief, fenomenologie, etnografie, gevallestudie en gegronde teorie. Kwalitatiewe navorsers  het soms ten doel om interpretasies of kritiek op simbole, subjektiewe ervarings of sosiale strukture te verryk. Soms kan hermeneutiese en kritiese doelwitte aanleiding gee tot kwantitatiewe navorsing, soos in Erich Fromm se toepassing van sielkundige en sosiologiese teorieë, in sy boek Ontsnap uit vryheid, om te verstaan ​​waarom baie gewone Duitsers Hitler ondersteun het. 
Net soos Jane Goodall die sosiale en gesinslewe van sjimpansees bestudeer het deur die sjimpanseegedrag in die veld noukeurig waar te neem, doen sielkundiges 'n naturalistiese waarneming van die voortgesette menslike sosiale, professionele en gesinslewe. Soms is die deelnemers bewus daarvan dat hulle waargeneem word, en ander kere weet die deelnemers nie dat hulle waargeneem word nie. Streng etiese riglyne moet gevolg word wanneer geheime waarneming uitgevoer word.
Programevaluering is 'n sistematiese metode om inligting te versamel, te ontleed en te gebruik om vrae oor projekte, beleide en programme te beantwoord, veral oor die doeltreffendheid daarvan.   In sowel die openbare as die private sektor wil belanghebbendes dikwels weet of die programme waarvoor hulle befonds, implementeer, stem, ontvang of beswaar maak, die beoogde effek lewer. Terwyl programevaluering eers op doeltreffendheid fokus, sluit belangrike oorwegings dikwels in hoeveel die program per deelnemer kos, hoe die program verbeter kan word, of die program die moeite werd is, of daar beter alternatiewe is, as daar onbedoelde uitkomste is en of die doelwitte van die program is gepas en nuttig is. 
Die veld van metavetenskap het probleme in sielkundige navorsing aan die lig gebring. Sommige sielkundige navorsing het gely onder vooroordeel,  problematiese reproduceerbaarheid,  en misbruik van statistieke.  Hierdie bevindinge het gelei tot oproepe tot hervorming van binne en van buite die wetenskaplike gemeenskap. 
In 1959 ondersoek die statistikus Theodore Sterling die resultate van sielkundige studies en ontdek dat 97% van hulle hul aanvanklike hipoteses ondersteun, wat 'n moontlike publikasievooroordeel impliseer. ] vyf keer hoër as op gebiede soos ruimte- of geowetenskappe. Fanelli voer aan dat dit is omdat navorsers in 'sagter' wetenskappe minder beperkings het op hul bewuste en onbewuste vooroordele.
'N Replikasiekrisis in die sielkunde het ontstaan. Baie noemenswaardige bevindings op die gebied is nie herhaal nie. Sommige navorsers is selfs daarvan beskuldig dat hulle bedrieglike resultate gepubliseer het.    Sistematiese pogings, insluitend pogings deur die reproduceerbaarheidsprojek van die Sentrum vir Open Wetenskap, om die omvang van die probleem te bepaal, het bevind dat tot twee-derdes van die hoogs gepubliseerde bevindings in die sielkunde nie herhaal kon word nie .  Reproduceerbaarheid was oor die algemeen sterker in kognitiewe sielkunde (in studies en tydskrifte) as sosiale sielkunde  en subvelde van differensiële sielkunde.   Ander subvelde van sielkunde is ook betrokke by die replikasiekrisis, insluitend kliniese sielkunde,   ontwikkelingsielkunde,    en 'n veld wat nou verband hou met sielkunde, opvoedkundige navorsing.    
Fokus op die replikasiekrisis het gelei tot ander hernieude pogings in die dissipline om belangrike bevindings te toets.   In reaksie op kommer oor publikasievooroordeel en baggering van data ('n groot aantal statistiese toetse oor baie veranderlikes, maar die beperking van verslagdoening tot die statisties beduidende resultate), het 295 sielkunde en mediese tydskrifte resultate aanvaar: blinde eweknie -oorsig waar studies nie aanvaar word op grond van hul bevindings en nadat die studies voltooi is nie, maar voordat die studies uitgevoer word en op grond van die metodologiese strengheid van hul eksperimentele ontwerpe en die teoretiese regverdiging van hul voorgestelde statistiese analise voor data versameling of ontleding word uitgevoer.   Boonop het grootskaalse samewerking tussen navorsers wat in verskeie laboratoriums in verskillende lande werk, plaasgevind. Die medewerkers stel gereeld hul data openlik beskikbaar vir verskillende navorsers om te assesseer.  Allen et al.  beraam dat 61 persent van die resultaatblinde studies nul resultate opgelewer het, in teenstelling met 'n geskatte 5 tot 20 persent in tradisionele navorsing.
Sommige kritici beskou statistiese hipotesetoetsing as 'n verkeerde plek. Die sielkundige en statistikus Jacob Cohen het in 1994 geskryf dat sielkundiges gereeld statistiese betekenisvolheid met praktiese belangrikheid verwar en entoesiasties groot sekerheid in onbelangrike feite rapporteer.  Sommige sielkundiges het gereageer met 'n toenemende gebruik van effekgrootte -statistieke, eerder as om slegs daarop te vertrou bl-waardes. 
In 2008 het Arnett daarop gewys dat die meeste artikels in tydskrifte van die American Psychological Association handel oor Amerikaanse bevolkings, terwyl Amerikaanse burgers slegs 5% van die wêreldbevolking is. Hy het gekla dat sielkundiges geen basis het om aan te neem dat sielkundige prosesse universeel is en navorsingsbevindinge veralgemeen aan die res van die wêreldbevolking nie.  In 2010 rapporteer Henrich, Heine en Norenzayan 'n vooroordeel in die uitvoering van sielkundestudies met deelnemers van "VREEMD"(" Westerse, opgevoede, geïndustrialiseerde, ryk en demokratiese ") samelewings.   Henrich et al. Het bevind dat" 96% van die sielkundige monsters uit lande kom met slegs 12% van die wêreldbevolking "(p. Die artikel het voorbeelde gegee van resultate wat aansienlik verskil tussen mense uit WEIRD en stamkulture, insluitend die Müller-Lyer-illusie. Arnett (2008), Altmaier en Hall (2008) en Morgan-Consoli et al. (2018) siening die Westerse vooroordeel in navorsing en teorie as 'n ernstige probleem, met inagneming van sielkundiges, pas toenemend sielkundige beginsels toe wat in WEIRD -streke ontwikkel is in hul navorsing, kliniese werk en konsultasie met bevolkings regoor die wêreld.    In 2018 het Rad , Martingano en Ginges het getoon dat meer as 80% van die monsters wat in studies in die tydskrif Psychological Science gepubliseer is, byna 'n dekade na Henrich et al. die oorsprong van hul voorbeelde het die skrywers 'n stel aanbevelings aan redakteurs en beoordelaars aangebied om WEIRD -vooroordeel te verminder. 
Onwetenskaplike opleiding vir geestesgesondheid
Sommige waarnemers sien 'n gaping tussen wetenskaplike teorie en die toepassing daarvan - veral die toepassing van onondersteunde of ongesonde kliniese praktyke.  Kritici meen dat daar 'n toename was in die aantal opleidingsprogramme vir geestesgesondheid wat nie wetenskaplike bevoegdheid inboesem nie.  Praktyke soos "gefasiliteerde kommunikasie vir infantiele outisme", geheuehersteltegnieke, insluitend liggaamswerk en ander terapieë, soos hergeboorte en herstel, kan ondanks hul gewildheid twyfelagtig of selfs gevaarlik wees.  Hierdie praktyke val egter buite die algemene praktyke wat in doktorale programme in kliniese sielkunde aangebied word.
Etiese standaarde in die vakgebied het mettertyd verander. Sommige beroemde studies uit die verlede word vandag as oneties beskou en in stryd met gevestigde kodes (die Kanadese gedragskode vir navorsing waarin mense betrokke is, en die Belmont -verslag). Die American Psychological Association het 'n stel etiese beginsels en 'n gedragskode vir die professie gevorder. 
Die belangrikste hedendaagse standaarde is ingeligte en vrywillige toestemming.Na die Tweede Wêreldoorlog is die Neurenberg -kode tot stand gebring weens Nazi -misbruik van eksperimentele proefpersone. Later het die meeste lande (en wetenskaplike tydskrifte) die Verklaring van Helsinki aangeneem. In die VSA het die National Institutes of Health die Institutional Review Board in 1966 gestig en in 1974 die National Research Act (HR 7724) aangeneem. Al hierdie maatreëls het navorsers aangemoedig om ingeligte toestemming van menslike deelnemers aan eksperimentele studies te verkry. 'N Aantal invloedryke maar eties twyfelagtige studies het gelei tot die totstandkoming van hierdie reël; sulke studies sluit in die radio-isotoopstudies van die MIT-Harvard Fernald School, die Thalidomide-tragedie, die Willowbrook hepatitis-studie en Stanley Milgram se studies oor gehoorsaamheid aan gesag.
Universiteite het etiekkomitees wat toegewy is aan die beskerming van die regte (bv. Etiekkomitees van die universiteit evalueer voorgestelde navorsing om te verseker dat navorsers die regte en welsyn van deelnemers beskerm, 'n navorsingsprojek van 'n ondersoeker kan nie uitgevoer word tensy dit deur so 'n etiekkomitee goedgekeur is nie. 
Die etiese kode van die American Psychological Association het in 1951 sy oorsprong as "Ethical Standards of Psychologists". Hierdie kode lei die vorming van lisensiewette in die meeste Amerikaanse state. Dit het verskeie kere verander oor die dekades sedert die aanvaarding daarvan. In 1989 het die APA sy beleid oor advertensies en verwysingsfooie hersien om te onderhandel oor die einde van 'n ondersoek deur die Federal Trade Commission. Die inkarnasie van 1992 was die eerste wat onderskei het tussen 'aspirasie' etiese standaarde en 'afdwingbare' standaarde. Lede van die publiek het 'n venster van vyf jaar om etiese klagtes oor APA-lede in te dien, en die APA-etiekkomiteelede van die APA het 'n venster van drie jaar. 
Sommige van die etiese kwessies wat as die belangrikste beskou word, is die vereiste om slegs binne die bevoegdheidsgebied te oefen, vertroulikheid met die pasiënte te handhaaf en seksuele omgang met hulle te vermy. 'N Ander belangrike beginsel is ingeligte toestemming, die idee dat 'n pasiënt of navorsingspersoon die prosedure wat hy ondergaan moet verstaan ​​en vrylik moet kies.  Sommige van die algemeenste klagtes teen kliniese sielkundiges sluit in seksuele wangedrag. 
Navorsing oor ander diere word ook beheer deur universiteitsetiekkomitees. Navorsing oor nie -menslike diere kan nie sonder toestemming van die etiekkomitee van die navorser se tuisinstelling voortgaan nie. Huidige etiese riglyne bepaal dat die gebruik van nie-menslike diere vir wetenskaplike doeleindes slegs aanvaarbaar is as die skade (fisies of sielkundig) wat diere aangerig word, swaarder weeg as die voordele van die navorsing.  As u dit in gedagte hou, kan sielkundiges sekere navorsingstegnieke gebruik oor diere wat nie op mense gebruik kan word nie.
5 Beroemde sielkundiges in die geskiedenis
Soos enige beroep, het sielkunde sedert die ontstaan ​​daarvan ontwikkel. Dit is gevorm deur sommige van die grootste denkers en wetenskaplikes van die menslike verstand. Hulle werk het 'n invloed op die samelewing se vermoë gehad om te verstaan ​​waarom mense is soos hulle is, waarom hulle die dinge doen wat hulle doen en hoe hulle gedrag kan verander. Vyf bekende sielkundiges in die geskiedenis val uit bo die res vir hul bydraes tot hierdie veld.
1. Sigmund Freud – Freud is miskien die bekendste sielkundige in die geskiedenis. Hy het die persoonlikheid en die menslike psige ondersoek na die id, die ego en die superego. 'N Frase wat na hom vernoem is, is die Freudiaanse strokie. Dit verwys na die onderbewuste vervanging van een woord vir 'n ander wat mense soms maak terwyl hulle met ander praat.
2. B.F. Skinner – Die studie van gedragsverandering en versterking het 'n beduidende invloed gehad op hoe mense vandag in die samelewing behandel word. Hy het verskeie toekennings gedurende sy leeftyd ontvang. Hierdie eerbewyse sluit in die National Medal of Science in 1968, die Human of the Year -toekenning in 1972 en 'n Citation for Outstanding Lifetime Contribution to Psychology in 1990.
3. Albert Bandura se baanbrekerteorieë oor persoonlikhede en terapie het Bandura se baanbreker geplaas op die kortlys van beroemde sielkundiges in die geskiedenis. Sy benadering is meer gerig op aksie as dié van ander wat hom op hierdie gebied voorgekom het. Die spesialis in sosiale kognitiewe teorie, gebore uit Kanada, werk al jare lank op die gebied van sielkunde in die VSA en is vandag nog steeds aktief. Sy werk in 'n persoon se vermoë om beheer oor hul optrede uit te oefen, was die basis van verskeie 12-stap-programme.
4. Carl Jung – Jung is beïnvloed deur Freud in sy werk, hoewel hy nie saamstem met sommige van die teorieë nie. Jung se bydraes tot die sielkunde behels nuwe idees oor die menslike psige en die kollektiewe onbewuste.
5. Mary Ainsworth – Ainsworth het groot insig gegee in die gedrag van kinders oor ontwikkeling. Sy het ingegaan op die terrein van aanhegtingsteorie en deurbreek met haar Strange Situation Assessment -studie oor kleuters en hul verhoudings met hul ouers.
Sommige van die grootste geeste in die sielkunde is redelik bekend. Hulle teorieë het gelei tot deurbrake om alledaagse mense te help om hul lewens en die wêreld om hulle te hanteer, maar 'n sielkundige hoef nie beroemd te wees om 'n verskil te maak nie. As u in New York is en u duidelikheid van 'n professionele persoon benodig, kan uitgebreide konsultasie sielkundige diens u help. 'N Sielkundige in NYC kan die kwessies wat verband hou met persoonlike situasies of besigheidsverwante scenario's ontleed. Kontak ons ​​kantoor om uit te vind hoe.
Lys van invloedryke sielkundiges en terapeute
Sielkundiges en psigoterapeute beïnvloed ons lewens, vorm die manier waarop ons dink, en tree op as ervare gidse terwyl ons na ongekarte gebiede reis. Dit bied onskatbare insigte in die wêreld van genesing, innoverende ontwikkelings vir groei en paaie na bemagtiging. Ons het gekies om enkele van die invloedrykste sielkundiges, psigiaters, terapeute en denkers in die geskiedenis uit te lig, met 'n kort biografie van hul begin en hul bydraes tot hul beroep.
Sielkunde het formeel in 1879 begin met Wilhelm Wundt en die stigting van 'n laboratorium vir eksperimentele studie in Leipzig, Duitsland. Maar eeue tevore het die antieke Grieke, Egiptenare, Indiane en Moslems verskillende vorme van psigoterapie beoefen, terwyl hulle selfs probeer het om die vele fasette van die gees te ondersoek. G. Stanley Hall was een van die eerste filosowe wat Amerika toegepas het op toegepaste sielkunde, en dit het vinnig na regsgebiede, die nywerheid en die sakewêreld versprei. Terselfdertyd, in Wene, begin Sigmund Freud erkenning kry vir sy teorieë, wat tot moderne psigoanalise gegroei het.
Gedurende die volgende eeu het verskeie dissiplines van sielkunde na vore gekom, insluitend behaviorisme, neurobiologie, taalkunde, filosofie en meditasie. Die mees prominente en algemeen aanvaarde vorm van sielkunde wat gedurende die tyd gebore is, was kognitiewe wetenskap, wat lei tot talle terapeutiese tegnieke wat vandag nog gebruik word.
Die meerderheid van die sielkundiges wat op die volgende bladsye verteenwoordig word, is mans, aangesien hulle tydens die kinderjare van hierdie veld meer geleenthede vir opvoeding as vroue gebied het. In die afgelope honderd jaar was vroue egter verantwoordelik vir die vooruitgang in baie van die vooruitgang in die sielkunde, en hul bydraes is 'n integrale deel van die steeds groeiende gebied van geestesgesondheid. Van Jung tot Maslow, Adler tot Ainsworth, baie van die praktisyns op hierdie bladsye het lankal hierdie wêreld verlaat, maar hul werk leef voort. Ander skep vandag nog verandering en bied hul kundigheid en teorieë aan deur middel van opvoeding, kliniese praktyk en opleiding.
Aarts, H., Custers, R., & Wegner, D. M. (2005). Oor die afleiding van persoonlike outeurskap: Verbetering van ervare agentskap deur inligting oor effek te verkry. Bewussyn en kognisie: 'n Internasionale Tydskrif, 14(3), 439–458.
Asch, S. E. (1952). Sosiale sielkunde. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
Bartlett, F. C. (1932). Onthou. Cambridge: Cambridge University Press.
Beck, H. P., Levinson, S., & Irons, G. (2009). Finding Little Albert: 'n Reis na John B. Watson se babalaboratorium. Amerikaanse sielkundige, 64(7), 605–614.
Benjamin, L. T., Jr., en Baker, DB (2004). Van seance tot wetenskap: 'n Geskiedenis van die professie sielkunde in Amerika. Belmont, CA: Wadsworth/Thomson.
Buss, D. M. (2000). Die gevaarlike passie: Waarom jaloesie net so nodig is soos liefde en seks. New York, NY: Free Press.
Byrne, D. (1969). Houdings en aantrekkingskrag. In L. Berkowitz (red.), Vooruitgang in eksperimentele sosiale sielkunde (Deel 4, bl. 35–89). New York, NY: Academic Press.
Chan, D. K. S., Gelfand, M. J., Triandis, H. C., & Tzeng, O. (1996). Styfheid-losheid herbesoek: 'n Paar voorlopige ontledings in Japan en die Verenigde State. International Journal of Psychology, 31, 1–12.
Cialdini, R. B. (1993). Invloed: Wetenskap en praktyk (3de uitgawe). New York, NY: Harper Collins College.
Dennett, D. (1995). Darwin se gevaarlike idee: Evolusie en die betekenis van die lewe. New York, NY: Simon en Schuster.
Dijksterhuis, A., Preston, J., Wegner, D. M., & Aarts, H. (2008). Effekte van subliminale priming van self en God op die self-toekenning van outeurskap vir gebeure. Journal of Experimental Social Psychology, 44(1), 2–9.
Festinger, L. (1954). 'N Teorie van sosiale vergelykingsprosesse. Menseverhoudinge, 7, 117–140.
Fiske, S. T. (2003). Sosiale wesens. Hoboken, NJ: John Wiley & Sons.
Fiske, A., Kitayama, S., Markus, H., & Nisbett, R. (1998). Die kulturele matriks van sosiale sielkunde. In D. Gilbert, S. Fiske, en G. Lindzey (red.), Die handboek van sosiale sielkunde (4de uitgawe, bl. 915–981). New York, NY: McGraw-Hill.
Gold, P. E., Cahill, L., & Wenk, G. L. (2002). Ginkgo biloba: 'n kognitiewe versterker? Sielkundige wetenskap in die openbare belang, 3(1), 2–11.
Gould, S. J., en Lewontin, R. C. (1979). Die spandrels van San Marco en die Panglossiaanse paradigma: 'n kritiek op die adaptasieprogram. In Verrigtinge van die Royal Society of London (Reeks B), 205, 581–598.
Harris, J. (1998). Die opvoedingsaanname: Waarom kinders soos hulle uitdraai. New York, NY: Touchstone Books.
Hunt, M. (1993). Die verhaal van sielkunde. New York, NY: Anchor Books.
Ilardi, S. S., & Feldman, D. (2001). Die kognitiewe neurowetenskap -paradigma: 'n verenigende metateoretiese raamwerk vir die wetenskap en praktyk van kliniese sielkunde. Tydskrif vir Kliniese Sielkunde, 57(9), 1067–1088.
James, W. (1890). Die beginsels van sielkunde. New York, NY: Dover.
Libet, B. (1985). Onbewuste serebrale inisiatief en die rol van bewuste wil in vrywillige optrede. Gedrags- en breinwetenskappe, 8(4), 529–566.
Locke, EA, en Latham, GP (2006). Nuwe rigtings in doelwitstellingsteorie. Huidige rigtings in sielkundige wetenskap, 15(5), 265–268.
Markus, H. R., Kitayama, S., & Heiman, R. J. (1996). Kultuur en 'basiese' sielkundige beginsels. In E. T. Higgins en A. W. Kruglanski (red.), Sosiale sielkunde: Handboek van basiese beginsels (bl. 857–913). New York, NY: Guilford Press.
Matsuhashi, M., & Hallett, M. (2008). Die tydsberekening van die bewuste voorneme om te beweeg. Europese Tydskrif vir Neurowetenskap, 28(11), 2344–2351.
Matsumoto, D. (Red.). (2001). Die handboek van kultuur en sielkunde. New York, NY: Oxford University Press.
McDaniel, MA, Maier, SF, en Einstein, GO (2002). Breinspesifieke voedingstowwe: 'n geheue-genesing? Sielkundige Wetenskap in die openbare belang, 3, 11-37.
Mesoudi, A. (2009). Hoe kulturele evolusionêre teorie die sosiale sielkunde kan inlig en omgekeerd. Sielkundige oorsig, 116(4), 929–952.
Moore, B. E., & Fine, B. D. (1995). Psigoanalise: die belangrikste konsepte. New Haven, CT: Yale University Press.
Pinker, S. (2002). Die leë lei: die moderne ontkenning van die menslike natuur. New York, NY: Penguin Putnam.
Rogers, T. B., Kuiper, N. A., & Kirker, W. S. (1977). Selfverwysing en die kodering van persoonlike inligting. Tydskrif vir persoonlikheid en sosiale sielkunde, 35(9), 677–688.
Skinner, B. (1957). Verbale gedrag. Acton, MA: Copley Skinner, B. (1968). Die tegnologie van onderrig. New York, NY: Appleton-Century-Crofts.
Skinner, B. (1972). Verby vryheid en waardigheid. New York, NY: Vintage Books.
Binnekort, C. S., Brass, M., Heinze, H.-J., en Haynes, J.-D. (2008). Onbewuste determinante van vrye besluite in die menslike brein. Natuur Neurowetenskap, 11(5), 543–545.
Tooby, J., en Cosmides, L. (1992). Die sielkundige grondslae van kultuur. In J. H. Barkow en L. Cosmides (red.), Die aangepaste verstand: Evolusionêre sielkunde en die generering van kultuur (bl. 666). New York, NY: Oxford University Press.
Watson, J. B. & amp; Rayner, R. (1920). Voorwaardelike emosionele reaksies. Journal of Experimental Psychology, 3(1), 1–14.
Wegner, D. M. (2002). Die illusie van bewuste wil. Cambridge, MA: MIT Press.
Wegner, D. M. (2003). Die beste truuk van die verstand: hoe ons bewuste wil ervaar. Tendense in kognitiewe wetenskappe, 7(2), 65–69.
Yang, Y.-J. & Chiu, C.-Y. (2009). Die kartering van die struktuur en dinamika van sielkundige kennis: Veertig jaar APA -tydskrifaanhalings (1970-2009). Hersiening van algemene sielkunde, 13(4), 349–356.