Bokke word na die slagting gelei: Die stand van letterkunde in 2014 - Diverse
Verlede maand, terwyl ek in Boston was vir die PEN New England / Hemingway-literêre toekennings, het ek tyd gehad om dood te maak, en ek dwaal deur 'n boeremark naby my hotel. Op my pad het ek by 'n slaghuis met die volgende bord verbygegaan:
BESTEL U VERSKULDIGDE GEWET HELE OF HELF
T. S. Eliot self sou nie 'n beter objektiewe korrelatief kon uitvind vir hoeveel van ons wat prosa skryf deesdae oor die literêre mark voel nie. Ons is die bokke wat geslag word om geslag te word deur 'n wêreld wat skynbaar na Netflix en Facebook oorgegaan het om aan die mees basiese menslike behoeftes te voldoen: om 'n verhaal te hoor.
Haai skrywers, hoe wil u hê dat u loopbane vandag vermoor word? Heel of volgens grade?
Die doel van my reis was om 'n baie mooi en inspirerende prysuitdeling by te woon, wat begin het met die seun van Patrick van Ernest Hemingway om 'n kort keur uit een van sy vader se boeke te lees. Ek het na hom geluister en gevoel dat ons kortliks 'n tydkapsule binnedring en 'n ander era besoek, waarin woorde saak maak.
Nadat ons toegejuig is vir die opwindende pryswenners, hoor ons 'n opwindende toespraak van die Pulitzer-bekroonde skrywer en joernalis Geraldine Brooks wat die mag van fiksie uitlok - 'n opwindende verdediging van die skryfwerk se relevansie in die hedendaagse oomblik.
En tog, terwyl ons skrywers daarna by die ontvangs oor kanapés en cocktails gesels, het ons gesprekke meer as 'n toonbeeld van galg-humor gehad. Ons het stories van uitgewers en boekwinkels verhandel, gekonsolideer en gesluit, mededinging vir die groeiende bane en geleenthede wat skynbaar opdroog.
"Hoe gaan dit?" Ek het 'n kollega, 'n baie fyn skrywer, gevra.
'Goed', het hy gesê, 'behalwe vir die algemene depressie oor die stand van publikasie deesdae omdat niemand meer lees nie. Wie lees meer? Ek lees nie eens meer nie. '
Die toekennings is in die John F. Kennedy-presidensiële biblioteek gehou, 'n wit gebou in die hemel wat ook 'n versameling manuskripte en briewe van Ernest Hemingway huisves. Terwyl ons skrywers ons oorlogstories skynbaar verhandel het, was ek gekonfronteer deur die kontras tussen ons kragte en die lewenskrag wat algemeen geassosieer word met die beelde van John Kennedy of Ernest Hemingway. (Maak nie saak wat ons nou weet oor Kennedy se werklike slegte gesondheid of die tragiese einde van Hemingway nie.)
Waarom voel hierdie oomblik anders? Waarom moet dit anders voel?
Deels as gevolg van geld. 'N Ruk lank was daar 'n kans om 'n bietjie geld by hierdie raket te verdien. Of deel van 'n bestaan. Tans is baie van ons as skrywers dankbaar dat ons enigiets betaal vir ons werk. Ons is dankbaar dat iemand selfs ons werk lees.
Maar miskien het 'n ander deel daarvan te doen met 'n soort bedanking wat ons almal voel, asof die voortsetting van die afwaartse neigings van die verlede onvermydelik is vir die toekoms, of dat as ons die enigste is wat oorbly wat lees en skryf, dit is nie genoeg nie. Miskien is dit waar dat die wêreld teen ons in lyn staan ​​en ons en ons lewenswyse as verouderdheid merk. Maar solank ons ​​hier is, nog steeds lees, skryf, is ons nie verouderd nie. Ons teenwoordigheid is 'n bewys daarvan.
Soos Stephen Sondheim eenkeer geskryf het, "Ek is nog steeds hier!"
Of soos Anne Lamott eens gesê het: "Die werklike voordeel is die skryfwerk self, dat 'n dag waarop u klaar is met u werk 'n goeie dag is, dat die totale toewyding die punt is."
Ons hou dus aan om voort te gaan, selfs al is dit vir 'n gehoor wat net uit onsself bestaan, want die stryd self, hoe skynbaar onvrugbaar volgens die daaglikse maatstawwe van Facebook-hou, boekverkope of enige ander eksterne maatstaf, is die moeite werd.
Kyk die video: Stand As One
Ek vra om verskoning dat ek inmeng ... Ek is bewus van hierdie situasie. 'N mens kan bespreek.
Copyright © jorgemolder.com | Bokke word na die slagting gelei: Die stand van letterkunde in 2014...