MISDAAD (MET SO 'N KLEIN BIETJIE LEKKERKRY DAARBY) - Afrikanervolksparty
Gepubliseer op 03 Junie 2020 | Geskryf deur Redaksie | | | Trefslae: 233
Uiteindelik kry ek 'n velling aan die ander kant van die stad opgespoor. Die dag is daarmee heen en my hele program is in sy peetjie. Die ongerief stel eise aan my naasteliefde en deernis met die wat dit nie breed het nie, wat my skoon knorrig laat voel. Dan kom die gedagte egterby my op. Miskien moet ek eerder dankbaar wees. Minstens het die dief die res van die bakkie (met al vier wiele) vir my gelos!
Nou is dit tyd vir bestekopneem. Hoe het die misdaadgolf my uitgebreide familie die afgelope ruk geraak? My oudste broer het enkele weke gelede 'n inbraak in Pietersburg gehad. Dis net sy mak leeu (vermom as 'n foxterrier genaamd Betingel), wat groot verliese voorkom het. Die volgende in die ry is byna op sy fiets in Newcastle doodgery - harsingskudding, 'n paar afgeskeurde vingers (letterlik) en die bestuurder van die voertuig is nou nog weg. Op Vryburg is een se huis onlangs redelik leeggedra - op 'n Sondagaand. Sy seun in Pretoria het al al vier bande aan sy motor verloor. Behalwe vir my eie verlies, is my Beter Helfte by 'n robot in Pretoria beroof - 'n fynbeplande operasie wat met kliniese effektiwiteit uitgevoer is. Net my dogter se vinnige reaksie het voorkom dat sy die slagoffer van 'n kaping in Pretoria geword het. Die drie susters bly almal in die Kaap. Sover ek weet, is hulle nog ongeskonde. 'n Inbreker is in skoonsus se huis in Roodepoort betrap. My vrou se enigste oorlewende oom het onlangs 'n ipstad gehad. So kan ek aangaan. As ek die familie in die land (en ons is nogal baie) so deurwerk, kom ek naastenby by net 40% uit wat nog nie aan eie lyf deur misdaad geraak is nie.
Toe Andries nou behoorlik moeg geslaan is, toe sê hy: "Fyt, laat los". Met die dat die voornemende inbreker voel die gewig op sy skof
verminder, skeur hy hom tussen vensterbank en vensterraam uit en kies al brullend die vlakte, deur die driffie en oor die bult aan die ander kant van die rivier.
Ek haal my hoed af vir so 'n kloekmoedige egpaar. (Nie oor die tugtiging van die inbreker nie, want daar is seker mense wat sal sê Andries moes eerder die polisie geskakel het. Net een ou probleempie egter. Daar is nie 'n telefoon nie). Ek haal egter my hoed af vir Oupagrootjie Andries (78) en Oumagrootjie Fyta (net so 'n kortkop agter) wat, ten spyte van hul jare en verskeie agterkleinkinders, steeds vreesloos kans sien om te beskerm wat hul eie is en wie weet, daardeur miskien nog 'n plaasmoord