Hoe het mense in die woestyn in die verlede koel gebly? - Inligting
Hoe het mense in die woestyn in die verlede koel gebly?
Om lae klere aan te trek, geïsoleerde skuilings te bou of bloot 'n vuur aan te steek, is 'n paar eenvoudige, maar effektiewe maniere om warm te bly. Mense het getoon dat hulle redelik goed is om hulself warm te hou, selfs deur die laaste groot ystydperk te oorleef, sowat 11 700 jaar gelede.
Uiteindelik het die aarde begin opwarm en mense bevind hulle byna oral. As jy dink aan die warmste plekke op aarde, sou jy 'n woestyn voorstel. Die grootste van die warm woestyne is die Sahara met 'n gemiddelde temperatuur van ongeveer 45 ° C of 113 ° F. Die Sahara is so groot dat dit 10 lande dek, een van die oudste is Egipte wat sedert 3000 vC bestaan ​​het. Soos hieronder gesien, is daar afbeeldings van bediendes wat aanhangers dra, hoewel waarskynlik slegs die adel hierdie luukse sou hê. Egipte was ongetwyfeld warm en dit sou 'n paar duisend jaar duur voor die uitvinding van elektriese waaiers en lugversorging. So, hoe het almal in daardie tye die hitte bestry en koel gebly?
Homo sapiens het naby die ewenaar ontwikkel, en het altyd met warm temperature te doen gehad. Daar is baie artikels oor hoe mense koel gebly het in die dae voor lugversorging:
Bly uit die son op die warmste tye en moontlik slaap of verminder aktiwiteit (die siesta in Spanje)
Geboue met dik mure om die hele jaar deur koel te bly (klip of modder sal dit doen)
Boutegnieke om skaduwee te bevorder, soos stoepe, stoepe, balkonne, brise-soleils, portieke, skaduryke binnehowe, mure, bome, ens (klein vensters/nie heeltemal uit glas nie, help ook)
Geboue wat ontwerp is om ventilasie te bevorder, met hoë plafonne, lugweë om deur te waai, windtorings en windopvangers (torings wat ontwerp is om koel lug na die grond te lei); en sit op die stoep stel jou ook bloot aan wind
Water, nie net om te drink nie, maar versprei op dakke, op gordyne, ens., Om af te koel terwyl dit verdamp
Pas goed aan (dikwels lang los klere, gewoonlik wit)
Accu Weather: 5 maniere waarop mense koel gebly het voordat lugversorging uitgevind is
Forbes: Hoe het mense intense hitte hanteer voordat lugversorging gewild geword het?
Woonstelterapie: hoe het mense oorleef voor lugversorging?
The National (VAE): Tradisionele maniere om koel te bly gedurende die somer
Antieke Egiptenare het koel gehou deur onder andere te gebruik
Modder baksteenmure om huise koel te hou
Vensters vir kruisgang
Vents in die dak om lug te help sirkuleer
Mat vir vensterskerms
Vog riete en waterpotte vir ingedampte water om die lug af te koel
Dakke om in die nag op te slaap
Eenvoudige, ligte klere, maar klere is ook bepaal deur mode en status
'N Hoofsteun in die nag om die sirkulasie rondom die kop te verbeter
'N Nat kombers om in te slaap
Opmerking: die eertydse Egiptenare het meestal langs die Nyl gewoon eerder as in die woestyn, wat, soos vandag, grootliks onbewoon was.
Modderstene is algemeen gebruik om huise te bou:
Die songedroogde modderstene, bekend as djebat, is gebruik om mure te bou wat dan met modderpleister bedek was en in wit of sagte kleure versier is. Die baksteenmure was baie geskik vir die klimaat van Egipte, aangesien dit huise koel gehou het in die somer en warm in die winter.
Windows was klein blokkies, hoog opgestel om die verstikkende somerhitte te versag en voorkom dat stof, glans en vlieë die huis binnedring. Vensters was teenoor mekaar gerangskik om 'n kruis of wind te laat ontstaan om deur te filter; ventilasiepunte in die dak het ook toegelaat dat lug sirkuleer. Losweg geweef mat is gebruik as vensterskerm om die hitte en die glans van die son te versmoor.
Water is ook gebruik:
… mense het klam riete oor vensters gehang en geplaas water gevulde potte in gange. Namate die water verdamp, sou dit die lug afkoel.
Die armer klas
het in hutte met een kamer onder dakke van riet, strooi en gras gewoon. Dakke het ook gedien as slaapplek op warm somernagte…
Nagte kan eintlik redelik koud word in en om die woestyn (as ek in Mali aan die rand van die Sahara reis, het ek 'n paar keer op die dakke geslaap; teen middernag was 'n kombers nodig).
Alhoewel mode en status ook die manier waarop mense geklee was bepaal het,
In ooreenstemming met die temperatuur het die Egiptenare eenvoudige style en gemaklike materiale bedink om van die vroegste tydperke aan te trek. Katoen was 'n belangrike gewas, en linne, veral die spesiale materiaal genaamd BYSSUS, het die basis geword vir klere vir hoër klasse.
Bron: Margaret Bunson, Encyclopedia of Ancient Egypt
Die massas het meestal ligte kledingstukke gedra, want die laaste ding wat u in 'n warm klimaat wil hê, is swaar. Kleredrag was eenvoudig vir die armes:
Gedurende die warm somermaande, slawe, rietversamelaars, messelaars, vissers, bootmanne en kinders het min of glad nie klere gedra nie. Naaktheid was in daardie dae nie 'n probleem nie.
Linne was die beste stof, vanweë die ligte, lugtige kwaliteit en gemak van mobiliteit.
'N Stukkie lap is soms gebruik om die kop te bedek om dit teen die son te beskerm.
Bron: Ou Egiptiese Boere
Ou Egiptenare het snags ook 'n kopsteun gebruik om die kop koel te hou:
Die gebruik van 'n kopsteun verseker nie net 'n relatief gemaklike posisie terwyl u slaap nie, maar stel ook in staat om lug om die kop te sirkuleer, 'n ekstra voordeel in 'n warm klimaat soos dié van Egipte.
Sommige kopstutte is van hout gemaak, maar die armes het klip dikwels gebruik. Dit is ook in ander streke rondom die Sahara gebruik:
In die naburige Libië is ook kopstutte gevind onder die Garamantes wat tussen 500 v.C. en 700 n.C. in Fezzan regeer het. In Mali was hulle teenwoordig in die Tellem, van die elfde tot veertiende eeu na Christus, en ... Dogons, tot in die twintigste eeu. Negentiende-eeuse kopstutte wat tot die Bicharin en die Ababds in Nubië behoort, het nog steeds vorms wat soortgelyk is aan dié van hul ou eweknieë, ...
"Ou Egiptiese gesnede houtkopsteun (1550 vC tot 1186 vC". Bron: Finch & Co.
'N Aantal webwerwe, soos hierdie, let ook op die gebruik van 'n nat kombers om snags koel te bly. Mense
draai die komberse om hul lywe en gaan slaap. Deur die hele nag het die hitte veroorsaak dat die water van die komberse af verdamp, wat die persoon binne en koel gehou het.
Ou Egiptenare en ander wat in en om die woestyn woon, sou ook ongetwyfeld baie van die dinge gedoen het wat hul moderne eweknieë doen, soos afkoel in die Nyl (of die Niger, ens.) En voordeel trek uit die skaduwee wat daar teen bome is ( welgestelde Egiptenare het soms pragtige tuine met boomryke paadjies en lopende water). Tog is godsdienstige seremonies dikwels in die son gehou, en Egiptenare was blykbaar nie daaraan gewoond nie:
Baie seremonies is in die oop son gehou, 'n gebruik wat klagtes van buitelandse hooggeplaastes meegebring het. Hierdie ambassadeurs en erfenisse uit ander lande het die seremonies ter ere van Aten bygewoon en gevolglik hitte berokken.
(al die hoogtepunte is myne)
A. R. David, Die piramide -bouers van antieke Egipte
Gedurende die Middeleeue sou mans, veral outlaws, in die winter warm bly deur 'n linnehemp te dra met onderklere, wante van wol of leer en woljasse met 'n kappie oor 'n stywe pet wat 'n coif genoem word.
Selfs as die mans buite woon en dit reën, dra hulle nat wolklere om gesellig te bly. Hipotermie kan altyd voorkom wanneer die lugtemperatuur onder 60 (ja, 60) grade Fahrenheit is. Hierdie outlaw -mans moes die regte liggaamstemperatuur handhaaf om dit te vermy.
'N Beter opsie vir klere vir die winter was leer van 'n takbok of vark, wat mans sou gebruik om mantels of kappies van te maak.
Ontkenning van die mite van die ' Leë woestyn '
Aboriginale mense woon in en om die woestyn vir ten minste 5000 jaar en doen dit steeds vandag.
Toe Europese ontdekkingsreisigers en wetenskaplikes in die laat 19de en vroeë 20ste eeu die Simpson -woestyn begin aandurf, is daar algemeen geglo dat niemand moontlik in die harde, waterlose sandduine kan woon nie.
Bekende Europese ontdekkingsreisigers soos Charles Winnecke en dr Cecil Madigan het gehelp om hierdie mite te bevorder. In 1883 skryf Winnecke:
Ek is amper seker dat hierdie land nog nooit deur inboorlinge besoek is nie. "
Aboriginale mense self, tesame met argeologiese en antropologiese navorsing, het egter bewys dat hierdie mite verkeerd is.
Persoonlike verslae en mondelinge geskiedenis van Aboriginale mense in die omgewing is geredelik beskikbaar om hierdie mite te ontken. Die bekendste hiervan is die verslag van Mick McClean (Irinijili) en sy suster, Topsy.
Luise Hercus, afgetrede taalkundige, het in die sewentigerjare uitgebreide werk met Mick en Topsy McClean gedoen, en nie net taal nie, maar ongelooflike besonderhede oor hoe Aboriginale mense in die Simpson -woestyn geleef en oorleef het.
Uit die belangrike en baie leesbare werk van Hercus is dit duidelik dat die Aboriginale Simpson -woestyn inderdaad permanent daar gewoon het.
Aboriginale put met dekstene
Wat nog meer is, dit is 'n aantal minder bekende Europese ontdekkingsreisigers, soos David Lindsay en Ted Colson, het ook geweet dat Aboriginale mense in die Simpson -woestyn woon en hul kennis gebruik het om die streek te verken.
Lindsay gebruik die netwerk van mikiri, of Aboriginale putte, as waterbronne op sy reis na die woestyn in 1886. Colson het die hulp van die Anterkarinya (plaaslike Aboriginale) man, Peter Ains, gebruik om die woestyn van wes na oos oor te steek en dan weer terug in 1933.
Die afgelope 30 jaar het argeoloë soos dr Mike Smith en dr Paul Tacon uitgebreide navorsing gedoen oor Simpson Desert Aboriginale mense en hul besetting van die woestyn.
Deur gebruik te maak van bewyse soos klipgereedskap, kampplekke, skuilings, mens- en dierbeenfragmente, kon argeoloë vasstel dat Aboriginals minstens 5000 jaar lank min of meer aanhoudend in die Simpsonwoestyn gewoon het.
Aangesien die Simpson -woestyn 'n gebied is waarop ek (Amanda) gespesialiseer het, kan ek ook bevestig dat mense saam met wie ek gewerk het, ook verhale gehad het van oupas en oumas en ander familie wat in die woestyn gewoon het.
Veldwerk met Aboriginale mense in die Simpson -woestyn
Wat nog meer, hulle kan plekke noem en die verhale vertel vir die hele Dreaming Tracks wat die woestyn oorsteek. Sommige van hierdie verhale kom van so ver as Port Augusta en Boulia.
Dit sou vir almal duidelik blyk dat die idee dat Aboriginale mense nie in die Simpsonwoestyn gewoon het nie, 'n fiksie is.
Niks meer as 'n mite om by te voeg tot die mistiek van die Simpson -woestyn self nie.
Woestyne is uiteenlopende en veranderlike omgewings, en dit is onmoontlik om tot 'n bondige definisie te kom wat in elke geval voldoen. Die belangrikste kenmerk daarvan is egter 'n tekort aan beskikbare vog vir plante as gevolg van 'n wanbalans tussen neerslag en verdamping. Hierdie situasie word vererger deur aansienlike wisselvalligheid in die tydsberekening van reënval, lae atmosferiese humiditeit, hoë dagtemperature en winde.
Gemiddelde jaarlikse neerslag wissel van byna nul in sommige Suid -Amerikaanse kuswoestyne en Libiese woestyne tot ongeveer 600 millimeter (24 duim) in woestyne in Madagaskar, hoewel die meeste erkende woestyne 'n jaarlikse reënval onder 400 millimeter het. Sommige owerhede beskou 250 millimeter as die boonste grens vir gemiddelde jaarlikse neerslag vir ware woestyne, en beskryf plekke met 'n gemiddelde jaarlikse reënval van tussen 250 en 400 millimeter as halfwoestyne. Hierdie droë gebiede is skaars bewerkbaar en dra slegs by tot die voedselproduksie van mense deur weivelde vir vee te voorsien.
Die dorre toestande van die groot woestyngebiede is die gevolg van hul posisie in subtropiese streke aan weerskante van die klam ekwatoriale gordel. Die atmosferiese sirkulasiepatroon, bekend as die Hadley -sel, speel 'n belangrike rol in woestynklimaat. In gebiede naby die ewenaar, waar die hoeveelheid inkomende sonenergie per oppervlakte -eenheid die grootste is, word lug naby die grond verhit, dan styg, brei dit af en verkoel. Hierdie proses lei tot die kondensasie van vog en neerslag. Op hoë vlakke in die atmosfeer beweeg die stygende lug weg van die ekwatoriale gebied om uiteindelik in die subtrope af te daal terwyl dit afkoel, dit beweeg terug na die ewenaar op lae hoogtes en voltooi die Hadley -selsirkulasiepatroon. Die lug wat oor die subtrope daal, het reeds die meeste vog verloor as reën tydens sy vorige styging naby die ewenaar gevorm het. As dit daal, word dit saamgepers en warmer, en die relatiewe humiditeit daal verder. (Vir verdere bespreking van relatiewe humiditeit, kyk biosfeer: humiditeit.) Warm woestyne kom voor in die streke noord en suid van die ekwatoriale gordel wat onder hierdie dalende, droë lugmassas lê. Hierdie patroon kan onderbreek word waar die plaaslike neerslag toeneem, veral aan die oostekant van kontinente waar winde aan die wal waai en vog oor die oseaan opneem. Omgekeerd kan woestyne elders voorkom, soos in die berg van bergreekse, waar lug gedwing word om op te staan, af te koel en vog te verloor as reën op die windhange val.
Reënval in woestyne is gewoonlik skraal. In sommige gevalle kan 'n paar jaar sonder reën verbygaan, byvoorbeeld, in Cochones, Chili, het geen reën in 45 agtereenvolgende jare tussen 1919 en 1964 geval nie. Gewoonlik val reën egter ten minste 'n paar dae per jaar in woestyne - gewoonlik 15 tot 20 dae. As neerslag voorkom, kan dit vir baie tydperke baie swaar wees. Byvoorbeeld, 14 millimeter het by Mashʾabe Sade, Israel, in slegs sewe minute op 5 Oktober 1979 geval, en in die suidweste van Madagaskar kom die hele jaarlikse reënval gereeld voor as reënbuie binne 'n enkele maand. Sulke reënval kom gewoonlik slegs oor klein gebiede voor en is die gevolg van plaaslike konveksieselle, met meer wydverspreide frontreën wat beperk is tot die suidelike en noordelike rand van woestyne. In sommige plaaslike woestynbuie verdamp die reën wat uit wolke val voordat dit die grond bereik. Streke naby die ekwatoriale marges van warm woestyne ontvang die meeste reën in die somer - Junie tot Augustus in die noordelike halfrond en Desember tot Februarie in die Suidelike halfrond - terwyl diegene naby die gematigde marges die grootste deel van hul reënval in die winter ontvang. Reën is besonder wisselvallig en ewe onwaarskynlik dat dit in alle seisoene in tussenstreke voorkom.
In sommige woestyne wat naby kus geleë is, soos die Namib -woestyn van suidwestelike Afrika en dié van die weskus van die Amerikas in Kalifornië en Peru, is mis 'n belangrike vogbron wat andersins skaars is. Vogdruppels sak uit die mis op plante en kan dan op die grond drup of direk deur plantlote opgeneem word. Dauw kan ook beduidend wees, alhoewel nie in woestyne in die sentrale dele van kontinente waar die humiditeit van die atmosfeer deurgaans baie laag is nie.
In die meeste woestyngebiede is die atmosferiese humiditeit gewoonlik te laag om mis of dou in 'n beduidende mate moontlik te maak. Die potensiële verdampingsnelheid (die verdampingsnelheid wat voortduur as daar voortdurend water voorkom) is ooreenstemmend hoog, gewoonlik 2,500 tot 3,500 millimeter per jaar, met soveel as 4,262 millimeter potensiële verdamping per jaar in Death Valley in Kalifornië. Winde is nie buitengewoon sterk of gereeld in vergelyking met aangrensende omgewings nie, maar die algemene gebrek aan plantegroei in woestyne vererger die effek van wind op grondvlak. Winde kan die erosie van fyn materiaal en die verdamping van vog veroorsaak en sodoende help om te bepaal watter plante in die woestyn oorleef.
Warm woestyne, soos hul naam aandui, ervaar bedags baie hoë temperature, veral in die somer. Absolute maksimum lugtemperature in alle warm woestyne is meer as 40 ° C (104 ° F), en die hoogste waarde wat in Libië aangeteken is, is 58 ° C (136,4 ° F). Die temperatuur van die grondoppervlak kan selfs verder styg as dié van die lug, met waardes tot 78 ° C (172 ° F) in die Sahara. Nagtemperature kan egter dramaties daal, omdat dieselfde gebrek aan wolkbedekking wat hoë vlakke van inkomende sonstraling gedurende die dag toelaat, ook vinnige energieverlies deur langgolfstraling in die nag moontlik maak. Absolute minimum temperature, behalwe in woestyngebiede naby die see, is oor die algemeen onder die vriespunt. Tipiese gemiddelde jaarlikse temperature is tussen 20 ° C (68 ° F) en 25 ° C (77 ° F).
Gematigde of koue woestyne kom voor in gematigde streke op hoër breedtegrade - en dus kouer temperature - as dié waar warm woestyne voorkom. Hierdie droë omgewings word veroorsaak deur die afstand tot die kus, wat lei tot 'n lae lugvogtigheid as gevolg van 'n gebrek aan wind op die wal, of die teenwoordigheid van hoë berge wat die woestyn van die kus skei. Die grootste gebied van gematigde woestyn lê in Sentraal -Asië, met kleiner gebiede in Wes -Noord -Amerika, Suidoos -Suid -Amerika en Suid -Australië. Terwyl hulle laer temperature ondervind as die meer tipiese warm woestyne, is gematigde woestyne soortgelyk aan droogheid en gevolglike omgewingskenmerke, insluitend landvorme en gronde.
Die eienaardige klimaatomgewing van woestyne het die ontwikkeling van sekere kenmerkende landvorme bevoordeel. Klipperige vlaktes wat regs of gibbervlaktes genoem word, is wydverspreid, die oppervlak bedek met woestynpaadjie wat bestaan ​​uit growwe gruis en klippe bedek met 'n patina van donker "woestynvernis" ('n glansende donker oppervlakbedekking wat uit ysteroksiede bestaan). Rotsagtige, rotsblare wat deur droë, gewoonlik steil walle, wadis, gesny is, kom ook in woestyne in baie dele van die wêreld voor. Die plaaslike topografiese en mikroklimatiese variasies wat deur hierdie ruwe oppervlak geproduseer word, en die geleenthede vir afloop - en op 'n paar plekke oppervlakte -ophoping - van reënwater, is belangrik vir die voorsiening van gelokaliseerde habitats vir plante en diere. Groot dele van los, mobiele sand bied die ergste en armste van die belangrikste woestyn habitat tipes.
Hoe het mense in die woestyn in die verlede koel gebly? - Geskiedenis
Ons roete deur die Kyzyl Kum -woestyn na Khiva
Ons het nou ons tweede Stan van die reis binnegekom – Oesbekistan. Omdat ons nie visums vir Iran of Turkmenistan gekry het nie, is ons noordwaarts na Kazakstan gedwing en Oesbekistan op die mees noordwestelike punt binnegekom. Ons verlaat Oesbekistan vanaf die mees suidoostelike punt na Tadzjikistan, wat beteken dat ons gedurende die volgende twee weke die hele lengte van die land sal oorsteek, insluitend die volle uitgestrektheid van die 1600 km lange Kyzyl Kum -woestyn. Maar met 'n groot oppervlakte van 300 000 km² is dit nog steeds net die derde grootste woestyn in Asië! Een plek agter is die Taklamaklan, wat in China op ons wag. Ons Oesbekistan -afdeling sou in drie dele verdeel word: die grens na Khiva ('n ou Silk Road -stad), Khiva na Bukhara ('n ander Silk Road -stad) en Bukhara na Dushanbe, Tadzjikistan.
Toe ons op 3 November afskeid neem van die Oesbekiese grenswagte, roep hulle ons agterna. "Som? (die plaaslike geldeenheid) Swart mark! " Wys in die rigting van 'n paar mense wat tussen die rye vragmotors en 'n paar krotte ronddwaal. Geld en die swart mark sou prominent verskyn op ons reis deur Oesbekistan. Ons het die skaduryke karakters genader en gevra vir 'n koers, onbewus van wat dit moet wees. Ons het ons dollar oorhandig en hulle het letterlik weggehardloop. Ons kyk rond vir die polisie. Sou ons in hegtenis geneem word? Ons het vinnig weggetrap, maar niks het gekom nie. Namate ons wyser geword het, kon ons onderhandel vir beter en beter tariewe. Tariewe het blykbaar daagliks gewissel, of so het mense gesê: was dit waar of bedrogspul? Ons het nie regtig verstaan ​​hoe die swart markkoerse werk nie, so ons het bly jag totdat ons die koers gekry het wat ons wou hê. In een stad, na donker, is ons na 'n taamlik dodelike versameling woonstelblokke gelei om die enigste man te vind wat geld verruil het. Moenie noem nie 'dollars ' ons is gewaarsku toe ons nader kom. Een skerp Amerikaanse noot kan verruil word vir vier of vyf stukkies vuil note saamgevoeg met tou. Niemand in Oesbekistan het 'n beursie nie; u kan nie meer as 'n pond of so in een pas nie! In plaas daarvan draai die inwoners die gom in rekkies en gee tientalle note oor om vir middagete te betaal! Om sulke mal hoeveelhede uit te tel, veroorsaak plae van die plaaslike bevolking terwyl ons die een na die ander stadig deur die aantekeninge blaai. Dit neem amper soveel tyd om die geld vir ons uit te tel as om die ete te eet! Om die hoeveelheid te kontroleer, flikker die beskermheer moeiteloos deur die stapel terwyl ons met groot oë staar na sy behendigheid.
U kry baie vir u dollar
Die dag het baie koud geword toe die dwelmkontrole by die grens vertraag is. Ons het 20 km in Oesbekistan gekom, en ons het ons eerste Sentraal -Asiatiese cayhana gestruikel toe die sneeu begin val. Sneeu in 'n woestyn? Ja! En teen die oggend kan u vergewe word as u gedink het dat ons in die Antarktiese woestyn is, maar vir die kamele wat die plek van pikkewyne ingeneem het. Toe ons die cayhana binnekom, word ons begroet deur twee giggelende Oezbeeks meisies. Hulle het gesê dat ons kan eet en slaap, en dat dit ver is na die volgende nedersetting. Hulle was nie verkeerd nie!
Wat die vorige dag 'n dorre geelbruin landskap was, het 'n ongerepte wit tapyt daaroor gerol. Die toneel het nie minder onvrugbaar gelyk nie, maar die sneeu het 'n bietjie pret en opwinding bygevoeg. Die kinderlike waardering vir sneeu, 'n magiese stof uit die Kerstyd, ideaal vir speletjies en speel, het gou verval toe ons besef dat ons daardeur moet fietsry. Dit is wonderlik om 'n sneeuman te bou as jy weet dat jy 'n warm huis het om na terug te gaan, maar as jy nie weet waar die volgende gebou kan wees nie, hoe ver is jou volgende warm maaltyd, dan is sneeu baie minder lekker! Die pad was stadig, ons kon skaars bo 10 km per uur kom. Die Oesbekiese paaie was 'n groot verbetering op die Kazakse grondpaadjies, maar die aantal motors wat met modder na die vensters toe kom, dui daarop dat die teerpad nie om die draai was nie! Daar was nêrens om op hierdie pad te stop nie, so ons het nie. Ons het middagete op die saal geëet, brood en koekies in ons jas se sakke gedruk, terwyl ons trap, probeer om die slaggate te vermy, gapings in die pad en groot rante wat gevorm word deur vragmotors na vragmotors wat dieselfde lyn neem, en sny die ekwivalent van treinspore die pad in. Teen donker het ons nog niks gesien nie. Daar was natuurlik motors, maar afgesien daarvan was daar letterlik net woestynplantegroei, 'n treinspoor en pilare vir 'n 360 ° -uitsig. In sulke omstandighede voel dit baie asof jy glad nie beweeg nie. Slegs die draai van die wiele en die wind op u gesig herinner u aan u beweging. U sien hoe die pilare in die horison verdwyn en eindeloos strek. 'N Woestyn is 'n vreemde plek, nie êrens waar ek te veel tyd wil spandeer nie, veral alleen.
Die pad smelt in die sand in!
Ons het by die eerste van die vele politiese kontrolepunte aangekom. Plaaslik word hulle 'YPX ' genoem. Hulle is geleë op die pad op die grens van elke provinsie, sowel as op baie ander plekke langs die paaie. Daar is baie van hulle! Ons is nog steeds nie seker wat die doel van hierdie kontrolepunte is nie, aangesien dit motors willekeurig stop en ander sonder tjeks laat gaan. Gewoonlik, maar nie altyd nie, word ons afgetrek, paspoorte het deurgeloop, maar oor die algemeen niks meer nie. Soms word ons besonderhede neergeskryf, en ons moes een keer 'n koffer oopmaak en die inhoud verduidelik, gevolg deur nog 'n deeglike noodhulpkontrole. Dit lyk dikwels asof die polisie meer geïnteresseerd is in ons verhaal as om ons te ondersoek, wat tot lang vertragings kan lei as ons ons verhaal vertel. Ons baard is 'n groot gesprekspunt. Eerstens hou Oesbeke regtig nie van baard nie (blykbaar hou hulle van skoon gesigte en voel dat baarde met terroriste verbind word). Tweedens dink die polisie dat ons nie genoeg na ons paspoortfoto's lyk nie. In Oesbekistan kan 'n man deur 'n polisiebeampte beveel word om huis toe te gaan en te skeer, en dit is 'n groot probleem! Ons maak 'n grap dat die baard ons teen die koue moet beskerm en tot dusver weggekom het. Hulle wys gereeld na die waterbottels wat die inhoud bevraagteken, klop op die klok en skakel die voorste fakkel aan. Hulle is vriendelik genoeg, maar is nie in staat om ons te registreer nie, ondanks die feit dat hulle polisie is, so dit is nie te nuttig vir ons nie. In Oesbekistan moet buitelanders elke drie dae in 'n hotel registreer of die risiko loop dat hulle 'n boete kry wanneer hulle die land verlaat. Dit veroorsaak dat fietsryers in die drie dae groot afstande moet aflê om groot dele woestyn betyds oor te steek vir die volgende registrasie!
By hierdie geleentheid het die polisie ons ingelig dat daar 'n hotel in 6km is waar ons kan bly en goeie nuus! Ons het aangekom om Mongol Rally -plakkers te vind wat die voordeur van die herberg bedek. Almal wat daar verbybeweeg, moes hier stop, ons het geweet daar is nêrens anders vir 100km in enige rigting nie. Ons het 145km gery op ons eerste volle dag in Oesbekistan. Ons was absoluut uitgeput. Ons het geweet dat dit nie makliker sou word nie, aangesien ons nog baie woestyn het om te gaan en nie baie dae om na Khiva, ons eerste bestemming, te kom nie.
Ons het wakker geword van ligte motreën. Beter as sneeu? Kan wees. Maar sodra ons die skuiling van die eensame gebou verlaat het, het die motreën na swaar reën verander. Reën verander in sneeu, en in kombinasie met baie sterk teenwind kners ons tande en ry stadig na Khiva. Met vier dae oor het ons gehoop dat die weer sy deuntjie sal verander en ons kan help! As dit sonnig is en die pad goed is, vlieg die kilometers verby. In sneeuagtige, onstuimige toestande neem die kilometermerkers langs die pad egter 'n ouderdom om te verskyn. Elke kilometer skynbaar verder as die vorige. As die merkers van meer as 1000 aftel, en u daaraan herinner hoe ver die woestyn strek, voel dit asof u u saggies bespot en lag oor u ellende.
Nog net 1000 km woestyn!
In die woestyn is daar geen beskerming teen die elemente nie. Ons het geen skaduwee nodig vir die afwesige son nie. In plaas daarvan het ons skuiling nodig gehad teen die stormwinde en die reën. 'N Eenmalige geparkeerde vragmotor het ons die oomblikke van pouse gegee waarna ons verlang het voordat ons ons stryd teen Moeder Natuur kon voortsit. Die enigste ding wat ons aan die gang gehou het, was die wete dat daar iets is wat 'n silo in 50km genoem kan word, alhoewel ons nie 'n idee gehad het wat hierdie silo kan wees nie. So was dit in die Oesbekiese woestyn. Ons sal 'n rowwe afstand kry na die volgende skuiling deur 'n omgee motoris. Baie vriendelike mense het ons hysbakke aangebied, maar ons moes beleefd weier, ongeag hoe erg die omstandighede was. Die weer en padtoestande het gekom in swaaie en rotonde. Net soos ons gedink het dat ons nie kan aangaan nie, kan die swart wolke wegbrand, of die pad sou wonderbaarlik teerpad word. Net soos die slegte nie vir ewig bestaan ​​het nie, en die goeie ook nie! Maar daar was genoeg goed om te beteken dat die afstande hanteerbaar was, alhoewel ons diep in die donker ure moes ry.
Die horison in die woestyn lyk altyd ver weg, en kom nooit regtig nader nie. Dit is nog erger as dit snags op die horison lig. Fietsry in die donker is nie 'n stokperdjie wat ek na hierdie ekspedisie wil voortsit nie. Dit is redelik stadig en uiters vermoeiend, fisies en geestelik vermoeiend. Wat maklik sou wees om in die lig te ry, word 'n daad van groot konsentrasie terwyl u fokus op die kollig van die pad voor u. 'N Lig in die woestynag dui op die einde van die dag, warmte, kos en 'n bed. Maar daardie lig neem 'n eeu om te nader, skynbaar eindeloos ver. Ons meedoënloosheid is uiteindelik beloon toe die ligkorrel in 'n Amerikaanse eetplek in die middel van die woestyn verander het. Dit het plaaslike kos bedien eerder as hamburgers, maar dit het wel Wi-Fi, baie duur hotelkamers met swembad en sauna, en 'n oulike kind, die eienaar se seun, wat ons nommer een waaier geword het vir die dag, terwyl ons ons hoede probeer, helms, sonbrille en handskoene.
Na nog 'n dag van byna 150 km arriveer ons in Nukus, 'n grensdorp met Turkmenistan, ons oorspronklike beplande toegangspunt na Oesbekistan. Ons wou net eet en slaap voordat ons die volgende dag weer vroeg vertrek. 'N Rustige ete lagman (noedels) of plov (rys) was presies wat ons nodig gehad het. Die eerste restaurant wat ons binnegekom het, het 'n DJ -plakkaat by die deur gehad. Toe ons binnekom, kon ons die bas voel tril deur die hele plek. Om verder te beweeg, het begroetende technomusiek ons ​​begroet. Vier mans staan ​​op 'n piepklein dansvloer wat ongemaklik beweeg na die swaar maat. Twee mans het hul ete eenkant gesit en eet, sonder om te praat oor die geraas. Ons het dit die beste gevoel om aan te gaan. Die volgende plek wat ons probeer het, het 'n soortgelyke opset gehad, hierdie keer die musiek – Wat sê die jakkals? Club remix – blaas van bo af op. Die restaurant daaronder weerklink. Hulle bedien elke soort beesvleis denkbaar – Brits, Amerikaans, Japannees, Kanadese. Alles teen Londen pryse. Het hulle plaaslike kos bedien? " Hier? Nee meneer! Dit is nie die soort plek nie. " was baie die gevoel van hoe die kelner geantwoord het. Ons het verder gegaan. Soms in die mikrogolfoond en 'n pot tee in 'n hoekwinkel was die beste wat ons kon kry. Dit was darem stil!
Meer woestyn. As u na die satellietweergawe op Google Maps van Noordwes -Oesbekistan gaan, sal u sien hoe dit lyk! As dit onvrugbaar en taai op u monitor lyk, stel u voor dat u daardeur fietsry! Tot op hierdie stadium het ons nog steeds feitlik geen tekenposte in Oesbekistan gesien nie. Enige wegwysers wat daar was, het geen afstande gehad nie. Niemand het regtig geweet hoe ver enigiets was nie. 'N Restaurant in 10km kan 3km of 30km beteken. Dit was 'n tema vir ons woestynkruisings: Oesbekiese skattings op afstande is dikwels wilde raaiskote! Toe ons nader aan Turkmenistan kom, het ons deur weermagkontrolepunte gegaan. Ons was diep in Karakalpakstan, 'n streek van Oesbekistan wat onafhanklikheid verlang, maar nie regtig die middele het om daarmee voort te gaan nie. Militêre teenwoordigheid was meer voor die hand liggend en die kontrolepunte strenger. Terwyl ons na 'n blyplek soek, het 'n dronk man ons vasgehou, of meer spesifiek Nick. Hy het vir ons aangebied om by hom te bly. Die volgehoue ​​"Ek is lief vir jou Nick " en sy algemene klewerigheid was genoeg om af te neem. Dit was nie so maklik om die boodskap oor te dra nie en hy was vasbeslote dat hy nie sonder ons huis toe sou gaan nie. Gelukkig, op die regte tyd, verskyn ons beskermengel, Koshiva, 'n Engelse onderwyser op die toneel. Ons is uitgenooi na haar huis en word as die vooraanstaande gaste beskou. Warm kos, beddens en tee met melk was baie welkom en dit was fantasties om 'n Engelssprekende te ontmoet wat al ons vrae oor Oesbekistan kon beantwoord. Interessant genoeg leer studente nou Engels as die tweede taal bo Russies – Brits Engels, aangesien die land baie anti-Amerika is. Die oggend is ons getrakteer op 'n heerlike ontbyt en het ons in die swaar mis uitgegaan.
'N Heerlike ontbyt saam met ons gashere
Ons was gretig om net 'n bietjie Turkmenistan te sien, en ons het 'n pad op die kaart gevind wat na die grens gelei het, maar dit was blykbaar nie 'n kruising nie. Ons ry langs die baan van die hoofweg af om 'n verlate grenspos van Oesbekistan te vind, vensters stukkend, deur ontbreek en geen versperring nie. Voor Oesbekistan was 'n Turkmeense wagtoring. A pretend soldier was propped against the railings. As we left Uzbekistan into no man's land, Turkmen guards came out of the tower room rifles in hand. We stopped where we were. One came down and Nick went to have a chat. I turned the GoPro on – never miss an opportunity! Nick asked if we could cross the border, take a photo and come back. The soldier radioed the guard tower past the border. After much deliberation we were denied access, understandably, and we continued on our way. Turkmenistan eluding us once again. Just by the border we were invited in to a restaurant, which turned out to be a wedding banquet restaurant, for lunch. We explained that we couldn't stay for the evening wedding. But we took lots of photos with the family working there, standing where the bride and groom would that evening, flashing neon lights, fake flowers and LED curtains providing the backdrop to the photos.
The murder of Joseph Smith. (Krediet: Bettmann -argief/Getty Images)
A colorized photograph of a 19th century polygamous Mormon family with two wives and nine children. (Krediet: Bettmann -argief/Getty Images)
Congress began passing laws trying to get rid of polygamy (or bigamy, as it was then called) in the early 1860s. Though during the Civil War these laws were not pursued, Bowman says, this changed in the decade after that conflict. In the 1874 case Reynolds teen die Verenigde State, in which Young's secretary, George Reynolds, tested the constitutionality of an 1862 anti-bigamy law, the Supreme Court ruled unanimously that the Constitution does not protect polygamy.
In 2003, a team of researchers published a report in which they duplicated the tests used by the Viking 1 en Viking 2 Mars landers to detect life and were unable to detect any signs in Atacama Desert soil in the region of Yungay.  The region may be unique on Earth in this regard and is being used by NASA to test instruments for future Mars missions. The team duplicated the Viking tests in Mars-like Earth environments and found that they missed present signs of life in soil samples from Antarctic dry valleys, the Atacama Desert of Chile and Peru, and other locales. However, in 2014, a new hyperarid site was reported, María Elena South, which was much drier than Yungay and, thus, a better Mars-like environment. 
The Atacama is sparsely populated, with most towns located along the Pacific coast.  In interior areas, oases and some valleys have been populated for millennia and were the location of the most advanced pre-Columbian societies found in Chile. [ aanhaling nodig ]
The desert is littered with about 170 abandoned nitrate (or "saltpeter") mining towns, almost all of which were shut down decades after the invention of synthetic nitrate in Germany in the first decade of the 20th century (see Haber process). [ aanhaling nodig ] The towns include Chacabuco, Humberstone, Santa Laura, Pedro de Valdivia, Puelma, María Elena, and Oficina Anita. [ aanhaling nodig ]
The Atacama Desert is rich in metallic mineral resources such as copper, gold, silver and iron, as well as nonmetallic minerals including important deposits of boron, lithium, sodium nitrate, and potassium salts. The Salar de Atacama is where bischofite is extracted. [ aanhaling nodig ] These resources are exploited by various mining companies such as Codelco, Lomas Bayas, Mantos Blancos, and Soquimich.