Hierna die Wake - Geskiedenis Podcasts - 2021
Hierna die Wake
Hierna word geglo dat die Wake ('waaksaam') die seun van Leofric van Bourn is. As 'n jong man is Hereward as 'n moeilikheidmaker deur Edward the Confessor uit Lincolnshire verban.
Nadat Willem die Veroweraar beheer oor Engeland verkry het, is Ower die Breton se grond gegee. Hierna het hulle nou wraak geneem deur 'n bende rebelle te stig wat die Normandiese setlaars in Lincolnshire aangeval het.
In 1070 het Hereward by die indringende Dene aangesluit onder koning Sweyn en gehelp om Peterborough te plunder. In Junie 1070 het die eiland Ely hierna beslag gelê. Hy is later by hom aangesluit deur Morcar, die graaf van Northumbria.
In 1071 lei William 'n ekspedisie teen die rebelle op die eiland Ely. Morcar het oorgegee, maar Hereward en 'n paar ander het deur die moerasse ontsnap. Dit is nie bekend wat met Hereward the Wake gebeur het na hierdie datum nie.
Kort biografieprofiel en feite oor die lewe van Hereward the Wake of England
Die volgende biografie -inligting bevat basiese feite en inligting oor die lewe en geskiedenis van Hereward the Wake, 'n beroemde Middeleeuse karakter van die Middeleeue:
Oorsprong van sy naam: Hierna is 'n Deense naam. Die woord 'wakker' beteken waaksaam of waaksaam
Lewensduur: Die datum van geboorte en dood van Hereward the Wake is onbekend
Geboorteplek: Hy is gebore in Bourne, Lincolnshire
Familieverbindings: Hy was die seun van 'n Angelsaksiese heer genaamd Earl Leofric van Mercia en sy vrou Godiva
Karakter van Hereward the Wake: Warm getemper, vasberade en dapper
Prestasies of waarom Here Wake beroemd was: Hy het die laaste groot rebellie teen William the Conqueror en die Normane gelei
Hierna word die Wake gesien as 'n Engelse held en as 'n simbool van weerstand teen onderdrukking. Dit is dus nie verbasend dat sommige van die legendes oor Hereward the Wake later in die legendes oor Robin Hood opgeneem is nie.
Hierna die Wake Biografie
Die verhaal, feite, legende en biografie van Hereward the Wake het in een saamgesmelt. Dit is moeilik om die feit van die legende te skei. Die presiese geboortedatum is onbekend, maar hy was 'n Saks, met Deense afkoms, gebore uit 'n welgestelde Saksiese familie wat lande in Lincolnshire besit het voor die Normandiese inval. Hierna was die Wake glo 'n warmkop-jongman wat met sy pa gestry het, in 'n geskil met die Engelse koning Edward die Belyder betrokke geraak het en daarna op 14-jarige ouderdom na Europa verban is.
Hierna die Wake Biografie - die Normandiese inval
Die dood van Edward die Belyder het Engeland in wanorde gelaat met verskillende aansprake op die Engelse troon en oop vir 'n inval van die Normandiërs en die Vikings. Die Vikings is deur koning Harold verslaan, maar sy oorwinning was van korte duur en hy moes kort daarna die Normandië beveg. William the Conqueror het koning van Engeland geword en die Normandiërs het Engeland besit. Die feodale stelsel wat deur die Normandiërs ingevoer is, was gebaseer op 'n eed van trou en militêre ondersteuning in ruil vir 'n beloning van lande. Engelse lande is aan Normandiese ondersteuners van William gegee. Die beslaglegging op grond en eiendom was wreed. Slegs twee Saksiese Engelse was oor as die enigste Saksiese grondeienaars in Engeland, wat albei verraaier geword het en William teen die Sakse ondersteun het. Thorkill van Arden was een van hierdie Sakse en hy het sy grond tydens die bewind van William Rufus laat neem.
Die nuus van die nederlaag van koning Harold het Hereward the Wake terug na Engeland gebring. Die Normanders het beslag gelê op sy vader se boedels. Die nuwe Normandiese eienaar het nie net die grond geneem nie, maar ook sy broer, wie se kop bo die deur van die huis gesit is, vermoor. Hierna het die Wake wraak geneem op soveel Normandiërs as wat hy kon en daarna die Normandiese koppe bokant die deur van die gesinshuis vasgespyker - daar word gesê dat hy 14 Normandiërs met een hand vermoor het. Hierna het die Wake geen alternatief gehad as om sy lande te verlaat en teen die Normandes in opstand te kom nie. Hy vlug in die vinne in, waar hy deur abt Thurstan van Ely gehuisves word. Die Fens is 'n gebied van voormalige vleilande in die graafskappe Cambridgeshire, Lincolnshire en Norfolk in die ooste van Engeland - hulle was dik beboste in die Middeleeue.
Hierna die Wake Biography - die Engelse Rebellies
In Februarie 1067 weerstaan ​​die Engelse, onder leiding van koning Harold se ma Gytha, die Normandië op Exeter, maar is deur die Normanders verslaan. 'N Ander opstand in die Noorde het ook die nederlaag van die Engelse tot gevolg gehad. Dit is moontlik dat Hereward the Wake by hierdie Saksiese Engelse rebellies aangesluit het. Hy was beslis in kontak met die Saksiese rebelle en die familie van koning Harold.
Hierna lei die Wake die Finale Engelse Rebellie teen die Normandiërs
In 1070, vier jaar na die Slag van Hastings, het die Wake Hereward planne gemaak vir 'n ander rebellie met die broer van koning Harold, graaf Morcar van Northumbria. Die Deense koning Swein Estrithson het 'n klein leër na Engeland gestuur en 'n vesting gevestig op die eiland Ely, waar hulle by die Engelse rebelle aangesluit het, waaronder Hereward the Wake en Earl Morcar. Die eiland Ely is gesentreer in Cambridge. Die naam Isle kom van die hoë grond te midde van die vinne en Ely verwys vermoedelik na die paling wat voorheen in die waters was. Hierna lei die Wake 'n aanval op die Peterborough -katedraal, omdat hy die skatte en oorblyfsels van die Normandiërs wou red. Hy deel die goud wat hy geneem het, met die Dene, wat toe Hereward the Wake verlaat het en na hul tuislande teruggekeer het. Die Normandiërs het probeer om toegang tot die eiland Ely oor die paaie by Stuntney, Little Thetford en Aldreth te verkry, maar is deur 'n hinderlaag deur Hereward the Wake en sy volgelinge misluk en kon nie die rebellebasis bereik nie.
Hierna word die Wake verraai
Die bedreiging wat Hereward the Wake inhou, word as ernstig beskou. Abt Thurstan van Ely, uit vrees vir die toekoms van sy abdij, verraai Hereward the Wake en wys die Normanders die geheime weg na die eiland Ely. Earl Morcar is gevange geneem. Hierna het die Wake en 'n handjievol van sy manne daarin geslaag om te ontsnap. Hulle het weggekruip vir die Normandië in die woude van die Fens.
Dit is nie bekend hoe lank hierna die Wake as outlaws in die woude van die Fens geleef het nie. Maar hy het klaarblyklik teen die Normandie vasgehou totdat koning William oorgehaal is om tot verhaal te kom. Hierna het die Wake sy grond teruggegee en in die Domesday Book word na sy lande verwys.
Hierna die Wake en Robin Hood
Bekende mense van die Middeleeue - Hereward the Wake
'N Paar interessante feite en kort biografie -inligting oor die geskiedenis, lewe en tye van Hereward the Wake. Bykomende besonderhede, feite, geskiedenis en inligting oor die beroemde mense van die Middeleeue en belangrike gebeurtenisse gedurende hul tyd kan verkry word via die Middeleeuse werfkaart.
Interessante feite en inligting oor Hereward the Wake in die Middeleeuse era van die Middeleeue
Interessante feite en inligting oor Hereward the Wake en die Normane
Kort biografie, feite en geskiedenis oor die lewe van Hereward the Wake
Lewe en geskiedenis van Hereward the Wake
The Legend & amp History of Hereward the Wake
Hierna word die Wake (wat verstaan ​​word as die waaksaam) was 'n Engelse volksheld wat vroeë inspirasie vir die Robin Hood -legende was. Daar bestaan ​​redelik goeie rekords wat sy bestaan ​​bevestig, maar sommige verhale wat met hom verband hou, lyk duidelik oordrewe.
In die 11de eeu het inboorlinge van Noord -Frankryk, bekend as Normandiërs en onder leiding van Willem die Veroweraar, probeer om Brittanje te verower. Die Angelsakse, wat Germane was, was reeds in Brittanje beset. Bewyse van albei hierdie erfenisse kan gesien word in die moderne Engelse taal, wat Germaanse grammatika met Franse woordeskat en sprinkel Latyn meng.
Hiervandaan kom dit uit Suid -Lincolnshire, wat vanweë sy ligging in Noord -Engeland een van die latere gebiede was om die greep van die Normandiese bewind te voel. Hy word beweer dat hy 'n baie wilde jong man was, met oë van twee verskillende kleure, wat voortdurend met sy pa gestry het.
Hierna is hy bekend vir sy standpunt teen Willem die Veroweraar. 'N Groep Dene (ook bekend as Vikings) het hom opgetel, die abdij by Peterborough afgedank en daarna na die Ilse of Ely ontsnap. Hier kan ons parallelle sien met Robin Hood en sy Merry Men. Uiteindelik het Willem die Veroweraar gewen, maar nie voordat Hereward hom naam gemaak het as die toonbeeld van Angelsaksiese ridderlikheid nie.
Die 'ware' geskiedenis van Hereward the Wake
'N Pragtige verhaal - ek waardeer u noukeurige pogings om die geslagsregisters reg te stel. Ek het egter een vraag: as die eerste vrou van hierna, Turfrida, 'n non geword het, hoekom sou hy weer kon trou? Sy het immers nog geleef en gesond, net van hom geskei. Miskien het sy in 'n klooster gesterf voor sy tweede huwelik?
Dit lyk asof egskeiding bloot 'n kwessie was om iemand te verwerp. Die vrou wat Hereward agterna gesit het, was ook nie 'n weduwee nie. Destyds is min mense deur 'n priester getroud.
Die geslagsregisters toon teenstrydige lojaliteit. Hierbo kan dit gewees het en kan dit verduidelik waarom hy weggebly het van die Slag van Hastings. Hy het hom duidelik in die opstand gewerp, maar dit is onduidelik of hy werklik omgee vir die onderwerping van die Engelse of dat dit vir hom 'n ander geleentheid was.
Ek is seker dat sy lojaliteit baie meer ingewikkeld was as enigiets wat in 'n kranksinnige Robin Hood -rolprent verskyn het) As jy oorleef het, was jy die wenner.
Pragtige nuwe blogontwerp btw - baie elegant en georganiseerd!
Het ek jou al verloor?
Er, ja! Dink ek moet gaan sit met 'n genealogie en 'n groot beker tee (die tee is om my brein te help werk)
Ek hou ook van jou nuwe ontwerp.
Ek is seker dat sy lojaliteit baie ingewikkelder was as enigiets wat in 'n kranksinnige Robin Hood -rolprent aangebied word
Maar Robin Hood, Prince of Thieves is baie pret, anachronis!
O ja, dit is. dit sou net vir my 'n groter plesier gewees het as dit 'n bietjie meer werklik was. Ek weet, hoor my met al hierdie YA -resensies wat ek tot dusver geskryf het. ) Op een of ander manier is sommige fiksies egter aantrekliker as ander. Robin kon 'n ware lewensgrootte held gewees het met al die kompleksiteite en uitdagings van sy tyd. Hy word eerder aangebied as 'n lappop met 'n boog.
Dankie albei vir die komplimente.
Een ding pla my oor die geskiedenis, dat ek 'n groot gaping van 20 jaar het waar niks gebeur nie. Kan Hereward werklik tevrede gewees het om sy swaard op te hang en sy tuin te versorg? Hy was slegs 30 toe hy met die koning versoen is. Bohemond het op daardie stadium net begin.
Die rekord en Gesta is op hierdie stadium stil, daarom dink sommige mense dat hy weer vertrek het en by die Varangian Guard aangesluit het. Dit was nogal algemeen by ontheemde Saksiese edelmanne.
Ek stem saam dat 'n 30-jarige edelman met baie oorlogservaring gedurende die beste tydperk van sy lewe meer aktief moes gewees het. Ek is seker dat hy moontlik by die wag aangesluit het, maar ek is ook nie verbaas dat daar rekordgapings is nie. Hy sou immers skaars die feit wou adverteer. Dit is waar: die wag het toenemende insluiting van Angelsakse begin sien na die suksesvolle inval in Engeland deur die Normandiërs. In 1088 emigreer 'n groot aantal Angelsakse en Denen deur die Middellandse See na die Bisantynse Ryk. Een bron het meer as 5000 van hulle wat in 235 skepe aankom. Diegene wat nie die keiserlike diens betree het nie, het hulle aan die kus van die Swart See gevestig, maar diegene wat dit wel gedoen het, het so belangrik geword vir die Varangiane dat die wag sedertdien algemeen die Englinbarrangoi (Anglo-Varangians) genoem is. Dit is heel waarskynlik dat Hereward onder hulle was. Hy het die regte karakter en grondwet daarvoor gehad.
Dit is waar, maar die skrywer van die Gesta gebruik twee ooggetuies en 'n biografie wat deur die Hereward -priester geskryf is om sy biografie saam te stel. Soos ek getoon het en die Van Hout -koerant, is 'n groot deel van die verhaal waar. Dat hy 'n vreedsame lewe gelewe het, sterf van ouderdom en begrawe is in Croyland Abbey, word ondersteun deur die Liber Eliensis en Chronicle van Croyland Abbey. Alhoewel Bohemond se ontmoeting hierna ook interessant sou gewees het.
My prof het ook gedink dat hy 'n vreedsame dood gesterf het.
Hierna (11de eeu.), Bekend as 'the Wake ' (' die wakende een ') was die leidende figuur in die Fenland -opstand teen William the Conqueror. In 1070 het die verskyning van 'n Deense vloot in die waters van Ely die hoop op weerstand gewek onder Engelse van daardie distrik, van wie baie Deense bloed gehad het. Hierna het 'n groep outlaws en Deense bondgenote gelei, die klooster in Peterborough afgedank en geplunder, maar kort daarna het die Dene met William ooreengekom en weggevaar. Hierna is ander Engelse leiers en hul manne saamgevoeg ter verdediging van die eiland Ely. In 1071 val William met skepe aan en bou 'n paadjie vir sy hoofmag. Die oortreders se dade is legendaries. Die beweerde verraad van die abt en die monnike van Ely nadat William beslag gelê het op kloosterlande, kry die skuld vir die uiteindelike oorgawe. Hierna ontsnap deur water, waarna niks van hom bekend is nie, alhoewel daar legendes is van latere avonture. Sy roem is 'n simbool van Engelse weerstand teen Normandiese onderdrukking.
Peterborough Cathedral is 'n monastieke katedraal in Cambridgeshire, Engeland. Die Normandiese katedraal wat u vandag sien, is opgedra aan die heiliges Petrus, Paulus en Andreas. Die gebou is opmerklik onder die middeleeuse katedrale in Groot -Brittanje vanweë die ongewone drievoudige voorkant en oor die algemeen asimmetriese voorkoms.
Die eerste abdij is in 655 nC in Peterborough (oorspronklik Medeshamstede) gestig deur koning Peada, seun van koning Penda van Mercia. Toe Peada sterf, het sy broer Wulfhere die werk voortgesit. Bede noem in sy 'Ecclesiastical History of the English People' dat Saxulf die stigter -abt van hierdie klooster was. Saxulf word later biskop van Mercia. Hierdie gemeenskap is in 870 deur Viking -stropers verwoes. Een kroniek noem dat die broer van een van die Deense leiers in die aanvanklike aanval op die abdy dood is en die leier beveel dat al die monnike geslag moet word. Die monnike is begrawe in 'n massagraf en 'n gekerfde klip was die plek wat die Hedda -steen genoem word. Hierdie klip kan vandag nog gesien word. Die abdy is herleef deur Dunstan, aartsbiskop van Canterbury in 972. Die stad naby die abdy het uiteindelik die naam Peterburgh gekry nadat die heilige aan wie die klooster gewy was.
Die Hedda Stone. Beeld deur NotFromUtrecht, Wikimedia Commons
Abt Leofric was die laaste Angelsaksiese abt van Peterborough voor die Normandiese verowering. Hy was die neef van graaf Leofric en sy beroemde vrou, Lady Godiva. Abt Leofric het tydens die Slag van Hastings saam met die laaste Angelsaksiese koning Harold teen William the Conqueror en die Normandi geveg, maar het siek geword en moes noodgedwonge terugkeer na die abdy waar hy op 1 November 1066 sterf. Die abdij is tydens die opstand van die plaaslike volksheld Hereward the Wake teen die Normandiese indringers. Die kerk is herstel om eers in 1116 deur 'n brand verwoes te word.
Die bou van die huidige gebou het begin in 1118. Dit is nie bekend dat Peterborough 'n versameling oorblyfsels van St. Thomas Becket gehad het nie. Abt Benedictus was voor van Canterbury toe Becket daar in 1170 vermoor word. Benedict word in 1177 abt van Peterborough en vind dat hy geld nodig het om die skip te voltooi. Hy het na Canterbury gereis en met 'n paar van die oorblyfsels van Becket teruggekeer. Pelgrims het na Peterborough gestroom en die geld is ingesamel om die skip te voltooi. Die katedraal is uiteindelik in 1238 ingewy.
Die struktuur van die gebou bly in wese dieselfde as by die inwyding. Die oorspronklike houtplafon oorleef in die skip en is die enigste in die land en slegs een van vier houtplafonne uit hierdie tydperk in Europa. Die Normandiese toring is omstreeks 1350 herbou in die versierde gotiese styl en die toevoeging van die loodregte waaiers van waaiers is tussen 1496 en 1508 aangebring. Tydens die ontbinding van die kloosters onder koning Henry VIII, is die abdij van Peterborough gesluit met sy grond en eiendomme in beslag geneem deur die koning. In 'n poging om sy beheer oor die kerk in hierdie gebied van die land te vergroot, het Henry 'n nuwe biskop geskep en die kerk van Peterborough Abbey het 'n katedraal geword wat die ontbinding kon oorleef.
Daar is twee koninginne begrawe in Peterborough uit die Tudor -era. Die eerste was Catherine van Aragon, die Spaanse prinses wat Henry VIII se eerste vrou was. Haar graf is in die noordelike gang van die katedraal naby die hoë altaar. Mary Queen of Scots is hier begrawe aan die teenoorgestelde kant van die altaar na haar teregstelling tydens die bewind van koningin Elizabeth I in 1587. Haar graf in Peterborough is egter nou leeg. Mary se seun, wat koning James I van Engeland geword het na die dood van Elizabeth I, het sy ma in 1612 in die Westminster Abbey laat begrawe.
Graf van Katherine van Aragon in die Peterborough -katedraal
Die katedraal is verwoes tydens die Engelse Burgeroorlog. Byna al die gebrandskilderde glas is vernietig en die altaar en reredos, kloosters en Lady Chapel is gesloop. Sommige van hierdie skade is in die sewentiende en agtiende eeu herstel. Die sentrale toring en die westelike front loop die risiko van ineenstorting en is in die 1880's herbou saam met die binneste pilare en die koor. In die 1960's is nuwe syfers by die westelike front gevoeg. Na 'n rampspoedige brand in November 2001, is 'n skoonmaak- en herstelproses onderneem.
'N Interessante historiese byverhaal is die van die mees waardevolle relikwie van Peterborough Abbey: die arm van Saint Oswald. Oswald was 'n bekeerling van die Christendom en koning van Northumbria van 634 tot 642. Hy is gebore in 604 en terwyl hy 'n jeug was, sterf sy pa en 'n mededinger neem die troon op om Oswald in ballingskap te dwing. Hy keer in 634 terug na Northumbria om 'n leër op te rig. Terwyl hy hom voorberei het om 'n baie groter mag te beveg, het hy 'n kruis gelig en vir die oorwinning gebid. Oswald het die geveg gewen en tot sy dood as koning van Northumbria regeer.
Terwyl Oswald koning was, het hy bekend geword vir sy vroomheid en vrygewigheid. Tydens die viering van 'n Paasfees het hy vermoedelik al die silwer borde saam met die kos weggegee aan die armes wat deur 'n strawwe winter gely het. Die kronieke sê sy kapelaan, biskop Aidan het Oswald geseën en gesê: "Mag hierdie arm wat so vrygewig was, nooit vergaan nie". Toe Oswald in 642 in die geveg teen koning Penda van Mercia sterf, is sy arm na Bamburgh geneem, waar dit onbeskadig gebly het. Ongeveer 1000 nC het 'n monnik die arm van Bamburgh gesteel en dit na sy abt in Peterborough geneem in 'n poging om guns te verkry. Die arm bly die primêre oorblyfsel van Peterborough en die kapel het nog steeds 'n wagtoring waar die monnike dit dag en nag beskerm het. Oswald se arm het tydens die hervorming saam met sy silwer kis uit die kapel verdwyn.
Die Hamlet of Hereward is in die laat 1860's opgerig, wat nou bekend staan ​​as East Garafraxa. Ons gesin boer al meer as 5 generasies in hierdie gebied en plant in 2021 3000 laventelplante en maak laventelprodukte van spa-kwaliteit.
'Hierna' het sy naam sy naam gekry van fiksie. "Hereward the Wake" wat in 1866 gepubliseer is, was 'n topverkoper historiese romanse vir die Engelse skrywer Charles Kingsley. Dit vertel die avontuurlike lewe van Hereward, die seun van Lady Godiva, en sy ballingskap as 'n "ontwaking" of 'n outlaw in die laaste dae van Saksiese Engeland, sy twee huwelike, sy rebellie teen die Veroweraar en sy uiteindelike kapitulasie vir die Koning en herstel as heer van die herehuis.
Op die hoek van die 9de lyn en 15 Sideroad (Countyweg 5), op die pad na Belwood, is 'n eensame huis die enigste tasbare herinnering aan die Hamlet of Hereward. Die ou huis is die laaste van die groep geboue wat die kruising omring het en die hart vorm van 'n aktiewe plattelandse gemeenskap.
Alex Burnett (Stephen se oupagrootjie) kom saam met sy broer John (Stephen se oupagrootjie) uit Antrim Ierland ten tyde van die aartappelhongersnood. Alex het 'The Rossin House' hotel in Hereward, op die oostelike perseel 16, Concession 9, Garafraxa, besit. Hy het ook 'n tyd lank die poskantoor gehad en woon op die westelike helfte, lot 16, konsessie 10
John Burnett en Sarah Phair trou op 24 Desember 1862 en woon op die plaas Sarah se vader se westelike helfte, perseel 3, toegewing 9, Garafraxa. Sarah en John het agt kinders gehad met vier sterf as kind. John het Ierland in 1887 besoek en met swak gesondheid na Kanada teruggekeer. Hy sterf die volgende jaar.
Dit was 'n wonderlike vonds uit die Museum van Dufferin wat deur 'n vriendin aan ons gestuur is toe sy deur argiewe gesoek het.
** 'n Ander interessante feit is dat hierdie poskaart geskryf is deur 'n lid van Stephen se voorouers !!
Die poskaart bevat die Southside of Broadway in Orangeville en is gedateer 22 Oktober 1914 en het 'n posstempel van die Hereward Post Office.
& quotSwart -en -wit poskaart van die sakekern aan die suidekant van Broadway in Orangeville van Johnstraat na Millstraat. Een groen posseël uit Kanada bo in die boonste hoek.
Inskripsie op die agterkant, handgeskrewe, bruin ink:
& quotMevrou Martha Graham, Acton, Ontario
Vanaand om sesuur veilig aangekom. Ongeveer vyf myl uit Acton het dit gestroom en ons het gedink dat ons die nag skuiling sou moes soek, maar het goed reggekom & quot - Mamie
Hierna die Wake (11de eeu), semi-legendariese Angelsaksiese rebelleier. Daar word vermoed dat hy 'n leier was van die Angelsaksiese verset teen William I se nuwe Normandiese regime, wat verantwoordelik was vir 'n opstand wat in 1070 op die eiland Ely gesentreer is.
ELIZABETH WEET "Hereward the Wake." Die Oxford Dictionary of Phrase and Fable. . Encyclopedia.com. 16 Junie 2021 & lt https://www.encyclopedia.com & gt.
ELIZABETH WEET "Hereward the Wake." Die Oxford Dictionary of Phrase and Fable. . Ontvang op 16 Junie 2021 van Encyclopedia.com: https://www.encyclopedia.com/humanities/dictionaries-thesauruses-pictures-and-press-releases/hereward-wake
Hierna die Wake - Geskiedenis
"The Wakes of Blisworth & quot
'N Toespraak in die Blisworth Village Hall  deur Sir Hereward Wake op 28 Maart 2003.
Meer as 700 jaar gelede het my groot, wonderlike, gr. . . oupa Sir Hugh Wake van Bourne in Lincolnshire het in 1265 die herehuis van Blisworth geërf. Hy het in 'n herenhuis gewoon, lankal neergeval, net naby die kerk. Dit het 'n park en 'n warren gehad. Hy het reeds lande besit by Deeping naby Bourne en in Guernsey. As gevolg van die trou van erfgename het die gesin mettertyd Liddel in Cumberland, Clevedon in Somerset, Wake's Colne en Waltham Abbey en Nazeing in Essex, Clifton Reynes en Chicheley in Buckinghamshire, Riddlesworth in Suffolk en land in Derbyshire en Kent besit. En nie die minste Collingtree en Courteenhall in Northamptonshire.
Maar Blisworth was die familie se hoofbasis. Beide Sir Hugh se oupa Baldwin en kleinseun sir Thomas was beskermhere van die lewe van Blisworth en het die eerste aangetekende rektor aangestel in 1272. Ons het 258 jaar daar gewoon. Ongelukkig verkoop Thomas Wake, wat in 1523 in die Tower of London vir sy wandade in die tronk opgesluit was, Blisworth.
Gedurende die daaropvolgende 475 jaar het die gesin grond in Piddington, Preston Deanery, Hartwell en Salcey Forest besit, en uiteindelik Courteenhall geërf, wat ons tuis was vir die afgelope 11 geslagte Wakes, waaronder ons seun Charles, 50 en sy twee seuns, nou albei aan universiteite.
Die opvallende ding van die familie is dat ons, verbasend genoeg, argiewe het wat amper 1000 jaar teruggaan na die tyd toe Hereward the Wake wat Bourne besit het, William the Conqueror op die eiland Ely getrotseer het. Ongeveer 30 geslagte het almal geslaag deur die manlike Wake -lyn vanaf pa tot seun en almal Northamptonshire of Lincolnshire Squires.
Maar dit gaan oor Blisworth, ek praat vanaand met jou, so ek raak net 'n paar van die vroeëre Wakes voor Sir Hugh aan. Sy oupagrootjie sterf in 1172 nadat hy die Abbey in Bourne en die Priory in die nabygeleë Deeping gestig het. Ons was ongeveer 450 jaar lank Lords of the Manor of Bourne. Verbasend genoeg is ons steeds Lords of the Manor of Deeping.
Sir Hugh se pa het ook Hugh genoem, veg saam met koning Henry II in Bretagne in 1230. Hy was die eerste draer van ons Wake -wapen. Ons kuif was toe 'n swart leeu, die Wake Knot 'n nog ouer gesinswapen. Hy is saam met Simon de Montford op die kruistog na die Heilige Land, waar hy 'n kasteel gebou het in Ascalon naby Gaza wat vandag nog ons wapen dra. Hy sterf daar in 1241.
Sir Hugh sterf in 1315. Hy was 'n Ridder van die Shire en verteenwoordig Northamptonshire in 7 parlemente. Sy ouer broer Baldwin, waarskynlik gebore in Blisworth, het nie geërf nie. Sy seun, die eerste Lord Blisworth, het die Skotse grens namens die koning verdedig en in die vesting van Liddel Castle in Cumberland gewoon.
Na Hugh was daar 6 geslagte van Thomas Wakes wat almal Blisworth besit het, almal pa tot seun wat byna almal jonk geërf het en jonk gesterf het nadat hulle belangrike rolle in Northamptonshire gespeel het.
Sir Thomas Wake I, dws. die eerste, getroud met Elizabeth Cransley van Kettering. Hy was 'n ridder van die graafskap, die hoofvalser en die balju van die konings in 1329 en weer in 1335. Hy was die hoofverteenwoordiger van die koning in die graafskap. Geen plaaslike regering bv. Land- of distriksrade. Daar was geen luitenant van Lords tot Henry VIII se bewind nie. Sedert 1329 was daar 12 keer dat Wakes die balju van Northamptonshire was.
Terwyl Thomas die hoofbeampte van die kroon was, herleef Thomas die aanstelling van Justices of the Peace, wat 45 jaar lank stil was. Hy het oordeel oor die belangrike geleentheid in die Great Hall of Northampton Castle. Hy was 'n vername soldaat. Hy het 200 boogskutters in 1345 na Frankryk geneem en by Crecy met die Swart Prins seun van koning Edward III geveg. Die Swart Prins was getroud met Joan Baroness Wake, die "Fair Maid of Kent". Hy sterf in 1346 tydens die beleg van Calais.
Sy seun Sir Thomas Wake II trou met Alice, 'n dogter van sir John Pattishall. Hy is in 1341 as 'n baron in die parlement ontbied. Onder sy pligte in Northamptonshire was hy 'n vrederegter. Hy sterf in 1379. Sy seun Thomas Wake III trou met Maud, suster van sir John Pigot. Hy sterf slegs 4 jaar na sy vader in 1383. Thomas Wake IV trou met Margaret Philpot en sterf in 1425.
Thomas Wake V is gebore in 1402. Thomas was bekend as The Great Wake en besit 'n groot aantal Manors, waaronder Blisworth, Collingtree en Milton Malsor en Manors in Lincolnshire, Buckinghamshire, Bedfordshire en Kent. Hy volg sy pa op 23 -jarige ouderdom op, trou op 30 -jarige ouderdom met Agnes Lovell van Clevedon in Somerset, wat ongeveer 170 jaar in die gesin gebly het tot ongeveer 1600 Sir Baldwin Wake, die 1ste Baronet, dit verkoop het.
The Great Wake was by drie geleenthede balju van Northamptonshire en was 'n vrederechter in Northamptonshire en Somerset en dien in die parlement in Winchester 1449. Daar is 'n seël van hom in die British Museum, gedateer 1429, wat die leeukuim op sy helm saam met die Wake Knot -kenteken. Hy sterf in 1459 in die ouderdom van 56 jaar en word opgevolg deur sy seun.
Thomas Wake VI is gebore in 1435. Hy erf ook 23 jaar oud en was by twee geleenthede balju in 1461 en 1463. Sy neef Richard Wake was rektor van Blisworth 1462 - 1475. Thomas sterf in 1476. Hy trou met Elizabeth Beauchamp, 'n dogter van die Graaf van Warwick. Sy was 20 jaar ouer as hy.
Sy seun Roger Wake, gebore 1452, was belangrik. Hy het Blisworth geërf van sy pa, 24 jaar oud, in die bewind van Edward IV. Hy trou met Elizabeth Catesby van Ashby St Legers. Hy was twee keer balju. Hy het 'n Free School in Blisworth gestig, ek wonder waar dit was?
Hy leef tot 51 -jarige ouderdom tydens moeilike tye toe die Yorkistiese en Lancastriese gesinne die Roses -oorloë veg om die troon. Koning Edward IV is in 1483 oorlede en sy broer Richard, hertog van York, het sy jong neefs in die toring laat vermoor en homself as koning Richard III gekroon. Twee jaar later tydens die Slag van Bosworth Field, verslaan en vermoor Henry Tudor, die Lancastriese troonopvolger wat 14 jaar in ballingskap was, Richard. Die koning word ondersteun deur Roger Wake en Roger se skoonpa, Richard Catesby, wat die kanselier van die skatkis en parlementslid was. Catesby is daarna in Leicester onthoof. Roger was gelukkiger as sy skoonpa en hy het sy grond verbeur.
By parlementswet is Roger se grond later aan hom herstel. Hy het tot 1503 geleef. Sy en sy vrou se graf in die Blisworth -kerk, wat ek in 1988 herstel het, dra die gesin se skilde en Wake Knots. In die marmerblad is fyn koperblaaie wat Roger in pantser uitbeeld met 'n voorskoot pos, spore en 'n lang swaard. Hy is kaalkop met lang hare. Elizabeth is geklee in 'n vloeiende gewaad met 'n ornamentele gordel en pelsboeie en dra 'n pedagogiese pet met 'n sluier op haar kop. Hulle 7 seuns is in los toga's en die 3 dogters word gewys met rokke en ook met lang hare.
Die omringende inskripsie is beskadig, maar dit lui: "Here lyeth Roger Wake Esquyer Lord of Blisworth in the Counte of Northampton and Elizabeth his wife which Roger Decessyed the XVI day of Marche the yere of our Lord God MCCCCCIII over who soul have barmhartigheid".
In sy testament is grond in Buckinghamshire verkoop, waardeur 'n priester elke jaar in die Lady Chapel in Blisworth vir hom en sy vrou Elizabeth en sy vele voorvaders van Wake kon bid, wat voorheen daar begrawe is.
Na die Slag van Bosworth het die gesin se lotgevalle geleidelik afgeneem.
Roger se seun, 'n ander Thomas het daarin geslaag. Hy trou met Isobel Sapcotes van Burley on the Hill in Rutland. Kort na sy pa se dood, "weens sekere oortredings wat hy gedoen het", is Thomas na die toring gestuur en sy lewe was in gevaar. Sy ma Elizabeth het in Blisworth bly woon en deur middel van omkopery daarin geslaag om hom vrygelaat en begenadig te kry.
Teen 1515 het Thomas Collingtree verkoop en 8 jaar later in 1523 het hy Blisworth aan sir Richard Knightley van Fawsley verkoop, en sodoende ons lang verbintenis met Blisworth beëindig. Hy sterf in 1536. Daar is 'n gedenkplaat op die muur van 'n antieke kerk wat lui: "Hier lê Sir Tom, maar moenie dit vreemd vind nie. Nie van aarde tot aarde nie, maar van sooi tot sooi. Sekerlik vir wreedaardiges soos hierdie, is die hel geskep bodemloos ". Sy seun en dan sy kleinseun, beide Thomas's, het Bourne en Deeping in Lincolnshire besit, totdat hierdie twee ou Wake -besittings in 1574 aan William Cecil Lord Burghley, in Stamford, verkoop is in die bewind van koningin Elizabeth.
As gevolg van Thomas se skande, val die hoof of familielid op sy jonger broer Richard Wake, wat in Hartwell gewoon het en Clevedon in Somerset bly besit het. Sy eerste vrou, Dorothy Dyve, het 18 kinders gehad. His second wife Margaret was a daughter of the Marquess of Dorset. Richard and his two wives all lie buried beneath an ancient tomb in Roade Church.