Ek is in die huis waar ek gebore is deur die polisie besoek omdat ek in stryd met die Wet op Groepsgebiede daar gewoon het. Dit was die huis waarin ek gebore is! Weet agbare lede wat ek bedoel? Het hulle dit ervaar? Deel hulle in my ondervinding?
Mnr. Frans Conradie, 'n vorige agbare lid van die Volksraad, het vertoë tot die Groepsgebiederaad gerig. Hy het 'n brief ontvang waarin daar gesê is dat indien die onmiddellike bure bereid was om die Hendrickses daar te hê, die uitreiking van 'n permit oorweeg sou word. Al die bure in daardie omgewing waar ek grootgeword het - Afrikaners, Jode, Engelssprekendes, Indiërs en Chinese - het 'n dokument onderteken waarin hulle verklaar het dat hulle tevrede was om ons daar te hê en dat ons daar grootgeword het. Toe word die permit geweier! Frans Conradie het toe weer vertoë tot die raad gerig, en ek het 'n permit ontvang om 'n jaar lank daar te woon.47
Hierdie gebeure het uiteraard 'n bitter smaak in eerw. Allan Hendrickse se mond gelaat. In dieselfde debat het Hendrickse gesê daar word van hom verwag om hom los te maak van wat hy en sy gesin deurgemaak het, maar hy onthou ook 'n ander voorval. Een van sy ouer broers, Paul, het in Brittanje as kinderarts en daarna ook in die verloskunde gespesialiseer. Hy het dan ook lid geword van die Royal College of Obstetricians and Gynaecologists (MRCOG). Hy het in Brittanje met 'n wit Engelse verpleegster getrou en as gevolg daarvan kon hy hom nie in Suid-Afrika vestig nie. Hy het uiteindelik in Nigerië beland en as professor hoë aansien aan die Universiteit van Ibadan verwerf. Eerw. Allan vertel verder: "Toe my vader siek was, het hy om 'n visum aansoek gedoen, wat voorwaardelik toegestaan is. Die voorwaarde was dat sy vrou, in die lig van die Wet op Groepsgebiede, as Kleurling beskou sou word terwyl sy in die land was. Wat 'n vreemde land!"48 Dit wat met sy broer Paul gebeur het, het eerw. Allan diep geraak en hy het dan ook meermale in parlementêre debatte daarna verwys.49
Die Groepsgebiedewet het wreed ingegryp in die lewe van eerw. C.W. Hendrickse. In die aand van sy lewe is hy aangesê om sy stewige steenhuis en pastorie, wat hy in 1934 laat bou het, te verlaat. Hy het in hierdie huis te Scanlanstraat 15 gebly tot sy dood. Nadat die omgewing tot 'n blanke gebied geproklameer is, is 'n uitsettingsbevel op die ou en sieklike eerwaarde bestel. 'n Finale uitsettingsbevel is 'n paar maande voor sy dood op hom bestel. Die eerbiedwaardige eerw. C.W. Hendrickse het toe sy lus om te lewe heeltemal verloor en in Januarie 1972 as 'n gebroke man gesterf.50
Ek kan aan agbare lede foto's wys van die huis wat eens op 'n tyd my vader se tuiste was. Dit was baie mooi, en geleë in 'n gebied, Uitenhage, waar daar kleigrond is, en feitlik elke huis barste het. Ek sal graag wil hê sommige agbare lede moet daarna kyk - as deel van hul opvoeding; ek wil hulle wys dat dit baksteen vir baksteen afgebreek is. Dit herinner my dat daar van ons verwag is om, soos die Israeliete van ouds, 'n nuwe liedjie te sing en nie te huil of verdriet en swaarkry te voel nie.51
Nadat mnr. Dawie le Roux, 'n plaaslike prokureur, bemiddel het, het die Dale Street Kerk in Desember 1977 'n aanbod van die Departement van Gemeenskapsbou (Gemeenskaps-ontwikkelingsraad) vir die kerkeiendomme aanvaar. Die bedrag wat die kerk aangebied is vir die eiendomme (ses erwe) was R73 000.55 Die skool is toe in Mei 1979 gesloop. In daardie stadium was die twee pastorieë reeds gesloop.56