'N Pelgrim vind haar doel - Diverse
'N Soeker deel haar insig uit 'n pelgrimstog wat meervoudige evolusies rondom die aarde behels, wat 'n totaal van sewe jaar duur.
Op 22-jarige ouderdom, Ek het baie "grootmense" dinge gedoen; 60 uur werkweke in te stel, tydelike betalings aan my studielenings te maak, voordele vir die versekering van gesondheid te verseker, lojale en liefdevolle verhoudings met vriende, familie en 'n lewensmaat te onderhou, 'n aandeleportefeulje te bestuur waar ek aansienlike besparings belê het, my belasting ingedien het, vroeg , sonder die hulp van ouers of rekenmeesters, en die bestuur van die algemene en tydelike instandhouding van 'n gesonde huishouding, liggaam en lewe.
Maar daar was meer vraagtekens as periodes in my lewe; nie meerkeusevrae nie, maar stellings met oop punte verminder tot die gemene deler van:
Dit was 'n meedoënlose selfondersoek; die leë tekening langer en die vraag draai net woedender met elke boek wat ek van die metafisika-rak afgetrek het.
Uiteindelik sit ek die boeke neer. Sit alles neer. Besef dat ek nie een van my antwoorde in hul gevolgtrekkings sou vind nie en dat dit slegs hoofstukke was wat ek kon skryf.
My ouers het getwiet terwyl ek hul vertolking van 'grootword' opgeskort het: my studielenings uitstel, my werk verlaat, my versekerings verloor het, afskeid neem van almal met wie ek geheg het, en al my bates likwideer en bespaar in een deel van 'n kontantrekening met maklike toegang.
Wat oorgebly het, pas maklik in my rugsak.
Soos die leser ook al dink, het ek ook gedink ek weet waarheen dit gaan: ses maande, hoogstens 'n jaar, na my fiksheid, op die ou end sou ek die antwoord op my vraag gevind het.
Ja, daar was baie houtdakke van mere en lei na die oseane waarop ek onder middernagtelike hemelruim gesit het en nadink oor 'n filosofie wat die kombers van die nag ewewydig aan my oppervlakervarings gekoppel het, waardeur slegs my mees klein lewensbegrip nog deurdring het. dieptes van my onbekendes as sterre.
Nee, 'n jaar van nadenke was nie genoeg nie. Dit het my baie jare geneem om in vrede te kom met en selfrespek met die feit dat ek 'n trae leerder is. En ek het miskien my volwasse take agtergelaat, maar ek het nie my verantwoordelikheidsin gelaat om deeglik te wees nie.
Sou ek vinniger gewees het, sou my soeke miskien tot 'n jaar of minder beperk gewees het, maar aangesien dit nie my aard was nie, vind my aardse pelgrimstog homself uitbrei, herhaal, verdubbel, meervoudige evolusies rondom die aarde maak, verby 'n kumulatiewe in totaal sewe jaar.
Ek het egter bladsye op bladsye van my dagboek gevind en gekribbel, moontlike gevolgtrekkings vir daardie openlike sin waarmee ek uiteengesit het.
In Latyns-Amerika - in Guatemala, Spanje, Colombia, Honduras, Costa Rica, Ecuador, Brasilië en Peru - bewonder ek lande en kulture vir hul hart en harte vir passies van die menslike gees en verbinding met pacha mamaof Moeder Aarde, ek het vertroue en trots gevoel in die voltooiing van die sin met:
Soeker. Vrou. Danser. American. Student. Skuba duiker. Vrywilliger. Minnaar. Skrywer. Mens. Spiritualis. Fotograaf. Pilgrim. Dromer. Buitelander. Alchemist. Explorer. Towenaar.
Maar toe het ek dieselfde joernaal na Suid-Asië - na Indië, Nepal, Tibet en Indië (weer en weer) - lande en kulture waarvan die verhouding met die sikliese bestaan ​​en nie-verbondenheid tot 'n bloot aardse bestaan ​​gebring is, enorme vrede in hul rasionele argumente gebring. vir iets wat ek altyd intuïtief vermoed het, maar nie logies kon afneem nie.
En sodoende het ek teruggekeer na my vraag, alles nagegaan wat ek onder my ego-sambreel gepas het, en dit uitgevee. En met 'n groot sug van verligting het ek 'n nuwe gevolgtrekking tot die sin opgestel:
Niks. Leegheid. Stilte. Diens aan ander. Een lewe van baie. Een sel van 'n veel groter organisme.
'N Klein druppel evolusie se sweet.
'N Ministeme mens met dieselfde geleenthede as enige ander om die kans te sien om oomblikke van skoonheid en lig te sien, het ons elkeen in 'n geheimsinnige seën van die lewe besorg.
Terwyl hierdie gevolgtrekkings my ryp geword het, voel ek steeds nie "groot" nie. Inteendeel; Ek het kleiner gevoel as ooit! Maar ek was tevrede met my vae antwoorde om die soeke na my lewensberoep te begin.
'Beroep', nie soveel as wat dit gedefinieer word as 'n beroep of beroep nie, maar omdat die term deur Frederick Buechner verfyn is as:
Die plek waar u groot vreugde en diepe honger in die wêreld bymekaarkom.
Natuurlik is my voornemens destyds skaars so welsprekend verwesenlik, en ek glo dat dit slegs deur 'n goddelike-georkestreerde kans was dat ek op presies so iets gestruikel het: Ervaringsopvoeding
Vir diegene wat nuut is, beteken dit dat die onderwys gestruktureer word sodat die leerder die inisiatief kan neem in die ondersoek, eksperimentering, vertering en refleksie van direkte ervarings met die doel om natuurlike gevolge, foute en suksesse te leer. eienaarskap en egtheid.
Logisties beteken dit dat my nuwe werk klein groepies tieners vir drie maande leeravonture in die ontwikkelende wêreld geneem het: Fidji, Guatemala, Nepal en Indië.
Dit was eendag op presies een van hierdie opdragte dat iets verskuif het.
Ons was pas na 27 uur se reis op die lughawe in Nieu-Delhi aangekom, en die ontwykende voorkoms van my studentegroep weerspieël die afstand wat ek oor die hele wêreld gereis het:
'N Meisie, wat twee dae per ongeluk van voedsel gevas het in angstigheid, was steeds wit van flou in die gang van die vliegtuig op pad toilet toe. 'N Seun wat 'n vonnisoplegging opneem weens die verkeerde berekening van die tydsberekening van die medisyne wat aan hom voorgeskryf is.
Nog 'n student met 'n stapel braakpakkies onder haar arm, waarvan sy al twee gebruik het. Die bewende, sweet, groep oormatige rugsakke, soos 'n lyn van ongemaklike eendjies, het my stap te nou en sonder enige bewustheid buite die voete voor hulle deur die lughawe gevolg.
Toe ons deur die lugversorging en die laaste reservoir van die eerste wêreldbekendheid van die internasionale lughawe gaan, verby die swaar gewapende wagte, en by die dubbele deure van die lughawe se eerste veiligheidslyn, is die groep gelyktydig met die volle mag geslaan. van Indië se verstommende humiditeit, skreeu die taxibestuurder, en duiselingwekkende donker swerm muskiete.
Met 'n sagte en reguit tempo het ek die groep deur die skare gelei en na die parkeerterrein opgeruim. Daar het ek hulle elkeen opdrag gegee om hul swaar tasse neer te lê en die sirkel in te sny totdat dit veilig dig was van die vreemde chaos rondom ons.
Met opset om 'n oomblik van ongemaklike teenwoordigheid te modelleer, het ek my oogkontak stadig om die sirkel getrek, terwyl ek op die hoogte en laagtepunte van hul achtbaan van emosies ry:
Skok. Vreugde. Nuuskierigheid. Vrees. Opwinding. Spyt. Bewing. Moed. Vertroue. Siekte. Ongeloof. Ontsag.
Nie langer oor die antwoorde nie
En dit was op die oomblik dat ek, vir die eerste keer, besef dat ek opgewonde was oor hul opgewondenheid, ontsteld oor hul skok, hul vrees intiem geken het en hul moed bewonder het - meer as my eie. Ek het ook hul vrae gesien; baie variasies van dieselfde openlike een wat vir my in soveel kontinentale rigtings verander het.
Maar dit het nie meer oor die antwoorde gegaan nie; hulle s'n of myne. Ek het net by elke student 'n unieke pad gesien wat net mentorskap nodig het, want dit was 'n goeie tydstip van stilte.
En iets het verskuif.
Dit het nie meer gehandel oor my soeke na betekenis en identiteit nie. My vreugde in die lewe en die behoefte aan die wêreld het voorsien.
Ek het gevoel dat ek skielik 'n baie belangrike idee gehad het oor waarom mense voortduur: vir presies hierdie werklikheidsverskuiwende besef - (en enorme verligting!) - dat dit eenvoudig nie meer oor my gaan nie.
Iewers langs daardie achtbaan van gesigte en emosies het ek na die ander kant getrek en van my eie lewensrit afgestap - net soveel van 'n volwassene as wat ek dink dat ek ooit sal kan word.