In die donker eeue het primitiewe mense geglo dat alles iets beteken, eerder as dat niks enigiets beteken nie. Seisoene, die ritmes van die maan, blomme, die simboliek van ‘n leeu wat dui op ‘n koning, wat dui op die Koning van die Heelal – vir die Middeleeuse Christen was die wêreld deurdrenk met betekenis. Hulle het dit plenum genoem: die gedagte dat die geskape wêreld perfek “vol” is, dat alles ‘n plek en ‘n doel het, simboliek het – ‘n wonderwêreld. Vir hulle was God vir die wêreld wat die meesterkunstenaar vir sy kunswerk is, hetsy dit ‘n gedig, beeld of simfonie was: niks was toevallig nie, alles het gepas. Hoe dieper hulle gekyk het, hoe meer skoonheid het hulle ontdek.