DIE TESTAMENT: Ontmoet Sandra Maritz | Netwerk24
22 Augustus 2019 20:04
Amrain Ismail-Essop speel die rol van Sandra Maritz.
Sandra Maritz (42) is een van sewe kinders en het sonder ’n pa grootgeword.
Sy het vyf jaar gelede met Sebastian Weyers betrokke geraak. Dié verhouding was ’n mengsel van liefde en geleentheid. Hulle was goed vir mekaar, maar het ook baie mooi geweet waar hulle met mekaar staan. Terug na HEUNING
KAMP 4 GETUIENISSE
Klik hier om foto's te kyk >>
Nou ja, dis weer Maandag en ek vat die dag aan met lus hier by die trokke regmaak. Die naweek het my regtig goed gedoen, ek wil jou graag sê hoekom.
Op 'n stadium was ek bietjie moeg en het gaan relax op die bed in die chalet, niemand het pressure op my gesit om die lesing te kom bywoon nie en ek het gelê en luister na die stilte van die bosveld. Die kos was amazing! Kyk…dit was nou 'n stuk steak en 'n half daai…
Ek het lekker met 'n paar ouens gesels oor amper alles en gaan stap in die bos vroeg Sondagoggend. Dis nogal amazing dat daar soveel ouens kan gaan 4x4, swem en foefie slide sonder enige drank betrokke….die Here praat met elkeen op sy eie manier en met my was dit om te ontspan en besef dat Gog 'n God is van liefde en genade, Hy forseer niemand om te doen wat hulle nie wil nie, maar om die verantwoordelikheid te vat van hulle besluite. Hy gee ons al die riglyne en hulp in sy boek wat hy LAAT skryf het deur mense.
Dankie vir al julle moeite Willem….die kamp het my goed gedoen.
Beste wense George Strydom.
Hierdie was my tweede Rippelkamp. Ek het na die Mei 2009 kamp gegaan met baie persoonlike "issues" wat ek wou uitsorteer. Dit was 'n ongelooflike kamp met sprekers wat, in opdrag van God, spesiaal vir MY daar was. So het ek in elk geval gevoel!! Nodeloos om te sê dat ek oorgeborrel het van alles wat ek gehoor en beleef het en almal naby aan my moes maar doodeenvoudig daarmee verlief neem dat ek met hulle sal praat oor dit wat God op my hart gelê het.
Uit al my gesprekke was daar dan ook baie mense wat die volgende kamp wou meemaak. Op hierdie Oktober kamp was toe drie van my familielede saam. Die ander vyf kon weens omstandighede nie kom nie, maar sal volgende jaar daar wees.
Weens 'n misverstand tussen my en my vrou het ek die datum van ons Kleuterskoolkonsert verkeerd gehad. Dus val die kamp EN die konsert toe op dieselfde dag. Ek het alles wat ek gewoonlik doen om haar te help deur die week al gedoen sodat ek nie skuldig hoef te voel nie, want die kamp KON ek nie mis nie. Daar is nie woorde om te beskryf hoe wonderlik die Here met 'n mens werk op so geleentheid nie. Een en elk van die sprekers was skitterend!!! Ons was almal gekonfronteer met alledaagse, onbenullige struikelblokke wat ons pad na ons Hemelse Pappa versper. Ons is egter so besig met alles wat ons elke dag MOET doen dat ons dit miskyk. Die vraag is: Wanneer is dit dalk te laat om hierdie versperrings te verwyder, en so jou eie kanse op 'n ewige lewe saam met Pappa, belemmer. Ek het maar net weer besef dat ons nie tyd het om te mors nie. Doen NOU iets daaraan terwyl jy nog die kans het.
Ek het gistermiddag by die huis gekom en was nie baie spraaksaam nie. Ek was nog besig om alles te verwerk. Min het ek geweet dat die Here weereens 'n plan gehad het met die kamp. Gisteraand was ek in gesprek met iemand na aan my en wie op die oomblik deur 'n moeilike tyd gaan. Dit is moeilik vir die hele gesin!! Groot besluite moet gemaak word. Hoe wonderlik was dit om te kon deel wat ek op die kamp gehoor het. Al die antwoorde wat hulle nodig het in hul besluite is opgeskryf in die Boek van die lewe: Die Bybel. En ek het die naweek al die nodige aantekeninge gemaak om hulle te kon voorsien met God se versekerings in Sy woord. Hulle, en ons, moet God net vertrou vir dit wat nodig is. En ek weet dat alles ten goede gaan uitwerk, want ons glo en vertrou op Hom.
Laastens wil ek dankie sê vir een en elk wat die kamp moontlik gemaak het, asook vir al die manne wie dit bygewoon het. Baie van hulle ken ons nou beter want hulle was ook met die vorige kamp daar. Ons raak familie in Christus!!! Is dit nie wonderlik nie!!!
Dankie dat daar niks van ons verwag word om te doen wat ons nie wil doen nie. Dit is wat maak dat ons niks wil mis nie. Ook die "Buitemuurse" bedrywighede is baie lekker. En dan natuurlik die pragtige kampterrein!! Kan nie vir beter en mooier vra nie. Baie dankie.
Weereens wil ek vir Radio Rippel en al die aanbieders baie dankie sê vir nog 'n lekker mannekamp die naweek van 16-18 Oktober 2009. Dankie ook aan Eddie en Michelle en personeel van Kwaggasrus wat almal laat tuis voel en ons lekker vet voer met die baie en lekker kos. Die kamp self is asemrowend mooi. Ook die bosveld en natuur laat mens sommer lekker voel.
Die wat nie na die mannekampe toe kom nie mis baie uit. Hierdie was al my 3de kamp saam met Radio Rippel. Met elke kamp is daar iets wat ek leer en wat my geestelik laat groei. Dit is jammer dat daar nie elke 3 maande so ‘n kamp is nie want dit is so lekker om tyd saam met my Hemelse Vader te spandeer daar in die bosveld en die natuurskoon. Nie net gaan daar so baie mense wat op vorige kampe was weer nie, maar hulle bring elke keer iemand saam. Dit beteken net dat almal dit geniet.
Daar is soveel mans daar buite wat bang is om te gaan want hulle weet nie wat hulle gaan verwag nie. Ek wil elkeen net aanmoedig om te se dat dit regtig ‘n neutrale kamp is waar jy glad nie gedwing word om enige iets te doen nie, en dat daar ook nie snaakse dinge gebeur nie. Jy gaan verseker die Hemelse Vader as jou eie aanneem en jy sal weer wil kom. Niemand word gejudge nie en jy word ook nie in 'n blik gedruk nie.
Persoonlik het ek weer al die klippe in my lewe weggegooi wat niks vir my beteken nie. Ek het weer vrede in my, en ek is weer gecharge tot die volgende mannekamp. Dankie ook aan al die nuwe manne wat ek op die kamp ontmoet het, en die ou bekendes wat die vorige kampe bygewoon het. Ek wil ook dankie sê aan my Hemelse Vader wat teenwoordig was. Dankie dat U ons gebede verhoor en ons seen met U liefde en Genade.
Sien julle almal volgende keer weer.
Wel, ek wou eers nie op die kamp gegaan het nie, maar ek het die kamp wat vir my betaal is by my vrou gekry. Ons het wel baie probleeme en ek wou nie gegaan het nie, maar dit was my verjaarsdag geskenk van haar aan my . Ek kan net sê ek het letterlik met baie moeilike en gemengde gevoelens na die kamp gery. Ek het vasgesit in die verkeer en ek was baie gestres. Ek is glad nie rigtingvas nie en het eers vir n halfuuur verdwaal op die plaas. Ek het myself weereens gevra wat soek ek daar. Wel God het ander planne gehad. Ek is ‘n baie doelgedrewe mens en ek moet voel ek is in beheer anders cope ek nie. God het egter dié twee dae alles onder my uitgeruk en my gewys dis nie ek nie, maar Hy wat in beheer is. "It’s not about me, but let God" . Ek het hoogtevrees en is maar altyd op die uiters versigtige kant. God het vir my gesê: “Ek stuur vir jou ‘n maatjie wat ook nes jy, nog nooit van tevore gefoefie-slide het nie, en ook hoogtevrees het saam kamp toe dat julle mekaar kan bystaan”. En ja, so het hy. Ek het vir die eerste keer in my lewe die kans gevat en God in beheer van my geplaas. Ek het met bewerige bene an angs gespring en gevoel my hart klop in my keel en ek het ‘n tweede keer met oorhaal van my vriend weer gespring en net "let God". Saterdag aand het soveel met my gebeur dat ek nou kan sê God het tien jaar se seer , verdriet, angs, woede en verbiterheid weggeneem en vir my gesê: “Jy is OK, en jy is nie so sleg as wat jy dink nie.”
Rippel, jou mannekamp word deur God bedryf en Hy weet watse werk julle doen. Dankie. Ek wens dat elke man die kans sal aangryp, al is dit met weersin. Gaan, en maak jou self vry en laat God jou heel maak Jy is dit aan jouself verskuldig.
Dankie vir al die gebede. Ek weet die pad vorente is lank en niks is verseker nie, maar ek kan vir jou sê met God is ek seker, en ek Glo en weet Hy sal my dra. Aan al die manne daar buite spring en vat ‘n kans.
MC de Beer
Ek wil weer baie dankie sê vir hierdie wonderlike naweek wat verby is. Dit het regtig my oë oop gemaak en my net soveel nader aan ons Hemelse Vader gebring. Ek waardeer alles net meer vanoggend toe ek opstaan, en ek weet dit is nie net ‘n nagedagte van die naweek, wat twee of drie dae van nou af sal verby wees nie. Dis ‘n gevoel in my hart wat ek weet daar sal bly vir altyd.
Vandat my man vir die eerste keer op 'n kamp was, het dinge baie verander. Hy was en is nog altyd ‘n baie goeie mens. Na die eerste kamp was hy baie emosioneel toe hy by die huis kom. Toe hy bel om te sê dat hy oppad is het hy vir my gesê dat ek ‘n ander man by die huis gaan kry (dit is nou hy). Hy het geestelik baie gegroei en dit beteken baie vir my en ons dogter, dit maak ook van ons beter mense met hom as hoof van ons huis. Hy is ‘n ware vaderfiguur en ek kan net vir die Here dankie sê vir so ‘n goeie man wat hy oor my pad gestuur het. Moenie ophou met die kampe nie, ek sal hom graag elke keer wil stuur. Hy was nog op al die kampe gewees en elke keer leer hy iets nuuts daar. Hy kan nie wag om by die huis te kom van die kampe nie, dan borrel hy oor om van alles te vertel.
'n Kamper se vrou
Hierdie was my tweede kamp. Ek het baie uitgesien na dié een veral na die kamp in Mei vanjaar. Ek het ongelukkig Vrydagaand gemis weens ‘n "tegniese" probleem. Wel, ek het Saterdag vroeg genoeg aangekom vir oggendstilte, en, weer is daar met my gepraat, hard gepraat. Ons laat so maklik dinge wat ons verkeerd doen, soos die Engelsman sal sê, “slide” in ons lewens en tog aan die ander kant hou ons vas aan die bagasie van gister. Ons staan voor daai toe deur en kyk terug na gister, maar ons hou tog so vas daaraan, lewe so erg vir dit wat onbelangrik is, probeer so hard om dinge wat verby is reg te maak in plaas daarvan om dit te los en aan te gaan, en die verlede in God se hande te los. Ons kan nie eers 10 sekondes teruggaan in die verlede om te probeer verander wat gedoen is nie. Ons kan dit maar net in Sy almagtige hande los. Vergifnis vra vir dit wat ons verkeerd doen en glo dat ons dit ontvang deur die bloed van Christus, ons is almal mense met voete van klei, en ons Vader weet dit, Hy het ons gemaak, ons verweef uit niks. Hy weet hoe dit voel om hartseer wees, HY het hartseer ervaar toe Petrus HOM verloën het, HY ken pyn,en ek bedoel liggamlike pyn, HY het immers aan die kruis vir ons sy kinders gesterf, Hy ken Godverlatenheid, toe HY moes uitroep: My God My God,waarom het U my verlaat, sodat ons Vader nooit weer sy rug op sy kinders sou draai nie, MAAR ek glo ook dat Hy vreugde ken vir elke sondaar wat hom tot God draai en sy hele lewe aan Hom gee. Ons lewens en ons tye in God se hand, en al verloor ons alles soos Job, kan ons nog steeds sê: Die Here het gegee en die Here het geneem, die naam van onse God sy geloofd.
Dankie aan almal wat leiding gegee het op die kamp, dankie vir baie raad en gesels, dankie vir skouers waarop ons mede Boetas kan huil, dankie vir ore wat luister as ons vreugde ervaar, dankie vir hande wat uitgereik word as ons val, maar dankie dat ons ook kan hande uitreik waar dit nodig is.
Weereens dankie en groot seën en sterkte vir die pad vorentoe.
Julle boeta in Christus.