Die dun plek: 'n brief aan myself in die hier en nou | Tannie Frannie
Die dun plek: 'n brief aan myself in die hier en nou
24 Vrydag Jul 2020
Christa rig 'n bloguitdaging: skryf 'n brief aan jouself (op enige ouderdom) en haar uitnodiging maak 'n hoogs nodige konfrontasie moontlik.
Hallo …? (Hoe moet ek jou noem? Jy het so baie vervormings van jou naam beleef en geniet deur jou lange lewe. Dalk maar net op jou blognaam…)
Toe jou kuier by jou dogter in die VSA nuut en vars was, het hierdie lied reeds om jou kom vou.
Dit was 'n wonderlike, vrolike Kerstyd – ontwrigting en verlange was nog ver in die toekoms.
Nou is jy op 'n dun plek, 'n drumpelplek, 'n tussenplek vol van verlies en vergeefsheid…
Jy en jou skoondogter in SA WhatsApp en Joshi kom staan digby die kamera – so bekend en so vreeslik ver weg. Hy dra sy plastiekfietsie aan om vir jou te wys: "Hy's baie blouerig!" Asof Ouma nie daardie blou fietsie maar al te goed ken nie. Ou seuntjie – toe Ouma daar weg is, kon hy nog nie eens die fietsie optel soos wat hy nou kan nie! Gabby kom speel met haar mamma se hare terwyl julle gesels, glimlag vir jou met haar perfekte twee nuwe voortandjies. Ag ou liefie, Ouma het dan nou die hele haasbekkiestadium misgeloop!
Ses jaar lank het hierdie kleinkindertjies jou so besig gehou dat jy verby die leemtes in jou eie lewe kon kyk. Die eerste twee jaar na jou aftrede was Gabby bedags in jou sorg – die rede waarom jy soggens opgestaan het. Daarna het haar boetie gekom en was daar nog vier jaar lank sin aan jou bestaan.
Nou is daardie tyd verby en jy is vasgevang in 'n tyd van oorgang en onsekerheid. Die oue is verby, die nuwe het nog nie gekom nie en jy het geen benul van hoe die nuwe sou kon lyk nie…
Hoe kan ek jou moed inpraat? Ons deel immers hierdie eienaardige spasie. Tog gaan ek probeer. Skrywers oor "liminaliteit" (groot woord, nè? dit kom van die Latyn "limen" wat "drumpel" beteken) sê mens moet die spasie tussen dit wat verby is en dit wat nog nie gekom het nie, aangryp as 'n geleentheid om te groei. Richard Rohr gee raad: slaan bekommernis hok; leer om met onpeilbaarheid saam te leef; wag en vertrou; moenie die wolk van onsekerheid probeer ontvlug nie.
Gaan jy dit regkry? Nie uit eie krag nie, maar deur oorgawe…
15 thoughts on "Die dun plek: 'n brief aan myself in die hier en nou"
Julie 25, 2020 om 12:03 vm
Frannie, jy verwoord elke liewe deel van my hart met hierdie brief aan jouself. Ons is in dieselfde bootjie, die nuwe kleinkind gebore in hierdie tyd, nog nie gesien nie. Seun en skoondogter wys hom oor video oproepe, hy hoor ons stemme, maar kyk rond, wie is dit? En ons weet nie waarheen dit gaan nie. Ons weet wel hier is iets aan die gang. Kan julle teruggaan? Wag julle ook?
Julie 25, 2020 om 11:34 vm
Dis net ek, daar is nie 'n julle nie.
Julie 25, 2020 om 4:05 vm
Sug, die lewe loop maar vreemde paaie. Mens raak opstandig maar dit help nie. Die beste van omstandighede is maar waarna mens moet kyk. Dit maak net baie diep seer om alles te beleef soos dit op die oomblik is.
Julie 25, 2020 om 5:44 vm
Jy is ten minste braaf en kyk jou wêreld vierkantig in die oë, Frannie. Jy vat die vrae vas. Ek nie, so ek kan nie sover kom om aan myself te skryf nie.
Julie 25, 2020 om 6:03 vm
Soms voel dit asof niks gebeur tussen in die oorgang nie…later jsrr sien mens dit eers
Julie 25, 2020 om 6:08 vm
Liewe tannie Frannie, ek vermoed die tree tussen gister en more is rus. Volmaak, absorbeer, herkou, diep asem haal. En tannie is geanker aan die regte bron om dit veilig te maak wanneer die wag verander na die nuwe. Ek stuur drukkies
Frannie, gryp hierdie groeifase met albre hande aan! Ek kan daarmee identifiseer.Sit Covid-19 ons nie ook in so 'n "growth spurt" nie?!
Julie 25, 2020 om 6:13 vm
O Frannie, dit is pragtig!
Julie 25, 2020 om 7:10 vm
"Richard Rohr gee raad: slaan bekommernis hok; leer om met onpeilbaarheid saam te leef; wag en vertrou; moenie die wolk van onsekerheid probeer ontvlug nie." Wys en waar. Liefdegroete Frannie.
Julie 25, 2020 om 8:12 vm
God se wagkamer is nie 'n lekker plek nie. Stywe drukkie vir jou ❤
Julie 25, 2020 om 8:53 vm
Liewe Frannie, jy het nou so mooi aan jouself geskryf, maar aan my ook. Ek dink elkeen van ons staan een of ander tyd op hierdie drumpel van nie weet wat volgende nie. Soos altyd, puik geskryf!
Julie 25, 2020 om 11:41 nm
Frannie, while I do love google translate, I'm thinking that it's sometimes hard to catch the meaning between the words. Having experienced it myself, I recognise that you're having a hard time being a long distance gran. Realising the things we grans miss out on, it's heartbreaking. Not being able to visit must be awful for you. I wish you well.
Julie 26, 2020 om 1:00 nm
Dear Mary, the fact that you're prepared to struggle with google translate is an amazing compliment! Thank you for your empathy, it is precious to me.
Julie 27, 2020 om 1:41 vm
Ai Frannie, dis n moeilike tyd, veral vir jou wat nou so ver is. Dankie tog vir tegnologie dat jy die kinders kan sien. Ek dink 'n hele paar van ons is eintlik op daardie drumpel, maar stop nie altyd genoeg om dit raak te sien nie
Julie 29, 2020 om 7:07 nm
'n Dun briefie met Groot inhoud.
Ei lei af dat die drumpel nie deurtrap moet word met negatiewe denke nie. Nie altd so maklik nie, maar soos j se nie uit eie krag nie