Dit herinner ’n mens ietwat aan die ontberings van gevangenes destyds in die tsaristiese Rusland en later die gewese Sowjetunie nadat hulle na sout- en ander myne in Siberië verban is.
Dat mynbou dus ’n negatiewe impak kan hê op die lewens van die mense wat in die myne werk of daar naby woon, kan nie weggeredeneer word nie. Gelukkig vereis wetgewing vandag dat daar verantwoordelike mynbase moet wees wat gedurig teen allerlei gevare in hul bedryf moet waak. Kortom, dit is noodsaaklik dat hulle al die nodige beskermingsmaatreëls sal tref wat in hul bepaalde omstandighede moontlik is.
Ook die ysingwekkende gevaar van slikdamme wat kan breek, kan nie genoeg beklemtoon word nie—as ’n mens kyk wat in die jare negentig by ’n Vrystaatse goudmyn gebeur het. Die myn-slikdam by Merriespruit, Virginia, het op 22 Februarie 1994 meegegee. ’n Tien meter hoë golf van modder het op die nabygeleë woongebied afgerol en talle huise met die pappery oorstroom. Sewentien mense is gedood.
Dit is goedgunstiglik aan die webwerf van ’n Italiaanse stigting, Fondazione Stava 1985, beskikbaar gestel deur die Mail & Guardian.
Nog ’n baie vermeldingswaardige gevaar wat deur sekere mynboubedrywighede geskep word, is die vorming van sinkgate. Daarvan het Suid-Afrikaners eerstehandse kennis in Gauteng, waar van die ondergrondste dolomomietformasies verkrummel deurdat die water daaruit onttrek is as gevolg van die mynbou.
Maar hoewel sulke besoedelings, ongelukke en rampe wat deur mynboubedrywighede veroorsaak word vir dramatiese berigte in die koerante en op TV sorg, kan dit in talle huishoudings deur ’n ander soort private myntragedie oorskadu word. Dit is waar gevaarlike delfstowwe of ander siekmakende stowwe van die myne tot die aaklige dood van mynwerkers en dalk ook van lede van hul gesinne lei.
ASBES, byvoorbeeld, was vroeër ’n groot probleem, maar Suid-Afrika het dit uitgefaseer tot die punt waar die gebruik en prosessering daarvan in Maart vanjaar (2008 ten volle verbied is. Ontginning in Suid-Afrikaanse asbesmyne is reeds in die middel van die 1980’s gestaak.
Klik hier vir ’n grafiek wat die styging van sterftes weens asbestose oor ’n aantal jare in Amerika aantoon (maak oop in ’n nuwe venster).
Die asbes-fiasko het vanselfsprekend nie net ons eie wêrelddeel getref nie. Daar word geraam dat meer as twintig miljoen niksvermoedende werkers wêreldwyd aan gevaarlik hoë vlakke van asbesstof blootgestel is en daar word verwag dat miljoene in die jare vorentoe nog aan die nadelige gevolge van die blootstelling sal ly.
wat dit op hierdie bladsy by flickr op die wêreldwye web uitgeplaas en geregistreer het ingevolge die
UITEINDELIK is ondergrondse mynwerkers inderdaad ook gedurig blootgestel aan die gevaar dat ’n deel van die myn se “dak” of bogrond op hulle kan ineenstort en hulle lewend kan begrawe of van die buitewêreld kan afsny. Die geredde Chileense mynwerkers van wie hierbo vertel word, kan baie dankie sê dat mense vandag die tegnologie kon gebruik om hulle van ’n gewisse dood te red. Dit was beslis nie altyd die geval nie.
Op 21 Januarie 1960 is Suid-Afrikaners byvoorbeeld baie diep geraak toe ons land se grootste mynramp in die Vrystaat plaasgevind het. Altesaam 435 mynwerkers is toegeval toe ’n deel van die Coalbrook-steenkoolmyn ingestort het, en die tegnologie het toe nog nie plaaslik bestaan om enige van hulle te red nie.