In this week's column, KOOS KOMBUIS finds himself unexpectedly affected by the sight of a nine-year-old child at a street light and explains why he believes poverty is a ticking time bomb in South Africa
Ek stop so twee weke gelede by 'n verkeerslig en 'n kind kom aangestap na die motor toe, blikkie in die hand. Skielik besef ek: hy is omtrent nege jaar oud. So oud soos my seun.
Wat soek 'n negejarige kind op straat? Dit mag mos nie wees nie! Hoekom is hy nie op skool nie? Hoekom speel hy nie krieket nie? Hoekom kyk hy nie na Sponge Bob Square pants op die TV nie? ENIGIETS is beter vir 'n negejarige kind as om te staan en bedel by 'n verkeerslig!
Die onuithoudbaarheid van die situasie tref my daar en dan soos 'n blok konkreet teen die voorkop.
Maar wat moes ek doen? Een keer het ek 'n swart vriend van my se raad gevra oor hierdie saak, en sy oplossing was: ry altyd rond met 'n klomp nartjies in jou kar. Die kinders kan immers nie nartjies inruil vir dwelmmiddels nie!
Maar helaas. Ek het nie nartjies by my gehad nie!
Presies waarom ek daardie spesifieke kind twee weke gelede by die verkeerslig opgelet het, weet ek nou nog nie. Ek besef wel dit was 'n vreemde reaksie, want in Suid-Afrika is werkloses en hawelose mense so volop soos selfmoord-bomaanvallers in Irak.
Meesal let ons hierdie mense skaars op. Hulle is deel van die landskap.
Soggens op pad dorp toe sien ek elke dag dieselfde ouens by die verkeerslig naby die garage-kafee staan. Die een ou staan altyd kierts-regop en kordaat met 'n netjies-gedrukte stuk papier waarop staan: "PLASTERER, WITH REFERENCES".
Hy is duidelik effens meer innoverend as sy maters, wie almal belangeloos rond-sit of lê teen die naaste boom of heining. Maar die "Plasterer" staan nou al weke lank elke oggend daar sonder dat iemand hom 'n job aanbied. Die rede? Witmense wat op soek is na 'n verwer, sal eerder daardie soort diens in die Geel Blaaie opsoek as om gehuurde hulp op straat op te tel.
Met ander woorde, die "PLASTERER, WITH REFERENCES" se kans om deur 'n verbyganger uit sy armoede gered te word, is feitlik nul.
Of ons hulle raaksien of nie, hulle is altyd daar, die wagters langs die strate van Suid-Afrika. Of hulle sit, staan, of lê en slaap, hulle is daar. Die sypaadjies van ons land is hulle daaglikse kantoorspasie. Vasgekluister aan hul straathoeke sonder die opsie om te emigreer na Australië of te upgrade na 'n beter bestaan, wag hulle daar; mans, vrouens, kinders, selfs vrouens met baba's.
Hulle wag, en wag, en wag. Vir wie? Vir Godot? Vir Zuma? Vir die Wederkoms? Vir die volgende revolusie?
Hulle is die lewende dooies op die periferie van ons bewussyn. Die portrette teen die muur van ons gang na die toekoms. Die Les Miserablés van ons Eeu. Die voortdurende herinnering dat die Struggle nog lank nie gewen is nie. Die Stille Aanklag teen die Nuwe Fat Cats in ons Parlement, wat rondry in hul nuwe BMW's en kreef eet in hotelkamers op belastingbetalers se geld.
Ja, terwyl die res van ons so normaal as moontlik probeer voortgaan met ons lewens, en Twitter, en rugby kyk, en koerante lees, en braai, is hierdie mense 'n tydbom wat geluidloos bly tik, tik, tik.